စူဠဝဂ္ဂပါဠိ မူလပါဠိတော်

၅-ဆွမ်းစားဇရပ်၌ ပြုရမည့်ဝတ် ၃၆၃။ ထိုအခါ၌ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မကောင်းသဖြင့် ဝတ်ရုံကုန်လျက် အသွင်အပြင် မပြည့်စုံကုန်ဘဲဲ ဆွမ်းစားဇရပ်သို့ သွားကုန်၏၊ ကျော်တက်၍လည်း မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့၏ ရှေးမှ ရှေးမှ သွားကုန်၏၊ မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့ကို တိုးဝှေ့၍လည်း ထိုင်ကုန်၏၊ ရဟန်းငယ်တို့ကိုလည်း နေရာဖြင့် တားမြစ်ကုန်၏၊ သင်္ကန်းကြီးကိုလည်း ဖိ၍ ရွာတွင်း၌ ထိုင်ကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မကောင်းသဖြင့် ဝတ်ရုံ ကုန်လျက် အသွင်အပြင် မပြည့်စုံကုန်ဘဲ ဆွမ်းစားဇရပ်သို့ သွားကုန်ဘိသနည်း၊ ကျော်တက်၍လည်း မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့၏ ရှေးမှ ရှေးမှ သွားကုန်ဘိသနည်း၊ မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့ကို တိုးဝှေ့၍လည်း ထိုင်ကုန်ဘိသနည်း၊ ရဟန်းငယ်တို့ကို နေရာဖြင့်လည်း တားမြစ်ကုန်ဘိသနည်း၊ သင်္ကန်းကြီးကို ဖိ၍လည်း ရွာတွင်း၌ ထိုင်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မကောင်းသဖြင့် ဝတ်ရုံကုန်လျက် အသွင်အပြင် မပြည့်စုံကုန်ဘဲ ဆွမ်းစားဇရပ်သို့ သွားကုန်၏၊ ကျော်တက်၍လည်း မထေရ်ကြီးတို့၏ ရှေးမှ ရှေးမှ သွားကုန်၏၊ မထေရ် ကြီး ရဟန်းတို့ကို တိုးဝှေ့၍လည်း ထိုင်ကုန်၏၊ ရဟန်းငယ်တို့ကိုလည်း နေရာဖြင့်လည်း တားမြစ်ကုန်၏၊ သင်္ကန်းကြီးကို ဖိ၍လည်း ရွာတွင်း၌ ထိုင်ကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ “မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရား”ဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို-

At that time the monks from the group of six walked to the dining hall shabbily dressed and improper in appearance. Taking a short cut, they walked in front of the senior monks. They sat down encroaching on the senior monks and blocked the junior monks from getting a seat. And they spread out their upper robes and sat on them in inhabited areas. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the monks from the group of six act like this?” They told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that the monks from the group of six are acting like this?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks:

၃၆၄။ ရဟန်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် ရဟန်းတို့အား ဆွမ်းစားဇရပ်၌ ကျင့်ဝတ်ကို ပညတ်အံ့၊ ယင်းကျင့် ဝတ်အတိုင်း ရဟန်းတို့သည် ဆွမ်းစားဇရပ်၌ ကျင့်ရမည်။ အရံ၌ အချိန်ကို ကြားလျှောက်မူ ထက်ဝန်းကျင်မှ အဝန်းညီစွာ သင်းပိုင်ကို ဝတ်၍ ခါးပန်းကို ဖွဲ့၍ နှစ်ထပ်ပြု ၍ သင်္ကန်းကြီးတို့ကို ရုံ၍ ကမ္ပတ်သီးကို တပ်၍ ဆေးကြောပြီးလျှင် သပိတ်ကို ယူ၍ မနှေး မလျင် ရွာတွင်းသို့ ကောင်းစွာ ဝင်ရမည်၊ ကျော်တက်၍ မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့၏ ရှေးမှ ရှေးမှ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ကောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ ကောင်းစွာ ဣန္ဒြေစောင့်ထိန်း လျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ မျက်လွှာချလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ သင်္ကန်းကို ပင့်လျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ပြင်းပြစွာ ရယ်မောလျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ငယ်သော အသံရှိသည်ဖြစ်၍ သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ကိုယ်ကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ လက်မောင်းကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ဦးခေါင်းကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ခါးထောက်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ခေါင်းမြီးခြုံ၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ဖဝါးစွန်းဖြင့် နင်း၍ မသွားအပ်။ ရွာတွင်း၌ ကောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းလျက် နေထိုင်ရမည်၊ ရွာတွင်း၌ ဣန္ဒြေစောင့်ထိန်းလျက် နေထိုင်ရ မည်၊ ရွာတွင်း၌ မျက်လွှာချလျက် နေထိုင်ရမည်၊ ရွာတွင်း၌ သင်္ကန်းပင့်လျက် မနေထိုင်အပ်၊ ရွာတွင်း၌ ပြင်းပြစွာ ရယ်မောလျက် မနေထိုင်အပ်၊ ရွာတွင်း၌ ငယ်သော အသံရှိသည်ဖြစ်၍ နေထိုင်ရမည်၊ ရွာတွင်း၌ကိုယ်ကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မနေထိုင်အပ်၊ ရွာတွင်း၌ လက်မောင်းကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မနေထိုင်အပ်၊ ရွာတွင်း၌ ဦးခေါင်းကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မနေထိုင်အပ်၊ ရွာတွင်း၌ ခါးထောက်၍ မနေထိုင်အပ်၊ ရွာတွင်း၌ ခေါင်းမြီးခြုံ၍ မနေထိုင်အပ်၊ ရွာတွင်း၌ အာယောဂပတ်ဖွဲ့လျက် မနေထိုင်အပ်၊ မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့ကို တိုးဝှေ့လျက် မနေထိုင်အပ်၊ ရဟန်းငယ်တို့ကို နေရာဖြင့်လည်း မတားမြစ်အပ်၊ ရွာတွင်း၌ သင်္ကန်းကြီးကို ဖိလျက်လည်း မနေထိုင်အပ်။ ရေပေးလတ်သော် လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် သပိတ်ကိုကိုင်၍ (သိမ်းဆည်း၍) ရေကို ခံရမည်၊ နှိမ့်၍ မထိခိုက်စေဘဲ သပိတ်ကို ကောင်းစွာ ဆေးရမည်။ လက်ဆေးခံရှိမူ “လက်ဆေးခံကို ရေမစိုပါစေလင့်၊ အနီးရှိ ရဟန်းတို့ကို ရေမစိုပါစေကုန်လင့်၊ သင်္ကန်းကြီးကို ရေမစိုပါစေလင့်”ဟု လက်ဆေးခံ၌ နှိမ့်၍ ရေကို လောင်းရမည်။ လက်ဆေးခံမရှိမူ “အနီးရှိ ရဟန်းတို့ကို ရေမစိုပါစေကုန်လင့်၊ သင်္ကန်းကြီးကို ရေမစိုပါစေလင့်”ဟု မြေ၌ နှိမ့်၍ ရေကို သွန်းလောင်းရမည်။ ဆွမ်းလှူလတ်သော် လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် သပိတ်ကိုကိုင်၍ ဆွမ်းကို ခံရမည်၊ ဟင်းအတွက် နေရာ ထားရမည်။ ထောပတ်သည်လည်းကောင်း၊ ဆီသည်လည်းကောင်း၊ လက်သုပ်သည်လည်းကောင်း ရှိမူ “ရဟန်း အားလုံးတို့အား အညီအမျှ ပြည့်စုံပါစေ”ဟု မထေရ်ကြီးသည် ပြောရမည်။ ဆွမ်းကို ကောင်းမွန်စွာ ခံရမည်၊ သပိတ်၌ အမှတ်ရှိလျက် ဆွမ်းကို ခံရမည်၊ ဟင်းနှင့် ညီမျှသော ဆွမ်းကို ခံရမည်၊ သပိတ်အနားရေးနှင့် ညီသော ဆွမ်းကို ခံရမည်။ ရဟန်းအားလုံးတို့အတွက် ဆွမ်းမရောက်မီ မထေရ်ကြီးသည် ဆွမ်းမစားအပ်။ ဆွမ်းကို ရိုသေစွာ စားရမည်၊ သပိတ်၌ အမှတ်ရှိလျက် ဆွမ်းကို စားရမည်၊ ဆွမ်းကို အစဥ်အတိုင်း စားရမည်၊ ဟင်းနှင့် မျှသော ဆွမ်းကို စားရမည်၊ ဆွမ်းဦးမှ နှိပ်၍ ဆွမ်းကို မစားအပ်၊ များပြားစေလိုခြင်းကို စွဲ၍ ဟင်းကိုလည်းကောင်း၊ ဟင်းလျာကိုလည်းကောင်း ဆွမ်းဖြင့် မဖုံးအပ်၊ မနာဖျားသော ရဟန်းသည် မိမိအကျိုးငှာ့ဟင်းကိုလည်းကောင်း၊ ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း တောင်း၍ မစားအပ်၊ ကဲ့ရဲ့လိုသော အမှတ်ရှိလျက် သူတစ်ပါးတို့၏ သပိတ်ကို မကြည့်အပ်၊ ကြီးလွန်းသော ဆွမ်းလုတ်ကို မပြုအပ်၊ ဝန်းဝိုင်းသော ဆွမ်း လုတ်ကို ပြုလုပ်ရမည်၊ ဆွမ်းလုတ်ကို မဆောင်မီ ခံတွင်းကို မဖွင့်အပ်၊ ဆွမ်းစားသော ရဟန်းသည် လက်အလုံးစုံကို ခံတွင်း၌ မထည့်မသွင်းအပ်၊ ဆွမ်းလုတ်ရှိသော ခံတွင်းဖြင့် စကား မပြောအပ်၊ ဆွမ်းလုတ်ကို မြှောက်လျက် မစားအပ်၊ ဆွမ်းလုတ်ကိုကိုက်ဖြတ်၍ မစားအပ်၊ မျောက်ကဲ့သို့ ပါးစောင်၌ ထားလျက် မစားအပ်၊ လက်ကို ခါလျက် မစားအပ်၊ ဆွမ်းလုံးကို ကြဲလျက် မစားအပ်၊ လျှာကို ထုတ်လျက် မစားအပ်၊ စပ်စပ်အသံပြုလျက် မစားအပ်၊ ရှုတ်ရှုတ် အသံပြုလျက် မစားအပ်၊ လက်ကို လျက်၍ မစားအပ်၊ သပိတ်ကို ခြစ်လျက် မစားအပ်၊ နှုတ်ခမ်းကို လျက်၍ မစားအပ်။ အာမိသရှိသော လက်ဖြင့်သောက်ရေခွက်ကို မကိုင်အပ်၊ ရဟန်းအားလုံးတို့သည် ဆွမ်းစားမပြီးမီ မထေရ်ကြီးသည် ရေကို မခံအပ်၊ ရေပေးလတ်သော် လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် သပိတ်ကိုကိုင်လျက် ရေကို ခံရမည်၊ နှိမ့်၍ မထိ မခိုက်စေဘဲ သပိတ်ကို ကောင်းစွာ ဆေးရမည်၊ လက်ဆေးခံရှိမူ “လက်ဆေးခံကို ရေမစိုပါစေလင့်၊ အနီးရှိ ရဟန်းတို့ကို ရေမစိုပါစေလင့်၊ သင်္ကန်းကြီးကို ရေမစိုပါစေလင့်”ဟု လက်ဆေးခံ၌ နှိမ့်၍ ရေကို လောင်းရမည်၊ လက်ဆေးခံမရှိမူ “အနီးရှိ ရဟန်းတို့ကို ရေမစိုပါစေလင့်၊ သင်္ကန်းကြီးကို ရေမစိုပါစေလင့်”ဟု မြေ၌ နှိမ့်၍ ရေကို သွန်းလောင်းရမည်၊ ဆွမ်းလုံးပါသော သပိတ်ဆေးရေကို ရွာတွင်း ၌ မစွန့်အပ်။ ပြန်သွားသော် ရဟန်းငယ်တို့သည် ရှေးဦးစွာ ပြန်ရမည်၊ မထေရ်ကြီးတို့သည် နောက်မှ ပြန်ရမည်၊ ရွာတွင်း၌ ကောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ ဣန္ဒြေစောင့်စည်းလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ မျက်လွှာချလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ သင်္ကန်းကို ပင့်လျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ပြင်းပြစွာ ရယ်မောလျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ငယ်သော အသံရှိသည်ဖြစ်၍ သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ကိုယ်ကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ လက်မောင်းကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ဦးခေါင်းကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ခါးထောက်လျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ခေါင်းမြီးခြုံ၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ဖဝါးစွန်းဖြင့် နင်း၍ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဤကား ရဟန်းတို့၏ ဆွမ်းစားဇရပ်၌ ကျင့်ဝတ်တည်း၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း ရဟန်းတို့သည် ဆွမ်းစားဇရပ်၌ ကျင့်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ပဌမအခန်း ပြီး၏။

“Well then, I’ll lay down the proper conduct in relation to dining halls. In a monastery where the time for departure gets announced, a monk should put on his sarong evenly all around, covering the navel and the knees. He should put on a belt. Putting the upper robes together, overlapping each other edge-to-edge, he should put them on and fasten the toggle. He should rinse his bowl, bring it along, and enter the village carefully and without hurry. He shouldn’t take a short cut and walk in front of the senior monks. He should be well-covered while walking in inhabited areas; he should be well-restrained while walking in inhabited areas; he should lower his eyes while walking in inhabited areas; he shouldn’t lift his robe while walking in inhabited areas; he shouldn’t laugh loudly while walking in inhabited areas; he shouldn’t be noisy while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his body while walking in inhabited areas; he shouldn’t swing his arms while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t have his hands on his hips while walking in inhabited areas; he shouldn’t cover his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t move about while squatting on his heels in inhabited areas. He should be well-covered while sitting in inhabited areas; he should be well-restrained while sitting in inhabited areas; he should lower his eyes while sitting in inhabited areas; he shouldn’t lift his robe while sitting in inhabited areas; he shouldn’t laugh loudly while sitting in inhabited areas; he shouldn’t be noisy while sitting in inhabited areas; he shouldn’t sway his body while sitting in inhabited areas; he shouldn’t swing his arms while sitting in inhabited areas; he shouldn’t sway his head while sitting in inhabited areas; he shouldn’t have his hands on his hips while sitting in inhabited areas; he shouldn’t cover his head while sitting in inhabited areas; he shouldn’t clasp his knees while sitting in inhabited areas. He shouldn’t sit encroaching on the senior monks or block the junior monks from getting a seat. He shouldn’t spread out his upper robe and sit on it in inhabited areas. When given water, he should receive it while holding his bowl with both hands. Holding the bowl low, he should rinse it carefully without scratching it. If there’s someone to receive the water, he should hold his bowl low and pour the water into the container, trying to avoid splashing the person receiving the water, the monks sitting nearby, and his upper robe. If there’s no one to receive the water, he should hold his bowl low and pour the water on the ground, trying to avoid splashing the monks sitting nearby and his upper robe. When given rice, he should receive it while holding his bowl with both hands, leaving room for the curry. If there’s ghee, oil, or special curry, the senior monk should say, ‘Everyone gets an equal share.’ He should receive the almsfood respectfully; he should receive the almsfood with attention on the bowl; he should receive the almsfood with the right proportion of bean curry; he should receive an even level of almsfood. The senior monk shouldn’t start eating until everyone has received rice. A monk should eat almsfood respectfully; he should eat almsfood with attention on the bowl; he should eat almsfood in order; he should eat almsfood with the right proportion of bean curry; he shouldn’t eat almsfood after making a heap; he shouldn’t cover his curries with rice because he wants more; when not sick, he shouldn’t request bean curry and rice for himself and then eat it; he shouldn’t look at another’s almsbowl finding fault; he shouldn’t make mouthfuls that are too large; he should make rounded mouthfuls; he shouldn’t open his mouth without bringing a mouthful to it; he shouldn’t put his whole hand in his mouth while eating; he shouldn’t speak with food in his mouth; he shouldn’t eat from a lifted ball of food; he shouldn’t eat breaking up mouthfuls; he shouldn’t eat stuffing his cheeks; he shouldn’t eat shaking his hand; he shouldn’t eat scattering rice; he shouldn’t eat sticking out his tongue; he shouldn’t make a chomping sound while eating; he shouldn’t slurp while eating; he shouldn’t lick his hand while eating; he shouldn’t lick his almsbowl while eating; he shouldn’t lick his lips while eating; he shouldn’t receive the drinking-water vessel with a hand soiled with food. The senior monk shouldn’t receive water for washing until all the monks are finished eating. When given water, a monk should receive it while holding his bowl with both hands. Holding the bowl low, he should rinse it carefully without scratching it. If there’s someone to receive the water, he should hold his bowl low and pour the water into the container, trying to avoid splashing the person receiving the water, the monks sitting nearby, and his upper robe. If there’s no one to receive the water, he should hold his bowl low and pour the water on the ground, trying to avoid splashing the monks sitting nearby and his upper robe. He shouldn’t discard bowl-washing water containing rice in inhabited areas. When returning, the junior monks should go first and then the senior monks. A monk should be well-covered while walking in inhabited areas; he should be well-restrained while walking in inhabited areas; he should lower his eyes while walking in inhabited areas; he shouldn’t lift his robe while walking in inhabited areas; he shouldn’t laugh loudly while walking in inhabited areas; he shouldn’t be noisy while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his body while walking in inhabited areas; he shouldn’t swing his arms while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t have his hands on his hips while walking in inhabited areas; he shouldn’t cover his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t move about while squatting on his heels in inhabited areas. This is the proper conduct in relation to dining halls.” The first section for recitation is finished. 6. Discussion of the proper conduct for alms collectors

၆-ပိဏ္ဍစာရိကဝတ်ကို ပြခြင်း ၃၆၅။ ထိုအခါ ဆွမ်းခံလှည့်လည်သောရဟန်းတို့သည် မကောင်းသဖြင့် ဝတ်ရုံကုန်လျက် အသွင် အပြင် မပြည့်စုံကုန်ဘဲ ဆွမ်းခံလှည့်လည်ကုန်၏၊ အမှတ်မဲ့လည်း အိမ်သို့ ဝင်ကုန်၏၊ အမှတ်မဲ့လည်း ထွက်ကုန်၏၊ အလွန်လျင်စွာလည်း ဝင်ကုန်၏၊ အလွန်လျင်စွာလည်း ထွက်ကုန်၏၊ အလွန်ဝေးရာ၌လည်း ရပ်ကုန်၏၊ အလွန် နီးရာ၌လည်း ရပ်ကုန်၏၊ အလွန်ကြာမြင့်စွာလည်း ရပ်ကုန်၏၊ အလွန်လျင်စွာလည်း ပြန်ကုန်၏။ ဆွမ်းခံရဟန်းတစ်ပါးသည်လည်း အမှတ်မဲ့ အိမ်သို့ ဝင်လေသော် တံခါးထင်မှတ်၍ အခန်းတစ်ခုသို့ ဝင်မိ၏၊ ထိုအခန်း၌ မိန်းမသည် အဝတ်မပါဘဲ ပက်လက်အိပ်နေ၏၊ ထိုရဟန်းသည် အဝတ်မပါဘဲ ပက်လက် အိပ်နေသော ထိုမိန်းမကို မြင်၍ “ဤကား တံခါးမဟုတ်၊ အခန်းသာတည်း”ဟု ထိုအခန်းမှ ထွက်ခဲ့၏၊ ထိုမိန်းမ၏ ခင်ပွန်းသည် အဝတ်မပါဘဲ ပက်လက်အိပ်နေသော ထိုမိန်းမကို မြင်၍ “ဤရဟန်းသည် ငါ၏ မယားကို ဖျက်ဆီး၏”ဟု ရဟန်းကို ဖမ်း၍ ရိုက်နှက်၏၊ ထိုအခါ မိန်းမသည် ထိုအသံဖြင့် နိုး၍ “အရှင် သင်သည် ဤရဟန်းကို အဘယ့်ကြောင့် ရိုက်နှက်သနည်း”ဟု ထိုယောကျာ်းအား ပြောဆို့၏။ ဤရဟန်းသည် သင့်ကို ဖျက်ဆီး၏ဟု (ဆို၏)။ “အရှင် ဤရဟန်းသည် အကျွန်ုပ်ကို မဖျက်ဆီးပါ၊ ထိုရဟန်းသည် မပြုတတ်ပါ”ဟု ပြော၍ ထို ရဟန်းကို လွတ်စေ၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် အရံသို့ သွား၍ ရဟန်းတို့အား ဤအကြောင်းကို ပြော၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဆွမ်းခံလှည့်လည်သော ရဟန်းတို့သည် မကောင်းသဖြင့် ဝတ်ရုံကုန်လျက် အသွင်အပြင် မပြည့်စုံကုန်ဘဲ ဆွမ်းခံလှည့်လည်ကုန်ဘိသနည်း၊ အမှတ်မဲ့လည်း အိမ်သို့ ဝင်ကုန်ဘိသနည်း၊ အမှတ်မဲ့လည်း ထွက်ကုန်ဘိသနည်း၊ အလွန်လျင်စွာလည်း ဝင်ကုန်ဘိသနည်း၊ အလွန် လျင်စွာလည်း ထွက်ကုန်ဘိသနည်း၊ အလွန်ဝေးရာ၌လည်း ရပ်ကုန်ဘိသနည်း၊ အလွန်နီးရာ၌လည်း ရပ်ကုန်ဘိသနည်း၊ အလွန်ကြာမြင့်စွာလည်း ရပ်ကုန်ဘိသနည်း၊ အလွန်လျင်စွာလည်း ပြန်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့ မှန်သလော။ပ။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို-

At that time there were alms-collecting monks who were shabbily dressed and improper in appearance. They entered and left houses without being attentive, entered and left too hastily, stood too far away or too close, and waited too long or left too soon. On one occasion a certain monk entered a house without being attentive. Thinking it was the main door, he entered a room where a woman was lying naked. When he saw her, he left the room. But when her husband saw her there, he thought, “My wife has been raped by this monk,” and he took hold of that monk and gave him a beating. The woman woke up from the commotion and asked her husband, “Why are you beating this monk?” “Didn’t he rape you?” “No he didn’t. He’s innocent.” And she had him release that monk. The monk then returned to the monastery and told the monks what had happened. The monks of few desires complained and criticized him, “How can the alms-collecting monks act like this?” They told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that the alms-collecting monks are acting like this?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks:

၃၆၆။ ရဟန်းတို့ သို့ြ ဖစ် လျှင် ဆွမ်း ခံလှည့် လည်သော ရဟန်းတို့ အား ကျ င့် ဝတ်ကို ပညတ်အံ့၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း ဆွမ်းခံလှည့်လည်သော ရဟန်းတို့ ကျင့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဆွမ်းခံလှည့်သော ရဟန်းသည် “ယခုပင် ရွာသို့ ဝင်အံ့”ဟု အဝန်းသုံးပါး၁ကို ဖုံးလျက် အဝန်းညီစွာ ဝတ်လျက် ခါးပန်းကိုဖွဲ့လျက် အခေါက်ရှိသည်ကို ပြုလျက် သင်္ကန်းကြီးကို ရုံလျက် ကမ္ပတ်သီးကို တပ်လျက် ရေဆေး၍ သပိတ်ကို ယူလျက် မနှေးမလျင် ကောင်းစွာ ရွာတွင်းသို့ ဝင်ရမည်။ ရွာတွင်း၌ ကောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ ဣန္ဒြေကိုကောင်းစွာ စောင့်စည်းလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ မျက်လွှာချလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ သင်္ကန်းကို ပင့်လျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ပြင်းပြစွာ ရယ်မောလျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ငယ်သော အသံရှိသည်ဖြစ်၍ သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ကိုယ်ကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ လက်မောင်းကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ဦးခေါင်းကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ခါးထောက်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ခေါင်းမြီးခြုံ၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ဖဝါးစွန်းဖြင့် နင်း၍ မသွားအပ်။ အိမ်သို့ ဝင်သော ရဟန်းသည် “ဤလမ်းဖြင့် ဝင်အံ့၊ ဤလမ်းဖြင့် ထွက်အံ့”ဟု မှတ်ရမည်၊ အလွန် လျင်စွာ မဝင်အပ်၊ အလွန်လျင်စွာ မထွက်အပ်၊ အလွန်ဝေးရာ၌ မရပ်အပ်၊ အလွန်နီးရာ၌ မရပ်အပ်၊ အလွန်ကြာမြင့်စွာ မရပ်အပ်၊ အလွန်လျင်စွာ မပြန်အပ်၊ “ဆွမ်းကို လှူလိုသလော၊ မလှူလိုသလော”ဟု ရပ်လျက် မှတ်သားရမည်။ အလုပ်ကို ချသော်လည်းကောင်း၊ နေရာမှထသော်လည်းကောင်း၊ ယောက်မကို သုံးသပ်သော်လည်းကောင်း၊ အိုးခွက်ကို သုံးသပ်သော်လည်းကောင်း၊ ရပ်စေသော်လည်းကောင်း “လှူလိုရာ၏”ဟု (နှလုံးပြု၍) ရပ်ရမည်။ ဆွမ်းကို လှူလတ်သော် လက်ဝဲလက်ဖြင့် သင်္ကန်းကြီးကို ဖယ်ရှား၍ လက်ယာလက်ဖြင့် သပိတ်ကို နှိမ့်၍ လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် သပိတ်ကိုကိုင်ကာ ဆွမ်းကို ခံရမည်၊ ဆွမ်းလှူသော မိန်းမ၏ မျက်နှာကို မကြည့်အပ်၊ “ဟင်းကို လှူလိုသလော၊ မလှူလိုသလော”ဟု မှတ်ရမည်၊ ယောက်မကို သုံးသပ်သော်လည်းကောင်း၊ အိုးခွက်ကို သုံးသပ်သော်လည်းကောင်း၊ ရပ်စေသော်လည်းကောင်း “လှူလိုရာ၏”ဟု နှလုံးပြု၍ ရပ်ရမည်၊ ဆွမ်းလှူပြီးသော် သင်္ကန်းကြီးဖြင့် သပိတ်ကို ဖုံး၍ ကောင်းစွာ မနှေးမလျင် ပြန်ရမည်။ ရွာတွင်း၌ ကောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ ဣန္ဒြေကိုကောင်းစွာ စောင့်စည်းလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ မျက်လွှာချလျက် သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ သင်္ကန်းကို ပင့်လျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ပြင်းပြစွာ ရယ်မောလျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ငယ်သော အသံရှိသည်ဖြစ်၍ သွားရမည်၊ ရွာတွင်း၌ကိုယ်ကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ လက်မောင်းကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ဦးခေါင်းကို လှုပ်၍ လှုပ်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ခါးထောက်၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ခေါင်းမြီးခြုံ၍ မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ဖဝါးစွန်းဖြင့် နင်း၍ မသွားအပ်။ ဆွမ်းခံရာရွာမှ ရှေးဦးစွာ ဖဲခဲ့သော ရဟန်းသည် နေရာကို ခင်းရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေး အင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းတို့ကို အနီး၌ ထားရမည်၊ ဆွမ်းဦးထည့်ရန် ခွက်ကို ဆေး၍ အနီး၌ ထားရမည်၊ သောက်ရေကိုလည်းကောင်း၊ သုံးရေကိုလည်းကောင်း အနီး၌ ထားရမည်၊ ဆွမ်းခံရာရွာမှ နောက်မှ ဖဲခဲ့သော ရဟန်းသည် စားကြွင်းရှိ၍ စားလိုမူ စားရမည်၊ မစားလိုမူ မြက်သစ်ပင် မရှိရာ၌သော်လည်း စွန့်ရ မည်၊ ပိုးမွှားမရှိသော ရေ၌သော်လည်း သွန်ရမည်၊ ထိုရဟန်းသည် နေရာကို ရုပ်သိမ်းရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းတို့ကို သိမ်းရမည်၊ ဆွမ်းဦးထည့်ခွက်ကို ဆေး၍ သိမ်းရမည်၊ သောက်ရေကိုလည်းကောင်း၊ သုံးရေကိုလည်းကောင်း သိမ်းရမည်၊ ဆွမ်းစားကျောင်းကို တံမြက်လှည်းရ မည်၊ သောက်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း၊ သုံးရေအိုးကိုလည်းကောင်း၊ သန့်သက်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း အချည်းနှီး ရေမရှိသည်ကို မြင်သော ရဟန်းသည် တည်ထားရမည်၊ မချီမကြွနိုင်သော ရဟန်းသည် အဖော်ကို လက်ယပ်ခေါ်၍ လက်ချင်းယှက်ကာ တည်ထားရမည်၊ ထိုမချီ မကြွနိုင်ခြင်း အကြောင်းကြောင့် စကားမပြောဆိုအပ်။ ရဟန်းတို့ ဤကား ဆွမ်းခံလှည့်လည်သော ရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်တည်း၊ ယင်း ကျင့်ဝတ်အတိုင်း ဆွမ်းခံလှည့်လည်သော ရဟန်းတို့ ကျင့်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ၁။ ပုဆစ်ဒူးဝန်းနှစ်ဖက် ချက်ကို အဝန်းသုံးပါးဟု ဆိုသည်။

“Well then, I’ll lay down the proper conduct for alms-collecting monks. When an alms-collecting monk is about to enter the village, he should put on his sarong evenly all around, covering the navel and the knees. He should put on a belt. Putting the upper robes together, overlapping each other edge-to-edge, he should put them on and fasten the toggle. He should rinse his bowl, bring it along, and enter the village carefully and without hurry. He should be well-covered while walking in an inhabited areas; he should be well-restrained while walking in inhabited areas; he should lower his eyes while walking in inhabited areas; he shouldn’t lift his robe while walking in inhabited areas; he shouldn’t laugh loudly while walking in inhabited areas; he shouldn’t be noisy while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his body while walking in inhabited areas; he shouldn’t swing his arms while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t have his hands on his hips while walking in inhabited areas; he shouldn’t cover his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t move about while squatting on his heels in inhabited areas. When entering a house, he should be attentive to where to enter and where to leave. He shouldn’t enter or leave too hastily, stand too far away or too close, or wait too long or leave too soon. While waiting, he should be attentive to whether they wish to give alms or not. If they put down their work, get up from their seat, take hold of a serving spoon or a vessel, or they tell him to wait, then he should assume they wish to give, and he should wait. When they give him almsfood, he should lift his upper robe with his left hand, stretch out his bowl with his right hand, and receive the alms while holding the bowl with both hands. He shouldn’t look the donor in the face. He should be attentive to whether they wish to give curry or not. If they take hold of a serving spoon or a vessel, or they tell him to wait, then he should assume they wish to give, and he should wait. When they have given alms, he should cover the bowl with his upper robe, and leave carefully and without hurry. He should be well-covered while walking in inhabited areas; he should be well-restrained while walking in inhabited areas; he should lower his eyes while walking in inhabited areas; he shouldn’t lift his robe while walking in inhabited areas; he shouldn’t laugh loudly while walking in inhabited areas; he shouldn’t be noisy while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his body while walking in inhabited areas; he shouldn’t swing his arms while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t have his hands on his hips while walking in inhabited areas; he shouldn’t cover his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t move about while squatting on his heels in inhabited areas. Whoever returns first from almsround in the village should prepare the seats and set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. He should wash the bowl for leftovers and put it back out, and set out water for drinking and water for washing. Whoever returns last from almsround may eat whatever is left over, or he should discard it where there are no cultivated plants or in water without life. He should put away the seats and also the foot stool, the foot scraper, and the water for washing the feet. He should wash the bowl for leftovers and put it away, put away the water for drinking and the water for washing, and sweep the dining hall. Whoever sees that the pot for drinking water, the pot for washing water, or the restroom pot is empty should fill it. If he can’t do it by himself, he should call someone over by hand signal and they should fill it together. He shouldn’t speak because of that. This is the proper conduct for alms collectors.” 7. Discussion of the proper conduct for those staying in the wilderness

၇-တောနေရဟန်းတို့ ကျင့်ဝတ် ၃၆၇။ ထိုအခါ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် တော၌ နေကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည်သောက်ရေကို မတည်ထားကုန်၊ သုံးရေကို မတည်ထားကုန်၊ မီးကို မတည်ထားကုန်၊ မီးပွတ်ခုံ ပွတ်ကျေကို မတည် ထားကုန်၊ နက္ခတ်အကြောင်းအရာတို့ကို မသိကုန်၊ အရပ်မျက်နှာအဖို့ကို မသိကုန်။ ခိုးသူတို့သည် ထိုအရပ်သို့ သွား၍ ထိုရဟန်းတို့အား- “အသျှင်ဘုရားသောက်ရေရှိပါ၏လော”ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ဒါယကာ မရှိဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ “အသျှင်ဘုရား သုံးရေရှိပါ၏လော”ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ဒါယကာ မရှိဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ “အသျှင်ဘုရား မီးရှိပါ၏လော”ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ဒါယကာ မရှိဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ “အသျှင်ဘုရား မီးပွတ်ခုံ ပွတ်ကျေ ရှိပါ၏လော”ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ဒါယကာ မရှိဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ “အသျှင်ဘုရား ယနေ့ အဘယ်နက္ခတ်နှင့် ယှဥ်ပါသနည်း”ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ဒါယကာ ငါတို့ မသိကုန်ဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ “အသျှင်ဘုရား ဤကား အဘယ်အရပ်နည်း”ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ဒါယကာ ငါတို့ မသိကုန်ဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ ထိုအခါ ထိုခိုးသူတို့သည် “ဤရဟန်းတို့အားသောက်ရေမရှိ၊ သုံးရေမရှိ၊ မီးမရှိ၊ မီးပွတ်ခုံ ပွတ်ကျေမရှိ၊ နက္ခတ်အကြောင်းအရာကိုတို့ မသိကုန်၊ အရပ်မျက်နှာအဖို့ကို မသိကုန်၊ ဤသူတို့ကား ခိုးသူတို့တည်း၊ ဤသူတို့ကား ရဟန်းမဟုတ်ကုန်”ဟု ရိုက်နှက်၍ ဖဲသွားကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ရဟန်းတို့အား ဤအကြောင်းကို ပြောကြားကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို-

At that time there was a number of monks staying in the wilderness. They did not set out water for drinking or water for washing, did not light fires or provide fire-making implements, and did not know the constellations or the regions. Criminals went to that place and asked the monks, “Sir, is there any water for drinking?” — “No, there isn’t.” — “Is there any water for washing?” — “No.” — “Is there any fire?” — “No.” — “Are there any fire-making implements?” — “No.” — “Which constellation is the moon in today?” — “We don’t know.” — “Which region is this?” — “We don’t know.” Thinking, “They’re not monks; they’re criminals,” they beat them up and left. The monks told other monks what had happened and they in turn told the Buddha. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks:

၃၆၈။ ရဟန်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် တောနေရဟန်းတို့အား ကျင့်ဝတ်ကို ပညတ်အံ့၊ ယင်းကျင့်ဝတ် အတိုင်း တောနေရဟန်းတို့ ကျင့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ တောနေရဟန်းသည် စောစောထ၍ သပိတ်ကို အိတ်၌ ထည့်ပြီးလျှင် ပခုံး၌ လွယ်လျက် သင်္ကန်းကို ပခုံး၌ တင်၍ ဖိနပ်စီးကာ သစ်ဘဏ္ဍာ မြေဘဏ္ဍာကို သိမ်းဆည်း၍ တံခါးမ လေသာပြူတင်းကို ပိတ်ဆို့ပြီးလျှင် ကျောင်းမှ ဆင်းရမည်၊ “ယခု ရွာသို့ ဝင်အံ့”ဟု ဖိနပ်ချွတ်၍ (အောက်သို့) နှိမ့်ကာ ခါပြီးလျှင် အိတ်၌ ထည့်လျက် ပခုံး၌ ချိတ်၍ အဝန်းသုံးပါးကို ဖုံးလွှမ်းသဖြင့် အဝန်းညီစွာဝတ်လျက် ခါးပန်းကို ဖွဲ့လျက် အထပ်ရှိသည်ကိုပြု၍ သင်္ကန်းကြီးကို ရုံလျက် ကမ္ပတ်သီးကို တပ်လျက် ရေဆေး၍ သပိတ်ကို ယူလျက် မနှေးမလျင် ကောင်းစွာ ရွာသွင်းသို့ ဝင်ရမည်၊ ရွာတွင်း၌ ကောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းလျက် သွားရမည်။ပ။ ရွာတွင်း၌ ခါးထောက်လျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း၌ ဦးခေါင်းခြုံလျက် မသွားအပ်၊ ရွာတွင်း ၌ ဖဝါးစွန်းနင်းလျက် မသွားအပ်။ အိမ်သို့ဝင်သော ရဟန်းသည် “ဤလမ်းဖြင့် ဝင်အံ့၊ ဤလမ်းဖြင့် ထွက်အံ့”ဟု မှတ်ရမည်၊ အလွန်လျင်စွာ မဝင်အပ်၊ အလွန်လျင်စွာ မထွက်အပ်၊ အလွန်ဝေးရာ၌ မရပ်အပ်၊ အလွန်နီးရာ၌ မရပ်အပ်၊ အလွန်ကြာမြင့်စွာ မရပ်အပ်၊ အလွန်လျင်စွာ မပြန်အပ်၊ ရပ်သော ရဟန်းသည် “ဆွမ်းကို လှူလိုသလော၊ မလှူလိုသလော”ဟု မှတ်သားရမည်၊ အလုပ်ကို ချသော်လည်းကောင်း၊ နေရာမှ ထသော်လည်းကောင်း၊ ယောက်မကို သုံးသပ်သော်လည်းကောင်း၊ အိုးခွက်ကို သုံးသပ်သော်လည်းကောင်း၊ ရပ်စေသော်လည်းကောင်း “လှူလိုရာ၏”ဟု (နှလုံးပြု၍) ရပ်ရမည်၊ ဆွမ်းကို လှူသော် လက်ဝဲလက်ဖြင့် သင်္ကန်းကြီးကို ဖယ်ရှား၍ လကျာ်လက်ဖြင့် သပိတ်ကို နှိမ့်၍ လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် သပိတ်ကိုကိုင်၍ ဆွမ်းကို ခံရမည်၊ ဆွမ်းလှူသော မိန်းမ၏ မျက်နှာကို မကြည့်အပ်၊ “ဟင်းကို လှူလိုသလော၊ မလှူလိုသလော”ဟု မှတ်သားရမည်၊ ယောက်မကို သုံးသပ်သော်လည်းကောင်း၊ အိုးခွက်ကို သုံးသပ်သော်လည်းကောင်း၊ ရပ်စေသော်လည်းကောင်း “လှူလိုရာ၏”ဟု (နှလုံးပြု၍) ရပ်ရမည်၊ ဆွမ်းလှူ ပြီးသော် သင်္ကန်းကြီးဖြင့် သပိတ်ကို ဖုံး၍ မနှေးမလျင် ကောင်းစွာ ပြန်ရမည်။ ရွာတွင်း၌ ကောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းလျက် သွားရမည်။ပ။ ရွာတွင်း၌ ဖဝါးစွန်း နင်းလျက် မသွားအပ်။ ရွာမှထွက်သော် သပိတ်ကို အိတ်၌ ထည့်ပြီးလျှင် ပခုံး၌ လွယ်လျက် သင်္ကန်းကို ခေါက်၍ ဦးခေါင်း၌ တင်ကာ ဖိနပ်စီး၍ သွားရမည်။ ရဟန်းတို့ တောနေရဟန်းသည်သောက်ရေကို တည်ထားရမည်၊ သုံးရေကို တည်ထားရမည်၊ မီးကိုတည်ထားရမည်၊ မီးပွတ်ခုံ ပွတ်ကျေကို တည်ထားရမည်၊ တောင်ဝှေးကို အနီး၌ ထားရမည်၊ နက္ခတ် အကြောင်းအရာ အားလုံးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ နက္ခတ်အကြောင်းအရာ အချို့တို့ကိုလည်းကောင်း သင်ယူရ မည်၊ အရပ်မျက်နှာ၌ လိမ္မာရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤကား တောနေရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်တည်း၊ ယင်း ကျင့်ဝတ်အတိုင်း တောနေရဟန်းတို့သည် ကျင့်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

“Well then, I’ll lay down the proper conduct for monks staying in the wilderness. After getting up early in the morning, a monk who is staying in the wilderness should put his bowl in its bag, hang it from his shoulder, put his robe over his shoulders, put on his sandals, put the wooden and ceramic goods in order, close the door and windows, and come down from his dwelling. When he’s about to enter the village, he should remove his sandals, hold them low and knock them together. He should put them in a bag, which he should hang from his shoulder. He should put on his sarong evenly all around, covering the navel and the knees, and he should put on a belt. Putting the upper robes together, overlapping each other edge-to-edge, he should put them on and fasten the toggle. He should rinse his bowl, bring it along, and enter the village carefully and without hurry. He should be well-covered while walking in inhabited areas; he should be well-restrained while walking in inhabited areas; he should lower his eyes while walking in inhabited areas; he shouldn’t lift his robe while walking in inhabited areas; he shouldn’t laugh loudly while walking in inhabited areas; he shouldn’t be noisy while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his body while walking in inhabited areas; he shouldn’t swing his arms while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t have his hands on his hips while walking in inhabited areas; he shouldn’t cover his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t move about while squatting on his heels in inhabited areas. When entering a house, he should be attentive to where to enter and where to leave. He shouldn’t enter or leave too hastily, stand too far away or too close, or wait too long or leave too soon. While waiting, he should be attentive to whether they wish to give alms or not. If they put down their work, get up from their seat, take hold of a serving spoon or a vessel, or they tell him to wait, then he should assume they wish to give, and he should wait. When they give him almsfood, he should lift his upper robe with his left hand, stretch out his bowl with his right hand, and receive the alms while holding the bowl with both hands. He shouldn’t look the donor in the face. He should be attentive to whether they wish to give curry or not. If they take hold of a serving spoon or a vessel, or they tell him to wait, then he should assume they wish to give, and he should wait. When they have given alms, he should cover the bowl with his upper robe, and return carefully and without hurry. He should be well-covered while walking in inhabited areas; he should be well-restrained while walking in inhabited areas; he should lower his eyes while walking in inhabited areas; he shouldn’t lift his robe while walking in inhabited areas; he shouldn’t laugh loudly while walking in inhabited areas; he shouldn’t be noisy while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his body while walking in inhabited areas; he shouldn’t swing his arms while walking in inhabited areas; he shouldn’t sway his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t have his hands on his hips while walking in inhabited areas; he shouldn’t cover his head while walking in inhabited areas; he shouldn’t move about while squatting on his heels in inhabited areas. When he has left the village, he should put his bowl in its bag and hang it from his shoulder, fold up his robe and put it on his head, and put on his sandals and go. A monk who is staying in the wilderness should set out water for drinking and water for washing, should light a fire and provide fire-making implements, should provide a walking stick, and should learn the constellations— either all of them or a portion—and become skilled in the regions. This is the proper conduct for those staying in the wilderness.” 8. Discussion of the proper conduct in regard to dwellings

၈-ကျောင်း အိပ်ရာနေရာ၌ ကျင့်ဝတ် ၃၆၉။ ထိုအခါ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် လွင်တီးခေါင်၌ သင်္ကန်းချုပ်ကုန်၏၊ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည့်လေညာအရပ်၌ အိပ်ရာ နေရာကို ခါကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် မြူဖြင့် ပြွန်းကုန်၏၊ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် လေညာအရပ်၌ အိပ်ရာ နေရာကို ခါကုန်ဘိ သနည်း ရဟန်းတို့သည် မြူဖြင့် ပြွန်းကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် လေညာအရပ်၌ အိပ်ရာ နေရာကို ခါကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် မြူဖြင့် ပြွန်းကုန်၏ဟူသည် မှန်သလောဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို-

On one occasion when a number of monks were making robes outside, the monks from the group of six were beating furniture in an open space upwind from them. The robe-making monks became dusty. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the monks from the group of six do this?” They told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that the monks from the group of six did this?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks:

၃၇၀။ ရဟန်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် ရဟန်းတို့အား ကျောင်း အိပ်ရာ နေရာ၌ ကျင့်ဝတ်ကို ပညတ်အံ့၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း ရဟန်းတို့သည် ကျောင်း အိပ်ရာ နေရာ၌ ကျင့်ရမည်။ ကျောင်းသည် အကယ်၍ အမှိုက်ရှိအံ့၊ စွမ်းနိုင်ပါမူ သုတ်သင်ရှင်းလင်းရမည်။ ကျောင်းကို သုတ်သင်လိုသော ရဟန်းသည် ရှေးဦးစွာ သပိတ် သင်္ကန်းကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာ အရပ်၌ ထားရမည်၊ နိသီဒိုင် အိပ်ရာခင်းကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ဘုံလျှို ခေါင်းအုံးကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ညောင်စောင်းကို ရိုရိုသေသေပြု၍ ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက် တံခါးပေါင်ကို မထိမခိုက်စေဘဲ ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ အင်းပျဥ်ကို ရိုရို သေသေပြု၍ ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက် တံခါးပေါင်ကို မထိမခိုက်စေဘဲ ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ညောင်စောင်းခြေတို့ကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ထွေးခံကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ မှီရာတံကဲပျဥ်ကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ မြေအခင်းကို ခင်းမြဲအတိုင်း နေရာမှတ်လျက် ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ကျောင်း၌ ပိုးအိမ်ပင့်ကူမျှင်ရှိအံ့၊ ဗိတာန်မျက်နှာကြက်မှစ၍ ပယ်ရှားရမည်၊ လေသွန်တံခါး တိုက်လေးထောင့်တို့ကို သုံးသပ်ပွတ်တိုက်ရမည်။ ဂွေ့နီ စသည်ဖြင့် အပြေအပြစ်ပြုအပ်သော နံရံသည် မှိုတက်အံ့၊ ပုဆိုးကြမ်းကို ရေဆွတ်၍ ညှစ်ပြီး လျှင် သုတ်ရမည်၊ မည်းသော အဆင်းဖြင့် အပြေအပြစ် ပြုအပ်သော မြေသည် မှိုတက်အံ့၊ ပုဆိုးကြမ်းကို ရေဆွတ်၍ ညှစ်ပြီးလျှင် သုတ်ရမည်၊ အပြေအပြစ်မပြုအပ်သော မြေဖြစ်အံ့၊ ရေဖျန်း၍ ကျောင်းကို “မြူမ တက်စေလင့်”ဟု (နှလုံးထား၍) တံမြက်လှည်းရမည်၊ အမှိုက်တံမြက်ချေးကို သင့်ရာအရပ်၌ စွန့်ပစ်ရမည်။ ရဟန်းအနီး၌ အိပ်ရာ နေရာကို မခါအပ်၊ ကျောင်းအနီး၌ အိပ်ရာ နေရာကို မခါအပ်၊ သောက်ရေ အနီး၌ အိပ်ရာနေရာကို မခါအပ်၊ သုံးရေအနီး၌ အိပ်ရာ နေရာကို မခါအပ်၊ လေညာအရပ်၌ အိပ်ရာ နေရာကို မခါအပ်၊ လေအောက်၌ အိပ်ရာ နေရာကို ခါရမည်။ မြေအခင်းကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်၊ ညောင်စောင်းခြေတို့ကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခင်းထားမြဲအတိုင်း နေရာ၌ တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်၊ ညောင်စောင်းကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ရိုရိုသေသေပြုလျက် ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက် တံခါး ပေါင်ကို မထိမခိုက်စေဘဲ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်၊ အင်းပျဥ်ကို နေလှန်းသုတ်သင် ပြီးလျှင် ခါ၍ ရိုရိုသေသေပြုလျက် ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက် တံခါးပေါင်ကို မထိမခိုက်စေဘဲ ခင်းထားမြဲ အတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်။ ဘုံလျှို ခေါင်းအုံးကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်၊ နိသီဒိုင် အိပ်ရာခင်းကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်။ ထွေးခံကို နေလှန်းပွတ်တိုက်၍ ထားမြဲတိုင်းနေရာ၌ တစ်ဖန် ပြန်ထားရမည်၊ မှီရာတံကဲပျဥ်ကို နေလှန်း ပွတ်တိုက်၍ ထားမြဲတိုင်းနေရာ၌ တစ်ဖန် ပြန်ထားရမည်။ သပိတ်သင်္ကန်းကို ထားရမည်၊ သပိတ်ကို ထားလိုသော ရဟန်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သပိတ်ကို့ကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညောင်စောင်းအောက်ကိုလည်းကောင်း၊ အင်းပျဥ်အောက်ကိုလည်းကောင်း၊ သုံးသပ်၍ သပိတ်ကို ထားရမည်၊ အခင်းမရှိသော မြေ၌ သပိတ်ကို မထားရ၊ သင်္ကန်းကို ထားလိုသော ရဟန်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းကိုကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းတန်းဝါး သင်္ကန်းတန်း ကြိုးကို ပွတ်တိုက်၍ ထိုမှာဘက်က အစွန်းကို ဤမှာဘက်မှ အခွေပြုလျက် သင်္ကန်းကို ထားရမည်၊ အရှေ့အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ အရှေ့မျက်နှာ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်၊ အနောက် အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ အနောက်မျက်နှာ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်၊ မြောက်အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ မြောက်မျက်နှာ လေသွန် တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်၊ တောင်အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ တောင်မျက်နှာ လေသွန် တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်၊ အေးသော အခါဖြစ်မူ နေ့အခါ၌ လေသွန်တံခါးတို့ကို ဖွင့်ထားရမည်၊ ညဥ့်အခါ၌ ပိတ်ရမည်၊ ပူအိုက်သော အခါဖြစ်မူ နေ့အခါ၌ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ထားရမည်၊ ညဥ့်အခါ၌ ဖွင့်ထားရမည်။ ပရိဝုဏ်သည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ တံခါးမုခ်သည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ တံခါးမုခ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ စည်းဝေးရာ ဇရပ်သည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ စည်းဝေး ရာဇရပ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ မီးတင်းကုပ်သည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ မီးတင်းကုပ်ကို တံမြက်လှည်း ရမည်၊ ကျင်ကြီးအိမ်သည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ ကျင်ကြီးအိမ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ သောက်ရေ မရှိအံ့၊ သောက်ရေကို တည်ထားရမည်။ သုံးရေ မရှိအံ့၊ သုံးရေကို တည်ထားရမည်။ သန့်သက်ရေအိုး၌ ရေမရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ သန့်သက်ရေအိုး၌ ရေကို သွန်းလောင်းရမည်။ သီတင်းကြီးရဟန်းနှင့်အတူ တစ်ကျောင်းတည်း၌ နေမူ သီတင်းကြီးရဟန်းကို မပန်ကြားဘဲ သင်ယူ ခြင်း မေးမြန်းခြင်း မပြုအပ်၊ သရဇ္ဈာယ်ခြင်းကို မပြုအပ်၊ တရားမဟောအပ်၊ ဆီမီးကို မထွန်းအပ်၊ ဆီမီးကို မငြိမ်းစေအပ်၊ လေသာပြူတင်းတို့ကို မဖွင့်အပ်ကုန်၊ လေသာပြူတင်းတို့ကို မပိတ်အပ်ကုန်။ သီတင်းကြီးရဟန်းနှင့် အတူ စင်္ကြံတစ်ခုတည်း၌ စင်္ကြံလျှောက်မူ သီတင်းကြီး ရဟန်းရှိရာသို့ မျက်နှာမူလျက် သွားရမည်၊ သီတင်းကြီးရဟန်းကို သင်္ကန်းကြီးစွန်းဖြင့် မတိုက်ခိုက်စေအပ်။ ရဟန်းတို့ ဤသည်ကား ရဟန်းတို့၏ ကျောင်း အိပ်ရာ နေရာ၌ ကျင့်ဝတ်တည်း၊ ယင်းကျင့်ဝတ် အတိုင်း ရဟန်းတို့သည် ကျောင်း အိပ်ရာ နေရာ၌ ကျင့်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

“Well then, I’ll lay down the proper conduct in regard to dwellings. If the dwelling he’s staying in is dirty, a monk should clean it if he’s able. When he’s cleaning the dwelling, he should first take out the bowl and robe and put them aside. He should take out the sitting mat and the sheet and put them aside. He should take out the mattress and the pillow and put them aside. Holding the bed low, he should carefully take it out without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it aside. Holding the bench low, he should carefully take it out without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it aside. He should take out the bed supports and put them aside. He should take out the spittoon and put it aside. He should take out the leaning board and put it aside. After taking note of its position, he should take out the floor cover and put it aside. If the dwelling has cobwebs, he should first remove them from the ceiling cloth, and he should then wipe the windows and the corners of the room. If the walls have been treated with red ocher and they’re moldy, he should moisten a cloth, wring it out, and wipe the walls. If the floor has been treated with a black finish and it’s moldy, he should moisten a cloth, wring it out, and wipe the floor. If the floor is untreated, he should sprinkle it with water and then sweep it, trying to avoid stirring up dust. He should look out for any trash and discard it. He shouldn’t beat the furniture near other monks, near other dwellings, near water for drinking, or near water for washing. He shouldn’t beat the furniture in an open area upwind from these things, but downwind from them. He should sun the floor cover, clean it, beat it, bring it back inside, and put it back as before. He should sun the bed supports, wipe them, bring them back inside, and put them back where they were. He should sun the bed, clean it, and beat it. Holding it low, he should carefully bring it back inside without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it back as before. He should sun the bench, clean it, and beat it. Holding it low, he should carefully bring it back inside without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it back as before. He should sun the mattress and the pillow, clean them, beat them, bring them back inside, and put them back as before. He should sun the sitting mat and the sheet, clean them, beat them, bring them back inside, and put them back as before. He should sun the spittoon, wipe it, bring it back inside, and put it back where it was. He should sun the leaning board, wipe it, bring it back inside, and put it back where it was. He should put away the bowl and robe. When putting away the bowl, he should hold the bowl in one hand, feel under the bed or the bench with the other, and then put it away. He shouldn’t put the bowl away on the bare floor. When putting away the robe, he should hold the robe in one hand, wipe the bamboo robe rack or the clothesline with the other, and then put it away by folding the robe over it, making the ends face the wall and the fold face out. If dusty winds are blowing from the east, he should close the windows on the eastern side. If dusty winds are blowing from the west, he should close the windows on the western side. If dusty winds are blowing from the north, he should close the windows on the northern side. If dusty winds are blowing from the south, he should close the windows on the southern side. If the weather is cold, he should open the windows during the day and close them at night. If the weather is hot, he should close the windows during the day and open them at night. If the yard is dirty, he should sweep it. If the gatehouse is dirty, he should sweep it. If the assembly hall is dirty, he should sweep it. If the water-boiling shed is dirty, he should sweep it. If the restroom is dirty, he should sweep it. If there’s no water for drinking, he should get some. If there’s no water for washing, he should get some. If there’s no water in the restroom ablutions pot, he should fill it. If he’s staying in the same dwelling as a more senior monk, he shouldn’t do any of the following without asking him for permission: recite, question, rehearse, teach, turn a lamp on or off, or open or close a window. If he’s doing walking meditation on the same walking path as a more senior monk, they should turn around according to seniority, but he shouldn’t touch the senior monk with the corner of his robe. This is the proper conduct in regard to dwellings.” 9. Discussion of the proper conduct in regard to saunas

၉-ဇရုံးအိမ်၌ ကျင့်ရမည့်ဝတ် ၃၇၁။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့ တားမြစ်ကုန်သော်လည်း မရိုသေခြင်းကို စွဲ၍ ဇရုံးအိမ်၌ များစွာသော ထင်းကို တင်၍ မီးရှို့လျက် တံခါးကို ပိတ်ပြီးလျှင် တံခါးအနီး၌ ထိုင်ကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် တံခါးပေါက် မရသည်ဖြစ်၍ မီးပူသောကြောင့် မူး၍ လဲကုန်၏၊ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည်- “အဘယ့်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့ တားမြစ်ကုန်သော်လည်း မရိုသေ ခြင်းကို စွဲ၍ ဇရုံးအိမ်၌ များစွာသော ထင်းကို တင်၍ မီးရှို့လျက် တံခါးကို ပိတ်ပြီးလျှင် တံခါးအနီး၌ ထိုင်ကုန်ဘိသနည်း၊ ရဟန်းတို့သည် တံခါးပေါက်မရသည်ဖြစ်၍ မီးပူသောကြောင့် မူး၍ လဲကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့ တားမြစ်ကုန်သော်လည်း မရိုသေခြင်းကို စွဲ၍ ဇရုံးအိမ်၌ များစွာသော ထင်းကို တင်၍ မီးရှို့လျက် တံခါးကို ပိတ်ပြီးလျှင် တံခါးအနီး၌ ထိုင်ကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် တံခါးပေါက်မရသည်ဖြစ်၍ မီးပူသောကြောင့် မူး၍ လဲကုန်၏ဟူသည် မှန်သလောဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရားစကားကို ဟော တော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- ရဟန်းတို့ မထေရ်ကြီးရဟန်းသည် တားမြစ်လျက် မရိုသေခြင်းကိုစွဲ၍ ဇရုံးအိမ်၌ များစွာသော ထင်းကို တင်၍ မီးမရှို့အပ်၊ ရှို့သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ တံခါးကို ပိတ်လျက် တံခါးအနီး၌ မထိုင်အပ်၊ ထိုင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။

On one occasion the monks from the group of six were kept out of the sauna by the senior monks. Then, out of disrespect, they stacked up much firewood, lit it, closed the door, and sat down against it. The monks overheated, but being unable to open the door, they fainted and collapsed. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the monks from the group of six do this?” They told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that the monks from the group of six did this?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “If you’re kept out of the sauna by senior monks, you shouldn’t, out of disrespect, stack up much firewood and light it. If you do, you commit an offense of wrong conduct. And you shouldn’t close the door and sit down against it. If you do, you commit an offense of wrong conduct.

၃၇၂။ ရဟန်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် ရဟန်းတို့အား ဇရုံးအိမ်၌ ကျင့်ဝတ်ကို ပညတ်အံ့၊ ယင်းကျင့်ဝတ် အတိုင်း ရဟန်းတို့သည် ဇရုံးအိမ်၌ ကျင့်ရမည်။ ဇရုံးအိမ်သို့ ရှေးဦးစွာ သွားသော ရဟန်းသည် ပြာများမူ ပြာကို စွန့်ရမည်၊ ဇရုံးအိမ်သည် အမှိုက်ရှိမူ ဇရုံးအိမ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ အကျည်သည် အမှိုက်ရှိမူ အကျည်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ ပရိဝုဏ်သည် အမှိုက်ရှိမူ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ တံခါးမုခ်သည် အမှိုက်ရှိမူ တံခါးမုခ်ကို တံမြက် လှည်းရမည်၊ ဇရုံးဇရပ်သည် အမှိုက်ရှိမူ ဇရုံးဇရပ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ ကသယ်မှုန့်ကို စုရုံးထားရမည်၊ မြေညက်ကို ရေဆွတ်ရမည်၊ ရေချိုး ကျင်း၌ ရေကို လောင်းရမည်။ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်သော ရဟန်းသည် မြေညက်ဖြင့် မျက်နှာကို လိမ်း၍ ရှေးမှလည်းကောင်း၊ နောက်မှလည်းကောင်း ဖုံးလွှမ်း၍ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်ရမည်၊ မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့ကို တိုးဝှေ့၍ မနေထိုင် အပ်၊ ရဟန်းငယ်တို့ကို နေရာဖြင့် မတားမြစ်အပ်ကုန်၊ စွမ်းနိုင်မူ ဇရုံးအိမ်၌ မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့အား ကြေးပွတ်ရမည်။ ဇရုံးအိမ်မှ ထွက်သော ရဟန်းသည် ဇရုံးအင်းပျဥ်ကို ယူ၍ ရှေးမှလည်းကောင်း၊ နောက်မှလည်းကောင်း ဖုံးလွှမ်း၍ ထွက်ရမည်၊ စွမ်းနိုင်မူ ရေ၌လည်း မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့အား ကြေးပွတ်ရမည်၊ မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့၏ ရှေး၌ ရေမချိုးအပ်၊ အထက်မှ ရေမချိုးအပ်၊ ရေချိုးပြီး၍ တက်သော ရဟန်းသည် ဆင်းသော ရဟန်းတို့အား လမ်းပေးရမည်၊ ဇရုံးအိမ်မှ နောက်ဆုံးထွက်သော ရဟန်းသည် ဇရုံးအိမ်၌ ညွန်ဗွက်ထမူ ဆေးကြောရမည်၊ မြေ ညက်ခွက်ကို ဆေး၍ ဇရုံးအင်းပျဥ်ကို သိမ်း၍ မီးကို ငြိမ်း၍ တံခါးကို ပိတ်၍ ဖဲသွားရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤကား ရဟန်းတို့၏ ဇရုံးအိမ်၌ ကျင့်ရမည့် ဝတ်တည်း၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း ရဟန်းတို့သည် ဇရုံးအိမ်၌ ကျင့်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Well then, I’ll lay down the proper conduct in regard to saunas. The monk who goes first to the sauna should discard any ashes that are building up. If the sauna is dirty, he should sweep it. If the area surrounding the sauna is dirty, he should sweep it. If the yard is dirty, he should sweep it. If the gatehouse is dirty, he should sweep it. If the sauna shed is dirty, he should sweep it. He should knead bath powder, moisten the clay, and fill the water trough with water. When entering the sauna, he should smear his face with clay, cover himself front and back, and then enter. He shouldn’t sit encroaching on the senior monks, or block the junior monks from getting a seat. If he’s able, he should provide assistance to the senior monks in the sauna. When leaving the sauna, he should take the sauna bench, cover himself front and back, and then leave. If he’s able, he should also provide assistance to the senior monks in the water. He shouldn’t bathe in front of the senior monks or upstream from them. When he’s coming out of the water after bathing, he should give way to those who are entering the water. If the sauna is muddy, the last monk to leave it should clean it. He should wash the clay trough, put away the sauna bench, extinguish the fire, close the door, and then leave. This is the proper conduct in regard to saunas.” 10. Discussion of the proper conduct in regard to restrooms

၁၀-ဝစ္စကုဋိ၌ ကျင့်ရမည့်ဝတ် ၃၇၃။ ထိုအခါ ဗြာဟ္မဏဇာတ်ရှိသော ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကျင်ကြီးစွန့်ပြီးလျှင် “ယုတ်ညံ့၍ အနံ့ မကောင်းသော ဤကျင်ကြီးကို မည်သူ သန့်သက်ရေ ဆေးအံ့နည်း”ဟု ဆေးခြင်းငှာ အလိုမရှိ၊ ထိုရဟန်း၏ ဝစ္စမဂ်၌ ပိုးလောက်သည် တည်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် ရဟန်းတို့အား ဤအကြောင်းကို ပြောကြား၏။ ငါ့သျှင် အသို့နည်း သင်သည် ကျင်ကြီးစွန့်ပြီးလျှင် သန့်သက်ရေ မဆေးသလောဟု မေးကုန်၏၊ ငါ့သျှင်တို့ မဆေးသည် မှန်၏ဟု ပြော၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ရဟန်းသည် ကျင်ကြီးစွန့်ပြီးလျှင် သန့်သက် ရေမဆေးဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ ရဟန်း သင်သည် ကျင်ကြီးစွန့်ပြီးလျှင် သန့်သက်ရေ မဆေးဟူသည် မှန်သလောဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ “မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရား”ဟု (လျှောက်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရားစကားကို ဟောတော် မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ကျင်ကြီးစွန့်ပြီးလျှင် ရေရှိလျက် မဆေးဘဲ မနေအပ်၊ မဆေးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် ကျင်ကြီးအိမ်၌ သီတင်းကြီးအစဥ်အတိုင်း ကျင်ကြီးကို စွန့်ကုန်၏၊ ရဟန်း ငယ်တို့သည် ရှေးဦးစွာ လာကုန်သော်လည်း ကျင်ကြီးသွားလိုလျက် ဆိုင်းငံ့ရကုန်၏၊ ထိုရဟန်းငယ်တို့သည် ကျင်ကြီးကို အောင့်ရသဖြင့် မူး၍ လဲကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့ မှန်သလော။ပ။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ရဟန်းတို့ ကျင်ကြီးအိမ်၌ သီတင်းကြီးအစဥ်အတိုင်း ကျင်ကြီးကို မစွန့်အပ်၊ စွန့်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ “ရဟန်းတို့ ရောက်လာသော အစဥ်အတိုင်း ကျင်ကြီးစွန့်ရန် ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အလွန်လျင်စွာလည်း ကျင်ကြီးအိမ်သို့ ဝင်ကုန်၏၊ သင်းပိုင်ကို မ၍လည်း ဝင်ကုန်၏၊ ညည်းတွားလျက်လည်း ကျင်ကြီးကို စွန့်ကုန်၏၊ ဒန်ပူခဲကုန်လျက်လည်း ကျင်ကြီးကို စွန့်ကုန်၏၊ ကျင်ကြီးတွင်း ပြင်ပ၌လည်း ကျင်ကြီးကို စွန့်ကုန်၏၊ ကျင်ငယ်ခွက် ပြင်ပ၌လည်း ကျင်ငယ်ကို စွန့်ကုန်၏၊ ကျင်ငယ်ခွက်၌လည်း တံတွေးကို ထွေးကုန်၏၊ ကြမ်းတမ်းသော ကနုတံဖြင့်လည်း သုတ်ကုန်၏၊ သုတ်ပြီး ကနုတံကိုလည်း ကျင်ကြီးတွင်း၌ ချကုန်၏၊ အလွန်လျင်စွာလည်း ထွက်ကုန်၏၊ သင်းပိုင်ကို ပင့်မ၍လည်း ထွက်ကုန်၏၊ စပ်စပ် အသံပြုလျက်လည်း သန့်သက်ရေဆေးကုန်၏၊ သန့်သက်ရေဆေးခွက်၌လည်း ရေကို ချန်ထားကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အလွန်လျင်စွာလည်း ကျင်ကြီးအိမ်သို့ ဝင်ကုန်ဘိသနည်း၊ သင်းပိုင်ကို ပင့်မ၍လည်း ဝင်ကုန်ဘိသနည်း၊ ညည်းတွားကုန်လျက်လည်း ကျင်ကြီးကို စွန့်ကုန်ဘိသနည်း၊ ဒန်ပူခဲကုန်လျက်လည်း ကျင်ကြီးကို စွန့်ကုန်ဘိသနည်း၊ ကျင်ကြီး တွင်း ပြင်ပ၌လည်း ကျင်ကြီးကို စွန့်ကုန်ဘိသနည်း၊ ကျင်ငယ်ခွက် ပြင်ပ၌လည်း ကျင်ငယ်ကို စွန့်ကုန် ဘိသနည်း၊ ကျင်ငယ်ခွက်၌လည်း တံတွေးကို ထွေးကုန်ဘိသနည်း၊ ကြမ်းတမ်းသော ကနုတံဖြင့်လည်း သုတ်ကုန်ဘိသနည်း၊ သုတ်ပြီး ကနုတံကိုလည်း ကျင်ကြီးတွင်း၌ ချကုန်ဘိသနည်း၊ အလွန်လျင်စွာလည်း ထွက်ကုန်ဘိသနည်း၊ သင်းပိုင်ကို ပင့်မ၍လည်း ထွက်ကုန်ဘိသနည်း၊ စပ်စပ် အသံပြုလျက်လည်း သန့် သက်ရေဆေးကုန်ဘိသနည်း၊ သန့်သက်ရေဆေးခွက်၌လည်း ရေကို ချန်ထားကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ရဟန်းတို့ မှန်သလော။ပ။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရား စကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို-

At that time a monk who had been born as a brahmin did not want to wash after defecating, thinking, “Who would touch this foul, stinking stuff?” As a result, a worm settled in his rectum. He told the monks, who said, “So you don’t wash after defecating?” “That’s right.” The monks of few desires complained and criticized him, “How can a monk not wash after defecating?” They told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monk, that you don’t wash after defecating?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “When there’s water available, you should wash after defecating. If you don’t, you commit an offense of wrong conduct.” At that time the monks used the restrooms according to seniority. Junior monks who had arrived first had to wait to defecate. Unable to hold out, they fainted and collapsed. They told the Buddha. … “Is it true, monks, that this is happening?” “It’s true, sir.” … “The restrooms shouldn’t be used according to seniority. If you do, you commit an offense of wrong conduct. You should use the restroom according to the order of arrival.” At that time the monks from the group of six entered the restrooms too hastily, pulled up their robes before entering, groaned while defecating, cleaned their teeth while defecating, defecated outside the toilet, urinated outside the urinal, spat in the urinal, used coarse wiping sticks, threw the wiping sticks in the cesspit, left the restroom too hastily, came out with their robes still pulled up, made a chomping sound while washing, and they left water in the ablutions scoop. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the monks from the group of six act like this?” They told the Buddha. … “Is it true, monks, that the monks from the group of six are acting like this?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks:

၃၇၄။ ရဟန်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် ရဟန်းတို့အား ကျင်ကြီးအိမ်၌ ကျင့်ရမည့်ဝတ်ကို ပညတ်အံ့၊ ယင်း ကျင့်ဝတ်အတိုင်း ရဟန်းတို့သည် ကျင်ကြီးအိမ်၌ ကျင့်ရမည်။ ကျင်ကြီးအိမ်သို့ သွားသော ရဟန်းသည် ပြင်ပ၌ ရပ်လျက် ချောင်းဟန့်ရမည်၊ အတွင်း၌ ထိုင်နေသော ရဟန်းတို့သည်လည်း ချောင်းဟန့်ရမည်၊ သင်္ကန်းတန်းဝါး၌လည်းကောင်း၊ သင်္ကန်းတန်းကြိုး၌လည်းကောင်း သင်္ကန်းကို တင်ပြီးလျှင် မနှေးမလျင် ကျင်ကြီးအိမ်သို့ ကောင်းစွာ ဝင်ရမည်၊ အလွန် လျင်စွာ မဝင်အပ်၊ သင်းပိုင်ကို ပင့်မ၍ မဝင်အပ်၊ ကျင်ကြီးစွန့်ရာ ခြေနင်းခုံ၌ ရပ်လျက် သင်းပိုင်ကို ပင့်မရ မည်၊ ညည်းတွားလျက် ကျင်ကြီးကို မစွန့်အပ်၊ ဒန်ပူခဲလျက် ကျင်ကြီးကို မစွန့်အပ်၊ ကျင်ကြီးတွင်း ပြင်ပ၌ ကျင်ကြီးကို မစွန့်အပ်၊ ကျင်ငယ်ခွက် ပြင်ပ၌ ကျင်ငယ်ကို မစွန့်အပ်၊ ကျင်ငယ်ခွက်၌ တံတွေးကို မထွေးအပ်၊ ကြမ်းတမ်းသော ကနုတံဖြင့် မသုတ်အပ်၊ ကနုတံကို ကျင်ကြီးတွင်း၌ မချအပ်၊ ကျင်ကြီးစွန့်ရာ ခြေနင်းခုံ၌ ရပ်လျက် ဖုံးလွှမ်းရမည်၊ အလွန်လျင်စွာ မထွက်အပ်၊ သင်းပိုင်ကို ပင့်မ၍ မထွက်အပ်၊ သန့်သက်ရေ ဆေးရာ ခြေနင်းခုံ၌ ရပ်လျက် သင်းပိုင်ကို ပင့်မရမည်၊ စပ်စပ် အသံပြုလျက် မဆေးအပ်၊ သန့်သက်ရေ ဆေးရန်ခွက်၌ ရေကို ချန်မထားအပ်၊ သန့်သက်ရေဆေးရာ ခြေနင်းခုံ၌ ရပ်လျက့်ဖုံးလွှမ်းရမည်၊ ကျင်ကြီးအိမ်ကို ကျင်ကြီးလိမ်းကျံမူ ဆေးကြောရမည်၊ (သုံးပြီး) ကနုတံခွက်သည် ပြည့်မူ ကနုတံကို စွန့်ရမည်၊ ကျင်ကြီးအိမ်၌ အမှိုက်ရှိမူ ကျင်ကြီးအိမ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ အကျည်၌ အမှိုက်ရှိမူ အကျည်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ ပရိဝုဏ်၌ အမှိုက်ရှိမူ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ တံခါးမုခ်၌ အမှိုက်ရှိမူ တံခါးမုခ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ သန့်သက်ရေအိုး၌ ရေမရှိမူ သန့်သက်ရေအိုး၌ ရေလောင်းရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသည်ကား ရဟန်းတို့၏ ကျင်ကြီးအိမ်၌ ကျင့်ရမည့်ဝတ်တည်း၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း ရဟန်းတို့သည် ကျင်ကြီးအိမ်၌ ကျင့်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

“Well then, I’ll lay down the proper conduct in regard to restrooms. When a monk goes to the restroom, he should stand outside and clear his throat. Anyone sitting inside should also clear his throat. After hanging his robe on a bamboo robe rack or a clothesline, he should enter the restroom carefully and without hurry. He shouldn’t enter the restroom too hastily; he shouldn’t pull up his robe before he has entered; he should pull up his robe when he’s standing on the foot stands for defecating; he shouldn’t groan while defecating; he shouldn’t clean his teeth while defecating; he shouldn’t defecate outside the toilet; he shouldn’t urinate outside the urinal; he shouldn’t spit in the urinal; he shouldn’t use coarse wiping sticks; he shouldn’t throw the wiping sticks in the cesspit; he should cover himself while still standing on the foot stands for defecating; he shouldn’t leave the restroom too hastily; he shouldn’t come out with his robe still pulled up; he should pull up his robe when standing on the ablutions foot stands; he shouldn’t make a chomping sound while washing; he shouldn’t leave water in the ablutions scoop; he should cover himself while still standing on the ablutions foot stands. If the restroom is dirty, he should clean it. If the wiping-stick container is full, he should discard the wiping sticks. If the restroom is dirty, he should sweep it. If the area surrounding the restroom is dirty, he should sweep it. If the yard is dirty, he should sweep it. If the gatehouse is dirty, he should sweep it. If there’s no water in the restroom ablutions pot, he should fill it. This is the proper conduct in regard to restrooms.” 11. Discussion of the proper conduct toward a preceptor

၁၁-ဥပဇ္ဈာယ်၌ ကျင့်ရမည့်ဝတ် ၃၇၅။ ထိုအခါ အတူနေ တပည့်တို့သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် အတူနေ တပည့်တို့သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ရဟန်းတို့ အတူနေတပည့်တို့သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်ဟူသည် မှန်သလောဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ ရဟန်းတို့ အတူနေတပည့်တို့သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့၌ အဘယ့်ကြောင့် ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန် ဘိသနည်း၊ ရဟန်းတို့ ဤ(ရဟန်းတို့ ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညို စေခြင်းငှာလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို-

At that time the students were not conducting themselves properly toward their preceptors. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the students not conduct themselves properly toward their preceptors?” They told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that the students are not conducting themselves properly toward their preceptors?” “It’s true, sir.” … The Buddha rebuked them … “How can they act like this? This will affect people’s confidence …” After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks:

၃၇၆။ ရဟန်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် အတူနေ တပည့်တို့အား ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့၌ ကျင့်ရမည့်ဝတ်ကို ပညတ်အံ့၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း အတူနေ တပည့်တို့သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့၌ ကျင့်ရမည်၊ ထိုစကား၌ ဤဆိုလတ္တံ့သည်ကား ကောင်းစွာ ကျင့်ခြင်းတည်း။ (အတူနေတပည့်သည်) နံနက်စောစောထ၍ ဖိနပ်ချွတ်ပြီးလျှင် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပုခုံးထက်၌ကိုယ်ဝတ်ကို လက်ကတော့ စံပယ်တင်၍ ဒန်ပူကပ်ရမည်၊ မျက်နှာသစ်ရေကို ပေးရမည်၊ နေရာကို ခင်းရမည်၊ ယာဂုရှိခဲ့လျှင် ခွက်ကို ဆေးကြောပြီး ယာဂုကို ကပ်ရမည်၊ ယာဂုသောက်ပြီးသော ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာအား ရေပေးပြီး၍ ခွက်ကို လှမ်းယူပြီးနောက် ရိုသေကောင်းမွန်စွာ မထိခိုက်မိစေဘဲ ဆေးကြောပြီး လျှင် သိုမှီးသိမ်းဆည်းထားရမည်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် နေရာမှ ထခဲ့သော် နေရာကို ခေါက်ထားရမည်၊ ထိုနေရာသည် အမှိုက်ရှိအံ့၊ ထိုနေရာကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် ရွာသို့ ဝင်လိုငြားအံ့၊ သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ဝတ်ပြီးသင်းပိုင်ကို လှမ်းယူရမည်၊ ခါးပန်းကြိုးကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်ဝတ်ဒုကုဋ်တို့ကို ထပ်၍ ပေးရမည်၊ ဆေးကြော၍ ရေနှင့် တကွသော သပိတ်ကို ပေးရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် နောက်လိုက်ရဟန်းကို အလိုရှိအံ့၊ အဝန်းသုံးပါးကို ဖုံးလွှမ်းသဖြင့် အဝန်း ညီညွတ်စွာ သင်းပိုင်ကို ဝတ်၍ ခါးပန်းကြိုးကို ဖွဲ့ချည်လျက်ကိုယ်ဝတ်ဒုကုဋ်တို့ကို ထပ်ပြီးလျှင် ကောင်းစွာ ရုံ၍ ကမ္ပတ်သီးကို တပ်လျက် သပိတ်ကို ဆေးကြောယူငင်၍ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ နောက်လိုက် ရဟန်းဖြစ်ရာ၏၊ ဝေးလွန်းစွာ မသွားအပ်၊ နီးလွန်းစွာလည်း မသွားအပ်၊ သပိတ်လဲလှယ်ခြင်းကို လှမ်းယူ ရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ စကားပြောဆိုစဥ် အကြား အကြား၌ စကားမပြောအပ်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် အာပတ်နှင့် နီးစပ်သော စကားကို ပြောဆိုခဲ့သော် တားမြစ်ရမည်။ ဆွမ်းခံရာမှ ပြန်လာသော် ရှေးဦးစွာ လာ၍ နေရာကို ခင်းထားရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေး အင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို အနီး၌ ထားရမည်၊ ခရီးဦးကြိုဆို၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို လှမ်းယူရမည်၊ ကျောင်းဝတ့်သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ဆွမ်းခံဝတ် သင်းပိုင်ကို လှမ်းယူရမည်။ သင်္ကန်းသည် ချွေးစွတ်အံ့၊ တစ်ခဏမျှ နေပူ၌ လှန်းထားရမည်၊ နေပူ၌ သင်္ကန်းကို ကြာမြင့်စွာ မထားအပ်၊ သင်္ကန်းကို ခေါက်ရမည်၊ သင်္ကန်းကို ခေါက်သည်ရှိသော် “အလယ်၌ ခေါက်ရိုး မကျိုးပါစေလင့်”ဟု နှလုံးသွင်းလျက် လက်လေးသစ် အနားကို လျှော့၍ ‘ရွေ့ရှား၍’ သင်္ကန်းကို ခေါက်ရမည်၊ သင်္ကန်းခေါက်အတွင်း၌ ခါးပန်းကြိုးကို ထားရ မည်။ ဆွမ်းရှိသည်ဖြစ်၍ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည်လည်း စားလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ ရေကို ပေး၍ ဆွမ်းကို ဆက်ကပ်ရမည်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာကိုသောက်ရေဖြင့် ပန်ကြားရမည်၊ ဆွမ်းစားပြီးသော ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ အား ရေကို ပေး၍ သပိတ်ကို လှမ်းယူပြီးလျှင် ရိုသေကောင်းမွန်စွာ မထိမခိုက်မိစေဘဲ ဆေးကြောသုတ် သင်လျက် ရေမရှိအောင်ပြုပြီး တစ်ခဏမျှ နေပူ၌ လှန်းထားရမည်၊ နေပူ၌ သပိတ်ကို ကြာမြင့်စွာ မထား အပ်။ သပိတ်သင်္ကန်းကို ထားရမည်၊ သပိတ်ကို ထားလိုသော် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သပိတ်ကိုကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညောင်စောင်းအောက်ကိုလည်းကောင်း၊ အင်းပျဥ်အောက်ကိုလည်းကောင်း စမ်းသပ်၍ သပိတ်ကို ထားရမည်၊ အခင်းမရှိသော မြေ၌ သပိတ်ကို မထားအပ်၊ သင်္ကန်းကို ထားလိုသော် လက်တစ် ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းကိုကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းတန်းဝါး သင်္ကန်းတန်းကြိုးကို (ပွတ်တိုက်၍) ထိုမှာဘက်က အစွန်းကို ဤမှာဘက်မှ အခွေပြုလျက် သင်္ကန်းကို ထားရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ ထသည်ရှိသော် နေရာကို ခေါက်ထားရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို သိုမှီးသိမ်းဆည်းရမည်၊ ထိုနေရာ၌ အမှိုက်ရှိအံ့၊ ထိုနေရာကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် ရေချိုးလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ချိုးရေကို စီရင်ရမည်။ ရေအေးဖြင့် အလိုရှိငြားအံ့၊ အေးသော ချိုးရေကို စီရင်ရမည်။ ရေပူဖြင့် အလိုရှိငြားအံ့၊ ပူသော ချိုးရေကို စီရင်ရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်လိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ကသယ်မှုန့်ကို ရေဖြင့် လုံးရမည်၊ မြေညက်ကို ရေဖြင့် ဆွတ်ရမည်၊ ဇရုံးအိမ်အင်းပျဥ်ကို ယူ၍ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ နောက်မှ နောက်မှ သွား၍ ဇရုံးအိမ်အင်းပျဥ်ကို ပေးပြီးလျှင် သင်္ကန်းကို လှမ်းယူ၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ကသယ်မှုန့်ကို ပေးရမည်၊ မြေညက်ကို ပေးရမည်၊ အကယ်၍ စွမ်းနိုင်လျှင် ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်ရမည်၊ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်သော ရဟန်းသည် ရေဆွတ်သော မြေညက်မှုန့်ဖြင့် မျက်နှာကို လိမ်းကျံ၍ ရှေးမှလည်းကောင်း၊ နောက်မှလည်းကောင်း (ရေသနုပ်ဖြင့်) ဖုံးလွှမ်း၍ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်ရမည်။ သီတင်းကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့ကို တိုးဝှေ့၍ မနေထိုင်အပ်၊ သီတင်းငယ်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့ကိုလည်း နေရာဖြင့် မတားမြစ်အပ်၊ ဇရုံးအိမ်၌ ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာအား မီးညှိခြင်းစသော အမှုခပ်သိမ်းကို ပြုရမည်၊ ဇရုံးအိမ်မှ ထွက်သော ရဟန်းသည် ဇရုံးအိမ် အင်းပျဥ်ကို ယူ၍ ရှေးမှလည်းကောင်း၊ နောက်မှလည်းကောင်း (ရေသနုပ်ဖြင့်) ဖုံးလွှမ်း၍ ဇရုံးအိမ်မှ ထွက်ရမည်။ ရေ၌လည်း ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား (ကြေးတွန်းခြင်းစသော) အမှုခပ်သိမ်းကို ပြုရမည်။ ရေချိုးပြီးသော ရဟန်းသည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ ရှေးဦးစွာ တက်၍ မိမိကိုယ်ကို ရေမရှိအောင် ပြု၍ သင်းပိုင်ကို ဝတ်လျက် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ကိုယ်မှရေကို သုတ်ရမည်၊ သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်ဝတ်ဒုကုဋ်ကို ပေးရမည်၊ ဇရုံးအိမ်အင်းပျဥ်ကို ယူခဲ့၍ ရှေးဦးစွာ လာ၍ နေရာကို ခင်းရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေး အင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို အနီး၌ ထားရမည်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာကိုသောက်ရေဖြင့် မေးမြန်းရမည်။ အကယ်၍ သင်ယူစေလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ သင်ယူရမည်၊ မေးမြန်းစေလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ မေးမြန်းရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာနေသော ကျောင်းသည် အမှိုက်ရှိအံ့၊ စွမ်းနိုင်ပါမူ သုတ်သင်ရှင်းလင်းရမည်၊ ကျောင်းကို သုတ်သင်လိုသော ရဟန်းသည် ရှေးဦးစွာ သပိတ်သင်္ကန်းကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာ အရပ်၌ ထား ရမည်၊ နိသီဒိုင် အိပ်ရာခင်းကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ဘုံလျှိုခေါင်းအုံးကို ထုတ်ဆောင် ၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ညောင်စောင်းကို ရိုရိုသေသေပြု၍ ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက့်တံခါးပေါင်ကို မထိမခိုက်စေဘဲ ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာ အရပ်၌ ထားရမည်၊ အင်းပျဥ်ကို ရိုရိုသေသေပြု၍ ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက် တံခါးပေါင်ကို မထိမခိုက်စေဘဲ ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ညောင်စောင်းခြေတို့ကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ထွေးခံကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ မှီရာတံကဲပျဥ်ကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ မြေအခင်းကို ခင်းမြဲအတိုင်း နေရာမှတ်လျက် ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ကျောင်း၌ ပိုးအိမ် ပင့်ကူမျှင်ရှိအံ့၊ ဗိတာန်မျက်နှာကြက်မှ စ၍ ပယ်ရှားရမည်၊ လေသွန်တံခါး တိုက်လေးထောင့်တို့ကို သုံးသပ်ပွတ်တိုက်ရမည်။ ဂွေ့နီ စသည်ဖြင့် အပြေအပြစ် ပြုအပ်သော နံရံသည် မှိုတက်အံ့၊ ပုဆိုးကြမ်းကို ရေဆွတ်၍ ညှစ်ပြီး လျှင် သုတ်ရမည်၊ မည်းသော အဆင်းဖြင့် အပြေအပြစ် ပြုအပ်သော မြေသည် မှိုတက်အံ့၊ ပုဆိုးကြမ်းကို ရေဆွတ်၍ ညှစ်ပြီးလျှင် သုတ်ရမည်၊ အပြေအပြစ် မပြုအပ်သော မြေဖြစ်အံ့၊ ရေဖျန်း၍ ကျောင်းကို “မြူ မတက်စေလင့်”ဟု (နှလုံးထား၍) တံမြက်လှည်းရမည်၊ အမှိုက်တံမြက်ချေးကို စုရုံး၍ သင့်ရာအရပ်၌ စွန့်ပစ်ရမည်။ မြေအခင်းကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်၊ ညောင်စောင်းခြေတို့ကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခင်းထားမြဲအတိုင်း နေရာ၌ တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်၊ ညောင် စောင်းကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ရိုရိုသေသေပြုလျက် ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက် တံခါးပေါင်ကို မထိမခိုက်စေဘဲ ခင်းထားမြဲအတိုင်း နေရာ၌တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်၊ အင်းပျဥ်ကို နေလှန်း သုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ရိုရိုသေသေပြုလျက် ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက် တံခါးပေါင်ကို မထိမခိုက် စေဘဲ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်၊ ဘုံလျှိုခေါင်းအုံးကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်၊ နိသီဒိုင် အိပ်ရာခင်းကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်။ ထွေးခံကို နေလှန်းပွတ်တိုက်၍ ထားမြဲတိုင်း နေရာ၌ တစ်ဖန် ပြန်ထားရမည်၊ မှီရာတံကဲပျဥ်ကို နေလှန်းပွတ်တိုက်၍ ထားမြဲတိုင်းနေရာ၌ တစ်ဖန် ပြန်ထားရ မည်။ သပိတ်သင်္ကန်းကို ထားရမည်၊ သပိတ်ကို ထားလိုသော ရဟန်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သပိတ်ကိုကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညောင်စောင်းအောက်ကိုလည်းကောင်း၊ အင်းပျဥ်အောက်ကိုလည်းကောင်း သုံးသပ်၍ သပိတ်ကို ထားရမည်၊ အခင်းမရှိသော မြေ၌ သပိတ်ကို မထားအပ်၊ သင်္ကန်းကို ထားလိုသော ရဟန်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းကိုကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းတန်းဝါးကို သင်္ကန်းတန်း ကြိုးကို ပွတ်တိုက်၍ ထိုမှာဘက်က အစွန်းကို ဤမှာဘက်မှ အခွေပြုလျက် သင်္ကန်းကို ထားရမည်။ အရှေ့အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ အရှေ့မျက်နှာ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်၊ အနောက်အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ အနောက်မျက်နှာ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်၊ မြောက်အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ မြောက်မျက်နှာ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်၊ တောင်အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ တောင်မျက်နှာ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်၊ အေးသော အခါဖြစ်မူ နေ့အခါ၌ လေသွန်တံခါးတို့ကို ဖွင့်ရမည်၊ ညဥ့် အခါ၌ ပိတ်ရမည်၊ ပူအိုက်သော အခါဖြစ်မူ နေ့အခါ၌ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ထားရမည်၊ ညဥ့်အခါ၌ ဖွင့်ထားရမည်။ ပရိဝုဏ်သည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ တံခါးမုခ်‘ရေချိုးအုံ’သည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ တံခါးမုခ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ စည်းဝေးရာ ဇရပ်သည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ စည်းဝေးရာ ဇရပ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ မီးတင်းကုပ်သည် အမှိုက်ရှိသည်ဖြစ်အံ့၊ မီးတင်းကုပ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ ကျင်ကြီးအိမ်သည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ ကျင်ကြီးအိမ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်၊ သောက်ရေမရှိအံ့၊ သောက်ရေကို တည်ထားရမည်။ သုံးရေမရှိအံ့၊ သုံးရေကို တည်ထားရမည်။ သန့်သက် ရေအိုး၌ ရေမရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ သန့်သက်ရေအိုး၌ ရေကို သွန်းလောင်းရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား မမွေ့လျော်ခြင်းသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ အတူနေတပည့်သည် ပျောက်ငြိမ်းစေရမည်၊ သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း ပျောက်ငြိမ်းစေရမည်၊ ထိုဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြော ရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’သည် အကယ်၍ ဖြစ်အံ့၊ အတူနေတပည့်သည် ပယ်ဖျောက်ရမည်၊ သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း ပယ်ဖျောက်စေရမည်၊ ထိုဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား တရားစကားကို မူလည်း ဟောပြောရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား မှားသော အယူသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ အတူနေတပည့်သည် ဖြေရှင်းရမည်၊ သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း ဖြေရှင်းစေရမည်၊ ထိုဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြောရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် ဂရုကအာပတ်သို့ ရောက်သည်ဖြစ်၍ ပရိဝါသ်နေခြင်းငှါ ထိုက် ငြားအံ့၊ အတူနေတပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာတော်သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား ပရိဝါသ်ကို ပေးရာအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် အရင်းသို့ပြန်၍ ငင်ခြင်းငှါ ထိုက်သည်ဖြစ်အံ့၊ အတူ နေတပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာတော်သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာကို အရင်းသို့ပြန်၍ ငင်ပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် မာနတ်ကျင့်ခြင်းငှါ ထိုက်သည်ဖြစ်အံ့၊ အတူနေတပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာတော်သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား မာနတ်ကို ပေးပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာသည် အဗ္ဘာန်သွင်းခြင်းငှါ ထိုက်သည်ဖြစ်အံ့၊ အတူနေတပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာတော်သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာကို အဗ္ဘာန်သွင်းပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ သံဃာတော်သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား တဇ္ဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ နိယဿကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ဥက္ခေပနီယကံကိုလည်းကောင်း ပြုလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ အတူနေတပည့်သည် “အဘယ်သို့ လျှင် သံဃာတော်သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား ကံမပြုပါအံ့နည်း၊ ပေါ့သောကံသို့မူလည်း ညွှတ်စေရပါအံ့ နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ ထိုဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား သံဃာတော်သည် တဇ္ဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ နိယဿကံကိုလည်းကောင်း ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုလည်းကောင်း ပဋိသာ ရဏီယကံကိုလည်းကောင်း ဥက္ခေပ နီယကံကိုလည်းကောင်း ပြုအပ်ပြီးသည် ဖြစ်အံ့၊ အတူနေတပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် ကောင်းစွာ ကျင့်ပါအံ့နည်း၊ မာန်တည်းဟူသော အမွေးကိုမူလည်း ‘အမျက်ဒေါသကို မူလည်း’ ချပါအံ့နည်း၊ ဒဏ်မှ ထွက်မြောက်အံ့သော အကျင့်ကို ကျင့်ပါအံ့နည်း၊ သံဃာတော်သည် ထိုကံကို ငြိမ်း စေပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အကယ်၍ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ဖွပ်လျှော်သင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ အတူနေတပည့်သည် ဖွပ်လျှော်ရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ဖွပ်လျှော်ရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို မူလည်း ပြုရမည်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်သင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ အတူနေတပည့်သည် ချုပ်ရ မည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ ဆိုးရည်ကို ကျိုသင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ အတူနေတပည့်သည် ကျိုရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ ဆိုးရည်ကို ကျိုရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ဆိုးသင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ အတူနေတပည့်သည် ဆိုးရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ဆိုးရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်၊ သင်္ကန်းဆိုးလိုသော ရဟန်းသည် ကောင်းစွာ အပြန် ပြန်အလှန်လှန်ဆိုးရမည်၊ ဆိုးရည်ပေါက် မပြတ်စဲမီ ဖဲမသွားအပ်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာကို မပန်ကြားဘဲ အချို့သော သူအား သပိတ်ကို မပေးအပ်၊ အချို့သော သူ၏ သပိတ်ကို မယူအပ်၊ အချို့သော သူအား သင်္ကန်းကို မပေးအပ်၊ အချို့သော သူ၏ သင်္ကန်းကို မယူအပ်၊ အချို့သောသူအား ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ကို မပေးအပ်၊ အ ချို့သောသူ၏ ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ကို မယူအပ်၊ အချို့သော သူ၏ ဆံပင်တို့ကို မရိတ်ဖြတ်အပ်၊ အချို့သော သူကို မိမိဆံပင်တို့ကို မရိတ်ဖြတ် စေအပ်၊ အချို့သော သူ၏ အမှုခပ်သိမ်းကို မပြုအပ်၊ အချို့သောသူကို (ကြေးတွန်းခြင်းစသော) အမှု ခပ်သိမ်းကို မပြုစေအပ်၊ အချို့သောသူ၏ အမှုကြီးငယ်ကို မပြုအပ်၊ အချို့သောသူကို မိမိအမှုကြီးငယ်ကို မပြုစေအပ်၊ အချို့သောသူ၏ နောက်လိုက် ရဟန်း မဖြစ်အပ်၊ အချို့သောသူကို နောက်လိုက် ရဟန်း မယူအပ် (မခေါ်အပ်)၊ အချို့သောသူ၏ ဆွမ်းကို မဆောင်အပ်၊ အချို့သောသူကို မိမိဆွမ်းကို မဆောင် စေအပ်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာကို မပန်ကြားဘဲ ရွာတွင်းသို့ မဝင်အပ်၊ သုသာန်သို့ မသွားအပ်၊ အရပ်တစ်ပါး သို့ ဖဲမသွားအပ်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် အကယ်၍ နာဖျားသည် ဖြစ်အံ့၊ အသက်ရှည်သမျှ ကာလပတ်လုံး လုပ်ကျွေးရမည်၊ ထိုဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ အနာမှထခြင်း ‘ပျောက်ခြင်း’ကို ငံ့လင့်ရမည် ‘စောင့်ဆိုင်းရမည်’။ ဤကား အတူနေတပည့်တို့၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့၌ ကျင့်ရမည့်ဝတ်တည်း၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း အတူနေ တပည့်တို့သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့၌ ကျင့်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

“Well then, I’ll lay down the proper conduct for a student toward his preceptor. A student should conduct himself properly toward his preceptor. This is the proper conduct: Meals and almsround Having gotten up at the appropriate time, the student should remove his sandals and arrange his upper robe over one shoulder. He should then give his preceptor a tooth cleaner and water for rinsing the mouth, and he should prepare a seat for him. If there’s congee, he should rinse a vessel and bring the congee to his preceptor. When he has drunk the congee, the student should give him water and receive the vessel. Holding it low, he should wash it carefully without scratching it and then put it away. When the preceptor has gotten up, the student should put away the seat. If the place is dirty, he should sweep it. If the preceptor wants to enter the village, the student should give him a sarong and receive the one he’s wearing in return. He should give him a belt. He should put the upper robes together, overlapping each other edge-to-edge, and then give them to him. He should rinse his preceptor’s bowl and give it to him while wet. If the preceptor wants an attendant, the student should put on his sarong evenly all around, covering the navel and the knees. He should put on a belt. Putting the upper robes together, overlapping each other edge-to-edge, he should put them on and fasten the toggle. He should rinse his bowl, bring it along, and be his preceptor’s attendant. He shouldn’t walk too far behind his preceptor or too close to him. He should receive the contents of his bowl. He shouldn’t interrupt his preceptor when he’s speaking. But if the preceptor’s speech is bordering on an offense, he should stop him. When returning, the student should go first to prepare a seat and to set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. He should go out to meet the preceptor and receive his bowl and robe. He should give him a sarong and receive the one he’s wearing in return. If the robe is damp, he should sun it for a short while, but shouldn’t leave it in the heat. He should fold the robe, offsetting the edges by seven centimeters, so that the fold doesn’t become worn. He should place the belt in the fold. If there’s almsfood and his preceptor wants to eat, the student should give him water and then the almsfood. He should ask his preceptor if he wants water to drink. When the preceptor has eaten, the student should give him water and receive his bowl. Holding it low, he should wash it carefully without scratching it. He should then dry it and sun it for a short while, but shouldn’t leave it in the heat. The student should put away the robe and bowl. When putting away the bowl, he should hold the bowl in one hand, feel under the bed or the bench with the other, and then put it away. He shouldn’t put the bowl away on the bare floor. When putting away the robe, he should hold the robe in one hand, wipe the bamboo robe rack or the clothesline with the other, and then put it away by folding the robe over it, making the ends face the wall and the fold face out. When the preceptor has gotten up, the student should put away the seat and also the foot stool, the foot scraper, and the water for washing the feet. If the place is dirty, he should sweep it.” Bathing “If the preceptor wants to bathe, the student should prepare a bath. If he wants a cold bath, he should prepare that; if he wants a hot bath, he should prepare that. If the preceptor wants to take a sauna, the student should knead bath powder, moisten the clay, take a sauna bench, and follow behind his preceptor. After giving his preceptor the sauna bench, receiving his robe, and putting it aside, he should give him the bath powder and the clay. If he’s able, he should enter the sauna. When entering the sauna, he should smear his face with clay, cover himself front and back, and then enter. He shouldn’t sit encroaching on the senior monks, or block the junior monks from getting a seat. While in the sauna, he should provide assistance to his preceptor. When leaving the sauna, he should take the sauna bench, cover himself front and back, and then leave. He should also provide assistance to his preceptor in the water. When he has bathed, he should be the first to come out. He should dry himself and put on his sarong. He should then wipe the water off his preceptor’s body, and he should give him his sarong and then his upper robe. Taking the sauna bench, he should be the first to return. He should prepare a seat, and also set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. He should ask his preceptor if he wants water to drink. If the preceptor wants him to recite, he should do so. If the preceptor wants to question him, he should be questioned.” The dwelling “If the dwelling where the preceptor is staying is dirty, the student should clean it if he’s able. When he’s cleaning the dwelling, he should first take out the bowl and robe and put them aside. He should take out the sitting mat and the sheet and put them aside. He should take out the mattress and the pillow and put them aside. Holding the bed low, he should carefully take it out without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it aside. Holding the bench low, he should carefully take it out without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it aside. He should take out the bed supports and put them aside. He should take out the spittoon and put it aside. He should take out the leaning board and put it aside. After taking note of its position, he should take out the floor cover and put it aside. If the dwelling has cobwebs, he should first remove them from the ceiling cloth, and he should then wipe the windows and the corners of the room. If the walls have been treated with red ocher and they’re moldy, he should moisten a cloth, wring it out, and wipe the walls. If the floor has been treated with a black finish and it’s moldy, he should moisten a cloth, wring it out, and wipe the floor. If the floor is untreated, he should sprinkle it with water and then sweep it, trying to avoid stirring up dust. He should look out for any trash and discard it. He should sun the floor cover, clean it, beat it, bring it back inside, and put it back as before. He should sun the bed supports, wipe them, bring them back inside, and put them back where they were. He should sun the bed, clean it, and beat it. Holding it low, he should carefully bring it back inside without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it back as before. He should sun the bench, clean it, and beat it. Holding it low, he should carefully bring it back inside without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it back as before. He should sun the mattress and the pillow, clean them, beat them, bring them back inside, and put them back as before. He should sun the sitting mat and the sheet, clean them, beat them, bring them back inside, and put them back as before. He should sun the spittoon, wipe it, bring it back inside, and put it back where it was. He should sun the leaning board, wipe it, bring it back inside, and put it back where it was. He should put away the bowl and robe. When putting away the bowl, he should hold the bowl in one hand, feel under the bed or the bench with the other, and then put it away. He shouldn’t put the bowl away on the bare floor. When putting away the robe, he should hold the robe in one hand, wipe the bamboo robe rack or the clothesline with the other, and then put it away by folding the robe over it, making the ends face the wall and the fold face out. If dusty winds are blowing from the east, he should close the windows on the eastern side. If dusty winds are blowing from the west, he should close the windows on the western side. If dusty winds are blowing from the north, he should close the windows on the northern side. If dusty winds are blowing from the south, he should close the windows on the southern side. If the weather is cold, he should open the windows during the day and close them at night. If the weather is hot, he should close the windows during the day and open them at night. If the yard is dirty, he should sweep it. If the gatehouse is dirty, he should sweep it. If the assembly hall is dirty, he should sweep it. If the water-boiling shed is dirty, he should sweep it. If the restroom is dirty, he should sweep it. If there’s no water for drinking, he should get some. If there’s no water for washing, he should get some. If there’s no water in the restroom ablutions pot, he should fill it.” Spiritual support, etc. “If the preceptor becomes discontent with the spiritual life, the student should send him away or have him sent away, or he should give him a teaching. If the preceptor becomes anxious, the student should dispel it or have it dispelled, or he should give him a teaching. If the preceptor has wrong view, the student should make him give it up or have someone else do it, or he should give him a teaching. If the preceptor has committed a heavy offense and deserves probation, the student should try to get the Sangha to give it to him. If the preceptor has committed a heavy offense and deserves to be sent back to the beginning, the student should try to get the Sangha to do it. If the preceptor has committed a heavy offense and deserves the trial period, the student should try to get the Sangha to give it to him. If the preceptor has committed a heavy offense and deserves rehabilitation, the student should try to get the Sangha to give it to him. If the Sangha wants to do a legal procedure against his preceptor—whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection— the student should make an effort to stop it or to reduce the penalty. But if the Sangha has already done a legal procedure against his preceptor—whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection— the student should help the preceptor conduct himself properly and suitably so as to deserve to be released, and try to get the Sangha to lift that procedure. If the preceptor’s robe needs washing, the student should do it himself, or he should make an effort to get it done. If the preceptor needs a robe, the student should make one himself, or he should make an effort to get one made. If the preceptor needs dye, the student should make it himself, or he should make an effort to get it made. If the preceptor’s robe needs dyeing, the student should do it himself, or he should make an effort to get it done. When he’s dyeing the robe, he should carefully and repeatedly turn it over, and shouldn’t go away while it’s still dripping. Without asking his preceptor for permission, he shouldn’t do any of the following: give away or receive a bowl; give away or receive a robe; give away or receive a requisite; cut anyone’s hair or get it cut; provide assistance to anyone or have assistance provided by anyone; do a service for anyone or get a service done by anyone; be the attendant monk for anyone or take anyone as his attendant monk; bring back almsfood for anyone or get almsfood brought back by anyone; enter the village, go to the charnel ground, or leave for another region. If his preceptor is sick, he should nurse him for as long as he lives or wait until he has recovered. This is the proper conduct of a student toward his preceptor.” 12. Discussion of the proper conduct toward a student

၁၂-သဒ္ဓိဝိဟာရိက (အတူနေတပည့်တို့၌ ကျင့်ရမည့်) ဝတ် ၃၇၇။ ထိုအခါ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့သည် အတူနေတပည့်တို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့သည် အတူနေတပည့်တို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့် ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ရဟန်းတို့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့သည် အတူနေတပည့်တို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်ဟူသည် မှန်သလောဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို-

At that time the preceptors were not conducting themselves properly toward their students. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the preceptors not conduct themselves properly toward their students?” They told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that the preceptors are not conducting themselves properly toward their students?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks:

၃၇၈။ ရဟန်း တို့ သို့ြ ဖစ် လျှင် ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာတို့ အား အတူနေတပည့် တို့ ၌ ကျ င့် ရမည့် ဝတ် ကို ပညတ်အံ့၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့သည် အတူနေတပည့်တို့၌ ကျင့်ရမည်။ ထိုစကား၌ ဤဆိုလတ္တံ့သည်ကား ကောင်းစွာ ကျင့်ခြင်းတည်း။ ရဟန်းတို့ ဆရာသည် အတူနေတပည့်ကို သင်ယူခြင်း မေးမြန်းခြင်း သွန်သင်ဆုံးမခြင်းတို့ဖြင့် သင်္ဂြိုဟ် ချီးမြှင့်အပ်၏။ ဆရာအား သပိတ်ရှိ၍ အတူနေတပည့်အား သပိတ်မရှိအံ့၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် အတူနေတပည့်အား သပိတ်ကို ပေးရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် အတူနေတပည့်အား သပိတ်ဖြစ်ပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်။ ဆရာအား သင်္ကန်းရှိ၍ အတူနေတပည့်အား သင်္ကန်းမရှိအံ့၊ ဆရာသည် အတူနေတပည့်အား သင်္ကန်းကို ပေးရမည်။ “အဘယ်သို့လျှင် အတူနေတပည့်အား သင်္ကန်းဖြစ်ပါအံ့ နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ‘ကြောင့်ကြခြင်းကိုမူလည်း’ ပြုရမည်။ ဆရာအား ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ ရှိ၍ အတူနေတပည့်အား ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ မရှိအံ့၊ ဆရာသည် အတူနေတပည့်အား ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ ကို ပေးရမည်။ “အဘယ်သို့လျှင် အတူနေတပည့်အား ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ ဖြစ်ပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်။ အကယ်၍ အတူနေတပည့်သည် နာဖျားအံ့၊ နံနက်စောစောထ၍ ဒန်ပူကို ပေးရမည်၊ မျက်နှာ သစ်ရေကို ပေးရမည်၊ နေရာကို ခင်းရမည်။ အကယ်၍ ယာဂုရှိခဲ့လျှင် ခွက်ကို ဆေးကြောပြီး ယာဂုကို ပေးရမည်၊ ယာဂုသောက်ပြီးသော အတူနေတပည့်အား ရေပေးပြီး၍ ခွက်ကို လှမ်းယူပြီးနောက် ရိုသေ ကောင်းမွန်စွာ မထိခိုက်မိစေဘဲ ဆေးကြောပြီးလျှင် သိုမှီးသိမ်းဆည်းထားရမည်၊ အတူနေတပည့်သည် နေရာမှ ထခဲ့သော် နေရာကို ခေါက်ထားရမည်။ ထိုနေရာသည် အမှိုက်ရှိအံ့၊ ထိုနေရာကို တံမြက်လှည်း ရမည်။ အတူနေတပည့်သည် ရွာသို့ အကယ်၍ ဝင်လိုငြားအံ့၊ သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ဝတ်ပြီး သင်းပိုင်ကို လှမ်းယူရမည်၊ ခါးပန်းကြိုးကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်ဝတ် ဒုကုဋ်တို့ကို ထပ်၍ ပေးရမည်၊ ဆေးကြော၍ ရေနှင့် တကွသော သပိတ်ကို ပေးရမည်။ “ဤမျှ အတိုင်းအရှည်ရှိသောအခါ ပြန်လာအံ့”ဟု (နှလုံးသွင်း၍) နေရာကို ခင်းထားရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို အနီး၌ ထားရမည်။ ခရီးဦးကြိုဆို၍ သပိတ်သင်္ကန်း ကို လှမ်းယူရမည်၊ ကျောင်းဝတ်သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ရွာဝတ်သင်းပိုင်ကို လှမ်းယူရမည်။ အကယ်၍ သင်္ကန်းသည် ချွေးစွတ်အံ့၊ တစ်ခဏမျှ နေပူ၌ လှန်းထားရမည်၊ နေပူ၌ သင်္ကန်းကို ကြာမြင့်စွာ မထား အပ်၊ သင်္ကန်းကို ခေါက်ရမည်၊ သင်္ကန်းခေါက်သည်ရှိသော် အလယ်၌ ခေါက်ရိုးကျိုးသည် မဖြစ်စေလင့်ဟု (နှလုံးသွင်းလျက်) လက်လေးသစ် အနားကို လျှော့၍ ‘ရွေ့ရှား၍’ သင်္ကန်းကို ခေါက်ရမည်၊ သင်္ကန်း ခေါက်အတွင်း၌ ခါးပန်းကြိုးကို ထားရမည်။ ဆွမ်းရှိသည်ဖြစ်၍ အတူနေ တပည့်သည်လည်း စားလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ ရေကို ပေး၍ ဆွမ်းကို ပေးရမည်၊ အတူနေတပည့်ကိုသောက်ရေဖြင့် မေးမြန်းရမည်၊ ဆွမ်းစားပြီးသော အတူနေတပည့်အား ရေကို ပေး၍ သပိတ်ကို လှမ်းယူပြီးလျှင် ရိုသေကောင်းမွန်စွာ မထိခိုက်မိစေဘဲ ဆေးကြောသုတ်သင်လျက် ရေမရှိအောင်ပြု၍ တစ်ခဏမျှ နေပူ၌ လှန်းထားရမည်၊ နေပူ၌ သပိတ်ကို ကြာမြင့်စွာ မထားအပ်။ သပိတ် သင်္ကန်းကို ထားရမည်၊ သပိတ်ကို ထားလိုသော် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သပိတ်ကို ကိုင်၍ လက် တစ်ဖက်ဖြင့် ညောင်စောင်းအောက်ကိုလည်းကောင်း၊ အင်းပျဥ်အောက်ကိုလည်းကောင်း စမ်းသပ်၍ သပိတ်ကို ထားရမည်၊ အခင်းမရှိသော မြေ၌ သပိတ်ကို မထားအပ်။ သင်္ကန်းကို ထားလိုသော် လက်တစ် ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းကို ကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းတန်းဝါး သင်္ကန်းတန်းကြိုးကို ပွတ်တိုက်၍ ထိုမှာဘက်က အစွန်းကို ဤမှာဘက်မှ အခွေပြုလျက် သင်္ကန်းကို ထားရမည်။ အတူနေတပည့် ထသည်ရှိသော် နေရာကို ခေါက်ထားရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို သိုမှီးသိမ်းဆည်း ရမည်။ ထိုနေရာသည် အမှိုက်ရှိသည်ဖြစ်အံ့၊ ထိုနေရာကို တံမြက်လှည်းရမည်။ အတူနေတပည့်သည် ရေချိုးလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ ချိုးရေကို စီရင်ရမည်။ ရေအေးဖြင့် အလိုရှိငြားအံ့၊ အေးသော ချိုးရေကို စီရင်ရမည်။ ရေပူဖြင့် အလိုရှိငြားအံ့၊ ပူသော ချိုးရေကို စီရင်ရမည်။ အတူနေ တပည့်သည် ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်လိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ကသယ်မှုန့်ကို ရေဖြင့် လုံးရမည်၊ မြေညက်ကို ရေဖြင့် ဆွတ်ရမည်၊ ဇရုံးအိမ်အင်းပျဥ်ကို ယူ၍ သွားပြီးနောက် ဇရုံးအိမ်၌ အင်းပျဥ်ကို ပေးပြီးလျှင် သင်္ကန်းကို လှမ်းယူ၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ကသယ်မှုန့်ကို ပေးရမည်၊ မြေညက်ကို ပေးရမည်၊ အကယ်၍ စွမ်းနိုင်လျှင် ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်ရမည်၊ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်သော ဆရာသည် ရေဆွတ်သော မြေညက်မှုန့်ဖြင့် မျက်နှာကို လိမ်းကျံ၍ ရှေးမှလည်းကောင်း နောက်မှလည်းကောင်း (ရေသနုပ်ဖြင့်) ဖုံးလွှမ်း၍ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်ရမည်၊ သီတင်းကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့ကို တိုးဝှေ့၍ မနေထိုင်အပ်၊ သီတင်း ငယ်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့ကိုလည်း နေရာဖြင့် မတားမြစ်အပ်။ ဇရုံးအိမ်၌ အတူနေတပည့်အား (မီးညှိခြင်း စသော) အမှုခပ်သိမ်းကို ပြုရမည်၊ ဇရုံးအိမ်မှ ထွက်သော ရဟန်းသည် ဇရုံးအိမ်အင်းပျဥ်ကို ယူ၍ ရှေ့မှလည်းကောင်း၊ နောက်မှလည်းကောင်း (ရေသနုပ်ဖြင့်) ဖုံးလွှမ်း၍ ဇရုံးအိမ်မှ ထွက်ရမည်။ ရေ၌လည်း အတူနေတပည့်အား (ကြေးတွန်းခြင်းစသော) အမှုခပ်သိမ်းကို ပြုရမည်။ ရေချိုးပြီးသော ဆရာသည် ရှေးဦးစွာ တက်၍ မိမိကိုယ်ကို ရေမရှိအောင် ပြု၍ သင်းပိုင်ကိုဝတ်လျက် အတူနေ တပည့်၏ ကိုယ်မှ ရေကို သုတ်ရမည်၊ သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်ဝတ် ဒုကုဋ်ကို ပေးရမည်၊ ဇရုံးအိမ် အင်းပျဥ်ကို ယူလျက် ရှေးဦးစွာ လာ၍ နေရာကို ခင်းရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ် အိုးခြမ်းကို အနီး၌ ထားရမည်၊ အတူနေ တပည့်ကိုသောက်ရေဖြင့် မေးမြန်းရမည်။ အတူနေတပည့်နေသော ကျောင်းသည် အမှိုက်ရှိအံ့၊ စွမ်းနိုင်ပါမူ သုတ်သင်ရှင်းလင်းရမည်၊ ကျောင်းကို သုတ်သင်လိုသော ဆရာသည် ရှေးဦးစွာ သပိတ်သင်္ကန်းကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာ အရပ်၌ ထားရ မည်။ပ။ သန့်သက်ရေအိုး၌ အကယ်၍ ရေမရှိသည်ဖြစ်အံ့၊ သန့်သက်ရေအိုး၌ ရေကို သွန်းလောင်းရမည်။ အတူနေတပည့်အား မမွေ့လျော်ခြင်းသည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် ပျောက်ငြိမ်းစေရမည်၊ (သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း) ပျောက်ငြိမ်းစေရမည်၊ တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြောစေရမည်။ အနီးနေတပည့်အား တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် ပယ်ဖျောက်ရမည်၊ (သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း) ပယ်ဖျောက်စေရမည်၊ ထိုအတူနေတပည့်အား တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြောရမည်။ အတူနေ တပည့် အား မှားသော အယူသည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် ဖြေရှင်းရမည်၊ (သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း) ဖြေရှင်း စေရ မည်၊ ထိုအတူနေတပည့်အား တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြောရမည်။ အတူနေတပည့်သည် ဂရုက အာပတ်သို့ ရောက်သည် ဖြစ်၍ ပရိဝါသ်နေခြင်းငှါ ထိုက်ငြားအံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာ တော်သည် အတူနေတပည့်အား ပရိဝါသ်ကို ပေးရာအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အတူနေတပည့်သည် အရင်းသို့ ပြန်၍ ငင်ခြင်းငှါ ထိုက်သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာတော်သည် အနီးနေတပည့်ကို အရင်းသို့ ပြန်၍ ငင်ပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အတူနေတပည့်သည် မာနတ်ကျင့်ခြင်းငှါ ထိုက်သည်ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာတော်သည် အတူနေတပည့်အား မာနတ်ကို ပေးပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အတူနေတပည့်သည် အဗ္ဘာန်သွင်းခြင်းငှါ ထိုက်သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာတော်သည် အတူနေတပည့်ကို အဗ္ဘာန်သွင်းပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ သံဃာသည် အတူနေတပည့်အား တဇ္ဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ နိယဿကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ဥက္ခေပနီယကံကိုလည်းကောင်း ပြုလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာတော်သည် အတူနေတပည့်အား ကံမပြုပါအံ့နည်း၊ ပေါ့သောကံသို့မူလည်း ညွတ်စေရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ ထိုအတူနေတပည့်အား သံဃာသည် တဇ္ဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ နိယဿကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ဥက္ခေပနီယကံကိုလည်းကောင်း ပြုအပ် ပြီးသည်ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် အတူနေတပည့်သည် ကောင်းစွာ ကျင့်ပါအံ့နည်း၊ မာန်တည်းဟူသော အမွေးကိုမူလည်း ‘အမျက်ဒေါသကိုမူလည်း’ ချပါအံ့နည်း၊ ကံမှ ထွက်မြောက်သော အကျင့်ကို ကျင့်ပါအံ့နည်း၊ သံဃာသည် ထိုကံကို ငြိမ်းစေပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အတူနေ တပည့်၏ သင်္ကန်းကို ဖွပ်လျှော်သင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “ဤသို့ ဖွပ်လော့”ဟု ပြောကြားရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် အတူနေတပည့်၏ သင်္ကန်းကို ဖွပ်လျှော်စေရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အတူနေတပည့်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်သင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “ဤသို့ ချုပ်လော့”ဟု ပြောကြားရမည်။ “အဘယ်သို့လျှင် အတူနေတပည့်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်စေရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်။ အတူနေတပည့်၏ ဆိုးရည်ကို ကျိုသင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “ဤသို့ ကျိုလော့”ဟု ပြောကြားရမည်။ “အဘယ်သို့လျှင် အတူနေတပည့်၏ ဆိုးရည်ကို ကျိုစေရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုလည်း ပြုရမည်၊ အကယ်၍ အတူနေတပည့်၏ သင်္ကန်းကို ဆိုးသင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “ဤသို့ ဆိုးလော့”ဟု ပြောကြားရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် အတူနေတပည့်၏ သင်္ကန်းကို ဆိုးစေရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုလည်း ပြုရမည်။ သင်္ကန်းဆိုးလိုသော ရဟန်းသည် ကောင်းစွာ အပြန်ပြန် အလှန်လှန် ဆိုးရမည်၊ ဆိုးရည်ပေါက် မပြတ်စဲမီ ဖဲမသွားအပ်၊ အနီးနေတပည့်သည် နာဖျားသည် ဖြစ်အံ့၊ အသက်ရှည်သမျှ ကာလပတ်လုံး လုပ်ကျွေးရမည်၊ ထိုအနီးနေတပည့်၏ အနာမှထခြင်း ‘ပျောက်ခြင်း’ ကို ငံ့လင့်ရမည် ‘စောင့်ဆိုင်းရမည်’။ ရဟန်းတို့ ဤကား ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့၏ အတူနေတပည့်တို့၌ ကျင့်ရမည့် ဝတ်တည်း၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့သည် အတူနေတပည့်တို့၌ ကျင့်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဒုတိယအခန်း ပြီး၏။

“Well then, I’ll lay down the proper conduct for preceptors toward their students. A preceptor should conduct himself properly toward his student. This is the proper conduct: A preceptor should help and take care of his student through recitation, questioning, and instruction. If the preceptor has a bowl, but not the student, the preceptor should give it to him, or he should make an effort to get him one. If the preceptor has a robe, but not the student, the preceptor should give it to him, or he should make an effort to get him one. If the preceptor has a requisite, but not the student, the preceptor should give it to him, or he should make an effort to get him one.” Meals and almsround “If the student is sick, the preceptor should get up at the appropriate time and give his student a tooth cleaner and water for rinsing the mouth, and he should prepare a seat for him. If there’s congee, he should rinse a vessel and bring the congee to his student. When he has drunk the congee, the preceptor should give him water and receive the vessel. Holding it low, he should wash it carefully without scratching it and then put it away. When the student has gotten up, the preceptor should put away the seat. If the place is dirty, he should sweep it. If the student wants to enter the village, the preceptor should give him a sarong and receive the one he’s wearing in return. He should give him a belt. He should put the upper robes together, overlapping each other edge-to-edge, and then give them to him. He should rinse his student’s bowl and give it to him while wet. Before he’s due back, the preceptor should prepare a seat and set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. He should go out to meet the student and receive his bowl and robe. He should give him a sarong and receive the one he’s wearing in return. If the robe is damp, he should sun it for a short while, but shouldn’t leave it in the heat. He should fold the robe, offsetting the edges by seven centimeters, so that the fold doesn’t become worn. He should place the belt in the fold. If there’s almsfood and his student wants to eat, the preceptor should give him water and then the almsfood. He should ask his student if he wants water to drink. When the student has eaten, the preceptor should give him water and receive his bowl. Holding it low, he should wash it carefully without scratching it. He should then dry it and sun it for a short while, but shouldn’t leave it in the heat. The preceptor should put away the robe and bowl. When putting away the bowl, he should hold the bowl in one hand, feel under the bed or the bench with the other, and then put it away. He shouldn’t put the bowl away on the bare floor. When putting away the robe, he should hold the robe in one hand, wipe the bamboo robe rack or the clothesline with the other, and then put it away by folding the robe over it, making the ends face the wall and the fold face out. When the student has gotten up, the preceptor should put away the seat and also the foot stool, the foot scraper, and the water for washing the feet. If the place is dirty, he should sweep it.” Bathing “If the student wants to bathe, the preceptor should prepare a bath. If he wants a cold bath, he should prepare that; if he wants a hot bath, he should prepare that. If the student wants to take a sauna, the preceptor should knead bath powder, moisten the clay, take a sauna bench, and go to the sauna. After giving his student the sauna bench, receiving his robe, and putting it aside, he should give him the bath powder and the clay. If he’s able, he should enter the sauna. When entering the sauna, he should smear his face with clay, cover himself front and back, and then enter. He shouldn’t sit encroaching on the senior monks, or block the junior monks from getting a seat. While in the sauna, he should provide assistance to his student. When leaving the sauna, he should take the sauna bench, cover himself front and back, and then leave. The preceptor should also provide assistance to his student in the water. When the preceptor has bathed, he should be the first to come out. He should dry himself and put on his sarong. He should then wipe the water off his student’s body, and he should give him his sarong and then his upper robe. Taking the sauna bench, he should be the first to return. He should prepare a seat, and also set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. He should ask his student if he wants water to drink.” The dwelling “If the dwelling where the student is staying is dirty, the preceptor should clean it if he’s able. When he’s cleaning the dwelling, he should first take out the bowl and robe and put them aside. He should take out the sitting mat and the sheet and put them aside. He should take out the mattress and the pillow and put them aside. Holding the bed low, he should carefully take it out without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it aside. Holding the bench low, he should carefully take it out without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it aside. He should take out the bed supports and put them aside. He should take out the spittoon and put it aside. He should take out the leaning board and put it aside. After taking note of its position, he should take out the floor cover and put it aside. If the dwelling has cobwebs, he should first remove them from the ceiling cloth, and he should then wipe the windows and the corners of the room. If the walls have been treated with red ocher and they’re moldy, he should moisten a cloth, wring it out, and wipe the walls. If the floor has been treated with a black finish and it’s moldy, he should moisten a cloth, wring it out, and wipe the floor. If the floor is untreated, he should sprinkle it with water and then sweep it, trying to avoid stirring up dust. He should look out for any trash and discard it. He should sun the floor cover, clean it, beat it, bring it back inside, and put it back as before. He should sun the bed supports, wipe them, bring them back inside, and put them back where they were. He should sun the bed, clean it, and beat it. Holding it low, he should carefully bring it back inside without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it back as before. He should sun the bench, clean it, and beat it. Holding it low, he should carefully bring it back inside without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it back as before. He should sun the mattress and the pillow, clean them, beat them, bring them back inside, and put them back the way they were. He should sun the sitting mat and the sheet, clean them, beat them, bring them back inside, and put them back the way they were. He should sun the spittoon, wipe it, bring it back inside, and put it back where it was. He should sun the leaning board, wipe it, bring it back inside, and put it back where it was. He should put away the bowl and robe. When putting away the bowl, he should hold the bowl in one hand, feel under the bed or the bench with the other, and then put it away. He shouldn’t put the bowl away on the bare floor. When putting away the robe, he should hold the robe in one hand, wipe the bamboo robe rack or the clothesline with the other, and then put it away by folding the robe over it, making the ends face the wall and the fold face out. If dusty winds are blowing from the east, he should close the windows on the eastern side. If dusty winds are blowing from the west, he should close the windows on the western side. If dusty winds are blowing from the north, he should close the windows on the northern side. If dusty winds are blowing from the south, he should close the windows on the southern side. If the weather is cold, he should open the windows during the day and close them at night. If the weather is hot, he should close the windows during the day and open them at night. If the yard is dirty, he should sweep it. If the gatehouse is dirty, he should sweep it. If the assembly hall is dirty, he should sweep it. If the water-boiling shed is dirty, he should sweep it. If the restroom is dirty, he should sweep it. If there’s no water for drinking, he should get some. If there’s no water for washing, he should get some. If there’s no water in the restroom ablutions pot, he should fill it.” Spiritual support, etc. “If the student becomes discontent with the spiritual life, the preceptor should send him away or have him sent away, or he should give him a teaching. If the student becomes anxious, the preceptor should dispel it or have it dispelled, or he should give him a teaching. If the student has wrong view, the preceptor should make him give it up or have someone else do it, or he should give him a teaching. If the student has committed a heavy offense and deserves probation, the preceptor should try to get the Sangha to give it to him. If the student has committed a heavy offense and deserves to be sent back to the beginning, the preceptor should try to get the Sangha to do it. If the student has committed a heavy offense and deserves the trial period, the preceptor should try to get the Sangha to give it to him. If the student has committed a heavy offense and deserves rehabilitation, the preceptor should try to get the Sangha to give it to him. If the Sangha wants to do a legal procedure against his student—whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection— the preceptor should make an effort to stop it or to reduce the penalty. But if the Sangha has already done a legal procedure against his student—whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection— the preceptor should help the student conduct himself properly and suitably so as to deserve to be released, and try to get the Sangha to lift that procedure. If the student’s robe needs washing, the preceptor should show him how to do it, or he should make an effort to get it done. If the student needs a robe, the preceptor should show him how to make one, or he should make an effort to get one made. If the student needs dye, the preceptor should show him how to make it, or he should make an effort to get it made. If the student’s robe needs dyeing, the preceptor should show him how to do it, or he should make an effort to get it done. When he’s dyeing the robe, he should carefully and repeatedly turn it over, and shouldn’t go away while it’s still dripping. If his student is sick, he should nurse him for as long as he lives or wait until he has recovered. This is the proper conduct of a preceptor toward his student.” The second section for recitation is finished. 13. Discussion of the proper conduct toward a teacher

၁၃-အာစရိယဝတ်ကို ပြခြင်း ၃၇၉။ ထိုအခါ အနီးနေတပည့်တို့သည် ဆရာတို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် အနီးနေတပည့်တို့သည် ဆရာတို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အနီးနေတပည့်တို့သည် ဆရာတို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်ဟူသည် မှန်သလောဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရားစကားကို ဟော တော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို-

At that time the pupils were not conducting themselves properly toward their teachers. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the pupils not conduct themselves properly toward their teachers?” They told the Buddha. … “Is it true, monks, that the pupils are not conducting themselves properly toward their teachers?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks:

၃၈၀။ ရဟန်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် အနီးနေတပည့်တို့အား ဆရာတို့၌ ကျင့်ရမည့်ဝတ်ကို ပညတ်အံ့၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း အနီးနေတပည့်တို့ ကျင့်ရမည်၊ ထိုစကား၌ ဤဆိုလတ္တံ့သည်ကား ကောင်းစွာ ကျင့်ခြင်းတည်း။ (အနီးနေတပည့်သည်) နံနက်စောစော ထ၍ ဖိနပ်ချွတ်ပြီးလျှင် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ကိုယ် ဝတ်ကို စံပယ်တင်၍ ဒန်ပူကပ်ရမည်၊ မျက်နှာသစ်ရေကပ်ရမည်၊ နေရာခင်းရမည်၊ အကယ်၍ ယာဂုရှိခဲ့လျှင် ခွက်ကို ဆေးကြောပြီး ယာဂုဆက်ကပ်ရမည်၊ ယာဂုသောက်ပြီးသော ဆရာအား ရေကပ်ပြီး ခွက်ကို လှမ်းယူပြီးနောက် ရိုသေကောင်းမွန်စွာ မထိခိုက်မိစေဘဲ ဆေးကြောပြီးလျှင် သိုမှီးသိမ်းဆည်းထားရမည်၊ ဆရာသည် နေရာမှ ထခဲ့သော် နေရာကို ခေါက်ထားရမည်။ အကယ်၍ ထိုနေရာသည် အမှိုက်ရှိအံ့၊ ထိုနေရာကို တံမြက်လှည်းရမည်။ ဆရာသည် အကယ်၍ ရွာသို့ ဝင်လိုငြားအံ့၊ သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ဝတ်ပြီးသင်းပိုင်ကို လှမ်းယူ ရမည်၊ ခါးပန်းကြိုးကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်ဝတ် ဒုကုဋ်တို့ကို ထပ်၍ ပေးရမည်၊ ဆေးကြော၍ ရေနှင့်တကွသော သပိတ်ကို ပေးရမည်။ ဆရာသည် နောက်လိုက်ရဟန်းကို အလိုရှိအံ့၊ အဝန်းသုံးပါးကို ဖုံးလွှမ်းသဖြင့် အဝန်းညီညွတ်စွာ သင်းပိုင်ကို ဝတ်၍ ခါးပန်းကြိုးကို ဖွဲ့ချည်လျက် ကိုယ်ဝတ် ဒုကုဋ်တို့ကို ထပ်ပြီးလျှင် ကောင်းစွာ ရုံ၍ ကမ္ပတ်သီးကို တပ်လျက် သပိတ်ကို ဆေးကြောယူငင်၍ ဆရာ၏ နောက်လိုက်ရဟန်းဖြစ်ရာ၏၊ ဝေးလွန်း စွာ မသွားအပ်၊ နီးလွန်းစွာလည်း မသွားအပ်၊ သပိတ်လဲလှယ်ခြင်းကို လှမ်းယူရမည်၊ ဆရာစကားပြောဆို စဥ် အကြားအကြား၌ စကားမပြောအပ်၊ ဆရာသည် အာပတ်နှင့် နီးစပ်သော စကားကို ပြောဆိုခဲ့သော် တားမြစ်ရမည်။ ဆွမ်းခံရာမှ ပြန်လာသော် ရှေးဦးစွာ လာ၍ နေရာကို ခင်းထားရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေး အင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို အနီး၌ ထားရမည်၊ ခရီးဦးကြိုဆို၍ သပိတ် သင်္ကန်းကို လှမ်းယူရမည်၊ ကျောင်းဝတ်သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ဆွမ်းခံဝတ် သင်းပိုင်ကို လှမ်းယူရမည်။ အကယ်၍ သင်္ကန်းသည် ချွေးစွတ်အံ့၊ တစ်ခဏမျှ နေပူ၌ လှန်းထားရမည်၊ နေပူ၌ သင်္ကန်းကို ကြာမြင့်စွာ မထားအပ်။ သင်္ကန်းကို ခေါက်ရမည်။ သင်္ကန်းကို ခေါက်သည်ရှိသော် “အလယ်၌ ခေါက်ရိုးကျိုးသည် မဖြစ်စေလင့်”ဟု နှလုံးသွင်း လျက် လက်လေးသစ် အနားကို လျှော့၍ ‘ရွေ့ရှား၍’ သင်္ကန်းကို ခေါက်ရမည်၊ သင်္ကန်းခေါက်အတွင်း၌ ခါးပန်းကြိုးကို ထားရမည်။ အကယ်၍ ဆွမ်းရှိသည်ဖြစ်၍ ဆရာသည်လည်း စားလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ ရေကို ပေး၍ ဆွမ်းကို ဆက် ကပ်ရမည်၊ ဆရာကိုသောက်ရေဖြင့် ပန်ကြားရမည်၊ ဆွမ်းစားပြီးသော ဆရာအား ရေကိုပေး၍ သပိတ်ကို လှမ်းယူပြီးလျှင် ရိုသေကောင်းမွန်စွာ မထိခိုက်မိစေဘဲ ဆေးကြောသုတ်သင်လျက် ရေမရှိအောင် ပြုပြီး တစ်ခဏမျှ နေပူ၌ လှန်းထားရမည်၊ နေပူ၌ သပိတ်ကို ကြာမြင့်စွာ မထားအပ်။ သပိတ် သင်္ကန်းကို ထားရမည်၊ သပိတ်ကို ထားလိုသော် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သပိတ်ကို ကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညောင်စောင်းအောက်ကိုလည်းကောင်း အင်းပျဥ်အောက်ကိုလည်းကောင်း စမ်းသပ်၍ သပိတ်ကို ထားရမည်၊ အခင်းမရှိသော မြေ၌ သပိတ်ကို မထားအပ်။ သင်္ကန်းကို ထားလိုသော် လက်တစ် ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းကို ကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းတန်းဝါး သင်္ကန်းတန်းကြိုးကို (ပွတ်တိုက်၍) ထိုမှာဘက်က အစွန်းကို ဤမှာဘက်မှ အခွေပြုလျက် သင်္ကန်းကို ထားရမည်။ ဆရာသည် ထသည်ရှိသော် နေရာကို ခေါက်ထားရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ် အိုးခြမ်းကို သိုမှီးသိမ်းဆည်းထားရမည်။ အကယ်၍ ထိုနေရာသည် အမှိုက်ရှိအံ့၊ ထိုနေရာကို တံမြက် လှည်းရမည်။ ဆရာသည် ရေချိုးလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ချိုးရေကို စီရင်ရမည်။ အကယ်၍ ရေအေးဖြင့် အလိုရှိငြားအံ့၊ အေးသော ချိုးရေကို စီရင်ရမည်။ အကယ်၍ ရေပူဖြင့် အလိုရှိငြားအံ့၊ ပူသော ချိုးရေကို စီရင်ရမည်။ ဆရာသည် အကယ်၍ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်လိုသည်ဖြစ်အံ့၊ ကသယ်မှုန့်ကို ရေဖြင့် လုံးရမည်၊ မြေညက် ကို ရေဖြင့် ဆွတ်ရမည်၊ ဇရုံးအိမ်အင်းပျဥ်ကို ယူ၍ ဆရာ၏ နောက်မှ နောက်မှ သွား၍ ဇရုံးအိမ်အင်းပျဥ် ကို ပေးပြီးလျှင် သင်္ကန်းကို လှမ်းယူ၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ကသယ်မှုန့်ကို ပေးရမည်၊ မြေညက် ကို ပေးရမည်။ စွမ်းနိုင်လျှင် ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်ရမည်၊ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်သော ရဟန်းသည် ရေဆွတ်သော မြေညက်မှုန့်ဖြင့် မျက်နှာကို လိမ်းကျံ၍ ရှေးမှလည်းကောင်း နောက်မှလည်းကောင်း (ရေသနုပ်ဖြင့်) ဖုံးလွှမ်း၍ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်ရမည်။ သီတင်းကြီး ဖြစ်သော ရဟန်းတို့ကို တိုးဝှေ့၍ မနေထိုင်အပ်၊ သီတင်းငယ် ဖြစ်သော ရဟန်းတို့ကိုလည်း နေရာဖြင့် မတားမြစ်အပ်၊ ဇရုံးအိမ်၌ ဆရာအား (မီးညှိခြင်းစသော) အမှုခပ်သိမ်းကို ပြုရမည်၊ ဇရုံးအိမ်မှ ထွက်သော ရဟန်းသည် ဇရုံးအိမ်အင်းပျဥ်ကို ယူ၍ ရှေ့မှလည်းကောင်း၊ နောက်မှလည်းကောင်း (ရေသနုပ်ဖြင့်) ဖုံးလွှမ်း၍ ဇရုံးအိမ်မှ ထွက်ရမည်။ ရေချိုးရာ၌လည်း ဆရာအား (ကြေးတွန်းခြင်းစသော) အမှုခပ်သိမ်းကို ပြုရမည်။ ရေချိုးပြီးသော ရဟန်းသည် ဆရာ၏ ရှေးဦးစွာ တက်၍ မိမိကိုယ်ကို ရေမရှိအောင် ပြု ၍ သင်းပိုင်ကို ဝတ်လျက် ဆရာ၏ ကိုယ်မှ ရေကို သုတ်ရမည်၊ သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်ဝတ် ဒုကုဋ်ကို ပေးရမည်၊ ဇရုံးအိမ်အင်းပျဥ်ကို ယူပြီးလျှင် ရှေးဦးစွာ လာ၍ နေရာကို ခင်းထားရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို အနီး၌ ထားရမည်၊ ဆရာကိုသောက်ရေဖြင့် မေးမြန်းရမည်။ အကယ်၍ သင်စေလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ သင်ယူရမည်၊ မေးမြန်းစေလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ မေးမြန်းရမည်။ ဆရာနေသော ကျောင်းသည် အကယ်၍ အမှိုက်ရှိအံ့၊ စွမ်းနိုင်ပါမူ သုတ်သင်ရှင်းလင်းရမည်။ ကျောင်းကို သုတ်သင်လိုသော ရဟန်းသည် ရှေးဦးစွာ သပိတ်သင်္ကန်းကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ နိသီဒိုင် အိပ်ရာခင်းကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ဘုံလျှို ခေါင်းအုံးကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာ အရပ်၌ ထားရမည်၊ ညောင်စောင်းကို ရိုရိုသေသေပြု၍ ကောင်းမွန်စွာ တံခါး ရွက် တံခါးပေါင်ကို မထိခိုက်မိစေဘဲ ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာ အရပ်၌ ထားရမည်၊ အင်းပျဥ်ကို ရိုရိုသေသေ ပြု ၍ ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက် တံခါးပေါင်ကို မထိခိုက်မိစေဘဲ ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ညောင်စောင်းခြေတို့ကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာ အရပ်၌ ထားရမည်၊ ထွေးခံကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာ အရပ်၌ ထားရမည်။ မှီရာတံကဲပျဥ်ကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာ အရပ်၌ ထားရမည်၊ မြေအခင်းကို ခင်းမြဲ တိုင်း နေရာမှတ်လျက် ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ အကယ်၍ ကျောင်း၌ ပိုးအိမ် ပင့်ကူ မျှင်ရှိအံ့၊ ဗိတာန်မျက်နှာကြက်မှ စ၍ ဖယ်ရှားရမည်၊ လေသွန်တံခါး တိုက်လေးထောင့်တို့ကို သုံးသပ့်ပွတ်တိုက်ရမည်။ ဂွေ့နီ စသည်ဖြင့် ပြေပြစ်စွာ ပြုအပ်သော နံရံသည် မှိုတက်အံ့၊ ပုဆိုးကြမ်းကို ရေဆွတ်၍ ညှစ်ပြီးလျှင် သုတ်ရမည်။ မည်းသော အဆင်းဖြင့် အပြေအပြစ် ပြုအပ်သော မြေသည် မှိုတက်အံ့၊ ပုဆိုးကြမ်းကို ရေဆွတ်၍ ညှစ်ပြီးလျှင် သုတ်ရမည်။ အပြေအပြစ် မပြုအပ်သော မြေဖြစ်အံ့၊ ရေဖျန်း၍ “ကျောင်းကို မြူ မတက်စေလင့်”ဟု (နှလုံးထား၍) တံမြက်လှည်းရမည်။ တံမြက်ချေးကို စုရုံး၍ သင့်ရာ အရပ်၌ စွန့်ပစ်ရမည်။ မြေအခင်းကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ခင်းထားမြဲအတိုင်း နေရာ၌ တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထား ရမည်၊ ညောင်စောင်းခြေတို့ကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခင်းထားမြဲအတိုင်း နေရာ၌ တစ်ဖန် ပြန်ထား ရမည်၊ ညောင်စောင်းကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ရိုရိုသေသေပြုလျက် ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက် တံခါးပေါင်ကို မထိခိုက်မိစေဘဲဲ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်၊ အင်းပျဥ်ကို နေလှန်းသုတ် သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ရိုရိုသေသေ ပြုလျက် ကောင်းမွန်စွာ တံခါးရွက် တံခါးပေါင်ကို မထိခိုက်မိစေဘဲ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်းထားရမည်။ ဘုံလျှို ခေါင်းအုံးကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ခင်းထားမြဲဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်း ထားရမည်၊ နိသီဒိုင် အိပ်ရာခင်းကို နေလှန်းသုတ်သင်ပြီးလျှင် ခါ၍ ခင်းထားမြဲအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်ခင်း ထားရမည်။ ထွေးခံကို နေလှန်းပွတ်တိုက်၍ ထားမြဲအတိုင်းနေရာ၌ တစ်ဖန် ပြန်ထားရမည်၊ မှီရာတံကဲပျဥ်ကို နေလှန်းပွတ်တိုက်၍ ထားမြဲအတိုင်း နေရာ၌ တစ်ဖန် ပြန်ထားရမည်။ သပိတ်သင်္ကန်းကို ထားရမည်၊ သပိတ်ကို ထားလိုသော ရဟန်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သပိတ်ကို ကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညောင်စောင်းအောက်ကိုလည်းကောင်း၊ အင်းပျဥ်အောက်ကိုလည်းကောင်း သုံးသပ်၍ သပိတ်ကို ထားရမည်၊ အခင်းမရှိသောမြေ၌ သပိတ်ကို မထားအပ်၊ သင်္ကန်းကို ထားလိုသော ရဟန်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းကို ကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ကန်းတန်း သင်္ကန်းကြိုးကို ပွတ်တိုက်၍ ထိုမှာဖက်က အစွန်းကို ဤမှာဘက်မှ အခွေပြုလျက် သင်္ကန်းကို ထားရမည်။ အရှေ့အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ အရှေ့မျက်နှာ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်။ အနောက် အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ အနောက်မျက်နှာ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်။ မြောက်အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ မြောက်မျက်နှာ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရ မည်။ တောင်အရပ်မှ မြူနှင့်တကွသော လေတို့သည် လာကုန်အံ့၊ တောင်မျက်နှာ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်။ အေးသော အခါဖြစ်မူ နေ့အခါ၌ လေသွန်တံခါးတို့ကို ဖွင့်ထားရမည်၊ ညဥ့်အခါ၌ ပိတ်ရမည်။ ပူအိုက်သော အခါဖြစ်မူ နေ့အခါ၌ လေသွန်တံခါးတို့ကို ပိတ်ရမည်၊ ညဥ့်အခါ၌ ဖွင့်ထားရမည်။ ပရိဝုဏ်သည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်။ တံခါးမုခ် (ရေချိုးအုံ) သည် အမှိုက်ရှိသည်ဖြစ်အံ့၊ တံခါးမုခ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်။ စည်းဝေးရာဇရပ်သည် အကယ်၍ အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ စည်းဝေးရာဇရပ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်။ မီးတင်းကုပ်သည် အကယ်၍ အမှိုက်ရှိသည်ဖြစ်အံ့၊ မီးတင်းကုပ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်။ ကျင်ကြီးအိမ်သည် အကယ်၍ အမှိုက်ရှိသည်ဖြစ်အံ့၊ ကျင်ကြီးအိမ်ကို တံမြက်လှည်းရမည်။ အကယ်၍သောက်ရေမရှိအံ့၊ သောက်ရေကို တည်ထားရမည်။ သုံးရေမရှိအံ့၊ သုံးရေ ကို တည်ထားရမည်။ သန့်သက်ရေအိုး၌ ရေမရှိသည်ဖြစ်အံ့၊ သန့်သက်ရေအိုး၌ ရေကို သွန်းလောင်း ရမည်။ ဆရာအား မမွေ့လျော်ခြင်းသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ အနီးနေတပည့်သည် ပျောက်ငြိမ်းစေရမည်၊ သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း ပျောက်ငြိမ်းစေရမည်၊ ထိုဆရာအား တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြောရမည်။ ဆရာအား တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’သည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ အနီးနေတပည့်သည် ပယ်ဖျောက် ရမည်၊ သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း ပယ်ဖျောက်စေရမည်၊ ထိုဆရာအား တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြောရ့မည်။ ဆရာအား မှားသောအယူသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ အနီးနေ တပည့်သည် ဖြေရှင်းရမည်၊ သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း ဖြေရှင်းစေရမည်၊ ထိုဆရာအား တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြောရမည်။ ဆရာသည် ဂရုကအာပတ်သို့ ရောက်သည် ဖြစ်၍ ပရိဝါသ်နေခြင်းငှါ ထိုက်ငြားအံ့၊ အနီးနေတပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာသည် ဆရာအား ပရိဝါသ်ကို ပေးရာအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ ဆရာသည် အရင်းသို့ ပြန်၍ ငင်ခြင်းငှါ အကယ်၍ ထိုက်သည် ဖြစ်အံ့၊ အနီးနေတပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာသည် ဆရာကို အရင်းသို့ ပြန်၍ ငင်ပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ ဆရာသည် မာနတ်ကျင့် ခြင်းငှါ ထိုက်သည်ဖြစ်အံ့၊ အနီးနေ တပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာသည် ဆရာအား မာနတ်ကို ပေးပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ ဆရာသည် အဗ္ဘာန်သွင်းခြင်းငှါ အကယ်၍ ထိုက်သည်ဖြစ်အံ့၊ အနီးနေတပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာသည် ဆရာကို အဗ္ဘာန်သွင်းပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရ မည်။ သံဃာသည် ဆရာအား တဇ္ဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ နိယဿကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ဥက္ခေပနီယကံကိုလည်းကောင်း ပြုလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ အနီးနေတပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာသည် ဆရာအား ကံမပြုပါအံ့နည်း၊ ပေါ့သောကံသို့ မူလည်း ညွတ်စေရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ ထိုဆရာအား သံဃာသည် တဇ္ဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ နိယဿကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ဥက္ခေပနီယကံကိုလည်းကောင်း ပြုအပ်ပြီးသည် ဖြစ်အံ့၊ အနီးနေတပည့်သည် “အဘယ်သို့လျှင် ဆရာသည် ကောင်းစွာ ကျင့်ပါအံ့နည်း၊ မာန်တည်းဟူသော အမွေးကိုမူလည်း ‘အမျက်ဒေါသကိုမူလည်း’ ချပါအံ့ နည်း၊ ဒဏ်မှ ထွက်မြောက်အံ့သော အကျင့်ကို ကျင့်ပါအံ့နည်း၊ သံဃာသည် ထိုကံကို ငြိမ်းစေပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အကယ်၍ ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ဖွပ်လျှော်သင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ အနီးနေတပည့်သည် ဖွပ်လျှော်ရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ဖွပ်လျှော်ရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်။ ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်သင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ အနီးနေတပည့်သည် ချုပ်ရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်။ ဆရာ၏ ဆိုးရည်ကို ကျိုသင့်သည်ဖြစ်အံ့၊ အနီးနေ တပည့်သည် ကျိုရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် ဆရာ၏ ဆိုးရည်ကို ကျိုရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်။ ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ဆိုးသင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ အနီးနေတပည့်သည် ဆိုးရမည်၊ အဘယ်သို့လျှင် ဆရာ၏ သင်္ကန်းကို ဆိုးရပါအံ့နည်းဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်။ သင်္ကန်းဆိုးလိုသော ရဟန်းသည် ကောင်းစွာ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ဆိုးရမည်၊ ဆိုးရည် ပေါက်မပြတ်စဲမီ ဖဲမသွားအပ်။ ဆရာကို မပန်ကြားဘဲ အချို့သော သူအား သပိတ်ကို မပေးအပ်၊ အချို့သော သူ၏ သပိတ်ကို မယူအပ်၊ အချို့သော သူအား သင်္ကန်းကို မပေးအပ်၊ အချို့သော သူ၏ သင်္ကန်းကို မယူအပ်၊ အချို့သော သူအား ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ ကို မပေးအပ်၊ အချို့သော သူ၏ ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ကို မယူအပ်၊ အချို့သော သူ၏ ဆံပင်တို့ကို မရိတ်ဖြတ်အပ်၊ အချို့သော သူကို မိမိဆံပင်တို့ကို မရိတ်ဖြတ်စေအပ်၊ အချို့သော သူ၏ အမှုခပ်သိမ်းကို မပြုအပ်၊ အချို့သော သူကို (ကြေးတွန်းခြင်း စသော) အမှုခပ်သိမ်းကို မပြုစေအပ်၊ အချို့သော သူ၏ အမှုကြီးငယ်ကို မပြုအပ်၊ အချို့သော သူကို မိမိ အမှုကြီးငယ်ကို မပြုစေအပ်၊ အချို့သော သူ၏ နောက် လိုက်ရဟန်း မဖြစ်အပ်၊ အချို့သော သူကို နောက်လိုက်ရဟန်း မယူအပ် ‘မခေါ်အပ်’၊ အချို့သော သူ၏ ဆွမ်းကို မဆောင်အပ်၊ အချို့သော သူကို မိမိဆွမ်းကို မဆောင်စေအပ်၊ ဆရာကို မပန်ကြားဘဲ ရွာတွင်းသို့ မဝင်အပ်၊ သုသာန်သို့ မသွားအပ်၊ အရပ်တစ်ပါးသို့ ဖဲမသွားအပ်၊ ဆရာသည် အကယ်၍ နာဖျားသည် ဖြစ်အံ့၊ အသက်ရှည်သမျှ ကာလပတ်လုံး လုပ်ကျွေးရမည်၊ ထိုဆရာ၏ အနာမှ ထခြင်း ‘ပျောက်ခြင်း’ ကို စောင့်ဆိုင်းရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤကား အနီးနေတပည့်တို့၏ ဆရာတို့၌ ကျင့်ရမည့်ဝတ်တည်း၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း အနီးနေတပည့်တို့သည် ဆရာတို့၌ ကျင့်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

“Well then, I’ll lay down the proper conduct for a pupil toward his teacher. A pupil should conduct himself properly toward his teacher. This is the proper conduct: Meals and almsround Having gotten up at the appropriate time, the pupil should remove his sandals, and arrange his upper robe over one shoulder. He should then give his teacher a tooth cleaner and water for rinsing the mouth, and he should prepare a seat for him. If there’s congee, he should rinse a vessel and bring the congee to his teacher. When he has drunk the congee, the pupil should give him water and receive the vessel. Holding it low, he should wash it carefully without scratching it and then put it away. When the teacher has gotten up, the pupil should put away the seat. If the place is dirty, he should sweep it. If the teacher wants to enter the village, the pupil should give him a sarong and receive the one he’s wearing in return. He should give him a belt. He should put the upper robes together, overlapping each other edge-to-edge, and then give them to him. He should rinse his teacher’s bowl and give it to him while wet. If the teacher wants an attendant, the pupil should put on his sarong evenly all around, covering the navel and the knees. He should put on a belt. Putting the upper robes together, overlapping each other edge-to-edge, he should put them on and fasten the toggle. He should rinse his bowl, bring it along, and be his teacher’s attendant. He shouldn’t walk too far behind his teacher or too close to him. He should receive the contents of his bowl. He shouldn’t interrupt his teacher when he’s speaking. But if the teacher’s speech is bordering on an offense, he should stop him. When returning, the pupil should go first to prepare a seat and to set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. He should go out to meet the teacher and receive his bowl and robe. He should give him a sarong and receive the one he’s wearing in return. If the robe is damp, he should sun it for a short while, but shouldn’t leave it in the heat. He should fold the robe, offsetting the edges by seven centimeters, so that the fold doesn’t become worn. He should place the belt in the fold. If there’s almsfood and his teacher wants to eat, the pupil should give him water and then the almsfood. He should ask his teacher if he wants water to drink. When the teacher has eaten, the pupil should give him water and receive his bowl. Holding it low, he should wash it carefully without scratching it. He should then dry it and sun it for a short while, but shouldn’t leave it in the heat. The pupil should put away the robe and bowl. When putting away the bowl, he should hold the bowl in one hand, feel under the bed or the bench with the other, and then put it away. He shouldn’t put the bowl away on the bare floor. When putting away the robe, he should hold the robe in one hand, wipe the bamboo robe rack or the clothesline with the other, and then put it away by folding the robe over it, making the ends face the wall and the fold face out. When the teacher has gotten up, the pupil should put away the seat and also the foot stool, the foot scraper, and the water for washing the feet. If the place is dirty, he should sweep it.” Bathing “If the teacher wants to bathe, the pupil should prepare a bath. If he wants a cold bath, he should prepare that; if he wants a hot bath, he should prepare that. If the teacher wants to take a sauna, the pupil should knead bath powder, moisten the clay, take a sauna bench, and follow behind his teacher. After giving his teacher the sauna bench, receiving his robe, and putting it aside, he should give him the bath powder and the clay. If he’s able, he should enter the sauna. When entering the sauna, he should smear his face with clay, cover himself front and back, and then enter. He shouldn’t sit encroaching on the senior monks, or block the junior monks from getting a seat. While in the sauna, he should provide assistance to his teacher. When leaving the sauna, he should take the sauna bench, cover himself front and back, and then leave. He should also provide assistance to his teacher in the water. When he has bathed, he should be the first to come out. He should dry himself and put on his sarong. He should then wipe the water off his teacher’s body, and he should give him his sarong and then his upper robe. Taking the sauna bench, he should be the first to return. He should prepare a seat, and also set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. He should ask his teacher if he wants water to drink. If the teacher wants him to recite, he should do so. If the teacher wants to question him, he should be questioned.” The dwelling “If the dwelling where the teacher is staying is dirty, the pupil should clean it if he’s able. When he’s cleaning the dwelling, he should first take out the bowl and robe and put them aside. He should take out the sitting mat and the sheet and put them aside. He should take out the mattress and the pillow and put them aside. Holding the bed low, he should carefully take it out without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it aside. Holding the bench low, he should carefully take it out without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it aside. He should take out the bed supports and put them aside. He should take out the spittoon and put it aside. He should take out the leaning board and put it aside. After taking note of its position, he should take out the floor cover and put it aside. If the dwelling has cobwebs, he should first remove them from the ceiling cloth, and he should then wipe the windows and the corners of the room. If the walls have been treated with red ocher and they’re moldy, he should moisten a cloth, wring it out, and wipe the walls. If the floor has been treated with a black finish and it’s moldy, he should moisten a cloth, wring it out, and wipe the floor. If the floor is untreated, he should sprinkle it with water and then sweep it, trying to avoid stirring up dust. He should look out for any trash and discard it. He should sun the floor cover, clean it, beat it, bring it back inside, and put it back as before. He should sun the bed supports, wipe them, bring them back inside, and put them back where they were. He should sun the bed, clean it, and beat it. Holding it low, he should carefully bring it back inside without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it back as before. He should sun the bench, clean it, and beat it. Holding it low, he should carefully bring it back inside without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it back as before. He should sun the mattress and the pillow, clean them, beat them, bring them back inside, and put them back as before. He should sun the sitting mat and the sheet, clean them, beat them, bring them back inside, and put them back as before. He should sun the spittoon, wipe it, bring it back inside, and put it back where it was. He should sun the leaning board, wipe it, bring it back inside, and put it back where it was. He should put away the bowl and robe. When putting away the bowl, he should hold the bowl in one hand, feel under the bed or the bench with the other, and then put it away. He shouldn’t put the bowl away on the bare floor. When putting away the robe, he should hold the robe in one hand, wipe the bamboo robe rack or the clothesline with the other, and then put it away by folding the robe over it, making the ends face the wall and the fold face out. If dusty winds are blowing from the east, he should close the windows on the eastern side. If dusty winds are blowing from the west, he should close the windows on the western side. If dusty winds are blowing from the north, he should close the windows on the northern side. If dusty winds are blowing from the south, he should close the windows on the southern side. If the weather is cold, he should open the windows during the day and close them at night. If the weather is hot, he should close the windows during the day and open them at night. If the yard is dirty, he should sweep it. If the gatehouse is dirty, he should sweep it. If the assembly hall is dirty, he should sweep it. If the water-boiling shed is dirty, he should sweep it. If the restroom is dirty, he should sweep it. If there’s no water for drinking, he should get some. If there’s no water for washing, he should get some. If there’s no water in the restroom ablutions pot, he should fill it.” Spiritual support, etc. “If the teacher becomes discontent with the spiritual life, the pupil should send him away or have him sent away, or he should give him a teaching. If the teacher becomes anxious, the pupil should dispel it or have it dispelled, or he should give him a teaching. If the teacher has wrong view, the pupil should make him give it up or have someone else do it, or he should give him a teaching. If the teacher has committed a heavy offense and deserves probation, the pupil should try to get the Sangha to give it to him. If the teacher has committed a heavy offense and deserves to be sent back to the beginning, the pupil should try to get the Sangha to do it. If the teacher has committed a heavy offense and deserves the trial period, the pupil should try to get the Sangha to give it to him. If the teacher has committed a heavy offense and deserves rehabilitation, the pupil should try to get the Sangha to give it to him. If the Sangha wants to do a legal procedure against his teacher—whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection— the pupil should make an effort to stop it or to reduce the penalty. But if the Sangha has already done a legal procedure against his teacher—whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection— the pupil should help the teacher conduct himself properly and suitably so as to deserve to be released, and try to get the Sangha to lift that procedure. If the teacher’s robe needs washing, the pupil should do it himself, or he should make an effort to get it done. If the teacher needs a robe, the pupil should make one himself, or he should make an effort to get one made. If the teacher needs dye, the pupil should make it himself, or he should make an effort to get it made. If the teacher’s robe needs dyeing, the pupil should do it himself, or he should make an effort to get it done. When he’s dyeing the robe, he should carefully and repeatedly turn it over, and shouldn’t go away while it’s still dripping. Without asking his teacher for permission, he shouldn’t do any of the following: give away or receive a bowl; give away or receive a robe; give away or receive a requisite; cut anyone’s hair or get it cut; provide assistance to anyone or have assistance provided by anyone; do a service for anyone or get a service done by anyone; be the attendant monk for anyone or take anyone as his attendant monk; bring back almsfood for anyone or get almsfood brought back by anyone; enter the village, go to the charnel ground, or leave for another region. If his teacher is sick, he should nurse him for as long as he lives or wait until he has recovered. This is the proper conduct of a pupil toward his teacher.” 14. Discussion of the proper conduct toward a pupil

၁၄-အန္တေဝါသိက (အနီးနေတပည့်တို့၌ ကျင့်ရမည့်) ဝတ်ကို ပြခြင်း ၃၈၁။ ထိုအခါ ဆရာတို့သည် အနီးနေတပည့်တို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဆရာတို့သည် အနီးနေတပည့်တို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏။ ရှုတ်ချကုန်၏။ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် ရဟန်းအပေါင်းကို စည်းဝေးစေ၍ ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ဆရာတို့သည် အနီးနေတပည့်တို့၌ ကောင်းစွာ မကျင့်ကုန်ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို-

At that time the teachers were not conducting themselves properly toward their pupils. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the teachers not conduct themselves properly toward their pupils?” They told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that the teachers are not conducting themselves properly toward their pupils?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks:

၃၈၂။ ရဟန်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် ဆရာတို့အား အနီးနေတပည့်တို့၌ ကျင့်ရမည့့််ဝတ်ကို ပညတ်အံ့၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း ဆရာတို့သည် အနီးနေတပည့်တို့၌ ကျင့်ရမည်။ ထိုစကား၌ ဤဆိုလတ္တံ့သည်ကား ကောင်းစွာ ကျင့်ခြင်းတည်း။ ရဟန်းတို့ ဆရာသည် အနီးနေတပည့်ကို သင်ယူခြင်း မေးမြန်းခြင်း သွန်သင်ဆုံးမခြင်းဖြင့် သင်္ဂြိုဟ်ချီးမြှင့်ရမည်၊ အကယ်၍ ဆရာအား သပိတ်ရှိ၍ အနီးနေတပည့်အား သပိတ် မရှိအံ့၊ ဆရာသည် အနီးနေတပည့်အား သပိတ်ကို ပေးရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် အနီးနေတပည့်အား သပိတ်ဖြစ်ပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်။ အကယ်၍ ဆရာအား သင်္ကန်းရှိ၍ အနီးနေတပည့်အား သင်္ကန်းမရှိအံ့၊ ဆရာသည် အနီးနေတပည့်အား သင်္ကန်းကို ပေးရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် အနီးနေတပည့်အား သင်္ကန်း ဖြစ်ပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုလည်း ‘ကြောင့်ကြခြင်းကိုလည်း’ ပြုရမည်။ အကယ်၍ ဆရာအား ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ ရှိ၍ အနီးနေတပည့်အား ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ မရှိအံ့၊ ဆရာသည် အနီးနေတပည့် အား ပရိက္ခရာ ‘အသုံးအဆောင်’ကို ပေးရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် အနီးနေတပည့်အား ပရိက္ခရာ ‘အသုံး အဆောင်’ ဖြစ်ပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်။ အကယ်၍ အနီးနေတပည့်သည် နာဖျားအံ့၊ နံနက်စောစောထ၍ ဒန်ပူကို ပေးရမည်၊ မျက်နှာသစ်််််ရေ ကို ပေးရမည်၊ နေရာကို ခင်းရမည်၊ အကယ်၍ ယာဂုရှိခဲ့လျှင် ခွက်ကို ဆေးကြောပြီး ယာဂုကို ပေးရမည်၊ ယာဂုသောက်ပြီးသော အနီးနေတပည့်အား ရေပေးပြီး၍ ခွက်ကို လှမ်းယူပြီးနောက် ရိုသေကောင်းမွန်စွာ မထိခိုက်မိစေဘဲ ဆေးကြောပြီးလျှင် သိုမှီးသိမ်းဆည်းထားရမည်၊ အနီးနေတပည့်သည် နေရာမှ ထခဲ့သော် နေရာကို ခေါက်ထားရမည်၊ အကယ်၍ ထိုနေရာသည် အမှိုက်ရှိအံ့၊ ထိုနေရာကို တံမြက်လှည်းရမည်။ အနီးနေတပည့်သည် ရွာသို့ အကယ်၍ ဝင်လိုငြားအံ့၊ သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ဝတ်ပြီး သင်းပိုင်ကို လှမ်းယူရမည်၊ ခါးပန်းကြိုးကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်ဝတ် ဒုကုဋ်တို့ကိုထပ်၍ ပေးရမည်၊ ဆေးကြော၍ ရေနှင့်တကွသော သပိတ်ကို ပေးရမည်။ ဤမျှ အတိုင်းအရှည်ရှိသောအခါ ပြန်လာအံ့ဟု (နှလုံးသွင်း၍) နေရာကို ခင်းထားရမည်၊ ခြေဆေး ရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို အနီး၌ ထားရမည်၊ ခရီးဦးကြိုဆို၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို လှမ်းယူ ရမည်၊ ကျောင်းဝတ် သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ရွာဝတ် သင်းပိုင်ကို လှမ်းယူရမည်။ အကယ်၍ သင်္ကန်းသည် ချွေးစွတ်အံ့၊ တစ်ခဏမျှ နေပူ၌ လှန်းထားရမည်၊ နေပူ၌ သင်္ကန်းကို ကြာမြင့်စွာ မထားအပ်၊ သင်္ကန်းကို ခေါက်ရမည်။ သင်္ကန်းခေါက်သည်ရှိသော် “အလယ်၌ ခေါက်ရိုးကျိုးသည် မဖြစ်စေလင့်”ဟု (နှလုံးသွင်း လျက်) လက်လေးသစ် အနားကို လျှော့၍ ‘ရွေ့ရှား၍’ သင်္ကန်းကို ခေါက်ရမည်။ သင်္ကန်းခေါက်အတွင်း၌ ခါးပန်းကြိုးကို ထားရမည်။ ဆွမ်းရှိသည်ဖြစ်၍ အနီးနေတပည့်သည်လည်း စားလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ရေကို ပေး၍ ဆွမ်းကို ပေးရ မည်၊ အနီးနေတပည့်ကိုသောက်ရေဖြင့် မေးမြန်းရမည်၊ ဆွမ်းစားပြီးသော အနီးနေတပည့်အား ရေကို ပေး၍ သပိတ်ကို လှမ်းယူပြီးလျှင် ရိုသေကောင်းမွန်စွာ မထိခိုက်စေဘဲ ဆေးကြောသုတ်သင်လျက် ရေ မရှိအောင်ပြု၍ တစ်ခဏမျှ နေလှန်းထားရမည်၊ နေပူ၌ သပိတ်ကို ကြာမြင့်စွာ မထားအပ်။ သပိတ် သင်္ကန်းကို ထားရမည်၊ သပိတ်ကို ထားလိုသော်။ပ။ သင်္ကန်းကို ထားလိုသော်။ပ။ ထိုမှာဘက်က အစွန်းကို ဤမှာဘက်မှ အခွေပြုလျက် သင်္ကန်းကို ထားရမည်။ အနီးနေတပည့်ထသည်ရှိသော် နေရာကို ခေါက်ထားရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို သိုမှီးသိမ်းဆည်းရမည်၊ ထိုနေရာသည် အမှိုက်ရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ ထိုနေရာကို တံမြက်လှည်းရမည်။ အကယ်၍ အနီးနေတပည့်သည် ရေချိုးလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ချိုးရေကို စီရင်ရမည်၊ ရေအေးဖြင့် အကယ်၍ အလိုရှိငြားအံ့၊ အေးသော ချိုးရေကို စီရင်ရမည်၊ ရေပူဖြင့် အလိုရှိငြားအံ့၊ ပူသော ချိုးရေကို စီရင်ရမည်။ အနီးနေတပည့်သည် အကယ်၍ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်လိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ကသယ်မှုန့်ကို ရေဖြင့် လုံးရမည်၊ မြေညက်ကို ရေဖြင့် ဆွတ်ရမည်။ ဇရုံးအိမ်အင်းပျဥ်ကို ယူ၍ သွားပြီးနောက် ဇရုံးအိမ်၌ အင်းပျဥ်ကို ပေးပြီးလျှင် သင်္ကန်းကို လှမ်းယူ၍ သင့်ရာအရပ်၌ ထားရမည်၊ ကသယ်မှုန့်ကို ပေးရမည်၊ မြေညက်ကို ပေးရမည်၊ အကယ်၍ စွမ်းနိုင်လျှင် ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်ရမည်၊ ဇရုံးအိမ်သို့ဝင်သော ရဟန်းသည် ရေဆွတ်သော မြေညက်မှုန့်ဖြင့် မျက်နှာကို လိမ်းကျံ၍ ရှေ့မှလည်းကောင်း၊ နောက်မှလည်းကောင်း (ရေသနုပ်ဖြင့်) ဖုံးလွှမ်း၍ ဇရုံးအိမ်သို့ ဝင်ရမည်။ သီတင်းကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့ကို တိုးဝှေ့၍ မနေထိုင်အပ်၊ သီတင်း ငယ်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့ကိုလည်း နေရာဖြင့် မတားမြစ်အပ်။ ဇရုံးအိမ်၌ အနီးနေတပည့်အား (မီးညှိခြင်းစသော) အမှုခပ်သိမ်းကို ပြုရမည်၊ ဇရုံးအိမ်မှ ထွက်သော ရဟန်းသည် ဇရုံးအိမ် အင်းပျဥ်ကိုယူ၍ ရှေ့မှလည်းကောင်း၊ နောက်မှလည်းကောင်း (ရေသနုပ်ဖြင့်) ဖုံးလွှမ်း၍ ဇရုံးအိမ်မှ ထွက်ရမည်။ ရေချိုးရာ၌လည်း အနီးနေတပည့်အား (ကြေးတွန်းခြင်းစသော) အမှုခပ်သိမ်းကို ပြုရမည်။ ရေချိုး ပြီးသော ဆရာသည် ရှေးဦးစွာ တက်၍ မိမိကိုယ်ကို ရေမရှိအောင်ပြု ၍ သင်းပိုင်ကို ဝတ်လျက် အနီးနေ တပည့်၏ ကိုယ်မှ ရေကို သုတ်ရမည်၊ သင်းပိုင်ကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်ဝတ် ဒုကုဋ်ကို ပေးရမည်၊ ဇရုံးအိမ် အင်းပျဥ်ကို ယူခဲ့ပြီးလျှင် ရှေးဦးစွာ လာ၍ နေရာကို ခင်းထားရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို အနီး၌ ထားရမည်၊ အနီးနေတပည့်ကိုသောက်ရေဖြင့် မေးမြန်းရမည်။ အနီးနေတပည့်နေသော ကျောင်းသည် အကယ်၍ အမှိုက်ရှိအံ့၊ စွမ်းနိုင်ပါမူ သုတ်သင် ရှင်းလင်းရ မည်၊ ကျောင်းကို သုတ်သင်လိုသော ရဟန်းသည် ရှေးဦးစွာ သပိတ်သင်္ကန်းကို ထုတ်ဆောင်၍ သင့်ရာ အရပ်၌ ထားရမည်။ပ။ သန့်သက်ရေအိုး၌ ရေမရှိသည် ဖြစ်အံ့၊ သန့်သက်ရေအိုး၌ ရေကို သွန်းလောင်းရ မည်။ အနီးနေတပည့်အား မမွေ့လျော်ခြင်းသည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် ပျောက်ငြိမ်းစေရမည်၊ သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း ပျောက်ငြိမ်းစေရမည်၊ ထိုအနီးနေတပည့်အား တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြောရမည်။ အနီးနေတပည့်အား တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’သည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ ဆရာသည် ပယ်ဖျောက်ရ မည်၊ သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း ပယ်ဖျောက်စေရမည်၊ ထိုအနီးနေတပည့်အား တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြောရမည်။ အနီးနေတပည့်အား မှားသောအယူသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ ဆရာသည် ဖြေရှင်းရ မည်၊ သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း ဖြေရှင်းစေရမည်၊ ထိုအနီးနေတပည့်အား တရားစကားကိုမူလည်း ဟောပြောရမည်။ အနီးနေတပည့်သည် ဂရုကအာပတ်သို့ ရောက်သည်ဖြစ်၍ ပရိဝါသ်နေခြင်းငှာ ထိုက်ငြားအံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာသည် အနီးနေ တပည့်အား ပရိဝါသ်ကို ပေးရာအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အနီးနေတပည့်သည် အရင်းသို့ ပြန်၍ ငင်ခြင်းငှါ့ထိုက်သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာသည် အနီးနေတပည့်ကို အရင်းသို့ ပြန်၍ ငင်ပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အနီးနေတပည့်သည် မာနတ်ကျင့်ခြင်းငှါ ထိုက်သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာသည် အနီးနေတပည့်အား မာနတ်ကို ပေးပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အနီးနေတပည့်သည် အဗ္ဘာန် သွင်းခြင်းငှါ ထိုက်သည်ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာသည် အနီးနေတပည့်ကို အဗ္ဘာန်သွင်း ပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ သံဃာသည် အနီးနေတပည့်အား တဇ္ဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ နိယဿကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ဥက္ခေပနီယ ကံကိုလည်းကောင်း ပြုလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် သံဃာသည် အနီးနေတပည့်အား ကံမပြုပါအံ့နည်း၊ ပေါ့သောကံသို့မူလည်း ညွတ်စေရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ ထိုအနီးနေတပည့် အား သံဃာသည် တဇ္ဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ နိယဿကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုလည်းကောင်း၊ ဥက္ခေပနီယကံကိုလည်းကောင်း ပြုအပ်ပြီးသည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “အဘယ်သို့လျှင် အနီးနေတပည့်သည် ကောင်းစွာ ကျင့်ပါအံ့နည်း၊ မာန်တည်းဟူသော အမွေးကိုမူလည်း ‘အမျက်ဒေါသကိုမူလည်း’ ချပါအံ့နည်း၊ ဒဏ်မှ ထွက်မြောက်သော အကျင့်ကို ကျင့်ပါအံ့နည်း၊ သံဃာသည် ထိုကံကို ငြိမ်းစေပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အကယ်၍ အနီးနေတပည့်၏ သင်္ကန်းကို ဖွပ်လျှော်သင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “ဤသို့ ဖွပ်လော့”ဟု ပြောကြားရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် အနီးနေတပည့်၏ သင်္ကန်းကို ဖွပ်လျှော်စေရပါအံ့ နည်း”ဟု လုံ့လကို ပြုရမည်။ အကယ်၍ အနီးနေတပည့်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်သင့်သည် ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “ဤသို့ ချုပ်လော့”ဟု ပြောကြားရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် အနီးနေတပည့်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်စေ ရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုမူလည်း ပြုရမည်။ အနီးနေတပည့်၏ ဆိုးရည်ကို ကျိုသင့်သည်ဖြစ်အံ့ ဆရာသည် “ဤသို့ ကျိုလော့”ဟု ပြောကြားရမည်၊ “အဘယ်သို့လျှင် အနီးနေတပည့်၏ ဆိုးရည်ကို ကျို စေရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုလည်း ‘ကြောင့်ကြခြင်းကိုလည်း’ ပြုရမည်။ အနီးနေတပည့်၏ သင်္ကန်းကို ဆိုးသင့်သည်ဖြစ်အံ့၊ ဆရာသည် “ဤသို့ ဆိုးလော့”ဟု ပြောကြားရမည် “အဘယ်သို့လျှင် အနီးနေ တပည့်၏ သင်္ကန်းကို ဆိုးစေရပါအံ့နည်း”ဟု လုံ့လကိုလည်း ပြုရမည်။ သင်္ကန်းဆိုးလိုသော ရဟန်းသည် ကောင်းစွာ အပြန်ပြန် အလှန်လှန် ဆိုးရမည်၊ ဆိုးရည်ပေါက် မပြတ်စဲမီ ဖဲမသွားအပ်။ အနီးနေတပည့်သည် နာဖျားသည် ဖြစ်အံ့၊ အသက်ရှည်သမျှ ကာလပတ်လုံး လုပ်ကျွေးရမည်၊ ထိုအနီးနေတပည့်၏ အနာပျောက်သည့်တိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤကား အနီးနေတပည့်တို့၌ ဆရာတို့ ကျင့်ရမည့် ကျင့်ဝတ်တည်း၊ ယင်းကျင့်ဝတ်အတိုင်း ဆရာတို့သည် အနီးနေတပည့်၌ ကျင့်ရမည်ဟု (မိန့်တော် မူ၏)။ အဋ္ဌမ ဝတ္တက္ခန္ဓ္ဓက ပြီး၏။ ဤခန္ဓက၌ ဝတ္ထုသည် ငါးဆယ့်ငါးခုတို့တည်း၊ ကျင့်ဝတ်သည် တစ်ဆယ့်လေးခုတည်း။ ထိုဝတ္တက္ခန္ဓ္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ် ဖိနပ် စီးခြင်းလည်းကောင်း ထီးဆောင်းခြင်းလည်းကောင်း ဦးခေါင်းခြုံခြင်းလည်းကောင်း ဦးခေါင်း၌ တင်ခြင်းလည်းကောင်းသောက်ရေလည်းကောင်း ရှိမခိုးခြင်းလည်းကောင်း မမေးခြင်းလည်းကောင်း မြွေကိုလည်းကောင်း သီလကို ချစ်ကုန်သော ရဟန်းတို့ ကဲ့ရဲ့ခြင်းလည်းကောင်း။ ဖိနပ်ချွတ်ခြင်းလည်းကောင်း ထီးလည်းကောင်း ပခုံးလည်းကောင်း မနှေးမလျင် (ဝင်ခြင်း)လည်းကောင်း ဖဲသွားခြင်းလည်းကောင်း သပိတ်သင်္ကန်းကို ချခြင်းလည်းကောင်း သင့်ရာနေရာလည်းကောင်း မေးမြန်းခြင်းလည်းကောင်း။ ရေလောင်းခြင်းလည်းကောင်း ဆေးခြင်းလည်းကောင်း အဝတ်ခြောက် အဝတ်စိုဖြင့် ဖိနပ်ကို သုတ်ခြင်းလည်းကောင်း သီတင်းကြီးလည်းကောင်း သီတင်းငယ်လည်းကောင်း မေးမြန်းခြင်းလည်းကောင်း နေဖူးခြင်းလည်းကောင်း ဆွမ်းခံရွာလည်းကောင်း။ သေက္ခသမ္မုတိလည်းကောင်း ကျင်ကြီးဌာနလည်းကောင်းသောက်ရေလည်းကောင်း သုံးရေလည်းကောင်း တောင်ဝှေးလည်းကောင်း ကတိကဝတ်လည်းကောင်း ထို့ပြင် အချိန်လည်းကောင်း တစ်ခဏလည်းကောင်း အမှိုက်လည်းကောင်း မြေအခင်းကို ထုတ်ခြင်းလည်းကောင်း။ ညောင်စောင်းခြေခံလည်းကောင်း ဘုံလျှို ‘ဖုံ’လည်းကောင်း ခေါင်းအုံးလည်းကောင်း ညောင်စောင်းလည်းကောင်း အင်းပျဥ်လည်းကောင်း ထွေးခံလည်းကောင်း တံကဲပျဥ်လည်းကောင်း အထက်ပိုင်းလည်းကောင်း အထောင့်လည်းကောင်း ဂွေ့နီလည်းကောင်း အမည်းလည်းကောင်း မခြယ်ခြင်းလည်းကောင်း။ အမှိုက်လည်းကောင်း မြေအခင်းလည်းကောင်း ညောင်စောင်းခြေခံလည်းကောင်း ညောင်စောင်းလည်းကောင်း အင်းပျဥ်လည်းကောင်း ဘုံလျှို‘ဖုံ’လည်းကောင်း နိသီဒိုင် အခင်းလည်းကောင်း ထွေးခံလည်းကောင်း တံကဲပျဥ်လည်းကောင်း။ သပိတ် သင်္ကန်းလည်းကောင်း မြေလည်းကောင်း ထိုဘက်မှအစွန်းလည်းကောင်း ဤဘက်မှ အခေါက်လည်းကောင်း အရှေ့ဘက်မှလာသော လေလည်းကောင်း အနောက်ဘက်မှ လာသော လေလည်းကောင်း မြောက်ဘက်မှလာသော လေလည်းကောင်း ထိုမှတစ်ပါး တောင်ဘက်မှလာသော လေလည်းကောင်း။ အေးသောအခါ ပူသောအခါလည်းကောင်း နေ့ညဥ့်လည်းကောင်း ပရိဝုဏ်လည်းကောင်း တံခါးမုခ်လည်းကောင်း စည်းဝေးရာဇရပ်လည်းကောင်း မီးတင်းကုပ်လည်းကောင်း ကျင်ကြီးအိမ်တို့၌ ကျင့်ဝတ်လည်းကောင်း။ သောက်ရေ သုံးရေ သန့်သက်ရေတို့၌ အိုးလည်းကောင်း ဥပမာပုံတို့ဖြင့် မနှိုင်း ရှည့်အပ်သော မြတ်စွာဘုရားသည် ဤခရီးသည်ရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်ကို ပညတ်တော် မူ၏။ နေရာမခင်းခြင်းလည်းကောင်း ရေမတည်ခြင်းလည်းကောင်း ခရီးဦးမကြိုခြင်းလည်းကောင်းသောက်ရေဖြင့် မမေးခြင်းလည်းကောင်း ရှိမခိုးခြင်းလည်းကောင်း နေရာ မခင်းခြင်းလည်းကောင်း သီလကို ချစ်ကုန်သော ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏။ သီတင်းကြီးနေရာလည်းကောင်း ရေတည်ခြင်းလည်းကောင်း ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်းလည်းကောင်းသောက်ရေလည်းကောင်း ဖိနပ်လည်းကောင်း သင့်သောနေရာ ရှိခိုး ခြင်းလည်းကောင်း နေရာခင်းခြင်းလည်းကောင်း။ နေဖူးခြင်းလည်းကောင်း ဆွမ်းခံရွာသေက္ခသမ္မုတိလည်းကောင်း ကျင်ကြီးဌာနလည်းကောင်းသောက်ရေ သုံးရေလည်းကောင်း တောင်ဝှေး ကတိကဝတ်လည်းကောင်း အခါလည်းကောင်း သီတင်းငယ်၏ နေထိုင်ခြင်းလည်းကောင်း။ ရှိခိုးစေခြင်းလည်းကောင်း ပြောခြင်းလည်းကောင်း အောက် (ဆိုပြီး) အတိုင်း နည်းတူ ဆောင်ရာ၏၊ လှည်းမှူးနှင့်တူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဤကျောင်းနေရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်ကို ပြတော်မူ၏။ ခရီးသည် ရဟန်းတို့လည်းကောင်း သစ်ဘဏ္ဍာ မြေဘဏ္ဍာလည်းကောင်း ဖွင့်ခြင်းလည်းကောင်း မပန်ကြားခြင်းလည်းကောင်း ပျက်စီးခြင်းလည်းကောင်း မလုံခြုံခြင်းလည်းကောင်း သီလကို ချစ်သော ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏။ သိမ်းဆည်း၍လည်းကောင်း ပိတ်၍လည်းကောင်း ရဟန်းကိုဖြစ်စေ သာမဏေကိိိို ဖြစ်စေ အရံစောင့်ကိုဖြစ်စေ ဥပါသကာကိုဖြစ်စေ ပန်ကြား၍သာလျှင် ဖဲသွားရာ၏။ ကျောက်ခဲတို့၌ အစုအပုံကို သိမ်းဆည်းရာ၏။ ပိတ်ခြင်းလည်းကောင်း စွမ်းနိုင်မူကြောင့်ကြပြုရာ၏၊ မိုးမစိုရာ၌ ထို့အတူလည်းကောင်း။ အလုံးစုံ မိုးစိုခြင်းလည်းကောင်း ရွာသို့ ဆောင်ခြင်းလည်းကောင်း လွင်တီးခေါင်၌ ထို့အတူလည်းကောင်း ထုပ်, လျောက်အင်္ဂါတို့ကား ကြွင်း (ကျန်) ကုန်ရာ၏ဟူသော နှလုံးသွင်းလည်းကောင်း ခရီးသည်ရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်တည်း။ ဝမ်းမမြောက်ခြင်းလည်းကောင်း မထေရ်ကြီးလည်းကောင်း ချန်ထားခဲ့ခြင်းလည်းကောင်း လေးပါး ငါးပါးတို့လည်းကောင်း ကျင်ကြီးနှိပ်စက်ခြင်းလည်းကောင်း မိန်းမော ‘မေ့မြော’ ခြင်းလည်းကောင်း ဤကား အနုမောဒနာပြုရာတို့၌ ကျင့်ဝတ်တည်း။ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မကောင်းသဖြင့် ဝတ်ကုန်၍ မကောင်းသဖြင့် ရုံကုန်၍ အသွင် အပြင် မရှိကုန်ဘဲ ရှောင်၍ မထေရ်ကြီးတို့ကို တိုးဝှေ့ခြင်းလည်းကောင်း။ ရဟန်းငယ်တို့လည်းကောင်း သင်္ကန်းကြီးလည်းကောင်း သီလကို ချစ်ကုန်သော ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကြခြင်းလည်းကောင်း အဝန်းသုံးပါးကို (အဝန်းညီစွာ) ဝတ်ခြင်းလည်းကောင်း ခါးပန်းလည်းကောင်း အထပ်လည်းကောင်း ကမ္ပတ်သီးလည်းကောင်း။ ရှောင်မသွားခြင်းလည်းကောင်း ဖုံးလွှမ်းခြင်းလည်းကောင်း (ဣန္ဒြေကို) ကောင်းစွာ စောင့်ခြင်းလည်းကောင်း မျက်လွှာချခြင်းလည်းကောင်း (သင်္ကန်းကို) ပင့်မခြင်းလည်းကောင်း ပြင်းစွာရယ်ခြင်းလည်းကောင်း နည်းသော အသံလည်းကောင်း လှုပ်ခြင်းသုံး မျိုးတို့လည်းကောင်း။ ခါးထောက်ခြင်း ဦးခေါင်းခြုံံခြင်းလည်းကောင်း ဖဝါးစွန်းဖြင့်နင်းခြင်းလည်းကောင်း ဖုံးလွှမ်းခြင်း ဣန္ဒြေကို ကောင်းစွာ စောင့်ခြင်းလည်းကောင်း ပျံ့လွင့်သော စိတ်ရှိလျက် ပြင်းစွာ ရယ်ခြင်းလည်းကောင်း နည်းသောအသံလည်းကောင်း လှုပ်ခြင်းသုံးမျိုးတို့လည်းကောင်း။ ခါးထောက်ခြင်း ဦးခေါင်းခြုံခြင်း အာယောဂပတ်ဖွဲ့ခြင်းလည်းကောင်း တိုးဝှေ့၍ နေရာ၌ မနေရာ၊ တက်၍ ရေကို နှိမ့်၍ (ရေကို) သွန်းလောင်းခြင်းလည်းကောင်း။ အနီး (အပါး)လည်းကောင်း သင်္ကန်းကြီးလည်းကောင်း ဆွမ်းကို ခံရာ၏၊ ဟင်းလည်းကောင်း လက်သုပ်လည်းကောင်း (ရဟန်း) အားလုံးအား သပိတ်အနားရေးနှင့် အညီအမျှလည်းကောင်း။ ရိုသေစွာ သပိတ်အမှတ်သညာမရှိခြင်းလည်းကောင်း အစဥ်အတိုင်းလည်းကောင်း ဟင်းနှင့် ညီမျှခြင်းလည်းကောင်း ဆွမ်းဦး ဆွမ်းထိပ်ကို မနှိပ်မဖိခြင်းလည်းကောင်း ဖုံးလွှမ်းခြင်းလည်းကောင်း တောင်း (သိစေ) ခြင်း ကဲ့ရဲ့လိုသော အမှတ်သညာရှိခြင်းလည်းကောင်း။ ဆွမ်းလုတ်ကြီး အဝန်းညီသောဆွမ်းလုတ် ခံတွင်းဝလည်းကောင်း အလုံးစုံသော လက်လည်းကောင်း မပြောရခြင်းလည်းကောင်း ဆွမ်းလုတ်ကို မြှောက်ခြင်း ကိုက်ဖြတ် ခြင်းလည်းကောင်း ပါးစောင်၌ ထားခြင်းလည်းကောင်း ခါခြင်းလည်းကောင်း ဆွမ်းလုံး ကို ကြဲခြင်းလည်းကောင်း။ လျှာကို ထုတ်ခြင်းလည်းကောင်း စပ်စပ်အသံပြုခြင်းလည်းကောင်း ရှုတ်ရှုတ် အသံ ပြု ခြင်းလည်းကောင်း လက်ကို လျက်ခြင်း သပိတ်ကို ခြစ်ခြင်း နှုတ်ခမ်းကို လျက်ခြင်းလည်းကောင်း အာမိသရှိသော လက်လည်းကောင်း (ရေကို) ခံယူခြင်းလည်းကောင်း။ ရဟန်းအားလုံး ဆွမ်းစားမပြီးခြင်းလည်းကောင်း ရေကိုနှိမ့်၍ သွန်းလောင်းခြင်းလည်းကောင်း ရေခံခွက်အနီးအပါးရဟန်းလည်းကောင်း သင်္ကန်းကြီးလည်းကောင်း နှိမ့်၍လည်းကောင်း မြေ၌လည်းကောင်း။ ဆွမ်းလုံးပါသော ဆေးရေလည်းကောင်း ပြန်နစ်ခဲ့ခြင်းလည်းကောင်း ကောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းခြင်းလည်းကောင်း ဖဝါးစွန်းနင်းခြင်းလည်းကောင်း တရားမင်းဖြစ်သော မြတ်စွာဘုရားသည် ဤဆွမ်းစားကျောင်း ကျင့်ဝတ်ကို ပညတ်တော်မူ၏။ မကောင်းသဖြင့် ဝတ်ခြင်းရှိ၍ အသွင်အပြင်နှင့်မပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ မမှတ်သားမူ၍ အဆောတလျင် ဝေးရာ၌ရပ်ခြင်းလည်းကောင်း အလွန်နီးရာ၌ ရပ်ခြင်း ကြာမြင့်စွာ ရပ်ခြင်းလည်းကောင်း လျင်စွာ ပြန်နစ်ခြင်းလည်းကောင်း ပိဏ္ဍစာရိကဝတ်၌ ထို့အတူ (ပညတ်တော်မူ၏)။ ။ (ထို့အတူ ဆွမ်းခံသူရဟန်းလည်းကောင်း) - ဖုံး လွှမ်းလျက် သွားရာ၏၊ ဣန္ဒြေကို ကောင်းစွာ စောင့်ခြင်းလည်းကောင်း မျက်လွှာ ချခြင်း သင်္ကန်းကိုပင့်မခြင်း ပြင်းစွာရယ်ခြင်း နည်းသော အသံလည်းကောင်း လှုပ်ခြင်း သုံးမျိုးတို့လည်းကောင်း။ ခါးထောက်ခြင်း ဦးခေါင်းခြုံခြင်း ဖဝါးစွန်းနင်းခြင်းလည်းကောင်း မှတ်သားခြင်းလည်းကောင်း အဆောတလျင်လည်းကောင်း ဝေးရာရပ်ခြင်း၌လည်းကောင်း အလွန် နီးရာရပ်ခြင်း၌လည်းကောင်း ကြာမြင့်စွာ ရပ်ခြင်းလည်းကောင်း လျင်စွာ ပြန်နစ်ခြင်းလည်းကောင်း နေရာလည်းကောင်း ယောက်ချိုလည်းကောင်း။ အိုးခွက်လည်းကောင်း ရပ်စေခြင်းလည်းကောင်း ရွေ့ရှား၍ ညွတ်၍ ခံခြင်းလည်းကောင်း မော်မကြည့်ခြင်းလည်းကောင်း ဟင်းတို့၌လည်း ထိုဝတ်သည် ထို့အတူပင် တည်း။ ရဟန်းတို့သည် သင်္ကန်းကြီးဖြင့် ဖုံံးလွှမ်းခြင်းလည်းကောင်း ဖုံးလွှမ်းလျက် သွားခြင်းလည်းကောင်း ဣန္ဒြေကို ကောင်းစွာစောင့်ခြင်း မျက်လွှာချခြင်းလည်းကောင်း သင်္ကန်းကို ပင့်မခြင်း ပြင်းစွာရယ်ခြင်းလည်းကောင်း။ နည်းသော အသံရှိခြင်းလည်းကောင်း လှုပ်ခြင်းသုံးမျိုးတို့လည်းကောင်း ခါးထောက် ခြင်းလည်းကောင်း ဦးခေါင်းခြုံခြင်းလည်းကောင်း ပဆွံ့နင်းခြင်းလည်းကောင်း ရှေးဦး စွာနေရာ ဆွမ်းဦးထည့်ခွက်သောက်ရေလည်းကောင်း သုံးရေလည်းကောင်း နောက်မှ အလိုရှိအံ့၊ စားခြင်းလည်းကောင်း သွန် (စွန့်) ခြင်းလည်းကောင်း ရုပ်သိမ်းခြင်းလည်းကောင်း။ သိမ်းဆည်းခြင်းလည်းကောင်း တံမြက်လှည်းခြင်းလည်းကောင်း ကင်းဆိတ်သော အချည်းနှီးသော (အိုး) ကို ရေလောင်းခြင်းလည်းကောင်း လက်ယပ်ခေါ်ခြင်းလည်းကောင်း ပြောဆိုခြင်းလည်းကောင်း ဤကား ဆွမ်းခံရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်တည်း။ သောက်ရေ သုံးရေ မီး မီးပွတ်ခုံ ပွတ်ကျေ နက္ခတ် အရပ် ခိုးသူတို့လည်းကောင်း ‘အလုံးစုံမရှိ’ဟု ရိုက်နှက်ခြင်းလည်းကောင်း ပခုံး၌ သပိ်တ်သင်္ကန်းလည်းကောင်း ထိုမှ တစ်ပါး။ ယခုအခါ ပခုံး၌လွယ်ခြင်းလည်းကောင်း အဝန်းသုံးမျိုးကို အဝန်းညီစွာ ဆွမ်းခံ ရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်ကို ဆောင်ရာသကဲ့သို့ တောကျောင်းနေ ရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်ကို ဆောင်ရာ၏။ သပိတ်ကို ပခုံး၌ သင်္ကန်းကို ဦးခေါင်း၌ တင်ခြင်း (ဖိနပ်ကို) စီးခြင်းလည်းကောင်းသောက်ရေလည်းကောင်း သုံးရေလည်းကောင်း မီးလည်းကောင်း မီးပွတ်ခုံ ပွတ်ကျေလည်းကောင်း တောင်ဝှေးလည်းကောင်း။ အစိတ်အပိုင်းရှိသော နက္ခတ် ‘နက္ခတ်အချို့’၁လည်းကောင်း အရပ်မျက်နှာတို့၌ လိမ္မာသည်ဖြစ်ရာ၏၊ သတ္တဝါတို့ထက် မြတ်သော ဘုရားရှင်သည် ဤတောကျောင်းနေ ရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်ကို ပညတ်တော်မူ၏။ လွင်တီးခေါင်လည်းကောင်း ပြန့်ကျဲကုန်၏။ သီလကို ချစ်ကုန်သော ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ကျောင်း၌ အမှိုက်ရှိမူ ရှေးဦးစွာ သပိတ်သင်္ကန်းကို။ ဘုံလျှို ‘ဖုံ’ ခေါင်းအုံး ညောင်စောင်းလည်းကောင်း အင်းပျဥ်လည်းကောင်း ထွေးခံလည်းကောင်း တံကဲပျဥ် လေသာပြူတင်း မှိုတက်ခြင်းလည်းကောင်း ဂွေ့နီလည်းကောင်း မည်းနက်သော အဆင်းရှိသော မြေလည်းကောင်း မခြယ်သော ‘မပြုပြင်သော’ မြေလည်းကောင်း။ အမှိုက်စု ရဟန်းအနီးအပါးလည်းကောင်း အိပ်ရာနေရာလည်းကောင်း ကျောင်းသောက်ရေလည်းကောင်း သုံးရေအနီးအပါးလည်းကောင်း လေညာအရပ်လည်းကောင်း။ လေအောက်၌ အခင်း (မြေအခင်း)လည်းကောင်း ညောင်စောင်း ခြေခံညောင်စောင်းလည်းကောင်း အင်းပျဥ်လည်းကောင်း ဘုံလျှို ‘ဖုံ’ နိသီဒိုင် အခင်းလည်းကောင်း ထွေးခံလည်းကောင်း တံကဲပျဥ်လည်းကောင်း။ သပိတ်သင်္ကန်းလည်းကောင်း မြေ (အခင်းမဲ့မြေ)လည်းကောင်း ထိုဘက်၌ အစွန်းလည်းကောင်း ဤဘက်၌ အခေါက်လည်းကောင်း အရှေ့အရပ်လည်းကောင်း အနောက် အရပ်လည်းကောင်း မြောက်အရပ်လည်းကောင်း ထိုမှတစ်ပါး တောင်အရပ်လည်းကောင်း။ အေးချိန် ပူချိန်လည်းကောင်း နေ့လည်းကောင်း ညဥ့်လည်းကောင်း ပရိဝုဏ်လည်းကောင်း တံခါးမုခ်လည်းကောင်း စည်းဝေးရာ ဇရပ် မီးတင်းကုပ်လည်းကောင်း ကျင်ကြီးအိမ်လည်းကောင်းသောက်ရေလည်းကောင်း။ သန့်သက်ရေအိုးလည်းကောင်း သီတင်းကြီးလည်းကောင်း ပါဠိသင်ခြင်း အဋ္ဌကထာ သင်ခြင်း သရဇ္ဈာယ်ခြင်းလည်းကောင်း တရားဟောခြင်းလည်းကောင်း ဆီမီးထွန်းခြင်း မီးငြိမ်းခြင်းလည်းကောင်း မဖွင့်ခြင်းလည်းကောင်း မပိတ်ခြင်းလည်းကောင်း။ သီတင်းကြီးရှိရာသို့ မျက်နှာမူလှည့်ခြင်းလည်းကောင်း (လှည်းခြင်း) သင်္ကန်းစွန်းဖြင့်လည်း မတိုက်မခတ်ခြင်းလည်းကောင်း ကြီးသောလုံ့လရှိတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကျောင်းတို့ ၌ ထိုကျင့်ဝတ်ကို သိစေတော် ‘ပညတ်တော်’ မူ၏။ တားမြစ်ခြင်းလည်းကောင်း တံခါးလည်းကောင်း မိန်းမောခြင်းလည်းကောင်း သီလ ကို ချစ်ကုန်သော ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ဇရုံးအိမ်မှ ပြာကို စွန့်ရာ၏၊ အပြင် မြေအကျည်သည် ထို့အတူပင်တည်း။ ပရိဝုဏ်လည်းကောင်း တံခါးမုခ်လည်းကောင်း ဇရပ်ဆောင်လည်းကောင်း ကသယ် မှုန့် မြေညက် ရေချိုးကန်ငယ်လည်းကောင်း မျက်နှာလည်းကောင်း ရှေ့မှမထေရ်ကြီး တို့ကို မတိုးဝှေ့ရခြင်းလည်းကောင်း ရဟန်းငယ်တို့ကို မတားမြစ်ခြင်းလည်းကောင်း စွမ်းနိုင်မူ။ ရှေးမှလည်းကောင်း အထက်ရေညာလည်းကောင်း လမ်းခရီးလည်းကောင်း ညွန် ပျောင်းလည်းကောင်း မြေညက်ခွက် အင်းပျဥ်ထိုင်ခုံလည်းကောင်း ငြိမ်းစေ၍လည်းကောင်း ပိတ်၍လည်းကောင်း (ဖဲသွားရာ၏)။ ဤဆိုခဲ့ပြီးကား ဇရုံးအိမ်တို့၌ ကျင့်ဝတ်တည်း။ သန့်သက်ရေ မဆေးခြင်းလည်းကောင်း အကြီးအငယ် အစဥ်လည်းကောင်း လာ ရောက်စဥ်လည်းကောင်း အဆောတလျင်လည်းကောင်း သင်္ကန်းကို ပင့်မခြင်း ညည်း တွားခြင်းလည်းကောင်း ဒန်ပူလည်းကောင်း ကျင်ကြီးတွင်းလည်းကောင်း ကျင်ငယ်ခွက် တံတွေးလည်းကောင်း။ ကနုတံကြမ်းလည်းကောင်း ကျင်ကြီးတွင်းလည်းကောင်း အဆောတလျင်လည်းကောင်း ပင့်မခြင်း စပ်စပ်အသံ သန့်သက်ရေကို ချန်ထားခြင်းလည်းကောင်း အပ အတွင်းမှ ချောင်းဟန့်ခြင်းလည်းကောင်း ကြိုးကြိမ်လည်းကောင်း မဆောမလျင်လည်းကောင်း။ အဆောတလျင်လည်းကောင်း ပင့်မခြင်း ရပ်ခြင်းလည်းကောင်း ညည်းတွားခြင်း ကနုတံကျင်ကြီးတွင်းလည်းကောင်း ကျင်ငယ်ခွက် တံတွေး ကနုတံကြမ်းလည်းကောင်း ကျင်ကြီးတွင်းလည်းကောင်း ကျင်ကြီးစွန့် ခြေနင်းခုံလည်းကောင်း။ မဆော မလျင်လည်းကောင်း အလွန် မဆော မလျင်လည်းကောင်း ပင့်မခြင်းလည်းကောင်း ကျင်ကြီးစွန့် ခြေနင်းခုံံ၌ စပ်စပ်အသံပြုခြင်းလည်းကောင်း သန့်သက်ရေ မချန်ထားခြင်းလည်းကောင်း ဖုံးလွှမ်းခြင်းလည်းကောင်း ကျင်ကြီးလိမ်းကျံခြင်းလည်းကောင်း ကနုတံခြင်း ‘ပုံးခွက်’လည်းကောင်း။ ကျင်ကြီးအိမ်လည်းကောင်း အပြင်မြေလည်းကောင်း ပရိဝုဏ်လည်းကောင်း တံခါး မုခ်လည်းကောင်းသန့်သက်ရေဆေးရာ၌ရေလည်းကောင်း ဤ(ဆိုပြီး) ကား ကျင်ကြီး အိမ်တို့၌ ကျင့်ဝတ်တည်း။ ဖိနပ်လည်းကောင်း ဒန်ပူလည်းကောင်း မျက်နှာသစ်ရေလည်းကောင်း နေရာလည်းကောင်း ယာဂုလည်းကောင်း ရေလည်းကောင်း ဆေးကြော၍ရုပ်သိမ်းခြင်းလည်းကောင်း အမှိုက်လည်းကောင်း ရွာလည်းကောင်း။ သင်းပိုင်လည်းကောင်း ခါးပန်းကြိုးလည်းကောင်း နှစ်ထပ်သင်္ကန်းကြီးလည်းကောင်း ရေပါသော သပိတ်လည်းကောင်း နောက်လိုက်ရဟန်းလည်းကောင်း အဝန်းသုံးမျိုးလည်းကောင်း အဝန်းညီစွာလည်းကောင်း ခါးပန်းလည်းကောင်း။ နှစ်ထပ်သင်္ကန်းကြီးလည်းကောင်း ဆေးကြော၍ နောက်မှ မဝေးလွန်းရာ၌ ခံယူခြင်းလည်းကောင်း စကားပြောစဥ် အာပတ်အနီးစကားလည်းကောင်း ရှေးဦးစွာ သွား၍ နေရာလည်းကောင်း။ ခြေဆေးရေလည်းကောင်း မဆေးမီ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းလည်းကောင် ခရီးဦးကြိုခြင်းလည်းကောင်း သင်းပိုင်လည်းကောင်း နေလှန်းခြင်းလည်းကောင်း ထားခြင်းလည်းကောင်း ခေါက်ရိုးကြောင့်လည်းကောင်း အခေါက်တွင်းလည်းကောင်း စားခြင်းငှါ ဆက်ကပ်ခြင်းလည်းကောင်း။ သောက်ရေလည်းကောင်း ရေလည်းကောင်း နိမ့်စွာလည်းကောင်း တစ်ခဏမျှလည်းကောင်း ကြာမြင့်စွာမထားခြင်းလည်းကောင်း သပိတ်သင်္ကန်းလည်းကောင်း မြေလည်းကောင်း ထိုဘက်၌ အစွန်းလည်းကောင်း ဤဘက်၌ အခေါက်လည်းကောင်း။ ရုပ်သိမ်းခြင်းလည်းကောင်း သိမ်းဆည်းခြင်းလည်းကောင်း အမှိုက်လည်းကောင်း ရေချိုးရန် ရေအေးလည်းကောင်း ရေနွေးလည်းကောင်း ဇရုံးအိမ်လည်းကောင်း ကသယ်မှုန့်လည်းကောင်း မြေညက်လည်းကောင်း နောက်မှလည်းကောင်း။ အင်းပျဥ်ခုံလည်းကောင်း သင်္ကန်းလည်းကောင်း ကသယ်မှုန့်လည်းကောင်း မြေ ညက်လည်းကောင်း စွမ်းနိုင်ခြင်းလည်းကောင်း မျက်နှာလည်းကောင်း ရှေ့မှလည်းကောင်း မထေရ်ကြီးလည်းကောင်း ရဟန်းငယ်လည်းကောင်း ကြေးတွန်းခြင်းအမှုလည်းကောင်း ထွက်ခြင်းလည်းကောင်း။ ရှေ့မှလည်းကောင်း ရေလည်းကောင်း ရေချိုးပြီးသော် သင်းပိုင်ကိုဝတ်၍ ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာလည်းကောင်း သင်းပိုင်လည်းကောင်း သင်္ကန်းကြီးလည်းကောင်း အင်းပျဥ်ထိုင်ခုံလည်းကောင်း နေရာလည်းကောင်း။ ခြေဆေးရေလည်းကောင်း အင်းပျဥ်လည်းကောင်း ခြေပွတ်အိုးခြမ်းလည်းကောင်းသောက်ရေလည်းကောင်း ပါဠိသင်ခြင်းလည်းကောင်း အဋ္ဌကထာသင်ခြင်းလည်းကောင်း အမှိုက်လည်းကောင်း သုတ်သင်ခြင်းလည်းကောင်း ရှေးဦးစွာ သပိတ်သင်္ကန်းလည်းကောင်း။ နိသီဒိုင်အခင်း အိပ်ရာခင်းလည်းကောင်း ဘုံလျှို ‘ဖုံ’ ခေါင်းအုံးလည်းကောင်း ညောင် စောင်းလည်းကောင်း အင်းပျဥ်လည်းကောင်း ညောင်စောင်းခြေခံလည်းကောင်း ထွေးခံလည်းကောင်း တံကဲပျဥ်လည်းကောင်း။ မြေလည်းကောင်း ပင့်ကူမျှင် ‘ပိုးအိမ်’လည်းကောင်း လေသာပြူတင်းလည်းကောင်း ဂွေ့နီလည်းကောင်း မည်းနက်သော အဆင်းရှိသော မြေလည်းကောင်း မခြယ်လှယ်သောမြေလည်းကောင်း မြေလည်းကောင်း မြေအခင်းလည်းကောင်း ညောင်စောင်းခြေခံလည်းကောင်း ညောင်စောင်းလည်းကောင်း အင်းပျဥ်လည်းကောင်း ခေါင်းအုံးလည်းကောင်း။ နိသီဒိုင်အခင်း အိပ်ရာခင်းလည်းကောင်း ထွေးခံ တံကဲပျဥ် သပိတ် သင်္ကန်းလည်းကောင်း အရှေ့အရပ်လည်းကောင်း အနောက်အရပ်လည်းကောင်း မြောက်အရပ်လည်းကောင်း ထိုမှတစ်ပါး တောင်အရပ်လည်းကောင်း။ အေးချိန် ပူချိန် နေ့ညဥ့်လည်းကောင်း ပရိဝုဏ်လည်းကောင်း တံခါးမုခ်လည်းကောင်း စည်းဝးရာ ဇရပ်လည်းကောင်း မီးတင်းကုပ်လည်းကောင်း ကျင်ကြီးအိမ်သောက်ရေ သုံးရေလည်းကောင်း။ သန့်သက်ရေလည်းကောင်း မမွေ့လျော်ခြင်းလည်းကောင်း တွေးတောမှု ‘သံသယ ကုက္ကုစ္စ’ ရှိခြင်းလည်းကောင်း အယူမှားခြင်းလည်းကောင်း သံဃာဒိသိသ်အာပတ်လည်းကောင်း အရင်းသို့ငင်ခြင်းလည်းကောင်း မာနတ်အဗ္ဘာန်လည်းကောင်း တဇ္ဇနီယ ကံလည်းကောင်း နိယဿကံလည်းကောင်း။ ပဗ္ဗာဇနီယကံလည်းကောင်း ပဋိသာရဏီယကံလည်းကောင်း ဥက္ခေပနီယကံလည်းကောင်း ပြုပြီးလည်းကောင်း ဖွပ်လျှော်ခြင်းလည်းကောင်း ဖွပ်ခြင်းလည်းကောင်း ဆိုးရည်လည်းကောင်း ဆိုးခြင်းလည်းကောင်း ပြန်လှန်ခြင်းလည်းကောင်း။ သပိတ်လည်းကောင်း သင်္ကန်းလည်းကောင်း ပရိက္ခရာလည်းကောင်း ဆံရိတ်ခြင်းလည်းကောင်း ကြေးတွန်းခြင်းလည်းကောင်း အမှုကြီးငယ်လည်းကောင်း နောက်လိုက် ရဟန်းလည်းကောင်း ဆွမ်းလည်းကောင်း ဝင်ခြင်းလည်းကောင်း။ သုသာန်သို့မသွားရခြင်းလည်းကောင်း အရပ်တစ်ပါးသို့ဖဲမသွားရခြင်းလည်းကောင်း အသက်ရှိသမျှ ပြုစုရခြင်းလည်းကောင်း ဤ(ဆိုပြီး) ကား အတူနေတပည့်သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၌ (ကျင့်ရန်) ဝတ်တည်း။ ဆုံးမခြင်းလည်းကောင်း ကံမြစ်ခြင်းလည်းကောင်း ပါဠိသင်ခြင်းလည်းကောင်း အဋ္ဌ ကထာသင်ခြင်းလည်းကောင်း သပိတ်လည်းကောင်း သင်္ကန်းလည်းကောင်း ပရိက္ခရာလည်းကောင်း ဖျားနာခြင်းလည်းကောင်း နောက်လိုက်ရဟန်း မဖြစ်ရခြင်းလည်းကောင်း။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့၌ (ပြုရန်) ကျင့်ဝတ်တို့ကဲ့သို့ ဆရာတို့၌ (ပြုရန်) ကျင့်ဝတ်တို့ ဖြစ်ကုန်၏၊ အတူနေတပည့်၌ (ပြုရန်) ကျင့်ဝတ်ကဲ့သို့ အနီးနေတပည့်၌ (ပြုရန်) ကျင့်ဝတ်ဖြစ်၏၊ အာဂန္တုက ‘ခရီးသည်’ ရဟန်းတို့၌ ကျင့်ဝတ်တို့သည် တစ်ဖန် အာဝါသိက ‘ကျောင်းနေ’ ရဟန်းတို့၌ ကျင့်ဝတ်ဖြစ်ကုန်၏၊ ဂမိက ‘ခရီးသည်’ဝတ်လည်းကောင်း အနုမောဒန ‘ဝမ်းမြောက်ခြင်း’ ဝတ်လည်းကောင်း ဘတ္တဂ္ဂ ‘ဆွမ်းစားကျောင်း’ ဝတ်လည်းကောင်း ပိဏ္ဍပါတိက ‘ဆွမ်းခံရဟန်း’ ဝတ်လည်းကောင်း။ အာရညိက ‘တောနေရဟန်း’ ဝတ်လည်းကောင်း သေနာသန ‘ကျောင်း’ ဝတ်လည်းကောင်း ဇန္တာဃရ ‘ဇရုံးအိမ်’ဝတ်လည်းကောင်း ဝစ္စကုဋိ ‘ကျင်ကြီးအိမ်’ ဝတ်လည်းကောင်း ဥပဇ္ဈာယ ‘ဥပဇ္ဈာယ်တို့၌ပြုရန်’ ဝတ်လည်းကောင်း သဒ္ဓိဝိဟာရိက ‘အတူနေ တပည့်တို့၌ ပြုရန်’ ဝတ်လည်းကောင်း။ အာစရိယ ‘ဆရာတို့၌ပြုရန်’ဝတ်သည် အန္တေဝါသိက ‘အနီးနေတပည့်တို့၌ ထို့အတူ ပြုရန်’ ဝတ်ဖြစ်၏၊ ဝတ္တက္ခန္ဓက၌ ဝတ္ထုတစ်ဆယ့်ကိုးခုတည်း၊ ကျင့်ဝတ်တစ်ဆယ့် လေးပါးတို့တည်း။ ဝတ်ကို မဖြည့်ကျင့်သော ရဟန်းသည် သီလကို မပြည့်စေနိုင်၊ သီလမစင်ကြယ်သော ရဟန်းသည် ပညာမရှိသည်ဖြစ်၍ စိတ်တည်ကြည်ခြင်းကို မရနိုင်။ ပျံ့လွင့်သော စိတ်ရှိသော ရဟန်းသည် များသော အာရုံရှိ၍ တရားကို ကောင်းစွာ မမြင်နိုင်၊ သူတော်ကောင်းတရားကို ကောင်းစွာ မမြင်သော ရဟန်းသည် ဆင်းရဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်။ ဝတ်ကို ဖြည့်ကျင့်သော ရဟန်းသည် သီလကိုလည်း ပြည့်စေနိုင်၏၊ သီလစင်ကြယ်သော ရဟန်းသည် ပညာရှိသည်ဖြစ်၍ စိတ်တည်ကြည်မှုကိုလည်း ရနိုင်၏။ စိတ်မပျံ့လွင့်သော ရဟန်းသည် တစ်ခုတည်းသော အာရုံရှိ၍ တရားကို ကောင်းစွာ မြင်နိုင်၏၊ သူတော်ကောင်းတရားကို ကောင်းစွာ မြင်သော ထိုရဟန်းသည် ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသော ဘုရားသားတော် ရဟန်းသည် မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံး အမဖြစ်သော ကျင့်ဝတ်ကို ဖြည့်ကျင့်ရာ၏၊ ထိုဖြည့်ကျင့်ခြင်းကြောင့် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်လတ္တံ့။ ဤတွင် အကျဥ်းချုပ် ပြီး၏။ ဝတ္တက္ခန္ဓက ပြီးပြီ။ ၁။ “နက္ခတ္တံ သပ္ပဒေသံဝါ” ပါဠိတော်အတိုင်း မြန်မာပြန်သည်။

“Well then, I’ll lay down the proper conduct for a teacher toward his pupil. A teacher should conduct himself properly toward his pupil. This is the proper conduct: A teacher should help and take care of his pupil through recitation, questioning, and instruction. If the teacher has a bowl, but not the pupil, the teacher should give it to him, or he should make an effort to get him one. If the teacher has a robe, but not the pupil, the teacher should give it to him, or he should make an effort to get him one. If the teacher has a requisite, but not the pupil, the teacher should give it to him, or he should make an effort to get him one.” Meals and almsround “If the pupil is sick, the teacher should get up at the appropriate time and give his pupil a tooth cleaner and water for rinsing the mouth, and he should prepare a seat for him. If there’s congee, he should rinse a vessel and bring the congee to his pupil. When he has drunk the congee, the teacher should give him water and receive the vessel. Holding it low, he should wash it carefully without scratching it and then put it away. When the pupil has gotten up, the teacher should put away the seat. If the place is dirty, he should sweep it. If the pupil wants to enter the village, the teacher should give him a sarong and receive the one he’s wearing in return. He should give him a belt. He should put the upper robes together, overlapping each other edge-to-edge, and then give them to him. He should rinse his pupil’s bowl and give it to him while wet. Before he’s due back, the teacher should prepare a seat and set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. He should go out to meet the pupil and receive his bowl and robe. He should give him a sarong and receive the one he’s wearing in return. If the robe is damp, he should sun it for a short while, but shouldn’t leave it in the heat. He should fold the robe, offsetting the edges by seven centimeters, so that the fold doesn’t become worn. He should place the belt in the fold. If there’s almsfood and his pupil wants to eat, the teacher should give him water and then the almsfood. He should ask his pupil if he wants water to drink. When the pupil has eaten, the teacher should give him water and receive his bowl. Holding it low, he should wash it carefully without scratching it. He should then dry it and sun it for a short while, but shouldn’t leave it in the heat. The teacher should put away the robe and bowl. When putting away the bowl, he should hold the bowl in one hand, feel under the bed or the bench with the other, and then put it away. He shouldn’t put the bowl away on the bare floor. When putting away the robe, he should hold the robe in one hand, wipe the bamboo robe rack or the clothesline with the other, and then put it away by folding the robe over it, making the ends face the wall and the fold face out. When the pupil has gotten up, the teacher should put away the seat and also the foot stool, the foot scraper, and the water for washing the feet. If the place is dirty, he should sweep it.” Bathing “If the pupil wants to bathe, the teacher should prepare a bath. If he wants a cold bath, he should prepare that; if he wants a hot bath, he should prepare that. If the pupil wants to take a sauna, the teacher should knead bath powder, moisten the clay, take a sauna bench, and go to the sauna. After giving his pupil the sauna bench, receiving his robe, and putting it aside, he should give him the bath powder and the clay. If he’s able, he should enter the sauna. When entering the sauna, he should smear his face with clay, cover himself front and back, and then enter. He shouldn’t sit encroaching on the senior monks, or block the junior monks from getting a seat. While in the sauna, he should provide assistance to his pupil. When leaving the sauna, he should take the sauna bench, cover himself front and back, and then leave. The teacher should also provide assistance to his pupil in the water. When the teacher has bathed, he should be the first to come out. He should dry himself and put on his sarong. He should then wipe the water off his pupil’s body, and he should give him his sarong and then his upper robe. Taking the sauna bench, he should be the first to return. He should prepare a seat, and also set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. He should ask his pupil if he wants water to drink.” The dwelling “If the dwelling where the pupil is staying is dirty, the teacher should clean it if he’s able. When he’s cleaning the dwelling, he should first take out the bowl and robe and put them aside. He should take out the sitting mat and the sheet and put them aside. He should take out the mattress and the pillow and put them aside. Holding the bed low, he should carefully take it out without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it aside. Holding the bench low, he should carefully take it out without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it aside. He should take out the bed supports and put them aside. He should take out the spittoon and put it aside. He should take out the leaning board and put it aside. After taking note of its position, he should take out the floor cover and put it aside. If the dwelling has cobwebs, he should first remove them from the ceiling cloth, and he should then wipe the windows and the corners of the room. If the walls have been treated with red ocher and they’re moldy, he should moisten a cloth, wring it out, and wipe the walls. If the floor has been treated with a black finish and it’s moldy, he should moisten a cloth, wring it out, and wipe the floor. If the floor is untreated, he should sprinkle it with water and then sweep it, trying to avoid stirring up dust. He should look out for any trash and discard it. He should sun the floor cover, clean it, beat it, bring it back inside, and put it back as before. He should sun the bed supports, wipe them, bring them back inside, and put them back as before. He should sun the bed, clean it, and beat it. Holding it low, he should carefully bring it back inside without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it back as before. He should sun the bench, clean it, and beat it. Holding it low, he should carefully bring it back inside without scratching it or knocking it against the door or the door frame, and he should put it back as before. He should sun the mattress and the pillow, clean them, beat them, bring them back inside, and put them back as before. He should sun the sitting mat and the sheet, clean them, beat them, bring them back inside, and put them back as before. He should sun the spittoon, wipe it, bring it back inside, and put it back where it was. He should sun the leaning board, wipe it, bring it back inside, and put it back where it was. He should put away the bowl and robe. When putting away the bowl, he should hold the bowl in one hand, feel under the bed or the bench with the other, and then put it away. He shouldn’t put the bowl away on the bare floor. When putting away the robe, he should hold the robe in one hand, wipe the bamboo robe rack or the clothesline with the other, and then put it away by folding the robe over it, making the ends face the wall and the fold face out. If dusty winds are blowing from the east, he should close the windows on the eastern side. If dusty winds are blowing from the west, he should close the windows on the western side. If dusty winds are blowing from the north, he should close the windows on the northern side. If dusty winds are blowing from the south, he should close the windows on the southern side. If the weather is cold, he should open the windows during the day and close them at night. If the weather is hot, he should close the windows during the day and open them at night. If the yard is dirty, he should sweep it. If the gateway is dirty, he should sweep it. If the assembly hall is dirty, he should sweep it. If the water-boiling shed is dirty, he should sweep it. If the restroom is dirty, he should sweep it. If there’s no water for drinking, he should get some. If there’s no water for washing, he should get some. If there’s no water in the restroom ablutions pot, he should fill it.” Spiritual support, etc. “If the pupil becomes discontent with the spiritual life, the teacher should send him away or have him sent away, or he should give him a teaching. If the pupil becomes anxious, the teacher should dispel it or have it dispelled, or he should give him a teaching. If the pupil has wrong view, the teacher should make him give it up or have someone else do it, or he should give him a teaching. If the pupil has committed a heavy offense and deserves probation, the teacher should try to get the Sangha to give it to him. If the pupil has committed a heavy offense and deserves to be sent back to the beginning, the teacher should try to get the Sangha to do it. If the pupil has committed a heavy offense and deserves the trial period, the teacher should try to get the Sangha to give it to him. If the pupil has committed a heavy offense and deserves rehabilitation, the teacher should try to get the Sangha to give it to him. If the Sangha wants to do a legal procedure against his pupil—whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection— the teacher should make an effort to stop it or to reduce the penalty. But if the Sangha has already done a legal procedure against his pupil—whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection— the teacher should help the pupil conduct himself properly and suitably so as to deserve to be released, and try to get the Sangha to lift that procedure. If the pupil’s robe needs washing, the teacher should show him how to do it, or he should make an effort to get it done. If the pupil needs a robe, the teacher should show him how to make one, or he should make an effort to get one made. If the pupil needs dye, the teacher should show him how to make it, or he should make an effort to get it made. If the pupil’s robe needs dyeing, the teacher should show him how to do it, or he should make an effort to get it done. When he’s dyeing the robe, he should carefully and repeatedly turn it over, and shouldn’t go away while it’s still dripping. If his pupil is sick, he should nurse him for as long as he lives or wait until he has recovered. This is the proper conduct of a teacher toward his pupil.” The eighth chapter on proper conduct is finished. In this chapter there are nineteen topics and fourteen kinds of proper conduct. This is the summary: “With sandals, and sunshades, Covered, head, drinking water; Would not bow down, they did not ask, Snake, the good monks complained. Removed, sunshade, and on the shoulder, Without hurry, gather; Put down bowl and robe, And suitable, asked. Should pour, with washed, With dry, with wet, sandals; Senior, junior, should ask, And occupied, where to go for alms. Training, excrement, drinking water, washing water, Walking stick, then agreement; The right time, moment, dirty, Should take out the floor cover. Bed support, mattress, pillow, Bed, and bench, spittoon; Leaning board, ceiling cloth, corners, Red ocher, black, untreated. And trash, floor cover, Bed support, bed, bench; Mattress, also sitting mat, Spittoon, and leaning board. Bowl, robe, and floor, Ends far, folds near; From the east, and from the west, From the north, then from the south. And day and night in the cold and heat, And yard, gatehouse; Assembly, and water-boiling shed, And conduct in the restrooms. Drinking water, washing water, And pot for ablutions; Laid down by the Incomparable one, These make up the conduct for newly-arrived monks. No seat, no water, No going to meet, and no drinking water; Would not bow down, would not assign, And the good monks complained. Senior, and seat, water, And having gone to meet, drinking water; Sandals, aside, And should bow down, should assign. Occupied, and where to go for alms, training, Place, drinking water, washing water; Walking stick, agreement, right time, Remain seated for one who is junior. Should bow down, should point out, The same method as above; Declared by the Caravan Leader, These make up the conduct for resident monks. Departing, and wood and ceramic, Leaving open, no informing; And they were lost, and unprotected, And the good monks complained, Having put in order, having closed, Having informed, he should depart; A monk or a novice, A monastery worker, a lay follower. And a pile on rocks, He should put away, and he should close; If he is able, effort, And just so in a dry spot. The whole gets wet, village, And just so in the open; Hopefully the requisites will be okay, The proper conduct for a departing monk. They did not express their appreciation, by the most senior, Left behind, by four or five; Needing to defecate, he fainted, These make up the conduct for the expression of appreciation. The group of six were shabbily dressed, And then also badly dressed; And improper appearance, short cut, In encroaching on the senior monks. And the junior monks, upper robe, And the good monks complained; Putting on the sarong while covering the navel and knees, Belt, putting together, toggle. No short cut, covered, Well-restrained, lowered eyes; Lifted, laugh loudly, noisy, And three on swaying. Hands on hips, covering the head, squatting on the heels, Covered, well-restrained; Lowered, lifted, laugh loudly, Little noise, three on swaying. And hands on hips, covering the head, clasping the knees, Encroaching, no seat; Spread out, water, Holding low, poured. Receiving, nearby, upper robe, And rice, he should receive; Curry, with special curry, For everyone, and even level. Respectfully, and attention on the bowl, And in order, bean curry; Not from a heap, should cover, Asking, finding fault. Large, rounded, mouth, The whole hand, he should not speak; Lifted, breaking up, cheeks, Shaking, scattering rice. And sticking out his tongue, Chomping, slurping; Licking the hand, the bowl, the lips, Soiled with food, should receive. Not until everyone, water, Holding low, poured; Receiving, nearby, upper robe, Holding low, and on the ground. Containing rice, returning, Well-covered, squatting on the heels; Laid down by the King of the Teaching, This is the proper conduct in regard to dining halls. Shabbily dressed, improper in appearance, And non-attentive, hasty; Far, too near, long, soon, Just so the alms collector. He should go covered, Well-restrained, lowered eyes; Lifted, laugh loudly, without noise, And three on swaying. Hands on hips, covering the head, squatting on the heels, And attentive, hastily; Far, too near, long, soon, Seat, serving spoon. Or a vessel, and make wait, Having lifted up, having stretched out; He should receive, he should not look, And just so for curry. The monk should cover with the upper robe, He should go covered; And well-restrained, lowered eyes, And lifted, laugh loudly; Not noisy, three swaying, Hands on hips, covering the head, squatting on the heels. First, seat, leftovers, Drinking water, washing water; The last may eat if he desires, Should discard, should put away. Should put away, should sweep, Empty, hollow, he should fill; Hand signal, he should not break into speech, This is the conduct for the alms collector. Drinking water, washing water, fire, fire-making implements, Constellations, regions, and criminals; “None of it is,” having beaten up, Bowl, on the shoulder, so robe. Now, hanging on the shoulder, Covering navel and knees, evenly all around; As the conduct for the alms collector, So the method for those staying in the wilderness. Bowl, on the shoulder, robe, on the head, And having put on, drinking water; Washing water, fire, And also fire-making implements, walking stick. Constellations, or a portion, Should be skilled also in the regions; Laid down by the Supreme Teacher, These make up the conduct for those staying in the wilderness. Outside, they were covered, And the good monks complained; If the dwelling is dirty, First the bowl and robe. Mattress, pillow, bed, Bench, spittoon; Leaning board, ceiling cloth, corners, Red ocher, black, untreated. Trash, near monks, Furniture, dwelling, drinking water; Near washing water, And in an open area upwind. Downwind, cover, And supports, bed; Bench, mattress, sitting mat, Spittoon, and leaning board. Bowl, robe, and floor, Ends far, folds near; East, and west, North, then south. And day and night in the cold and heat, And yard, gatehouse; Assembly, and water-boiling shed, And restroom, drinking water. Restroom ablutions pot, and a senior monk, Recitation, question, rehearse; Teaching, should turn off a lamp, Should not open, and also not close. Turning around according to seniority, Should not touch even with a corner; Laid down by the Great Hero, That is the proper conduct in regard to dwellings. Were being kept out, door, Fainted, the good monks complained; He should discard the ashes, sauna, And just so the area outside. Yard, gatehouse, sauna shed, Bath powder, clay, trough; Face, in front, not the senior monks, Not the junior monks, if he is able. In front, upstream, way, Muddy, clay, bench; Having extinguished, and having closed, These make up the conduct in regard to saunas. He did not wash, according to seniority, And order, hastily; Pulled up, groaning, tooth cleaner, Feces, urine, spit. Coarse, cesspit, hastily, And pulled up, chomping, with remainder; Outside, and inside, should clear his throat, Clothesline, and without hurry. Hastily, pulled up, when standing, Groaning, tooth cleaner, and feces; Urine, spit, coarse, Cesspit, foot stands for defecating. Not too hastily, pulled up, Foot stands, chomping; He should not leave, he should cover, Stained, and with container. Restroom, area outside, And yard, gatehouse; And water for ablutions, These make up the conduct in regard to restrooms. Sandals, tooth cleaner, And water for rinsing the mouth, seat; Congee, water, having washed, Put away, dirty, and village. Sarong, belt, Putting together, wet bowl; Attendant, and the navel and the knees, Evenly all around, belt. Putting together, rinsed, attendant, Not too far, he should receive; When speaking, offense, Go first, seat. Water, stool, scraper, Having gone to meet, sarong; He should sun, he left it, fold, In the fold, to eat, should give. Drinking water, water, low, A short while, and he should not leave it; Bowl and robe, and floor, Ends far, folds near. He should put away, and he should put away, And dirty, to bathe; Cold, hot, sauna, Bath powder, clay, behind. And bench, robe, bath powder, Clay, he is able, face; Front, the seniors, and the juniors, And provide assistance, he should leave. Front, in the water, when he has bathed, Having put on the sarong, preceptor; And the sarong, upper robe, Bench, and with a seat. Foot, stool, and scraper, Drinking water, reciting, questioning; Dirty, he should clean it well, First the bowl and robe. Sitting mat and sheet, Mattress, and pillow; Bed, bench, support, Spittoon, and leaning board. Floor, cobweb, window, Red ocher, black, untreated; Floor cover, supports, Bed, bench, pillow. Sitting mat, sheet, spittoon, Leaning board, bowl and robe; From the east, and from the west, From the north, then from the south. And day and night in the cold and heat, And yard, gatehouse; Assembly, and water-boiling shed, Restroom, water for drinking, water for washing. Ablutions, discontent, Anxious, and view, heavy; Beginning, trial period, rehabilitation, Censure, demotion. Banishment, reconciliation, And ejection, or done; He should wash, should make, and dye, He should dye, turning over. And bowl, and also robe, And requisite, cutting; Provide assistance, service, Attendant, alms, entering. Charnel ground, and regions, He should nurse for as long as he lives; This is for a student, These make up the conduct for a preceptor. Instruction, teaching, recitation, Questioning, and bowl, robe; Requisite, and sick, He should not be the attendant. This conduct toward preceptors, Thus too toward teachers; The conduct toward a student, Just so toward a pupil. The conduct concerning those newly arrived, And again concerning the residents; Those departing, and those expressing appreciation, About the dining hall, about the alms collector. The conduct for those staying in the wilderness, And also concerning dwellings; About the sauna, restroom, Preceptors, toward a student. The conduct toward teachers, Just so toward a pupil; Nineteen topics, Fourteen on proper conduct in this chapter. If you do not fulfill the proper conduct, Then you do not fulfill your virtue; Impure in virtue, weak in wisdom, You do not know the unity of mind. A mind distracted, not unified, Does not see the teaching rightly; Not seeing the true teaching, You are not released from suffering. But if you do fulfill the proper conduct, Then you also fulfill your virtue; Pure in virtue, possessed of wisdom, You also know the unity of mind. A non-distracted mind, unified, Sees the teaching rightly; Seeing the true teaching, You are released from suffering. So, fulfill the proper conduct, You the Son of the Victor, possessed of insight; The instruction of the Buddha, the best— Go from that to extinguishment, in this way.” The chapter on proper conduct is finished.

၉-ပါတိမောက္ခဋ္ဌပနက္ခန္ဓက ၁-ပါတိမောက်ပြရန် တောင်းပန်ခြင်း ၃၈၃။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ပုဗ္ဗာရုံကျောင်း မိဂါရသူဌေး၏ မိခင်သဖွယ်ဖြစ်သော ဝိသာခါ၏ ပြာသာဒ်၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူသောအခါ ဥပုသ်နေ့၌ ရဟန်းသံဃာ ခြံရံလျက် ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် ညဥ့်နက်သည်ဖြစ်၍ ပဌမယာမ် လွန်လတ်သော် နေရာမှထကာ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ မြတ်စွာဘုရားရှိရာသို့ လက်အုပ်ချီ လျက်- “အသျှင်ဘုရား ညဥ့်နက်ပါပြီ၊ ပဌမယာမ် လွန်ပါပြီ၊ ရဟန်းသံဃာသည် ကြာမြင့်စွာ ထိုင် နေရပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ပါတိမောက်ကို ပြတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ ဤသို့ လျှောက်သော် မြတ်စွာဘုရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေတော်မူ၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်အာနန္ဒာသည် ညဥ့်နက်သည်ဖြစ်၍ မဇ္ဈိမယာမ် လွန်လတ်သော် နေရာမှ ထကာ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ မြတ်စွာဘုရားရှိရာသို့ လက်အုပ်ချီလျက်- “အသျှင်ဘုရား ညဥ့်နက်ပါပြီ၊ မဇ္ဈိမယာမ် လွန်ပါပြီ၊ ရဟန်းသံဃာသည် ကြာမြင့်စွာ ထိုင် နေရပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ပါတိမောက်ကို ပြတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း မြတ်စွာဘုရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေတော်မူ၏။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်အာနန္ဒာသည် ညဥ့်နက်သည်ဖြစ်၍ ပစ္ဆိမယာမ် လွန်လတ်သော် အရုဏ်တက်သည် ဖြစ်၍ ညဥ့်သည် နှစ်သက်ဖွယ် မျက်နှာရှိလတ်သော် နေရာမှ ထကာ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ မြတ်စွာဘုရားရှိရာသို့ လက်အုပ်ချီလျက်- “အသျှင်ဘုရား ညဥ့်နက်ပါပြီ၊ ပစ္ဆိမယာမ် လွန်ပါပြီ၊ အရုဏ်တက်ပါပြီ၊ ညဥ့်သည် နှစ်သက်ဖွယ် မျက်နှာရှိပါပြီ၊ ရဟန်းသံဃာသည် ကြာမြင့်စွာ ထိုင်နေရပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ပါတိမောက်ကို ပြတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ “အာနန္ဒာ ပရိသတ်သည် မစင်ကြယ်”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်အား “မြတ်စွာဘုရားက အဘယ်သူကို ရည်၍၊ အာနန္ဒာ ပရိသတ်သည် မစင်ကြယ်”ဟု မိန့်တော်မူသနည်းဟူ၍ အကြံဖြစ်၏။ ထို့နောက် အသျှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်သည် ရဟန်းသံဃာ အလုံးစုံ၏ စိတ်ကို (မိမိ၏) စိတ်ဖြင့် ပိုင်းခြား၍ နှလုံးသွင်းတော်မူ၏။ အသျှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်သည် ယုတ်ညံ့သော အကျင့်ရှိသော မစင်ကြယ်သည် ဖြစ်၍ ယုံမှားတွေး တောဖွယ် အကျင့်ရှိသော အမှုကို ဖုံးကွယ်သော ရဟန်းမဟုတ်ဘဲ ရဟန်းဟုဝန်ခံသော မြတ်သော အကျင့်ကို မကျင့်ဘဲ မြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်၏ဟု ဝန်ခံသော အတွင်းပုပ်သော ကိလေသာမိုးစွတ်သော အမှိုက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သော ရဟန်းသံဃာအလယ်၌ ထိုင်နေသော သီလမရှိသော ‘ဒုဿီလ’ပုဂ္ဂိုလ်ကို မြင်၍ နေရာမှထပြီးလျှင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် “ငါ့သျှင် ထလော့၊ မြတ်စွာဘုရားသည် သင့်ကို မြင်၏၊ သင့်အား ရဟန်းတို့နှင့် အတူတကွ ပေါင်းသင်းမှု မရှိ”ဟု ဆိုသော်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်သည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို “ငါ့သျှင် ထလော့၊ မြတ်စွာ ဘုရားသည် သင့်ကို မြင်၏၊ သင့်အား ရဟန်းတို့နှင့် အတူတကွ ပေါင်းသင်းမှုမရှိ”ဟု ဆိုသော်လည်းထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်သည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို “ငါ့သျှင် ထလော့၊ မြတ်စွာ ဘုရားသည် သင့်ကို မြင်၏၊ သင့်အား ရဟန်းတို့နှင့် အတူတကွ ပေါင်းသင်းမှုမရှိ”ဟု ဆိုသော်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်သည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို လက်မောင်း၌ကိုင်၍ တံခါးမုခ်မှ အပြင်သို့ ထွက်စေ၍ မင်းတုပ်ငယ် မင်းတုပ်ကြီးကို လျှို၍ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ထွက်စေအပ်ပါပြီ၊ ပရိသတ်သည် စင်ကြယ်ပါပြီ၊ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ပါတိမောက်ကို ပြတော်မူပါလော့”ဟု မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်၏။ “မောဂ္ဂလ္လာန်အံ့ဖွယ်တည်း၊ မောဂ္ဂလ္လာန် မဖြစ်ဖူးမြဲ ဖြစ်၏၊ ထို (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းသည် လက်မောင်းကိုကိုင်သည်တိုင်အောင်သော်လည်း ဆိုင်းငံ့ဘိ၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို-

Theravāda Collection on Monastic Law The Small Division The chapter on the cancellation of the Monastic Code 1. The request for the recitation of the Monastic Code At one time on the observance day, when the Buddha was staying at Sāvatthī in the Eastern Monastery, in Migāramāta’s stilt house, he was seated surrounded by the Sangha of monks. Then, when the night was well advanced and the first part of the night was over, Venerable Ānanda got up from his seat, arranged his upper robe over one shoulder, raise his joined palms, and said to the Buddha, “Sir, the night is well advanced and the first part of the night is over. The Sangha of monks has been seated for a long time. Please recite the Monastic Code.” The Buddha did not reply. At the end of the middle part of the night, Venerable Ānanda asked a second time, and again received no reply. At the end of the last part of the night, when the sky was flaring up at dawn, he asked a third time. And the Buddha replied, “Ānanda, the gathering is impure.” Venerable Mahāmoggallāna thought, “Who is the Buddha talking about?” Reading the minds of the the entire Sangha of monks, he saw that person—immoral, with bad qualities, impure and dubious in conduct, hiding his actions, not a monastic while claiming to be one, not abstaining from sexuality while claiming to do so, rotten inside, lustful, defiled—seated in the midst of the Sangha. He went up to him and said, “Get up, the Buddha has seen you. You don’t belong with the community of monks.” But he did not reply. Mahāmoggallāna said the same thing a second and a third time, still not getting a reply. Mahāmoggallāna then grabbed him by the arms, took him outside the gatehouse, and fastened the bolt and the latch. He then went to the Buddha and said, “Sir, I’ve taken that person outside; the gathering is pure. Please recite the Monastic Code to the monks.” “It’s amazing, Moggallāna, how that fool waited until he was grabbed by the arms.” And the Buddha addressed the monks: 2. The eight amazing qualities of the ocean

၂-မဟာသမုဒ္ဒရာ၌အံ့ဖွယ်ရှစ်ပါး ၃၈၄။ ရဟန်းတို့ မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သောအံ့ဖွယ်သဘောတို့သည် ဤရှစ်ပါးတို့တည်း၊ ယင်းအံ့ဖွယ်ဖြစ်သော မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော သဘောတို့ကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ အသူရာတို့သည် မဟာ သမုဒ္ဒရာ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏၊ အဘယ်ရှစ်ပါးတို့နည်းဟူမူ- (၁) ရဟန်းတို့ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် အစဥ်အတိုင်း နိမ့်၏၊ အစဥ်အတိုင်းကိုင်း၏၊ အစဥ်အတိုင်း ရှိုင်း၏၊ စလျှင်စခြင်း (အစမှလျှင်) မနက်။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ အစဥ်အတိုင်း နိမ့်ခြင်း၊ အစဥ်အတိုင်းကိုင်းခြင်း၊ အစဥ်အတိုင်း ရှိုင်းခြင်း၊ စလျှင်စခြင်း မနက်ခြင်းသည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ မဖြစ် ဖူးမြဲဖြစ်သော ပဌမအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ အသူရာတို့သည် မဟာ သမုဒ္ဒရာ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၂) ရဟန်းတို့ တစ်ဖန် ထို့ပြင်လည်း မဟာသမုဒ္ဒရာသည် တည်တံ့သော သဘောရှိသည်ဖြစ်၍ ကမ်းကို မလွန်။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ တည်တံ့သော သဘောရှိသည်ဖြစ်၍ ကမ်းကို မလွန်ခြင်းသည်လည်း မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော ဒုတိယအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ အသူရာတို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၃) ရဟန်းတို့ တစ်ဖန် ထို့ပြင်လည်း မဟာသမုဒ္ဒရာသည် အသေကောင်ပုပ်နှင့် မဆက်ဆံ။ မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အသေကောင်ပုပ်ရှိလျှင် ကမ်းသို့ လျင်စွာ ကပ်စေ၏၊ ကုန်းသို့ တင်စေ၏၊ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ အသေကောင်ပုပ်နှင့် မဆက်ဆံခြင်း မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အသေကောင်ပုပ်ရှိလျှင် ကမ်းသို့ လျင်စွာ ကပ်စေခြင်း ကုန်းသို့ တင်စေခြင်းသည်လည်း မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော တတိယအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ အသူရာတို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၄) ရဟန်းတို့ တစ်ဖန် ထို့ပြင်လည်း ‘ဂင်္ဂါ ယမုနာ အစိရဝတီ သရဘူ မဟီ’ဟူသော မြစ်ကြီး အားလုံးတို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ကုန်လတ်သော် ရှေး၌ဖြစ်သော အမည်အနွယ်တို့ကို စွန့်၍ “မဟာသမုဒ္ဒရာ”ဟူ၍သာလျှင် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသို့ ရောက်ကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ ‘ဂင်္ဂါ ယမုနာ အစိရဝတီ သရဘူ မဟီ’ဟူသော မြစ်ကြီးအားလုံးတို့၏ မဟာသမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ကုန်လတ်သော် ရှေး၌ ဖြစ်သော အမည်အနွယ်တို့ကို စွန့် ခြင်း “မဟာသမုဒ္ဒရာ”ဟူ၍သာလျှင် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသို့ ရောက်ခြင်းသည်လည်း ဤမဟာသမုဒ္ဒရာ၏ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော စတုတ္ထအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ အသူရာတို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၅) ရဟန်းတို့ တစ်ဖန် ထို့ ပြင်လည်း လောက၌ အလုံးစုံသော မြစ်ငယ် ချောင်းငယ်တို့သည်လည်း မဟာသမုဒ္ဒရာသို့ ဝင်ကုန်၏၊ အလုံးစုံသော ကောင်းကင်မှ မိုးရေအယဥ်တို့သည်လည်း ကျကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ လျော့မှု ပြည့်မှုသည် မထင်ရှား။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ လောက၌ အလုံးစုံသော မြစ်ငယ် ချောင်းငယ်တို့သည်လည်း မဟာသမုဒ္ဒရာသို့ ဝင်ခြင်း၊ အလုံးစုံသော ကောင်းကင်မှ မိုးရေ အယဥ်တို့သည်လည်း ကျခြင်း၊ ထိုရေကြောင့် မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ လျော့မှု ပြည့်မှု မထင်ရှားခြင်းသည်လည်း ဤမဟာသမုဒ္ဒရာ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော ပဉ္စမအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ အသူရာတို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၆) ရဟန်းတို့ တစ်ဖန် ထို့ပြင်လည်း မဟာသမုဒ္ဒရာသည် ငန်သောအရသာ တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိ၏။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ ငန်သောအရသာ တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိခြင်းသည်လည်း မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော ဆဋ္ဌအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ အသူရာတို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၇) ရဟန်းတို့ တစ်ဖန် ထို့ ပြင်လည်း မဟာသမုဒ္ဒရာသည် ပုလဲ မြ ကြောင်မြက်ရွဲ ခရုသင်း ကျောက်သလင်း သန္တာ ငွေ ရွှေ ပတ္တမြားနီ ပတ္တမြားပြောက်ဟူသော များသော ရတနာ မရေတွက်နိုင်သော ရတနာရှိ၏။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ ပုလဲ မြ ကြောင်မြက်ရွဲ ခရုသင်း ကျောက် သလင်း သန္တာ ငွေ ရွှေ ပတ္တမြားနီ ပတ္တမြားပြောက်ဟူသော များသော ရတနာ မရေတွက်နိုင်သော ရတနာရှိခြင်းသည်လည်း မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော သတ္တမအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်း သဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ အသူရာတို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၈) ရဟန်းတို့ တစ်ဖန် ထို့ပြင်လည်း မဟာသမုဒ္ဒရာသည် တိမိ မည်သောငါး တိမိင်္ဂလ မည်သောငါး တိမိတိမိင်္ဂလမည်သောငါး အသူရာ နဂါး ဂန္ဓဗ္ဗနတ်ဟူသော သတ္တဝါကြီးတို့၏လည်းကောင်း၊ ယူဇနာ တစ်ရာယူဇနာ နှစ်ရာ ယူဇနာသုံးရာ ယူဇနာလေးရာ ယူဇနာငါးရာတိုင်အောင် အတ္တဘောကြီးမားသော သတ္တဝါတို့၏လည်းကောင်း နေရာဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ တိမိမည်သောငါး တိမိင်္ဂလမည်သောငါး တိမိတိမိင်္ဂလမည်သောငါး အသူရာ နဂါး ဂန္ဓဗ္ဗနတ်ဟူသော သတ္တဝါကြီးတို့၏လည်းကောင်း၊ ယူဇနာ တစ်ရာ။ပ။ ယူဇနာငါးရာတိုင်အောင် အတ္တဘော ကြီးမားသော သတ္တဝါတို့၏လည်းကောင်း နေရာဖြစ်ခြင်းသည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော အဋ္ဌမအံ့ဖွယ် သဘောပေတည်း။ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ အသူရာတို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သောအံ့ဖွယ်သဘောတို့သည် ဤရှစ်ပါးတို့တည်း၊ ယင်း သဘောတို့ကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ အသူရာတို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။

“Monks, the antigods delight in the ocean because they see eight amazing qualities in it: The ocean slopes and inclines gradually. It doesn’t drop off all at once. The ocean is steady. It doesn’t go beyond the shoreline. The ocean doesn’t tolerate dead bodies, but quickly carries them to the shore and dumps them on dry land. When the great rivers—the Ganges, the Yamunā, the Aciravatī, the Sarabhū, or the Mahī—reach the ocean, they lose their former names and become known simply as the ocean. Whatever rivers in the world flow into the ocean and whatever rain falls into it, the ocean isn’t diminished or filled up because of that. The ocean has only one taste, the taste of salt. The ocean contains many precious things—pearls, gems, beryls, mother-of-pearls, quartz, corals, silver, gold, rubies, and cat’s eyes. There are great beings in the ocean—sea monsters, antigods, dragons, and fairies; creatures with bodies one thousand kilometers long, two thousand, three thousand, four thousand, and five thousand kilometers long. 3. The eight amazing qualities of this spiritual path

၃-ဤသာသနာတော်၌အံ့ဖွယ်ရှစ်ပါး ၃၈၅။ ရဟန်းတို့ ဤအတူပင် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သောအံ့ဖွယ်ရှစ်ပါးတို့သည် ရှိကုန်၏၊ ယင်းအံ့ဖွယ်သဘောတို့ကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ ရဟန်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ ရှစ်ပါးတို့ကား အဘယ်တို့နည်း- (၁) ရဟန်းတို့ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် အစဥ်အတိုင်း နိမ့်သကဲ့သို့၊ အစဥ်အတိုင်းကိုင်းသကဲ့သို့၊ အစဥ်အတိုင်း ရှိုင်းသကဲ့သို့၊ စလျှင်စခြင်း မနက်သကဲ့သို့၊ ဤအတူပင် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ အစဥ်အတိုင်း ကျင့်ရသော သိက္ခာရှိ၏၊ အစဥ်အတိုင်း ပြုအပ်သော လုပ်ငန်းရှိ၏၊ အစဥ်အတိုင်း ကျင့်အပ်သော အကျင့်ပဋိပဒါ ရှိ၏၊ စလျှင်စခြင်း အရဟတ္တဖိုလ်ကို ထိုးထွင်း၍ မသိ။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ ဤသိက္ခာစဥ်ရှိခြင်း လုပ်ငန်းစဥ်ရှိခြင်း ကျင့်စဥ်ပဋိပဒါရှိခြင်း စလျှင်စခြင်း အရဟတ္တဖိုလ်ကို ထိုးထွင်း၍မသိခြင်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော ပဌမအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်း သဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ ရဟန်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၂) ရဟန်းတို့ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် တည်တံ့သော သဘောရှိသည်ဖြစ်၍ ကမ်းကို မလွန်သကဲ့သို့၊ ဤအတူပင် တပည့်တို့အတွက် ငါပညတ်ထားသော သိက္ခာပုဒ်ကို ငါ၏တပည့်တို့သည် အသက်ဟူူသော အကြောင်းကြောင့်သော်လည်း မကျူးကျော်ကုန်။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ တပည့်တို့အတွက် ငါပညတ်ထားသော သိက္ခာပုဒ်ကို အသက်ဟူူသော အကြောင်းကြောင့်သော်လည်း ငါ့တပည့်တို့၏ မကျူးကျော်ခြင်းသည်လည်း ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော ဒုတိယအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ ရဟန်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၃) ရဟန်းတို့ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် အသေကောင်ပုပ်နှင့် မဆက်ဆံ၊ မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ အသေ ကောင်ပုပ်ရှိလျှင် လျင်စွာ ကမ်းသို့ ကပ်စေသကဲ့သို့ ကုန်းသို့ တင်စေသကဲ့သို့၊ ဤအတူပင် ယုတ်ညံ့သော အကျင့်ရှိသော မစင်ကြယ်သည်ဖြစ်၍ ယုံမှားတွေးတောဖွယ် အကျင့်ရှိသော အမှုကို ဖုံးကွယ်သော ရဟန်း မဟုတ်ဘဲ ရဟန်းဟု ဝန်ခံသော မြတ်သောအကျင့်ကို မကျင့်ဘဲ မြတ်သောအကျင့်ကို ကျင့်၏ဟု ဝန်ခံသော အတွင်းပုပ်သော ကိလေသာ မိုးစွတ်သော အမှိုက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သော သီလမရှိသော ‘ဒုဿီလ’ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် သံဃာသည် မဆက်ဆံ၊ စည်းဝေး၍ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို လျင်စွာ နှင်ထုတ်၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် သံဃာ့ အလယ်၌ ထိုင်နေသော်လည်း စင်စစ်အားဖြင့် သံဃာမှ ဝေး၏၊ သံဃာသည်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှ ဝေး၏၊ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ ယုတ်ညံ့သော အကျင့်ရှိသော မစင်ကြယ်သည် ဖြစ်၍ ယုံမှားတွေးတောဖွယ် အကျင့်ရှိသော အမှုကို ဖုံးကွယ်သော ရဟန်းမဟုတ်ဘဲ ရဟန်းဟုဝန်ခံသော မြတ်သောအကျင့်ကို မကျင့်ဘဲ မြတ်သောအကျင့်ကို ကျင့်၏ဟုဝန်ခံသော အတွင်းပုပ်သော ကိလေသာမိုးစွတ်သော အမှိုက်ကဲ့သို့ဖြစ်သော သီလမရှိသော ‘ဒုဿီလ’ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် သံဃာ၏ မဆက်ဆံခြင်း၊ စည်းဝေး၍ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို လျင်စွာပင် နှင် ထုတ်ခြင်း၊ သံဃာ့အလယ်၌ ထိုင်နေသော်လည်း စင်စစ်အားဖြင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ သံဃာမှ ဝေးခြင်း၊ သံဃာ၏လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှ ဝေးခြင်းတို့သည်လည်း ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော တတိယအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန်မြင်ကုန်၍ ရဟန်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ‘သာသနာတော်’ ၌ အလွန််မွွေ့လျော်ကုန်၏။ (၄) ရဟန်းတို့ ‘ဂင်္ဂါ ယမုနာ အစိရဝတီ သရဘူ မဟီ’ဟူသော မြစ်ကြီးအားလုံးတို့သည် မဟာ သမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ကုန်လတ်သော် ရှေး၌ဖြစ်သော အမည် အနွယ်တို့ကို စွန့်၍ “မဟာသမုဒ္ဒရာ”ဟူ၍ပင် ရေတွက်ခြင်းသို့ ရောက်ကုန်သကဲ့သို့၊ ဤအတူပင် ‘မင်း ပုဏ္ဏား ကုန်သည် သူဆင်းရဲ’ဟူသော ဤအမျိုးလေးပါးတို့သည် မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ရောက်ကုန်လတ်သော် ရှေး၌ဖြစ်ကုန်သော အမည် အနွယ်တို့ကို စွန့် ၍ “သာကီဝင် မင်းသား ဘုရားသားတော် ရဟန်းတို့”ဟူ၍သာလျှင် ရေတွက်ခြင်းသို့ ရောက်ကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ ‘မင်း ပုဏ္ဏား ကုန်သည် သူဆင်းရဲ’ဟူသော ဤအမျိုးလေးပါးတို့၏ မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ရောက်ကုန်လတ်သော် ရှေး၌ဖြစ်သော အမည်အနွယ်တို့ကို စွန့် ၍ “သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားသားတော်ရဟန်း”ဟူသော အရေ အတွက်သို့ ရောက်ခြင်းသည်လည်း ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော စတုတ္ထအံ့ဖွယ် သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ ရဟန်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၌ အလွန် မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၅) ရဟန်းတို့ ဤလောက၌ အလုံးစုံသော မြစ်ငယ် ချောင်းငယ်တို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာသို့ ဝင်ကုန်၏၊ အလုံးစုံသော ကောင်းကင်မှ မိုးရေအယဥ်တို့သည်လည်း ကျကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ လျော့မှု ပြည့်မှုသည် မထင်ရှားသကဲ့သို့၊ ဤအတူပင် များစွာသော ရဟန်းတို့သည့်ခန္ဓာမကြွင်းကျန်သော အငြိမ်းဓာတ်ဖြင့် ငြိမ်းကုန်၏၊ ထိုငြိမ်းခြင်းဖြင့် အငြိမ်းဓာတ်‘နိဗ္ဗာန်’၏ လျော့ခြင်း ပြည့်ခြင်းသည် မထင် ရှား၊ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ များစွာသော ရဟန်းတို့၏ ခန္ဓာကြွင်းမရှိသောအငြိမ်းဓာတ်ဖြင့် ငြိမ်းခြင်း၊ ထို အငြိမ်းဓာတ် ‘နိဗ္ဗာန်’၏ လျော့မှု ပြည့်မှု မထင်ရှားခြင်းသည်လည်း ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲ ဖြစ်သော ပဉ္စမအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ ရဟန်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၆) ရဟန်းတို့ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် ငန်သောအရသာ တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသကဲ့သို့၊ ဤအတူပင် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လွတ်မြောက်မှု‘ဝိမုတ္တိ’အရသာ တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိ၏။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ လွတ်မြောက်မှု‘ဝိမုတ္တိ’အရသာ တစ်မျိုးတည်းသာရှိခြင်းသည်လည်း ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော ဆဋ္ဌအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ ရဟန်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၇) ရဟန်းတို့ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် ပုလဲ မြ ကြောင်မြက်ရွဲ ခရုသင်း ကျောက်သလင်း သန္တာ ငွေ ရွှေ ပတ္တမြားနီ ပတ္တမြားပြောက်ဟူသော များသော ရတနာ မရေတွက်နိုင်သော ရတနာရှိသကဲ့သို့၊ ဤအတူပင် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’သည် သတိပဋ္ဌာန်လေးပါး သမ္မပ္ပဓာန်လေးပါး ဣဒ္ဓိပါဒ်လေးပါး ဣန္ဒြေငါးပါး ဗိုလ်ငါးပါး ဗောဇ္ဈင်ခုနစ်ပါး ဖြူစင်သော အင်္ဂါရှစ်ပါးရှိသော မဂ်ဟူသော များသော ရတနာ မရေတွက်နိုင်သော ရတနာရှိ၏။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့ ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၏ သတိပဋ္ဌာန်လေးပါး။ပ။ ဖြူစင်သော အင်္ဂါရှစ်ပါးရှိသော မဂ်ဟူသော များသော ရတနာ မရေတွက်နိုင်သော ရတနာရှိခြင်းသည်လည်း မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော သတ္တမအံ့ဖွယ်သဘောပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ ရဟန်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၌ အလွန်မွေ့လျော်ကုန်၏။ (၈) ရဟန်းတို့ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် တိမိမည်သောငါး တိမိင်္ဂလမည်သောငါး တိမိတိမိင်္ဂလ မည်သောငါး အသူရာ နဂါး ဂန္ဓဗ္ဗနတ်ဟူသော သတ္တဝါကြီးတို့၏လည်းကောင်း ယူဇနာတစ်ရာ ယူဇနာ နှစ်ရာ ယူဇနာသုံးရာ ယူဇနာလေးရာ ယူဇနာငါးရာတိုင်အောင် အတ္တဘောကြီးမားသော သတ္တဝါတို့၏လည်းကောင်း နေရာဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဤအတူပင် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’သည်သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်၊ သောတာပတ္တိဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြုရန် ကျင့်ဆဲပုဂ္ဂိုလ်၊ သကဒါဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ်၊ သကဒါဂါမိဖိုလ်ကို မျက်မှောက် ပြုရန် ကျင့်ဆဲပုဂ္ဂိုလ်၊ အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ်၊ အနာဂါမိဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြုရန် ကျင့်ဆဲပုဂ္ဂိုလ်၊ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြုရန် ကျင့်ဆဲပုဂ္ဂိုလ်ဟူသော ကြီး (မြတ်) သော သတ္တဝါတို့၏ နေရာဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ ယင်းသို့သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်၊ သောတာပတ္တိဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြုရန် ကျင့်ဆဲပုဂ္ဂိုလ်။ပ။ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြုရန် ကျင့်ဆဲပုဂ္ဂိုလ်ဟူသော ကြီး (မြတ်) သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ နေရာဖြစ်ခြင်းသည်လည်း ဤဓမ္မဝိနယ‘သာသနာတော်’၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သော အဋ္ဌမအံ့ဖွယ်သဘော ပေတည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ ရဟန်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၌ အလွန် မွေ့လျော်ကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၌ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်သောအံ့ဖွယ်သဘောတို့ကား ဤရှစ်ပါးတို့တည်း၊ ယင်းသဘောကို မြင်ကုန် မြင်ကုန်၍ ရဟန်းတို့သည် ဤဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ အလွန် မွေ့လျော်ကုန်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုအကြောင်းကို သိတော်မူ၍ ထိုအချိန်၌ ဤဥဒါနကို ကျူးရင့် တော်မူ၏။ “အာပတ်ကို ဖုံးလွှမ်းသော သူကို ကိလေသာမိုး စွတ်၏၊ ဖွင့်လှစ်သော သူကို ကိလေသာမိုး မစွတ်၊ ထို့ကြောင့် ဖုံးလွှမ်းပြီး အာပတ်ကို ဖွင့်လှစ်ကုန်လော့၊ ဤသို့ ဖွင့်လှစ်သော် ထိုသူကို ကိလေသာမိုးမစွတ်နိုင်”ဟု (ဥဒါနကျူးရင့်တော်မူ၏)။

“Just so, the monks delight in this spiritual path because they see eight amazing qualities in it: Just as the ocean slopes and inclines gradually, and doesn’t drop off all at once, so too, on this spiritual path, the training is gradual, the practice is gradual, and penetration to perfect insight doesn’t happen all at once. Just as the ocean is steady and doesn’t go beyond the shoreline, so too, on this spiritual path, my disciples don’t transgress the training rules I’ve laid down, even for the sake of life. Just as the ocean doesn’t tolerate dead bodies, but quickly carries them to the shore and dumps them on dry land, so too, the Sangha of monks doesn’t associate with anyone who is immoral—someone with bad qualities, impure and dubious in conduct, hiding his actions, not a monastic while claiming to be one, not abstaining from sexuality while claiming to do so, rotten inside, lustful, defiled. When the Sangha has gathered, they quickly eject him. Even if seated in the midst of the Sangha, he’s far from the Sangha and the Sangha is far from him. Just as when the great rivers—the Ganges, the Yamunā, the Aciravatī, the Sarabhū, or the Mahī—reach the ocean, they lose their former names and become known simply as the ocean, so too, when anyone goes forth on this spiritual path proclaimed by the Buddha—whether an aristocrat, brahmin, merchant, or worker—they lose their former name and class and become known simply as a Sakyan monastic. Just as the ocean doesn’t decrease or fill up because of all the rivers in the world that flow into it or the rain that falls into it, so too, even if many monks are extinguished without remainder, there’s no decrease or filling up of the element of extinguishment. Just as the ocean has only one taste, the taste of salt, so too, this spiritual path has only one taste, the taste of freedom. Just as the ocean contains many precious things—pearls, gems, beryls, mother-of-pearls, quartz, corals, silver, gold, rubies, and cat’s eyes— so too, this spiritual path contains many precious things—the four applications of mindfulness, the four right efforts, the four foundations for supernormal power, the five spiritual faculties, the five spiritual powers, the seven factors of awakening, and the noble eightfold path. Just as there are great beings in the ocean—sea monsters, antigods, dragons, and fairies; creatures with bodies one thousand kilometers long, two thousand, three thousand, four thousand, and five thousand kilometers long— so too, there are great beings on this spiritual path—streamenterers, those practicing for the realization of the fruit of streamentry; once-returners, those practicing for the realization of the fruit of once-returning; non-returners, those practicing for the realization of the fruit of non-returning; perfected ones, and those practicing for the realization of the fruit of perfection.” Seeing the significance of this, on that occasion the Buddha uttered a heartfelt exclamation: “It rains on what’s concealed, Not on what’s revealed. Therefore, reveal the concealed, And it won’t be rained upon.” 4. One deserving to hear the Monastic Code

၄-ပါတိမောက်ကို ကြားနာထိုက်သူ ၃၈၆။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို- ရဟန်းတို့ ငါသည် ယနေ့မှစ၍ ဥပုသ်မပြုတော့အံ့၊ ပါတိမောက်ကို မပြတော့အံ့၊ ရဟန်းတို့ ယခု အခါမှ နောက်၌ သင်တို့သည်သာ ဥပုသ်ကို ပြုကုန်လော့၊ ပါတိမောက်ကို ပြကုန်လော့။ ရဟန်းတို့ မြတ်စွာဘုရားသည် မစင်ကြယ်သော ပရိသတ်၌ ဥပုသ်ပြု, ပါတိမောက်ပြရာသော အကြောင်းအရာသည် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ရဟန်းတို့ အာပတ်ရှိသော ရဟန်းသည်လည်း ပါတိမောက်ကို မနာအပ်၊ နာသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အာပတ်ရှိသော ရဟန်းသည် ပါတိမောက်ကို နာမူ၊ ထိုရဟန်းအား ပါတိမောက်ကို ထားရန် ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ထားရမည်၊ တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် အာပတ်ရှိပါ၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား ပါတိမောက်ကို ထားပါ၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိနေစဥ် ပါတိမောက်ကို မပြအပ်၊ ပါတိမောက်သည် ထားအပ်ပြီးဖြစ်၏”ဟု (ဆိုရမည်)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ‘ငါတို့ကို တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မသိ’ဟု အာပတ်ရှိလျက်သာလျှင် ပါတိမောက်ကို နာကုန်၏။ သူတစ်ပါးတို့၏ စိတ်ကို သိသော မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင်တို့ ဤမည် ဤမည်သော ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ‘ငါတို့ကို တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မသိ’ဟု အာပတ်ရှိလျက်သာလျှင် ပါတိမောက်ကို နာကုန်၏”ဟု ရဟန်းတို့အား ပြောကုန်၏။ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် သူတစ်ပါးတို့၏ စိတ်ကို သိသော မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့က ငါတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ ဤမည် ဤမည်သော ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ‘ငါတို့ကို တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မသိ’ဟု အာပတ်ရှိလျက် သာလျှင် ပါတိမောက်ကို နာကုန်၏”ဟူ၍ ရဟန်းတို့အား ပြောကုန်၏ဟု ကြားကုန်၏။ ထိုဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “သီလကို ချစ်မြတ်နိုးသော ရဟန်းတို့က ငါတို့အား ပါတိမောက် ထားလိမ့်မည်”ဟု နှလုံး သွင်း၍ စောစောကပင် အာပတ်မသင့်သော ဖြူစင်သော ရဟန်းတို့အား အမှုမရှိဘဲ အကြောင်းမရှိဘဲ ပါတိမောက်ကို ထားကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အဘယ့်ကြောင့် အာပတ်မသင့်သော ဖြူစင်သော ရဟန်းတို့အား အမှုမရှိဘဲဲ အကြောင်းမရှိဘဲဲ ပါတိမောက်ကို ထားကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အာပတ်မသင့်သော ဖြူစင်သော ရဟန်းတို့အား အမှုမရှိဘဲ အကြောင်းမရှိဘဲဲ ပါတိမောက်ကို ထားကုန်၏ဟူသည် မှန်သလောဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍။ပ။ တရားစကားကို ဟော တော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- ရဟန်းတို့ အာပတ်မသင့်သော ဖြူစင်သော ရဟန်းတို့အား အမှုမရှိဘဲဲဲ အကြောင်းမရှိဘဲဲ ပါတိမောက်ကို မထားအပ်၊ ထားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။

The Buddha addressed the monks: “From now on, monks, I won’t be doing the observance-day ceremony or recite the Monastic Code. You should do it instead. It’s impossible for the Buddha to do the observance-day ceremony and recite the Monastic Code in an impure gathering. And, monks, you shouldn’t listen to the Monastic Code if you have an unconfessed offense. If you do, you commit an offense of wrong conduct. If anyone who has an unconfessed offense listens to the Monastic Code, I allow you to cancel his hearing of the Monastic Code. And it should be done like this. On the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, in the midst of the Sangha and in the presence of that person, you should announce: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so has an unconfessed offense. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in his presence.’ Then his hearing of the Monastic Code is canceled.” Soon afterwards, thinking that nobody knew about them, the monks from the group of six listened to the Monastic Code while having unconfessed offenses. The senior monks who could read the minds of others informed the monks about this. When they heard about it, the monks from the group of six tried to pre-empt the pure monks by, without reason, canceling their hearing of the Monastic Code. The monks of few desires complained and criticized them, “How could the monks from the group of six cancel the Monastic Code of pure monks without reason?” They told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that the monks from the group of six did this?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t, without reason, cancel the Monastic Code of pure monks who don’t have any offenses. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” 5. Legitimate and illegitimate canceling of the Monastic Code

၅-တရားနှင့်လျော် မလျော်သော ပါတိမောက် ထားခြင်း ၃၈၇။ ရဟန်းတို့ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း တစ်မျိုး၊ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း တစ်မျိုး။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း နှစ်မျိုး၊ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း နှစ်မျိုး။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း သုံးမျိုး၊ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း သုံးမျိုး။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းလေးမျိုး၊ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း လေးမျိုး။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ငါးမျိုး၊ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ငါးမျိုး။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ခြောက်မျိုး၊ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထား ခြင်း ခြောက်မျိုး။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ခုနစ်မျိုး၊ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ခုနစ်မျိုး။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ရှစ်မျိုး၊ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ရှစ်မျိုး။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းကိုးမျိုး၊ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းကိုးမျိုး။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ဆယ်မျိုး၊ တရားနှင့်လျော်သောပါတိမောက်ထားခြင်း ဆယ်မျိုး။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းတစ်မျိုးဟူသည် အဘယ်နည်း။ အကြောင်းရင်း မရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့်် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းတစ်မျိုးတည်း။ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းတစ်မျိုးဟူသည် အဘယ်နည်း။ အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း တစ်မျိုးတည်း။ တရားနှင့် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းနှစ်မျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ အကြောင်းရင်းမရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ အကြောင်းရင်းမရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း နှစ်မျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းနှစ်မျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ အကြောင်းရင်းရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း နှစ်မျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းသုံးမျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ အကြောင်းရင်းမရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းမရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းမရှိသော အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း သုံးမျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းသုံးမျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ အကြောင်းရင်းရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းရှိသော အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း သုံးမျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းလေးမျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ အကြောင်းရင်းမရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ အကြောင်းရင်းမရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းမရှိသော အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းမရှိသော အသက်မွေးမှုပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏ ဤကား တရားနှင့့််မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း လေးမျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းလေးမျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းရှိသောအယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းရှိသော အသက်မွေးမှုပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရား နှင့့််လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း လေးမျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းငါးမျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ အကြောင်းရင်းမရှိသော ပါရာဇိကအာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းမရှိသော သံဃာဒိသိသ်အာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းမရှိသော ပါစိတ်အာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းမရှိသော ပါဋိဒေသနီအာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းမရှိသော ဒုက္ကဋ်အာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ဤကား တရားနှင့့််မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ငါးမျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းငါးမျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ အကြောင်းရင်းရှိသော ပါရာဇိကအာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းရှိသော သံဃာ ဒိသိသ်အာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းရှိသော ပါစိတ်အာပတ်။ ပါဋိဒေသနီအာပတ်။ ဒုက္ကဋ်အာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ငါးမျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းခြောက်မျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ မဆုံးဖြတ်အပ်သေးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ မဆုံးဖြတ် အပ်သေးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ မဆုံးဖြတ်အပ်သေးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်း ရင်းမရှိသော အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််မလျော်သော ပါတိမောက် ထားခြင်းခြောက်မျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ခြောက်မျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ မဆုံးဖြတ်အပ်သေးသော အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ မဆုံးဖြတ်အပ် သေးသော။ပ။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်းရင်းရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့်။ပ။ အယူပျက်စီးခြင်း ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းခြောက်မျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းခုနစ်မျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ အကြောင်းရင်းမရှိသော ပါရာဇိကအာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းမရှိသော သံဃာဒိသိသ်အာပတ်ဖြင့်။ပ။ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်။ ပါစိတ်အာပတ်။ ပါဋိဒေသနီအာပတ်။ ဒုက္ကဋ်အာပတ်။ ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ခုနစ်မျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းခုနစ်မျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ အကြောင်းရင်းရှိသော ပါရာဇိကအာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ အကြောင်းရင်းရှိသော သံဃာ ဒိသိသ်အာပတ်ဖြင့်။ပ။ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်။ ပါစိတ်အာပတ်။ ပါဋိဒေသနီအာပတ်။ ဒုက္ကဋ်အာပတ်။ ဒုဗ္ဘာသီ အာပတ်ဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ခုနစ်မျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းရှစ်မျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ မဆုံးဖြတ်အပ်သေးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ မဆုံးဖြတ် အပ်သေးသော။ပ။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့်။ပ။ အယူပျက်စီး ခြင်းဖြင့်။ အသက်မွေးမူ ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့်မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ရှစ်မျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းရှစ်မျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ မဆုံးဖြတ်အပ်သေးသော အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ မဆုံးဖြတ်အပ် သေးသော။ပ။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်းရင်းရှိသော အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့်။ပ။ အယူပျက်စီးခြင်း ဖြင့်။ အသက်မွေးမူပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််လျော်သော ပါတိမောက် ထားခြင်းရှစ်မျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းကိုးမျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ မဆုံးဖြတ်အပ်သေးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ဆုံးဖြတ်ပြီး မဆုံးဖြတ်သေးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ မဆုံးဖြတ်အပ် သေးသော။ပ။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော။ပ။ ဆုံးဖြတ်ပြီးမဆုံးဖြတ်သေးသော အကြောင်းရင်းမရှိသော အကျင့် ပျက်စီးခြင်းဖြင့်။ပ။ အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းကိုးမျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းကိုးမျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ မဆုံးဖြတ်အပ်သေးသော အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ဆုံးဖြတ်ပြီး မဆုံးဖြတ်သေးသော အကြောင်းရင်းရှိသော သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ မဆုံးဖြတ်အပ် သေးသော။ပ။ ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီးသော။ပ။ ဆုံးဖြတ်ပြီး မဆုံးဖြတ်သေးသော အကြောင်းရင်းရှိသော အကျင့် ပျက်စီးခြင်းဖြင့်။ပ။ အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ ဤကား တရားနှင့့််လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းကိုးမျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းဆယ်မျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ ပါရာဇိကကျသူသည် ထိုပရိသတ်၌ ထိုင်မနေ၊ ပါရာဇိကစကားသည် မပြီးပြတ်သေးသည် မဟုတ်၊ သိက္ခာချသူသည် ထိုပရိသတ်၌ ထိုင်မနေ၊ သိက္ခာချစကားသည် မပြီးပြတ်သေးသည် မဟုတ်၊ တရားနှင့် လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ ကပ်ရောက်၏၊ တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန် မယူ၊ တရား နှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန်ယူရန် စကားသည် မပြီးပြတ်သေးသည် မဟုတ်၊ သီလ ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း မရှိ၊ အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း မရှိ။ အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း မရှိ။ ဤကား တရားနှင့့်် မလျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းဆယ်မျိုးတို့တည်း။ တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်းဆယ်မျိုးတို့ဟူသည် အဘယ်တို့နည်း။ ပါရာဇိကကျသူသည် ထိုပရိသတ်၌ ထိုင်နေ၏၊ ပါရာဇိကစကားသည် မပြီးပြတ်သေး၊ သိက္ခာချသူသည် ထိုပရိသတ်၌ ထိုင်နေ၏၊ သိက္ခာချသော စကားသည် မပြီးပြတ်သေး၊ တရားနှင့် လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ မကပ်ရောက်၊ တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန် ယူ၏၊ တရားနှင့် လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန် ယူရန် စကားသည် မပြီးပြတ်သေး၊ သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း ရှိ၏၊ အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း ရှိ၏၊ အယူ ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း ရှိ၏။ ဤကား တရားနှင့့််လျော်သော ပါတိမောက်ထား ခြင်းဆယ်မျိုးတို့တည်း။

“One kind of canceling of the Monastic Code is illegitimate, one is legitimate; two kinds of cancelings of the Monastic Code are illegitimate, two are legitimate; three kinds of cancelings of the Monastic Code are illegitimate, three are legitimate; four kinds of cancelings of the Monastic Code are illegitimate, four are legitimate; five kinds of cancelings of the Monastic Code are illegitimate, five are legitimate; six kinds of cancelings of the Monastic Code are illegitimate, six are legitimate; seven kinds of cancelings of the Monastic Code are illegitimate, seven are legitimate; eight kinds of cancelings of the Monastic Code are illegitimate, eight are legitimate; nine kinds of cancelings of the Monastic Code are illegitimate, nine are legitimate; ten kinds of cancelings of the Monastic Code are illegitimate, ten are legitimate. What’s the one kind of canceling of the Monastic Code that’s illegitimate? One cancels the Monastic Code, without grounds, for failure in morality. “What’s the one kind of canceling of the Monastic Code that’s legitimate? One cancels the Monastic Code, having grounds, for failure in morality. “What are the two kinds of cancelings of the Monastic Code that are illegitimate? One cancels the Monastic Code, without grounds, for failure in morality or failure in conduct. What are the two kinds of cancelings of the Monastic Code that are legitimate? One cancels the Monastic Code, having grounds, for failure in morality or failure in conduct. “What are the three kinds of cancelings of the Monastic Code that are illegitimate? One cancels the Monastic Code, without grounds, for failure in morality, failure in conduct, or failure in view. What are the three kinds of cancelings of the Monastic Code that are legitimate? One cancels the Monastic Code, having grounds, for failure in morality, failure in conduct, or failure in view. “What are the four kinds of cancelings of the Monastic Code that are illegitimate? One cancels the Monastic Code, without grounds, for failure in morality, failure in conduct, failure in view, or failure in livelihood. What are the four kinds of cancelings of the Monastic Code that are legitimate? One cancels the Monastic Code, having grounds, for failure in morality, failure in conduct, failure in view, or failure in livelihood. “What are the five kinds of cancelings of the Monastic Code that are illegitimate? One cancels the Monastic Code, without grounds, for an offense entailing expulsion, an offense entailing suspension, an offense entailing confession, an offense entailing acknowledgment, or an offense of wrong conduct. What are the five kinds of cancelings of the Monastic Code that are legitimate? One cancels the Monastic Code, having grounds, for an offense entailing expulsion, an offense entailing suspension, an offense entailing confession, an offense entailing acknowledgment, or an offense of wrong conduct. “What are the six kinds of cancelings of the Monastic Code that are illegitimate? One cancels the Monastic Code, without grounds, for the failure in morality of one who hasn’t failed, the failure in morality of one who has failed, the failure in conduct of one who hasn’t failed, the failure in conduct of one who has failed, the failure in view of one who hasn’t failed, or the failure in view of one who has failed. What are the six kinds of cancelings of the Monastic Code that are legitimate? One cancels the Monastic Code, having grounds, for the failure in morality of one who hasn’t failed, the failure in morality of one who has failed, the failure in conduct of one who hasn’t failed, the failure in conduct of one who has failed, the failure in view of one who hasn’t failed, or the failure in view of one who has failed. “What are the seven kinds of cancelings of the Monastic Code that are illegitimate? One cancels the Monastic Code, without grounds, for an offense entailing expulsion, an offense entailing suspension, a serious offense, an offense entailing confession, an offense entailing acknowledgment, an offense of wrong conduct, or an offense of wrong speech. What are the seven kinds of cancelings of the Monastic Code that are legitimate? One cancels the Monastic Code, having grounds, for an offense entailing expulsion, an offense entailing suspension, a serious offense, an offense entailing confession, an offense entailing acknowledgment, an offense of wrong conduct, or an offense of wrong speech. “What are the eight kinds of cancelings of the Monastic Code that are illegitimate? One cancels the Monastic Code, without grounds, for the failure in morality of one who hasn’t failed, the failure in morality of one who has failed, for the failure in conduct of one who hasn’t failed, for the failure in conduct of one who has failed, the failure in view of one who hasn’t failed, the failure in view of one who has failed, the failure in livelihood of one who hasn’t failed, or the failure in livelihood of one who has failed. What are the eight kinds of cancelings of the Monastic Code that are legitimate? One cancels the Monastic Code, having grounds, for the failure in morality of one who hasn’t failed, the failure in morality of one who has failed, the failure in conduct of one who hasn’t failed, the failure in conduct of one who has failed, the failure in view of one who hasn’t failed, the failure in view of one who has failed, the failure in livelihood of one who hasn’t failed, or the failure in livelihood of one who has failed. “What are the nine kinds of cancelings of the Monastic Code that are illegitimate? One cancels the Monastic Code, without grounds, for the failure in morality of one who hasn’t failed, the failure in morality of one who has failed, the failure in morality of one who both has and hasn’t failed, the failure in conduct of one who hasn’t failed, the failure in conduct of one who has failed, the failure in conduct of one who both has and hasn’t failed, the failure in view of one who hasn’t failed, the failure in view of one who has failed, or the failure in view of one who both has and hasn’t failed. What are the nine kinds of cancelings of the Monastic Code that are legitimate? One cancels the Monastic Code, having grounds, for the failure in morality of one who hasn’t failed, the failure in morality of one who has failed, the failure in morality of one who both has and hasn’t failed, the failure in conduct of one who hasn’t failed, the failure in conduct of one who has failed, the failure in conduct of one who both has and hasn’t failed, the failure in view of one who hasn’t failed, the failure in view of one who has failed, or the failure in view of one who both has and hasn’t failed. “What are the ten kinds of cancelings of the Monastic Code that are illegitimate? There’s no one seated in that gathering who has committed an offense entailing expulsion; there’s no unfinished discussion about anyone committing an offense entailing expulsion; there’s no one seated in that gathering who has renounced the training; there’s no unfinished discussion about anyone renouncing the training; the person has gone to a legitimate legal procedure of a complete assembly; the person doesn’t reopen a legitimate legal procedure of a complete assembly; there’s no unfinished discussion about the reopening of the legitimate legal procedure of a complete assembly; there’s no one seen, heard, or suspected of failure in morality; there’s no one seen, heard, or suspected of failure in conduct; there’s no one seen, heard, or suspected of failure in view. What are the ten kinds of cancelings of the Monastic Code that are legitimate? There’s someone seated in that gathering who has committed an offense entailing expulsion; there’s an unfinished discussion about someone committing an offense entailing expulsion; there’s someone seated in that gathering who has renounced the training; there’s an unfinished discussion about someone renouncing the training; the person hasn’t gone to a legitimate legal procedure of a complete assembly; the person reopens a legitimate legal procedure of a complete assembly; there’s an unfinished discussion about the reopening of the legitimate legal procedure of a complete assembly; there’s someone seen, heard, or suspected of failure in morality; there’s someone seen, heard, or suspected of failure in conduct; there’s someone seen, heard, or suspected of failure in view.” 6. Legitimate canceling of the Monastic Code One who has committed an offense entailing expulsion

၆-တရားနှင့် လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ၃၈၈။ အဘယ်သို့လျှင် ပါရာဇိကကျသူသည် ထိုပရိသတ်၌ ထိုင်နေသနည်း။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းသည် အကြင်အခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်၏၊ ရဟန်းသည် ထိုအခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် ပါရာဇိက အာပတ်သို့ ရောက်သော ရဟန်းကို မြင်၏။ ရဟန်းသည် ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်သော ရဟန်းကို မမြင်။ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းသည် ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် ပြော ကြား၏။ ရဟန်းသည် ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်သော ရဟန်းကို မမြင်။ ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သောရဟန်းသည် ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည်လည်း မပြော ကြား၊ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်သည် ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်၏”ဟု ထို ရဟန်းသည်ပင် ပြောကြား၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ထိုအမြင်ဖြင့်လည်းကောင်း ထိုအကြားဖြင့်လည်းကောင်း ထိုယုံမှားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း အလိုရှိမူ တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိလတ်သော် သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်၏၊ ထိုရဟန်းအား ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိမူ ပါတိမောက်ကို မပြအပ်”ဟု မြွက်ဆိုရမည်။ ပါတိမောက်ထားခြင်းသည် တရားနှင့် လျော်၏။

“And how is one who has committed an offense entailing expulsion seated in that gathering? A monk sees in a monk the characteristics and signs of someone committing an offense entailing expulsion. Or a monk doesn’t see a monk committing an offense entailing expulsion, but another monk informs him that monk so-and-so has committed an offense entailing expulsion. Or a monk doesn’t see a monk committing an offense entailing expulsion, nor does another monk inform him, but the monk himself informs him that he has committed an offense entailing expulsion. Then, on the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, he may if he wishes, based on what he has seen, has heard, or suspects, announce in the midst of the Sangha and in the presence of that person: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so has committed an offense entailing expulsion. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in his presence.’ This cancellation of the Monastic Code is legitimate.

၃၈၉။ ရဟန်းအား ပါတိမောက်ထားစဥ် မင်းအန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ ခိုးသူအန္တရာယ်ကြောင့် ဖြစ်စေ မီးအန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ ရေအန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ လူအန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ ဘီလူး အန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ သားရဲအန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ မြွေကင်းသန်းအန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ အသက် အန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ မြတ်သောအကျင့် အန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ အန္တရာယ်ဆယ်ပါးတို့တွင် တစ်ပါးပါးကြောင့် ပရိသတ်သည် ထအံ့။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် အလိုရှိမူ ထိုကျောင်း၌လည်းကောင်း အခြားကျောင်း၌လည်းကောင်း ထို ပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ပါရာဇိကစကားသည် မပြီးပြတ်သေး၊ ထိုအမှုကို မဆုံးဖြတ်ရသေး၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ထိုအမှုကို ဆုံးဖြတ်ရာ၏”ဟု မြွက်ဆိုရာ၏။ ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ခြင်းကို ရသော် ကောင်း၏၊ မရသော် တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ပါရာဇိကစကားသည် မပြီးပြတ်သေး၊ ထိုအမှုကို မဆုံးဖြတ်ရသေး၊ ထိုရဟန်းအား ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ထိုရဟန်း မျက်မှောက်ရှိမူ ပါတိမောက်ကို မပြအပ်”ဟု မြွက်ဆိုရမည်။ ပါတိမောက်ထားခြင်းသည် တရားနှင့် လျော်၏။

When the Monastic Code has been canceled for a monk, it may be that the gathering breaks up because of any one of ten threats: a threat from kings, criminals, fire, flooding, people, spirits, predatory animals, snakes, or a threat to life, or threat to the monastic life. Then, if a monk wishes, he may, in that monastery or in another monastery, announce in the midst of the Sangha and in the presence of that person: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. There’s an unfinished discussion about so-and-so committing an offense entailing expulsion. The matter hasn’t been decided. If the Sangha is ready, it should decide that matter.’ If this works out, all is well. If not, then on the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, in the midst of the Sangha and in the presence of that person, a monk should announce: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. There’s an unfinished discussion about so-and-so committing an offense entailing expulsion. The matter hasn’t been decided. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in his presence.’ This cancellation of the Monastic Code is legitimate.” One who has renounced the training

၃၉၀။ အဘယ်သို့လျှင် သိက္ခာချသူသည် ထိုပရိသတ်၌ ထိုင်နေသနည်း။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းသည် အကြင်အခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် သိက္ခာချ၏၊ ရဟန်းသည် ထိုအခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် သိက္ခာချသော ရဟန်းကို မြင်၏။ ရဟန်းသည် သိက္ခာချသော ရဟန်းကို မမြင်၊ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သောရဟန်းသည် သိက္ခာချ၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် ပြောကြား၏။ ရဟန်းသည် သိက္ခာချသော ရဟန်းကို မမြင်၊ ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းသည် သိက္ခာချ၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည်လည်း မပြောကြား။ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်သည် သိက္ခာချ၏”ဟု ထိုရဟန်းသည်ပင် ပြောကြား၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် အလိုရှိမူ ထိုမြင်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ထိုကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ထိုယုံမှားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့် လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်၌ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် သိက္ခာကို ချ၏၊ ထိုရဟန်းအား ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိမူ ပါတိမောက်ကို မပြအပ်”ဟု မြွက်ဆိုရာ၏။ ပါတိမောက်ထားခြင်းသည် တရားနှင့် လျော်၏။

“And how is one who has renounced the training seated in that gathering? A monk sees in a monk the characteristics and signs of someone renouncing the training. Or a monk doesn’t see a monk renouncing the training, but another monk informs him that monk so-and-so has renounced the training. Or a monk doesn’t see a monk renouncing the training, nor does another monk inform him, but the monk himself informs him that he has renounced the training. Then, on the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, he may if he wishes, based on what he has seen, has heard, or suspects, announce in the midst of the Sangha and in the presence of that person: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so has renounced the training. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in his presence.’ This cancellation of the Monastic Code is legitimate.

၃၉၁။ ရဟန်းအား ပါတိမောက်ထားစဥ် မင်းအန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ။ပ။ မြတ်သောအကျင့်၏ အန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ အန္တရာယ်ဆယ်မျိုးတို့တွင် တစ်မျိုးမျိုးကြောင့် ပရိသတ်သည် ထအံ့။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် အလိုရှိမူ ထိုကျောင်း၌လည်းကောင်း အခြားကျောင်း၌လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက် ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သိက္ခာချစကားသည် မပြီးပြတ်သေး၊ ထိုအမှုကို မဆုံးဖြတ်ရသေး၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ထိုအမှုကို ဆုံးဖြတ်ရာ၏”ဟု မြွက်ဆိုရာ၏။ ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ခြင်းကို ရသော် ကောင်း၏၊ မရသော် တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သိက္ခာချ စကားသည် မပြီးပြတ်သေး၊ ထိုအမှုကို မဆုံးဖြတ်ရသေး၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိမူ ပါတိမောက်ကို မပြအပ်”ဟု မြွက်ဆိုရမည်။ ပါတိမောက်ထားခြင်းသည် တရားနှင့် လျော်၏။

When the Monastic Code has been canceled for a monk, it may be that the gathering breaks up because of any one of ten threats: a threat from kings, criminals, fire, flooding, people, spirits, predatory animals, snakes, or a threat to life, or a threat to the monastic life. Then, if a monk wishes, he may, in that monastery or in another monastery, announce in the midst of the Sangha and in the presence of that person: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. There’s an unfinished discussion about so-and-so renouncing the training. The matter hasn’t been decided. If the Sangha is ready, it should decide that matter.’ If this works out, all is well. If not, then on the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, in the midst of the Sangha and in the presence of that person, a monk should announce: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. There’s an unfinished discussion about so-and-so renouncing the training. The matter hasn’t been decided. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in his presence.’ This cancellation of the Monastic Code is legitimate.” One who reopens a legitimate legal procedure

၃၉၂။ အဘယ်သို့လျှင် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ မကပ်ရောက်သနည်း။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းသည် အကြင်အခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ မကပ်ရောက်၊ ရဟန်းသည် ထိုအခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ် နိမိတ်တို့ဖြင့် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ မရောက်သော ရဟန်းကို မြင်၏။ ရဟန်းသည် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ မရောက်သော ရဟန်းကို မမြင်၊ စင်စစ်သော် ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းသည် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ မရောက်”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းက ပြောကြား၏။ ရဟန်းသည်လည်း တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ မရောက်သော ရဟန်းကို မမြင်၊ ရဟန်း အား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းသည် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ မရောက်”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည်လည်း မပြောကြား၊ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်သည် တရားနှင့် လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ မရောက်”ဟု ထိုရဟန်းသည်ပင် ပြောကြား၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် အလိုရှိမူ ထိုမြင်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ထိုကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ထိုယုံမှားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့် ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းသို့ မရောက်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိစဥ် ပါတိမောက်ကို မပြအပ်”ဟု မြွက်ဆိုရမည်။ ပါတိမောက်ထားခြင်းသည် တရားနှင့် လျော်၏။

“And how does he not go to a legitimate legal procedure of a complete assembly? A monk sees in a monk the characteristics and signs of someone who doesn’t go to a legitimate legal procedure of a complete assembly. Or a monk doesn’t see a monk not going to a legitimate legal procedure of a complete assembly, but another monk informs him that monk so-and-so didn’t go to a legitimate legal procedure of a complete assembly. Or a monk doesn’t see a monk not going to a legitimate legal procedure of a complete assembly, nor does another monk inform him, but the monk himself informs him that he didn’t go to a legitimate legal procedure of a complete assembly. Then, on the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, he may if he wishes, based on what he has seen, has heard, or suspects, announce in the midst of the Sangha and in the presence of that person: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so didn’t go to a legitimate legal procedure of a complete assembly. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in his presence.’ This cancellation of the Monastic Code is legitimate.”

၃၉၃။ အဘယ်သို့လျှင် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန် ယူသနည်း။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းသည် အကြင်အခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန်ယူ၏၊ ရဟန်းသည် ထိုအခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ် နိမိတ်တို့ဖြင့် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန်ယူသော ထိုရဟန်းကို မြင်၏။ ရဟန်းသည် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန်ယူသော ရဟန်းကို မမြင်၊ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းသည် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန် ယူ၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် ပြောကြား၏။ ရဟန်းသည် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန်ယူသော ရဟန်းကို မမြင်၊ ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းသည် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန် ယူ၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည်လည်း မပြောကြား။ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်သည် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန် ယူ၏”ဟု ထိုရဟန်းသည်ပင် ပြောကြား၏။ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းသည် အလိုရှိမူ ထိုမြင်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ထိုကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ထိုယုံမှားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ် နေ့၌သော်လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန် ယူ၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိစဥ် ပါတိမောက်ကို မပြအပ်”ဟု မြွက်ဆိုရမည်။ ပါတိမောက်ထားခြင်းသည် တရားနှင့် လျော်၏။

“And how does he reopen a legitimate legal procedure of a complete assembly? A monk sees in a monk the characteristics and signs of someone who reopens a legitimate legal procedure of a complete assembly. Or a monk doesn’t see a monk reopening a legitimate legal procedure of a complete assembly, but another monk informs him that monk so-and-so has reopened a legitimate legal procedure of a complete assembly. Or a monk doesn’t see a monk reopening a legitimate legal procedure of a complete assembly, nor does another monk inform him, but the monk himself informs him that he has reopened a legitimate legal procedure of a complete assembly. Then, on the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, he may if he wishes, based on what he has seen, has heard, or suspects, announce in the midst of the Sangha and in the presence of that person: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so has reopened a legitimate legal procedure of a complete assembly. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in his presence.’ This cancellation of the Monastic Code is legitimate.

၃၉၄။ ရဟန်းအား ပါတိမောက်ထားစဥ် မင်းအန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ။ပ။ မြတ်သော အကျင့်၏ အန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ အန္တရာယ်ဆယ်ပါးတို့တွင် တစ်မျိုးမျိုးကြောင့် ပရိသတ်သည် ထအံ့။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းတို့သည် အလိုရှိမူ ထိုကျောင်း၌သော်လည်းကောင်း အခြားကျောင်း၌သော်လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ တရားနှင့်လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန် ယူခြင်းသည် မပြီးပြတ်သေး၊ ထိုအမှုကို မဆုံးဖြတ်ရသေး၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ထိုအမှုကို ဆုံးဖြတ်ရာ၏”ဟု မြွက်ဆိုရာ၏။ ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ခြင်းကို ရသော် ကောင်း၏၊ မရသော် တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့ အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ တရားနှင့် လျော်သော ညီညွတ်ခြင်းကို တစ်ဖန် ယူခြင်းစကားသည် မပြီးပြတ်သေး၊ ထိုအမှုကို မဆုံးဖြတ် ရသေး၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိစဥ် ပါတိမောက်ကို မပြအပ်”ဟု မြွက်ဆိုရမည်။ ပါတိမောက်ထားခြင်းသည် တရားနှင့်လျော်၏။

When the Monastic Code has been canceled for a monk, it may be that the gathering breaks up because of any one of ten threats: a threat from kings, criminals, fire, flooding, people, spirits, predatory animals, snakes, or a threat to life, or a threat to the monastic life. Then, if a monk wishes, he may, in that monastery or in another monastery, announce in the midst of the Sangha and in the presence of that person: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. There’s an unfinished discussion about so-and-so reopening a legitimate legal procedure of a complete assembly. The matter hasn’t been decided. If the Sangha is ready, it should decide that matter.’ If this works out, all is well. If not, then on the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, in the midst of the Sangha and in the presence of that person, a monk should announce: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. There’s an unfinished discussion about so-and-so reopening a legitimate legal procedure of a complete assembly. The matter hasn’t been decided. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in his presence.’ This cancellation of the Monastic Code is legitimate.” Failure in morality, conduct, or view

၃၉၅။ အဘယ်သို့လျှင် သီလပျက်ခြင်းဖြင့် မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း ဖြစ်သနည်း။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းသည် အကြင်အခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း ဖြစ်၏။ ရဟန်းသည် ထိုအခြင်းအရာ အသွင် အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်သော ရဟန်းကို မြင်၏။ ရဟန်းသည် သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်သော ရဟန်းကို မမြင်၊ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းကို သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် ပြောကြား၏။ ရဟန်းသည် သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်သော ရဟန်းကို မမြင်၊ ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းကို သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းကလည်း မပြောကြား၊ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်ကိိုု သီလ ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏”ဟု ထိုရဟန်းသည်ပင် ပြောကြား၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် အလိုရှိမူ ထိုမြင်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ထိုကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ထိုယုံမှားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိစဥ် ပါတိမောက်ကို မပြအပ်”ဟု မြွက်ဆိုရမည်။ ပါတိမောက် ထားခြင်းသည် တရားနှင့် လျော်၏။

“And how is failure in morality seen, heard, or suspected? A monk sees in a monk the characteristics and signs of someone who has been seen, heard, or suspected of failure in morality. Or a monk doesn’t see a monk who has been seen, heard, or suspected of failure in morality, but another monk informs him that monk so-and-so has been seen, heard, or suspected of failure in morality. Or a monk doesn’t see a monk who has been seen, heard, or suspected of failure in morality, nor does another monk inform him, but the monk himself informs him that he has been seen, heard, or suspected of failure in morality. Then, on the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, he may if he wishes, based on what he has seen, has heard, or suspects, announce in the midst of the Sangha and in the presence of that person: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so has been seen, heard, or suspected of failure in morality. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in their presence.’ This cancellation of the Monastic Code is legitimate.

၃၉၆။ အဘယ်သို့လျှင် အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း ဖြစ်သနည်း။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းကို အကြင်အခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏၊ ရဟန်းသည် ထိုအခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်သော ရဟန်းကို မြင်၏။ ရဟန်းသည် အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်သော ရဟန်းကို မမြင်၊ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းကို အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ့်ယုံမှားအပ်၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် ပြောကြား၏။ ရဟန်းသည် အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်သော ရဟန်းကို မမြင်၊ ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းကို အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည်လည်း မပြောကြား၊ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်ကိိုု သီလပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏”ဟု ထိုရဟန်းသည်ပင် ပြောကြား၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် အလိုရှိမူ တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို အကျင့်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ထို ပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိစဥ် ပါတိမောက်ကို မပြအပ်”ဟု မြွက်ဆိုရမည်။ ပါတိမောက်ထားခြင်းသည် တရား နှင့်လျော်၏။

And how is failure in conduct seen, heard, or suspected? A monk sees in a monk the characteristics and signs of someone who has been seen, heard, or suspected of failure in conduct. Or a monk doesn’t see a monk who has been seen, heard, or suspected of failure in conduct, but another monk informs him that monk so-and-so has been seen, heard, or suspected of failure in conduct. Or a monk doesn’t see a monk who has been seen, heard, or suspected of failure in conduct, nor does another monk inform him, but the monk himself informs him that he has been seen, heard, or suspected of failure in conduct. Then, on the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, he may if he wishes, based on what he has seen, has heard, or suspects, announce in the midst of the Sangha and in the presence of that person: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so has been seen, heard, or suspected of failure in conduct. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in their presence.’ This cancellation of the Monastic Code is legitimate.

၃၉၇။ အဘယ်သို့လျှင် အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း ဖြစ်သနည်း။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းကို အကြင်အခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏။ ရဟန်းသည် ထိုအခြင်းအရာ အသွင်အပြင် အမှတ်နိမိတ်တို့ဖြင့် အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်သော ရဟန်းကို မြင်၏။ ရဟန်းသည် အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်သော ရဟန်းကို မမြင်၊ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းကို အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏”ဟု တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် ပြောကြား၏။ ရဟန်းသည် အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်သော ရဟန်းကို မမြင်၊ ရဟန်း အား “ငါ့သျှင် ဤမည်သော ရဟန်းကို အယူပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏”ဟု တစ်ပါသော ရဟန်းသည်လည်း မပြောကြား၊ စင်စစ်သော်ကား ရဟန်းအား “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်ကိိုု အယူ ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏”ဟု ထိုရဟန်းသည်ပင် ပြောကြား၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် အလိုရှိမူ ထိုမြင်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ထိုကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ထိုု ယုံမှားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက် မြောက် ဥပုသ်နေ့၌သော်လည်းကောင်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျက်မှောက်ရှိမူ သံဃာ့လယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ရဟန်းကို အယူ ပျက်စီးခြင်းဖြင့် မြင်အပ် ကြားအပ် ယုံမှားအပ်၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား ပါတိမောက်ကို ထား၏၊ ထို ပုဂ္ဂိုလ် မျက်မှောက်ရှိမူ ပါတိမောက်ကို မပြအပ်”ဟု မြွက်ဆိုရမည်။ ပါတိမောက် ထားခြင်းသည် တရား နှင့်လျော်၏။ ဤကား တရားနှင့်လျော်သော ပါတိမောက်ထားခြင်း ဆယ်မျိုးတို့တည်း။ ပဌမအခန်းပြီး၏။

And how is failure in view seen, heard, or suspected? A monk sees in a monk the characteristics and signs of someone who has been seen, heard, or suspected of failure in view. Or a monk doesn’t see a monk who has been seen, heard, or suspected of failure in view, but another monk informs him that monk so-and-so has been seen, heard, or suspected of failure in view. Or a monk doesn’t see a monk who has been seen, heard, or suspected of failure in view, nor does another monk inform him, but the monk himself informs him that he has been seen, heard, or suspected of failure in view. Then, on the observance day, whether the fourteenth or the fifteenth, he may if he wishes, based on what he has seen, has heard, or suspects, announce in the midst of the Sangha and in the presence of that person: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so has been seen, heard, or suspected of failure in view. I cancel his hearing of the Monastic Code. The Monastic Code shouldn’t be recited in their presence.’ This cancellation of the Monastic Code is legitimate. These are the ten legitimate cancellations of the Monastic Code.” The first section for recitation is finished. 7. The qualities needed to raise an issue

၇-ကိုယ်တိုင်ယူသော အဓိကရုဏ်းအင်္ဂါ ၃၉၈။ ထိုအခါ အသျှင်ဥပါလိသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးလျက် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကာ မြတ်စွာဘုရားအား- “အသျှင်ဘုရား အတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်း ‘ကိုယ်တိုင် ယူအပ်သော အဓိကရုဏ်း’ ကို ယူလိုသော ရဟန်းသည် အဘယ်အင်္ဂါနှင့် ပြည့်စုံသော အတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ယူရပါမည်နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ဥပါလိ အတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ယူလိုသော ရဟန်းသည် အင်္ဂါငါးပါးနှင့် ပြည့်စုံသော အတ္တာဒါနာဓိ ကရုဏ်းကို ယူရမည်၊ ဥပါလိ အတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ယူလိုသော ရဟန်းသည်- “ငါယူလိုသော ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းသည် အခါဟုတ်၏လော၊ အခါမဟုတ်သလော”ဟု ဆင်ခြင် ရမည်။ ဥပါလိ ဆင်ခြင်သော ရဟန်းသည် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ယူခြင်းငှာ အချိန်မဟုတ် အခါ မဟုတ်”ဟု သိမူ၊ ထိုအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို မယူအပ်။ ဥပါလိ ဆင်ခြင်သော ရဟန်းသည် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ယူခြင်းငှာ အချိန်တည်း၊ အခါမသင့် မဟုတ်”ဟု သိမူ ထိုရဟန်းသည် “ငါယူလိုသော အတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းသည်ဟုတ်မှန်၏လော၊ သို့မဟုတ် မဟုတ် မမှန်သလော”ဟု ထို့ထက်အလွန် ဆင်ခြင်ရမည်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းသည် မဟုတ်မမှန်”ဟု သိမူ၊ ထို အတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို မယူအပ်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းသည်ဟုတ်မှန်၏၊ မဟုတ်မမှန်သည် မဟုတ်”ဟု သိမူ၊ ထိုရဟန်းသည် “ငါယူလိုသော အတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းသည် အကျိုးနှင့်စပ်၏လော၊ သို့မဟုတ် အကျိုးနှင့်မစပ်သလော”ဟု ထို့ထက်အလွန် ဆင်ခြင်ရမည်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းသည် အကျိုးနှင့် မစပ်၊ အကျိုး နှင့် စပ်သည်မဟုတ်”ဟု သိမူ၊ ထိုအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို မယူအပ်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းသည် အကျိုးနှင့် စပ်၏၊ အကျိုး နှင့် မစပ်သည် မဟုတ်”ဟု သိမူ၊ ထိုရဟန်းသည် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ငါယူသော် တရား အတိုင်း ဝိနည်းအတိုင်း အဖော်ဖြစ်သော ရင်းနှီးသော မရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း ရဟန်း တို့ကို ရမည်လော၊ သို့မဟုတ် မရမည်လော”ဟု ထို့ထက်အလွန် ဆင်ခြင်ရမည်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ငါယူသော် တရားအတိုင်း ဝိနည်းအတိုင်း အဖော်ဖြစ်သော ရင်းနှီးသော မရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း ရဟန်းတို့ကို ရမည် မဟုတ်ဟု သိမူ၊ ထိုအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို မယူအပ်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ငါယူသော် တရားအတိုင်း ဝိနည်းအတိုင်း အဖော်ဖြစ်သော ရင်းနှီးသော မရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း ရဟန်းတို့ကို ရမည််”ဟု သိမူ၊ ထိုရဟန်းသည် ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ငါယူစဥ် ထိုအကြောင်းကြောင့် သံဃာအား မျက်ကွယ် မျက်မှောက် ငြင်းခုံလျက် ကိုယ်လက်ထိပါး ဆန့်ကျင်ဘက် ပြောကြားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာကွဲပြားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာ၏အရေးအကြောင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာခြားနားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာအသီးသီး ဖြစ်ခြင်းသည်လည်းကောင်း ဖြစ်မည်လော၊ သို့မဟုတ် မဖြစ်မည် လော”ဟု ထို့ထက်အလွန် ဆင်ခြင်ရမည်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ငါယူသော် ထိုအကြောင်းကြောင့် သံဃာအား မျက်ကွယ် မျက်မှောက် ငြင်းခုံလျက် ကိုယ်လက်ထိပါး ဆန့်ကျင်ဘက် ပြောကြားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာကွဲပြားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာ၏အရေးအကြောင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာခြားနားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာအသီးသီးဖြစ်ခြင်းသည်လည်းကောင်း ဖြစ်မည်”ဟု သိမူ၊ ထို အတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို မယူအပ်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် ဆင်ခြင်လတ်သော် “ဤအတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ငါယူသော် ထိုအကြောင်းကြောင့် သံဃာအား မျက်ကွယ် မျက်မှောက် ငြင်းခုံလျက် ကိုယ်လက်ထိပါး ဆန့်ကျင်ဘက် ပြောကြားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာကွဲပြားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာ၏အရေးသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာ ခြားနားခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သံဃာအသီးသီးဖြစ်ခြင်းသည်လည်းကောင်း ဖြစ်မည်မဟုတ်”ဟု သိမူ၊ ထိုအတ္တာဒါနာအဓိကရုဏ်းကို ယူအပ်၏။ ဥပါလိ ဤသို့ အင်္ဂါငါးပါးနှင့်ပြည့်စုံသော အတ္တာဒါနာဓိကရုဏ်းကို ယူသော် နောက်အခါ၌လည်း နှလုံးကြည်ရွှင်ခြင်းကို ပြုတတ်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Venerable Upāli went to the Buddha, bowed, sat down, and said, “Sir, if a monk wishes to raise an issue, what factors should be fulfilled?” “Five factors should be fulfilled: He should reflect whether it’s the right time to raise it. If he knows it’s the wrong time, he shouldn’t raise it. But if he knows it’s the right time, he should reflect further whether it’s a real issue. If he knows it’s not, he shouldn’t raise it. But if he knows it is, he should reflect further whether raising it will be beneficial. If he knows it won’t, he shouldn’t raise it. But if he knows it will, he should reflect further whether the monks who are on the side of the Teaching and the Monastic Law will support him. If he knows that they won’t, he shouldn’t raise it. But if he knows that they will, he should reflect further whether raising the issue will lead to arguments and disputes, to fracture and schism in the Sangha. If he knows it will, he shouldn’t raise it. But if he knows it won’t, he may raise it. In this way, when five factors are fulfilled, he won’t regret raising that issue.” 8. The qualities to be reflected on by one who accuses another

၈-စောဒကပုဂ္ဂိုလ်ဆင်ခြင်ထိုက်သောတရား ၃၉၉။ အသျှင်ဘုရား သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည် အဘယ်မျှသော တရား တို့ကို မိမိသန္တာန်၌ ဆင်ခြင်၍ သူတစ်ပါးကို စောဒနာထိုက်ပါမည်နည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဥပါလိ သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည် တရားငါးပါးတို့ကို မိမိသန္တာန်၌ ဆင်ခြင်၍ သူတစ်ပါးကို စောဒနာရမည်။ ဥပါလိ သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည် ဤသို့ဆင်ခြင်ရမည်။ “ငါသည် ကိုယ်အကျင့် စင်ကြယ်ပါ၏လော၊ စင်ကြယ်သော မပေါက်သော မသုံးသပ်အပ်သော ကိုယ် အကျင့်နှင့် ပြည့်စုံပါ၏လော၊ ဤတရားသည် ငါ့အား ရှိသလော၊ သို့မဟုတ် မရှိသလော”ဟု ဆင်ခြင်ရ မည်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် ကိုယ်အကျင့်မစင်ကြယ်မူ စင်ကြယ်သော မပေါက်သော မသုံးသပ်အပ်သော ကိုယ်အကျင့်နှင့် မပြည့်စုံမူ ထိုရဟန်းအား “တိုက်တွန်းပါ၏၊ အသျှင်သည် ရှေးဦးစွာ ကိုယ်အကျင့်ကို ကျင့်ပါဦး”ဟု ပြောဆိုတတ်သူတို့ ရှိတတ်ကုန်၏။ ဥပါလိ နောက်တစ်မျိုးကား သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည်- “ငါသည် နှုတ်အကျင့် စင်ကြယ်ပါ၏လော၊ စင်ကြယ်သော မပေါက်သော မသုံးသပ်အပ်သော နှုတ် အကျင့်နှင့် ပြည့်စုံပါ၏လော၊ ငါ့အား ဤတရားသည် ရှိသလော၊ သို့မဟုတ် မရှိသလော”ဟု ဆင်ခြင်ရ မည်။ “ဥပါလိ ရဟန်းသည် နှုတ်အကျင့် မစင်ကြယ်မူ စင်ကြယ်သော မပေါက်သော မသုံးသပ်အပ်သော နှုတ်အကျင့်နှင့် မပြည့်စုံမူ ထိုရဟန်းအား “တိုက်တွန်းပါ၏၊ အသျှင်သည် ရှေးဦးစွာ နှုတ်အကျင့်ကို ကျင့် ပါဦး”ဟု ပြောဆိုတတ်သူတို့ ရှိတတ်ကုန်၏။ ဥပါလိ နောက်တစ်မျိုးကား သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည်- “ငါ့အား မေတ္တာစိတ်သည် ရှေးရှုတည်ပါ၏လော၊ သီတင်းသုံးဖော်တို့၌ အမျက်ကင်းပါ၏လော၊ ငါ့အား ဤတရားသည် ရှိသလော၊ သို့မဟုတ် မရှိသလော”ဟု ဆင်ခြင်ရမည်။ ဥပါလိ ရဟန်းအား မေတ္တာစိတ်သည် ရှေးရှုမတည်မူ သီတင်းသုံးဖော်တို့၌ အမျက်မကင်းမူ ထို ရဟန်းအား “တိုက်တွန်းပါ၏၊ အသျှင်သည် ရှေးဦးစွာ သီတင်းသုံးဖော်တို့၌ မေတ္တာစိတ်ကို ရှေးရှုတည်ပါ စေဦး”ဟု ပြောဆိုတတ်သူတို့ ရှိတတ်ကုန်၏။ ဥပါလိ နောက်တစ်မျိုးကား သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည်- “ငါသည် အကြားအမြင် များပါ၏လော၊ အကြားအမြင်ကို ဆောင်ပါ၏လော၊ အကြားအမြင်ကို စုဆောင်းပါ၏လော၊ အစ၌ ကောင်းခြင်း အလယ်၌ ကောင်းခြင်း အဆုံး၌ ကောင်းခြင်း ရှိ၍ အနက်, သဒ္ဒါ နှင့်တကွ ဖြစ်သည့်ပြင် ထက်ဝန်းကျင် ပြည့်စုံလျက် ဖြူစင်သော မြတ်သောအကျင့်ကို ဟောဖော်ပြတတ် ကုန်သော တရားတို့ကို များစွာ ကြားနာဖူးပါ၏လော၊ နှုတ်ဖြင့် ဆောင်ဖူးပါ၏လော၊ လေ့ကျက်ဖူးပါ၏ လော၊ စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ဖူးပါ၏လော၊ ပညာဖြင့်ထိုးထွင်း၍ သိဖူးပါ၏လော၊ ငါ့အား ဤတရားသည် ရှိ၏လော၊ သို့မဟုတ် မရှိသလော”ဟု ဆင်ခြင်ရမည်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် အကြားအမြင်မများမူ အကြားအမြင်ကို မဆောင်မူ အကြားအမြင်ကို မစု ဆောင်းမူ အစ၌ ကောင်းခြင်း အလယ်၌ ကောင်းခြင်း အဆုံး၌ ကောင်းခြင်း ရှိ၍ အနက်,သဒ္ဒါနှင့်တကွ ဖြစ်သည့်ပြင် ထက်ဝန်းကျင် ပြည့်စုံလျက် ဖြူစင်သော မြတ်သောအကျင့်ကို ဟောဖော်ပြတတ်ကုန်သော တရားတို့ကိုများစွာ မကြားနာဖူးမူ နှုတ်ဖြင့် မဆောင်ဖူးမူ မလေ့ကျက်ဖူးမူ စိတ်ဖြင့် မဆင်ခြင်ဖူးမူ ပညာ ဖြင့် ထိုးထွင်း၍ မသိဖူးမူ ထိုရဟန်းအား “တိုက်တွန်းပါ၏၊ အသျှင်သည် ရှေးဦးစွာ သုတ္တန်ပါဠိကို သင်ပါဦး”ဟု ပြောဆိုတတ်သူတို့ ရှိတတ်ကုန်၏။ ဥပါလိ နောက်တစ်မျိုးကား သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည်- “ငါသည် ပါတိမောက်နှစ်မျိုးတို့ကို အကျယ်အားဖြင့် နှုတ်တက်ရ၏လော၊ ကောင်းစွာ ဝေဖန်ပြီးဖြစ်၏လော၊ ကောင်းစွာ ဖြစ်ခြင်း ရှိ၏လော၊ ပါဠိအားဖြင့်လည်းကောင်း အဋ္ဌကထာအားဖြင့်လည်းကောင်း ကောင်းစွာ ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်၏လော၊ ငါ့အား ဤတရားသည် ရှိ၏လော၊ သို့မဟုတ် မရှိသလော”ဟု ဆင်ခြင်ရမည်။ ဥပါလိ ရဟန်းသည် ပါတိမောက်နှစ်မျိုးတို့ကို အကျယ်အားဖြင့် နှုတ်တက်မရမူ ကောင်းစွာ မဝေဖန်ရသေးမူ ကောင်းစွာ ဖြစ်ခြင်းမရှိသေးမူ ပါဠိအားဖြင့်လည်းကောင်း အဋ္ဌကထာအားဖြင့်လည်းကောင်း ကောင်းစွာ မဆုံးဖြတ်ရသေးမူ “ငါ့သျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်ကို အဘယ်အရပ်၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ဟောတော်မူသနည်း”ဟု မေးသော် ကောင်းစွာ မဖြေဆိုနိုင်မူ ထိုရဟန်းအား “တိုက်တွန်းပါ၏၊ အသျှင်သည် ရှေးဦးစွာ ဝိနည်းကို သင်ပါဦး”ဟု ပြောဆိုတတ်သူတို့ ရှိတတ်ကုန်၏။ ဥပါလိ သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည် ဤတရားငါးပါးတို့ကို မိမိသန္တာန်၌ ဆင်ခြင်၍ သူတစ်ပါးကို စောဒနာရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

“Sir, how many qualities should a monk see in himself before accusing another?” “He should see five qualities in himself. He should reflect, ‘Is my bodily conduct pure and flawless? Is this quality found in me or not?’ If it’s not, there will be those who say, ‘Please train your own bodily conduct first.’ He should reflect, ‘Is my verbal conduct pure and flawless? Is this quality found in me or not?’ If it’s not, there will be those who say, ‘Please train your own verbal conduct first.’ He should reflect, ‘Do I have a mind of good will toward my fellow monastics, a mind free from anger? Is this quality found in me or not?’ If it’s not, there will be those who say, ‘Please set up a mind of good will toward your fellow monastics first.’ He should reflect, ‘Have I learned much and do I retain and accumulate what I’ve learned? Those teachings that are good in the beginning, good in the middle, and good in the end, that have a true goal and are well articulated, and that set out the perfectly complete and pure spiritual life—have I learned many such teachings, retained them in mind, recited them verbally, mentally investigated them, and penetrated them well by view? Is this quality found in me or not?’ If it’s not, there will be those who say, ‘Please learn the tradition first.’ He should reflect, ‘Have I properly learned both Monastic Codes in detail; have I analyzed them well, thoroughly mastered them, and investigated them well, both in terms of the rules and their detailed exposition? Is this quality found in me or not?’ If it’s not, then when he’s asked, ‘Where was this said by the Buddha?’ he won’t be able to reply. And there will be those who say, ‘Please learn the Monastic Law first.’ A monk should see these five qualities in himself before accusing another.” 9. The qualities to be set up by one who accuses another

၉-စောဒကပုဂ္ဂိုလ်သည် မိမိသန္တာန်၌ ဖြစ်စေရမည့် သဘောတရား ၄၀၀။ အသျှင်ဘုရား သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒက ရဟန်းသည် အဘယ်မျှသော တရားကို မိမိသန္တာန်၌ ဖြစ်စေ၍ သူတစ်ပါးကို စောဒနာရပါမည်နည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဥပါလိ သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည် တရားငါးပါးတို့ကို မိမိသန္တာန်၌ ဖြစ်စေ၍ သူတစ်ပါးကို စောဒနာရမည်။ “သင့်လျော်သော အခါ၌ ပြောဆိုအံ့၊ မသင့်လျော်သော အခါ၌ မပြောဆိုအံ့၊ မှန်သော စကားဖြင့် ပြောဆိုအံ့၊ မမှန်သော စကားဖြင့် မပြောဆိုအံ့၊ သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့် ပြောဆိုအံ့၊ ကြမ်တမ်းသော စကားဖြင့် မပြောဆိုအံ့၊ အကျိုးနှင့် စပ်သော စကားဖြင့် ပြောဆိုအံ့၊ အကျိုးနှင့် မစပ်သော စကားဖြင့် မပြောဆိုအံ့၊ မေတ္တာ စိတ်ထားလျက် ပြောဆိုအံ့၊ ဒေါသစိတ်ထားလျက် မပြောဆိုအံ့”ဟု စောဒနာရမည်။ ဥပါလိ သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည် ဤတရားငါးပါးတို့ကို မိမိသန္တာန်၌ ဖြစ်စေ၍ သူတစ်ပါးကို စောဒနာရမည်ဟု (မိန့်တော်၏)။

“Sir, how many qualities should a monk set up in himself before accusing another?” “He should set up five qualities in himself: ‘I’ll speak at an appropriate time, not at an inappropriate one; I’ll speak the truth, not falsehood; I’ll speak gently, not harshly; I’ll speak what’s beneficial, not what’s unbeneficial; I’ll speak with a mind of good will, not with ill will.’” 10. Discussion on the one who accuses and the one who is accused

၁၀- စောဒက စုဒိတကတို့နှင့် သက်ဆိုင်ရာကို ပြခြင်း ၄၀၁။ အသျှင်ဘုရား အဓမ္မစောဒကရဟန်းအား အဘယ်အခြင်းအရာတို့ဖြင့် နှလုံးမသာယာခြင်းကို ဖြစ်စေရပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဥပါလိ အဓမ္မစောဒကရဟန်းအား အခြင်းအရာ ငါးမျိုးတို့ဖြင့် နှလုံးမသာယာခြင်းကို ဖြစ်စေရမည်။ “အသျှင်သည် မသင့်လျော်သော အခါ၌ စောဒနာ၏၊ သင့်လျော်သော အခါ၌ မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးမသာခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင်သည် မမှန်သောစကားတို့ဖြင့် စောဒနာ၏၊ မှန်သောစကားဖြင့် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးမသာခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင်သည် ကြမ်းတမ်းသော စကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးမသာခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင်သည် အကျိုးနှင့် မစပ်သော စကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ အကျိုးနှင့် စပ်သော စကားဖြင့် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံး မသာခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင်သည် ဒေါသစိတ်ထားလျက် စောဒနာ၏၊ မေတ္တာစိတ်ထားလျက့်မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးမသာခြင်းငှာ သင့်၏”ဟု (နှလုံးမသာခြင်းကို ဖြစ်စေရမည်)။ ဥပါလိ အဓမ္မစောဒက ရဟန်းအား ဤအခြင်းအရာ ငါးမျိုးတို့ဖြင့် နှလုံးမသာခြင်းကို ဖြစ်စေရမည်၊ ထိုဖြစ်စေရခြင်းသည် အဘယ်အကြောင်းကြောင့်နည်းဟူမူ- အခြားရဟန်းသည်လည်း မဟုတ်မမှန်ဘဲ စောဒနာကောင်း၏ဟု မထင်မှတ်နိုင်တော့ပေရာ၊ (ထို့ကြောင့်တည်း)ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား မတရားစောဒနာခံရသော ရဟန်းအား အဘယ်အခြင်းအရာတို့ဖြင့် နှလုံးရွှင်ပြခြင်းကို ဖြစ်စေရပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဥပါလိ မတရားစောဒနာခံရသော ရဟန်းအား အခြင်းအရာ ငါးမျိုးတို့ဖြင့် နှလုံးရွှင်ပြခြင်းကို ဖြစ်စေရမည်။ “အသျှင့်ကို မသင့်လျော်သောအခါ၌ စောဒနာ၏၊ သင့်လျော်သောအခါ၌ မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးရွှင်ပြခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင့်ကို မမှန်သောစကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ မှန်သောစကားဖြင့် မစောဒနာ။ အသျှင့်ကို ကြမ်းတမ်းသော စကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့် မစောဒနာ။ အသျှင့်ကိ်ု အကျိုးနှင့် မစပ်သော စကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ အကျိုးနှင့် စပ်သော စကားဖြင့် မစောဒနာ၊ အသျှင့်ကိ်ု ဒေါသစိတ်ဖြင့် စောဒနာ၏၊ မေတ္တာစိတ်ဖြင့် မစောဒနာ။ သင့်အား နှလုံးရွှင်ပြခြင်းငှါ သင့်၏”ဟု (နှလုံး ရွှင်ပြခြင်းကို ဖြစ်စေရမည်)။ ဥပါလိ မတရားစောဒနာခံရသော ရဟန်းအား ဤအခြင်းအရာ ငါးမျိုးတို့ဖြင့် နှလုံးရွှင်ပြခြင်းကို ဖြစ်စေရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား တရားသဖြင့် စောဒနာသော ရဟန်းအား အဘယ်အခြင်းအရာတို့ဖြင့် နှလုံးရွှင်ပြ ခြင်းကို ဖြစ်စေရပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဥပါလိ တရားသဖြင့် စောဒနာသော ရဟန်းအား အခြင်းအရာ ငါးမျိုးတို့ဖြင့် နှလုံးရှင်ပြခြင်းကို ဖြစ်စေရမည်။ “အသျှင်သည် သင့်လျော်သော အခါ၌ စောဒနာ၏၊ မသင့်လျော်သော အခါ၌ မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးရွှင်ပြခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင်သည် မှန်သောစကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ မမှန်သော စကားဖြင့် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးရွှင်ပြခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင်သည် သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ ကြမ်းတမ်းသော စကားဖြင့် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးရွှင်ပြခြင်းငှါ သင့်၏။ အသျှင်သည် အကျိုးနှင့် စပ်သော စကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ အကျိုးနှင့် မစပ်သောစကားဖြင့် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးရွှင်ပြခြင်းငှါ သင့်၏။ အသျှင်သည် မေတ္တာစိတ်ထားလျက် စောဒနာ၏၊ ဒေါသစိတ်ထားလျက် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးရွှင်ပြခြင်းငှာ သင့်၏။ ဥပါလိ တရားသဖြင့် စောဒနာသော ရဟန်းအား ဤအခြင်းအရာ ငါးမျိုး တို့ဖြင့် နှလုံးရွှင်ပြခြင်းကို ဖြစ်စေရမည်။ ထိုသို့ ဖြစ်စေခြင်းသည် အဘယ်အကြောင်းကြောင့်နည်းဟူမူ- အခြားရဟန်းသည်လည်းဟုတ်မှန်သည့်အတိုင်း စောဒနာကောင်း၏ဟု မှတ်ထင်ပေရာ၏၊ ထို့ကြောင့် တည်း”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား တရားသဖြင့် စောဒနာခံရသော ရဟန်းအား အဘယ်အခြင်းအရာတို့ဖြင့် နှလုံးမသာ ခြင်းကို ဖြစ်စေရပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဥပါလိ တရားသဖြင့် စောဒနာခံရသော ရဟန်းအား အခြင်းအရာငါးမျိုးတို့ဖြင့် နှလုံးမသာခြင်းကို ဖြစ်စေရမည်။ “အသျှင့်ကို သင့်လျော်သော အခါ၌ စောဒနာ၏၊ မသင့်လျော်သော အခါ၌ မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးမသာခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင့်ကို မှန်သောစကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ မမှန်သော စကားဖြင့် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးမသာခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင့်ကို သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ ကြမ်းတမ်းသော စကားဖြင့် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးမသာခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင့်ကို အကျိုးနှင့့်စပ်သော စကားဖြင့် စောဒနာ၏၊ အကျိုးနှင့် မစပ်သော စကားဖြင့် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးမသာခြင်းငှာ သင့်၏။ အသျှင့် ကို မေတ္တာစိတ်ဖြင့် စောဒနာ၏၊ ဒေါသစိတ်ဖြင့် မစောဒနာ၊ သင့်အား နှလုံးမသာခြင်းငှာ သင့်၏။ ဥပါလိ တရားသဖြင့် စောဒနာခံရသော ရဟန်းအား ဤအခြင်းအရာငါးမျိုးတို့ဖြင့် နှလုံးမသာခြင်းကို ဖြစ်စေ ရမည်”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော ရဟန်းသည် အဘယ်မျှသော တရားတို့ကို မိမိ သန္တာန်၌ နှလုံးသွင်း၍ သူတစ်ပါးကို စောဒနာရပါမည်နည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဥပါလိ သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒက ရဟန်းသည် သနားခြင်း၊ အကျိုးစီးပွားကို ရှာခြင်း၊ စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ အာပတ်မှ ထစေခြင်း၊ ဝိနည်းကို ရှေ့သွားပြုခြင်းဟူသော တရားငါးပါးတို့ကို မိမိသန္တာန်၌ ဖြစ်စေ၍ သူတစ်ပါးကို စောဒနာရမည်။ ဥပါလိ သူတစ်ပါးကို စောဒနာလိုသော စောဒကရဟန်းသည် ဤတရားငါးပါးတို့ကို မိမိသန္တာန်၌ နှလုံးသွင်း၍ သူတစ်ပါးကို စောဒနာရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား စောဒနာခံရသော ရဟန်းသည် အဘယ်မျှသော တရားတို့၌ တည်အပ်ပါမည်နည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဥပါလိ စောဒနာခံရသော ရဟန်းသည် အမှန်ကိုပြောဆိုခြင်း၊ အမျက်မထွက်ခြင်းဟူသော တရား နှစ်ပါးတို့၌ တည်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဒုတိယအခန်းပြီး၏။ နဝမ ပါတိမောက္ခဋ္ဌပနက္ခန္ဓက ပြီး၏။ ဤခန္ဓက၌ ဝတ္ထုတို့သည် သုံးဆယ်တို့တည်း။ ထိုပါတိမောက္ခဋ္ဌပနက္ခန္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ် ဥပုသ်နေ့၌ အကြင်မျှလောက် ယုတ်မာသော ရဟန်းသည် မထွက်၊ မောဂ္ဂလ္လာန်သည် နှင်ထုတ်အပ်၏။ သာသနာတော်၌အံ့ဖွယ်ရှစ်ပါး။ နိမ့်စဥ် အစဥ်အတိုင်း သိက္ခာလည်းကောင်း သဘောအားဖြင့် တည်ခြင်း မလွန် ကျူးနိုင်ခြင်းလည်းကောင်း အကောင်ပုပ်ကို ပစ်တင်ခြင်း သံဃာသည် ဒုဿီလကို နှင်ထုတ်ခြင်းလည်းကောင်း မြစ်ငယ်ချောင်းငယ်တို့သည် စွန့်ကုန်ခြင်းလည်းကောင်း။ စီးဝင်ခြင်း ငြိမ်းအေးခြင်းလည်းကောင်း အရသာတစ်မျိုးတည်း ဝိမုတ္တိရသလည်းကောင်း ဓမ္မဝိနယ၌ များသော ရတနာရှိခြင်းလည်းကောင်း တိမိစသောသတ္တဝါ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်ရှစ်ယောက်တို့လည်းကောင်း။ သမုဒ္ဒရာကို ဥပမာပြု၍ သာသနာတော်၌ ဂုဏ်ကို ထားတော်မူ၏၊ ဥပုသ်နေ့၌ ပါတိမောက်ကို ကြားခြင်းလည်းကောင်း ငါတို့ကို တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မသိခြင်းလည်းကောင်း။ စောစောကလျှင် ကဲ့ရဲ့ခြင်းလည်းကောင်း တစ်မျိုး နှစ်မျိုး သုံးမျိုး လေးမျိုး ငါးမျိုး ခြောက်မျိုး ခုနစ်မျိုး ရှစ်မျိုး ကိုးမျိုး ဆယ်မျိုးသော ပါတိမောက်ထားခြင်း ကိုလည်းကောင်း။ သီလ အကျင့် အယူလည်းကောင်း အသက်မွေးမှုလည်းကောင်း လေးပါးသော ဝေဖန်ခြင်း၌ ဟောခြင်းလည်းကောင်း ပါရာဇိကကိုလည်းကောင်း သံဃာဒိသိသ်ကိုလည်းကောင်း ပါစိတ်ကိုလည်းကောင်း ပါဋိဒေသနီကိုလည်းကောင်း။ ဒုက္ကဋ်ကိုလည်းကောင်း ငါးပါးသောဝေဖန်ခြင်းတို့၌ ဟောခြင်းလည်းကောင်း သီလ အကျင့်ပျက်စီးခြင်းကိုလည်းကောင်း မပြုသေးသော အဆုံးအဖြတ်နှင့်လည်းကောင်း ပြုပြီးသော အဆုံးအဖြတ်နှင့်လည်းကောင်း ခြောက်ပါးသော ဝေဖန်ခြင်း၌ ဟောခြင်းလည်းကောင်းသင့်ရာအစီအရင်လည်းကောင်း။ ပါရာဇိကကိုလည်းကောင်း သံဃာဒိသိသ်ကိုလည်းကောင်း ထုလ္လစ္စဥ်းကိုလည်းကောင်း ပါစိတ်ကိုလည်းကောင်း ပါဋိဒေသနီကိုလည်းကောင်း ဒုက္ကဋ်ကိုလည်းကောင်း ဒုဗ္ဘာသီကိုလည်းကောင်း ခုနစ်ပါးသော အဖို့တို့၌ ဟောအပ်၏။ သီလ အကျင့်ပျက်စီးခြင်းလည်းကောင်း အယူ အသက်မွေးမှု ပျက်စီးခြင်းလည်းကောင်း ပြုပြီးသော အဆုံးအဖြတ် မပြုသေးသော အဆုံးအဖြတ်နှင့်တကွ ရှစ်မျိုးလည်းကောင်း သီလ အကျင့် အယူ၌ မပြုသေးသော အဆုံးအဖြတ်နှင့်လည်းကောင်း ပြုပြီးသော အဆုံးအဖြတ်နှင့်လည်းကောင်း ပြုပြီး မပြုသေးသော အဆုံးအဖြတ်နှင့်လည်းကောင်း ဤသို့ ဤကိုးမျိုးတို့ကိုဟုတ်မှန်သောအတိုင်း အသင့်အားဖြင့် ထို မြတ်စွာဘုရားသည် ဟောတော်မူအပ်ကုန်၏။ ပါရာဇိကကျရဟန်းလည်းကောင်း မပြီးသေးသော အဆုံးအဖြတ်လည်းကောင်း သိက္ခာချသော ရဟန်းလည်းကောင်း ထို့အတူ မပြီးသေးသော အဆုံးအဖြတ်လည်းကောင်း ကပ်ရောက်ခြင်းလည်းကောင်း တစ်ဖန် မယူခြင်းလည်ကောင်း တစ်ဖန်ယူသော စကားလည်းကောင်း။ သီလ အကျင့် ပျက်စီးခြင်း၌လည်ကောင်း အကြင် အကြင် အယူပျက်စီးခြင်း၌လည်းကောင်း မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ရွံရှာခြင်းလည်းကောင်း ဆယ်မျိုးအပြားအားဖြင့် ထို ပါတိမောက်ထားခြင်းကို သိကုန်လော့။ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရဟန်းတစ်ပါးကို မြင်၏၊ အခြားရဟန်းသည်လည်း မြင်၍ ပြောကြား၏၊ ထိုရဟန်းသည်ပင် ပြောကြား၏၊ ထိုစကားကို ကြား၍ ထိုရဟန်းသည် ပါတိမောက်ကို ထား၏။ မင်း၊ ခိုးသူ၊ မီး၊ ရေ၊ လူ၊ ဘီလူး၊ သားရဲ၊ မြွေကင်းသန်း၊ အသက်၊ မြတ်သော အကျင့် အန္တရာယ် ဆယ်မျိုးတို့တွင် တစ်မျိုးမျိုးသော အန္တရာယ်ကြောင့် ထ၏။ ထိုကျောင်း၌လည်းကောင်း၊ အခြားကျောင်းတို့၌လည်းကောင်း၊ တရားနှင့်လျော်သော ထားခြင်း မလျော်သောထားခြင်းဟူ၍ အစဥ်အားလျော်စွာ သိကုန်လော့။ သင့်သောအချိ်န်ဟုတ်မှန်ခြင်း အကျိုးနှင့်စပ်ခြင်းလည်းကောင်း ရအံ့လော ဖြစ်အံ့ လော ကိုယ် နှုတ် အကျင့်လည်းကောင်း မေတ္တာလည်းကောင်း အကြားအမြင်များခြင်းလည်းကောင်း ပါတိမောက်နှစ်ပါးတို့လည်းကောင်း။ သင့်သော အချိန်ဟုတ်မှန်သော စကားဖြင့်လည်းကောင်း သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့်လည်းကောင်း အကျိုးနှင့်စပ်သော စကားဖြင့်လည်းကောင်း မေတ္တာစိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း စောဒနာရာ၏၊ မဟုတ်မမှန်သောအားဖြင့် စောဒနာသောရဟန်းအား နှလုံး မသာခြင်းကို မပယ်ဖျောက်နိုင်ရာ၊ စောဒနာခံရသူသည်လည်း ထို့အတူတည်း။ ဟုတ်မှန်သောအားဖြင့် စောဒနာသောရဟန်း စောဒနာခံရသောရဟန်း နှလုံးမသာ ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်နိုင်၏။ သနားခြင်း အစီးအပွါးကို လိုလားခြင်း စောင့်ရှောက်ခြင်း ထစေခြင်း (ဝိနည်းကို) ရှေ့သွားပြုခြင်း။ ဤသို့ စောဒကရဟန်းအား ကျင့်ဝတ်ကို မြတ်စွာဘုရားသည် ပြတော်မူ၏၊ဟုတ် မှန်ခြင်း၌လည်းကောင်း အမျက်မထွက်ခြင်း၌လည်းကောင်း စောဒနာခံရသော ရဟန်း အားသာလျှင် ကျင့်ရာသော သဘောဓမ္မတာတည်း။ ဤကားအကျဥ်းချုပ်ပြီး၏။ ပါတိမောက္ခဋ္ဌပနက္ခန္ဓက ပြီး ပြီ။ ၁၀-ဘိက္ခုနိက္ခန္ဓက ၁-ပဌမအခန်း မဟာပဇာပတိဂေါတမီဝတ္ထု

“Sir, if a monk accuses another illegitimately, in how many ways should regret be aroused in him?” “Regret should be aroused in him in five ways: ‘Venerable, you’re accusing at the wrong time, not at the right time, and so it’s appropriate for you to have regret. You’re accusing falsely, not truthfully, and so it’s appropriate for you to have regret. You’re accusing harshly, not gently, and so it’s appropriate for you to have regret. You’re accusing unbeneficially, not beneficially, and so it’s appropriate for you to have regret. You’re accusing with a mind of ill will, not with a mind of good will, and so it’s appropriate for you to have regret.’ These are the five ways regret should be aroused in a monk who accuses another illegitimately. For what reason? So that other monks won’t think of making false accusations.” “And if a monk has been accused illegitimately, in how many ways should non-regret be aroused in him?” “Non-regret should be aroused in him in five ways: ‘Venerable, you’ve been accused at the wrong time, not at the right time, and so there’s no need for you to have regret. You’ve been accused falsely, not truthfully, and so there’s no need for you to have regret. You’ve been accused harshly, not gently, and so there’s no need for you to have regret. You’ve been accused unbeneficially, not beneficially, and so there’s no need for you to have regret. You’ve been accused with a mind of ill will, not with a mind of good will, and so there’s no need for you to have regret.’” “And if a monk accuses another legitimately, in how many ways should non-regret be aroused in him?” “Non-regret should be aroused in him in five ways: ‘Venerable, you’re accusing at the right time, not at the wrong time, and so there’s no need for you to have regret. You’re accusing truthfully, not falsely, and so there’s no need for you to have regret. You’re accusing gently, not harshly, and so there’s no need for you to have regret. You’re accusing beneficially, not unbeneficially, and so there’s no need for you to have regret. You’re accusing with a mind of good will, not with a mind of ill will, and so there’s no need for you to have regret.’ These are the five ways non-regret should be aroused in a monk who accuses another legitimately. For what reason? So that other monks will think of making truthful accusations.” “And if a monk has been accused legitimately, in how many ways should regret be aroused in him?” “Regret should be aroused in him in five ways: ‘Venerable, you’ve been accused at the right time, not at the wrong time, and so it’s appropriate for you to have regret. You’ve been accused truthfully, not falsely, and so it’s appropriate for you to have regret. You’ve been accused gently, not harshly, and so it’s appropriate for you to have regret. You’ve been accused beneficially, not unbeneficially, and so it’s appropriate for you to have regret. You’ve been accused with a mind of good will, not with a mind of ill will, and so it’s appropriate for you to have regret.’” “And, sir, how many qualities should a monk attend to in himself before accusing another?” “He should attend to five qualities in himself: compassion, being of benefit, sympathy, the idea of clearing offenses, and the idea of prioritizing the training.” “And how many qualities should a monk who is accused set up?” “A monk who is accused should set up two qualities: truth and composure.” The second section for recitation is finished. The ninth chapter on the cancellation of the Monastic Code is finished. In this chapter there are thirty topics. This is the summary: “On the observance day, as far as, The bad monk did not leave; Thrown out by Moggallāna, Amazing, in the instruction of the Victor. Slopes, and gradual training, Steady, without transgressing; Corpse, the Sangha ejects, Rivers, and they lose. They flow, they are extinguished, One taste, and freedom; Many, and the spiritual path, Being, the eight noble persons. Having made the ocean simile, He taught the qualities of Buddhism; On the observance day, the Monastic Code, No one knows about us. Preempt, they complained, One, two, three, four; Five, six, seven, eight, And nine, and tenth. Morality, conduct, and view, Livelihood, in four parts; And offense entailing expulsion, offense entailing suspension, Offense entailing confession, <j>offense entailing acknowledgment. Offense of wrong conduct, in five parts, And failure in morality and conduct; Has not failed, and has failed, In six parts according to the same method. And offense entailing expulsion, offense entailing suspension, Serious offense, and with offense entailing confession; And indeed offense entailing acknowledgment, Offense of wrong conduct, offense of wrong speech. And failure in morality and conduct; Failure in view and livelihood; And the eight with failed and not failed, These with the morality, conduct, and view. With not failed, also with failed, And with both failed and not failed; Thus a ninefold is spoken of, According to the real method. Offense entailing expulsion, unfinished, And just so renounced; He goes to, he reopens, And discussion on reopening. And failure in morality and conduct, So with failure in view; Seen, heard, suspected, You should know it as tenfold. A monk sees a monk, And another informs him; He just tells him, He cancels the Monastic Code. It breaks up because of a threat, Kings, criminals, fire, and flooding; People, and spirits, Predatory animals, snakes, life, monastic life. By a certain one of the ten, Or some in that; And just legitimate, illegitimate, You should know it according to the same procedure. Right time, real, beneficial, I will gain, there will be; Bodily and verbal, good will, Learned, both. Appropriate time, with truth, with gentleness, The eighth training rule is finished. Regret, legitimately, Thus speech should be abolished. For the legitimate accuser and the accused, Regret should be abolished; Compassion, benefit, sympathy, Clearing, prioritizing. The practice of the accuser, Was explained by the fully Awakened One; Just truth and composure, Are proper for the accused.” The chapter on the cancellation of the Monastic Code is finished.

၄၀၂။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သက္ကတိုင်း ကပိလဝတ်ပြည် နိဂြောဓာရုံကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ရပ်တည်ပြီးသော် မြတ်စွာဘုရားအား- “အသျှင်ဘုရား တောင်းပန်ပါ၏၊ မာတုဂါမသည် မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်၍ ရဟန်းပြုလိုပါ၏”ဟု (လျှောက်၏)။ ဂေါတမီ မသင့်၊ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ မာတုဂါမ၏ ရဟန်းဖြစ်ခြင်းကို သင်သည် မနှစ်သက်အပ်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် မြတ်စွာဘုရား အား “အသျှင်ဘုရား တောင်းပန်ပါ၏၊ မာတုဂါမသည် မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်၍ ရဟန်းပြုလိုပါ၏”ဟု (လျှောက်၏)။ ဂေါတမီ မသင့်၊ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ မာတုဂါမ၏ ရဟန်းဖြစ်ခြင်းကို သင်သည် မနှစ်သက်အပ်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် “မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာ တော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ မာတုဂါမ၏ ရဟန်းဖြစ်ခြင်းကို မြတ်စွာဘုရားသည် ခွင့်မပြု”ဟု ဆင်းရဲခြင်း နှလုံးမသာခြင်းရှိသည်ဖြစ်၍ မျက်ရည်ယိုထွက်သော မျက်နှာရှိသည်ဖြစ်၍ ငိုကြွေး လျက် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးနောက် အရိုအသေပြုကာ ဖဲခွါသွားလေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကပိလဝတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော်မူပြီးလျှင် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်သော် ဝေသာလီပြည်သို့ ရောက်တော်မူ၍ ထိုဝေသာလီပြည် မဟာဝုန်တော ပြာသာဒ်ဆောင်ပေါက်သော ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် ဆံတို့ကို ဖြတ်ပြီးလျှင် ဖန်ရည်ဆိုး အဝတ်တို့ကို ဝတ်၍ သာကီဝင်မင်းသမီးများစွာတို့နှင့်အတူ ဝေသာလီပြည်သို့ ဖဲသွားလေသော် အစဥ်အတိုင်း ဝေသာလီပြည် မဟာဝုန်တော ပြာသာဒ်ဆောင်ပေါက်သော ကျောင်းသို့ ချ ဥ်းကပ်မိ၏။ ထိုအခါ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် ဖူးဖူးရောင်သော ခြေတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မြူပြွမ်းသော ကိုယ်ဖြင့်လည်းကောင်း ဆင်းရဲခြင်း နှလုံးမသာခြင်းရှိသည် ဖြစ်၍ မျက်ရည်ယိုစီးသော မျက်နှာရှိသည် ဖြစ်၍ ငိုကြွေးလျက် တံခါးမုခ်ပြင်ပ၌ ရပ်တည်၏၊ အသျှင်အာနန္ဒာသည် ဖူးဖူးရောင်သော ခြေတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မြူပြွမ်းသောကိုယ်ဖြင့်လည်းကောင်း ဆင်းရဲခြင်း နှလုံးမသာခြင်းရှိသည်ဖြစ်၍ မျက်ရည်ယိုစီးသော မျက်နှာရှိသည်ဖြစ်၍ ငိုကြွေးလျက် တံခါးမုခ်ပြင်ပ၌ ရပ်တည်နေသော မဟာပဇာပတိဂေါတမီကို မြင်လျှင် “ဂေါတမီ သင်သည် အဘယ့်ကြောင့် ဖူးဖူးရောင်သော ခြေတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မြူပြွမ်းသော ကိုယ်ဖြင့်လည်းကောင်း ဆင်းရဲခြင်း နှလုံးမသာခြင်းရှိသည်ဖြစ်၍ မျက်ရည်ယိုစီးသော မျက်နှာရှိသည်ဖြစ်၍ ငိုကြွေး လျက် တံခါးမုခ်ပြင်ပ၌ ရပ်တည်နေသနည်း”ဟု (မေး၏)။ အသျှင်အာနန္ဒာ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ မာတုဂါမ၏ ရဟန်းဖြစ်ခြင်းကို မြတ်စွာဘုရား ခွင့်မပြုသောကြောင့် ရပ်တည်နေ ပါသည်”ဟု (လျှောက်၏)။ ဂေါတမီ သို့ဖြစ်လျှင် ငါသည် မြတ်စွာဘုရားကို မြတ်စွာဘုရားဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ မာတုဂါမ၏ ရဟန်းဖြစ်ခြင်းကို တောင်းပန်စဥ် ဤနေရာ၌ တစ်ခဏမျှ နေပါဦးဟု (ပြောဆို၏)။ ထို့နောက် အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးသော်- “အသျှင်ဘုရား ဤမဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် ‘မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ မာတုဂါမ၏ ရဟန်းဖြစ်ခြင်းကို မြတ်စွာဘုရားသည် ခွင့်မပြု’ဟု ဖူးဖူးရောင်သော ခြေတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မြူပြွမ်းသော ကိုယ်ဖြင့်လည်းကောင်း ဆင်းရဲခြင်း နှလုံးမသာခြင်းရှိသည် ဖြစ်၍ မျက်ရည်ယိုစီးသော မျက်နှာရှိသည်ဖြစ်၍ ငိုကြွေးလျက် တံခါးမုခ် ပြင်ပ၌ ရပ်တည်နေပါ၏။ တောင်းပန်ပါသည် အသျှင်ဘုရား၊ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော် မူသော ဓမ္မဝိနယ‘သာသနာတော်’ ၌ မာတုဂါမသည် လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ ရဟန်းအဖြစ်ကို ရစေချင်ပါသည်”ဟု (လျှောက်၏)။ အာနန္ဒာ မသင့်၊ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ မာတုဂါမ၏ ရဟန်းဖြစ်ခြင်းကို သင်သည် မနှစ်သက်အပ်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားအား - “တောင်းပန်ပါသည် အသျှင်ဘုရား၊ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ မာတုဂါမသည် လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ ရဟန်းအဖြစ်ကို ရစေချင် ပါသည်”ဟု (လျှောက်၏)။ အာနန္ဒာ မသင့်၊ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ မာတုဂါမ၏ ရဟန်းဖြစ်ခြင်းကို သင်သည် မနှစ်သက်အပ်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထို့နောက် အသျှင်အာနန္ဒာသည် “မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာ တော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ မာတုဂါမ၏ ရဟန်းဖြစ်ခြင်းကို မြတ်စွာဘုရားသည် ခွင့်မပြု”ဟု သိ၍ ငါသည် အခြားအကြောင်းဖြင့် မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ မာတုဂါမ၏ ရဟန်းဖြစ်ခြင်းကို တောင်းပန်ရသော် ကောင်းလေစွဟု ကြံစည်ပြီးနောက် မြတ်စွာဘုရားအား- “အသျှင်ဘုရား မာတုဂါမသည် မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာ တော်’၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍သောတာပတ္တိဖိုလ်ကိုလည်းကောင်း၊ သကဒါဂါမိဖိုလ် ကိုလည်းကောင်း၊ အနာဂါမိဖိုလ်ကိုလည်းကောင်း၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက် ပြုခြင်းငှာ ထိုက်တန်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏)။ အာနန္ဒာ မာတုဂါမသည် မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍သောတာပတ္တိဖိုလ်ကိုလည်းကောင်း၊ သကဒါဂါမိဖိုလ် ကိုလည်းကောင်း၊ အနာဂါမိဖိုလ်ကိုလည်းကောင်း၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက် ပြုခြင်းငှာ ထိုက်တန်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား မာတုဂါမသည် မြတ်စွာဘုရားဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍သောတာပတ္တိဖိုလ်ကိုလည်းကောင်း၊ သကဒါဂါမိဖိုလ်ကိုလည်းကောင်း၊ အနာဂါမိဖိုလ်ကိုလည်းကောင်း၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုခြင်းငှာ ထိုက်တန်ပါမူ၊ အသျှင်ဘုရား မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် ကျေးဇူးများပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရား၏ မိထွေးတော်ပါတည်း၊ ခြေဖြင့် သွားနိုင်ချိ်န်အထိ မွေးမြူသူပါတည်း၊ နို့တိုက်သူပါတည်း၊ မယ်တော် နတ်ရွာစံပြီးနောက် မြတ်စွာ ဘုရားကို နို့တိုက်ပါ၏၊ တောင်းပန်ပါသည် အသျှင်ဘုရား၊ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်၍ ရဟန်းအဖြစ် ရစေချင်ပါသည်ဟု (လျှောက်၏)။ ဂရုဓံ ရှစ်ပါး

Theravāda Collection on Monastic Law The Small Division The chapter on nuns 1. The account of Mahāpajāpati Gotamī At one time the Buddha was staying in the Sakyan country in the Banyan Tree Monastery at Kapilavatthu. At this time Mahāpajāpati Gotamī went to the Buddha, bowed down to him, and said, “Sir, please allow women to go forth into homelessness on the spiritual path proclaimed by the Buddha.” “Let it be, Gotami, don’t pursue this idea.” A second time and a third time she asked the same question and got the same reply. She thought, “The Buddha doesn’t allow women to go forth,” and sad and tearful she bowed down, circumambulated him with her right side toward him, and left. When the Buddha had stayed at Kapilavatthu for as long as he liked, he set out wandering toward Vesālī. When he eventually arrived, he stayed in the house with the peaked roof in the Great Wood. In the meantime Mahāpajāpati shaved her hair, put on ocher robes, and set out for Vesālī together with a number of Sakyan women. When she eventually arrived, she went to the house with the peaked roof in the Great Wood. She then stood outside the gatehouse, sad and tearful, covered in dust, her feet swollen. Venerable Ānanda saw her there and said to her, “Why are you standing outside the gatehouse like this?” “Because, Venerable Ānanda, the Buddha doesn’t allow women to go forth.” “Well then, Gotamī, please wait here for a moment while I ask the Buddha.” Venerable Ānanda went to the Buddha, bowed, sat down, and said, “Sir, Mahāpajāpati Gotamī is standing outside the gatehouse, sad and tearful, covered in dust, her feet swollen. She says you won’t allow women to go forth. Sir, please allow women to go forth.” “Let it be, Ānanda, don’t pursue this idea.” A second time and a third time he asked the same question and got the same reply. Ānanda thought, “The Buddha doesn’t allow women to go forth. What if I try another approach?” He then said, “If women were allowed to go forth, would they be capable of realizing the fruit of streamentry, the fruit of once-returning, the fruit of non-returning, and the fruit of perfection?” “Yes, they would.” “If that’s so, sir, and considering that Mahāpajāpati has been very helpful to you—she’s your aunt who nurtured you, brought you up, and breastfed you when your own mother died— please allow women to go forth.” 2. The eight important principles

၄၀၃။ အာနန္ဒာ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် ဂရုဓံရှစ်ပါးတို့ကို အကယ်၍ ဝန်ခံသည် ဖြစ်အံ့၊ ထိုဝန်ခံခြင်းသည်ပင် ထိုဂေါတမီအတွက် ပဉ္စင်းခံမှု ဖြစ်စေလော့။ ဘိက္ခုနီမသည် ပဉ္စင်းဖြစ်၍ ဝါတစ်ရာရှိသော်လည်း ထိုနေ့ပဉ္စင်းဖြစ်သော ရဟန်းအား ရှိခိုးခြင်း ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်း လက်အုပ်ချီခြင်း ရိုသေခြင်းအမှုကို ပြုရမည်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၁) ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်းယောကျာ်းမရှိသော ကျောင်း၌ ဝါမဆိုအပ်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၂) ဘိက္ခုနီမသည် လခွဲတိုင်း လခွဲတိုင်း ဘိက္ခုသံဃာထံမှ ဥပုသ်ကို မေးခြင်း၊ အဆုံးအမခံရန် ချဥ်းကပ် ခြင်းဟူသော ဤတရားနှစ်ပါးတို့ကို လိုလားတောင့်တရမည်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၃) ဘိက္ခုနီမသည် ဝါကျွတ်လတ်သော် နှစ်ဖက်သံဃာ၌ မြင်ခြင်း၊ ကြားခြင်း၊ ယုံမှားခြင်းဟူသော အကြောင်းသုံးမျိုးတို့ဖြင့် ဖိတ်ကြားရမည်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၄) ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ ရောက်လတ်သော် နှစ်ဖက်သံဃာ၌ ပက္ခမာနတ်ကို ကျင့်ရမည်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၅) နှစ်နှစ်တို့ပတ်လုံး တရားခြောက်ပါးတို့၌ အကျင့်ကို ကျင့်ပြီးသော သိက္ခမာန်အား နှစ်ဖက်သော သံဃာ၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းကို ရှာရမည်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက် ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၆) ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်းယောကျာ်းကို တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းဖြင့် မဆဲရေးအပ်၊ မရေရွတ်အပ်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၇) ရဟန်းဖြစ်သည့် နေ့မှစ၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့ အပေါ်၌ ဘိက္ခုနီမတို့၏ ပြောဆိုခွင့်ကို ပိတ်ပင် အပ်၏၊ ဘိက္ခုနီမတို့အပေါ်၌ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ ပြောဆိုခွင့်ကို မပိတ်ပင်အပ်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၈) အာနန္ဒာ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် ဤဂရုဓံရှစ်ပါးတို့ကို အကယ်၍ ဝန်ခံသည် ဖြစ်အံ့၊ ထို ဝန်ခံခြင်းသည်ပင် ထိုဂေါတမီအတွက် ပဉ္စင်းခံခြင်း ဖြစ်စေလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားထံ၌ ဂရုဓံရှစ်ပါးတို့ကို သင်ယူပြီးနောက် မဟာ ပဇာပတိဂေါတမီထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင်- “ဂေါတမီ သင်သည် ဂရုဓံရှစ်ပါးတို့ကို အကယ်၍ ဝန်ခံသည် ဖြစ်အံ့၊ ထိုဝန်ခံခြင်းသည်ပင် သင့်အတွက် ပဉ္စင်းခံမှု ဖြစ်လတ္တံ့။ (၁) ဘိက္ခုနီမသည် ပဉ္စင်းဖြစ်၍ ဝါတစ်ရာရှိသော်လည်း ထိုနေ့ပဉ္စင်းဖြစ်သော ရဟန်းအား ရှိခိုးခြင်း ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်း လက်အုပ်ချီခြင်း ရိုသေခြင်းကို ပြုရမည်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၂) ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်းယောကျာ်းမရှိသော ကျောင်း၌ ဝါမဆိုအပ်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၃) ဘိက္ခုနီမသည် လခွဲတိုင်း လခွဲတိုင်း ဘိက္ခုသံဃာထံမှ ဥပုသ်ကိုမေးခြင်း၊ အဆုံးအမခံရန် ချဥ်း ကပ်ခြင်းဟူသော ဤတရားနှစ်ပါးတို့ကို လိုလားတောင့်တရမည်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၄) ဘိက္ခုနီမသည် ဝါကျွတ်လတ်သော် နှစ်ဖက်သံဃာ၌ မြင်ခြင်း၊ ကြားခြင်း၊ ယုံမှားခြင်းဟူသော အကြောင်းသုံးမျိုးတို့ဖြင့် ဖိတ်ကြားရမည်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၅) ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ ရောက်လတ်သော် နှစ်ဖက်သံဃာ၌ ပက္ခမာနတ်ကို ကျင့်ရမည်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူး အပ်။ (၆) နှစ်နှစ်တို့ပတ်လုံး တရားခြောက်ပါးတို့၌ အကျင့်ကို ကျင့်ပြီးသော သိက္ခမာန်အား နှစ်ဖက်သော သံဃာ၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းကို ရှာရမည်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၇) ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်းယောကျာ်းကို တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းဖြင့် မဆဲရေးအပ်၊ မရေရွတ် အပ်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ (၈) ရဟန်းဖြစ်သည့် နေ့မှစ၍ ရဟန်းတို့အပေါ်၌ ဘိက္ခုနီမတို့၏ ပြောဆိုခွင့်ကို ပိတ်ပင်အပ်၏၊ ဘိက္ခုနီမတို့အပေါ်၌ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ ပြောဆိုခွင့်ကို မပိတ်ပင်အပ်၊ ဤတရားကိုလည်း ရိုသေ၍ လေးစား၍ မြတ်နိုး၍ ပူဇော်၍ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်။ “ဂေါတမီ သင်သည် ဤဂရုဓံရှစ်ပါးတို့ကို ဝန်ခံမူ၊ ထိုဝန်ခံခြင်းသည်ပင် သင့်အတွက် ပဉ္စင်းခံမှု ဖြစ် လတ္တံ့”ဟု ပြောဆို၏။ အသျှင်ဘုရားအာနန္ဒာ ငယ်ရွယ်နုပျိုလျက် တန်ဆာဆင်လေ့ရှိသော ဦးခေါင်းဆေးလျှော်ပြီးသော မိန်းမသည်လည်းကောင်း၊ ယောကျာ်းသည်လည်းကောင်း ကြာပန်းကိုဖြစ်စေ မိုးဆွေပန်းကိုဖြစ်စေ စစ်သိမ် ပန်း (လန်ဘူးပန်း) ကိုဖြစ်စေ ရ၍ လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် ယူကာ မြတ်သော အင်္ဂါဖြစ်သော ဦးခေါင်း၌ ထားရာသကဲ့သို့၊ အသျှင်ဘုရားအာနန္ဒာ ဤအတူပင် အကျွန်ုပ်သည် ဤဂရုဓံရှစ်ပါးတို့ကို ဝန်ခံပါ၏၊ အသက်ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးပါဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးသော် “အသျှင်ဘုရား မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် ဂရုဓံရှစ်ပါးတို့ကို ဝန်ခံပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရား၏ မိထွေးတော်သည် ရဟန်းဖြစ်ပါပြီ”ဟု (လျှောက်၏)။ အာနန္ဒာ မာတုဂါမသည် မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ ရဟန်းအဖြစ်ကို မရပါလျှင် မြတ်သောအကျင့် ‘သာသနာတော်’သည် ကြာမြင့်စွာ တည်တံ့ရာ၏၊ အနှစ်တစ်ထောင်ပတ်လုံး သူတော်ကောင်းတရားသည် တည်ရာ၏။ အာနန္ဒာ မာတုဂါမသည် မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူသော ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်း ဘောင်သို့ ဝင်၍ ရဟန်းအဖြစ်ကို ရသောကြောင့် ယခုအခါ၌ မြတ်သောအကျင့် ‘သာသနာတော်’သည် ကြာမြင့်စွာ တည်တံ့မည် မဟုတ်၊ အာနန္ဒာ ယခု နှစ်ငါးရာတို့သာလျှင် သူတော်ကောင်းတရားသည် တည် လတ္တံ့။ အာနန္ဒာ မာတုဂါမများ၍ ယောကျာ်းနည်းသော အမှတ်မရှိသော အိမ်တို့ကို အိုး၌ (မီးထွန်း၍) ခိုးတတ်သော ခိုးသူတို့သည် ဖျက်ဆီးလွယ်ကုန်သကဲ့သို့၊ အာနန္ဒာ ဤအတူပင် အကြင်ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ မာတုဂါမသည် လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်၍ ရဟန်းအဖြစ်ကို ရ၏၊ ထိုမြတ်သော အကျင့် ‘သာသနာတော်’သည် ကြာမြင့်စွာ မတည်တံ့နိုင်။ အာနန္ဒာ ပြည့်စုံဖြစ်ထွန်းသော သလေးခင်း၌ ဖလံဖြူမည်သော ရောဂါမျိုး ကျရောက်သော် ထို သလေးခင်းသည် ကြာမြင့်စွာ မတည်တံ့သကဲ့သို့၊ အာနန္ဒာ ဤအတူပင့်အကြင်ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ မာတုဂါမသည် လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်၍ ရဟန်းအဖြစ်ကို ရ၏၊ ထိုမြတ်သော အကျင့် ‘သာသနာတော်’သည် ကြာမြင့်စွာ မတည်တံ့နိုင်။ အာနန္ဒာ ပြည့်စုံဖြစ်ထွန်းသော ကြံခင်း၌ အူနီမည်သော ရောဂါမျိုး ကျရောက်သော် ထိုကြံခင်းသည် ကြာမြင့်စွာ မတည်တံ့သကဲ့သို့၊ ဤအတူပင် အကြင်ဓမ္မဝိနယ ‘သာသနာတော်’ ၌ မာတုဂါမသည် လူ့ ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်၍ ရဟန်းအဖြစ်ကို ရ၏၊ ထိုမြတ်သော အကျင့် ‘သာသနာတော်’သည် ကြာမြင့်စွာ မတည်တံ့နိုင်။ အာနန္ဒာ ယောကျာ်းသည် ရေကန်ကြီး၏ ကန်ဘောင်ရိုးကို ရေမလွန်ခြင်းငှါ စောစောက ကြိုတင်၍ ကန်သင်းဖွဲ့သကဲ့သို့၊ ဤအတူပင် ငါသည် ဘိက္ခုနီမတို့အတွက် ဂရုဓံရှစ်ပါးတို့ကို ပညတ်ပြီးခဲ့ပြီ၊ အသက် ထက်ဆုံး မလွန်ကျူးအပ်ကုန်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဘိက္ခုနီမတို့၏ ဂရုဓံတရားရှစ်ပါး ပြီး၏။ ဘိက္ခုနီဥပသမ္ပဒါကို ခွင့်ပြု ခြင်း

“Ānanda, if Mahāpajāpati accepts these eight important principles, that will be her full ordination: A nun who has been fully ordained for a hundred years should bow down to a monk who was given the full ordination on that very day, and she should stand up for him, raise her joined palms to him, and do acts of respect toward him. This principle is to be honored and respected all one’s life, and is not to be breached. A nun shouldn’t spend the rainy-season residence in a monastery without monks. This principle too is to be honored and respected all one’s life, and is not to be breached. Every half-month a nun should seek two things from the Sangha of monks: asking it about the observance day and going to it for the instruction. This principle too is to be honored and respected all one’s life, and is not to be breached. A nun who has completed the rainy-season residence should invite correction from both Sanghas in regard to three things: what has been seen, heard, or suspected. This principle too is to be honored and respected all one’s life, and is not to be breached. A nun who has committed a heavy offense must undertake a trial period for a half-month toward both Sanghas. This principle too is to be honored and respected all one’s life, and is not to be breached. A trainee nun who has trained for two years in the six rules may seek for full ordination in both Sanghas. This principle too is to be honored and respected all one’s life, and is not to be breached. A nun may not in any way abuse or revile a monk. This principle too is to be honored and respected all one’s life, and is not to be breached. From today onwards, nuns may not correct monks, but monks may correct nuns. This principle too is to be honored and respected all one’s life, and is not to be breached. Ānanda, if Mahāpajāpati accepts these eight important principles, that will be her full ordination.” After learning these eight important principles from the Buddha, Ānanda went to Mahāpajāpati and said, “If you accept eight important principles, Gotami, that will be your full ordination.” And he told her the principles. She replied, “Just as a young woman or man—someone fond of adornments, who has just washed their hair—would receive a garland of water lilies, jasmine, or sandan flowers with both hands and place it on their head, so too, do I receive these eight important principles, not to be breached for life.” Ānanda then went to the Buddha, bowed, sat down, and said, “Sir, Mahāpajāpati has accepted the eight important principles. Your aunt is now ordained.” “Ānanda, if women had not been allowed to go forth on this spiritual path proclaimed by the Buddha, the spiritual life would have lasted a long time—the true Teaching would have lasted a thousand years. But now that women have been allowed to go forth, the spiritual life won’t last long— the true Teaching will only last five hundred years. Just as families with many women and few men are easily robbed by thieves, so too, the spiritual life doesn’t last long on a spiritual path where women are allowed to go forth. Just as a ripe field of rice affected by whiteheads won’t last long, so too, the spiritual life doesn’t last long on a spiritual path where women are allowed to go forth. Just as a ripe field of sugarcane attacked by red rot won’t last long, so too, the spiritual life doesn’t last long on a spiritual path where women are allowed to go forth. Just as a man might, as a safeguard, surround a large pool with an embankment to stop the water from overflowing, so too, have I, as a safeguard, laid down the eight important principles, not to be breached for life.” The eight important principles for nuns are finished. 3. The allowance for the full ordination of nuns

၄၀၄။ ထိုအခါ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ရပ်တည်ကာ- “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ဤသာကီဝင်မင်းသမီးတို့နှင့် စပ်လျဥ်း၍ အဘယ်သို့ ပြုကျင့်ပါအံ့ နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် မဟာပဇာပတိဂေါတမီကို တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင် စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန် ရွှင်လန်းစေ၏။ ထို့နောက် မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် မြတ်စွာဘုရားက တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန် ရွှင်လန်းစေပြီးဖြစ်ရကား မြတ်စွာဘုရား ကို ရှိခိုး၍ အရိုအသေပြုကာ ဖဲခွါသွားလေ၏။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့ကို ပဉ္စင်းခံပေးရန် ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော် မူ၏)။ ထိုအခါ ထိုဘိက္ခုနီမတို့သည် မဟာပဇာပတိဂေါတမီအား- “အသျှင်မသည် ပဉ္စင်းမဖြစ်သေး၊ အကျွန်ုပ်တို့သာ ပဉ္စင်းဖြစ်ကုန်၏၊ ရဟန်းယောကျာ်းတို့က ရဟန်းမိန်းမတို့ကို ပဉ္စင်းခံပေးရမည်ဟု မြတ်စွာဘုရား ပညတ်တော်မူ၏”ဟု ဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် အသျှင်အာနန္ဒာထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ရပ်လျက် အသျှင်အာနန္ဒာအား- “အသျှင်ဘုရား အာနန္ဒာ ဤဘိက္ခုနီမတို့သည် အကျွန်ုပ်ကို ‘အသျှင်မသည် ပဉ္စင်းမဖြစ်သေး၊ အကျွန်ုပ်တို့သာ ပဉ္စင်းဖြစ်ကုန်၏၊ ရဟန်းယောကျာ်းတို့က ရဟန်းမိန်းမကို ပဉ္စင်းခံပေးရမည်’ဟု မြတ်စွာဘုရား ပညတ်တော်မူ၏”ဟု ပြောဆိုကြပါသည်ဟူ၍ လျှောက်၏။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်လျက်- “အသျှင်ဘုရား မဟာပဇာပတိဂေါတမီက အသျှင်အာနန္ဒာ ဤဘိက္ခုနီမတို့သည် အကျွန်ုပ်ကို ‘အသျှင်မသည် ပဉ္စင်းမဖြစ်သေး၊ အကျွန်ုပ်တို့သာ ပဉ္စင်းဖြစ်ကုန်၏၊ ရဟန်းယောကျာ်းတို့က ရဟန်းမိန်းမတို့ကို ပဉ္စင်းခံပေးရမည်’ဟု မြတ်စွာဘုရား ပညတ်တော်မူ၏ဟု ပြောဆိုကြပါသည်ဟူ၍ လျှောက်ပါ့သည်”ဟု လျှောက်၏။ အာနန္ဒာ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် ဂရုဓံရှစ်ပါးတို့ကို ဝန်ခံသည့်နေ့ကစ၍ ထိုဝန်ခခြင်းသည်ပင် ပဉ္စင်းခံခြင်းပြီးတော့၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Mahāpajāpati went to the Buddha, bowed down, and said, “Sir, what should I do with these Sakyan women?” The Buddha then instructed, inspired, and gladdened her with a teaching, after which she bowed down, circumambulated him with her right side toward him, and left. Soon afterwards the Buddha gave a Teaching and addressed the monks: “I allow monks to give the full ordination to nuns.” Soon afterwards those nuns said to Mahāpajāpati, “We’re ordained, but you’re not, for the Buddha has laid down that monks should give the full ordination to nuns.” Mahāpajāpati then went to Venerable Ānanda, bowed down, and told him what the Sakyan women had said. And Ānanda went to the Buddha, bowed, sat down, and told him what Mahāpajāpati had said. The Buddha replied, “Mahāpajāpati was ordained from the moment she accepted the eight important principles.”

၄၀၅။ ထို့နောက် မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် အသျှင်အာနန္ဒာထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ အသျှင်အာနန္ဒာကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ရပ်လျက်- “အသျှင်ဘုရား အာနန္ဒာ အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားအား တစ်ခုသော ဆုကို တောင်းပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့အားလည်းကောင်း၊ ရဟန်းမိန်းမတို့အားလည်းကောင်း သီတင်းကြီး အစဥ်အတိုင်း ရှိခိုးခြင်း ခရီးဦးကြိုခြင်း လက်အုပ်ချီ ခြင်း အရိုအသေပြုခြင်းတို့ကို ခွင့်ပြုတော်မူသော် ကောင်းပါ၏ဟု လျှောက်၏။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချ ဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသောနေရာ၌ ထိုင်လျက်- “အသျှင်ဘုရား မဟာပဇာပတိဂေါတမီက ‘အသျှင်အာနန္ဒာ အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားအား တစ်ခုသော ဆုကို တောင်းပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့အားလည်းကောင်း၊ ရဟန်းမိန်းမတို့အားလည်းကောင်း သီတင်းကြီး အစဥ်အတိုင်း ရှိခိုးခြင်း ခရီးဦးကြိုခြင်း လက် အုပ်ချီခြင်း အရိုအသေပြုခြင်းတို့ကို ခွင့်ပြုတော်မူသော် ကောင်းပါ၏’ဟု လျှောက်ပါသည်”ဟု လျှောက်၏။ အာနန္ဒာ မာတုဂါမအား ရှိခိုးခြင်း ခရီးဦးကြိုခြင်း လက်အုပ်ချီခြင်း အရိုအသေပြုခြင်းတို့ကို ခွင့်ပြု နိုင်သော အကြောင်းအရာသည် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အာနန္ဒာ မကောင်းသဖြင့် ဟောအပ်သော တရားရှိကုန်သော ဤသာသနာတော်မှ တစ်ပါးဖြစ်သော တိတ္ထိတို့ စင်လျက်လည်း မာတုဂါမအား ရှိခိုးခြင်း ခရီးဦးကြိုခြင်း လက်အုပ်ချီခြင်း အရိုအသေပြုခြင်းတို့ကို မလုပ်ကြကုန်။ မာတုဂါမအား ရှိခိုးခြင်း ခရီးဦးကြိုခြင်း လက်အုပ်ချီခြင်း အရိုအသေပြုခြင်းတို့ကို မြတ်စွာဘုရားသည် အဘယ်မှာ ခွင့်ပြုနိုင်အံ့နည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ မာတုဂါမအား ရှိခိုးခြင်း ခရီးဦးကြိုခြင်း လက်အုပ်ချီခြင်း အရိုအသေပြုခြင်းတို့ကို မပြုလုပ်အပ်၊ ပြုလုပ်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသောနေရာ၌ ရပ်တည်လျက်- “အသျှင်ဘုရား ရဟန်းမိန်းမတို့၏ အကြင်သိက္ခာပုဒ်တို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့နှင့် ဆက်ဆံကုန်၏၊ ထိုသိက္ခာပုဒ်တို့နှင့် စပ်လျဥ်း၍ အကျွန်ုပ်တို့သည် အဘယ်သို့ ပြုကျင့်ရပါအံ့နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ဂေါတမီ ရဟန်းမိန်းမတို့၏ အကြင်သိက္ခာပုဒ်တို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့နှင့် ဆက်ဆံကုန်၏၊ ထို သိက္ခာပုဒ်တို့နှင့် စပ်လျဥ်း၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့ ကျင့်သကဲ့သို့ ကျင့်ကြကုန်လော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “အသျှင်ဘုရား ရဟန်းမိန်းမတို့၏ အကြင်သိက္ခာပုဒ်တို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့နှင့် မဆက်ဆံ ကုန်၊ ထိုသိက္ခာပုဒ်တို့နှင့် စပ်လျဥ်း၍ အကျွန်ုပ်တို့သည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရပါအံ့နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ဂေါတမီ ရဟန်းမိန်းမတို့၏ အကြင်သိက္ခာပုဒ်တို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့နှင့် မဆက်ဆံကုန်၊ ထို သိက္ခာပုဒ်တို့နှင့် စပ်လျဥ်း၍ ပညတ်တော်မူသည့်အတိုင်း ကျင့်ကုန်လော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On another occasion Mahāpajāpati went to Venerable Ānanda, bowed down, and said, “Venerable Ānanda, I wish to ask the Buddha for a favor: ‘Sir, please allow the monks and nuns to bow down to one another according to seniority, and likewise to rise up for one another, raise their joined palms to one another, and do acts of respect toward one another according to seniority.’” Venerable Ānanda went to the Buddha, bowed, sat down, and told the Buddha what Mahāpajāpati had said. The Buddha replied, “It’s impossible, Ānanda, that I would allow bowing down to women, or rising up for them, raising one’s joined palms to them, or doing acts of respect toward them. Even the monastics of other religions with their flawed teachings don’t do these things. So how, then, could I allow them?” The Buddha then gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t bow down to a woman, or rise up for, raise your joined palms to, or do acts of respect toward a woman. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” On another occasion Mahāpajāpati went to the Buddha, bowed down, and said, “Sir, how should we practice those training rules that the nuns have in common with the monks?” “You should practice them in the same way as the monks do.” “And how should we practice those training rules that the nuns don’t have in common with the monks?” “You should practice them as they have been laid down.”

၄၀၆။ ထိုအခါ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ရပ်တည်လျက်- “အသျှင်ဘုရား တောင်းပန်ပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အကျဥ်းအားဖြင့် အကျွန်ုပ်အား တရားကို ဟောတော်မူပါလော့၊ အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရား၏ ယင်းတရားကို နာပြီးလျှင် ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ကပ် လျက် မမေ့မလျော့ လုံ့လပြုကာ စိတ်ကို စေလွှတ်လျက် နေလိုပါသည်”ဟု လျှောက်၏။ ဂေါတမီ သင်သည် အကြင်တရားတို့ကို ဤတရားတို့ကား စွဲလမ်းခြင်းငှာ ဖြစ်ကုန်၏၊ စွဲလမ်းမှု ကင်းခြင်းငှာ မဖြစ်ကုန်၊ ဝဋ်၌ ယှဥ်ရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ ဝဋ်၌ မယှဥ်ရန် မဖြစ်ကုန်၊ (ကိလေသာ) တိုးပွါး ရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ ဖျက်ဆီးရန် မဖြစ်ကုန်၊ အလိုကြီးရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ အလိုနည်းရန် မဖြစ်ကုန်၊ မရောင့်ရဲရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ ရောင့်ရဲရန် မဖြစ်ကုန်၊ အပေါင်းအဖော်နှင့် နေရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ ဆိတ်ငြိမ် ရန် မဖြစ်ကုန်၊ ပျင်းရိရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ ကြိုးစားအားထုတ်ရန် မဖြစ်ကုန်၊ မွေးမြူနိုင်ခဲရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ မွေးမြူလွယ်ရန် မဖြစ်ကုန်ဟုသိငြားအံ့၊ ထိုတရားတို့ကို စင်စစ်အားဖြင့် “ဤကား တရားမဟုတ်၊ ဤကား ဝိနည်းမဟုတ်၊ ဤကား မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမ မဟုတ်”ဟု မှတ်လေလော့။ ဂေါတမီ သင်သည် အကြင်တရားတို့ကို ဤတရားတို့ကား စွဲလမ်းမှု ကင်းခြင်းငှာ ဖြစ်ကုန်၏၊ စွဲလမ်းခြင်းငှာ မဖြစ်ကုန်၊ ဝဋ်၌ မယှဥ်ရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ ဝဋ်၌ ယှဥ်ရန် မဖြစ်ကုန်၊ (ကိလေသာကို) ဖျက်ဆီးရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ တိုးပွါးရန် မဖြစ်ကုန်၊ အလိုနည်းးရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ အလိုကြီးရန် မဖြစ် ကုန်၊ ရောင့်ရဲရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ မရောင့်ရဲရန် မဖြစ်ကုန်၊ ဆိတ်ငြိမ်ရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ အပေါင်းအဖော် နှင့် နေရန် မဖြစ်ကုန်၊ ကြိုးစား အားထုတ်ရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ ပျင်းရိရန် မဖြစ်ကုန်၊ မွေးမြူလွယ်ရန်သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ မွေးမြူနိုင်ခဲရန် မဖြစ်ကုန်ဟု သိငြားအံ့း၊ ဂေါတမီ ထိုတရားတို့ကို စင်စစ်အားဖြင့် “ဤကား တရားတည်း၊ ဤကား ဝိနည်းတည်း၊ ဤကား မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမတည်း”ဟု မှတ်လေလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On another occasion Mahāpajāpati went to the Buddha, bowed down, and said, “Sir, please give me a teaching in brief. I’ll then stay by myself, secluded, heedful, energetic, and diligent.” “Those things, Gotami, that you know lead to passion, not to dispassion; to bondage, not to freedom from bondage; to an increase in things, not to a reduction in things; to great desires, not fewness of desires; to discontent, not to contentment; to socializing, not to seclusion; to laziness, not to being energetic; to being burdensome, not to being unburdensome— you should definitely regard them as not the Teaching, not the training, not the Teacher’s instruction. But those things that you know lead to dispassion, not to passion; to freedom from bondage, not to bondage; to a reduction in things, not to an increase in things; to fewness of desires, not to great desires; to contentment, not to discontent; to seclusion, not to socializing; to being energetic, not to laziness; to being unburdensome, not to being unburdensome— you should definitely regard them as the Teaching, the training, the Teacher’s instruction.”

၄၀၇။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့အား ပါတိမောက်ကို မပြအပ်သေး၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတို့အား ပါတိမောက်ကို ပြခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား “အဘယ်သူသည် ဘိက္ခုနီမတို့အား ပါတိမောက်ကို ပြအပ် သနည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်း ယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့အား ပါတိမောက်ကို ပြရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမကျောင်းသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရဟန်းမိန်းမတို့အား ပါတိမောက်ကို ပြကုန်၏။ “ဤရဟန်းမိန်းမတို့သည် ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ မယားကြီးတို့တည်း၊ ဤရဟန်းမိန်းမတို့သည် ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ မယားငယ်တို့တည်း၊ ယခု ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ဤရဟန်း မိန်းမတို့နှင့် အတူတကွ မွေ့လျော်ပျော်ပါးကုန်လတ္တံ့”ဟု လူတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်း ယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့အား ပါတိမောက်ကို မပြအပ်၊ ပြသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတို့က ဘိက္ခုနီမတို့အား ပါတိမောက်ကို ပြရန် (ငါ) ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော် မူ၏)။ “ပါတိမောက်ကို ဤသို့ ပြရမည်”ဟု ဘိက္ခုနီမတို့သည် မသိကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ “ပါတိမောက်ကို ဤသို့ ပြကုန်လော့”ဟု ရဟန်း ယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့အား ပြောကြားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time the Monastic Code was not being recited to the nuns. They told the Buddha. … “The Monastic Code should be recited to the nuns.” The nuns thought, “Who should recite the Monastic Code to the nuns?” They told the Buddha. “The monks should recite the Monastic Code to the nuns.” Soon afterwards the monks went to the nunnery to recite the Monastic Code. People complained and criticized them, “They’re their wives! They’re their mistresses! Now they’re going to enjoy themselves together.” They told the Buddha. “Monks, you shouldn’t recite the Monastic Code to the nuns. If you do, you commit an offense of wrong conduct. Nuns should recite the Monastic Code to the nuns.” The nuns did not know how to recite it. They told the Buddha. “The monks should tell the nuns how to recite the Monastic Code.”

၄၀၈။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် အာပတ်ကို မကုစားကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတို့သည် အာပတ်ကို မကုစားဘဲ မနေအပ်၊ မကုစားသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “အာပတ်ကို ဤသို့ ကုစားရမည်”ဟု ဘိက္ခုနီမတို့သည် မသိကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ “အာပတ်ကို ဤသို့ ကုစားကုန်လော့”ဟု ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့အား ပြောကြားခြင်း ငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထို့နောက် “အဘယ်သူသည် ဘိက္ခုနီမတို့၏ အာပတ်ကို ခံယူအပ်သနည်း”ဟု ရဟန်းတို့အား အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့၏ အာပတ်ကို ခံယူခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် လမ်းမ၌လည်းကောင်း၊ ထုတ်ချင်းပေါက်လမ်း၌လည်းကောင်း၊ လမ်းဆုံ၌လည်းကောင်း၊ ရဟန်းကို မြင်သော် သပိတ်ကို မြေ၌ ချ၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ကိုယ်ဝတ်ကို စံပယ်တင်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် လက်အုပ်ချီ၍ အာပတ်ကို ကုစားကုန်၏။ “ဤရဟန်းမိန်းမတို့သည် ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ မယားကြီးတို့တည်း၊ ဤရဟန်းမိန်းမတို့သည် ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ မယားငယ်တို့တည်း၊ ညဥ့်၌ လွန်ကျူးကြပြီးလျှင် ယခုမှ ကန်တော့ကုန်၏”ဟု လူတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့၏ အာပတ်ကို မခံယူအပ်၊ ခံယူသော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဘိက္ခုနီမတို့၏ အာပတ်ကို ခံယူခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “အာပတ်ကို ဤသို့ ခံယူရမည်”ဟု ဘိက္ခုနီမတို့သည် မသိကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ “အာပတ်ကို ဤသို့ ခံယူလော့”ဟု ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့အား ပြောကြားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time the nuns did not make amends for their offenses. They told the Buddha. “A nun should make amends for her offenses. If she doesn’t, she commits an offense of wrong conduct.” The nuns did not know how to make amends. They told the Buddha. “The monks should tell the nuns how to make amends for an offense.” The monks thought, “Who should receive the confession of offenses from the nuns?” They told the Buddha. “The monks should receive the confession of offenses from the nuns.” Soon afterwards, when the nuns saw a monk on a street, in a cul-de-sac, or at an intersection, they would put down their bowls, arrange their upper robes over one shoulder, squat on their heels, raise their joined palms, and make amends for their offenses. People complained and criticized them, “They’re their wives! They’re their mistresses! Having offended them at night, they now ask for forgiveness.” They told the Buddha. “Monks, you shouldn’t receive confessions from the nuns. If you do, you commit an offense of wrong conduct. Nuns should receive the confession of offenses from the nuns.” The nuns did not know how to receive confessions. They told the Buddha. “The monks should tell the nuns how to receive confessions.”

၄၀၉။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့အား ကံကို မပြုအပ်သေး။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတို့အား ကံကို ပြု ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား “အဘယ်သူသည် ဘိက္ခုနီမတို့အား ကံကို ပြုအပ်သနည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့အား ကံကို ပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ကံပြုခံရသော ဘိက္ခုနီမတို့သည် လမ်းမ၌လည်းကောင်း၊ ထုတ်ချင်းပေါက်လမ်း၌လည်းကောင်း၊ လမ်းဆုံ၌လည်းကောင်း ရဟန်းယောကျာ်းကို မြင်လတ်သော် သပိတ်ကို မြေ၌ ချ၍ လက်ဝဲ တစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ကိုယ်ဝတ်ကို စံပယ်တင်လျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ “စင်စစ် ဤသို့ ပြုအပ်၏”ဟု မှတ်ထင်ကုန်၍ ကန်တော့ကုန်၏။ လူတို့သည် “ဤရဟန်းမိန်းမတို့သည် ဤရဟန်း ယောကျာ်းတို့၏ မယားကြီးတို့တည်း၊ ဤရဟန်းမိန်းမတို့သည် ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ မယားငယ်တို့ တည်း၊ ညဥ့်၌ လွန်ကျူးကြပြီးလျှင် ယခုမှ ကန်တော့ကုန်၏”ဟု ထိုအတူလျှင် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့အား ကံကို မပြုအပ်၊ ပြုသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဘိက္ခုနီမတို့အား ကံကို ပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “ဤသို့ ကံကို ပြုရမည်”ဟု ဘိက္ခုနီမတို့သည် မသိကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ “ဤသို့ ကံကို ပြုကုန်လော့”ဟု ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့အား ပြောကြားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time the nuns’ legal procedures were not being done. They told the Buddha. “Monks, I allow the doing of the nuns’ legal procedures.” The monks thought, “Who should do the nuns’ procedures?” They told the Buddha. “The monks should do the nuns’ legal procedures.” Soon afterwards, when nuns who had had a legal procedure done against them saw a monk on a street, in a cul-de-sac, or at an intersection, they would put down their bowls, arrange their upper robes over one shoulder, squat on their heels, raise their joined palms, and ask for forgiveness, thinking, “This is the way to do it.” People complained and criticized them, “They’re their wives! They’re their mistresses! Having offended them at night, they now ask for forgiveness.” They told the Buddha. “Monks, you shouldn’t do the nuns’ legal procedures. If you do, you commit an offense of wrong conduct. The nuns should do the nuns’ legal procedures.” The nuns did not know how to do procedures. They told the Buddha. “The monks should tell the nuns how to do legal procedures.”

၄၁၀။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် သံဃာ့အလယ်၌ မျက်ကွယ် မျက်မှောက် ငြင်းခုံလျက် ဆန့်ကျင့်ဘက် ပြောကြား စကားများခြင်းသို့ ရောက်သည်ဖြစ်၍ အချင်းချင်း နှုတ်လှံထိုးလျက် နေကုန်၏၊ ထို အဓိကရုဏ်းကို မငြိမ်းစေနိုင်ကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့၏ အဓိကရုဏ်းကို ငြိမ်းစေခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့၏ အဓိကရုဏ်းကို ငြိမ်းစေကုန်၏၊ ထိုအဓိကရုဏ်းကို ဆုံးဖြတ်လတ်သော် ကံသို့ ရောက်သည်လည်း ဖြစ်ကုန်သော အာပတ်သို့ ရောက်သည်လည်း ဖြစ်ကုန်သော ဘိက္ခုနီမတို့ကို မြင်ကုန်၏၊ ဘိက္ခုနီမတို့သည် “အသျှင်ဘုရားတို့ တောင်းပန်ပါ၏၊ အသျှင်တို့သည်ပင် ဘိက္ခုနီမတို့အား ကံကို ပြုပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့သည်ပင် ဘိက္ခုနီမတို့၏ အာပတ်ကို ခံယူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့၏ အဓိကရုဏ်း ကို ငြိမ်းစေရမည်”ဟု မြတ်စွာဘုရားသည် ပညတ်ထားပါသည်ဟု လျှောက်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့ကို ကံသို့တင်၍ ရဟန်းမိန်းမတို့အား လွှဲအပ်ခြင်းငှါ၊ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဘိက္ခုနီမတို့အား ကံကို ပြုခြင်းငှါ၊ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်း မိန်းမတို့အား အာပတ်သို့ တင်၍ ရဟန်းမိန်းမတို့အား လွှဲအပ်ခြင်းငှါ၊ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဘိက္ခုနီမတို့၏ အာပတ်ကို ခံယူခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဥပ္ပလဝဏ်ဘိက္ခုနီမ၏ အနီးနေတပည့်ဖြစ်သော ဘိက္ခုနီမသည် ခုနစ်နှစ်တို့ပတ်လုံး ဝိနည်းကို သင်ယူလျက် မြတ်စွာဘုရားသို့ အစဥ်လိုက်၏၊ သတိလွတ်ကင်းသော ထိုဘိက္ခုနီမအား သင်ယူ ပြီး သင်ယူပြီးသော ဝိနည်းသည် ပျောက်ပျက်၏။ “မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ကြွလိုသတတ်”ဟု ထိုဘိက္ခုနီမသည် ကြား၏။ ထိုအခါ ထိုဘိက္ခုနီမအား “ငါသည် ခုနစ်နှစ်တို့ပတ်လုံး ဝိနည်းကို သင်ယူလျက် မြတ်စွာဘုရားသို့ အစဥ်လိုက် ခဲ့၏၊ ထိုငါ့အား သတိလွတ်သောကြောင့် သင်ယူပြီး သင်ယူပြီးသော ဝိနည်းသည် ပျောက်ပျက်ခဲ့၏။ မာတုဂါမသည် အသက်ထက်ဆုံး မြတ်စွာဘုရားသို့ အစဥ်လိုက်ရန် ခဲယဥ်း၏၊ ငါသည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရအံ့နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုအခါ ထိုဘိက္ခုနီမသည် ဘိက္ခုနီမတို့အား ဤအကြောင်းကို ပြောကြား၏၊ ရဟန်းမိန်းမတို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်း မိန်းမတို့အား ဝိနည်းကို ပို့ချခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ပဌမအခန်း ပြီး၏။ ဒုတိယအခန်း

On one occasion the nuns were arguing and disputing in the midst of the Sangha, attacking one another verbally, and they were not able to resolve that legal issue. They told the Buddha. “I allow the monks to resolve the nuns’ legal issues.” Soon afterwards the monks were resolving a legal issue for the nuns. While they were discussing that legal issue, there were nuns who deserved to have a legal procedure done against them and who had committed an offense. The nuns said, “Venerables, please do the procedure against those nuns and receive their confession of offenses, for the Buddha has laid down that the nuns’ legal issues should be resolved by the monks.” They told the Buddha. “Monks, I allow you to determine the nature of the nuns’ legal procedure, before handing it over to the nuns to do it. And I allow you to charge a nun with an offense, before handing it over to the nuns for them to receive the confession.” At that time a nun who was a pupil of the nun Uppalavaṇṇā had followed the Buddha around for seven years to learn the Monastic Law. But because of her absentmindedness, she repeatedly forgot what she had learned. When she heard that the Buddha wanted to go to Sāvatthī, she reflected on her absentmindedness and thought, “It’s hard for a woman to follow the Teacher around all her life. So, what should I do?” She told the nuns what she had thought, who in turn told the monks, who then told the Buddha. The Buddha said, “I allow monks to teach the Monastic Law to the nuns.” The first section for recitation is finished. Regulations on the instruction

၄၁၁။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေသာလီပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော် မူပြီးနောက် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ ကြွတော်မူသော် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ရောက်တော်မူ၏၊ ထိုသာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “ငါတို့၌ တပ်မက်ကုန်တန်ရာ၏”ဟု ဘိက္ခုနီမတို့ကို ညွန်ရေဖြင့် လောင်းကုန်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းသည် ရဟန်းမိန်းမတို့ကို ညွန်ရေဖြင့် မလောင်းအပ်၊ လောင်းသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ဒဏ်ပေးသော အမှုကို ပြုရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ “အဘယ်ဒဏ်ကို ပေးရအံ့နည်း”ဟု ရဟန်းတို့အား အကြံ ဖြစ်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းကို ဘိက္ခုနီမသံဃာသည် ရှိမခိုးအပ်သည်ကို ပြုရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “ငါတို့ ၌ တပ်မက်ကုန်တန်ရာ၏”ဟု ကိုယ်ကို ဖွင့်၍ ဘိက္ခုနီမတို့အား ပြကုန်၏၊ ပေါင်ကို ဖွင့်၍ ဘိက္ခုနီမတို့အား ပြကုန်၏၊ အင်္ဂါဇာတ်ကို ဖွင့်၍ ဘိက္ခုနီမတို့အား ပြကုန်၏၊ ဘိက္ခုနီမတို့ကို ပြောင်လှောင်ပြောကုန်၏၊ ဘိက္ခုနီမတို့နှင့်အတူ ရောယှက်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းသည် ကိုယ်ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းမိန်းမတို့အား မပြအပ်၊ ပေါင်ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းမိန်းမတို့အား မပြအပ်၊ အင်္ဂါဇာတ်ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းမိန်းမတို့အား မပြအပ်၊ ရဟန်းမိန်းမတို့ကို ပြောင်လှောင် မပြောအပ်၊ ရဟန်းမိန်းမတို့နှင့် မရောယှက်အပ်၊ ရောယှက်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ဒဏ်ပေးရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ “အဘယ် ဒဏ်ကို ပေးရအံ့နည်း”ဟု ရဟန်းတို့အား အကြံ ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းကို ဘိက္ခုနီမသံဃာသည် ရှိမခိုးအပ်သည်ကို ပြုရမည်ဟု (မိန့်တော် မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီဘိက္ခုနီမတို့သည် “ငါတို့၌ တပ်မက်ကုန်တန်ရာ၏”ဟု ရဟန်းယောကျာ်းကို ညွန်ရေဖြင့် လောင်းကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမသည် ရဟန်းယောကျာ်းကို ညွန်ရေဖြင့် မလောင်းအပ်၊ လောင်းသော ရဟန်းမိန်းမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုဘိက္ခုနီမအား ဒဏ်ပေးရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ “အဘယ်ဒဏ်ကို ပေးရအံ့နည်း”ဟု ရဟန်းတို့အား အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ တားမြစ်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တားမြစ်ခြင်းကို ပြုလုပ်သော် မနာယူကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်ထားရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီဘိက္ခုနီမတို့သည် “ငါတို့၌ တပ်မက်ကုန်တန်ရာ၏”ဟု ကိုယ်ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား ပြကုန်၏၊ သားမြတ်ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား ပြကုန်၏၊ ပေါင်ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား ပြကုန်၏၊ အင်္ဂါဇာတ်ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား ပြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့ ကို ပြောင်လှောင်ပြောကုန်၏၊ ရဟန်းယောကျာ်းတို့နှင့်အတူ ရောယှက်ကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမသည် ကိုယ်ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား မပြအပ်။ပ။ သားမြတ်ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား မပြအပ်။ ပေါင်ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား မပြအပ်။ အင်္ဂါဇာတ် ကို ဖွင့်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား မပြအပ်။ ရဟန်းယောကျာ်းတို့ကို ပြောင်လှောင်မပြောအပ်။ ရဟန်း ယောကျာ်းတို့နှင့်အတူ မရောယှက်အပ်၊ ရောယှက်သော ရဟန်းမိန်းမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုဘိက္ခုနီမအား ဒဏ်ပေးရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ “အဘယ်ဒဏ်ကို ပေးရအံ့နည်း”ဟု ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ တားမြစ်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တားမြစ်ခြင်းကို ပြုလုပ်သော် မနာယူကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အဆုံးအမ ဩဝါဒကို တန့်ထားရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ “အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်ထားပြီးသော ဘိက္ခုနီမနှင့်အတူ ဥပုသ်ပြုခြင်းငှါ အပ်သလော မအပ်သလော”ဟု ရဟန်း ယောကျာ်းတို့အား အကြံ ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုအဓိကရုဏ်းမငြိမ်းသေးသမျှ အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်ထားပြီးသော ဘိက္ခုနီမနှင့် အတူ ဥပုသ်မပြုအပ်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

When the Buddha had stayed at Vesālī for as long as he liked, he set out wandering toward Sāvatthī. When he eventually arrived, he stayed in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time the monks from the group of six tried to attract the nuns by splashing them with muddy water. They told the Buddha. “Monks, you shouldn’t splash the nuns with muddy water. If you do, you commit an offense of wrong conduct. I allow the nuns to penalize a monk who acts like this.” The monks thought, “What sort of penalty should they impose?” They told the Buddha. “The Sangha of nuns shouldn’t pay respect to such a monk.” Soon afterwards the monks from the group of six tried to attract the nuns by exposing their bodies to them, by exposing their thighs to them, and by exposing their genitals to them. And they spoke indecently to the nuns and associated inappropriately with them. They told the Buddha. “Monks, you shouldn’t expose your body to the nuns; you shouldn’t expose your thighs to the nuns; you shouldn’t expose your genitals to the nuns; you shouldn’t speak indecently to the nuns; and you shouldn’t associate inappropriately with the nuns. If you associate inappropriately with the nuns, you commit an offense of wrong conduct. I allow the nuns to penalize a monk who acts like this.” The monks thought, “What sort of penalty can they impose?” They told the Buddha. “The Sangha of nuns shouldn’t pay respect to such a monk.” Soon afterwards the nuns from the group of six tried to attract a monk by splashing him with muddy water. They told the Buddha. “A nun shouldn’t splash a monk with muddy water. If she does, she commits an offense of wrong conduct. I allow you to penalize such a nun.” The monks thought, “What sort of penalty can we impose?” They told the Buddha. “I allow you to place restrictions on her.” She did not adhere to the restrictions. They told the Buddha. “I allow you to cancel her half-monthly instruction.” At that time the nuns from the group of six tried to attract the monks by exposing their bodies to them, by exposing their breasts to them, by exposing their thighs to them, and by exposing their genitals to them. And they spoke indecently to the monks and associated inappropriately with them. They told the Buddha. “A nun shouldn’t expose her body to the monks; she shouldn’t expose her breasts to the monks; she shouldn’t expose her thighs to the monks; she shouldn’t expose her genitals to the monks; she shouldn’t speak indecently to the monks; and she shouldn’t associate inappropriately with the monks. If she associates inappropriately with the monks, she commits an offense of wrong conduct. I allow the monks to penalize such a nun.” The monks thought, “What sort of penalty can we impose?” They told the Buddha. “I allow you to place restrictions on her.” She did not adhere to the restrictions. They told the Buddha. “I allow you to cancel her half-monthly instruction.” The monks thought, “Is it allowable or not to do the observance-day ceremony with a nun whose half-monthly instruction has been canceled?” They told the Buddha. “Until that legal issue has been resolved, it’s not allowable to do the observance-day ceremony with a nun whose half-monthly instruction has been canceled.”

၄၁၂။ ထိုအခါ အသျှင်ဥဒါယီသည် အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်ထား၍ ဒေသစာရီ ဖဲသွား၏။ “အသျှင်ဥဒါယီသည် အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်ထား၍ အဘယ့်ကြောင့် ဒေသစာရီ ဖဲသွားဘိသနည်း”ဟု ဘိက္ခုနီမတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်ထား၍ ဒေသစာရီ ဖဲမသွားအပ်၊ ဖဲသွားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မိုက်သော မလိမ္မာသော ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်ထားကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မိုက်သော မလိမ္မာသော ရဟန်းသည် အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်မထားအပ်၊ တန့်ထားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် အမှုမရှိဘဲ အကြောင်းမရှိဘဲ အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်ထားကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အမှုမရှိဘဲ အကြောင်းမရှိဘဲ အဆုံး အမ ဩဝါဒကို တန့်မထားအပ်၊ တန့်ထားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော် မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်ထားပြီးနောက် အဆုံးအဖြတ်ကို မပေးကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အဆုံးအမဩဝါဒကို တန့်ထားပြီးသော် အဆုံးအဖြတ်ကို ပေးအပ်သည်သာတည်း၊ မပေးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဆုံးမရာသို့ မသွားခြင်း

On one occasion Venerable Udāyī canceled the half-monthly instruction and then set out wandering. The nuns complained and criticized him, “How could Venerable Udāyī do this?” They told the Buddha. “Monks, you shouldn’t cancel the half-monthly instruction and then set out wandering. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At that time there were ignorant and incompetent monks who canceled the half-monthly instruction. They told the Buddha. “A monk who’s ignorant and incompetent shouldn’t cancel the half-monthly instruction. If he does, he commits an offense of wrong conduct.” At that time there were monks who canceled the half-monthly instruction without reason. They told the Buddha. “A monk shouldn’t cancel the half-monthly instruction without reason. If he does, he commits an offense of wrong conduct.” At that time there were monks who did not investigate after canceling the half-monthly instruction. They told the Buddha. “You should investigate after canceling the half-monthly instruction. If you don’t, you commit an offense of wrong conduct.”

၄၁၃။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဆုံးမရာသို့ မသွားကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ဆုံးမရာသို့ သွားအပ်သည်သာတည်း၊ မသွားသော ဘိက္ခုနီမကို တရားအားလျော်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ အလုံးစုံသော ဘိက္ခုနီသံဃာသည် ဆုံးမရာသို့ သွား၏။ “ဤရဟန်းမိန်းမတို့သည် ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ မယားကြီးတို့တည်း၊ ဤရဟန်းမိန်းမတို့သည် ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ မယား ငယ်တို့တည်း၊ ယခုအခါ ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ဤရဟန်းမိန်းမတို့နှင့်အတူ မွေ့လျော်ပျော်ပါး ကုန်လတ္တံ့”ဟု လူတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အလုံးစုံသော ဘိက္ခုနီသံဃာသည် ဆုံးမရာသို့ မသွား အပ်၊ သွားကုန်မူ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမလေးယောက် ငါးယောက်တို့သည် ဆုံးမရာသို့ (သွားနိုင်၏) သွားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမလေးယောက် ငါးယောက်တို့သည် ဆုံးမရာသို့ သွားကုန်၏။ “ဤရဟန်း မိန်းမတို့သည် ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ မယားကြီးတို့တည်း၊ ဤရဟန်းမိန်းမတို့သည် ဤရဟန်း ယောကျာ်းတို့၏ မယားငယ်တို့တည်း၊ ယခုအခါ၌ ဤရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ဤရဟန်းမိန်းမတို့နှင့် အတူ မွေ့လျော် ပျော်ပါးကုန်လတ္တံ့”ဟု လူတို့သည် ရှေးနည်းအတူပင် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမလေးယောက် ငါးယောက်တို့သည် ဆုံးမရာသို့ မသွားအပ်၊ သွားကုန်မူ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမနှစ်ယောက် သုံးယောက်တို့သည် ဆုံးမရာသို့ (သွားနိုင်၏) သွားရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ရဟန်းယောကျာ်းတစ်ပါးသို့ ချဥ်းကပ်၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်လျက့်ခြေတို့ကို ရှိခိုး၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်အုပ်ချီပြီးလျှင်- “အသျှင်ဘိက္ခုနီသံဃာသည် ဘိက္ခုသံဃာ၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုးပါ၏၊ ဩဝါဒနာခြင်းငှါ ချဥ်းကပ်ခြင်း ကိုလည်း တောင်းပန်ပါ၏၊ အသျှင်ဘိက္ခုနီသံဃာသည် ဩဝါဒနာယူခြင်းငှါ ချဥ်းကပ်ခြင်းကို ရလိုပါ၏”ဟု လျှောက်ရမည်။ ထိုရဟန်းသည် ပါတိမောက်ပြသော ရဟန်းသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် “အသျှင်ဘုရား ဘိက္ခုနီသံဃာသည် ဘိက္ခုသံဃာ၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုး၏၊ ဩဝါဒနာယူခြင်းငှါ ချဥ်းကပ်ခြင်းကိုလည်း တောင်းပန်၏၊ အသျှင်ဘုရား ဘိက္ခုနီသံဃာသည် ဩဝါဒနာယူခြင်းငှါ ချဥ်းကပ်ခြင်းကို ရလိုပါ၏”ဟု လျှောက်ရမည်။ “ဘိက္ခုနီမတို့ကို ဆုံးမသူဟု သမုတ်ထားသော ရဟန်းတစ်ပါးပါး ရှိပါ၏လော”ဟု ပါတိမောက် ပြသော ရဟန်းက မေးရမည်။ ဘိက္ခုနီမတို့ကို ဆုံးမသူဟုသမုတ်ထားသော ရဟန်းတစ်ပါးပါးရှိမူ “ဤမည်သောရဟန်းကို ဘိက္ခုနီမတို့ကို ဆုံးမသူဟု သမုတ်ထား၏၊ ထိုရဟန်းကို ဘိက္ခုနီသံဃာသည် ချဥ်းကပ်လော့”ဟု ပါတိမောက်ပြသော ရဟန်းက ပြောရမည်။ ဘိက္ခုနီမတို့ကို ဆုံးမသူဟု သမုတ်ထားသော ရဟန်းတစ်ပါးပါး မရှိမူ “အဘယ်အသျှင်သည် ဘိက္ခုနီမတို့ကို ဆုံးမရန် စွမ်းနိုင်ပါသနည်း”ဟု ပါတိမောက်ပြသော ရဟန်းက မေးရမည်။ ရဟန်း တစ်ပါးပါးသည် ဘိက္ခုနီမတို့ကို ဆုံးမရန်စွမ်းနိုင်မူ ထိုရဟန်းသည်လည်း အင်္ဂါရှစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံမူ သမုတ်၍ “ဤမည်သော ရဟန်းကို ဘိက္ခုနီမတို့ကို ဆုံးမသူဟု သမုတ်ထား၏၊ ထိုရဟန်းသို့ ဘိက္ခုနီ သံဃာသည် ချဥ်းကပ်လော့”ဟု ပြောရ မည်။ ဘိက္ခုနီမတို့ကို ဆုံးမရန် မည်သူမျှ မစွမ်းနိုင်မူ “ဘိက္ခုနီမတို့ကို ဆုံးမသူဟု သမုတ်ထားသော ရဟန်းတစ်ပါးမျှ မရှိ၊ ဘိက္ခုနီသံဃာသည် ကြည်ညိုဖွယ်သော ကိုယ်နှုတ် အမူအရာနှင့် ပြည့်စုံစေလော့”ဟု ပါတိမောက်ပြသော ရဟန်းက ပြောဆိုရမည်။ ဩဝါဒကို မခံယူခြင်း

At that time there were nuns who did not go to the half-monthly instruction. They told the Buddha. “A nun should go to the half-monthly instruction. If she doesn’t, she should be dealt with according to the rule.” At that time the entire Sangha of nuns went to the half-monthly instruction. People complained and criticized them, “They’re their wives! They’re their mistresses! Now they’re going to enjoy themselves together.” They told the Buddha. “The whole Sangha of nuns shouldn’t go to the half-monthly instruction. If it does, there’s an offense of wrong conduct. Four or five nuns should go to the instruction.” Soon afterwards four or five nuns went to the half-monthly instruction. People complained and criticized them, “They’re their wives! They’re their mistresses! Now they’re going to enjoy themselves together.” They told the Buddha. “Four or five nuns shouldn’t go to the half-monthly instruction. If they do, there’s an offense of wrong conduct. Two or three nuns should go to the instruction. They should go to a monk, arrange their upper robes over one shoulder, bow down at his feet, squat on their heels, raise their joined palms, and say, ‘Venerable, the Sangha of nuns bows down at the feet of the Sangha of monks and asks to come for the half-monthly instruction. Please allow the Sangha of nuns to come for the instruction.’ That monk should go to the reciter of the Monastic Code and tell him of the nuns’ request. The reciter should say, ‘Is there anyone who has been appointed as an instructor of the nuns?’ If there is, the reciter should say, ‘Monk so-and-so has been appointed. The Sangha of nuns should approach him.’ If there isn’t, the reciter should say, ‘Who’s suitable to instruct the nuns?’ If there is someone who is suitable and who has the eight required qualities, he should be appointed. The reciter should then say, ‘Monk so-and-so has been appointed. The Sangha of nuns should approach him.’ If no one is able to instruct the nuns, the reciter of the Monastic Code should say, ‘No monk has been appointed as an instructor of the nuns. The Sangha of nuns should carry on with serenity.’”

၄၁၄။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် ဩဝါဒကို မခံယူကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဩဝါဒကို ခံယူအပ်သည်သာတည်း၊ မခံယူသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် စွမ်းရည်မရှိသော ရဟန်းတစ်ပါးထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ “အသျှင်ဩဝါဒ၁ကို ခံယူပါလော့”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ နှမတို့ ငါသည် စွမ်းရည်မရှိ၊ အဘယ်သို့လျှင် ငါသည် ဩဝါဒကို ခံယူရအံ့နည်းဟု (ပြော၏)။ အသျှင်သည် ဩဝါဒကို ခံယူပါလော့၊ “ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့၏ ဩဝါဒကို ခံယူရ မည်”ဟု မြတ်စွာဘုရား ပညတ်ထားပါသည်ဟု (လျှောက်၏)။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ စွမ်းရည်မရှိသော ရဟန်းကို ချန်ထား၍ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ဩဝါဒကို (ခံယူနိုင်ကုန်၏) ခံယူရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဖျားနာသော ရဟန်းတစ်ပါးထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ “အသျှင်ဩဝါဒကို ခံယူပါလော့”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ နှမတို့ ငါသည် ဖျားနာ၏၊ အဘယ်သို့လျှင် ငါသည် ဩဝါဒကို ခံယူရအံ့နည်းဟု (ပြော၏)။ အသျှင်သည် ဩဝါဒကို ခံယူပါလော့၊ “စွမ်းရည်မရှိသော ရဟန်းကို ချန်ထား၍ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ဩဝါဒကို ခံယူရမည်”ဟု မြတ်စွာဘုရား ပညတ်ထားပါသည်ဟု လျှောက်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ စွမ်းရည်မရှိသော ရဟန်းနှင့် ဖျားနာသော ရဟန်းတို့ကို ချန်ထား၍ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ဩဝါဒကို (ခံယူနိုင်ကုန်၏) ခံယူရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ခရီးသွားအံ့ဆဲဆဲဖြစ်သော ရဟန်းတစ်ပါးထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ “အသျှင်ဩဝါဒကို ခံယူပါလော့”ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ နှမတို့ ငါသည် ခရီးသွားအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်၏၊ အဘယ်သို့လျှင် ငါသည် ဩဝါဒကို ခံယူရအံ့နည်းဟု (ပြော၏)။ အသျှင်ဩဝါဒကို ခံယူပါလော့၊ “စွမ်းရည်မရှိသော ရဟန်းနှင့် ဖျားနာသော ရဟန်းတို့ကို ချန်ထား၍ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ဩဝါဒကို ခံယူရမည်”ဟု မြတ်စွာဘုရား ပညတ်ထားပါသည်ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ စွမ်းရည်မရှိသော ရဟန်း၊ ဖျားနာသော ရဟန်း၊ ခရီးသွားအံ့သော ရဟန်းတို့ကို ချန်ထား၍ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ဩဝါဒကို (ခံယူနိုင်ကုန်၏) ခံယူရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် တောနေရဟန်းတစ်ပါးသို့ ချဥ်းကပ်၍ “အသျှင်ဩဝါဒကို ခံယူပါလော့”ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ နှမတို့ ငါသည် တော၌ နေ၏၊ အဘယ်သို့လျှင် ငါသည် ဩဝါဒကို ခံယူရအံ့နည်းဟု (ပြော၏)။ အသျှင်ဩဝါဒကို ခံယူပါလော့၊ “စွမ်းရည်မရှိသော ရဟန်း၊ ဖျားနာသော ရဟန်း၊ ခရီးသွားအံ့သော ရဟန်းတို့ကို ချန်ထား၍ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ဩဝါဒကို ခံယူရမည်”ဟု မြတ်စွာဘုရား ပညတ် ထားပါသည်ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ တောနေရဟန်းသည် ဩဝါဒကို ခံယူရန်လည်းကောင်း၊ “ဤအရပ်သို့ တစ်ဖန် ဆောင်အံ့”ဟု အချိန်းအချက် ပြုလုပ်ရန်လည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On one occasion there were monks who did not agree to give the half-monthly instruction. They told the Buddha. “You should agree to give the half-monthly instruction. If you don’t, you commit an offense of wrong conduct.” On one occasion the nuns went to a monk who was ignorant and said, “Venerable, please agree to give the half-monthly instruction.” “But I’m ignorant, sisters. How can I agree to give the instruction?” “Please agree to give the instruction, for the Buddha has laid down that a monk should agree to give the instruction to the nuns.” They told the Buddha. “Except if you’re ignorant, you should agree to give the half-monthly instruction.” On one occasion the nuns went to a monk who was sick and said, “Venerable, please agree to give the half-monthly instruction.” “But I’m sick, sisters. How can I agree to give the instruction?” “Please agree to give the instruction, for the Buddha has laid down that a monk should agree to give the instruction to the nuns, except if he’s ignorant.” They told the Buddha. “Except if you’re ignorant or sick, you should agree to give the half-monthly instruction.” On one occasion the nuns went to a monk who was about to depart and said, “Venerable, please agree to give the half-monthly instruction.” “But I’m about to depart, sisters. How can I agree to give the instruction?” “Please agree to give the instruction, for the Buddha has laid down that a monk should agree to give the instruction to the nuns, except if he’s ignorant or sick.” They told the Buddha. “Except if you’re ignorant, sick, or about to depart, you should agree to give the half-monthly instruction.” On one occasion the nuns went to a monk who was staying in the wilderness and said, “Venerable, please agree to give the half-monthly instruction.” “But I’m staying in the wilderness, sisters. How can I agree to give the instruction?” “Please agree to give the instruction, for the Buddha has laid down that a monk should agree to give the instruction to the nuns, except if he’s ignorant, sick, or about to depart.” They told the Buddha. “If you’re staying in the wilderness, you should agree to give the half-monthly instruction. You should make an appointment, saying, ‘I’ll return here.’”

၄၁၅။ ထိုအခါ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ဩဝါဒကို ခံယူကြပြီးလျှင် မပြောကြားကုန်။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဩဝါဒကို ပြောကြားအပ်သည်သာတည်း၊ မပြောကြားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် ဩဝါဒကို ခံယူ၍ တစ်ဖန် မဆောင်ကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဩဝါဒကို တစ်ဖန် ဆောင်အပ်သည်သာတည်း၊ မဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ချိန်းဆိုရာသို့ မသွားကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ချိန်းဆိုရာသို့ သွားအပ်သည်သာတည်း၊ မသွားသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ၁။ ဩဝါဒဟူသည် အဆုံးအမကို ရပါအံ့လောဟု ဘိက္ခုနီမတို့က တောင်းပန်အပ်သော ဩဝါဒတည်း။ ခါးပန်းကြိုးကို ခွင့်ပြုခြင်း

At that time there were monks who agreed to give the half-monthly instruction without informing. They told the Buddha. “When you have agreed to give the half-monthly instruction, you should inform. If you don’t, you commit an offense of wrong conduct.” At that time there were monks who had agreed to give the half-monthly instruction, but did not return to give it. They told the Buddha. “You should return to give the half-monthly instruction. If you don’t, you commit an offense of wrong conduct.” On one occasion the nuns did not go to the appointment. They told the Buddha. “A nun should go to the appointment. If she doesn’t, she commits an offense of wrong conduct.” Beautification and indulgence

၄၁၆။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ရှည်သော ခါးပန်းကြိုးတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ ထိုခါးပန်းကြိုးရှည်တို့ဖြင့်ပင် နံရိုးတို့ကို ညွတ်စေကုန်၏ ‘ငယ်စေကုန်၏’။ လူတို့သည်။ပ။ “ကာမဂုဏ်ခံစားသူ လူမိန်းမတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ခါးပန်းကြိုးရှည်ကို မဆောင်အပ်၊ ဆောင်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမအား တစ်ပတ်စည်းလောက်ရုံသော ခါးပန်းကြိုးကို ခွင့်ပြု၏၊ ထိုခါးပန်းကြိုးဖြင့်လည်း နံရိုးတို့ကို မညွတ်စေအပ် ‘မငယ်စေအပ်’၊ ညွတ်စေ့သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် နှီးပြားဖြင့် နံရိုးတို့ကို ညွတ်စေကုန်၏၊ သားရေပြားဖြင့် နံရိုးတို့ကို ညွတ်စေကုန်၏၊ ပုဆိုးပြားဖြင့် နံရိုးတို့ကို ညွတ်စေကုန်၏၊ ပုဆိုးထုံးဖြင့် နံရိုးတို့ကို ညွတ်စေကုန်၏၊ ပုဆိုးကျစ်ဖြင့် နံရိုးတို့ကို ညွတ်စေကုန်၏၊ သင်္ကန်းပြားဖြင့် နံရိုးတို့ကို ညွတ်စေကုန်၏၊ သင်္ကန်းထုံးဖြင့် နံရိုးတို့ကို ညွတ်စေကုန်၏၊ သင်္ကန်းကျစ်ဖြင့် နံရိုးတို့ကို ညွတ်စေကုန်၏၊ ချည်ထုံးဖြင့် နံရိုးတို့ကို ညွတ် စေကုန်၏၊ ချည်ကျစ်လုံးဖြင့် နံရိုးတို့ကို ညွတ်စေကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ခံစားသူ လူမိန်းမတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် နှီးပြားဖြင့် နံရိုးတို့ကို မညွတ်စေအပ်။ပ။ ချည်ကျစ်လုံးဖြင့် နံရိုးတို့ကို မညွတ်စေအပ်။ ညွတ်စေသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် နွားဒူးရိုးဖြင့် ခါးကို ပွတ်တိုက်ကုန်၏၊ နွားမေးရိုးဖြင့် ခါးကို ခြစ်စေကုန်၏၊ လက်ရုံးကို ခြစ်စေကုန်၏ ‘ထုနှက်ကုန်၏’၊ လက်ဖမိုးကို ခြစ်စေကုန်၏၊ ခြေသလုံးကို ခြစ်စေကုန်၏၊ ခြေဖမိုးကို ခြစ်စေကုန်၏၊ ပေါင်ကို ခြစ်စေကုန်၏၊ မျက်နှာကို ခြစ်စေကုန်၏၊ သွားဖုံးကို တိုက်စေကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ခံစားသူ လူမိန်းမတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် နွားဒူးရိုးဖြင့် ခါးကို မပွတ်တိုက်အပ်။ပ။ သွားဖုံးကို မခြစ်စေအပ်၊ ခြစ်စေ ‘တိုက်စေ’သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time there were nuns who wore long belts that they made into corsets. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t wear a long belt. If she does, she commits an offense of wrong conduct. I allow a nun to wear a belt that goes once around her body, but she shouldn’t make a corset out of it. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” There were nuns who made corsets out of strips of split bamboo, out of strips of leather, out of strips of fabric, out of interlaced fabric, out of rolled-up fabric, out of strips of cloth, out of interlaced cloth, out of rolled-up cloth, out of interlaced strings, and out of rolled-up strings. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t make a corset out of strips of split bamboo, strips of leather, strips of fabric, interlaced fabric, rolled-up fabric, strips of cloth, interlaced cloth, rolled-up cloth, interlaced strings, or rolled-up strings. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” There were nuns who had their loins rubbed with bones, their loins tapped with a cow’s jaw bone, their palms tapped, the backs of their hands tapped, the soles of their feet tapped, the tops of their feet tapped, their thighs tapped, their faces tapped, and their gums tapped with a cow’s jaw bone. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t have her loins rubbed with bones, her loins tapped with a cow’s jaw bone, her palms tapped, the back of her hands tapped, the soles of her feet tapped, the top of her feet tapped, her thighs tapped, her face tapped, or her gums tapped with a cow’s jaw bone. If she does, she commits an offense of wrong conduct.”

၄၁၇။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီဘိက္ခုနီမတို့သည် မျက်နှာကို လိမ်းကျံကုန်၏၊ မျက်နှာကို ပွတ်တိုက်ကုန်၏၊ မျက်နှာကို ချေကုန်၏၊ မြင်းသီလာဖြင့် မျက်နှာကို အကွက်အပြောက် ထိုးကုန်၏၊ အင်္ဂါကြီးငယ်ကို ဆေးဆိုးကုန်၏၊ နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးကုန်၏၊ အင်္ဂါကြီးငယ် ဆေးဆိုးခြင်း နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးခြင်းကို ပြုလုပ်ကုန်၏၊ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ခံစားသူ လူမိန်းမတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် မျက်နှာကို မလိမ်းကျံအပ်။ပ။ မျက်နှာကို မပွတ်တိုက်အပ်။ မျက်နှာကို မချေအပ်။ မြင်းသီလာဖြင့် မျက်နှာကို အကွက်အပြောက် မထိုးအပ်။ အင်္ဂါကြီးငယ်ကို ဆေးမဆိုးအပ်။ နှုတ်ခမ်းနီ မဆိုးအပ်။ အင်္ဂါကြီးငယ် ဆေးဆိုးခြင်း နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးခြင်းကို မပြုလုပ်အပ်။ ပြုလုပ်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီဘိက္ခုနီမတို့သည် မျက်ထောင့်အောက်သို့ ကောက်သော အရေးကို ပြုလုပ်ကုန်၏၊ ပါးကွက်ကွက်ကုန်၏၊ ပြူတင်းပေါက်ဖြင့် ကြည့်ကုန်၏၊ အလင်းရှိရာ တံခါး၌ (ရုပ်လုံးဖော်လျက်) ရပ်ကုန်၏၊ ကခြင်းကို ပြုလုပ်စေကုန်၏၊ ပြည့်တန်ဆာမကို နေစေကုန်၏၊ သေတင်းကုပ်ကို ထားကုန်၏၊ သားစိမ်း ငါးစိမ်းကို ထားကုန်၏၊ ဈေးခင်းကျင်းကုန်၏၊ အတိုးပေးကုန်၏၊ ကုန်သွယ်ခြင်းကို ပြုကုန်၏၊ ကျွန်ယောကျာ်းကို လုပ်ကျွေးစေကုန်၏၊ ကျွန်မိန်းမကို လုပ်ကျွေးစေကုန်၏၊ အမှုလုပ်သူကို လုပ်ကျွေးစေကုန်၏၊ အမှုလုပ်သူမကို လုပ်ကျွေးစေကုန်၏၊ တိရစ္ဆာန်ကို လုပ်ကျွေးစေကုန်၏၊ ကုန်စိမ်း ကုန်ခြောက် အမျိုးမျိုး ရောင်းကုန်၏၊ နံရိုးညွတ်အောင် စည်းကြိုးကို ဆောင်ကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ခံစား သူ လူမိန်းမတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် မျက်ထောင့်အောက်သို့ ကောက်သော အရေးကို မပြုလုပ်အပ်။ပ။ ပါးကွက်ကွက်ခြင်းကို မပြုအပ်။ ပြူတင်းပေါက်ဖြင့် မကြည့်အပ်။ အလင်းရှိရာ တံခါး၌ (ရုပ်လုံးဖော် လျက်) မရပ်အပ်။ ကခြင်းကို မလုပ်စေအပ်။ ပြည့်တန်ဆာမကို မနေစေအပ်။ သေတင်းကုပ်ကို မထားအပ်။ သားစိမ်း ငါးစိမ်းကို မထားအပ်။ ဈေးမခင်းအပ်။ အတိုးမပေးအပ်။ ကုန်သွယ်ခြင်းကို မပြုအပ်။ ကျွန်ယောကျာ်းကို မလုပ်ကျွေးစေအပ်။ ကျွန်မိန်းမကို မလုပ်ကျွေးစေအပ်။ အမှုလုပ်သူကို မလုပ်ကျွေး စေအပ်။ အမှုလုပ်သူမကို မလုပ်ကျွေးစေအပ်။ တိရစ္ဆာန်ကို မလုပ်ကျွေးစေအပ်။ ကုန်စိမ်း ကုန်ခြောက် အမျိုးမျိုး မရောင်းအပ်။ နံရိုးညွတ်အောင် စည်းကြိုးကို မဆောင်အပ်၊ ဆောင်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

The nuns from the group of six used facial ointments, applied facial creams, powdered their face, applied rouge to their face, wore cosmetics on their body, wore cosmetics on their face, and wore cosmetics on their body and face. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t use facial ointments, apply facial creams, powder her face, apply rouge to her face, wear cosmetics on her body, wear cosmetics on her face, or wear cosmetics on her body and face. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” The nuns from the group of six made up their eyes, applied facial marks, stared out the windows, exposed themselves to view, organized dancing, appointed sex workers, set up bars, set up slaughterhouses, set up shops, made loans, engaged in trade, were attended on by slaves, were attended on by servants, were attended on by animals, traded in raw and cooked greens, and wore felt. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t make up her eyes, apply facial marks, stare out a window, expose herself to view, organize dancing, appoint a sex worker, set up a bar, set up a slaughterhouse, set up a shop, make a loan, engage in trade, be attended on by a slave, be attended on by a servant, be attended on by animals, trade in raw and cooked greens, or wear felt. If she does, she commits an offense of wrong conduct.”

၄၁၈။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီဘိက္ခုနီမတို့သည် အလုံးစုံညိုသော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ အလုံးစုံ ဝါသော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ အလုံးစုံနီသော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ အလုံးစုံမောင်းသော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ အလုံးစုံမည်းနက်သော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ ကင်းကျောက်ကုန်း ကဲ့သို့ အလုံးစုံ အနီရင့်ရောင်ဆိုးသော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ အလုံးစုံ အနီနုရောင် ဆိုးသော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ အဆာမဖြတ်သော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ အဆာရှည်သော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ အဆာရှိသော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ အသီးကဲ့သို့ အဆာ ရှိသော သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ သင်တိုင်းကို ဆောင်ကုန်၏၊ လျှော်တေကို ဆောင်ကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ခံစားသူ လူမိန်းမတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် အလုံးစုံညိုသော သင်္ကန်းတို့ကို မဆောင်အပ်။ပ။ လျှော်တေသင်္ကန်းကို မဆောင်အပ်၊ ဆောင်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ကွယ်လွန်သူဘိက္ခုနီမ၏ ပရိက္ခရာ

The nuns from the group of six wore entirely blue robes, entirely yellow robes, entirely red robes, entirely magenta robes, entirely black robes, entirely orange robes, entirely beige robes, robes with borders made from a single piece of cloth, robes with long borders, robes with floral borders, robes with borders decorated with fruit designs, close-fitting jackets, and Lodh-tree robes. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t wear entirely blue robes, entirely yellow robes, entirely red robes, entirely magenta robes, entirely black robes, entirely orange robes, entirely beige robes, robes with borders made from a single piece of cloth, robes with long borders, robes with floral borders, robes with borders decorated with fruit designs, close-fitting jackets, or Lodh-tree robes. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” Various rules

၄၁၉။ ထိုအခါ တစ်ပါးသော ဘိက္ခုနီမသည် စုတေခါနီးသော် “အကျွန်ုပ်ကွယ်လွန်သော် အကျွန်ုပ်၏ ပရိက္ခရာသည် သံဃာအား ဖြစ်ပါစေဟု ပြောဆိုမှာကြား၏။ ထိုသို့ပြောရာ၌ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ ရဟန်းမိန်းမတို့သည်လည်းကောင်း “ငါတို့၏ ပရိက္ခရာဖြစ်၏၊ ငါတို့၏ ပရိက္ခရာ ဖြစ်၏”ဟု ငြင်းခုံကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် စုတေခါနီးသော် “အကျွန်ုပ်ကွယ်လွန်သော် အကျွန်ုပ်၏ ပရိက္ခရာသည် သံဃာအား ဖြစ်ပါစေ”ဟု ပြောမူ ထိုသို့ပြောရာ၌ ဘိက္ခုသံဃာသည် အစိုးမရ၊ ထိုဝတ္ထုဘဏ္ဍာသည် ဘိက္ခုနီသံဃာအား သာလျှင် ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ သိက္ခမာန်သည်။ပ။ ရဟန်းတို့ သာမဏေမသည် စုတေခါနီးသော် “အကျွန်ုပ် ကွယ်လွန်သော် အကျွန်ုပ်၏ ပရိက္ခရာသည် သံဃာအား ဖြစ်ပါစေ”ဟုပြောမူ ထိုသို့ပြောရာ၌ ဘိက္ခုသံဃာသည် အစိုးမရ၊ ထိုဝတ္ထုဘဏ္ဍာသည် ဘိက္ခုနီသံဃာအားသာလျှင် ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းသည် စုတေခါနီးသော် “အကျွန်ုပ်ကွယ်လွန်သော် အကျွန်ုပ်၏ ပရိက္ခရာသည် သံဃာအား ဖြစ်ပါစေ”ဟုပြောမူ ထိုသို့ပြောရာ၌ ဘိက္ခုနီသံဃာသည် အစိုးမရ၊ ထိုဝတ္ထု ဘဏ္ဍာသည် ဘိက္ခုသံဃာအားသာလျှင် ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ သာမဏေယောကျာ်းသည်။ပ။ ရဟန်းတို့ ဥပါသကာသည်။ပ။ ရဟန်းတို့ ဥပါသိကာမသည်၊ ရဟန်းတို့ အခြားတစ်ဦးဦးသော သူသည် စုတေခါနီးသော် “အကျွန်ုပ်ကွယ်လွန်သော် အကျွန်ုပ်၏ ပရိက္ခရာသည် သံဃာအား ဖြစ်ပါစေ”ဟုပြောမူ ထိုသို့ပြောရာ၌ ဘိက္ခုနီသံဃာသည် အစိုးမရ၊ ထိုဝတ္ထု ဘဏ္ဍာသည် ဘိက္ခုသံဃာအားသာလျှင် ဖြစ်၏။

On one occasion a nun who was dying said, “When I’m dead, give my requisites to the Sangha.” The monks and the nuns argued with one another, saying it belonged to their Sangha. They told the Buddha. “If a dying nun, a dying trainee nun, or a dying novice nun says, ‘When I’m dead, give my requisites to the Sangha,’ then they’re for the Sangha of nuns, not for the Sangha of monks. But if a dying monk, a dying novice monk, a dying male lay follower, a dying female lay follower, or anyone else who is dying says, ‘When I’m dead, give my requisites to the Sangha,’ then they’re for the Sangha of monks, not for the Sangha of nuns.”

၄၂၀။ ထိုအခါ လက်ပမ်းသည်ဖြစ်ဖူးသော မိန်းမတစ်ယောက်သည် ဘိက္ခုနီမတို့ထံ၌ ရဟန်းပြု၏၊ ထိုဘိက္ခုနီမသည် လမ်းမ၌ အားနည်းသော ရဟန်းကို တွေ့၍ ပခုံးစွန်းဖြင့် တိုက်လှဲ၏။ “ဘိက္ခုနီမသည့်ရဟန်းယောကျာ်းကို အဘယ့်ကြောင့် တိုက်ဘိသနည်း”ဟု ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်းယောကျာ်းကို မတိုက်အပ်၊ တိုက်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်းယောကျာ်းကို မြင်သော် အဝေးမှ ရှောင်ဖယ်၍ လမ်းပေးရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ကလေးအလောင်းကို သပိတ်၌ထည့်သော ဘိက္ခုနီမ ထိုအခါ လင်နှင့် ဝေးကွာနေခိုက်ဖြစ်သော မိန်းမတစ်ယောက်သည် သယောက်လင်ဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရှိ၏၊ ထိုမိန်းမသည် ကိုယ်ဝန်ကို ကျစေ၍ အိမ်သို့ ချဥ်းကပ်သော ဘိက္ခုနီမကို “အသျှင်မ တိုက်တွန်းပါ၏၊ ဤကိုယ်ဝန်ပျက် သားငယ်ကို သပိတ်ဖြင့် ထုတ်ဆောင်ပါလော့”ဟု ပြော၏။ ထိုအခါ ထိုဘိက္ခုနီမသည် ထိုသားငယ်ကို သပိတ်၌ ထည့်၍ သင်္ကန်းကြီးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် သွားလေ၏။ ထိုအခါ ဆွမ်းခံလှည့်လည်သော ရဟန်းတစ်ပါးသည် “ငါသည် ရှေးဦးစွာရသော ဆွမ်းကို ရဟန်း ယောကျာ်းအားဖြစ်စေ ရဟန်းမိန်းမအားဖြစ်စေ မလှူဘဲ မစားအံ့”ဟု သာရဏိယဝတ်ကို ဆောက်တည်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် ထိုဘိက္ခုနီမကို မြင်သော် “နှမ ယခု ဆွမ်းကို ခံယူပါလော့”ဟု ပြော၏။ အသျှင်ဘုရား တန်ပါပြီဟု (လျှောက်၏)။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ထိုရဟန်းသည် ဘိက္ခုနီမကို “နှမ ယခု ဆွမ်းကို ခံယူပါလော့”ဟု ပြော၏။ အသျှင်ဘုရား တန်ပါပြီဟု (လျှောက်၏)။ နှမ ငါသည် ရှေးဦးစွာ ရသော ဆွမ်းကို “ရဟန်းယောကျာ်းအားဖြစ်စေ ရဟန်းမိန်းမအားဖြစ်စေ မလှူဘဲ မစားအံ့”ဟု သာရဏိယဝတ်ကို ဆောက်တည်၏။ နှမ ယခု ဆွမ်းကို ခံယူပါလော့ဟု (ပြော၏)။ ထိုအခါ ထိုဘိက္ခုနီမသည် ထိုရဟန်းက မလွှဲသာအောင် ပြောသောကြောင့် “အသျှင်သပိတ်၌ ကိုယ်ဝန်ပျက် သားငယ်ကို ကြည့်လော့၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်အား မပြောကြားပါလင့်”ဟု (လျှောက်ပြီး လျှင်) သပိတ်ကို ထုတ်ပြ၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် “ဘိက္ခုနီမသည် သပိတ်ဖြင့် ကိုယ်ဝန်ပျက် သားငယ်ကို အဘယ့်ကြောင့် ထုတ်ဆောင်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆို၏။ ထို့နောက် ထိုရဟန်းသည် ရဟန်းတို့အား ထိုအကြောင်းကို ပြောကြား၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဘိက္ခုနီမသည် သပိတ်ဖြင့် ကိုယ်ဝန်ပျက် သားငယ်ကို ထုတ်ဆောင်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် သပိတ်နှင့် ကိုယ်ဝန်ပျက် သားငယ်ကို မဆောင်အပ်၊ ဆောင်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်းယောကျာ်းကို မြင်လတ်သော် သပိတ်ကို ထုတ်ပြရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီဘိက္ခုနီမတို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းကို မြင်လတ်သော် ပြောင်းပြန်လှန်၍ သပိတ်ဖင်ကို ပြကုန်၏၊ “ဆဗ္ဗဂ္ဂီဘိက္ခုနီမတို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းကို မြင်လတ်သော် ပြောင်းပြန်လှန်၍ သပိတ်ဖင်ကို အဘယ့်ကြောင့် ပြကုန်ဘိသနည်း”ဟု ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်းယောကျာ်းကို မြင်လတ်သော် ပြောင်းပြန်လှန်၍ သပိတ်ဖင်ကို မပြအပ်၊ ပြသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်း ယောကျာ်းကို မြင်လတ်သော် သပိတ်ကို လှန်၍ ပြရန် ခွင့်ပြု၏၊ သပိတ်၌ ရှိသော စားဖွယ်ဖြင့်လည်း ရဟန်းယောကျာ်း ကို ဖိတ်ရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ယောကျာ်းအင်္ဂါကို တစိန်းစိန်းကြည့်ခြင်း ထိုအခါ သာဝတ္ထိပြည် ခရီးလမ်းမ၌ ယောကျာ်းအင်္ဂါကို စွန့်ပစ်ထား၏၊ ထိုယောကျာ်းအင်္ဂါကို ဘိက္ခုနီမတို့သည် တစိန်းစိန်းကြည့်ရှုကုန်၏၊ လူတို့သည် ကြွေးကြော်ခြင်းကို ပြုကုန်၏၊ ထိုဘိက္ခုနီမတို့သည် မျက်နှာမသာ ဖြစ်ကုန်၏။ ထို့နောက် ထိုဘိက္ခုနီမတို့သည် ကျောင်းသို့သွား၍ ဘိက္ခုနီမတို့အား ဤအကြောင်းကို ပြောကြားကုန်၏။ အလိုနည်းသော ဘိက္ခုနီမတို့သည် “ယောကျာ်းအင်္ဂါကို အဘယ့်ကြောင့် တစိန်းစိန်းကြည့်ကုန်ဘိ သနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထို့နောက် ထိုဘိက္ခုနီမတို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ယောကျာ်းအင်္ဂါကို တစိန်းစိန်း မကြည့်ရှုအပ်၊ ကြည့်ရှုသော ဘိက္ခုနီမ အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time a woman who was a former wrestler went forth as a nun. Seeing a weak monk on a street, she hit him with her shoulder. He fell over. The monks complained and criticized her, “How could a nun hit a monk?” They told the Buddha. “A nun shouldn’t hit a monk. If she does, she commits an offense of wrong conduct. When a nun sees a monk coming, she should make way for him by stepping off the path.” At one time a certain woman became pregnant by a lover while her husband was away. After having an abortion, she said to the nun who was associating with her family, “Venerable, please take this fetus away in your almsbowl.” The nun did as asked, covered her bowl with her upper robe, and left. At that time a certain alms-collecting monk had resolved not to eat without giving the first almsfood he had received to another monk or nun. He saw that nun and said, “Sister, please accept some almsfood.” “There’s no need, venerable.” He repeated his request a second and a third time, but received the same reply. He then told her about his resolution and again requested her to accept some almsfood. Being pressured by that monk, the nun brought out her bowl and showed it to him, saying, “See sir, there’s a fetus in my bowl. Please don’t tell anyone.” But he complained and criticized her, “How could a nun take a fetus away in her bowl?” He told the monks. The monks of few desires complained and criticized her, “How could a nun take a fetus away in her bowl?” They told the Buddha. “A nun shouldn’t take a fetus away in her bowl. If she does, she commits an offense of wrong conduct. When a nun sees a monk, she should bring out her almsbowl and show it to him.” Soon afterwards, when the nuns from the group of six saw a monk, they turned their bowls upside down and showed him the bottom. The monks complained and criticized them, “How could the nuns from the group of six do this?” They told the Buddha. “When a nun sees a monk, she shouldn’t turn her almsbowl upside down and show him the bottom. If she does, she commits an offense of wrong conduct. When a nun sees a monk, she should turn her bowl upright and then show it to him. And she should offer whatever food is in her bowl to that monk.” On one occasion a penis had been thrown out on a street in Sāvatthī. The nuns stared at it. People jeered at them, and the nuns felt humiliated. When they had returned to the nunnery, they told the nuns what had happened. The nuns of few desires complained and criticized them, “How could those nuns stare at a penis?” They told the monks, who in turn told the Buddha. He said, “A nun shouldn’t stare at a penis. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” Requisites

၄၂၁။ ထိုအခါ လူတို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား စားသောက်ဖွယ်ကို လှူကုန်၏၊ ရဟန်း ယောကျာ်းတို့သည် ရဟန်းမိန်းမတို့အား လှူကုန်၏၊ လူတို့သည် “အသျှင်တို့သည် သုံးဆောင်ရန် မိမိ အား လှူသည်ကို အဘယ့်ကြောင့် အခြားသူတို့အား လှူကုန်ဘိသနည်း၊ အကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း အလှူကို လှူရန် မသိကုန်သလော”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ သုံးဆောင်ရန် မိမိအား လှူထားသည်ကို အခြားသူတို့အား မလှူအပ်၊ လှူသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား စားသောက်ဖွယ်သည် ပေါများ၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သံဃာအား လှူရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အလွန်အမင်း ပေါများ၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ပုဂ္ဂလိက အလှူကိုလည်း လှူရန် ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား သိမ်းဆည်းထားသော စားသောက်ဖွယ်သည် ပေါများ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား သိမ်းဆည်းထားသော စားသောက်ဖွယ်ကို ရဟန်းမိန်းမတို့သည် အကပ်ခံစေ၍ သုံးဆောင်ရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ လူတို့သည် ဘိက္ခုနီမတို့အား စားသောက်ဖွယ်ကို လှူကုန်၏၊ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ရဟန်း ယောကျာ်းတို့အား လှူကုန်၏။ လူတို့သည် “ဘိက္ခုနီမတို့သည် သုံးဆောင်ရန် မိမိအား လှူအပ်သည်ကို အဘယ့်ကြောင့် အခြားသူတို့အား လှူကုန်ဘိသနည်း၊ အကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း အလှူကို လှူရန် မသိကုန် သလော”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် သုံးဆောင်ရန် မိမိအား လှူအပ်သည်ကို အခြားသူတို့အား မလှူအပ်၊ လှူသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့အား စားသောက်ဖွယ်သည် ပေါများ၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သံဃာအား လှူရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အလွန်အမင်း ပေါများ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ပုဂ္ဂလိက အလှူကိုလည်း လှူရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့အား သိမ်းဆည်းထားသော စားသောက်ဖွယ်သည် ပေါများ၏။ မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတို့၏ သိမ်းဆည်းထားသော စားသောက်ဖွယ်ကို ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် အကပ်ခံစေ၍ သုံးဆောင်ရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On one occasion people gave requisites to the monks, who then gave them to the nuns. People complained and criticized them, “How can the venerables give away to others what has been given to them for their own use? Don’t we know how to give?” They told the Buddha. “Monks, you shouldn’t give away to others what has been given to you for your own use. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” On one occasion the monks had an abundance of requisites. They told the Buddha. “I allow you to give to the Sangha.” The abundance became even greater. They told the Buddha. “I allow individuals to give away what belongs to them.” On one occasion the monks had an abundance of stored requisites. They told the Buddha. “I allow what’s stored by the monks to be received and used by the nuns.” On one occasion people gave requisites to the nuns, who then gave them to the monks. People complained and criticized them, “How can the nuns give away to others what has been given to them for their own use? Don’t we know how to give?” They told the Buddha. “A nun shouldn’t give away to others what has been given to her for her own use. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” On one occasion the nuns had an abundance of requisites. They told the Buddha. “I allow a nun to give to the Sangha.” The abundance became even greater. They told the Buddha. “I allow individuals to give away what belongs to them.” On one occasion the nuns had an abundance of stored requisites. They told the Buddha. “I allow what’s stored by the nuns to be received and used by the monks.”

၄၂၂။ ထိုအခါ ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား ကျောင်း အိပ်ရာ နေရာသည် ပေါများ၏၊ ဘိက္ခုနီမတို့အား မပေါများ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ တောင်းပန်ပါ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့သည် အကျွန်ုပ်တို့အား ကျောင်းကို အခိုက်အတန့် ပေးပါကုန်လော့”ဟု ဘိက္ခုနီမတို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ တမန်လွှတ်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတို့အား ကျောင်းကို အခိုက်အတန့် (တာဝကာလိက) ပေးရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဥတုလာသော ဘိက္ခုနီမတို့သည် မြှေးယှက်အပ်သော ညောင်စောင်းကိုလည်းကောင်း၊ မြှေးယှက်အပ်သော အင်းပျဥ်ကိုလည်းကောင်း ဖိ၍လည်း ထိုင်ကုန်၏၊ ဖိ၍လည်း အိပ်ကုန်၏၊ အိပ်ရာ နေရာသည် သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် မြှေးယှက်အပ်သော ညောင်စောင်းကိုလည်းကောင်း၊ မြှေးယှက်အပ်သော အင်းပျဥ်ကိုလည်းကောင်း ဖိ၍လည်း မထိုင်အပ်၊ ဖိ၍လည်း မအိပ်အပ်၊ ဖိ၍ထိုင်သော ဖိ၍အိပ်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဥတုနှီးသင်္ကန်းကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဥတုနှီး သင်္ကန်းကို သွေးလိမ်းကျံ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ပိတ်ဆို့ရန် အထည်ပိုင်းကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အထည်ပိုင်းသည် ကျွတ်ကျ၏။ မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ချည်ကြိုးဖြင့် စည်း၍ ပေါင်၌ ဖွဲ့ချည်ရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ချည်ကြိုးသည် ပြတ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ခါးတောင်းကျိုက်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ခါးကြိုးကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော် မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီဘိက္ခုနီမတို့သည် အခါခပ်သိမ်း ခါးကြိုးကို ဆောင်ကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ် ခံစားသူ လူမိန်းမတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် အခါခပ်သိမ်း ခါးကြိုးကို မဆောင်အပ်၊ ဆောင်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဥတုလာသော ဘိက္ခုနီမအား ဥတုလာချိန်၌ ခါးကြိုးကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဒုတိယအခန်း ပြီး၏။

On one occasion the monks had an abundance of furniture, but the nuns were lacking. The nuns sent a message to the monks, saying, “Venerables, please lend us some furniture.” They told the Buddha. “I allow you to lend furniture to the nuns.” Menstruating nuns sat down and lay down on upholstered beds and benches. The furniture was stained with blood. They told the Buddha. “A nun shouldn’t sit down or lay down on upholstered beds or benches. If she does, she commits an offense of wrong conduct. I allow a communal robe.” The communal robe became stained with blood. They told the Buddha. “I allow menstruation pads.” The pads fell off. They told the Buddha. “I allow the nuns to attach a string and then bind it to the thigh.” The string snapped. They told the Buddha. “I allow a loin cloth and a girdle.” Soon afterwards the nuns from the group of six wore girdles all the time. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t wear a girdle all the time. If she does, she commits an offense of wrong conduct. I allow a nun to wear a girdle while she’s menstruating.” The second section for recitation is finished. The ordination ceremony

၃-တတိယအခန်း ၄၂၃။ ထိုအခါ အင်္ဂါဇာတ်မပါသော ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း၊ အင်္ဂါဇာတ်ရာမျှပါသော ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဥတုမလာသော ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း၊ အမြဲဥတုလာသော ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း၊ အမြဲအဝတ်ပိတ်ဆို့ရသော ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း၊ သွေးယိုစီးသော ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း၊ အစေ့ရှည်သော ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ပဏ္ဍုက်မဖြစ်သော ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ယောကျာ်းလျာဖြစ်သော ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း၊ မဂ်နှစ်ခုစပ်နေသော ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဥဘတောဗျည်း ဘိက္ခုနီမတို့ကိုလည်းကောင်း တွေ့မြင်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအားဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ပဉ္စင်းလောင်းမအား အန္တရာယ်ပြုတတ်သော အကြောင်းနှစ်ဆယ့်လေးမျိုးတို့ကို မေးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ ဤသို့ မေးအပ်၏။ “သင်သည် အင်္ဂါဇာတ်မပါသူ မဟုတ်သလော၊ အင်္ဂါဇာတ်ရာမျှပါသူ မဟုတ်သလော၊ ဥတုမလာသူ မဟုတ်သလော၊ အမြဲဥတုလာသူ မဟုတ်သလော၊ အမြဲအဝတ်ပိတ်ဆို့ရသူ မဟုတ်သလော၊ သွေးယိုစီးသူ မဟုတ်သလော၊ အစေ့ရှည်သူ မဟုတ်သလော၊ ပဏ္ဍုက်မ မဟုတ်သလော၊ ယောကျာ်းလျာ မဟုတ်သ လော၊ မဂ်နှစ်ခုစပ်နေသူ မဟုတ်သလော၊ ဥဘတောဗျည်း မဟုတ်သလော။ သင့်အား ဤသို့ သဘောရှိကုန်သော အနာတို့သည် ရှိကုန်သလော၊ နူနာသည်လည်းကောင်း၊ အိုင်းအနာသည်လည်းကောင်း၊ ပွေးဝဲ ညှင်း တင်းတိပ် အနာသည်လည်းကောင်း၊ ခယရုဂ်ချောင်းဆိုးနာ၁သည်လည်းကောင်း၊ ဝက်ရူးကြက်ရူးရောဂါသည်လည်းကောင်း ရှိသလော၊ လူဟုတ်၏လော၊ မိန်းမဟုတ်၏ လော၊ တော်လှန်သူဟုတ်၏လော၊ ကြွေးမြီမရှိသူဟုတ်၏လော၊ မင်းခစားသူ မဟုတ်သလော၊ မိဘသည်လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်ခင်ပွန်းသည်လည်းကောင်း သင့်ကို ခွင့်ပြု၏လော၊ အသက်နှစ်ဆယ် ပြည့်၏လော၊ သင့်အား သပိတ်သင်္ကန်း ပြည့်စုံ၏လော၊ သင်သည် အဘယ်အမည်ရှိသနည်း၊ သင်၏ ဥပဇ္ဈာယ် ဘိက္ခုနီမသည် အဘယ်အမည်ရှိသနည်း”ဟု မေးအပ်၏။ ထိုအခါ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ဘိက္ခုနီမတို့အား အန္တရာယ်ပြုတတ်သော အကြောင်းတို့ကို မေးကုန်၏၊ ပဉ္စင်းလောင်းမတို့သည် ရွံ့ကုန်၏၊ မျက်နှာမသာကုန်၊ မဖြေနိုင်ကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီမသံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီးသော ပဉ္စင်းလောင်းမအား ဘိက္ခုသံဃာ၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် မဆုံးမအပ်ကုန်သေးသော ပဉ္စင်းလောင်းမတို့ကို အန္တရာယ်ပြုတတ်သော အကြောင်းတို့ကို မေးကုန်၏၊ ပဉ္စင်းလောင်းမတို့သည် ရွံ့ကုန်၏၊ မျက်နှာမသာကုန်၊ မဖြေနိုင်ကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရှေးဦးစွာ ဆုံးမပြီး၍ နောက်မှ အန္တရာယ်ပြုတတ်ကုန်သော အကြောင်းတို့ကို မေးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုသံဃာ့အလယ်၌ပင် ဆုံးမကုန်၏၊ ပဉ္စင်းလောင်းမတို့သည် ထို အတိုင်းပင် ရွံ့ကုန်၏၊ မျက်နှာမသာကုန်၊ မဖြေနိုင်ကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ တစ်ခုသော နေရာ၌ ဆုံးမပြီး၍ သံဃာ့အလယ်၌ အန္တရာယ်ပြုတတ်ကုန်သော အကြောင်းတို့ကို မေးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ဆုံးမအပ်၏။

At that time the full ordination had been given to women who lacked genitals, who had incomplete genitals, who did not menstruate, who menstruated continuously, who always wore menstruation pads, who were incontinent, who had genital prolapse, who lacked sexual organs, who were manlike, who had fistula, who were gynandromorphs. They told the Buddha. “The nun who is giving the full ordination should ask about twenty-four obstacles. And it should be done like this: ‘Do you lack genitals? Are your genitals incomplete? Do you not menstruate? Do you menstruate continuously? Do you always wear a menstruation pad? Are you incontinent? Do you have genital prolapse? Do you lack sexual organs? Are you manlike? Do you have fistula? Are you a gynandromorph? Do you have any of these diseases: leprosy, abscesses, mild leprosy, tuberculosis, or epilepsy? Are you human? Are you a woman? Are you free from slavery? Are you free from debt? Are you employed by the king? Do you have permission from your parents and husband? Are you twenty years old? Do you have a full set of bowl and robes? What’s your name? What’s the name of your mentor?’” Soon afterwards the monks asked the nuns about the obstacles. Those seeking the full ordination were embarrassed, humiliated, and unable to respond. They told the Buddha. “Only when a woman who’s free from obstacles has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns, should you give her the full ordination in the Sangha of monks.” The nuns asked those seeking the full ordination about the obstacles without first instructing them. They were embarrassed, humiliated, and unable to respond. They told the Buddha. “The nuns should instruct first and then ask about the obstacles.” They instructed them right there in the midst of the Sangha. Once again those seeking the full ordination were embarrassed, humiliated, and unable to respond. They told the Buddha. “The nuns should instruct them at a distance and then ask about the obstacles in the midst of the Sangha. And it should be done like this.

၄၂၄။ ရှေးဦးစွာ ဥပဇ္ဈာယ်ကို ယူစေအပ်၏၊ ဥပဇ္ဈာယ်ယူစေပြီးနောက် သပိတ်သင်္ကန်းကို ပြောကြားအပ်၏၊ ဤကား သင်၏ သပိတ်တည်း၊ ဤကား ဒုကုဋ်တည်း၊ ဤကား ကိုယ်ဝတ်ဧကသီ တည်း၊ ဤကား သင်းပိုင်တည်း၊ ဤကား ရင်လွှမ်းတဘက်တည်း၊ ဤကား ရေသနုပ်တည်း။ သွားချေလော့၊ ဤအရပ်၌ ရပ်တည်လော့ဟု (ပြောဆိုအပ်၏)။ မကျွမ်းကျင်သော မလိမ္မာသော ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဆုံးမကုန်၏၊ ဆုံးမအပ်သော ပဉ္စင်းလောင်းမတို့သည် ရွံ့ကုန်၏၊ မျက်နှာမသာကုန်၊ မဖြေနိုင်ကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မကျွမ်းကျင်သော မလိမ္မာသော သူသည် မဆုံးမအပ်၊ ဆုံးမသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ဘိက္ခုနီမသည် ဆုံးမခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော် မူ၏)။ မသမုတ်အပ်သော ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဆုံးမကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မသမုတ်အပ်သော ဘိက္ခုနီမသည် မဆုံးမအပ်၊ ဆုံးမသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ သမုတ်အပ်သော ဘိက္ခုနီမသည် ဆုံးမခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ သမုတ်အပ်၏၊ ကိုယ်တိုင်လည်း မိမိကိုယ်ကို သမုတ်အပ်၏၊ သူတစ်ပါးသည်မူလည်း သူတစ်ပါးကို သမုတ်အပ်၏။ အဘယ်သို့လျှင် ကိုယ်တိုင်မူလည်း မိမိကိုယ်ကို သမုတ်အပ်သနည်း၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည် ရှိသော ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာကို သိစေရမည်။ “အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤအမည်ရှိသော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ ဤမည်သော အကျွန်ုပ်သည် ဤမည်သော အသျှင်မ ကို ဆုံးမပေအံ့”ဟု ဤသို့ ကိုယ်တိုင်မူလည်း မိမိကိုယ်ကို သမုတ်အပ်၏။ အဘယ်သို့လျှင် သူတစ်ပါးသည်မူလည်း သူတစ်ပါးကို သမုတ်အပ်သနည်း၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာကို သိစေအပ်၏။ “အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မကို ဆုံးမရာ၏”ဟု ဤသို့ သူတစ်ပါးသည်မူလည်း သူတစ်ပါးကို သမုတ်အပ်၏။ သမုတ် ပြီးသော ထိုဘိက္ခုနီမသည် ပဉ္စင်းလောင်းမသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ဤသို့ ပြောဆိုအပ်၏။ “ဤမည်သော အသျှင်မ နားထောင်လော့၊ ဤအခါသည် သင်၏ အမှန်ကို ပြောရန်အခါတည်း၊ အဟုတ်ကို ပြောရန်အခါတည်း၊ အကြင် အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်၏၊ ထိုအကြောင်းကို သံဃာ့အလယ်၌ မေးလတ်သော် ထင်ရှားရှိသည်ကို ‘ရှိ၏’ဟု ပြောအပ်၏၊ ထင်ရှားမရှိသည်ကို ‘မရှိ’ဟု ပြောအပ်၏၊ မရွံ့လင့်၊ မျက်နှာမသာ မဖြစ်လင့်၊ ဤသို့ သင့်ကို မေးကုန်လတ္တံ့၊ အင်္ဂါဇာတ်မပါသူ မဟုတ်သလော၊ အင်္ဂါ ဇာတ်ရာမျှပါသူ မဟုတ်သလော၊ ဥတုမလာသူ မဟုတ်သလော၊ အမြဲဥတုလာသူ မဟုတ်သလော၊ အဝတ် ပိတ်ဆို့ရသူ မဟုတ်သလော၊ သွေးယိုစီးသောသူ မဟုတ်သလော၊ အစေ့ရှည်သူ မဟုတ်သလော၊ ပဏ္ဍုက် မမဟုတ်သလော၊ ယောကျာ်းလျာ မဟုတ်သလော၊ မဂ်နှစ်ခုစပ်နေသူ မဟုတ်သလော၊ ဥဘတောဗျည်း မဟုတ်သလော။ သင့်အား ဤသို့ သဘောရှိကုန်သော အနာရောဂါတို့သည် ရှိကုန်သလော၊ နူနာသည်လည်းကောင်း၊ အိုင်းအနာသည်လည်းကောင်း၊ ပွေး ဝဲ ညှင်း တင်းတိပ်နာသည်လည်းကောင်း၊ ခယရုဂ်ချောင်းဆိုးနာသည်လည်းကောင်း၊ ဝက်ရူးကြက်ရူးနာသည်လည်းကောင်း ရှိသလော၊ လူဟုတ်၏လော၊ မိန်းမဟုတ်၏လော၊ တော်လှန်သူဟုတ်၏လော၊ ကြွေးမြီကင်းသူဟုတ်၏လော၊ မင်းခစားသူ မဟုတ်သလော၊ မိဘတို့သည်လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်ခင်ပွန်းသည်လည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏လော၊ အသက်နှစ်ဆယ် ပြည့်၏လော၊ သင့်အား သပိတ်သင်္ကန်းသည် ပြည့်စုံ၏လော၊ သင်သည် အဘယ်အမည်ရှိသနည်း၊ သင်၏ ဥပဇ္ဈာယ်သည် အဘယ်အမည်ရှိသနည်း”ဟု မေးကြကုန်လတ္တံ့ဟု ပြောဆိုအပ်၏။ တစ်ပြိုင်တည်း (ရဟန်းလောင်းမနှင့်ဆုံးမသူ တစ်ပြိုင်တည်း) လာကုန်၏။ တစ်ပြိုင်တည်း မလာအပ်၊ ဆုံးမသော ဘိက္ခုနီမသည် ရှေးဦးစွာ လာ၍ သံဃာကို သိစေအပ်၏။ “အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏။ ထိုပဉ္စင်းလောင်းမကို အကျွန်ုပ်သည် ဆုံးမအပ်ပြီ၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် လာရာ၏”ဟု (သံဃာကို သိစေအပ်၏)။ ‘လာခဲ့လော့’ဟု ပြောအပ်၏။ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ကိုယ်ဝတ်ကို စံပယ်တင်စေ၍ ဘိက္ခုနီမတို့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုးစေ၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်စေ၍ လက်အုပ်ချီစေ၍ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို တောင်းပန်အပ်၏။ “အသျှင်မတို့ အကျွန်ုပ်သည် သံဃာကို ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို တောင်းပန်ပါ၏၊ အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု ၍ ထုတ်ဆောင်ပါလော့။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်မတို့ အကျွန်ုပ်သည် သံဃာကို ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို တောင်းပန်ပါ၏၊ အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု ၍ ထုတ်ဆောင်ပါလော့။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်မတို့ အကျွန်ုပ်သည် သံဃာကို ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို တောင်းပန်ပါ၏၊ အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်း ကို အကြောင်းပြု ၍ ထုတ်ဆောင်ပါလော့”ဟု (တောင်းပန်အပ်၏)။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာကို သိစေအပ်၏။

First the candidate should be told to choose a preceptor. Her bowl and robes should then be pointed out to her: ‘This is your bowl, this your outer robe, this your upper robe, this your sarong, this your chest wrap, and this your bathing robe. Now please go and stand over there.’” They were instructed by nuns who were ignorant and incompetent. And because they were badly instructed, they were once again embarrassed, humiliated, and unable to respond. They told the Buddha. “A nun who’s ignorant and incompetent shouldn’t instruct. If she does, she commits an offense of wrong conduct. A nun who’s competent and capable should instruct.” They instructed without having been appointed. They told the Buddha. “A nun shouldn’t instruct if she hasn’t been appointed. If she does, she commits an offense of wrong conduct. I allow a nun to instruct if she’s been appointed to do so. And it should be done like this. One is either appointed through oneself or through another. And how is one appointed through oneself? A competent and capable nun should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. If the Sangha is ready, I so-and-so will instruct so-and-so.’ And how is one appointed through another? A competent and capable nun should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. If the Sangha is ready, so-and-so will instruct so-and-so.’ The appointed nun should go to the one seeking the full ordination and say this: ‘Listen, so-and-so. Now is the time for you to tell the truth. You will be asked in the midst of the Sangha about various matters. If something is true, you should say, “Yes,” and if it’s not, you should say, “No.” Don’t be embarrassed or humiliated. This is what they’ll ask you: “Do you lack genitals? Are your genitals incomplete? Do you not menstruate? Do you menstruate continuously? Do you always wear a menstruation pad? Are you incontinent? Do you have genital prolapse? Do you lack sexual organs? Are you manlike? Do you have fistula? Are you a gynandromorph? Do you have any of these diseases: leprosy, abscesses, mild leprosy, tuberculosis, or epilepsy? Are you human? Are you a woman? Are you free from slavery? Are you free from debt? Are you employed by the king? Do you have permission from your parents and husband? Are you twenty years old? Do you have a full set of bowl and robes? What’s your name? What’s the name of your mentor?”’” They then returned to the Sangha together. “They shouldn’t return together. The instructor should return first and inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. She has been instructed by me. If the Sangha is ready, so-and-so should come.’ And she should be told to come. She should then arrange her upper robe over one shoulder, pay respect at the feet of the nuns, squat on her heels, and raise her joined palms. She should then ask for the full ordination: ‘Venerables, I ask the Sangha for the full ordination. Please lift me up out of compassion. For the second time, venerables, I ask the Sangha for the full ordination. Please lift me up out of compassion. For the third time, venerables, I ask the Sangha for the full ordination. Please lift me up out of compassion.’ A competent and capable nun should then inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. If the Sangha is ready, I so-and-so will ask so-and-so about the obstacles. Listen, so-and-so. Now is the time for you to tell the truth. I will ask you about various matters. If something is true, you should say, “Yes,” and if it’s not, you should say, “No.” So: Do you lack genitals? Are your genitals incomplete? Do you not menstruate? Do you menstruate continuously? Do you always wear a menstruation pad? Are you incontinent? Do you have genital prolapse? Do you lack sexual organs? Are you manlike? Do you have fistula? Are you a gynandromorph? Do you have any of these diseases: leprosy, abscesses, mild leprosy, tuberculosis, or epilepsy? Are you human? Are you a woman? Are you free from slavery? Are you free from debt? Are you employed by the king? Do you have permission from your parents and husband? Are you twenty years old? Do you have a full set of bowl and robes? What’s your name? What’s the name of your mentor?’ A competent and capable nun should inform the Sangha:

၄၂၅။ “အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤမည်သော အသျှင်မကို အန္တရာယ်ပြုတတ်သော အကြောင်းတို့ကို မေးအံ့”ဟု (သိစေအပ်၏)။ ဤမည်သော အသျှင်မ နားထောင်လော့၊ ဤအခါသည် သင်၏ အမှန်ကို ပြောရန်အခါတည်း၊ အဟုတ်ကို ပြောရန်အခါတည်း၊ အကြင် အကြောင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုအကြောင်းကို မေးအံ့၊ ထင်ရှားရှိမူ ‘ရှိ၏’ဟု ပြောအပ်၏၊ ထင်ရှားမရှိမူ ‘မရှိ’ဟု ပြောအပ်၏၊ အင်္ဂါဇာတ်မပါသူ မဟုတ်သလော။ပ။ အဘယ် အမည်ရှိသနည်း၊ သင်၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် အဘယ်အမည်ရှိသနည်း”ဟု (မေးအပ်၏)။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာကို သိစေအပ်၏။ “အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ အန္တရာယ်ပြုတတ်ကုန်သော အကြောင်းတို့မှ စင်ကြယ်၏၊ ဤအသျှင်မအား သပိတ်သင်္ကန်းသည် ပြည့်စုံ၏၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် သံဃာကို ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို တောင်းပန်၏၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော အသျှင်ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ဤမည်သော အသျှင်မကို ပဉ္စင်းပြုရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်း တည်း။ အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ အန္တရာယ်ပြုတတ်ကုန်သော အကြောင်းတို့မှ စင်ကြယ်၏၊ ဤအသျှင်မအား သပိတ်သင်္ကန်းသည် ပြည့်စုံ၏၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် သံဃာကို ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို တောင်းပန်၏၊ သံဃာသည် ဤမည်သော အသျှင်မကို ဤမည်သော အသျှင်ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြု၏၊ ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ဤမည်သော အသျှင်ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို အကြင်အသျှင်မအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထိုအသျှင်မသည် ဆိတ်ဆိတ်နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်မအား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်မသည် ပြောဆိုရာ၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ဤအကြောင်းကို ပြောကြားပါ၏။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ဤအကြောင်းကို ပြောကြားပါ၏။ အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ အန္တရာယ်ပြုတတ်ကုန်သော အကြောင်းတို့မှ စင်ကြယ်၏၊ ဤအသျှင်မအား သပိတ်သင်္ကန်းသည် ပြည့်စုံ၏၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် သံဃာကို ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို တောင်းပန်၏၊ သံဃာသည် ဤမည်သော အသျှင်မကို့ဤမည်သော အသျှင်ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြု၏၊ ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ဤမည်သော အသျှင်ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို အကြင်အသျှင်မအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထိုအသျှင်မသည် ဆိတ်ဆိတ်နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်မအား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်မသည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော အသျှင်မကို ဤမည်သော အသျှင်ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြုအပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုကြောင့် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေရမည်)။ ထို (ဘိက္ခုနီသံဃာ၌ ပဉ္စင်းပြု ပြီးသော) ခဏ၌ပင် ခေါ်၍ ရဟန်းယောကျာ်းသံဃာသို့ ချဥ်းကပ် စေ၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်စေ၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုးစေ၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်စေ၍ လက်အုပ်ချီစေ၍ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို တောင်းပန်စေအပ်၏။ “အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် ဤအမည်ရှိပါ၏၊ ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့ပါ၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီသံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီး ဖြစ်ပါ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်းပန်ပါ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ် သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ထုတ်ဆောင်ပါလော့။ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် ဤအမည်ရှိပါ၏၊ ဤမည်သောအသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့ပါ၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီသံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီး ဖြစ်ပါ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း အကျွန်ုပ်သည် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်းပန် ပါ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ထုတ်ဆောင်ပါလော့။ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် ဤအမည်ရှိပါ၏၊ ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့ပါ၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီသံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီးဖြစ်ပါ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ သုံးကြိမ် မြောက်လည်း အကျွန်ုပ်သည် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်းပန်ပါ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု ၍ ထုတ်ဆောင်ပါလော့”ဟု (တောင်းပန်စေအပ်၏)။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေအပ်၏။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီ သံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီးဖြစ်၏၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမသည် ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်းပန်၏၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤအမည်ရှိသော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြု ရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီ သံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီးဖြစ်၏၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမသည် ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်းပန်၏၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤအမည်ရှိသော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြု၏၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြု ခြင်းကို အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ်နေရာ၏၊ အကြင် အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ဤအကြောင်းကို ပြောကြားပါ၏။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ဤအကြောင်းကို ပြောကြားပါ၏။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမသည် ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီသံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီး ဖြစ်၏၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမသည် ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် သံဃာကို့ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်းပန်၏၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြု၏၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြု ခြင်းကို အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ်နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြုအပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေရမည်)။ ထို (ဘိက္ခုသံဃာမှ ပဉ္စင်းပြုပြီးသော) ခဏ၌ပင် အရိပ်ကို တိုင်းထွာအပ်၏၊ ဥတုအတိုင်းအရှည်ကို ပြောကြားအပ်၏၊ နေ့အဖို့ကို ပြောကြားအပ်၏၊ သုံးမျိုးပေါင်းကို ပြောအပ်၏၊ ဤဘိက္ခုနီမအား “မှီရာ သုံးမျိုးတို့ကိုလည်းကောင်း မပြုအပ်သော အကျင့်ရှစ်မျိုးတို့ကိုလည်းကောင်း ပြောကြားကုန်လော့”ဟု ဘိက္ခုနီမတို့ကို ပြောဆိုအပ်ကုန်၏။

‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. She is free from obstacles and her bowl and robes are complete. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. If the Sangha is ready, it should give so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. She is free from obstacles and her bowl and robes are complete. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha gives so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. Any nun who approves of giving so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor should remain silent. Any nun who doesn’t approve should speak up. For the second time, I speak on this matter. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. She is free from obstacles and her bowl and robes are complete. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha gives so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. Any nun who approves of giving so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor should remain silent. Any nun who doesn’t approve should speak up. For the third time, I speak on this matter. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. She is free from obstacles and her bowl and robes are complete. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha gives so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. Any nun who approves of giving so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor should remain silent. Any nun who doesn’t approve should speak up. The Sangha has given so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’ Straightaway she should be taken to the Sangha of monks. She should arrange her upper robe over one shoulder, pay respect at the feet of the monks, squat on her heels, and raise her joined palms. She should then ask for the full ordination: ‘Venerables, I’m seeking the full ordination with venerable so-and-so. I’m free from obstacles and have been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. I ask the Sangha for the full ordination. Please lift me up out of compassion. Venerables, I’m seeking the full ordination with venerable so-and-so. I’m free from obstacles and have been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. For the second time, I ask the Sangha for the full ordination. Please lift me up out of compassion. Venerables, I’m seeking the full ordination with venerable so-and-so. I’m free from obstacles and have been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. For the third time, I ask the Sangha for the full ordination. Please lift me up out of compassion.’ A competent and capable monk should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. If the Sangha is ready, it should give so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha gives so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. Any monk who approves of giving so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. For the second time, I speak on this matter. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha gives so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. Any monk who approves of giving so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. For the third time, I speak on this matter. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha gives so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. Any monk who approves of giving so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has given so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’ Straightaway the time should be noted and the date should be pointed out. These should be declared jointly to everyone. The nuns should be told to point out the three supports and the eight things not to be done.”

၄၂၆။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဆွမ်းစားကျောင်း၌ နေရာပြောင်းရွှေ့ကုန်စဥ် အချိန်ကို လွန်စေကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမရှစ်ယောက်တို့အား သီတင်းကြီး အစဥ်အတိုင်း ကြွင်းသော ဘိက္ခုနီမတို့အား ရောက်စဥ်အတိုင်း ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ “မြတ်စွာဘုရားသည် ဘိက္ခုနီမရှစ်ယောက်တို့အား သီတင်းကြီး အစဥ်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ ကြွင်းသော ဘိက္ခုနီမတို့အား ရောက်စဥ်အတိုင်းလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု ဘိက္ခုနီမတို့သည် အလုံးစုံသော နေရာတို့၌ ဘိက္ခုနီမရှစ်ယောက်တို့သည် သီတင်းကြီး အစဥ်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ ကြွင်းသော ဘိက္ခုနီမတို့သည် ရောက်စဥ်အတိုင်းလည်းကောင်း တားမြစ်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဆွမ်းစားကျောင်း၌ ဘိက္ခုနီမရှစ်ယောက်တို့အား သီတင်းကြီး အစဥ်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ ကြွင်းသော ဘိက္ခုနီမတို့အား ရောက်စဥ်အတိုင်းလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏၊ အခြားနေရာ အလုံးစုံတို့၌ သီတင်းကြီး အစဥ်အတိုင်း မတားမြစ်အပ်၊ တားမြစ်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On one occasion the right time for eating passed while the nuns were trying to find the right seats in the dining hall. They told the Buddha. “I allow eight nuns to be seated according to seniority, but the rest according to their time of arrival.” When they heard about the Buddha’s allowance, eight nuns reserved places everywhere according to seniority, the rest getting places according to their time of arrival. They told the Buddha. “I allow eight nuns to be seated in the dining hall according to seniority and the rest according to their time of arrival, but not anywhere else. If a nun makes a reservation anywhere apart from the dining hall, she commits an offense of wrong conduct.” Invitation

၄၂၇။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ပဝါရဏာ မပြုကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ပဝါရဏာ ပြုအပ်၏၊ ပဝါရဏာမပြုသော ဘိက္ခုနီမအား တရားအားလျော်စွာ ဆုံးဖြတ်အပ်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် မိမိတို့သည် ပဝါရဏာပြုပြီးလျှင် ရဟန်းယောကျာ်းသံဃာကို ပဝါရဏာ မပြုကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် မိမိတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးလျှင် ရဟန်းယောကျာ်းသံဃာကိ်ု ပဝါရဏာ ပြုအပ်၏၊ ပဝါရဏာ မပြုသော ဘိက္ခုနီမအား တရားအားလျော်စွာ ဆုံးဖြတ်အပ်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ရဟန်းတို့နှင့်အတူ တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်သော် ဆူညံခြင်းကို ပြုကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့နှင့်အတူ တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာ မပြုအပ်၊ ပဝါရဏာပြုသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဆွမ်းမစားမီ ပဝါရဏာပြုကုန်သော် အချိန်ကို လွန်စေကုန်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဆွမ်းစားပြီးနောက်မှ ပဝါရဏာပြုရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဆွမ်းစားပြီးနောက်မှ ပဝါရဏာပြုကုန်သော် အချိန်အခါမဲ့ ဖြစ်စေကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ယနေ့ပဝါရဏာပြုပြီးလျှင် နက်ဖြန် (အထွက်တစ်ရက်နေ့) ၌ ရဟန်းယောကျာ်းသံဃာကို ပဝါရဏာ ပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ အလုံးစုံသော ဘိက္ခုနီမသံဃာသည် ပဝါရဏာ ပြုလတ်သော် ဆူညံခြင်းကို ပြု၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ဘိက္ခုနီမတစ်ယောက်ကို ဘိက္ခုနီသံဃာအတွက် ဘိက္ခုသံဃာကို ပဝါရဏာပြုရန် သမုတ်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ သမုတ်အပ်၏၊ ရှေးဦးစွာ ဘိက္ခုနီမကို တောင်းပန်အပ်၏၊ တောင်းပန်ပြီးလျှင် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာကို သိစေအပ်၏။ “အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား လျောက် ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဘိက္ခုနီသံဃာအတွက် ဘိက္ခုသံဃာကို ပဝါရဏာပြုရန် သမုတ်ရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်း တည်း”။ အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဘိက္ခုနီသံဃာအတွက် ဘိက္ခုသံဃာကို ပဝါရဏာပြုရန် သမုတ်၏၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဘိက္ခုနီ သံဃာအတွက် ဘိက္ခုသံဃာကို ပဝါရဏာပြုရန် သမုတ်ခြင်းကို အကြင်အသျှင်မအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထိုအသျှင်မသည် ဆိတ်ဆိတ်နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်မအား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်မသည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဘိက္ခုနီသံဃာအတွက် ဘိက္ခုသံဃာကို ပဝါရဏာပြုရန် သမုတ်အပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုကြောင့် ဆိတ်ဆိတ် နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ် နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေရမည်)။ သမုတ်အပ်ပြီးသော ထိုဘိက္ခုနီမသည် ဘိက္ခုနီသံဃာကို ခေါ်၍ ဘိက္ခုသံဃာသို့ ချဥ်းကပ်၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ကိုယ်ဝတ်ကို စံပယ်တင်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုး၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် လက်အုပ်ချီကာ- “အသျှင်ဘုရားတို့ ဘိက္ခုနီသံဃာသည် ဘိက္ခုသံဃာကို ပဝါရဏာပြုပါ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ ဘိက္ခု သံဃာသည် ဘိက္ခုနီသံဃာကို မြင်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုပါလော့၊ (အပြစ်ကို) တွေ့မြင်ပါမူ ကုစားပါ လတ္တံ့။ အသျှင်ဘုရားတို့ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။ပ။ အသျှင်ဘုရားတို့ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ဘိက္ခုနီ သံဃာသည် ဘိက္ခုသံဃာကို ပဝါရဏာပြုပါ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ ဘိက္ခုသံဃာသည် ဘိက္ခုနီသံဃာကို မြင်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုပါလော့၊ (အပြစ်ကို) တွေ့မြင်ပါမူ ကုစားပါလတ္တံ့”ဟု ပြောဆိုအပ်၏။ ၁။ ဆဋ္ဌမူမြန်မာပြန်၌ သောသောကို ‘ချောင်းဆိုးရောဂါ’ဟု သာမန် ပြန်ဆိုထားသည်၊ ဤ၌ မဟာဝါအတိုင်း ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဥပုသ်ကို တန့်ထားခြင်း

At that time the nuns did not do the invitation ceremony. They told the Buddha. “A nun should do the invitation ceremony. If she doesn’t, she should be dealt with according to the rule.” At that time the nuns did the invitation ceremony among themselves, but not with the Sangha of monks. They told the Buddha. “After doing the invitation ceremony with the nuns, a nun should do the invitation ceremony with the monks. If she doesn’t, she should be dealt with according to the rule.” The nuns did their invitation ceremony together with the monks. They made a racket. They told the Buddha. “The nuns shouldn’t do their invitation ceremony together with the monks. Any nun who does commits an offense of wrong conduct.” On one occasion when the nuns did the invitation ceremony before the meal, they did not finish until after the time for eating. They told the Buddha. “I allow the nuns to do the invitation ceremony after the meal.” Doing the invitation ceremony after the meal, they did not finish until it was too late in the evening. They told the Buddha. “I allow the nuns to do the invitation ceremony among themselves on one day and with the monks on the following day.” At that time the whole Sangha of nuns did the invitation ceremony. They made a racket. They told the Buddha. “I allow the nuns to appoint one capable and competent nun to do the invitation ceremony with the Sangha of monks on behalf of the Sangha of nuns. She should be appointed like this. First a nun should be asked, and then a competent and capable nun should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, it should appoint nun so-and-so to do the invitation ceremony with the Sangha of monks on behalf of the Sangha of nuns. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha appoints nun so-and-so to do the invitation ceremony with the Sangha of monks on behalf of the Sangha of nuns. Any nun who approves of appointing nun so-and-so to do the invitation ceremony with the Sangha of monks on behalf of the Sangha of nuns should remain silent. Any nun who doesn’t approve should speak up. The Sangha has appointed nun so-and-so to do the invitation ceremony with the Sangha of monks on behalf of the Sangha of nuns. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’ The appointed nun should take the Sangha of nuns to the Sangha of monks. She should then arrange her upper robe over one shoulder, squat on her heels, raise her joined palms, and say: ‘Venerables, the Sangha of nuns invites the Sangha of monks to correct it concerning what you’ve seen, heard, or suspect. Please correct the Sangha of nuns, venerables, out of compassion. If the Sangha of nuns sees a fault, it will make amends. For the second time, the Sangha of nuns invites the Sangha of monks to correct it concerning what you’ve seen, heard, or suspect. Please correct the Sangha of nuns, venerables, out of compassion. If the Sangha of nuns sees a fault, it will make amends. For the third time, the Sangha of nuns invites the Sangha of monks to correct it concerning what you’ve seen, heard, or suspect. Please correct the Sangha of nuns, venerables, out of compassion. If the Sangha of nuns sees a fault, it will make amends.’” Mutual authority between monks and nuns

၄၂၈။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ရဟန်းယောကျာ်းတို့အား ဥပုသ်ကို တန့်ထားကုန်၏၊ ပဝါရဏာကို့တန့်ထားကုန်၏၊ ဆုံးမခြင်းရှိသည်ကို ပြုကုန်၏။ အကြီးအမှူးကို ဖြစ်စေကုန်၏၊ အခွင့်ကို ပြုစေကုန်၏၊ စောဒနာကုန်၏၊ အောက်မေ့စေကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ရဟန်းယောကျာ်းအား ဥပုသ်ကို မတန့်ထားအပ်၊ တန့်ထားသော်လည်း တန့်ထားသည် မမည်၊ တန့်ထားသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ပဝါရဏာကို တန့်မထားအပ်၊ တန့်ထားသော်လည်း တန့်ထားသည် မမည်၊ တန့်ထားသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆုံးမခြင်းရှိသည်ကို မပြုအပ်၊ ပြုသော်လည်း ပြုသည် မမည်၊ ပြုသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ အကြီးအမှူးကို မဖြစ်စေအပ်၊ ဖြစ်စေသော်လည်း ဖြစ်ေ စသည် မမည်၊ ဖြစ်စေသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ အခွင့်ကို မပြုစေအပ်၊ ပြုစေသော်လည်း ပြုေ စသည် မမည်၊ ပြုစေသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ မစောဒနာအပ်၊ စောဒနာသော်လည်း စောဒနာသည် မမည်၊ စောဒနာသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ မအောက်မေ့စေအပ်၊ အောက်မေ့စေသော်လည်း အောက်မေ့ေ စသည် မမည်၊ အောက်မေ့စေသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ဘိက္ခုနီမတို့အား ဥပုသ်ကို တန့်ထားကုန်၏။ ပဝါရဏာကို တန့်ထားကုန်၏၊ ဆုံးမခြင်းရှိသည်ကို ပြုကုန်၏၊ အကြီးအမှူးကို ဖြစ်စေကုန်၏၊ အခွင့်ကို ပြုစေကုန်၏၊ စောဒနာကုန်၏၊ အောက်မေ့စေကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သည် ဘိက္ခုနီမအား ဥပုသ်ကို တန့်ထားရန် ခွင့်ပြု၏၊ တန့်ထား ခြင်းသည်လည်းကောင်းသော တန့်ထားခြင်းတည်း၊ တန့်ထားသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ပဝါရဏာကို တန့်ထားရန် ခွင့်ပြု၏၊ တန့်ထားခြင်းသည်လည်းကောင်းသော တန့်ထားခြင်းတည်း၊ တန့်ထားသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ဆုံးမခြင်းရှိသည်ကို ပြုရန် ခွင့်ပြု၏၊ ပြုခြင်းသည်လည်းကောင်းသော ပြုခြင်းတည်း၊ ပြုသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ အကြီးအမှူးကို ဖြစ်စေရန် ခွင့်ပြု၏၊ ဖြစ်စေခြင်းသည်လည်းကောင်းသော ဖြစ်စေခြင်းတည်း၊ ဖြစ်စေသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ အခွင့်ကို ပြုစေရန် ခွင့်ပြု၏၊ ပြုစေခြင်းသည်လည်းကောင်းသော ပြုစေခြင်းတည်း၊ ပြုစေသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ စောဒနာရန် ခွင့်ပြု၏၊ စောဒနာခြင်းသည်လည်းကောင်းသော စောဒနာခြင်းတည်း၊ စောဒနာသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ အောက်မေ့စေရန် ခွင့်ပြု၏၊ အောက်မေ့စေခြင်းသည်လည်းကောင်းသော အောက်မေ့စေခြင်း တည်း။ အောက်မေ့စေသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time the nuns canceled the monks’ observance-day ceremony and their invitation ceremony; they directed them, gave them instructions, got permission from them to correct them, accused them of offenses, and reminded them of offenses. They told the Buddha. “A nun shouldn’t cancel the observance-day ceremony of a monk. If she does, it’s not valid, and she commits an offense of wrong conduct. A nun shouldn’t cancel the invitation ceremony of a monk. If she does, it’s not valid, and she commits an offense of wrong conduct. A nun shouldn’t direct a monk. If she does, it’s not valid, and she commits an offense of wrong conduct. A nun shouldn’t give instructions to a monk. If she does, it’s not valid, and she commits an offense of wrong conduct. A nun shouldn’t ask permission from a monk to correct him. If she does, it’s not valid, and she commits an offense of wrong conduct. A nun shouldn’t accuse a monk of an offense. If she does, it’s not valid, and she commits an offense of wrong conduct. A nun shouldn’t remind a monk of an offense. If she does, it’s not valid, and she commits an offense of wrong conduct.” At that time the monks canceled the nuns’ observance-day ceremony and their invitation ceremony; they directed them, gave them instructions, got permission from them to correct them, accused them of offenses, and reminded them of offenses. They told the Buddha. “A monk may cancel the observance-day ceremony of a nun. If he does, it’s valid, and there’s no offense for him. A monk may cancel the invitation ceremony of a nun. If he does, it’s valid, and there’s no offense for him. A monk may direct a nun. If he does, it’s valid, and there’s no offense for him. A monk may give instructions to a nun. If he does, it’s valid, and there’s no offense for him. A monk may ask permission from a nun to correct her. If he does, it’s valid, and there’s no offense for him. A monk may accuse a nun of an offense. If he does, it’s valid, and there’s no offense for him. A monk may remind a nun of an offense. If he does, it’s valid, and there’s no offense for him.”

၄၂၉။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီဘိက္ခုနီမတို့သည် အမ,က၍ အဖိုမောင်းနှင်သော ယာဥ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အဖို က၍ အမမောင်းနှင်သော ယာဥ်ဖြင့်လည်းကောင်း သွားကုန်၏။ လူတို့သည် “ဂင်္ဂါပွဲ မဟိပွဲ သွားသူတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအ ကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ယာဥ်ဖြင့် မသွားအပ်၊ ယာဥ်ဖြင့် သွားသော ဘိက္ခုနီအား တရားအားလျော်စွာ ဆုံးဖြတ်အပ်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ တစ်ပါးသော ဘိက္ခုနီမသည် ဖျားနာ၏၊ ခြေဖြင့် မသွားနိုင်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဖျားနာသော ဘိက္ခုနီမအား ယာဥ်ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော် မူ၏)၊ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့အား “အမ,ကသော ယာဥ်လော၊ အဖို,ကသော ယာဥ်လော”ဟူ၍ အကြံ ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အမ,ကသော ယာဥ်ကိုလည်းကောင်း အဖိုကသော ယာဥ်ကိုလည်းကောင်း လက်ဆွဲယာဥ်ကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော် မူ၏)။ ထိုအခါ တစ်ပါးသော ဘိက္ခုနီမအား ယာဥ်တောက်သဖြင့် အလွန်အမင်းမချမ်းသာခြင်း ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ထမ်းစင်ကိုလည်းကောင်း၊ သန်လျှင်းကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time the nuns from the group of six traveled in vehicles, sometimes pulled by women with men inside, at other times pulled by men with women inside. People complained and criticized them, “You’d think they were at the Ganges festival!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t travel in a vehicle. If she does, she should be dealt with according to the rule.” Soon afterwards there was a sick nun who was unable to go on foot. They told the Buddha. “I allow a vehicle for one who is sick.” The nuns thought, “A vehicle pulled by women or by men?” They told the Buddha. “I allow a rickshaw pulled either by men or by women.” Soon afterwards a certain nun was even more uncomfortable when jolted around in a vehicle. They told the Buddha. “I allow a palanquin and a litter.” Ordination by messenger

၄၃၀။ ထိုအခါ ‘အဋ္ဌကာသီ’ ပြည့်တန်ဆာမသည် ဘိက္ခုနီမတို့ထံ၌ ရှင်ပြု၏၊ ထိုပြည့်တန်ဆာမသည် “မြတ်စွာဘုရားထံ၌ ပဉ္စင်းပြုအံ့”ဟု သာဝတ္ထိပြည်သို့ သွားလို၏။ “အဋ္ဌကာသီ ပြည့်တန်ဆာမသည် သာဝတ္ထိပြည်သို့ သွားလိုသတတ်”ဟု သေသောက်ကြူးတို့သည် ကြားကုန်၏။ ထိုသေသောက်ကြူးတို့သည် လမ်း၌ ထကြွကုန်၏။ ထိုသေသောက်ကြူးတို့သည် လမ်း၌ ထကြွကုန်သတတ်”ဟု အဋ္ဌကာသီ ပြည့်တန်ဆာမသည် ကြား၏။ “အကျွန်ုပ် ပဉ္စင်းပြုလိုပါ၍ အဘယ်သို့လျှင် အကျွန်ုပ်သည် ကျင့်ရပါအံ့ နည်း”ဟု မြတ်စွာဘုရား၏အထံသို့ တမန်ကို စေလွှတ်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ တမန်ဖြင့်လည်း ပဉ္စင်းပြု ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ရဟန်းယောကျာ်းတမန်ဖြင့် ပဉ္စင်းပြုကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်ယောကျာ်းတမန်ဖြင့် ပဉ္စင်းမပြုအပ်၊ ပဉ္စင်းပြုသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သိက္ခမာန်တမန်ဖြင့် ပဉ္စင်းပြုကုန်၏။ပ။ သာမဏေတမန်ဖြင့် ပဉ္စင်း ပြုကုန်၏။ပ။ သာမဏေမ တမန်ဖြင့် ပဉ္စင်းပြုကုန်၏။ပ။ မကျွမ်းကျင်သော မလိမ္မာသောတမန်ဖြင့် ပဉ္စင်း ပြုကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မကျွမ်းကျင်သော မလိမ္မာသော တမန်ဖြင့် ပဉ္စင်းမပြုအပ်၊ ပဉ္စင်းပြုသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ဘိက္ခုနီမတမန်ဖြင့် ပဉ္စင်းပြု ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုတမန်ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာသို့ ချဥ်းကပ်၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ကိုယ်ဝတ်ကို စံပယ် တင်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုး၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် လက်အုပ်ချီကာ- “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤမည်သောအသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီသံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီး ဖြစ်ပါ၏၊ ထိုအသျှင်မသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အန္တရာယ်ကြောင့် မလာနိုင်ပါ၊ အသျှင်ဘုရားတို့ ဤမည်သော အသျှင်မသည် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်းပန်၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် ထိုအသျှင်မကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု ၍ ထုတ် ဆောင်ပါလော့။ အသျှင်ဘုရားတို့ ဤမည်သောအသျှင်မသည် ဤမည်သောအသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီသံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီး ဖြစ်၏၊ ထိုအသျှင်မသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အန္တရာယ်ကြောင့် မလာနိုင်ပါ၊ အသျှင်ဘုရားတို့ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ဤမည်သော အသျှင်မသည် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်းပန်၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် ထိုအသျှင်မကို အစဥ် သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ထုတ်ဆောင်ပါလော့၊ အသျှင်ဘုရားတို့ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီသံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီးဖြစ်ပါ၏၊ ထိုအသျှင်မသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အန္တရာယ်ကြောင့် မလာနိုင်ပါ၊ အသျှင်ဘုရားတို့ သုံးကြိမ် မြောက်လည်း ဤမည်သော အသျှင်မသည် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်းပန်၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် ထိုအသျှင်မကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု ၍ ထုတ်ဆောင်ပါလော့”ဟု လျှောက် အပ်၏။ ကျွမ်းကျင် လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေအပ်၏။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီ သံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီးဖြစ်၏၊ ထိုအသျှင်မသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အန္တရာယ်ကြောင့် မလာနိုင်ပါ၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်း ပန်၏၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော အသျှင်မကို ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြုရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်း တည်း။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီ သံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီး ဖြစ်ပါ၏၊ ထိုအသျှင်မသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အန္တရာယ်ကြောင့် မလာနိုင်ပါ၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်း ပန်၏၊ သံဃာသည် ဤမည်သော အသျှင်မကို ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြု၏၊ ဤမည်သော အသျှင်မကို ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ် နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ဤအကြောင်းကို ပြောကြားပါ၏။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ဤအကြောင်းကို ပြောကြားပါ၏။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော အသျှင်မ၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ငဲ့၏၊ တစ်ဖက်၌ ပဉ္စင်းခံခြင်းဖြင့် ဘိက္ခုနီ သံဃာ၌ စင်ကြယ်ပြီးဖြစ်၏၊ ထိုအသျှင်မသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အန္တရာယ်ကြောင့် မလာနိုင်ပါ၊ ဤမည်သော အသျှင်မသည် ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် သံဃာကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်း ပန်၏၊ သံဃာသည် ဤမည်သော အသျှင်မကို ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြု၏၊ ဤမည်သော အသျှင်မကို ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ် နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော အသျှင်မကို ဤမည်သော ဥပဇ္ဈာယ်မဖြင့် ပဉ္စင်းပြုအပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထိုကြောင့် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေရမည်)။ ထို (ဘိက္ခုသံဃာမှပဉ္စင်းပြုပြီးသော) ခဏ၌ အရိပ်ကို တိုင်းတာအပ်၏၊ ဥတုအတိုင်းအရှည်ကို ပြော ကြားအပ်၏၊ နေ့အဖို့ကို ပြောကြားအပ်၏၊ သုံးမျိုးပေါင်းကို ပြောကြားအပ်၏၊ ထိုပဉ္စင်းမအား မှီရာ သုံးမျိုးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ မပြုအပ်သော အကျင့်ရှစ်မျိုးတို့ကိုလည်းကောင်း ပြောကြားကုန်လော့”ဟု ဘိက္ခုနီမတို့ကို ပြောဆိုအပ်၏။

At that time the courtesan Aḍḍhakāsī had gone forth with the nuns. She wanted to go to Sāvatthī to get the full ordination in the presence of the Buddha. Some scoundrels heard about this and besieged the road. When Aḍḍhakāsī heard about this, she sent a message to the Buddha, saying, “I want the full ordination. What should I do?” Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “I allow you to give the full ordination also by messenger.” They ordained with a monk as messenger. They told the Buddha. “You shouldn’t give the full ordination with a monk as messenger. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” They ordained with a trainee nun as messenger … They ordained with a novice monk as messenger … They ordained with a novice nun as messenger … They ordained with an ignorant and incompetent nun as messenger. “You shouldn’t give the full ordination with an ignorant and incompetent nun as messenger. If you do, you commit an offense of wrong conduct. You should give the full ordination with a capable and competent nun as messenger. That messenger nun should go to the Sangha, arrange her upper robe over one shoulder, bow down at the feet of the monks, squat on her heels, raise her joined palms, and say: ‘Venerables, so-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. She hasn’t come because of an obstruction. She asks the Sangha for the full ordination. Please lift her up out of compassion. Venerables, so-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. She hasn’t come because of an obstruction. For the second time, she asks the Sangha for the full ordination. Please lift her up out of compassion. Venerables, so-and-so is seeking the full ordination with venerable so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. She hasn’t come because of an obstruction. For the third time, she asks the Sangha for the full ordination. Please lift her up out of compassion.’ A competent and capable monk should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. She is not present because of an obstruction. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. If the Sangha is ready, it should give so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. She is not present because of an obstruction. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha gives so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. Any monk who approves of giving so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. For the second time, I speak on this matter. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. She is not present because of an obstruction. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha gives so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. Any monk who approves of giving so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. For the third time, I speak on this matter. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. So-and-so is seeking the full ordination with so-and-so. She is free from obstacles and has been fully ordained on one side in the Sangha of nuns. She is not present because of an obstruction. So-and-so is asking the Sangha for the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha gives so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. Any monk who approves of giving so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has given so-and-so the full ordination with so-and-so as her mentor. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’ Straightaway the time should be noted and the date should be pointed out. These should be declared jointly to everyone. The nuns should be told to point out the three supports and the eight things not to be done to the newly ordained nun.” Various regulations for nuns

၄၃၁။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် တော၌ နေကုန်၏၊ သေသောက်ကြူးသူတို့သည် ဖျက်ဆီးကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် တော၌ မနေအပ်၊ နေသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏) ထိုအခါ တစ်ယောက်သော ဥပါသကာသည် ဘိက္ခုနီသံဃာအား ဘဏ္ဍာတိုက်ကို လှူ၏၊ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဘဏ္ဍာတိုက်သည် မလောက်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ကျောင်းသည် မလောက်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အမှုသစ်ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အမှုသစ်သည် မလောက်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းကိုလည်း ပြုရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ကိုယ်ဝန်ရှိလျက် ရဟန်းပြုခြင်း

At that time nuns were staying in the wilderness. Scoundrels raped them. They told the Buddha. “A nun shouldn’t stay in the wilderness. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” On one occasion a lay follower gave a storehouse to the Sangha of nuns. They told the Buddha. “I allow a storehouse.” The storehouse was too small. They told the Buddha. “I allow a nunnery.” The nunnery was too small. They told the Buddha. “I allow building work.” The building work was insufficient. They told the Buddha. “I allow you to build for individuals.”

၄၃၂။ ထိုအခါ တစ်ယောက်သော မိန်းမသည် တည်သောကိုယ်ဝန်ရှိလျက် ဘိက္ခုနီမတို့၌ ရဟန်း ပြု၏၊ ထိုမိန်းမအား ရဟန်းပြုပြီးသော်ကိုယ်ဝန်သည် ဖွားမြင်၏။ ထိုအခါ ထိုဘိက္ခုနီမအား “ငါသည် ဤသူငယ်၌ အဘယ်သို့ ကျင့်ရအံ့နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဤသူငယ် သိကြားလိမ္မာချိန် ရောက်သည့်တိုင်အောင် မွေးမြူရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ထိုဘိက္ခုနီမအား “ငါသည်လည်း တစ်ယောက်ထီးတည်းနေခြင်းငှါ မရအပ်၊ အခြားဘိက္ခုနီမသည်လည်း သူငယ်နှင့် အတူနေခြင်းငှါ မရအပ်၊ ငါသည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရအံ့နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတစ်ယောက်ကို သမုတ်၍ ထိုဘိက္ခုနီမအား အဖော်ပေးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ သမုတ်အပ်၏။ ရှေးဦးစွာ ဘိက္ခုနီမကို တောင်းပန်အပ်၏၊ တောင်းပန်ပြီးလျှင် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာကို သိစေအပ်၏။ “အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား လျောက် ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ အဖော်ဟု သမုတ်ရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ အဖော်ဟု သမုတ်၏။ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ အဖော်ဟု သမုတ်ခြင်းကို အကြင် အသျှင်မအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထိုအသျှင်မသည် ဆိတ်ဆိတ် နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်မအား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်မသည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ အဖော်ဟု သမုတ်အပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့်အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေရမည်)။ ထိုအခါ ထိုအဖော်ဘိက္ခုနီမအား “ငါသည် ဤသူငယ်၌ အဘယ်သို့ ကျင့်ရအံ့နည်း”ဟု အကြံ ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အမိုးအရံတူ ကျောင်းနေ ခြင်းကို ချန်ထား၍ အခြားယောကျာ်း၌ ကျင့်ကုန်သကဲ့သို့ ဤအတူ ထိုသူငယ်၌ ကျင့်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တိတ္တိကျောင်းသို့ပြောင်းရွေ့ခြင်း

At one time a pregnant woman went forth as a nun. After giving birth, she asked the nuns what to do with the baby boy. They told the Buddha. “I allow you to rear him until he becomes self-reliant.” That nun thought, “I’m not allowed to stay by myself and other nuns are not allowed to stay with a male child. What should I do now?” They told the Buddha. “The nuns should appoint a nun as her companion. And she should be appointed like this. First a nun should be asked, and then a capable and competent nun should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, it should appoint nun so-and-so as a companion to nun so-and-so. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha appoints nun so-and-so as a companion to nun so-and-so. Any nun who approves of appointing nun so-and-so as a companion to nun so-and-so should remain silent. Any nun who doesn’t approve should speak up. The Sangha has appointed nun so-and-so as a companion to nun so-and-so. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’” That companion nun thought, “How should I act in regard to this boy?” They told the Buddha. “Apart from staying in the same dwelling, the companion nun should act toward him as she would toward any other male.”

၄၃၃။ ထိုအခါ တစ်ပါးသော ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ ရောက်၍ မာနတ်ကျင့်နေ၏။ ထိုအခါ ထိုဘိက္ခုနီမအား “ငါသည်လည်း တစ်ယောက်ထီးတည်းနေခြင်းငှါ မရအပ်၊ အခြားဘိက္ခုနီမသည်လည်း ငါနှင့်အတူနေခြင်းငှါ မရအပ်၊ ငါသည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရအံ့နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတစ်ယောက်ကို သမုတ်၍ ထို ဘိက္ခုနီမအား အဖော်ပေးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ သမုတ်အပ်၏၊ ရှေးဦးစွာ ဘိက္ခုနီမကို တောင်းပန်အပ်၏၊ တောင်းပန်ပြီးလျှင် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ဘိက္ခုနီမသည် သံဃာကို သိစေအပ်၏။ “အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား လျောက် ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ အဖော်ဟု သမုတ်ရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ အသျှင်မတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ အဖော်ဟု သမုတ်၏၊ ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ အဖော်ဟု သမုတ်ခြင်းကို အကြင်အသျှင်မအား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထို အသျှင်မသည် ဆိတ်ဆိတ်နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်မအား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်မသည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမကို ဤမည်သော ဘိက္ခုနီမ၏ အဖော်ဟု သမုတ်အပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ် နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့်အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေရမည်)။

On one occasion a nun who had committed a heavy offense was undertaking the trial period. She thought, “I’m not allowed to stay by myself and other nuns are not allowed to stay with me. What should I do now?” They told the Buddha. “You should appoint a nun as her companion. And she should be appointed like this. First a nun should be asked, and then a capable and competent nun should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, it should appoint nun so-and-so as a companion to nun so-and-so. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha appoints nun so-and-so as a companion to nun so-and-so. Any nun who approves of appointing nun so-and-so as a companion to nun so-and-so should remain silent. Any nun who doesn’t approve should speak up. The Sangha has appointed nun so-and-so as a companion to nun so-and-so. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’”

၄၃၄။ ထိုအခါ တစ်ပါးသော ဘိက္ခုနီမသည် သိက္ခာချ ပြီး၍ လူထွက်၏၊ ထိုဘိက္ခုနီမသည် တစ်ဖန် လာ၍ ဘိက္ခုနီမတို့ကို ပဉ္စင်းပြု ခြင်းကို တောင်းပန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမအား သိက္ခာချခြင်းသည် မဖြစ်၊ အကြင်အကြောင်းကြောင့် ထိုဘိက္ခုနီမသည် လူထွက်၏၊ ထိုအကြောင်းကြောင့် ထိုဘိက္ခုနီမသည် ဘိက္ခုနီမ မဟုတ်”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ တစ်ပါးသော ဘိက္ခုနီမသည် မိမိနေရာကျောင်းမှ တိတ္ထိကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့၏၊ ထို ဘိက္ခုနီမသည် တစ်ဖန်ပြန်လာ၍ ဘိက္ခုနီမတို့ကို ပဉ္စင်းပြုခြင်းကို တောင်းပန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ မိမိနေရာကျောင်းမှ တိတ္ထိကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သော ဘိက္ခုနီမသည် ပြန်လာသော် ပဉ္စင်းမပြုအပ်”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ယောကျာ်းတို့၏ ရှိခိုးခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ဆံဖြတ်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ လက်သည်း ခြေသည်းဖြတ်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အနာဆေးကုခြင်းကိုလည်းကောင်း မအပ်ဟု တွေးတောမှု ‘သံသယ ကုက္ကုစ္စ’ ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ လက်မခံကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ လက်ခံခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On one occasion a nun verbally renounced the training and disrobed. Later she returned and asked the nuns for the full ordination. They told the Buddha. “A nun can’t verbally renounce the training. When she disrobes, she is no longer a nun.” On one occasion a nun joined another religious community while still wearing her robes. Later she returned and asked the nuns for the full ordination. They told the Buddha. “If a nun goes over to another religious community while still wearing her robes and then returns, she shouldn’t be given the full ordination again.” At that time the nuns, being afraid of wrongdoing, did not consent to men bowing down to them, or to men shaving their heads, cutting their nails, or treating their sores. They told the Buddha. “I allow you to consent to these things.”

၄၃၅။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခွေ ထိုင်ကုန်လျက် ဖနောင့်အတွေ့ကို သာယာကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ထက်ဝယ် ဖွဲ့၍ မထိုင်အပ်၊ ထိုင်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ တစ်ပါးသော ဘိက္ခုနီမသည် ဖျားနာ၏၊ ထိုဘိက္ခုနီမအား ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခြင်းနှင့် ကင်း၍ မချမ်းသာ။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမအား ထက်ဝက်သော ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခြင်းကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ကျင်ကြီးအိမ်၌ ကျင်ကြီးကို စွန့်ကုန်၏၊ ဆဗ္ဗဂ္ဂီဘိက္ခုနီမတို့သည် ထိုကျင်ကြီးအိမ်၌ပင်ကိုယ်ဝန်ကို ချကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ကျင်ကြီးအိမ်၌ ကျင်ကြီးကို မစွန့်အပ်၊ စွန့်သော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အောက်၌ ဟင်းလင်းပွင့်သော အထက်၌ အမိုးရှိသော ကျင်ကြီးအိမ်၌ ကျင်ကြီးကို စွန့်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဘိက္ခုနီမတို့ ရေချိုးခြင်းအမျိုးမျိုး

At that time the nuns were sitting cross-legged, enjoying the touch of their heels. They told the Buddha. “A nun shouldn’t sit cross-legged. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” On one occasion there was a sick nun who was not comfortable without sitting cross-legged. They told the Buddha. “I allow a nun to sit half-cross-legged.” At that time the nuns were using a restroom for defecating. And the nuns from the group of six performed abortions there. They told the Buddha. “A nun shouldn’t defecate in a restroom. If she does, she commits an offense of wrong conduct. I allow the nuns to defecate in a place that’s open underneath but concealed on top.”

၄၃၆။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ကသယ်မှုန့်ဖြင့် ရေချိုးကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ခံစားသူ လူမိန်းမတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ကသယ်မှုန့်ဖြင့် ရေမချိုးအပ်၊ ရေချိုးသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဆန်ကွဲမှုန့် ဖွဲညက်ကိုလည်းကောင်း၊ မြေညက်ကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် နံ့သာထုံသော မြေညက်ဖြင့် ရေချိုးကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ် ခံစားသူ လူမိန်းမတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် နံ့သာထုံသော မြေညက်ဖြင့် ရေမချိုးအပ်၊ ရေချိုးသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ပြကတေ့သော မြေညက်ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဇရုံးအိမ်၌ ရေချိုးကုန်သော် ဆူညံခြင်းကို ပြုကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ဇရုံးအိမ်၌ ရေမချိုးအပ်၊ ရေချိုးသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ရေစီး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ရေချိုးကုန်သော် ရေယဥ်အတွေ့ကို သာယာကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ရေစီး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ရေမချိုးအပ်၊ ရေချိုးသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ရေဆိပ်မဟုတ်ရာ၌ ရေချိုးကုန်သော် သေသောက်ကြူးတို့သည် ဖျက် ဆီးကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ရေဆိပ် မဟုတ်ရာ၌ ရေမချိုးအပ်၊ ရေချိုးသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ယောကျာ်းချိုးရာ ရေဆိပ်၌ ရေချိုးကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ် ခံစားသူ လူမိန်းမတို့ကဲ့သို့တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ယောကျာ်းချိုးရာ ရေဆိပ်၌ ရေမချိုးအပ်၊ ရေချိုးသော ဘိက္ခုနီမအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ မိန်းမရေချိုးဆိပ်၌ ချိုးရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တတိယအခန်း ပြီး၏။ ဒသမ ဘိက္ခုနိက္ခန္ဓက ပြီး၏။ ဤခန္ဓက၌ ဝတ္ထုတစ်ရာတည်း။ ထိုဘိက္ခုနိက္ခန္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ် ဂေါတမီသည် ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို တောင်းပန်၏၊ ကပိလဝတ်ပြည်၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ခွင့်မပြု၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေသာလီပြည်သို့ ကြွတော်မူ၏။ မြူ ပြွမ်းသောကိုယ်ရှိလျက် တံခါးမုခ်၌ အာနန္ဒာအား လျှောက်၏၊ ထိုက်တန်ပါ၏ လောဟူ၍လည်းကောင်း၊ မိခင်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ မွေးမြူသူဟူ၍လည်းကောင်း နည်း ပရိယာယ်ဖြင့် တောင်းပန်၏။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလည်းကောင်း၊ ထိုနေ့လည်းကောင်း၊ ရဟန်းမရှိသောကျောင်းလည်းကောင်း၊ လိုလားတောင့်တခြင်းလည်းကောင်း၊ ပဝါရဏာပြု ခြင်းလည်းကောင်း၊ သံဃာဒိသိသ်အာပတ်လည်းကောင်၊ နှစ်နှစ်တို့ပတ်လုံးလည်းကောင်း၊ မဆဲရေးခြင်းလည်းကောင်း။ ပိတ်ပင်ခြင်းလည်းကောင်း၊ အသက်ရှင်သမျှ လိုက်နာရသော တရားရှစ်မျိုး ‘ဂရုဓံ’တို့လည်းကောင်း၊ ဂရုဓံကို ဝန်ခံခြင်းလည်းကောင်း၊ ထိုဝန်ခံခြင်းသည်ပင် ထိုဂေါတမီ အား ပဉ္စင်းဖြစ်ခြင်းလည်းကောင်း။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လည်းကောင်း၊ နှစ်ပေါင်းငါးရာလည်းကောင်း မီးအိုးကိုင်သူခိုး ဖလံဖြူနာ အူနီနာဥပမာတို့ဖြင့် ဤနည်း ဤပုံအတိုင်း သူတော်ကောင်းတရား ဆုတ် ယုတ်ခြင်း။ စောစောကပင် ကန်ပေါင်ကို ဖွဲ့ခြင်း တစ်ဖန် သူတော်ကောင်းတရားတည်ခြင်း ပဉ္စင်းပြုရန် ခွင့်ပြုခြင်း အသျှင်အသျှင်မတို့၏ သီတင်းကြီးအစဥ်အတိုင်း ရှိခိုးခြင်း။ မပြုလုပ်ကုန် အဘယ်မှာ ခွင့်ပြုအံ့နည်း၊ ဆက်ဆံသောသိက္ခာပုဒ် မဆက်ဆံသော သိက္ခာပုဒ်လည်းကောင်း၊ အဆုံးအမခံခြင်းလည်းကောင်း၊ ပါတိမောက်လည်းကောင်း အသို့ပြုရမည်နည်း ဘိက္ခုနီမကျောင်းလည်းကောင်း။ မသိခြင်းလည်းကောင်း၊ ပြောကြားခြင်းလည်းကောင်း၊ မကုစားခြင်းလည်းကောင်း၊ ရဟန်းတို့သည် ပြောကြားခြင်းလည်းကောင်း၊ ရဟန်းတို့သည် ခံယူခြင်းလည်းကောင်း၊ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ခံယူခြင်းလည်းကောင်း။ ပြောကြားခြင်းလည်းကောင်း၊ ကံလည်းကောင်း၊ ရဟန်းတို့သည် ကံပြုခြင်းလည်းကောင်း၊ ကဲ့ရဲ့ခြင်းလည်းကောင်း၊ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ကံပြုခြင်း ပြောကြားခြင်းလည်းကောင်း၊ ငြင်းခုံခြင်း (ကံသို့) တင်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ဥပ္ပလဝဏ်၏အနီးနေ ဘိက္ခုနီမလည်းကောင်း၊ သာဝတ္ထိပြည်၌ ညွန်ရေလည်းကောင်း၊ ရှိမခိုးရခြင်းလည်းကောင်းကိုယ်ကို ဖွင့်ပြခြင်းလည်းကောင်း၊ ပေါင်လည်းကောင်း၊ အင်္ဂါဇာတ်လည်းကောင်း၊ ပြောင်လှောင်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ရောယှက်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ဆဗ္ဗဂ္ဂီတို့လည်းကောင်း။ ရှိမခိုးရခြင်းလည်းကောင်း၊ ဒဏ်အမှုလည်းကောင်း၊ တစ်ဖန်ဘိက္ခုနီမတို့သည် ထို့ အတူလည်းကောင်း၊ ပိတ်ပင်တားမြစ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ အဆုံးအမခံခြင်းလည်းကောင်း၊ အပ်သလော ဖဲသွားခြင်းလည်းကောင်း။ ရဟန်းမိန်းမမိုက်တို့လည်းကောင်း၊ အမှုမဟုတ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ မဆုံးဖြတ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ဩဝါဒလည်းကောင်း၊ ဘိက္ခုနီသံဃာလည်းကောင်း၊ ဘိက္ခုနီမငါးဦးတို့လည်းကောင်း၊ ဘိက္ခုနီမနှစ်ဦး သုံးဦးတို့လည်းကောင်း မယူခြင်းလည်းကောင်း၊ ရဟန်းမိုက် ဖျားနာသောရဟန်း ခရီးသွားရဟန်း။ တောနေရဟန်းတို့လည်းကောင်း၊ မပြောကြားခြင်းလည်းကောင်း၊ တစ်ဖန် မဆောင် ခြင်းလည်းကောင်း၊ မသွားခြင်းလည်းကောင်း၊ ခါးပန်းကြိုးရှည်လည်းကောင်း၊ နှီးပြားလည်းကောင်း၊ သားရေပြားလည်းကောင်း၊ ပုဆိုးထုံး ပုဆိုးကျစ်လည်းကောင်း၊ သင်္ကန်းထုံး သင်္ကန်းကျစ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ချည်မျှင်ထုံး ချည်မျှင်ကျစ်လည်းကောင်း။ နွားဒူးရိုးလည်းကောင်း၊ နွားမေးရိုးလည်းကောင်း၊ လက်ဖဝါးလည်းကောင်း၊ လက်ဖမိုးလည်းကောင်း၊ ခြေဖဝါးလည်းကောင်း၊ ခြေဖမိုး ‘ခြေသလုံး’လည်းကောင်း၊ ပေါင်လည်းကောင်း၊ မျက်နှာလည်းကောင်း၊ သွားဖုံးလည်းကောင်း၊ လိမ်းကျံခြင်းလည်းကောင်း၊ နှိပ်နယ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ နံ့သာမှုန့်ချေခြင်းလည်းကောင်း။ မျက်ရေးကွက် ‘အပြောက်အစက်’ ချခြင်းလည်းကောင်း၊ အင်္ဂါကြီးငယ်ကို ဆိုးခြင်းလည်းကောင်း၊ မျက်နှာကို ဆိုးခြင်းလည်းကောင်း၊ ထို့အတူ နှစ်မျိုးဆိုးခြင်းလည်းကောင်း၊ သက်တင်ရေးပုံ မျက်ကွင်းဆွဲခြင်း ပါးကွက်ကွက်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ပြူတင်း ပေါက်လည်းကောင်း၊ အလင်းရောင်လည်းကောင်း၊ ကခြင်းလည်းကောင်း။ ပြည့်တန်ဆာမလည်းကောင်း၊ သေတင်းကုပ်လည်းကောင်း၊ သားစိမ်းငါးစိမ်းလည်းကောင်း၊ ဈေးခင်းခြင်းလည်းကောင်း၊ အတိုးပေးခြင်းလည်းကောင်း၊ ကုန်သွယ်ခြင်း ကျွန်ယောကျာ်း ကျွန်မိန်းမကိုလည်းကောင်း၊ အမှုလုပ်ယောကျာ်း အမှုလုပ်မိန်းမကိုလည်းကောင်း၊ လုပ်ကျွေးစေခြင်းလည်းကောင်း။ တိရစ္ဆာန် အသီးအရွက်စိမ်း နံရိုးစည်းအဖွဲ့ကို ဆောင်ကုန်၏၊ သင်္ကန်းညို သင်္ကန်းဝါ သင်္ကန်းမောင်း သင်္ကန်းနက်လည်းကောင်း။ သင်္ကန်းအနီရင့်လည်းကောင်း၊ သင်္ကန်းအနီနုလည်းကောင်း၊ အဆာမဖြတ်သော သင်္ကန်း အဆာရှည်သောသင်္ကန်း အပွင့်ပုံ အသီးပုံ အဆာရှိသင်္ကန်း သင်တိုင်း လျှော်တေကိုလည်းကောင်း ဆောင်ကုန်၏။ ဘိက္ခုနီမ သိက္ခမာန် သာမဏေမတို့ကွယ်လွန်ရာ၌ ပရိက္ခရာလွှဲအပ်သော် ဘိက္ခုနီမတို့သည်သာလျှင် ပိုင်ဆိုင်ကုန်၏။ ရဟန်းယောကျာ်း သာမဏေ ဥပါသကာ ဥပါသိကာမ အခြားသူတို့၏ ပရိက္ခရာကို လွှဲအပ်သော် ရဟန်းပိုင်ဆိုင်၏။ လက်ပန်းလုံး ‘ကိုယ်လုံးတိုက်’ ခြင်းလည်းကောင်း၊ ကိုယ်ဝန်သူငယ်ကိုလည်းကောင်း၊ သပိတ်ဖင်လည်းကောင်း၊ ယောကျာ်းနိမိတ်လည်းကောင်း၊ စားသောက်ဖွယ်လည်းကောင်း၊ များပြားခြင်း အလွန်အမင်းများခြင်းလည်းကောင်း၊ စားသောက်ဖွယ်ကို သိမ်း ဆည်းခြင်းလည်းကောင်း။ ရဟန်းယောကျာ်းတို့သုံးဆောင်ကောင်းရာမျိုးကို ဘိက္ခုနီမသည် ထို့အတူပြုရာ၏၊ ကျောင်းလည်းကောင်း၊ ဥတုလာသူ ဘိက္ခုနီမများလည်းကောင်း၊ သွေးလိမ်းကျံခြင်းလည်းကောင်း၊ ဥတု သွေးခံ ‘ဥတုထိန်း’ အဝတ်ဆို့ခြင်းလည်းကောင်း။ ပြတ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ အခါခပ်သိမ်းလည်းကောင်း၊ နိမိတ်မရှိသူ စသည်ကို တွေ့မြင်ခြင်းလည်းကောင်း၊ နိမိတ်ရာမျှရှိသူ သွေးမယိုသူ ထို့အတူ သွေးအမြဲယိုသူလည်းကောင်း။ ဥတုသွေးခံအမြဲသုံးရသူ သွေးယိုစီးသူ အစွန်းရှည်သူ ပဏ္ဍုက်မိန်းလည်းကောင်း၊ ယောကျာ်းလျာဖြစ်သူ ဗျည်းနိမိတ်စပ်သူ ဥဘတောဗျည်းဖြစ်သူ ဘိက္ခုနီမလည်းကောင်း။ နိမိတ်မရှိသူကိုအစပြု၍ ဥဘတောဗျည်းဖြစ်သူတိုင်အောင် ဤအလုံးစုံကို ပေယျာလ အားဖြင့် သိအပ်၏။ နူနာလည်းကောင်း၊ အိုင်းအနာလည်းကောင်း၊ ဝဲကြီးနာလည်းကောင်း။ ချောင်းဆိုးနာလည်းကောင်း၊ ဝက်ရူးနာလည်းကောင်း၊ လူမဖြစ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ မိန်းမဖြစ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ တော်လှန်သူမ ဖြစ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ကြွေးမြီကင်းသူလည်းကောင်း၊ မင်းခစားမဟုတ်သူလည်းကောင်း၊ ပြုခွင့်ရသူလည်းကောင်း၊ (အသက်) နှစ်ဆယ်ပြည့်ခြင်းလည်းကောင်း။ သင်္ကန်းပြည့်စုံသူလည်းကောင်း၊ အဘယ်အမည်ရှိသနည်း (ဟုအမည်ကိုမေးခြင်း)လည်းကောင်း၊ သင်၏ဥပဇ္ဈာယ်မသည် အဘယ်အမည်ရှိသနည်း အန္တရာယ်နှစ်ဆယ့် လေးမျိုးတို့ကို မေး၍ ပဉ္စင်းပြုခြင်းလည်းကောင်း။ ရွံ့ခြင်းလည်းကောင်း၊ ဆုံးမခြင်းလည်းကောင်း၊ ထို့အတူ သံဃာ့အလယ်၌ ဆုံးမ ခြင်းလည်းကောင်း၊ ဥပဇ္ဈာယ်ယူစေခြင်းလည်းကောင်း၊ ဒုကုဋ်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်ရုံကိုလည်းကောင်း၊ သင်းပိုင်ကိုလည်းကောင်း။ ရင်လွှမ်းတဘက်ကိုလည်းကောင်း၊ ရေသနုပ်ကိုလည်းကောင်း ပြောကြား၍ လွှတ်ရာ၏၊ မိုက်သူ မသမုတ်အပ်သူ အတူလာခြင်း တောင်းပန်ခြင်း အန္တရာယ်ပြုတတ်သော အကြောင်းတို့ကိုမေးခြင်းလည်းကောင်း။ တစ်ဖက်မှ ပဉ္စင်းပြုခြင်းလည်းကောင်း၊ ရဟန်းယောကျာ်း သံဃာ၌ ထို့အတူလည်းကောင်း၊ တစ်ဖန် အရိပ် ဥတု နေ့ကိုလည်းကောင်း၊ သုံးမျိုးအပေါင်းလည်းကောင်း၊ မှီရာသုံးမျိုးတို့လည်းကောင်း။ မပြုကျင့်အပ်သောအကျင့်ရှစ်မျိုးလည်းကောင်း၊ အချိန်လည်းကောင်း၊ အလုံးစုံသော နေရာတို့၌ ရှစ်ယောက်တို့လည်းကောင်း၊ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ပဝါရဏာမပြုခြင်း ထို့ အတူ ဘိက္ခုသံဃာကို ပဝါရဏာမပြု ခြင်း။ ဆူညံခြင်းလည်းကောင်း၊ နံနက်အချိန်လည်းကောင်း၊ မွန်းလွဲချိန်လည်းကောင်း၊ ဆူညံခြင်းလည်းကောင်း၊ ဥပုသ်လည်းကောင်း၊ ပဝါရဏာလည်းကောင်း၊ ဆုံးမမှုရှိခြင်းလည်းကောင်း၊ အကြီးအမှူးလည်းကောင်း။ အခွင့်လည်းကောင်း စောဒနာခြင်းလည်းကောင်း အောက်မေ့စေခြင်းလည်းကောင်း မြတ်စွာဘုရားသည် ဘိက္ခုနီအတွက် ပယ်တော်မူ၏၊ ထိုမှတစ်ပါး မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အတွက် ခွင့်ပြုတော်မူ၏။ ယာဥ်လည်းကောင်း၊ ဖျားနာသောသူအား (အဖိုအမ,ကသော) ယာဥ်လည်းကောင်း၊ ယာဥ်တောက်ခြင်းလည်းကောင်း၊ အဋ္ဌကာသိပြည့်တန်ဆာမလည်းကောင်း၊ ရဟန်းတမန် သိက္ခမာန်တမန် သာမဏေတမန် သာမဏေမတမန် မိုက်သူတမန်လည်းကောင်း။ တော၌ ဥပါသကာလည်းကောင်း၊ ဘဏ္ဍာတိုက်လည်းကောင်း၊ ကျောင်းလည်းကောင်း၊ လက်မှုမလောက်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ကိုယ်ဝန်တည်ခြင်းလည်းကောင်း၊ တစ်ယောက်ထီး တည်းလည်းကောင်း။ အမိုးအကာတူကျောင်း၌နေခြင်းလည်းကောင်း၊ သံဃာဒိသိသ်အာပတ်လည်းကောင်း၊ သိက္ခာချခြင်းလည်းကောင်း၊ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းလည်းကောင်း၊ ရှိခိုးခြင်းလည်းကောင်း၊ ဆံပင်ရိတ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ လက်သည်းခြေသည်းဖြတ်ခြင်း အနာဆေးကုခြင်းလည်းကောင်း။ ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခွေနေခြင်းလည်းကောင်း၊ ဖျားနာသူလည်းကောင်း၊ ကျင်ကြီးအိမ် ကသယ်မှုန့်လည်းကောင်း၊ နံ့သာဖြင့်ထုံခြင်းလည်းကောင်း၊ ဇရုံးအိမ်လည်းကောင်း၊ ရေညာရေဆန်လည်းကောင်း၊ ရေဆိပ်မဟုတ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ယောကျာ်းရေချိုးဆိပ်လည်းကောင်း။ မဟာဂေါတမီသည် တောင်းပန်၏၊ အာနန္ဒာသည်လည်း အသင့်အားဖြင့် တောင်း ပန်၏။ (ဘိက္ခုနီမများ) ရှင်ရဟန်းပြုသောကြောင့် မြတ်စွာဘုရားသာသနာတော်၌ ပရိသတ်လေးမျိုးဖြစ်ကုန်၏။ ကြင်နာသောသူအား ဆေးကုသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ခြင်းဖြစ်စေခြင်းငှါလည်းကောင်း၊ သူတော်ကောင်းတရား တိုးပွါးခြင်းငှါလည်းကောင်း မြတ်စွာဘုရားသည် ဤသို့ ဟောတော်မူ၏။ ဤသို့ သူတော်ကောင်းတရားကို သိကြသူ အခြားမာတုဂါမတို့သည်လည်း အကြင် အရပ်သို့ သွား၍ မစိုးရိမ်ကုန်၊ စုတိခြင်းမရှိသော ထိုမစိုးရိမ်ရာအရပ် ‘နိဗ္ဗာန်’သို့ သွားရောက်ကုန်၏။ ဘိက္ခုနိက္ခန္ဓက၏ အကျဥ်းချူပ် ပြီး၏။ ဘိက္ခုနိက္ခန္ဓက ပြီးပြီ။

At that time the nuns were bathing with bath powder. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t bathe with bath powder. If she does, she commits an offense of wrong conduct. I allow bran and clay.” At that time the nuns were bathing with scented clay. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t bathe with scented clay. If she does, she commits an offense of wrong conduct. I allow ordinary clay.” On one occasion when the nuns were bathing in a sauna, they made a racket. They told the Buddha. “A nun shouldn’t bathe in a sauna. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” On one occasion the nuns were bathing against the stream, enjoying the touch of the current. They told the Buddha. “A nun shouldn’t bathe against the stream. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” On one occasion the nuns bathed away from a ford. Scoundrels raped them. They told the Buddha. “A nun shouldn’t bathe away from a ford. If she does, she commits an offense of wrong conduct.” On one occasion the nuns bathed at a ford for men. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “A nun shouldn’t bathe at a ford for men. If she does, she commits an offense of wrong conduct. A nun should bathe at a ford for women.” The third section for recitation is finished. The tenth chapter on nuns is finished. In this chapter there are one hundred topics. This is the summary: “Gotamī asked for the going forth, The Buddha did not allow it; Kapilavatthu to Vesāli, Did the Leader go. At the gatehouse covered in dust, Declared to Ānanda; He asked wisely about capability, About mother and upbringing. One hundred years and that very day, Without monks, seeking; Invitation, heavy offense, Two years, not abusing. And may not, eight principles, Practicing all one’s life; Receiving the important principles, That was her ordination. A thousand years, just five, Thieves, whiteheads; Red rot, with similes, Thus the true Teaching was injured. Not to mention he would make a dyke, Again he stabilized the true Teaching; To ordain, venerable, Bow down according to seniority. They will not, how then, Common, not in common; Instruction, and Monastic Code, Who, nunnery. And they do not know, he told, And did not do, with monks; To receive by monks, Receiving by nuns. He told, procedure by monks, They complained, or with nuns; To tell, and arguing, Having determined, and with Uppalā. At Sāvatthī, muddy water, Non-respect, body, and thigh; And genitals, indecent speech, The group associated inappropriately. Non-respect, penalty, So again the nuns; And restriction, instruction, Is it allowable, he set out wandering. Ignorant, reason, investigation, Instruction, Sangha, with five; Two or three, they did not agree, Ignorant ones, sick, departing. Forest-dweller, without telling, And they did not return; Long, and split bamboo, leather, Fabric, and interlaced, rolled up; Cloth, and interlaced, and rolled up, And interlaced string, rolled up. Bone, cow’s jaw bone, Hand, back of hand, so foot; Thigh, face, gums, Ointment, applied creams, powdered. They applied, body cosmetics, Facial cosmetics, so both; Eye cosmetics, facial mark, staring, With exposed to view, and with dancing. Sex worker, bar, slaughterhouse, Shop, loan, trade; Male and female slaves, male servants, Female servants, they would attend on. Animals, greens, They wore felt; Blue, yellow, red, Magenta, and black robes. Orange and beige, Single piece, and just long; Floral, fruit, and close-fitting jacket, And lodh tree, they wore. Nun, of a trainee nun, Of a novice nun, after death; The requisites are handed back, Just the nuns are the owners. Of a monk, of a novice monk, Of a lay follower, a female lay follower; And the requisites of others, It should be handed back, the monks are the owners. Female wrestler, fetus, the bottom of the bowl, Genitals, and with requisite; Abundance, greater, Stored up requisites. As above for the monks, So it should be done for the nuns; Dwelling, menstruating, It was stained, and menstruation pads. They snapped, and all the times, Also those without genitals were seen; Genitals, and just blood, Just so continuous blood. Continuous pad, incontinent, Prolapse, without sexual organs; And manlike, fistula, And also gynandromorph. Having set out without genitals etc., As far as gynandromorph; This is according to the repetition above, Leprosy, abscesses, and mild leprosy. Tuberculosis and epilepsy, are you human, Are you a woman, and are you free; Debtless, not employed by the king, And permitted, twenty. And full set, what name, What is the name of your mentor; Of the twenty-four obstacles, Having asked, ordination. They were embarrassed, not instructed, And just so in the midst of the Sangha; Choosing a preceptor, outer robe, Upper robe, sarong. Chest wrap, and bathing robe, Having pointed out, should send away; Ignorant ones, not appointed, She should ask, interval on asking. Ordained on one side, Again so with the Sangha of monks; Time, season, and date, Jointly, three supports. Eight things not to be done, The right time, everywhere, just eight; The nuns did not invite, And just so the Sangha of monks. Racket, before the meal, And too late, racket; Observance-day ceremony, invitation ceremony, Direction, instruction. Permission, accused, they reminded, Was prohibited by the Great Sage; In that way a monk to a nun, Was allowed by the Great Sage. Vehicle, sick, and pulled, Jolted around in a vehicle, Aḍḍhakāsī; Monk, trainee nun, novice monk, And novice nun, with an ignorant one. In the wilderness, with a lay follower, Storehouse, nunnery; Not sufficient, building work, Pregnant, by herself. And the same building, heavy offense, And verbally renounced, joined; And bowing down, and hair, And nails, treating sores. Cross-legged, and sick, Feces, with bath powder, scented; In a sauna, against the stream, Away from a ford, and with men. Mahāgotamī asked, And so did Ānanda wisely; There are four assemblies, Going forth in the instruction of the Victor. For the purpose of seeing the urgency, And for the purpose of growth in the true Teaching; Like medicine for the sick, So it was taught by the Buddha. Thus trained in the true Teaching, Other women too; They go to where there is no death, Having gone there, they do not sorrow.” The chapter on nuns is finished.

၁၁-ပဥ္စသတိကက္ခန္ဓက ၁-သင်္ဂါယနာ နိဒါန်း ၄၃၇။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် ရဟန်းတို့ကို ငါ့သျှင်တို့ ငါသည် အခါတစ်ပါး၌ ငါးရာမျှသော ရဟန်းသံဃာတို့နှင့်အတူ ပါဝါပြည်မှ ကုသိနာရုံပြည်သို့ ခရီးရှည်သွား၏။ ငါ့သျှင်တို့ ထိုအခါ ငါသည် လမ်းမှ ဖဲ၍ တစ်ခုသော သစ်ပင်ရင်း၌ ထိုင်၏။ ထိုအခါ တစ်ယောက်သော တက္ကတွန်းသည် ကုသိနာရုံပြည်မှ မန္ဒာရဝမည်သော နတ်ပန်း ‘ထင်ရှား ပန်း’ကို ယူ၍ ပါဝါပြည်သို့ ခရီးရှည်သွား၏။ ငါ့သျှင်တို့ ငါသည် အဝေးမှလာသော ထိုတက္ကတွန်းကို့မြင်၍ “ငါ့သျှင် ငါတို့၏ ဆရာဘုရားကို သိပါ၏လော”ဟု မေး၏။ “ငါ့သျှင် အိမ်း သိပါ၏၊ ရဟန်း ဂေါတမသည် ယနေ့ ပရိနိဗ္ဗာန်စံ၍ ခုနစ်ရက်ရှိပြီ၊ ထိုအရပ်မှ အကျွန်ုပ်သည် ဤမန္ဒာရဝမည်သော နတ်ပန်း ‘ထင်ရှားပန်း’ကို ယူခဲ့ပါ၏”ဟု ပြော၏။ ငါ့သျှင်တို့ ထိုသို့ပြောရာ၌ တဏှာမကင်းသေးသည့် အချို့ရဟန်းတို့သည် “ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော်မူလေပြီ၊ ကောင်းသော စကားကို ဆိုတော် မူတတ်သော မြတ်စွာဘုရားသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော်မူလေပြီ၊ လောက၌ (ပညာ) မျက်စိသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ ကွယ်ခဲ့လေပြီ”ဟု (ဆိုကာ) လက်မောင်းတို့ကို မြှောက်ချီ၍ ငိုကြွေး မြည်တမ်းကုန်၏၊ ကမ်းပါးပြတ်၌ ကျသကဲ့သို့ လဲကျကုန်၏၊ ရှေ့ရှု လူးလှိမ့်ကုန်၏၊ ထိုထိုဤဤလူးလှိမ့်ကုန်၏။ ရာဂကင်းပြီးသော ရဟန်းတို့သည်ကား “ပြု ပြင်ရသော ‘သင်္ခါရ’ တရားတို့သည် မမြဲသော သဘောရှိကုန်၏၊ ဤ(သင်္ခါရတရားတို့) ၌ ထို (မြဲခြင်း) ကို အဘယ်မှာရနိုင်ပါအံ့နည်း”ဟု အောက်မေ့ ဆင်ခြင်လျက်သည်းခံနိုင်ကုန်၏။ ငါ့သျှင်တို့ ထိုအခါ ငါသည် ထိုရဟန်းတို့ကို- “ငါ့သျှင်တို့ တန်ကြလော့၊ မစိုးရိမ် မပူဆွေးကြလင့်၊ မငိုကြွေးကြလင့်၊ ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော သူ အားလုံးတို့နှင့် ရှင်လျက်ကွဲကွာခြင်း သေ၍ကွဲကွာခြင်း ဘဝခြားလျက်ကွဲကွာခြင်း ဤသို့ (ကွဲကွာခြင်းများ) ကို ရှေးမဆွကပင် မြတ်စွာဘုရားဟောကြားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော၊ ငါ့သျှင်တို့ ဤအရာ၌ ‘အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ပြုပြင်ပေးရခြင်း ပျက်စီးခြင်း သဘော ရှိသော အရာဝတ္ထုကို မပျက်စီးပါစေလင့်’ဟု လိုလားတောင်းတချက်အတိုင်း အဘယ်မှာ ရနိုင်ပါအံ့ နည်း၊ ဤသို့ရနိုင်ရန် အကြောင်းမရှိချေ”ဟု ဆိုခဲ့၏။ ငါ့သျှင်တို့ ထိုအခါ သုဘဒ်မည်သော တောထွက်ရဟန်းကြီးသည် ထိုပရိသတ်၌ ထိုင်နေ၏။ ငါ့သျှင်တို့ ထိုအခါ သုဘဒ်မည်သော တောထွက် ရဟန်းကြီးသည် ထိုရဟန်းတို့အား- “ငါ့သျှင်တို့ မသင့်၊ မစိုးရိမ်းကြကုန်လင့်၊ မငိုကြွေးကြကုန်လင့်၊ ငါတို့သည် ထိုရဟန်းကြီးမှ ကောင်းစွာ လွတ်ခဲ့ကုန်ပြီ၊ ‘ဤအမှုသည် သင်တို့အား အပ်၏၊ ဤအမှုသည် သင်တို့အား မအပ်’ဟု ငါတို့သည် နှိပ်စက်ခံရကုန်၏၊ ယခုမူကား ငါတို့ ပြုလုပ်လိုရာကို ပြုလုပ်ကုန်အံ့၊ မပြုလုပ်လိုရာကို မပြု လုပ်ကုန်အံ့”ဟု ပြောဆို၏။ ငါ့သျှင်တို့ ငါတို့သည် မသူတော်တရား မထွန်းကားမီ၊ သူတော်တရား မကွယ်ပမီ၊ ဝိနည်းမဟုတ်သော တရား မထွန်းကားမီ၊ ဝိနည်းတရား မကွယ်ပမီ၊ အဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမရှိမီ၊ ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမနည်းမီ၊ အဝိနယဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမရှိမီ၊ ဝိနယဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမနည်းမီ ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို သင်္ဂါယနာတင်ကုန်အံ့ (စုပေါင်းရွတ်ဆိုကုန်အံ့)ဟု ပြောဆို၏။ အသျှင်ဘုရား သို့ဖြစ်လျှင် အသျှင်မဟာကဿပမထေရ်သည် ရဟန်းတို့ကို ရွေးကောက်တော်မူပါလော့ဟု လျှောက်ကုန်၏။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် တစ်ပါးယုတ်သော ရဟန္တာငါးရာတို့ကို ရွေးကောက်တော်မူ၏။ ရဟန်းတို့သည် အသျှင်မဟာကဿပအား ဤသို့ လျှောက်ကုန်၏။ “အသျှင်ဘုရား ဤအာနန္ဒာသည် ဆန္ဒာ ဂတိ ဒေါသာဂတိ မောဟာဂတိ ဘယာဂတိသို့ လိုက်ခြင်းငှါ မထိုက်သော သေက္ခမျှဖြစ်သော်လည်း မြတ်စွာဘုရားထံ၌ ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို များစွာ သင်ယူခဲ့ပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား ထို့ကြောင့်ပင် အသျှင်မဟာကဿပ မထေရ်သည် အသျှင်အာနန္ဒာကိုလည်း ရွေးကောက်တော်မူပါလော့”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် အသျှင်အာနန္ဒာကိုလည်း ရွေးကောက်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့အား “ငါတို့သည် အဘယ်အရပ်၌ ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို သင်္ဂါယနာ့တင်ကုန်ရာသနည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုအခါ မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့အား “ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သည် များသော ဆွမ်းခံရွာရှိ၏၊ ကျောင်းပေါ များ၏၊ ငါတို့သည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ဝါဆိုကုန်လျက် ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို သင်္ဂါယနာတင်ရမူ ကောင်း၏၊ အခြားရဟန်းတို့သည်လည်း ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ဝါမဆိုကုန်မူ ကောင်း၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် သံဃာကို-

Theravāda Collection on Monastic Law The Small Division The chapter on the first council 1. The origin story of the communal recitation Then Venerable Mahākassapa addressed the monks: “On one occasion, as I was traveling from Pāvā to Kusināra with a large sangha of five hundred monks, I left the road and sat down at the foot of a tree. Just then a follower of the Ājīvakas was traveling toward Pāvā on the same road, holding a coral-tree flower that he had picked up in Kusināra. When I saw him coming, I asked him, ‘Do you know anything about our Teacher?’ ‘I do. Today it’s seven days since the ascetic Gotama attained final extinguishment. That’s why I carry this coral-tree flower.’ Some of the monks there who were not yet free from desire threw up their arms and cried, collapsed on the ground, and rolled back and forth, lamenting, ‘The Buddha, the Happy One, has attained final extinguishment too soon—too soon has the eye of the world been put out!’ But the monks there who were free from desire bore it with mindfulness and full awareness, saying, ‘All phenomena are impermanent. How could it be any different?’ I said, ‘Please stop grieving, stop lamenting. Didn’t the Buddha warn us that we must be separated from everyone and everything dear and agreeable to us? How could that which is born, become, made up, and of a nature to fall apart, not fall apart? That’s impossible.’ On that occasion a monk called Subhadda, who had gone forth when old, was part of that group. He said to the monks, ‘Please stop grieving, stop lamenting. It’s good that we are free from that great ascetic. We were oppressed, always being told what’s allowable and what’s not. Now we can do what we like and not do what we don’t like.’ So then, let’s recite the Teaching and the Monastic Law— before what’s contrary to the Teaching shines forth and the Teaching is obstructed; before what’s contrary to the Monastic Law shines forth and the Monastic Law is obstructed; before those who speak contrary to the Teaching become strong and those who speak in accordance with it become weak; before those who speak contrary to the Monastic Law become strong and those who speak in accordance with it become weak.” “Well then, venerable, please select the monks.” Mahākassapa then selected four hundred and ninety-nine perfected ones. The monks said to him, “There’s Venerable Ānanda who, although still a trainee, is incapable of acting out of desire, ill will, confusion, or fear. He has learned many teachings and much Monastic Law from the Buddha. Please invite him as well.” And he did. The senior monks thought, “Where should we recite the Teaching and the Monastic Law?” It occurred to them, “Rājagaha has much almsfood and many dwellings. Let’s spend the rainy season there in order to recite the Teaching and the Monastic Law. No other monks should enter the rainy-season residence at Rājagaha.” And Venerable Mahākassapa informed the Sangha:

၄၃၈။ “ငါ့သျှင်တို့ သံဃာသည် ငါ၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား လျောက် ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤရဟန်းငါးရာတို့ကို ‘ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ဝါဆိုကုန်သည်ဖြစ်၍ ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို သင်္ဂါယနာတင်ခြင်းငှါ အခြားရဟန်းတို့သည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ဝါမဆိုအပ်’ဟု သမုတ်ရာ၏။ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ ငါ့သျှင်တို့ သံဃာသည် ငါ၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ဤရဟန်းငါးရာတို့ကို ‘ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ဝါဆိုကုန်သည်ဖြစ်၍ ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို သင်္ဂါယနာ တင်ခြင်းငှါ အခြားရဟန်းတို့သည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ဝါမဆိုအပ်’ဟု သမုတ်၏၊ ဤရဟန်းငါးရာတို့အား ‘ရာဇဂြိုဟ် ပြည်၌ ဝါဆိုကုန်သည်ဖြစ်၍ ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို သင်္ဂါယနာတင်ခြင်းငှါ အခြားရဟန်းတို့သည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ဝါမဆိုအပ်’ဟု သမုတ်ခြင်းကို အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ် နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤရဟန်းငါးရာတို့ကို ‘ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ဝါဆိုကုန်သည်ဖြစ်၍ ဓမ္မနှင့် ဝိနယကို သင်္ဂါယနာတင်ခြင်းငှါ အခြားရဟန်းတို့သည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ဝါမဆိုအပ်’ဟု သမုတ်အပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ် နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့်အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေ၏)။ ထို့နောက် မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့သည် ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို သင်္ဂါယနာတင်ခြင်းငှါ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ သွားကုန်၏။ ထို့နောက် မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့အား ဤသို့ အကြံဖြစ်၏။ “ငါ့သျှင်တို့ မြတ်စွာဘုရားသည် အကျိုးအပျက် ပြုပြင်ခြင်းကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏၊ ငါ့သျှင်တို့ ယခု ငါတို့သည် ပဌမလပတ်လုံး အကျိုးအပျက်ကို ပြုပြင်ကုန်အံ့၊ အလယ်မဇ္ဈိမလပတ်လုံး စည်းဝေး၍ ဓမ္မနှင့် ဝိနယကို သင်္ဂါယနာတင်ကုန်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထို့နောက် မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့သည် ပဌမလပတ်လုံး အကျိုးအပျက်ကို ပြု ပြင်ကုန်၏။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် “နက်ဖြန် အစည်းအဝေးတည်း၊ ငါသည် သေက္ခဖြစ်လျက် အစည်းအဝေးသို့ သွားခြင်းသည် မသင့်မလျော်”ဟု များစွာသော ညဥ့်ပတ်လုံးသာလျှင် ကာယဂတာသတိဖြင့် လွန်စေ၍ ညဥ့်မိုးသောက်ယံ၌ “လျောင်းအံ့”ဟုကိုယ်ကို လှဲ၏။ ဦးခေါင်းသည် ခေါင်းအုံးသို့ မရောက်မီ၊ ခြေတို့သည် မြေမှ လွတ်သွားစဥ်၊ ဤအကြား၌ စိတ်သည် မစွဲလမ်းဘဲ အာသဝေါတရားတို့မှ လွတ်လေ၏။

“Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, it should appoint these five hundred monks to spend the rainy season at Rājagaha in order to recite the Teaching and the Monastic Law. No other monks should spend the rainy-season residence at Rājagaha. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha appoints these five hundred monks to spend the rainy season at Rājagaha in order to recite the Teaching and the Monastic Law. No other monks should spend the rainy-season residence at Rājagaha. Any monk who approves of appointing these five hundred monks to spend the rainy season at Rājagaha in order to recite the Teaching and the Monastic Law, with no other monks spending the rainy-season residence at Rājagaha, should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has appointed these five hundred monks to spend the rainy season at Rājagaha in order to recite the Teaching and the Monastic Law. No other monks should spend the rainy-season residence at Rājagaha. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.” The communal recitation at Rājagaha The senior monks then went to Rājagaha to recite the Teaching and the Monastic Law. They thought, “The Buddha has praised repairing what’s defective and broken. Well then, let’s spend the first month doing repairs, and then gather for the middle month to recite the Teaching and the Monastic Law.” They then spent the first month doing repairs. Venerable Ānanda thought, “It wouldn’t be proper for me to go to the assembly tomorrow if I’m still a trainee.” After spending most of the night with mindfulness directed to the body, early in the morning he bent over to lie down. In the interval between his feet coming off the ground and his head hitting the pillow, his mind was freed from the corruptions through letting go.

၄၃၉။ ထို့နောက် အသျှင်အာနန္ဒာသည် ရဟန္တာဖြစ်၍ အစည်းအဝေးသို့ သွားလေ၏။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် သံဃာကို- “ငါ့သျှင်တို့၊ သံဃာသည် ငါ၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ ငါသည် ဥပါလိအား ဝိနည်းကို မေးအံ့”ဟု သိစေ၏။ အသျှင်ဥပါလိကလည်း သံဃာကို- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ အသျှင်မဟာကဿပသည် ဝိနည်း ကို မေးလတ်သော် အကျွန်ုပ်သည် ဖြေဆိုပါအံ့”ဟု သိစေ၏။ ထို့နောက် အသျှင်မဟာကဿပသည် အသျှင်ဥပါလိအား “ငါ့သျှင် ဥပါလိ ပဌမပါရာဇိကကို အဘယ်အရပ်၌ ပညတ်တော်မူသနည်း”ဟု မေး၏။ အသျှင်ဘုရား ဝေသာလီပြည်၌ ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု လျှောက်၏။ အဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကို အကြောင်းပြု၍ ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ ကလန္ဒ သူဌေးသား သုဒိန်ကို အကြောင်းပြု ၍ ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ မေထုန်လွန်ကျူးမှုကြောင့် ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် အသျှင်ဥပါလိကို ပဌမပါရာဇိက၏ အကြောင်းဝတ္ထုကိုလည်း မေး၏၊ နိဒါန်းကိုလည်း မေး၏၊ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း မေး၏၊ ပညတ်ကိုလည်း မေး၏၊ အနုပညတ်ကိုလည်း မေး၏၊ အာပတ်သင့်ခြင်းကိုလည်း မေး၏၊ အာပတ်မသင့်ခြင်းကိုလည်း မေး၏။ ငါ့သျှင် ဥပါလိ ဒုတိယပါရာဇိကကို အဘယ်အရပ်၌ ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ အဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကို အကြောင်းပြု၍ ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ အိုးထိန်းသည်၏သား ဓနိယမထေရ်ကို အကြောင်းပြု ၍ ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်မပေးသော ပစ္စည်းကို ခိုးယူခြင်းကြောင့် ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် အသျှင်ဥပါလိကို ဒုတိယပါရာဇိက၏ အကြောင်းဝတ္ထုကိုလည်း မေး၏၊ နိဒါန်းကိုလည်း မေး၏၊ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း မေး၏၊ ပညတ်ကိုလည်း မေး၏၊ အနုပညတ်ကိုလည်း မေး၏၊ အာပတ်သင့်ခြင်းကိုလည်း မေး၏၊ အာပတ်မသင့်ခြင်းကိုလည်း မေး၏၊ ငါ့သျှင် ဥပါလိ တတိယပါရာဇိကကို အဘယ်အရပ်၌ ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား ဝေသာလီပြည်၌ ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ အဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကို အကြောင်းပြု၍ ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ များစွာသော ရဟန်းတို့ကို အကြောင်းပြု၍ ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ လူဇာတ်ဖြစ်သော သူ၏ကိုယ်ကို သတ်ခြင်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် အသျှင်ဥပါလိကို တတိယပါရာဇိက၏ အကြောင်းဝတ္ထုကိုလည်း မေး၏၊ နိဒါန်းကိုလည်း မေး၏၊ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း မေး၏၊ ပညတ်ကိုလည်း မေး၏၊ အနုပညတ်ကိုလည်း မေး၏၊ အာပတ်သင့်ခြင်းကိုလည်း မေး၏၊ အာပတ်မသင့်ခြင်းကိုလည်း မေး၏။ ငါ့သျှင် ဥပါလိ စတုတ္ထပါရာဇိကကို အဘယ်အရပ်၌ ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား ဝေသာလီပြည်၌ ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ အဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကို အကြောင်းပြု ၍ ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ ဝဂ္ဂုမုဒါ မြစ်ကမ်းနား၌ နေသော ရဟန်းတို့ကို အကြောင်းပြု ၍ ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ပညတ်တော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ ဈာန်မဂ်ဖိုလ်ကို ရ၏ဟု ပြောဟောခြင်း အကြောင်းကြောင့် ပညတ်တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် အသျှင်ဥပါလိကို စတုတ္ထပါရာဇိက၏ အကြောင်းဝတ္ထုကိုလည်း မေး၏၊ နိဒါန်းကိုလည်း မေး၏၊ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း မေး၏၊ ပညတ်ကိုလည်း မေး၏၊ အနုပညတ်ကိုလည်း မေး၏၊ အာပတ်သင့်ခြင်းကိုလည်း မေး၏၊ အာပတ်မသင့်ခြင်းကိုလည်း မေး၏။ ဤနည်းဖြင့်ပင် ဝိဘင်း နှစ်မျိုးတို့ကို မေး၏၊ မေးတိုင်း မေးတိုင်း အသျှင်ဥပါလိသည် ဖြေဆို၏။

And Venerable Ānanda went to the assembly as a perfected one. Venerable Mahākassapa then informed the Sangha: “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, I will ask Upāli about the Monastic Law.” Venerable Upāli informed the Sangha: “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, I will reply when asked by Venerable Mahākassapa about the Monastic Law.” Mahākassapa then asked Upāli, “Where was the first offense entailing expulsion laid down?” “At Vesālī.” “Who is it about?” “Sudinna the Kalandian.” “What is it about?” “Sexual intercourse.” Mahākassapa also asked Upāli about the topic of the first offense entailing expulsion, about the origin story, about the person, about the rule, about the additions to the rule, about the offense, and about the non-offenses. “And where was the second offense entailing expulsion laid down?” “At Rājagaha.” “Who is it about?” “Dhaniya the potter.” “What is it about?” “Stealing.” Mahākassapa also asked Upāli about the topic of the second offense entailing expulsion, about the origin story, about the person, about the rule, about the additions to the rule, about the offense, and about the non-offenses. “And where was the third offense entailing expulsion laid down?” “At Vesālī.” “Who is it about?” “A number of monks.” “What is it about?” “Human beings.” Mahākassapa also asked Upāli about the topic of the third offense entailing expulsion, about the origin story, about the person, about the rule, about the additions to the rule, about the offense, and about the non-offenses. “And where was the fourth offense entailing expulsion laid down?” “At Vesālī.” “Who is it about?” “The monks from the banks of the Vaggumudā.” “What is it about?” “Superhuman qualities.” Mahākassapa also asked Upāli about the topic of the fourth offense entailing expulsion, about the origin story, about the person, about the rule, about the additions to the rule, about the offense, and about the non-offenses. In this way he asked about the analyses of both Monastic Codes. Upāli was able to reply to each and every question.

၄၄၀။ ထို့နောက် အသျှင်မဟာကဿပသည် သံဃာကို- “ငါ့သျှင်တို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား လျောက် ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ ငါသည် အာနန္ဒာအား ဓမ္မကို မေးအံ့”ဟု သိစေ၏။ အသျှင်အာနန္ဒာသည်လည်း သံဃာကို- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ အသျှင်မဟာကဿပသည် ဓမ္မကို မေးလတ်သော် အကျွန်ုပ်သည် ဖြေဆိုပါအံ့”ဟု သိစေ၏။ ထို့နောက် အသျှင်မဟာကဿပသည် အသျှင်အာနန္ဒာအား- “ငါ့သျှင် အာနန္ဒာ ဗြဟ္မဇာလသုတ်ကို အဘယ်အရပ်၌ ဟောတော်မူသနည်း”ဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား ရာဇဂြိုဟ်ပြည်နှင့် နာဠန္ဒမြို့အကြား အမ္ဗလဋ္ဌိကာ သရက်ဥယျာဥ် မင်းကွန်း၌ ဟော တော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ အဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကို အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ သုပ္ပိယပရိဗိုဇ်ကိုလည်းကောင်း၊ ဗြဟ္မဒတ်လုလင်ကိုလည်းကောင်း အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် အသျှင်အာနန္ဒာကို ဗြဟ္မဇာလသုတ်၏ နိဒါန်းကိုလည်း မေး၏၊ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း မေး၏။ ငါ့သျှင်အာနန္ဒာ သာမညဖလသုတ်ကို အဘယ်အရပ်၌ ဟောတော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ဇီဝက၏ သရက်ဥယျာဥ်၌ ဟောတော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ အဘယ်သူနှင့်အတူ ဟောတော်မူသနည်းဟု (မေး၏)။ ဝေဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်နှင့်အတူ ဟောတော်မူပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် အသျှင်အာနန္ဒာအား သာမညဖလသုတ်၏ နိဒါန်းကိုလည်း မေး၏၊ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း မေး၏။ ဤနည်းဖြင့်ပင် နိကာယ်ငါးမျိုးလုံးတို့ကို မေး၏၊ မေးတိုင်း မေးတိုင်း အသျှင်အာနန္ဒာသည် ဖြေဆို၏။

Venerable Mahākassapa then informed the Sangha: “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, I will ask Ānanda about the Teaching.” Venerable Ānanda informed the Sangha: “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, I will reply when asked by Venerable Mahākassapa about the Teaching.” Mahākassapa then asked Ānanda, “Where was ‘The Supreme Net’ spoken?” “At the royal rest-house at Ambalaṭṭhikā, between Rājagaha and Nāḷanda.” “Who is it about?” “The wanderer Suppiya and the young brahmin Brahmadatta.” Mahākassapa also asked Ānanda about the origin story of ‘The Supreme Net’ and about the person. “Where was ‘The Fruits of the Monastic Life’ spoken?” “In Jīvaka’s Mango Grove at Rājagaha.” “Who is it with?” “Ajātasattu Vedehiputta.” Mahākassapa also asked Ānanda about the origin story of ‘The Fruits of the Monastic Life’ and about the person. In this way he asked about the five collections. Ānanda was able to reply to each and every question. 2. Discussion of the minor training rules

၂-ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒကသိက္ခာပဒကထာ ၄၄၁။ ထို့နောက် အသျှင်အာနန္ဒာသည် မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့အား “အသျှင်ဘုရားတို့ မြတ်စွာ ဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို ပရိနိဗ္ဗာန်စံခါနီးအချိန်၌ အာနန္ဒာ ငါဘုရား ကွယ်လွန်ပြီးသောအခါ သံဃာသည် ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒက သိက္ခာပုဒ်တို့ကို နုတ်လိုက နုတ်လော့”ဟု မိန့်တော်မူပါ၏ဟု လျှောက်၏။ ငါ့သျှင် အာနန္ဒာ သင်သည် မြတ်စွာဘုရားအား “မြတ်စွာဘုရား ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒကသိက္ခာပုဒ်တို့ကား အဘယ်တို့ပါနည်း”ဟု မေးလျှောက်လိုက်၏လောဟု (မေးကြကုန်၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားကို “မြတ်စွာဘုရား ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒကသိက္ခာပုဒ်တို့ကား အဘယ်တို့ပါနည်း”ဟု မမေးလျှောက်မိပါဟု (လျှောက်၏)။ အချို့သော မထေရ်တို့က “ပါရာဇိကလေးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍ ကြွင်းကျန်သော သိက္ခာပုဒ်တို့သည် ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒက သိက္ခာပုဒ်တို့တည်း”ဟု (ဆိုကုန်၏)။ အချို့သော မထေရ်တို့က “ပါရာဇိကလေးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ သံဃာဒိသိသ် တစ်ဆယ့် သုံးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း ကြွင်းကျန်သော သိက္ခာပုဒ်တို့သည် ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒက သိက္ခာပုဒ်တို့ တည်း”ဟု (ဆိုကုန်၏)။ အချို့သော မထေရ်တို့က “ပါရာဇိကလေးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ သံဃာဒိသိသ် တစ်ဆယ့့်သုံးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ အနိယတနှစ်မျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း ကြွင်းကျန်သော သိက္ခာပုဒ်တို့သည် ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒကသိက္ခာပုဒ်တို့တည်း”ဟု (ဆိုကုန်၏)။ အချို့သော မထေရ်တို့က “ပါရာဇိကလေးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ သံဃာဒိသိသ် တစ်ဆယ့် သုံးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ အနိယတနှစ်မျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ နိဿဂ္ဂိယ ပါစိတ်မျိုး သုံးဆယ်တို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း ကြွင်းကျန်သော သိက္ခာပုဒ်တို့သည် ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒကသိက္ခာပုဒ်တို့တည်း”ဟု (ဆိုကုန်၏)။ အချို့သော မထေရ်တို့က “ပါရာဇိကလေးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ သံဃာဒိသိသ် တစ်ဆယ့် သုံးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်၊ အနိယတနှစ်မျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ နိဿဂ္ဂိယ ပါစိတ်မျိုး သုံးဆယ်တို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ သုဒ္ဓပါစိတ်မျိုး ကိုးဆယ့်နှစ်ပါးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း ကြွင်းကျန်သော သိက္ခာပုဒ်တို့သည် ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒကသိက္ခာပုဒ်တို့တည်း”ဟု (ဆိုကုန်၏)။ အချို့သော မထေရ်တို့က “ပါရာဇိကလေးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ သံဃာဒိသိသ် တစ်ဆယ့် သုံးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ အနိယတနှစ်မျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ နိဿဂ္ဂိယ ပါစိတ်မျိုး သုံးဆယ်တို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ သုဒ္ဓပါစိတ်မျိုး ကိုးဆယ့်နှစ်ပါးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း၊ ပါဋိဒေသနီလေးမျိုးတို့ကို ချန်လှပ်၍လည်းကောင်း ကြွင်းကျန်သော သိက္ခာပုဒ်တို့သည် ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒကသိက္ခာပုဒ်တို့တည်း”ဟု (ဆိုကုန်၏)။

Ānanda said to the senior monks, “At the time of his final extinguishment, the Buddha said to me, ‘After my passing away, Ānanda, if the Sangha wishes, it may abolish the minor training rules.’” “But, Ānanda, did you ask the Buddha what the minor training rules are?” “No, sirs, I didn’t.” Some senior monks said, “Apart from the four rules entailing expulsion, the rest are the minor training rules.” Others said, “Apart from the four rules entailing expulsion and the thirteen rules entailing suspension, the rest are the minor training rules.” Still others said, “Apart from the four rules entailing expulsion, the thirteen rules entailing suspension, and the two undetermined rules, the rest are the minor training rules.” Still others said, “Apart from the four rules entailing expulsion, the thirteen rules entailing suspension, the two undetermined rules, and the thirty rules entailing relinquishment and confession, the rest are the minor training rules.” Still others said, “Apart from the four rules entailing expulsion, the thirteen rules entailing suspension, the two undetermined rules, the thirty rules entailing relinquishment and confession, and the ninety-two rules entailing confession, the rest are the minor training rules.” Still others said, “Apart from the four rules entailing expulsion, the thirteen rules entailing suspension, the two undetermined rules, the thirty rules entailing relinquishment and confession, the ninety-two rules entailing confession, and the four rules entailing acknowledgment, the rest are the minor training rules.”

၄၄၂။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် သံဃာကို- “ငါ့သျှင်တို့ သံဃာသည် ငါ၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ငါတို့အား လူတို့နှင့်စပ်သော သိက္ခာပုဒ်တို့လည်း ရှိကုန်၏၊ ‘ဤကား သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့အား အပ်၏၊ ဤကား မအပ်’ဟု လူတို့လည်း သိကုန်၏။ ငါတို့သည် ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒက သိက္ခာပုဒ်တို့ကို အကယ်၍ နုတ်ကုန်အံ့၊ ‘ရဟန်းဂေါတမသည် တပည့်တို့အား အခိုက်အတန့် မီးခိုးငြိမ်းချိန်တိုင်ရုံသာ သိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်၏၊ ဤရဟန်းတို့၏ ဆရာဘုရား တည်နေချိန်မျှလောက်သာ ဤရဟန်းတို့သည် သိက္ခာပုဒ်တို့၌ ကျင့်ကုန်၏၊ ဤရဟန်းတို့၏ ဆရာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံသောကြောင့် ယခု ဤရဟန်းတို့သည် သိက္ခာပုဒ်တို့၌ မကျင့်ကုန်’ဟု ပြောသူများ ရှိကုန်လတ္တံ့၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် မပညတ်သေးသည်ကို မပညတ်ရာ၊ ပညတ်ပြီးသည်ကို မဖြတ် တောက်ရာ၊ ပညတ်ပြီးအတိုင်း သိက္ခာပုဒ်တို့၌ ဆောက်တည်၍ ကျင့်ရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ ငါ့သျှင်တို့ သံဃာသည် ငါ၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ငါတို့အား လူတို့နှင့် စပ်သော သိက္ခာ ပုဒ်တို့လည်း ရှိကုန်၏၊ ‘ဤကား သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့အား အပ်၏၊ ဤကား မအပ်’ဟု လူတို့လည်း သိကုန်၏။ ငါတို့သည် ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒကသိက္ခာပုဒ်တို့ကို အကယ်၍ နုတ်ကုန်အံ့၊ ‘ရဟန်းဂေါတမသည် တပည့်တို့အား အခိုက်အတန့် မီးခိုးငြိမ်းချိန်တိုင်ရုံသာ သိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်၏၊ ဤရဟန်းတို့၏ ဆရာဘုရား တည်နေချိန်မျှလောက်သာ ဤရဟန်းတို့သည် သိက္ခာပုဒ်တို့၌ ကျင့်ကုန်၏၊ ဤရဟန်းတို့၏ ဆရာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံသောကြောင့် ယခု ဤရဟန်းတို့သည် သိက္ခာပုဒ်တို့၌ မကျင့် ကုန်’ဟု ပြောသူများ ရှိကုန်လတ္တံ့၊ သံဃာသည် မပညတ်သေးသည်ကို မပညတ်၊ ပညတ်ပြီးသည်ကို မဖြတ်တောက်၊ ပညတ်ပြီးအတိုင်း သိက္ခာပုဒ်တို့၌ ဆောက်တည်၍ ကျင့်၏၊ မပညတ်သေးသည်ကို မပညတ်ခြင်း၊ ပညတ်ပြီးသည်ကို မဖြတ်တောက်ခြင်း၊ ပညတ်ပြီးအတိုင်း သိက္ခာပုဒ်တို့၌ ဆောက်တည်၍ ကျင့်ခြင်းကို အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ် နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း မရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် မပညတ်သေးသည်ကို မပညတ်၊ ပညတ်ပြီးသည်ကို မဖြတ်တောက်၊ ပညတ်ပြီး အတိုင်း သိက္ခာပုဒ်တို့၌ ဆောက်တည်၍ ကျင့်၏၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုကြောင့် ဆိတ်ဆိတ် နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု သိစေ၏။

Then Venerable Mahākassapa informed the Sangha: “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. We have training rules that relate to householders. The householders know what is allowable for us and what is not allowable. If we abolish the minor training rules, some people will say, ‘The ascetic Gotama laid down training rules for his disciples until the time of his death. But they practice the training rules only as long as their teacher is alive. Since their teacher has now attained final extinguishment, they no longer practice them.’ If the Sangha is ready, it shouldn’t lay down new rules, nor get rid of existing rules, and it should undertake to practice the training rules as they are. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. We have training rules that relate to householders. The householders know what is allowable for us and what is not allowable. If we abolish the minor training rules, some people will say, ‘The ascetic Gotama laid down training rules for his disciples until the time of his death. But they practice the training rules only as long as their teacher is alive. Since their teacher has now attained final extinguishment, they no longer practice them.’ The Sangha doesn’t lay down new rules, nor get rid of existing rules, and it undertakes to practice the training rules as they are. Any monk who approves of not laying down new rules, nor of getting rid of existing rules, and of undertaking to practice the training rules as they are should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha doesn’t lay down new rules, nor get rid of the existing rules, and it undertakes to practice the training rules as they are. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.”

၄၄၃။ ထိုအခါ မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့သည် အသျှင်အာနန္ဒာအား- “ငါ့သျှင် အာနန္ဒာ သင်သည် ‘အသျှင်ဘုရား ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒကသိက္ခာပုဒ်တို့သည် အဘယ် သိက္ခာပုဒ်တိုု့ပါ နည်း’ဟု မြတ်စွာဘုရားကို မမေးလျှောက်လိုက်၊ ဤကား သင်၏ မကောင်းသော အပြုအမူတည်း၊ ထို မကောင်းသော အပြုအမူကို ဒေသနာ ကြားလော့”ဟု (ဆိုကုန်၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် သတိမေ့သဖြင့် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒက သိက္ခာပုဒ်တို့ကား အဘယ်သိက္ခာပုဒ်တို့ပါနည်း”ဟု မလျှောက်မိပါ။ အကျွန်ုပ်သည် ထိုအမှုကို မကောင်းသော အပြုအမူဟု မမြင်ပါ၊ သို့သော်လည်း အသျှင်တို့အား ယုံကြည်သဖြင့် ထိုမကောင်းသော အပြု အမူဟူသည်ကို ဒေသနာကြားပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အာနန္ဒာ သင်သည် မြတ်စွာဘုရား၏ မိုးရေခံသင်္ကန်းကို နင်း၍ ချုပ်၏၊ ဤသည်လည်း သင်၏ မကောင်းသော အပြုအမူတည်း၊ ထိုမကောင်းသော အပြုအမူကို ဒေသနာကြားလော့ဟု (ဆိုကုန်၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် မရိုသေသဖြင့် မြတ်စွာဘုရား၏ မိုးရေခံ သင်္ကန်းကို နင်း၍ ချုပ်သည် မဟုတ်ပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် ထိုအမှုကို မကောင်းသော အပြုအမူဟု မမြင်ပါ၊ သို့သော်လည်း အသျှင်တို့အား ယုံကြည်သဖြင့် ထိုမကောင်းသော အပြုအမူဟူသည်ကို ဒေသနာ ကြားပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အာနန္ဒာ သင်သည် မာတုဂါမတို့ကို မြတ်စွာဘုရား၏ကိုယ်တော်ကို ရှေးဦးစွာ ရှိခိုးစေ၏၊ ငိုသော ထိုမာတုဂါမတို့၏ မျက်ရည်သည် မြတ်စွာဘုရား၏ကိုယ်တော်ကို လိမ်းကျံ၏၊ ဤသည်လည်း သင်၏ မကောင်းသော အပြုအမူတည်း၊ ထိုမကောင်းသော အပြုအမူကို ဒေသနာကြားလော့ဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် “ဤမာတုဂါမတို့အား အချိန်မဲ့၌ (သွားခြင်းသည်) မဖြစ်ပါစေကုန် လင့်”ဟု (အောက်မေ့လျက်) မာတုဂါမတို့အား မြတ်စွာဘုရား၏ကိုယ်တော်ကို ရှေးဦးစွာ ရှိခိုးစေပါ၏၊ အကျွန်ုပ်သည် ထိုအမှုကို မကောင်းသော အပြုအမူဟု မမြင်ပါ၊ သို့သော်လည်း အသျှင်တို့အား ယုံကြည် သဖြင့် ထိုမကောင်းသော အပြုအမူဟူသည်ကို ဒေသနာကြားပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အာနန္ဒာ မြတ်စွာဘုရားသည် ရုန့်ရင်း (ထင်ရှား) သော နိမိတ်ကို ပြုပါလျက် ရုန့်ရင်း (ထင်ရှား) သော အရိပ်အရောင်ကို ပြုပါလျက် “လူအများ အစီးအပွါးဖြစ်ရန်လည်းကောင်း၊ လူအများ ချမ်းသာရန်လည်းကောင်း၊ လောကကို စောင့်ရှောက်ရန်လည်းကောင်း၊ လူနတ်တို့၏ အကျိုးဖြစ်ရန်လည်းကောင်း၊ အစီးအပွါးဖြစ်ရန်လည်းကောင်း၊ ချမ်းသာရန်လည်းကောင်း၊ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာ ဘုရားသည် အာယုကပ်ပတ်လုံး တည်တော်မူပါ၊ ကောင်းသော စကားကို ဆိုတော်မူတတ်သော မြတ်စွာ ဘုရားသည် အာယုကပ်ပတ်လုံး တည်တော်မူပါ”ဟု မြတ်စွာဘုရားကို သင်သည် မတောင်းပန်လိုက်၊ ဤသည်လည်း သင်၏ မကောင်းသော အပြုအမူတည်း၊ ထိုမကောင်းသော အပြုအမူကို ဒေသနာကြားလော့ဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် မာရ်မင်း နှိပ်စက်အပ်သော စိတ်ရှိသောကြောင့် “လူအများ အစီး အပွါးဖြစ်ရန်လည်းကောင်း၊ လူအများ ချမ်းသာရန်လည်းကောင်း၊ လောကကို စောင့်ရှောက်ရန်လည်းကောင်း၊ လူနတ်တို့၏ အကျိုးဖြစ်ရန်လည်းကောင်း၊ အစီးအပွါးဖြစ်ရန်လည်းကောင်း၊ ချမ်းသာရန်လည်းကောင်း ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် အာယုကပ်ပတ်လုံး တည်တော်မူပါ ကောင်းသော စကားကို ဆိုတော်မူတတ်သော မြတ်စွာဘုရားသည် အာယုကပ်ပတ်လုံး တည်တော်မူပါ”ဟု မြတ်စွာ ဘုရားကို အကျွန်ုပ်သည် မတောင်းပန်မိပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် ထိုအမှုကို မကောင်းသော အပြုအမူဟု မမြင် ပါ၊ သို့သော်လည်း အသျှင်တို့အား ယုံကြည်သဖြင့် ထိုမကောင်းသော အပြုအမူဟူသည်ကို့ဒေသနာကြား ပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အာနန္ဒာ သင်သည် မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူသော သာသနာတော် ‘ဓမ္မဝိနယ’၌ မာတုဂါမ၏ ရှင်ရဟန်းအဖြစ်ကို လုံ့လပြု၏၊ ဤသည်လည်း သင်၏ မကောင်းသော အပြုအမူတည်း၊ ထို မကောင်းသော အပြုအမူကို ဒေသနာကြားလော့ဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ “ဤမဟာပဇာပတိဂေါမမီသည် မြတ်စွာဘုရား၏ မိထွေးတော်တည်း၊ ကြီးပွါး အောင် ပြုစုသူတည်း၊ မွေးမြူသူတည်း၊ နို့ရည်ပေးသော သူတည်း၊ မယ်တော်နတ်ရွာစံပြီးသော် မြတ်စွာ ဘုရားကို နို့တိုက်ခဲ့၏”ဟု အောက်မေ့လျက် အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူသော သာသနာတော် ‘ဓမ္မဝိနယ’၌ မာတုဂါမ၏ ရှင်ရဟန်းအဖြစ်ကို လုံ့လပြုမိပါ၏၊ အကျွန်ုပ်သည် ထိုအမှုကို မကောင်းသော အပြုအမူဟု မမြင်ပါ၊ သို့သော်လည်း အသျှင်တို့အား ယုံကြည်သဖြင့် ထိုမကောင်းသော အပြုအမူဟူသည်ကို ဒေသနာကြားပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။

The senior monks then said, “You have committed an act of wrong conduct, Ānanda, in that you didn’t ask the Buddha what the minor training rules are. Please confess that wrong conduct.” “It was because of lack of mindfulness that I didn’t ask. I can’t see that I have committed any wrong conduct, but I’ll confess it out of faith in the venerables.” “You have also committed an act of wrong conduct in that you stepped on the Buddha’s rainy-season robe while you were sewing it. Please confess that wrong conduct.” “I didn’t step on it because of disrespect. I can’t see that I’ve committed any wrong conduct, but I’ll confess it out of faith in the venerables.” “You have also committed an act of wrong conduct in that you first had women pay respect to the Buddha’s dead body. They soiled the Buddha’s body with tears. Please confess that wrong conduct.” “I did this so that it wouldn’t get too late for them. I can’t see that I’ve committed any wrong conduct, but I’ll confess it out of faith in the venerables.” “You have also committed an act of wrong conduct in that you didn’t ask the Buddha, even when he gave you a broad hint, to live on for an eon—for the benefit and happiness of humanity, out of compassion for the world, for the good, benefit, and happiness of gods and humans. Please confess that wrong conduct.” “I didn’t ask because my mind was possessed by the Lord of Death. I can’t see that I’ve committed any wrong conduct, but I’ll confess it out of faith in the venerables.” “You have also committed an act of wrong conduct in that you made an effort for women to be given the going forth on the spiritual path proclaimed by the Buddha. Please confess that wrong conduct.” “I made this effort because Mahāpajāpati Gotamī was the Buddha’s aunt who nurtured him, brought him up, and breastfed him when his own mother died. I can’t see that I’ve committed any wrong conduct, but I’ll confess it out of faith in the venerables.”

၄၄၄။ ထိုအခါ အသျှင်ပုရာဏသည် ဒက္ခိဏဂိရိဇနပုဒ်၌ များစွာသော ရဟန်းသံဃာ ငါးရာတို့နှင့် အတူ ဒေသစာရီလှည့်လည်၏။ ထိုအခါ အသျှင်ပုရာဏသည် ဒက္ခိဏဂိရိဇနပုဒ်၌ မွေ့လျော်သရွေ့ နေပြီးသော် မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့သည် ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို သင်္ဂါယနာတင်စဥ် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ရှဥ့်နက်တို့အား အစာကျွေးရာဖြစ်သော ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်ပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်၏၊ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော အသျှင်ပုရာဏအား မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့သည်။ “ငါ့သျှင် ပုရာဏ မထေရ်ကြီးတို့သည် ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို သင်္ဂါယနာ တင်ကုန်၏၊ ထိုသင်္ဂါယနာတင်ရာသို့ ချဥ်းကပ်လော့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ငါ့သျှင်တို့ မထေရ်ကြီးတို့သည် ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို ကောင်းစွာ သင်္ဂါယနာ တင်အပ်၏၊ သို့သော်လည်း ငါသည် မြတ်စွာဘုရား၏ မျက်မှောက်၌ ကြားနာပြီးသည့် အတိုင်းသာလျှင် သင်ယူပြီးသည့် အတိုင်း သာလျှင် ဆောင်အံ့ဟု (ပြောဆို၏)။

At that time Venerable Purāṇa was wandering in the Southern Hills with a large sangha of five hundred monks. Soon the senior monks had concluded the communal recitation of the Teaching and the Monastic Law. Then, when Purāṇa had stayed in the Southern Hills for as long as he liked, he went to the Bamboo Grove at Rājagaha. There he went up to the senior monks, exchanged pleasantries with them, and sat down. And they said to him, “Purāṇa, the senior monks have recited the Teaching and the Monastic Law. Please accept that communal recitation.” “The Teaching and the Monastic Law have been well-recited by the senior monks. Nevertheless, I’ll remember what I myself have received from the Buddha.” 3. Discussion of the supreme penalty

၃-ဗြဟ္မဒဏ် ၄၄၅။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့အား-“အသျှင်ဘုရားတို့ မြတ်စွာ ဘုရားသည် ပရိနိဗ္ဗာန်စံခါနီး၌ အာနန္ဒာ ငါကွယ်လွန်ပြီးနောက် သံဃာသည် ဆန္နရဟန်းအား ဗြဟ္မဒဏ်ကို ထားစေလော့”ဟု အကျွန်ုပ်ကို မိန့်တော်မူပါ၏ဟု လျှောက်၏။ ငါ့သျှင် အာနန္ဒာ သင်သည် “အသျှင်ဘုရား ဗြဟ္မဒဏ်ဟူသည် အဘယ်ပါနည်း”ဟု မြတ်စွာဘုရားကို မေးလျှောက်လိုက်၏လော”ဟု (မေးကြကုန်၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် “အသျှင်ဘုရား ဗြဟ္မဒဏ်ဟူသည် အဘယ်ပါနည်း”ဟု မြတ်စွာ ဘုရားကို မေးလျှောက်လိုက်ပါ၏”ဟု (လျှောက်၏)။ အာနန္ဒာ ဆန္နရဟန်းသည် ပြောလိုရာကို ပြောစေ၊ ရဟန်းတို့သည် ဆန္နရဟန်းကို မပြောဆိုအပ်၊ မဆုံးမအပ်၊ မကံမြစ်အံ့၊ ဤကား ဗြဟ္မဒဏ်တည်းဟု (မြတ်စွာဘုရား မိန့်ခဲ့ပါ၏ဟု လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အာနန္ဒာ သို့ဖြစ်လျှင် သင်သည်ပင် ဆန္နရဟန်းအား ဗြဟ္မဒဏ်ကို ထားစေလော့ဟု (ပြောကုန်၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ အဘယ်သို့လျှင် အကျွန်ုပ်သည် ဆန္နရဟန်းအား ဗြဟ္မဒဏ်ကို ထားစေအံ့နည်း၊ ထိုရဟန်းသည် ကြမ်းတမ်း၏၊ ကြမ်းကြုတ်၏ဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အာနန္ဒာ သို့ ဖြစ်လျှင် များစွာသော ရဟန်းတို့နှင့်အတူ သွားလေလော့ဟု (ပြောကုန်၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု အသျှင်အာနန္ဒာသည် မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့အား ဝန်ခံပြီးလျှင့်ငါးရာမျှသော များစွာသော ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ အထက်အညာသို့ ဆန်တက်သော လှေဖြင့် ကောသမ္ဗီ ပြည်သို့ ဆန်တက်၏၊ လှေမှ သက်ဆင်း၍ ဥတေနမင်း ဥယျာဥ်၏အနီး တစ်ခုသော သစ်ပင်ရင်း၌ ထိုင်နေ၏။ ထိုအခါ ဥတေနမင်းသည် မောင်းမမိဿံနှင့်အတူ ဥယျာဥ်၌ ကစားစံပျော်နေ၏။ “ငါတို့၏ ဆရာ အသျှင်အာနန္ဒာသည် ဥယျာဥ်၏အနီး တစ်ခုသော သစ်ပင်ရင်း၌ ထိုင်နေသတတ်”ဟု ဥတေနမင်း၏ မောင်းမမိဿံသည် ကြား၏။ ထိုအခါ ဥတေနမင်း၏ မောင်းမမိဿံသည် ဥတေနမင်းအား “အရှင်မင်း ကြီး အကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာအသျှင်အာနန္ဒာသည် ဥယျာဥ်၏အနီး တစ်ခုသော သစ်ပင်ရင်း၌ ထိုင်နေသတတ်၊ အရှင်မင်းကြီး အကျွန်ုပ်တို့သည် အသျှင်အာနန္ဒာကို ဖူးမြော်လိုပါကုန်၏”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ သို့ဖြစ်လျှင် သင်တို့သည် အာနန္ဒာ ရဟန်းကို ဖူးမြော်ကုန်လော့ဟု (မိန့်ဆို၏)။ ထိုအခါ ဥတေနမင်း၏ မောင်းမမိဿံသည် အသျှင်အာနန္ဒာထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ အသျှင်အာနန္ဒာကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏၊ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော ဥတေနမင်း၏ မောင်းမ မိဿံကို အသျှင်အာနန္ဒာသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက် တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေ၏။ ထိုအခါ ဥတေနမင်း၏ မောင်းမမိဿံသည် အသျှင်အာနန္ဒာက တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေတော်မူပြီး လတ်သော် အသျှင်အာနန္ဒာအား အပေါ်ရုံတဘက် ငါးရာတို့ကို ပေးလှူ၏။ ထို့နောက် ဥတေနမင်း၏ မောင်းမမိဿံသည် အသျှင်အာနန္ဒာ၏ ပြောဟောအပ်သော စကားကို အလွန်နှစ်သက်၍ အလွန်ဝမ်းမြောက် ၍ နေရာမှ ထပြီးလျှင် အသျှင်အာနန္ဒာကို ရှိခိုး၍ အရိုုအသေပြုကာ ဥတေနမင်းထံသို့ ချဥ်းကပ်၏၊ အဝေးမှလာသော မောင်းမမိဿံကို ဥတေနမင်းသည် မြင်လျှင် မောင်းမမိဿံကို “သင်တို့သည် ရဟန်း အာနန္ဒာကို တွေ့ကုန်၏လော”ဟု မေးမြန်း၏။ အရှင်မင်းကြီး အကျွန်ုပ်တို့သည် အသျှင်အာနန္ဒာကို တွေ့ခဲ့ပါကုန်၏ဟု (လျှောက်တင်၏)။ သင်တို့သည် ရဟန်းအာနန္ဒာအား တစ်စုံတစ်ခုကို ပေးလှူခဲ့ကုန်၏လောဟု (မေးမြန်း၏)။ အရှင်မင်းကြီး အကျွန်ုပ်တို့သည် အသျှင်အာနန္ဒာအား အပေါ်ရုံတဘက် ငါးရာတို့ကို ပေးလှူခဲ့ပါကုန်၏ဟု (လျှောက်တင်၏)။ ဥတေနမင်းသည် “အဘယ့်ကြောင့် ရဟန်းအာနန္ဒာသည် ထိုမျှလောက် သင်္ကန်းများစွာကို ခံယူဘိသ နည်း၊ ရဟန်းအာနန္ဒာသည် အထည်ကုန်သွယ်ခြင်းကိုမူလည်း ပြုအံ့လော၊ အထည်ဆိုင်ကိုမူလည်း ခင်းကျင်းအံ့လော”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆို၏။ ထို့နောက် ဥတေနမင်းသည် အသျှင်အာနန္ဒာထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ အသျှင်အာနန္ဒာနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်ပြောဆို၏၊ ဝမ်းမြောက်ဖွယ် အမှတ်ရဖွယ် စကားကို ပြောဆိုပြီးဆုံးစေ၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေလျက် အသျှင်အာနန္ဒာအား- “အသျှင်အာနန္ဒာ ဤအရပ်သို့ အကျွန်ုပ်တို့၏ မောင်းမမိဿံသည် လာပါသလော”ဟု လျှောက်၏။ မင်းကြီး သင်၏ မောင်းမမိဿံသည် ဤအရပ်သို့ လာ၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်အာနန္ဒာအား တစ်စုံတစ်ခုကို ပေးလှူပါသလောဟု (လျှောက်၏)။ မင်းကြီး အပေါ်ရုံတဘက် ငါးရာတို့ကို ငါ့အား လှူ၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်အာနန္ဒာသည် ဤမျှလောက် သင်္ကန်းများစွာကို အသို့ ပြုအံ့နည်းဟု (လျှောက်၏)။ မင်းကြီး အားနည်းသော သင်္ကန်းရှိသော ရဟန်းတို့နှင့် အတူ ခွဲဝေအံ့ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်အာနန္ဒာ အားနည်းသော သင်္ကန်းဟောင်းတို့ကို အဘယ်သို့ ပြုကုန်အံ့နည်းဟု (လျှောက်၏)။ မင်းကြီး ထိုသင်္ကန်းဟောင်းတို့ကို အပေါ်ခင်း ပြုကုန်အံ့ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်အာနန္ဒာ အပေါ်ခင်း အဟောင်းတို့ကို အဘယ်သို့ ပြုကုန်အံ့နည်းဟု (လျှောက်၏)။ မင်းကြီး ထိုအပေါ်ခင်း အဟောင်းတို့ကို ဘုံလျှိုစွပ် ပြုကုန်အံ့ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်အာနန္ဒာ ဘုံလျှိုစွပ်အဟောင်းတို့ကို အဘယ်သို့ ပြုကုန်အံ့နည်းဟု (လျှောက်၏)။ မင်းကြီး ထိုဘုံလျှိုစွပ် အဟောင်းတို့ကို မြေအခင်း ပြုကုန်အံ့ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်အာနန္ဒာ မြေအခင်းဟောင်းတို့ကို အဘယ်သို့ ပြုကုန်အံ့နည်းဟု (လျှောက်၏)။ မင်းကြီး ထိုမြေအခင်းဟောင်းတို့ကို ခြေသုတ်၊ ကိးဝန်း ပြုကုန်အံ့ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်အာနန္ဒာ ခြေသုတ်ကြိုးဝန်းအဟောင်းတို့ကို အဘယ်သို့ ပြုကုန်အံ့နည်းဟု (လျှောက်၏)။ မင်းကြီး ထိုခြေသုတ်ကြိုးဝန်းအဟောင်းတို့ကို ဖုံသုတ်ဖုံခါ ပြုကုန်အံ့ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်အာနန္ဒာ ဖုံသုတ်ဖုံခါအဟောင်းတို့ကို အဘယ်သို့ ပြုကုန်အံ့နည်းဟု (လျှောက်၏)။ မင်းကြီး ထိုဖုံသုတ်ဖုံခါအဟောင်းတို့ကို နုပ်နုပ်စဥ်းထောင်း၍ ညွန်ဖြင့် နယ်ပြီးလျှင် အကျည်ကို လိမ်းကျံကုန်အံ့ဟု (ဆို၏)။ ထိုအခါ ဥတေနမင်းသည် “အားလုံးသော ဤသာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် သင့်လျော်အောင် ဆောင်ရွက်ကုန်၏၊ အကျိုးမဲ့ ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်စေကုန်”ဟု အသျှင်အာနန္ဒာအား အခြားအထည် ငါးရာတို့ကိုလည်း ပေးလှူ၏။ အသျှင်အာနန္ဒာအား သင်္ကန်း တစ်ထောင်ဟူသော ရှေးဦးစွာသော ဤသင်္ကန်းဆွမ်း ဖြစ်လေသတည်း။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် ဃောသိတာရုံကျောင်းသို့ ချဥ်းကပ်၍ ခင်းထားသော နေရာ၌ ထိုင် နေ၏၊ ထိုအခါ အသျှင်ဆန္နသည် အသျှင်အာနန္ဒာထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ အသျှင်အာနန္ဒာကို ရှိးခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏၊ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော အသျှင်ဆန္နကို အသျှင်အာနန္ဒာက- “ငါ့သျှင် ဆန္န သံဃာသည် သင့်အား ဗြဟ္မဒဏ်ကို ထားစေ၏”ဟု ဆို၏။ အသျှင်အာနန္ဒာ အဘယ်ဗြဟ္မဒဏ်ကို ထားစေပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် ဆန္န သင်သည် ရဟန်းတို့ကို ပြောလိုရာပြောလော့၊ ရဟန်းတို့သည် သင့်ကို မပြောအပ်၊ မဆုံးမအပ်၊ မကံမြစ်အပ်၊ (ဤကား ဗြဟ္မဒဏ်တည်းဟု ဆို၏)။ “အသျှင်အာနန္ဒာ ရဟန်းတို့သည် အကျွန်ုပ်ကို မပြောဆို မဆုံးမ မကံမြစ်အပ်သော အခါမှစ၍ အကျွန်ုပ်ကို သတ်သည်ပင် မည်သည် မဟုတ်ပါလော”ဟု ထိုအရပ်၌ပင်လျှင် မိန်းမောလျက် လဲကျ၏၊ ထိုအခါ အသျှင်ဆန္နသည် ဗြဟ္မဒဏ်ဖြင့် နှိပ်စက်သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ရှက်သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ စက်ဆုပ်သောကြောင့်လည်းကောင်း တစ်ယောက်ထီးတည်း ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ကပ်လျက် မမေ့ လျော့သည် ဖြစ်၍ ပြင်းစွာ အားထုတ်သည်ဖြစ်၍ တည်ကြည်သော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ နေသည်ရှိသော် ကောင်းစွာသာလျှင် လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ကြသော အမျိုးကောင်းသားများ လိုလားအပ်သော အတုမရှိသော မြတ်သော အကျင့်၏ အဆုံးဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်အကျိုးကို မကြာမီ မျက်မှောက်ဘဝ၌ကိုယ်တိုင်ထူးသော ဉာဏ်ဖြင့် မျက်မှောက်ပြုလျက် ရောက်၍ နေရ၏။ “ပဋိသန္ဓေနေမှု ကုန်ပြီ၊ မြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်သုံးပြီးပြီ၊ မဂ်ကိစ္စကို ပြုပြီးပြီ၊ ဤမဂ်ကိစ္စအလို့ငှါ တစ်ပါးသော ပြုဖွယ်မရှိတော့ပြီ”ဟု သိ၏၊ အသျှင်ဆန္နသည် ရဟန္တာတို့တွင် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်၏။ ထိုအခါ အသျှင်ဆန္နသည် အရဟတ္တ ဖိုလ်သို့ ရောက်၍ အသျှင်အာနန္ဒာထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် အသျှင်အာနန္ဒာကို “အသျှင်အာနန္ဒာ ယခု အခါ၌ အကျွန်ုပ်အား ဗြဟ္မဒဏ်ကို ငြိမ်းစေပါလော့”ဟု လျှောက်၏။ ငါ့သျှင်ဆန္န သင်သည် အရဟတ္တ ဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြုသော နေ့မှစ၍ပင် သင့်အား ဗြဟ္မဒဏ်သည် ငြိမ်းပြီဟု ပြောဆို၏။ ဤဝိနယသင်္ဂီတိ၌ ရဟန်းငါးရာ အလျော့အပိုမရှိသောကြောင့် ဤဝိနယသင်္ဂီတိကို “ပဉ္စသတိကာသင်္ဂါယနာ”ဟု ဆိုအပ်၏။ ဧကာဒသမပဉ္စသတိကက္ခန္ဓက ပြီး၏။ ဤခန္ဓက၌ ဝတ္ထုသည် နှစ်ဆယ့်သုံးခုတည်း။ ထိုပဉ္စသတိကက္ခန္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ် မြတ်စွာဘုရားသည် ပရိနိဗ္ဗာန်စံပြီးသော် သူတော်ကောင်းတရားကို အစဥ်စောင့် ရှောက်သော ကဿပအမည်ရှိသော မထေရ်သည် ရဟန်းအပေါင်းကို မိန့်တော်မူ၏။ ပါဝါပြည်မှ (ကုသိနာရုံသွား) အဓွန့်ရှည်သော ခရီး၌ သုဘဒ်သည် ပြောကြား၏၊ မသူတော်တရား မထွန်းကားမီ သူတော်ကောင်းတရားကို သင်္ဂါယနာတင်ကုန်အံ့။ တစ်ပါးယုတ်သော ရဟန္တာငါးရာကိုလည်းကောင်း၊ အာနန္ဒာကိုလည်းကောင်း ရွေး ကောက်၏၊ လိုဏ်မြတ်၌ နေလျက် သုတ် အဘိဓမ္မာ ဝိနည်းကို သင်္ဂါယနာတင်ခြင်း။ ဥပါလိအား ဝိနည်းကို မေး၏၊ ပညာရှိသော အာနန္ဒာအား သုတ္တန်ကို မေး၏၊ မြတ်စွာဘုရား တပည့်သားတို့သည် ပိဋကတ်သုံးပုံကို သင်္ဂါယနာတင်ခြင်းကို ပြုကုန်၏။ ခုဒ္ဒါနုခုဒ္ဒက၌ အထူး ပညတ်တော်မူတိုင်းကျင့်ခြင်း၊ မမေးလျှောက်လိုက်ခြင်း, နင်း၍, ရှိခိုးစေခြင်း, မတောင်းပန်ခြင်း, မာတုဂါမ၏ရဟန်းပြုခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း ဤသည်တို့ ကား မကောင်းသော အပြုအမူတို့တည်း။ အသျှင်ပုရာဏလည်းကောင်း၊ ဗြဟ္မဒဏ်လည်းကောင်း၊ ဥတေနနှင့်အတူ မောင်းမ မိဿံလည်းကောင်း၊ ထိုမျှလောက်သော သင်္ကန်းလည်းကောင်း၊ အားနည်းသော သင်္ကန်းလည်းကောင်း၊ အပေါ်လွှမ်းလည်းကောင်း၊ ဘုံလျှိုလည်းကောင်း။ မြေအခင်းလည်းကောင်း၊ ခြေသုတ်ကြိုးဝန်းလည်းကောင်း၊ ဖုံသုတ်ဖုံခါလည်းကောင်း၊ ညွန်ဖြင့် နယ်ခြင်းလည်းကောင်း အာနန္ဒာအမည်ရှိသောရဟန်းအား ရှေးဦးစွာ သင်္ကန်း တစ်ထောင်ဖြစ်ခြင်း။ ဗြဟ္မဒဏ်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်အပ်သော ဆန္နထေရ်သည် သစ္စာလေးပါးသို့ ရောက်၏၊ လေ့လာခြင်းသို့ ရောက်ပြီးသော ရဟန္တာငါးရာတို့သည် ပြုကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် “ပဉ္စသတိကာသင်္ဂါယနာ”ဟု ဆိုအပ်၏။ ဤတွင် ပဉ္စသတိကက္ခန္ဓက အကျဥ်းချုပ် ပြီး၏။ ပဉ္စသတိကက္ခန္ဓက ပြီးပြီ။

Venerable Ānanda said to the senior monks, “At the time of his final extinguishment, the Buddha said to me, ‘After my passing away, Ānanda, the Sangha should impose the supreme penalty on the monk Channa.’” “Did you ask the Buddha what the supreme penalty is?” “I did, and he replied, ‘Whatever Channa says, the monks shouldn’t correct him, instruct him, or teach him.’” “Well then, Ānanda, impose the supreme penalty on Channa.” “But how should I do it? Channa is temperamental and harsh.” “Go together with many monks.” Saying, “Yes, venerables,” he traveled by boat upstream to Kosambī with a large sangha of five hundred monks. After disembarking, he sat down at the foot of a tree not far from King Udena’s park. Just then King Udena was enjoying himself in the park together with his harem. The harem women heard that their teacher, Venerable Ānanda, was seated at the foot of a tree not far from the park. They told the king, adding, “Sir, we would like to see Venerable Ānanda.” “Well then, go ahead.” The harem women then went to Ānanda, bowed, and sat down. And Ānanda instructed, inspired, and gladdened them with a teaching, at the end of which they gave him five hundred upper robes. After rejoicing and expressing their appreciation for his teaching, they got up from their seats, bowed down, circumambulated him with their right sides toward him, and went to King Udena. When King Udena saw them coming, he said to them, “Did you see the ascetic Ānanda?” “We did.” “Did you give him anything?” “We gave him five hundred upper robes.” King Udena complained and criticized him, “How can the ascetic Ānanda receive so many robes? Is he starting up as cloth merchant or setting up shop?” King Udena then went to Ānanda, exchanged pleasantries with him, sat down, and said, “Sir Ānanda, did our harem women come here?” “They did.” “Did they give you anything?” “They gave me five hundred upper robes.” “But what will you do with five hundred robes?” “I’ll share them with those monks whose robes are worn out.” “And what will you do with the worn out robes?” “We’ll make them into bedspreads.” “And what will you do with the old bedspreads?” “We’ll make them into mattress covers.” “And what will you do with the old mattress covers?” “We’ll make them into floor covers.” “And what will you do with the old floor covers?” “We’ll make them into doormats.” “And what will you do with the old doormats?” “We’ll make them into dustcloths.” “And what will you do with the old dustcloths?” “We’ll cut them up, mix them with mud, and smear the floors.” King Udena thought, “These Sakyan monastics are clever at putting things to use; nothing is wasted,” and he gave another five hundred pieces of cloth to Ānanda. Together with the first offering of robes, Ānanda was given a total of one thousand robes. Ānanda then went to Ghosita’s Monastery where he sat down on the prepared seat. Venerable Channa went up to Ānanda, bowed, and sat down. And Ānanda said, “Channa, the Sangha has imposed the supreme penalty on you.” “What’s the supreme penalty?” “Whatever you say to the monks, the monks shouldn’t correct you, instruct you, or teach you.” Exclaiming, “I’m ruined!” he fainted right there. Being troubled, ashamed, and disgusted by the supreme penalty, Channa stayed by himself, secluded, heedful, energetic, and diligent. And in this very life, he soon realized with his own insight the supreme goal of the spiritual life for which gentlemen rightly go forth into homelessness. He understood that birth had come to an end, that the spiritual life had been fulfilled, that the job had been done, that there was no further state of existence. Venerable Channa became one of the perfected ones. He then went to Ānanda and said, “Venerable Ānanda, please lift the supreme penalty.” “The supreme penalty was lifted the moment you realized perfection.” At this communal recitation of the Monastic Law there were five hundred monks, neither more nor less. This is why this communal recitation is called “The group of five hundred”. The eleventh chapter on the first council is finished. In this chapter there are twenty-three topics. This is the summary: “When the Buddha had attained extinguishment, The senior monk called Kassapa; Addressed the community of monks, Guarding the true Teaching. On the way from Pāvā, Subhadda declared; We will recite the true Teaching, Before what is contrary to the Teaching shines forth. Four hundred and ninety-nine, And he also invited Ānanda; Communal recitation of the Teaching and the Monastic Law, Staying in the best of caves. He asked Upāli about the Monastic Law, And the wise Ānanda about the discourses; Communal recitation of the three Collections, Was done by the disciples of the Victor. The various minor rules, Were continued as laid down; He did not ask, having stepped on, Had pay respect, and did not ask. The going forth of women, Wrong conduct for me out of faith; Purāṇa, and the supreme penalty, Harem with Udena. So many, and worn out, Bedspreads, mattress; Floor covers, doormats, Dustcloth, mixed with mud. He got one thousand robes, With the first, the one called Ānanda; Frightened by the supreme punishment, Acquired the four truths; Mastered by the five hundred, Therefore it was ‘the group of five hundred’.” The chapter on the first council is finished.

၁၂-သတ္တသတိကက္ခန္ဓက ၁-ပဌမအခန်း ၄၄၆။ မြတ်စွာဘုရားသည် ပရိနိဗ္ဗာန်စံ၍ နှစ်တစ်ရာရှိသောအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ဝေသာလီပြည်၌ ဝတ္ထုဆယ်ပါးတို့ကို ပြကုန်၏။ “သိင်္ဂီလောဏကပ္ပသည် အပ်၏၊ ဒွင်္ဂုလကပ္ပသည် အပ်၏၊ ဂါမန္တရကပ္ပသည် အပ်၏၊ အာဝါသကပ္ပသည် အပ်၏၊ အနုမတိကပ္ပသည် အပ်၏၊ အာစိဏ္ဏကပ္ပသည် အပ်၏၊ အမထိတကပ္ပသည် အပ်၏၊ ဇဠောဂီကိုသောက်ခြင်းသည် အပ်၏၊ အဆာ မရှိသော နိသီဒိုင်သည် အပ်၏၊ ရွှေ ငွေသည် အပ်၏”ဟု (ပြကုန်၏)။ ထိုအခါ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏ သားဖြစ်သော အသျှင်ယသသည် ဝဇ္ဇီတိုင်း၌ ဒေသစာရီ လှည့်လည် လတ်သော် ဝေသာလီပြည်သို့ ရောက်၏၊ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည် ထို ဝေသာလီပြည် မဟာဝုန်တော ပြာသာဒ်ဆောင်ပေါက်သော ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ဥပုသ်နေ့၌ ကြေးခွက်ကို ရေဖြင့် ပြည့်စေကာ့ရဟန်းသံဃာ၏ အလယ်၌ ထား၍ လာတိုင်း လာတိုင်းသော ဝေသာလီပြည်နေ ဥပါသကာတို့ကို “ဒါယကာတို့ သံဃာအား ကျပ်ဒင်္ဂါးကိုလည်းကောင်း၊ ကျပ်ဒင်္ဂါးဝက်ကိုလည်းကောင်း၊ မတ်ကိုလည်းကောင်း၊ ပဲကိုလည်းကောင်း လှူကုန်လော့၊ သံဃာအား ပရိက္ခရာဖြင့် ပြုဖွယ်ကိစ္စသည် ဖြစ်လတ္တံ့”ဟု ဆိုကုန်၏။ ဤသို့ ပြောသော် ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည် ဝေသာလီပြည်နေ ဥပါသကာတို့အား “ဒါယကာတို့ သံဃာအား ကျပ်ဒင်္ဂါးကိုလည်းကောင်း၊ ကျပ်ဒင်္ဂါးဝက်ကိုလည်းကောင်း၊ မတ်ကိုလည်းကောင်း၊ ပဲကိုလည်းကောင်း မလှူကုန်လင့်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့အား ရွှေငွေသည် မအပ်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေ ငွေကို မသာယာကုန်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေ ငွေကို မခံယူကုန်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ပတ္တမြား ရွှေကို စွန့်ပစ်ချထားကုန်၏၊ ရွှေ ငွေမှ ကင်းကုန်၏”ဟု ပြော၏။ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည် ဤသို့ ပြောဆိုသော်လည်း ဝေသာလီပြည်နေ ဥပါသကာတို့သည် သံဃာအား ကျပ်ဒင်္ဂါးကိုလည်းကောင်း၊ ကျပ်ဒင်္ဂါးဝက်ကိုလည်းကောင်း၊ မတ်ကိုလည်းကောင်း၊ ပဲကိုလည်းကောင်း လှူကုန်သည်သာတည်း။ ထို့နောက် ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ထိုညဥ့်လွန်သောအခါ၌ ထိုုရွှေ ငွေကို ရဟန်း အရေအတွက်ဖြင့် အဖို့ထား၍ ခွဲဝေကုန်၏။ ထို့နောက် ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသအား “ငါ့သျှင်ယသ ဤကား သင်၏ အဖို့အစုငွေတည်း”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ငါ့သျှင်တို့ ငါ၏ အဖို့အစုငွေ မရှိ၊ ငါသည် ငွေကို မသာယာဟု (ဆို၏)။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင်တို့ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား ဤယသသည် သဒ္ဓါတရားရှိသော ကြည်ညိုသော ဥပါသကာတို့ကို ဆဲရေး၏၊ ရေရွတ်၏၊ မကြည်ညိုမှုကို ပြု၏၊ ယခု ဤယသအား ငါတို့သည် ပဋိသာရဏီယကံကို ပြုကုန်အံ့”ဟု (ဆို၍) ထိုယသအား ပဋိသာ ရဏီယကံကို ပြုကုန်၏၊ ထိုအခါ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည် ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်း သားရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ ‘ပဋိသာရဏီယကံ ပြုခံရသော ရဟန်းအား နောက်လိုက် တမန်ရဟန်းကို ပေးရမည်’ဟု မြတ်စွာဘုရား ပညတ်တော်မူ၏၊ ငါ့သျှင်တို့ ငါ့အား နောက်လိုက်တမန် ရဟန်းကို ပေးကုန်လော့”ဟု ပြော၏။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသားရဟန်းတို့သည် ရဟန်းတစ်ပါးကို သမုတ်၍ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသအား နောက်လိုက် တမန်ရဟန်းကို ပေးကုန်၏။ ထို့နောက် ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည်ကိုယ်စားတမန် နောက်လိုက်ရဟန်းနှင့် အတူ ဝေသာလီပြည်သို့ ဝင်၍ ဝေသာလီပြည်သား ဥပါသကာတို့အား- ငါသည် သဒ္ဓါရှိသော ကြည်ညိုသော အသျှင်ဥပါသကာတို့ကို ဆဲရေးသတတ်၊ ရေရွတ်သတတ်၊ မကြည်ညိုမှုကို ပြုလုပ်သတတ်၊ ငါသည် မတရားကို ‘မတရား’ဟု ပြော၏၊ တရားကို ‘တရား’ဟု ပြော၏၊ ဝိနည်းမဟုတ်သည်ကို ‘ဝိနည်း’ မဟုတ်ဟု ပြော၏၊ ဝိနည်းကို ‘ဝိနည်း’ဟု ပြော၏။

Theravāda Collection on Monastic Law The Small Division The chapter on the second council One hundred years after the Buddha had attained final extinguishment, the Vajjian monks of Vesālī proclaimed ten practices as allowable: the salt-in-horn practice; the two-fingerbreadths practice; the next-village practice; the many-monasteries practice; the consent practice; customary practices; the unchurned practice; palm-juice drinking; sitting mats without borders; and gold, silver, and money. At that time Venerable Yasa of Kākaṇḍa was wandering in the Vajjian country, when he arrived at Vesālī. There he stayed in the house with the peaked roof in the Great Wood. Soon afterwards, on the observance day, the Vajjian monks of Vesālī filled a bronze bowl with water and placed it in the midst of the Sangha of monks. Whenever a lay follower of Vesālī came, they said, “Please give a <i lang='pi' translate='no'>kahāpaṇa</i> coin to the Sangha, or half a <i lang='pi' translate='no'>kahāpaṇa</i>, or a <i lang='pi' translate='no'>pāda</i>, or a <i lang='pi' translate='no'>māsaka</i>. The Sangha needs requisites.” But Yasa said to the lay followers, “Don’t give a <i lang='pi' translate='no'>kahāpaṇa</i> to the Sangha, or half a <i lang='pi' translate='no'>kahāpaṇa</i>, or a <i lang='pi' translate='no'>pāda</i>, or a <i lang='pi' translate='no'>māsaka</i>. Gold, silver, and money aren’t allowable for the Sakyan monastics. They neither accept nor receive gold, silver, or money. The Sakyan monastics have given up gems and gold, and live without gold, silver, and money.” But although Yasa said this, the lay followers continued to give money to the Sangha. The next morning the Vajjian monks distributed the money evenly. And they said to Yasa, “Here’s your share, Yasa.” “There’s no share for me. I don’t accept money.” The Vajjian monks said to one another, “Yasa is abusing and reviling the lay followers who have faith and confidence. He’s destroying their confidence. Let’s do a legal procedure of reconciliation against him.” And they did just that. Yasa said to them, “The Buddha has laid down that a monk who has had a legal procedure of reconciliation done against him should be given a monk as a companion messenger. Please give me a companion.” They then appointed a monk and gave him to Yasa as a companion messenger. Yasa entered Vesālī with his companion and said to the lay followers, “It seems that I’m abusing and reviling the venerable lay followers who have faith and confidence, and that I’m destroying their confidence, in that I speak of what’s contrary to the Teaching as such and of what’s in accordance with the Teaching as such, and that I speak of what’s contrary to the Monastic Law as such and of what’s in accordance with the Monastic Law as such. Why monastics should not accept gold, silver, or money

၄၄၇။ ဒါယကာတို့ အခါတစ်ပါး၌ မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏၊ ဒါယကာတို့ ထိုကျောင်း၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို- ၁။ သီင်္ဂီလောဏကပ္ပ စသည်တို့ကို အကျယ်ပြဆိုရာ စကားရပ်သည် အပိုဒ်နံပါတ် ၄၅၂-၌ ထင်စွာ ဖြစ်လတ္တံ့။ လနေတို့၏ အညစ်အကြေး ၄-ပါး ရဟန်းတို့ လနေတို့၏ အညစ်အကြေးတို့သည် လေးမျိုးတို့တည်း၊ ယင်းအညစ်အကြေးတို့ဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် လနေတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ လေးမျိုးတို့ ကား အဘယ်တို့နည်းဟူမူ- ရဟန်းတို့ တိမ်တိုက်သည် လနေတို့၏ အညစ်အကြေးတည်း၊ ယင်းတိမ်တိုက် အညစ်အကြေးဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် လနေတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ ရဟန်းတို့ ဆီးနှင်းသည် လနေတို့၏ အညစ်အကြေးတည်း၊ ယင်းဆီးနှင်းအညစ်အကြေးဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် လနေတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ ရဟန်းတို့ မြူခိုးသည် လနေတို့၏ အညစ်အကြေးတည်း၊ ယင်းမြူခိုး အညစ်အကြေးဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် လနေတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ ရဟန်းတို့ ရာဟုအသုရိန်သည် လနေတို့၏ အညစ်အကြေးတည်း၊ ယင်းရာဟုအသုရိန် အညစ် အကြေးဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် လနေတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ ရဟန်းတို့ ဤလေးမျိုးတို့ကား လနေတို့၏ အညစ်အကြေးတို့တည်း၊ ယင်းအညစ်အကြေးတို့ဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် လနေတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ ရဟန်းတို့၏ အညစ်အကြေး ၄-ပါး ရဟန်းတို့ ဤအတိုင်းပင် သမဏဗြာဟ္မဏတို့၏ အညစ်အကြေးတို့သည် လေးမျိုးတို့တည်း၊ ယင်း အညစ်အကြေးတို့ဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ လေးမျိုးတို့ကား အဘယ်တို့နည်း။ ရဟန်းတို့ အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် သေရည်ကိုသောက်ကုန်၏၊ အရက်ကိုသောက်ကုန်၏၊ သေရည်အရက်ကိုသောက်ခြင်းမှ မရှောင်ကြဥ်ကုန်၊ ရဟန်းတို့ ဤကား သမဏဗြာဟ္မဏတို့၏ ရှေးဦးစွာသော အညစ်အကြေးတည်း၊ ယင်းအညစ်အကြေးဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် အချို့သော သမဏ ဗြာဟ္မဏတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ ရဟန်းတို့ နောက်တစ်မျိုးကား အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် မေထုန်အကျင့်ကို မှီဝဲကုန်၏၊ မေထုန်အကျင့်မှ မရှောင်ကြဥ်ကုန်။ ရဟန်းတို့ ဤကား သမဏဗြာဟ္မဏတို့၏ နှစ်ခုမြောက် အညစ်အ ကြေးတည်း၊ ယင်းအညစ်အကြေးဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ ရဟန်းတို့ နောက်တစ်မျိုးကား အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် ရွှေ ငွေကို သာယာကုန်၏၊ ရွှေငွေကို ခံယူခြင်းမှ မရှောင်ကြဥ်ကုန်၊ ရဟန်းတို့ ဤကား သုံးခုမြောက်ရဟန်းတို့၏ အညစ်အကြေး တည်း၊ ယင်းအညစ်အကြေးဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် မတောက်ပ ကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ ရဟန်းတို့ နောက်တစ်မျိုးကား အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် မှားသော အသက်မွေးမှုဖြင့် အသက်မွေးကုန်၏၊ မှားသော အသက်မွေးမှုမှ မရှောင်ကြဥ်ကုန်။ ရဟန်းတို့ ဤကား သမဏဗြာဟ္မဏတို့၏ လေးခုမြောက် အညစ်အကြေးတည်း၊ ယင်းအညစ်အကြေးဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ ရဟန်းတို့ ဤသည်တို့ကား သမဏဗြာဟ္မဏတို့၏ အညစ်အကြေးလေးမျိုးတို့တည်း၊ ယင်းအညစ် အကြေးတို့ဖြင့် ညစ်နွမ်းသောကြောင့် အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်း ကုန်၊ မတင့်တယ်ကုန်။ ဒါယကာတို့ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤစကားကို ဟောတော်မူ၏၊ ဤစကားကို ဟောတော်မူပြီးနောက် ကောင်းသော စကားကို ဆိုတော်မူတတ်သော မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုမှ နောက်၌ ဤ(ဂါထာ) စကားကို ဟောတော်မူ၏။ ရာဂ ဒေါသဖြင့် ညစ်နွမ်းသော အဝိဇ္ဇာဖုံးလွှမ်းသော ပိယရုပ်သာတ ရုပ်ကို နှစ်သက်သော ပေါသ (သတ္တဝါ) မည်သော အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည်။ သေရည်ကိုသောက်ကုန်၏၊ အရက်ကိုသောက်ကုန်၏၊ မေထုန်ကို မှီဝဲကုန်၏၊ မသိသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ငွေကိုလည်းကောင်း၊ ရွှေကိုလည်းကောင်း သာယာကုန်၏။ အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် မှားသော အသက်မွေးမှုဖြင့် အသက်မွေးကုန်၏၊ ဤအညစ်အကြေးတို့ကို နေမင်း၏ အဆွေဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဟောထားတော်မူ၏။ ယင်း အညစ်အကြေးတို့ဖြင့် ညစ်နွမ်းကုန်သော အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် မတောက်ပကုန်၊ မထွန်းလင်းကုန်၊ မစင်ကြယ်သော ကိလေသာမြူရှိသော သားကောင်နှင့် တူသော။ အမိုက်တိုက်ဖြင့်ဖုံးလွှမ်းသော တဏှာ၏ကျွန်ဖြစ်သော တဏှာနှင့် တကွဖြစ်သော အချို့သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော သင်းချိုင်းမြေကို ပွါးစေကုန်၏၊ ဘဝသစ်ကို ယူကုန်၏ဟု (ဟောတော်မူ၏)။ ဤသို့ အယူရှိသော ငါသည် သဒ္ဓါတရားရှိသော ကြည်ညိုသော အသျှင်ဥပါသကာတို့ကို ဆဲရေး သတတ်၊ ရေရွတ်သတတ်၊ မကြည်ညိုမှုကို ပြုလုပ်သတတ်။ ငါသည် မတရားသည်ကို ‘မတရား’ဟု ပြော၏၊ တရားကို ‘တရား’ဟု ပြော၏၊ ဝိနည်းမဟုတ်သည်ကို ‘ဝိနည်းမဟုတ်’ဟု ပြော၏၊ ဝိနည်းကို ‘ဝိနည်း’ဟု ပြော၏။ ရဟန်းတို့၏ ရွှေ ငွေကို ခံယူကြခြင်း

On one occasion the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. There he addressed the monks: ‘There are these four defilements of the sun and the moon that stop them from shining and radiating: clouds; snow; smoke and dust; and an eclipse by Rāhu, the ruler of the antigods. In the same way, there are these four defilements of monastics and brahmins that stop them from shining and radiating: drinking alcohol; having sexual intercourse; accepting gold, silver, or money; and making a living through wrong livelihood.’ Having said this, the Teacher added: ‘Defiled by desire and ill will, Some monastics and brahmins, Those hindered by delusion, Delight in what seems lovely. Some monastics and brahmins, Deluded, they drink alcohol, Have sexual intercourse, Accept gold, silver, or money, And make a living Through wrong livelihood. These are called defilements by the Buddha, The Kinsman of the Sun. Those monastics and brahmins Who are defiled by these Do not shine and radiate; They are impure, dirty, and low. Enveloped in darkness, Slaves to craving that leads them on, Filling the dreaded cemeteries, They receive another life.’ It’s by speaking like this, it seems, that I’m abusing and reviling the venerable lay followers who have faith and confidence, and that I’m destroying their confidence.

၄၄၈။ ဒါယကာတို့ အခါတစ်ပါး၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်တွင် ရှဥ့်နက်တို့အား အစာ ကျွေးရာ ဖြစ်သော ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ နန်းတော်တွင်း မင်းပရိသတ်၌ ပေါင်းစုစည်းဝေးနေထိုင်ကုန်သော မင်းပရိသတ်တို့အား ဤအကြားစကားသည် ထင်ရှားဖြစ်၏၊ “သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့အား ရွှေငွေသည် အပ်၏၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေငွေကို သာယာကုန်၏၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေငွေကို ခံယူကုန်၏”ဟု (ထင်ရှားဖြစ်၏)။ ဒါယကာတို့ ထိုအခါ မဏိစူဠကရွာသူကြီးသည် ထိုပရိသတ်၌ ထိုင်နေ၏။ ဒါယကာတို့ ထိုအခါ မဏိစူဠကရွာသူကြီးသည် ထိုပရိသတ်အား- “အသျှင်တို့ ဤသို့ မပြောကုန်လင့်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့အား ရွှေ ငွေသည် မအပ်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေ ငွေကို မသာယာကုန်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေငွေကို မခံယူကုန်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ပတ္တမြားရွှေကို စွန့်ပစ်ချထားကုန်၏၊ ရွှေငွေမှ ကင်းကုန်၏”ဟု ပြော၏။ ဒါယကာတို့ မဏိစူဠကရွာသူကြီးသည် ထိုပရိသတ်ကို နားလည်စေခြင်းငှါ မတတ်နိုင်။ ဒါယကာတို့ ထိုအခါ မဏိစူဠကရွာသူကြီးသည် ထိုပရိသတ်ကို သိစေပြီးနောက် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်လျက် မြတ်စွာဘုရားအား- “အသျှင်ဘုရား ဤမင်းနန်းတော်တွင်းမင်း ပရိသတ်၌ ပေါင်းစုစည်းဝေး နေထိုင်ကုန်သော မင်းပရိ့သတ်တို့အား ‘သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့အား ရွှေငွေသည် အပ်၏၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေငွေကို သာယာကုန်၏၊ သာကီဝင် မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေငွေကို ခံယူကုန်၏’ဟု ဤအကြားစကားသည် ထင်ရှားဖြစ်ပါ၏။ အသျှင်ဘုရား ဤသို့ ပြောသော် အကျွန်ုပ်သည် ထိုပရိသတ်အား ‘အသျှင်တို့ ဤသို့ မပြောကုန်လင့်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့အား ရွှေငွေသည် မအပ်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေငွေကို မသာယာကုန်၊ သာကီဝင် မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေငွေကို မခံယူကုန်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရား အနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ပတ္တမြား ရွှေကို စွန့်ပစ်ချထားကုန်၏၊ ရွှေငွေမှ ကင်းကုန်၏’ဟု ပြောပါ၏။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ထိုပရိသတ်ကို နားလည်စေခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ပါ။ အသျှင်ဘုရား အသို့ပါနည်း၊ ဤသို့ပြောသော အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရား ပြောဟောသော စကားကို ပြောသူဟုတ်ပါ၏လော၊ မြတ်စွာဘုရားကို မဟုတ်မမှန်သော စကားဖြင့် မစွပ်စွဲခြင်း မည်ပါ၏ လော၊ တရားတော်အား လျော်သော စကားကိုလည်း ပြောခြင်း မည်ပါ၏လော၊ ဝါဒတော်အား လျော် အောင် ပြောဆိုမှု အချို့သည် အကြောင်းလုံလောက်လျက် ကဲ့ရဲ့ဖွယ်ရာသို့ မရောက်ဘဲ ရှိပါ၏လော”ဟု လျှောက်၏။ ရွာသူကြီး သင်သည် ဤသို့ ပြောမူ အမှန်ပင် ငါပြောဟောသော စကားကို ပြောသူတည်း၊ မဟုတ်မမှန်သော စကားဖြင့် ငါ့ကိုလည်း စွပ်စွဲသည်မမည်၊ တရားတော်အား လျောက်ပတ်သော စကားကိုလည်းပြောခြင်း မည်၏၊ ဝါဒတော်အားလျော်အောင် ပြောဆိုမှုအချို့သည် အကြောင်းလုံလောက်လျက် ကဲ့ရဲ့ ဖွယ်ရာသို့ မရောက်၊ ရွာသူကြီး သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့အား ရွှေငွေသည် မအပ်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေငွေကို မသာယာကုန်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရွှေငွေကို မခံယူကုန်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ပတ္တမြားရွှေကို စွန့်ပစ်ချထားကုန်၏၊ ရွှေငွေမှ ကင်းကုန်၏။ ရွာသူကြီး ရွှေငွေအပ်သူအား ကာမဂုဏ် ငါးပါးတို့လည်း အပ်ကုန်၏။ ရွာသူကြီး ကာမဂုဏ် ငါးပါးအပ်သူကို “ရဟန်းတရား မရှိသူ၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်တို့၏တရား မရှိသူ”ဟု ဧကန်မှတ်လေလော့။ ရွာသူကြီး စင်စစ်ကား ငါသည် ဤသို့ ဟော၏၊ “မြက်ကို အလိုရှိသူသည် မြက်ကို ရှာအပ်၏၊ သစ်သားကို အလိုရှိသူသည် သစ်သားကို ရှာအပ်၏၊ လှည်းကို အလိုရှိသူသည် လှည်းကို ရှာအပ်၏၊ အမှုလုပ် ယောကျာ်းကို အလိုရှိသူသည် အမှုလုပ်ယောကျာ်းကို ရှာအပ်၏၊ ရွာသူကြီး မည်သည့် အကြောင်းနှင့်မျှ ရွှေငွေကို သာယာအပ်၏ ‘ရှာမှီးအပ်၏’ဟု ငါမဟော”ဟု မိန့်တော်မူပါ၏။ ဤသို့ ပြောဆိုလေ့ရှိသော ငါသည် သဒ္ဓါတရားရှိသော ကြည်ညိုသော အသျှင်ဥပါသကာတို့ကို ဆဲရေးသတတ်၊ ရေရွတ်သတတ်၊ မကြည်ညိုမှုကို ပြုလုပ်သတတ်၊ ငါသည် မတရားသည်ကို ‘မတရား’ဟု ပြော၏၊ တရားသည်ကို ‘တရား’ဟု ပြော၏၊ ဝိနည်းမဟုတ်သည်ကို ‘ဝိနည်းမဟုတ်’ဟု ပြော၏။ ဝိနည်းကို ‘ဝိနည်း’ဟု ပြော၏။

At another time when the Buddha was staying at Rājagaha in the Bamboo Grove, the royal court was seated together in the royal compound, having the following conversation, ‘Gold, silver, and money are allowable for the Sakyan monastics; they accept and receive gold, silver, and money.’ On that occasion the chief Maṇicūlaka was sitting in that gathering. He said, ‘No, gold, silver, and money aren’t allowable for the Sakyan monastics. They neither accept nor receive gold, silver, or money. The Sakyan monastics have given up gems and gold, and live without gold, silver, and money.’ And he was able to persuade that gathering. Soon afterwards Maṇicūlaka went to the Buddha, bowed, sat down, and told him what had happened, adding, ‘Sir, have I explained in accordance with the Teaching so that I can’t be legitimately blamed?’ ‘You certainly have, for gold, silver, and money aren’t allowable for the Sakyan monastics. They neither accept nor receive gold, silver, or money. The Sakyan monastics have given up gems and gold, and live without gold, silver, and money. Whoever is allowed gold, silver, or money is also allowed the pleasures of the world. And you should know that anyone who’s allowed the pleasures of the world doesn’t have the qualities of an ascetic, the qualities of a Sakyan monastic. Still, I say that anyone who needs grass may look for it, likewise timber, a cart, or a worker. But under no circumstances should they accept or look for gold, silver, or money.’ It’s by speaking like this, it seems, that I’m abusing and reviling the venerable lay followers who have faith and confidence, and that I’m destroying their confidence.

၄၄၉။ ဒါယကာတို့ အခါတစ်ပါး၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို အကြောင်းပြု ၍ ရွှေငွေကို ပယ်၏၊ သိက္ခာပုဒ်ကိုလည်း ပညတ်တော်မူ၏။ ဤသို့အယူရှိသော ငါသည် သဒ္ဓါတရားရှိသော ကြည်ညိုသော အသျှင်ဥပါသကာတို့ကို ဆဲရေးသတတ်၊ ရေရွတ်သတတ်၊ မကြည်ညိုမှုကို ပြုလုပ်သတတ်၊ ငါသည် မတရားသည်ကို ‘မတရား’ဟုပြော၏၊ တရားကို ‘တရား’ဟု ပြော၏၊ ဝိနည်းမဟုတ်သည်ကို ‘ဝိနည်းမဟုတ်’ဟု ပြော၏။ ဝိနည်းကို ‘ဝိနည်း’ဟု ပြော၏ဟု (ပြော့ဆို၏)။ ဤသို့ ပြောလတ်သော် ဝေသာလီပြည်သား ဥပါသကာတို့သည် ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသအား “အသျှင်ဘုရား ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသတစ်ပါးသည်သာ သာကီဝင် မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတည်း၊ ဤသူအားလုံးတို့သည် ရဟန်းမဟုတ်ကုန်၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော် မဟုတ်ကုန်၊ အသျှင်ဘုရား ကာကဏ္ဍကပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည် ဝေသာလီပြည်၌ နေတော်မူပါ၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် သင်္ကန်း ဆွမ်း ကျောင်း သူနာတို့၏ အထောက်အပံ့ ဆေးပစ္စည်းတို့အတွက်ကြောင့်ကြစိုက်ပါကုန်အံ့”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ ထို့နောက် ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည် ဝေသာလီပြည်သား ဥပသကာတို့ကို သိစေပြီးလျှင် နောက်လိုက် တမန်ရဟန်းနှင့်အတူ ကျောင်းအရံသို့ သွား၏။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် နောက်လိုက် တမန်ရဟန်းကို “ငါ့သျှင် ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား ယသသည် ဝေသာလီပြည်နေ ဥပါသကာတို့ကို တောင်းပန်အပ်ပြီလော”ဟု မေးကုန်၏။ ငါ့သျှင်တို့ ဥပါသကာတို့သည် ငါတို့ကို ယုတ်မာသူအဖြစ်ကို ပြုကုန်၏။ ကာကဏ္ဍကပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသတစ်ဦးကိုသာ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းအဖြစ်ကို ပြုကုန်၏၊ ငါတို့အားလုံးကို သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့ မဟုတ်သည့် အဖြစ်ကို ပြုကုန်၏ဟု (ပြော၏)။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင်တို့ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား ဤယသသည် ငါတို့ မသမုတ်အပ်ဘဲ လူတို့အား ပြ၏၊ ယခု ငါတို့သည် ထိုရဟန်းအား ဥက္ခေပနီယကံကို ပြုကုန်အံ့”ဟု ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုယသအား ဥက္ခေပနီယကံ ပြုလိုကုန်၍ စည်းဝေးကုန်၏။ ထိုအခါ ကာကဏ္ဍကပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည် ကောင်းကင်သို့ပျံတက်၍ ကောသမ္ဗီပြည်၌ တည်၏

On another occasion at Rājagaha the Buddha prohibited gold, silver, and money and laid down a training rule because of Venerable Upananda the Sakyan. It’s by speaking like this, it seems, that I’m abusing and reviling the venerable lay followers who have faith and confidence, and that I’m destroying their confidence, in that I speak of what’s contrary to the Teaching as such and of what’s in accordance with the Teaching as such, and that I speak of what’s contrary to the Monastic Law as such and of what’s in accordance with the Monastic Law as such. And the lay followers of Vesālī said to Yasa, “Venerable, you’re the only Sakyan monastic; none of these others is. Please stay at Vesālī. We’ll do our best to provide you with robe-cloth, almsfood, a dwelling, and medicinal supplies.” Having persuaded the lay followers of Vesālī, Yasa returned to the monastery together with his companion messenger. Soon afterwards the Vajjian monks asked the monk who had been the companion messenger, “Did Yasa ask forgiveness of the lay followers?” “The lay followers have acted badly toward us. They now regard Yasa as the only Sakyan monastic, but none of us.” The Vajjian monks said, “Yasa has informed the householders without our approval. Let’s do a legal procedure of ejection against him.” But when they gathered together to do the procedure against him, Yasa rose up into the air and landed at Kosambī. Yasa gathers supporters

၄၅၀။ ထိုအခါ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည် ပါဝါပြည်သား ရဟန်းတို့၏ထံသို့လည်းကောင်း၊ အဝန္တိဒက္ခိဏာပထတိုင်းသား ရဟန်းတို့၏ထံသို့လည်းကောင်း “အသျှင်တို့ လာကုန်လော့၊ မသူတော်တရား မထွန်းကားမီ၊ သူတော်ကောင်းတရား မကွယ်ပမီ၊ ဝိနည်းမဟုတ်သောတရား မထွန်းကား မီ၊ ဝိနည်းတရား မကွယ်ပမီ၊ အဓမ္မဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမရှိကုန်မီ၊ ဓမ္မဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမနည်းကုန်မီ၊ အဝိနယဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အား မရှိကုန်မီ၊ ဝိနယဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားနည်းကုန်မီ၊ ဤအဓိကရုဏ်းကို ယူကုန်အံ့”ဟု တမန်စေလွှတ်၏။ ထိုအခါ သာဏအရပ်၌ နေသော အသျှင်သမ္ဘူတသည် အဟောဂင်္ဂါမည်သော တောင်၌ နေ၏။ ထိုအခါ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည် အဟောဂင်္ဂါမည်သောတောင် သာဏအရပ်၌ နေသော အသျှင်သမ္ဘူတထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်လျက်- “အသျှင်ဘုရား ဝေသာလီပြည်နေ ဤဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ဝေသာလီပြည်၌ ဝတ္ထု ဆယ်မျိုးတို့ကို ပြပါကုန်၏။ (၁) ‘သားချိုဘူးဖြင့် ဆောင်ထားသော ဆားသည် အပ်၏။ (၂) နေရိပ် လက်နှစ်သစ် လွန်ချိန်၌ စားသောက်ခြင်းသည် အပ်၏။ (၃) ရွာတစ်ပါးသို့ သွားမည့်ရဟန်းအား အတိရိတ်ဝိနည်းကံ မပြုဘဲ စားသောက်ခြင်းသည် အပ်၏။ (၄) တစ်သိမ်တည်း၌ သံဃာ့ကံကို အသီးအသီးပြုခြင်းသည် အပ်၏။ (၅) ကံပြုပြီးနောက် ရောက်ရှိလာမှ ခွင့်ပြုစေခြင်း (ဆန္ဒယူခြင်း) သည်အပ်၏။၁ (၆) ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့၏ အလေ့အကျက်သည် အပ်၏။ (၇) အတိရိက် ဝိနည်းကံမပြုဘဲ နို့ဓမ်းမဖြစ်မီ နို့ရည်ကို သုံးဆောင်ခြင်းသည် အပ်၏။ (၈) သေနုကိုသောက်ခြင်းသည် အပ်၏။ (၉) အဆာ (အမြိတ်) မပါသော နိသီဒိုင်သည် အပ်၏။ (၁၀) ရွှေ ငွေသည် အပ်၏’ဟု (ပြပါကုန်၏)။ အသျှင်ဘုရား ယခုအကျွန်ုပ်တို့သည် မသူတော်တရား မထွန်းကားမီ၊ သူတော်ကောင်းတရား မကွယ်ပမီ၊ ဝိနည်းမဟုတ်သောတရား မထွန်းကားမီ၊ ဝိနည်းတရား မကွယ်ပမီ၊ အဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမရှိကုန်မီ၊ ဓမ္မဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမနည်းကုန်မီ၊ အဝိနယဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမရှိကုန်မီ၊ ဝိနယဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမနည်းကုန်မီ ဤအဓိကရုဏ်းကို ယူပါကုန်အံ့”ဟု လျှောက်၏။ “ငါ့သျှင် ကောင်းပြီ”ဟု သာဏအရပ်၌ နေသော အသျှင်သမ္ဘူတသည် ကာကဏ္ဍကပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသအား ဝန်ခံ၏။ ထိုအခါ ခြောက်ကျိပ် အတိုင်းအရှည်ရှိကုန်သော ပါဝေယျကတိုင်းသားဖြစ် ကုန်သော အားလုံး တောနေရဟန်းဖြစ်ကုန်သော အားလုံး ပိဏ္ဍပါတ်ဓူတင်ဆောင်ဖြစ်ကုန်သော အားလုံး ပံသုကူဓူတင်ဆောင်ဖြစ်ကုန်သော အားလုံး တိစီဝရိက်ဓူတင်ဆောင်ဖြစ်ကုန်သော အားလုံး ရဟန္တာချည်းဖြစ် ကုန်သော ရဟန်းတို့သည် အဟောဂင်္ဂါမည်သော တောင်၌ စည်ဝေးကုန်၏။ ရှစ်ကျိပ်ရှစ်ပါး အတိုင်းအရှည်ရှိကုန်သော အဝန္တိဒက္ခိဏာပထတိုင်းသားဖြစ်ကုန်သော အချို့တော၌ နေကုန်သော အချို့ပိဏ္ဍပါတ်ဓူတင်ဆောင်ကုန်သော အချို့ ပံသုကူဓူတင်ဆောင်ကုန်သော အချို့တိစီဝရိက် ဓူတင်ဆောင်ကုန်သော အားလုံးရဟန္တာချည်းဖြစ်ကုန်သော ရဟန်းတို့သည် အဟောဂင်္ဂါမည်သော တောင်၌ စည်းဝေးကုန်၏။ ထိုအခါ မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့သည် တိုင်ပင်ကုန်လတ်သော် “ဤအဓိကရုဏ်းသည် ကြမ်းလည်း ကြမ်းတမ်း၏၊ ရဲလည်း ရဲတင်း၏၊ ငါတို့သည် အဘယ်အသင်းအပင်းကို ရကုန်အံ့နည်း၊ ယင်းအသင်း အပင်းဖြင့် ငါတို့သည် ဤအဓိကရုဏ်း၌ အလွန်အားရှိကုန်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏။

Yasa then sent a message to the monks at Pāvā and to the monks in Avantī in the southern region: “Please come, venerables. Let’s take on this legal issue— before what’s contrary to the Teaching shines forth and the Teaching is obstructed; before what’s contrary to the Monastic Law shines forth and the Monastic Law is obstructed; before those who speak contrary to the Teaching become strong and those who speak in accordance with it become weak; before those who speak contrary to the Monastic Law become strong and those who speak in accordance with it become weak.” Yasa then traveled to Venerable Sambhūta Sāṇavāsī who was staying on the Ahogaṅga mountain. He bowed, sat down, and said, “Sir, the Vajjian monks of Vesālī proclaim these ten practices as allowable: the salt-in-horn practice; the two-fingerbreadths practice; the next-village practice; the many-monasteries practice; the consent practice; customary practices; the unchurned practice; palm-juice drinking; sitting mats without borders; and gold, silver, and money. Let’s take on this legal issue— before what’s contrary to the Teaching shines forth and the Teaching is obstructed; before what’s contrary to the Monastic Law shines forth and the Monastic Law is obstructed; before those who speak contrary to the Teaching become strong and those who speak in accordance with it become weak; before those who speak contrary to the Monastic Law become strong and those who speak in accordance with it become weak.” “Yes.” Soon afterwards, sixty monks from Pāvā— all of them wilderness dwellers, almsfood-only eaters, rag-robe wearers, three-robe owners, and perfected— gathered on mount Ahogaṅga. And eighty-eight monks from Avantī in the southern region— some of them wilderness dwellers, some almsfood-only eaters, some rag-robe wearers, some three-robe owners, but all perfected— also gathered on mount Ahogaṅga. Then, as the senior monks were consulting one another, it occurred to them, “This legal issue is going to be contentious and difficult. How can we get supporters to strengthen our side?”

၄၅၁။ ထိုအခါ အသျှင်ရေဝတသည်သောရေယျ မြို့၌ နေ၏၊ အကြားအမြင်များ၍ ပါဠိတော်ကို နှုတ်တက်ရသည့်ပြင် ဓမ္မဝိနယနှင့် မာတိကာကို ဆောင်၏၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ နက်နဲသော ဉာဏ်ပညာ ရှိ၏၊ ရှက်တတ်၏၊ တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိတက်၏၊ အကျင့်သိက္ခာကို လိုလား၏။ ထိုအခါ မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့အား “ဤအသျှင်ရေဝတသည်သောရေယျမြို့၌ နေ၏၊ အကြား အမြင်များ၍ ပါဠိတော်ကို နှုတ်တက်ရသည့်ပြင် ဓမ္မဝိနယနှင့် မာတိကာကို ဆောင်၏၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ နက်နဲသော ဉာဏ်ပညာရှိ၏၊ ရှက်တတ်၏၊ တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိတတ်၏၊ အကျင့်သိက္ခာကို လိုလား၏။ ငါတို့သည် အသျှင်ရေဝတကို အသင်းအပင်းဖြစ်ရမူ ဤသို့ရခြင်းဖြင့် ငါတို့သည် ဤအဓိကရုဏ်း၌ အလွန်အားရှိသူတို့ ဖြစ်လတ္တံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မထေရ်ကြီး ရဟန်းတို့ တိုင်ပင်ကုန်စဥ် အသျှင်ရေဝတသည် အထူးသဖြင့် စင်ကြယ်သော လူတို့၏ နားအကြားထက် သာလွန်သော ဒိဗ္ဗသောတအဘိညာဥ်ဖြင့် ကြား၍ “ဤအဓိကရုဏ်းသည် ကြမ်းလည်း ကြမ်းတမ်း၏၊ ရဲလည်း ရဲတင်း၏၊ ငါသည် ဤသို့သော အဓိကရုဏ်း၌ ဆုတ်နစ်မူ ဤဆုတ်နစ်ခြင်းသည် မသင့်မလျော်၊ ထိုရဟန်းတို့သည်လည်း ယခု လာကုန်လတ္တံ့၊ ထိုငါသည် ထိုရဟန်းတို့နှင့် ရောပြွမ်းသော် ချမ်းသာစွာ သွားရမည် မဟုတ်၊ ငါသည် စောစော သွားရမူ ကောင်း၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထို့နောက် အသျှင်ရေဝတသည်သောရေယျမြို့မှ သင်္ကဿမြို့သို့ သွား၏။ ထိုအခါ မထေရ်ရဟန်းတို့သည် “အသျှင်ရေဝတ အဘယ်မှာနည်း”ဟုသောရေယျမြို့သို့ သွား၍ မေးကုန်၏။ “ထိုအသျှင်ရေဝတသည် သင်္ကဿမြို့သို့ သွား၏”ဟု ထိုရဟန်းတို့သည် ပြောကုန်၏။ ထိုအခါ မထေရ်ရဟန်းတို့သည် “အသျှင်ရေဝတ အဘယ်မှာနည်း”ဟု သင်္ကဿမြို့သို့ သွား၍ မေးကုန်၏။ “ထိုအသျှင်ရေဝတသည် ကဏ္ဏကုဇ္ဇမြို့သို့ သွား၏”ဟု ထိုရဟန်းတို့သည် ပြောကုန်၏။ ထိုအခါ အသျှင်ရေဝတသည် ကဏ္ဏကုဇ္ဇမြို့မှ ဥဒုမ္ဗရမြို့သို့ သွား၏။ ထိုအခါ မထေရ်ရဟန်းတို့သည် “အသျှင်ရေဝတ အဘယ်မှာနည်း”ဟု ကဏ္ဏကုဇ္ဇမြို့သို့ သွား၍ မေးကုန်၏။ “ထိုအသျှင်ရေဝတသည် ဥဒုမ္ဗရမြို့သို့ သွား၏”ဟု ထိုရဟန်းတို့သည် ပြောကုန်၏။ ထိုအခါ အသျှင်ရေဝတသည် ဥဒုမ္ဗရမြို့မှ အဂ္ဂဠမြို့သို့ သွား၏။ ထိုအခါ မထေရ်ရဟန်းတို့သည် “အသျှင်ရေဝတ အဘယ်မှာနည်း”ဟု ဥဒုမ္ဗရမြို့သို့ သွား၍ မေးကုန်၏။ “ထိုအသျှင်ရေဝတသည် အဂ္ဂဠမြို့သို့ သွား၏”ဟု ထိုရဟန်းတို့သည် ပြောကုန်၏။ ထိုအခါ အသျှင်ရေဝတသည် အဂ္ဂဠမြို့မှ သဟဇာတိမြို့သို့ သွား၏။ ထိုအခါ မထေရ်ရဟန်းတို့သည် “အသျှင်ရေဝတ အဘယ်မှာနည်း”ဟု အဂ္ဂဠမြို့သို့ သွား၍ မေးကုန်၏။ “ထိုအသျှင်ရေဝတသည် သဟဇာတိမြို့သို့ သွား၏”ဟု ထိုရဟန်းတို့သည် ပြောကုန်၏။ ထိုအခါ မထေရ်ရဟန်းတို့သည် အသျှင်ရေဝတကို သဟဇာတိမြို့၌ မီကုန်၏။

At this time Venerable Revata was staying at Soreyya. He was learned and a master of the tradition; he was an expert on the Teaching, the Monastic Law, and the Key Terms; he was knowledgeable and competent, had a sense of conscience, and was afraid of wrongdoing and fond of the training. The senior monks considered this and said, “If we get Revata to support us, we’ll be stronger.” When Revata heard this conversation between the senior monks by means of clairaudience, he thought, “This legal issue is going to be contentious and difficult. It wouldn’t be appropriate for me to stay away from it. But now these monks are coming, and I won’t be at ease when they crowd me in. Let me leave before they arrive.” And he went from Soreyya to Saṅkassa. When the senior monks came to Soreyya and asked where Revata was. They were told that he had gone to Saṅkassa. Revata then went from Saṅkassa to Kaṇṇakujja. When the senior monks came to Saṅkassa and asked where Revata was, they were told he had gone to Kaṇṇakujja. Revata then went from Kaṇṇakujja to Udumbara. When the senior monks came to Kaṇṇakujja and asked where Revata was, they were told he had gone to Udumbara. Revata then went from Udumbara to Aggaḷapura. When the senior monks came to Udumbara and asked where Revata was, they were told he had gone to Aggaḷapura. Revata then went from Aggaḷapura to Sahajāti. When the senior monks came to Aggaḷapura and asked where Revata was, they were told he had gone to Sahajāti. Finally the senior monks caught up with Revata at Sahajāti. The ten practices explained

၄၅၂။ ထိုအခါ သာဏအရပ်၌ နေသော အသျှင်သမ္ဘူတသည် ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသအား “ငါ့သျှင် ဤအသျှင်ရေဝတသည် အကြားအမြင်များ၍ ပါဠိတော်ကို နှုတ်တက်ရသည်ပြင် ဓမ္မဝိနယနှင့်မာတိကာကို ဆောင်၏၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ နက်နဲသော ဉာဏ်ပညာရှိ၏၊ ရှက်တတ်၏၊ တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိ၏၊ အကျင့်သိက္ခာကို လိုလား၏။ ငါတို့သည် အသျှင်ရေဝတအား အမေး ပုစ္ဆာကို မေးကုန်အံ့၊ အသျှင်ရေဝတသည် အမေးပုစ္ဆာတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် တစ်ညဥ့်ပတ်လုံးကို လွန်စေနိုင်၏၊ ယခု အသျှင်ရေဝတသည် အသံဖြင့် ရွတ်တတ်သော အနီးနေ တပည့်ရဟန်းတို့ကို တိုက်တွန်းလတ္တံ့။ ထိုသင်သည် ထိုအနီးနေ တပည့်ရဟန်း၏ အသံဖြင့် ရွတ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးသော အခါ၌ အသျှင်ရေဝတ သို့ ချဥ်းကပ်၍ ဤဝတ္ထုဆယ် မျိုးတို့ကို မေးလျှောက်လော့”ဟု ပြောဆို၏။ “အသျှင်ဘုရား ကောင်းပါပြီ”ဟု ကာကဏ္ဍကပုဏ္ဏား၏သား ယသသည် သာဏအရပ်၌ နေသော အသျှင်သမ္ဘူတအား ဝန်ခံ၏။ ထိုအခါ အသျှင်ရေဝတသည် အသံဖြင့် ရွတ်တတ်သော အနီးနေ တပည့်ရဟန်းကို တိုက်တွန်း၏။ ထိုအခါ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသသည် ထိုအနီးနေ တပည့်ရဟန်း၏ အသံဖြင့် ရွတ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးသော အခါ၌ အသျှင်ရေဝတထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် အသျှင်ရေဝတကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ကာ - “အသျှင်ဘုရား သိင်္ဂီလောဏကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လော”ဟု လျှောက်၏။ ငါ့သျှင် သိင်္ဂီလောဏကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား “ဆားမရှိသော နေရာ၌ သုံးဆောင်အံ့”ဟု သားချိုဘူးဖြင့် ဆားကို ဆောင်ထားရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ “အသျှင်ဘုရား ဒွင်္ဂုလကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လော”ဟု လျှောက်၏။ ငါ့သျှင် ဒွင်္ဂုလကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား အရိပ်လက်နှစ်သစ် လွန်ပြီးနောက် မွန်းလွဲချိန်၌ ဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ရန် အပ်ပါ၏ လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ “အသျှင်ဘုရား ဂါမန္တရကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လော”ဟု လျှောက်၏။ ငါ့သျှင် ဂါမန္တရကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ “အသျှင်ဘုရား ယခု ရွာတစ်ပါးသို့ သွားအံ့”ဟု ဆွမ်းစားစဥ် ပဝါရိတ်သင့်သော ရဟန်းသည် အတိရိတ် ဝိနည်းကံ မပြုသော ဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ရန် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ “အသျှင်ဘုရား အာဝါသကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အာဝါသကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား ကျောင်းအများတို့သည် တစ်သိမ်တည်း ဖြစ်ကုန်၏၊ အသီးသီး ဥပုသ်ပြုရန် အပ်ပါ၏ လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ “အသျှင်ဘုရား အနုမတိကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏။) ငါ့သျှင် အနုမတိကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ “အသျှင်ဘုရား “ကြွလာသော ရဟန်းတို့ကို ခွင့်ပြုစေကုန်အံ့”ဟု ဝဂ်ဖြစ်သော သံဃာသည် ကံပြုရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏။) ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ “အသျှင်ဘုရား အာစိဏ္ဏကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏။) ငါ့သျှင် အာစိဏ္ဏကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား ဤအမှုကို ငါ၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် လေ့ကျက်၏၊ ဤအမှုကို ငါ၏ ဆရာသည် လေ့ကျက်၏၊ ထိုအမှုကို လေ့ကျက်ရန် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏။) ငါ့သျှင် အချို့အလေ့အကျက်သည် အပ်၏၊ အချို့အလေ့အကျက်သည် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ “အသျှင်ဘုရား အမထိတကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏။) ငါ့သျှင် အမထိတကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ ပြကတေ့ နို့သဘောလည်း ကင်း၍ နို့ဓမ်းလည်း မဖြစ်သေးသော နို့ရည်ကို ဆွမ်းစားစဥ် ပဝါရိတ်သင့်သော ရဟန်းသည် အတိရိက်ဝိနည်းကံ မပြုဘဲသောက်ရန် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏။) ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား ဇဠောဂီကိုသောက်ရန် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏။) ငါ့သျှင် ဇဠောဂီဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား အဆောက်အဦအားလုံးဖြင့် စီရင်ပြီးသော်လည်း သေရည် မဖြစ်သေးသော သေရည်နုကိုသောက်ရန် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏။) ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ “အသျှင်ဘုရား အဆာအမြိတ်မရှိသော နိသီဒိုင်သည် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏။) ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား ရွှေငွေသည် အပ်ပါ၏လော”ဟု (လျှောက်၏။) ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား ဝေသာလီနေ ဤဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ဝေသာလီပြည်၌ ဤဝတ္ထုဆယ်မျိုး တို့ကို ပြပါကုန်၏။ မသူတော်တရား မထွန်းကားမီ၊ သူတော်ကောင်းတရား မကွယ်ပမီ၊ ဝိနည်းမဟုတ်သော တရားမထွန်းကားမီ၊ ဝိနည်းတရား မကွယ်မီ၊ အဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိလ်တို့ အားမရှိကုန်မီ၊ ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိလ်တို့ အားမနည်းကုန်မီ၊ အဝိနယဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမရှိကုန်မီ၊ ဝိနယဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမနည်းကုန်မီ၊ ယခုအခါ အကျွန်ုပ်တို့သည် ဤအဓိကရုဏ်းကို ယူပါကုန်အံ့ဟု လျှောက်၏။ “ငါသျှင် ကောင်းပါပြီ”ဟု အသျှင်ရေဝတသည် ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသအား ဝန်ခံ၏။ ပဌမအခန်း ပြီး၏ ၁။ ဆဋ္ဌမူ၌ ‘ဆန္ဒပေးခြင်းသည် အပ်၏’ဟု ပြန်ဆိုထားသည်၊ ပုဒ်ရေ ၄၅၂-ပါ ဖွင့်ဆိုချက်နှင့် မညီ၍ အထက်ပါအတိုင်း ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းများနှင့် အသျှင်ယသ

Sambhūta Sāṇavāsī then said to Yasa, “Revata is learned and a master of the tradition; he’s an expert on the Teaching, the Monastic Law, and the Key Terms; he’s knowledgeable and competent, has a sense of conscience, and is afraid of wrongdoing and fond of the training. If we ask Revata a question, he would be capable of spending the whole night answering just that one. Now, soon he will ask a pupil monk to chant. Once the chanting is finished, go up to Revata and ask him about these ten practices.” “Yes, sir.” Soon afterwards, when the chanting was finished, Yasa went up to Revata, bowed, sat down, and said, “Sir, is the salt-in-horn practice allowable?” “What’s the salt-in-horn practice?” “Is it allowable to carry salt in a horn and then eat it whenever the food is unsalted?” “No, it’s not allowable.” “Is the two-fingerbreadths practice allowable?”—“What’s the two fingerbreadths practice?”—“Is it allowable to eat at the wrong time, so long as the shadow of the sundial is within two fingerbreadths of midday?”—“No.” “Is the next-village practice allowable?”—“What’s the next-village practice?”—“When you have finished your meal and refused an invitation to eat more, is it allowable to eat non-leftover food if you intend to go to the next village?”—“No.” “Is the many-monasteries practice allowable?”—“What’s the many-monasteries practice?”—“When there are a number of monasteries within the same monastery zone, is it allowable for them to do the observance-day ceremony separately?”—“No.” “Is the consent practice allowable?”—“What’s the consent practice?”—“Is it allowable to do a legal procedure with an incomplete Sangha, with the intention of getting consent from the absent monks afterwards?”—“No.” “Are customary practices allowable?”—“What are customary practices?”—“Is it allowable to follow the practices of one’s preceptors or teachers?”—“Sometimes it is, sometimes it isn’t.” “Is the unchurned practice allowable?”—“What’s the unchurned practice?”—“When you have finished your meal and refused an invitation to eat more, is it allowable to drink that which is halfway between milk and curd, if it’s not left over?”—“No.” “Is palm-juice drinking allowable?”—“What’s palm juice?”—“Is it allowable to drink that which has started to ferment, but which hasn’t yet become a proper alcoholic drink?”—“No.” “Are sitting mats without borders allowable?”—“No.” “Is gold, silver, or money allowable?”—“No.” “The Vajjian monks of Vesālī proclaim these ten practices. Venerable, let’s take on this legal issue— before what’s contrary to the Teaching shines forth and the Teaching is obstructed; before what’s contrary to the Monastic Law shines forth and the Monastic Law is obstructed; before those who speak contrary to the Teaching become strong and those who speak in accordance with it become weak; before those who speak contrary to the Monastic Law become strong and those who speak in accordance with it become weak.” Saying, “Yes,” he consented to Yasa’s request. The first section for recitation is finished. Both sides gathering supporters

၄၅၃။ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် “ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား ယသရဟန်းသည် ဤအဓိကရုဏ်းကို ယူလို၍ အပေါင်းအသင်းကို ရှာသတတ်၊ အပေါင်းအသင်းကိုလည်း ရသတတ်”ဟု ကြားကုန်၏။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့အား “ဤအဓိကရုဏ်းသည် ကြမ်းလည်း ကြမ်းတမ်း၏၊ ရဲလည်း ရဲတင်း၏၊ ငါတို့သည် ဤအဓိကရုဏ်း၌ အဘယ်အသင်းအပင်းကို ရကုန်အံ့နည်း၊ ယင်းအသင်းအပင်းဖြင့် ဤအဓိကရုဏ်း၌ ငါတို့သည် အလွန်အားရှိကုန်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့အား “ဤအသျှင်ရေဝတသည် အကြား အမြင်များ၍ ပါဠိတော်ကို နှုတ်တတ်ရသည့်ပြင် ဓမ္မဝိနယနှင့် မာတိကာကိုလည်း ဆောင်၏၊ ကျွမ်းကျင် လိမ္မာ ဤနက်နဲသော ပညာရှိ၏၊ ရှက်တတ်၏၊ တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိတတ်၏၊ အကျင့်သိက္ခာ ကို လိုလား၏။ ငါတို့သည် အသျှင်ရေဝတကို အသင်းအပင်းအဖြစ်ရမူ ဤအဓိကရုဏ်း၌ အလွန်အားရှိ ကုန်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် သပိတ် သင်္ကန်း နိသီဒိုင် အပ်ဘူး ခါးပန်းကြိုး ရေစစ်ပဝါ ဓမကရိုဏ်ရေစစ်ဟူသော များစွာသော ရဟန်းအသုံးအဆောင် ပရိက္ခရာကို စီရင်ကုန်၏၊ ထို့နောက် ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းအသုံးအဆောင် ပရိက္ခရာတို့ကို ယူ၍ လှေဖြင့် သဟဇာတိမြို့သို့ ဆန်တက်ကုန်၏၊ လှေမှ ဆင်းကြ၍ တစ်ခုသော သစ်ပင် ရင်း၌ ဆွမ်းစားကုန်၏။ ထိုအခါ အသျှင်သာဠှသည် ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ကပ်၍ တစ်ယောက်ထီးကိန်းအောင်းစဥ် “အဘယ်သူတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ ဖြစ်ကုန်သနည်း၊ ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ ဖြစ်ကုန်သ လော၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ ဖြစ်ကုန်သလော”ဟု စိတ်အကြံဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သော အသျှင်သာဠှအား “ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် အဓမ္မပါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့တည်း၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းတို့သည် ဓမ္မပါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့တည်း”ဟု အကြံ ဖြစ်၏။ ထိုအခါ သုဒ္ဓါဝါသဘုံ၌ နေသော တစ်ဦးသော ဗြဟ္မာသည် မိမိစိတ်ဖြင့် အသျှင်သာဠှ၏ စိတ်အကြံကို သိ၍ အားရှိသန်စွမ်းသော ယောကျာ်းသည် ကွေးထားသော လက်မောင်းကို ဆန့်သကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဆန့်ထားသော လက်မောင်းကို ကွေးသကဲ့သို့လည်းကောင်း ဤအတူပင် သုဒ္ဓါဝါသဗြဟ္မာပြည်တို့၌ ကွယ်ပျောက်ခဲ့၍ အသျှင်သာဠှ၏ မျက်မှောက်၌ ထင်ရှားဖြစ်လေ၏။ ထိုအခါ ထိုဗြဟ္မာသည် အသျှင်သာဠှအား- “အသျှင်ဘုရား သာဠ တောင်းပန်ပါ၏၊ ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် အဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ပါ တည်း၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ပါတည်း။ အသျှင်ဘုရားသာဠှ ထို့ကြောင့် အသျှင်သည် တရားအတိုင်း တည်တော်မူပါလော့”ဟု လျှောက်၏။ ဗြဟ္မာ ရှေးအခါ၌လည်းကောင်း၊ ယခုအခါ၌လည်းကောင်း ငါသည် တရားအတိုင်းတည်၏။ သို့သော့်လည်း ငါသည် ရှေးဦးစွာ အယူကို ထင်စွာ မပြုသေး၊ ဤအဓိကရုဏ်း၌ ငါ့ကို သမုတ်တန်ကောင်းရာ၏ဟု (ပြော၏)။ အသျှင်ရေဝတနှင့် ဥတ္တရအမည်ရှိသော ရဟန်း

The Vajjian monks of Vesālī heard: “It seems Yasa wants to take on this legal issue and is looking for supporters. And it seems he is gaining support.” They said, “This legal issue is going to be contentious and difficult. How can we get supporters to strengthen our side?” It occurred to them, “Venerable Revata is learned and a master of the tradition; he’s an expert on the Teaching, the Monastic Law, and the Key Terms; he’s knowledgeable and competent, has a sense of conscience, and is afraid of wrongdoing and fond of the training. If we get Revata to support us, we’ll be stronger.” They prepared many monastic requisites: a bowl, a robe, a sitting mat, a needle case, a belt, a water filter, and a water strainer. Taking those requisites, they traveled by boat upstream to Sahajāti. After disembarking, they had a meal at the foot of a tree. At this time, Venerable Sāḷha was reflecting in private: “Who speak in accordance with the Teaching— the monks from the east or the monks from Pāvā?” Reflecting on the Teaching and the Monastic Law, it occurred to him, “The monks from the east speak contrary to the Teaching, but the monks from Pāvā don’t.” Just then a god from the pure abodes read Sāḷha’s mind. Then, just as a strong man might bend or stretch his arm, he disappeared from pure abodes and appeared in front of Sāḷha. And he said to Sāḷha, “You’re right, Venerable Sāḷha. The monks from the east speak contrary to the Teaching, but the monks from Pāvā don’t. So then, take a stand in accordance with the Teaching.” “I’ve always taken a stand in accordance with the Teaching. But I won’t reveal my view in case I’m appointed to deal with this legal issue.”

၄၅၄။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းအသုံးအဆောင် ပရိက္ခရာတို့ကို ယူ၍ အသျှင်ရေဝတထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက်- “အသျှင်ဘုရား မထေရ်သည် သပိတ် သင်္ကန်း နိသီဒိုင် အပ်ဘူး ခါးပန်းကြိုး ရေစစ်ပဝါ ဓမကရိုဏ်ရေစစ်ဟူသော ရဟန်းအသုံးအဆောင် ပရိက္ခရာတို့ကို ခံယူတော်မူပါလော့”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ “ငါ့သျှင်တို့ တန်ပြီ၊ ငါ့အား တိစီဝရိက်သည် ပြည့်စုံ၏”ဟု (ဆို၍) ခံယူခြင်းငှါ အလိုမရှိ။ ထိုအခါ ဝါနှစ်ဆယ်ရှိပြီးသော ဥတ္တရအမည်ရှိသော ရဟန်းသည် အသျှင်ရေဝတ၏ အလုပ်အကျွေး ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် အသျှင်ဥတ္တရထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ “အသျှင်ဥတ္တရသည် သပိတ် သင်္ကန်း နိသီဒိုင် အပ်ဘူး ခါးပန်းကြိုး ရေစစ်ပဝါ ဓမကရိုဏ်ရေစစ်ဟူသော ရဟန်း အသုံးအဆောင် ပရိက္ခရာတို့ကို ခံယူတော်မူပါလော့”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ “ငါ့သျှင်တို့ တန်ပြီ၊ ငါ့အား သပိတ် တိစီဝရိက်သည် ပြည့်စုံ၏”ဟု (ဆို၍) ခံယူခြင်းငှါ အလိုမရှိ။ ငါ့သျှင် ဥတ္တရ လူတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ရဟန်းအသုံးအဆောင် ပရိက္ခရာကို ကပ်လှူကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရား ခံယူမူ ထိုခံယူခြင်းဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရား မခံယူမူ အသျှင်အာနန္ဒာအား “အသျှင်ဘုရား မထေရ်သည် မြတ်စွာဘုရား ခံယူတော်မူသကဲ့သို့ ခံယူတော်မူပါလော့၊ ထိုခံယူခြင်းသည် မြတ်စွာဘုရား ခံယူတော်မူသကဲ့သို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်ဟု”ဟု ကပ်လှူကုန်၏။ အသျှင်ဥတ္တရသည် ရဟန်းအသုံးအဆောင် ပရိက္ခရာကို အသျှင်ရေဝတမထေရ် ခံယူသကဲ့သို့ ခံယူ တော်မူပါလော့၊ ထိုခံယူခြင်းသည် အသျှင်ရေဝတမထေရ် ခံယူတော်မူသကဲ့သို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ဥတ္တရသည် ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့က (စကားဖြင့်) နှိပ်စက် (အတင်းအကြပ်ပြော) သောကြောင့် “ငါ့သျှင်တို့ လိုရာကို ပြောဆိုကုန်လော့”ဟု ပြော၍ သင်္ကန်းတစ်ထည် ကို ခံယူလေ၏။ အသျှင်ဥတ္တရသည် အသျှင်ရေဝတမထေရ်ကို- “အသျှင်ဘုရား အသျှင်ရေဝတမထေရ်သည် သံဃာ့အလယ်၌ အရှေ့ဇနပုဒ်တို့၌ ဘုန်းတော်ကြီး ကုန်သော မြတ်စွာဘုရားတို့သည် ပွင့်ပါကုန်၏၊ ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့တည်း၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းတို့သည် အဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့တည်း”ဟု ဤမျှလောက်သော စကားသာ ပြောတော်မူ ပါလော့ဟု လျှောက်၏။ “ငါ့သျှင်တို့ ကောင်းပြီ”ဟု အသျှင်ဥတ္တရသည် ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့အား ဝန်ခံပြီးလျှင် အသျှင်ရေဝတထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် အသျှင်ရေဝတအား- “အသျှင်ဘုရား အရှေ့ဇနပုဒ်တို့၌ ဘုန်းတော်ကြီးကုန်သော မြတ်စွာဘုရားတို့သည် ပွင့်ပါကုန်၏၊ ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့တည်း၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းတို့သည် အဓမ္မဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့တည်း”ဟု အသျှင်ရေဝတမထေရ်သည် သံဃာ့အလယ်၌ ဤမျှလောက်သော စကားကိုသာ ပြော တော်မူပါလော့ဟု လျှောက်၏။ “ရဟန်း သင်သည် ငါ့ကို မတရားသည်၌ တိုက်တွန်း၏”ဟု အသျှင်ရေဝတမထေရ်သည် အသျှင်ဥတ္တရကို နှင်ထုတ်၏။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် အသျှင်ဥတ္တရကို “ငါ့သျှင်ဥတ္တရ အသျှင့်ရေဝတမထေရ်ကြီးသည် အဘယ်ကို ပြောဆိုသနည်း”ဟု မေးမြန်းကုန်၏။ ငါသျှင်တို့ ငါတို့သည် ယုတ်ညံ့သော အမှုကို ပြုမိကုန်၏ “ရဟန်း သင်သည် ငါ့ကို မတရားသည်၌ တိုက်တွန်း၏”ဟု အသျှင်ရေဝတမထေရ်သည် ငါ့ကို နှင်ထုတ်ပါသည်ဟု (ပြော၏)။ ငါ့သျှင် သင်သည် ဝါနှစ်ဆယ်ရှိ၍ ကြီးပြီမဟုတ်လောဟု (မေးကုန်၏)။ ငါ့သျှင်တို့ မှန်၏။ သို့ဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်တို့သည် လေးစားစွာ နိဿရည်းဆရာကို ယူရပါကုန်သေး၏ဟု (လျှောက်၏)။ အဓိကရုဏ်းနှင့် သံဃအစည်းအဝေး

The Vajjian monks then went to Revata and said, “Venerable, please accept these monastic requisites.” Not wanting to accept them, he replied, “There’s no need. My bowl and robes are complete.” At this time a monk called Uttara, who had twenty years of seniority, was Revata’s attendant. The Vajjian monks then went to him and said, “Please accept these monastic requisites.” Not wanting to accept them, he replied, “There’s no need. My bowl and robes are complete.” “But people brought monastic requisites to the Buddha. If the Buddha received them, they were pleased. If he didn’t, they brought them to Venerable Ānanda instead, saying, ‘Venerable, please accept these monastic requisites. It’ll be as if they were received by the Buddha himself.’ So please accept these monastic requisites. It’ll be as if they were received by the elder himself.” Because he was pressured, Uttara received a robe. And he said, “Please say what you want.” “Please say this to the elder, ‘Sir, please say this in the midst of the Sangha: “Buddhas appear in the eastern countries. The monks from the east speak in accordance with the Teaching, not so the monks from Pāvā.”’” “Alright.” He then went to Revata and told him what he had been asked to say. Revata replied, “You’re urging me to act contrary to the Teaching,” and he dismissed Uttara. Soon afterwards the Vajjian monks asked Uttara, “What did he say?” “We’ve acted badly. Saying, ‘You’re urging me to act contrary to the Teaching’, the elder dismissed me.” “But aren’t you a senior monk of twenty years’ standing?” “Yes. Nevertheless, I live with formal support from him because I respect him.”

၄၅၅။ ထိုအခါ သံဃာသည် ထိုအဓိကရုဏ်းကို ဆုံးဖြတ်လိုသောကြောင့် စည်းဝေး၏၊ ထို့နောက် အသျှင်ရေဝတသည် သံဃာကို သိစေ၏။ “ငါ့သျှင်တို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ငါတို့သည် ဤအဓိကရုဏ်းကို ဤအရပ်၌ ငြိမ်းစေကုန်မူ အကြောင်းရင်း အဓိကရုဏ်းကို ယူသော ရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန်ကံဖြစ်ရန် လှုံ့ဆော်ကုန်ရာ၏၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤအဓိကရုဏ်းကို ဖြစ်ရင်း အရပ်၌သာ ငြိမ်းစေရာ၏”ဟု (သိစေ၏)။ ထို့နောက် မထေရ်ကြီးရဟန်းတို့သည် ထိုအဓိကရုဏ်းကို ဆုံးဖြတ်လိုကုန်၍ ဝေသာလီပြည်သို့ သွားကုန်၏။ ထိုအခါ သဗ္ဗကာမိ မည်သော မြေတစ်ပြင်လုံးဝယ် သံဃာ့ထေရ်ဖြစ်သော ပဉ္စင်းဖြစ်သည်မှစ၍ ဝါတစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ရရှိပြီးသော အသျှင်အာနန္ဒာ၏ အတူနေတပည့်သည် ဝေသာလီပြည်၌ သီတင်းသုံးနေ၏။ ထိုအခါ အသျှင်ရေဝတသည် သာဏအရပ်၌ နေသော အသျှင်သမ္ဘူတအား- “ငါ့သျှင် ငါသည် သဗ္ဗကာမိထေရ်နေရာ ကျောင်းသို့ ချဥ်းကပ်အံ့၊ ထိုသင်သည် စောစောကပင်လျှင် အသျှင်သဗ္ဗကာမိသို့ ချဥ်းကပ်၍ ဤဝတ္ထုဆယ်မျိုးတို့ကို မေးလျှောက်လော့”ဟု မိန့်ဆို၏။ “အသျှင်ဘုရား ကောင်းပါပြီ”ဟု သာဏအရပ်၌နေသော အသျှင်သမ္ဘူတသည် အသျှင်ရေဝတအား ဝန်ခံ၏။ ထိုနောက် အသျှင်ရေဝတသည် သဗ္ဗကာမိထေရ်နေရာ ကျောင်းသို့ ချဥ်းကပ်၏၊ အသျှင်သဗ္ဗကာမိ၏ အိပ်ရာနေရာကို အခန်း၌ ခင်းထား၏ အသျှင်ရေဝတ၏ အိပ်ရာနေရာကို အခန်းဝ၌ ခင်းထား၏။ ထိုအခါ အသျှင်ရေဝတသည် ဤမထေရ်သည် ကြီးရင့်လျက် မအိပ်မလျောင်း”ဟု (နှလုံးပိုက်လျက်) မအိပ်၊ အသျှင်သဗ္ဗကာမိသည် ဤအာဂန္တုက ရဟန်းသည် ပင်ပန်းလျက် မအိပ်မလျောင်း”ဟု (နှလုံးပိုက် လျက်) မအိပ်။ ထိုအခါ အသျှင်သဗ္ဗကာမိသည် ညဥ့်၏ မိုးသောက်ယံအချိန်၌ ထ၍ အသျှင်ရေဝတကို “အသျှင်သင်သည် ယခု အဘယ်နေခြင်းဖြင့် များစွာနေသနည်း”ဟု မေး၏။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ယခု မေတ္တာဈာန်ဝင်စားသဖြင့် များစွာ နေပါသည်ဟု (လျှောက်၏)။ အသျှင်သင်သည် ယခုပေါ်လွင်သော နေရခြင်းဖြင့် များစွာ နေ၏၊ အသျှင်ဤမေတ္တာကား ပေါ်လွင်သော နေခြင်းတည်းဟု (မိန့်ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် လူဖြစ်စဥ် ရှေးအခါ၌လည်း မေတ္တာကို လေ့ကျင့်ပါ၏၊ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်သည် ယခုအခါ၌လည်း မေတ္တာဈာန်ဝင်စားသဖြင့် များစွာ နေပါ၏၊ သို့သော်လည်း အကျွန်ုပ်သည် အရဟတ္တဖိုလ်ကို ကြာမြင့်စွာက ရောက်ပြီးပါတည်းဟု (လျှောက်၏)။ အသျှင်ဘုရား မထေရ်သည် ယခု အဘယ်နေခြင်းဖြင့် များစွာ နေပါသနည်း”ဟု (မေးလျှောက်၏)။ အသျှင်ငါသည် ယခု သုညတဖိုလ်ကို ဝင်စား၍ နေခြင်းဖြင့် များစွာ နေပါသည်ဟု (မိန့်ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား မထေရ်သည် ယခု မြတ်သော ယောကျာ်းတို့နေခြင်းဖြင့် များစွာ နေပါပေ၏၊ အသျှင်ဘုရား ဤသုညတဖိုလ်သည် ယောကျာ်းမြတ်တို့ နေခြင်းပါတည်းဟု (လျှောက်၏)။ အသျှင်ငါသည် လူဖြစ်စဥ် ရှေးအခါ၌လည်း သုညတဖိုလ်ကို လေ့ကျင့်၏၊ ထို့ကြောင့် ငါသည် ယခု သုညတဖိုလ်ကို ဝင်စား၍ နေခြင်းဖြင့် များစွာ နေ၏၊ စင်စစ်လည်း ငါသည် အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ကြာမြင့်စွာ ကပင် ရောက်ပြီးပါတည်းဟု (မိန့်ဆို၏)။ ဤကား မထေရ်ရဟန်းတို့၏ မပြတ်သေးသော အကြားစကားတည်း။ ထိုစကား မပြတ်သေးမီ သာဏအရပ်၌ နေသော အသျှင်သမ္ဘူတသည် ထိုအရပ်သို့ ရောက်လာပြီး လျှင် အသျှင်သဗ္ဗကာမိထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်လျက် အသျှင်သဗ္ဗကာမိ အား- “အသျှင်ဘုရား ဝေသာလီပြည်နေ ဤဝဇ္ဇီတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် ဝေသာလီပြည်၌- ‘သိင်္ဂီလောဏကပ္ပသည် အပ်၏၊ ဒွင်္ဂုလကပ္ပသည် အပ်၏၊ ဂါမန္တရကပ္ပသည် အပ်၏၊ အာဝါသကပ္ပသည် အပ်၏၊ အနုမတိကပ္ပသည် အပ်၏၊ အာစိဏ္ဏကပ္ပသည် အပ်၏၊ အမထိတကပ္ပသည် အပ်၏၊ ဇဠောဂီကိုသောက်ခြင်းသည် အပ်၏၊ အဆာမရှိသော နိသီဒိုင်သည် အပ်၏၊ ရွှေငွေသည် အပ်၏ဟု ဝတ္ထု ဆယ်မျိုးတို့ကို ပြပါကုန်၏”။ အသျှင်ဘုရား မထေရ်သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ ခြေတော်ရင်း၌ ဓမ္မနှင့် ဝိနယကို သင်ယူခဲ့ပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား မထေရ်သည် ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို ဆင်ခြင်စဥ် အဘယ်သို့ ဖြစ်ပါသနည်း၊ “အဘယ်သူတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ပါနည်း၊ ပါစိနတိုင်းသားရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ပါလော၊ ပါဝါပြည်သားရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ပါလော”ဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် သင်သည်လည်း ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ ခြေတော်ရင်း၌ ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို သင်ယူခဲ့ပါ၏၊ ငါ့သျှင် သင်သည် ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို ဆင်ခြင်စဥ် အဘယ်သို့ ဖြစ်ပါသနည်း၊ “အဘယ်သူတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့ နည်း၊ ပါစိနတိုင်းသားရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့လော၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့လော”ဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို ဆင်ခြင်စဥ် ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် အဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့တည်း၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့တည်း”ဟု အကြံ ဖြစ်ပါ၏ သို့သော်လည်း စောစောက အယူကို ထင်ရှားမပြုပါ၊ ဤအဓိကရုဏ်း၌ အကျွန်ုပ်ကို သမုတ်သော် သမုတ် တန်ရာပါသောကြောင့်တည်းဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် ငါသည်လည်း ဓမ္မနှင့်ဝိနယကို ဆင်ခြင်စဥ် ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် အဓမ္မဝါဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တို့တည်း၊ ပါဝါပြည်သားရဟန်းတို့သည် ဓမ္မဝါဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့တည်း”ဟု ဆင်ခြင်ခြင်းဖြစ်ပါ၏၊ သို့သော်လည်း ငါသည် စောစောကပင် အယူကို ထင်စွာမပြု၊ ဤအဓိကရုဏ်း၌ ငါ့ကိုသမုတ်သော် သမုတ် တန်ရာပါသောကြောင့်တည်းဟု (မိန့်ဆို၏)။

The Sangha then gathered to make a decision on that legal issue. Revata informed the Sangha: “Please, I ask the Sangha to listen. If we were to resolve this legal issue here, it might be that the monks who started the ten practices would reopen it. If the Sangha is ready, the Sangha should resolve this legal issue in the place where it arose.” The senior monks then went to Vesālī to make a decision on that legal issue. At that time there was a monk called Sabbakāmī who had been ordained for one hundred and twenty years and was the most senior monk in the world. He had been a student of Venerable Ānanda and was now staying at Vesālī. Revata said to Sambhūta Sāṇavāsī, “I’ll be staying in Sabbakāmī’s dwelling. Please go to Sabbakāmī at the appropriate time and ask about these ten practices.” “Yes, sir.” Revata then entered Sabbakāmī’s dwelling. Sabbakāmī had his resting place prepared in the room, whereas Revata had his prepared in the entryway. When Revata saw that the old monk did not lie down, he too did not lie down. And when Sabbakāmī saw that the tired monk who had just arrived did not lie down, he too did not lie down. Getting up early in the morning, Sabbakāmī said to Revata, “What’s your main meditation?” “It’s good will, sir.” “Your meditation is noble, for good will is a noble meditation.” “In the past, too, when I was a householder, I habitually practiced good will, and now it’s my main meditation. Besides, I attained perfection long ago. But what’s your main meditation, sir?” “It’s emptiness.” “Your meditation is that of a great man, for emptiness is the meditation of a great man.” “In the past, too, when I was a householder, I habitually practiced emptiness, and now it’s my main meditation. Besides, I attained perfection long ago.” At that moment the conversation between the senior monks was interrupted because Sambhūta Sāṇavāsī arrived. Sambhūta Sāṇavāsī went up to Sabbakāmī, bowed, sat down, and said, “Sir, the Vajjian monks of Vesālī proclaim ten practices as allowable: the salt-in-horn practice; the two-fingerbreadths practice; the next-village practice; the many-monasteries practice; the consent practice; customary practices; the unchurned practice; palm-juice drinking; sitting mats without borders; and gold, silver, and money. Now, you’ve learned much at the feet of your preceptor, both of the Teaching and the Monastic Law. When you reflect on the Teaching and the Monastic Law, who speak in accordance with the Teaching— the monks from the east or the monks from Pāvā?” “You too have learned much at the feet of your preceptor, both of the Teaching and the Monastic Law. When you reflect on the Teaching and the Monastic Law, who speak in accordance with the Teaching— the monks from the east or the monks from Pāvā?” “When I reflect like this, it occurs to me that the monks from the east speak contrary to the Teaching, but the monks from Pāvā don’t. But I won’t reveal my view in case I’m appointed to deal with this legal issue.” “And when I reflect like this, it occurs to me too that the monks from the east speak contrary to the Teaching, but the monks from Pāvā don’t. And I too won’t reveal my view in case I’m appointed to deal with this legal issue.” Choosing a committee

၄၅၆။ ထို့နောက် သံဃာသည် ထိုအဓိကရုဏ်းကို ဆုံးဖြတ်လိုသောကြောင့် စည်းဝေး၏။ ထိုအဓိကရုဏ်းကို ဆုံးဖြတ်လတ်သော် အပိုင်းအခြားမရှိသော စကားတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏၊ စကား တစ်ခုမျှ၏ အနက်ကိုလည်း မသိရ၊ ထိုအခါ အသျှင်ရေဝတသည် သံဃာကို သိစေ၏။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ဤအဓိကရုဏ်းကို ဆုံးဖြတ်လတ်သော် အပိုင်းအခြားမရှိသော စကားတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏၊ စကား တစ်ခုမျှ၏ အနက်ကိုလည်း မသိရ၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ် ၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ ဤအဓိကရုဏ်းကို ဥဗ္ဗာဟိကကမ္မဝါစာဖြင့် ငြိမ်းရာ၏။ ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်း လေးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ပါဝေယျကတိုင်းသား ရဟန်းလေးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရွေး ကောက်၏။ ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းတို့တွင် အသျှင်သဗ္ဗကာမိကိုလည်းကောင်း၊ အသျှင်သာဠှကိုလည်းကောင်း၊ အသျှင်ခုဇ္ဇသောဘိတကိုလည်းကောင်း၊ အသျှင်ဝါသဘဂါမိကိုလည်းကောင်း ရွေး ကောက်၏။ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းတို့တွင် အသျှင်ရေဝတကိုလည်းကောင်း၊ သာဏအရပ်၌ နေသော အသျှင်သမ္ဘူတကိုလည်းကောင်း၊ ကာကဏ္ဍက ပုဏ္ဏား၏သား အသျှင်ယသကိုလည်းကောင်း၊ အသျှင်သုမနကိုလည်းကောင်း ရွေးကောက်၏”ဟု (သိစေ၏)။ ထို့နောက် အသျှင်ရေဝတသည် သံဃာကို သိစေ၏။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ဤအဓိကရုဏ်းကို ဆုံးဖြတ်လတ်သော် အပိုင်းအခြားမရှိသော စကားတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏၊ စကား တစ်ခုမျှ၏ အနက်ကိုလည်း မသိရ၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ် ၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤအဓိကရုဏ်းကို ငြိမ်းစေရန် ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းလေးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းလေးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း ဥဗ္ဗာဟိကကမ္မဝါစာဖြင့် သမုတ် ရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ဤအဓိကရုဏ်းကို ဆုံးဖြတ်လတ်သော် အပိုင်းအခြားမရှိသော စကားတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏၊ စကား တစ်ခုမျှ၏ အနက်ကိုလည်း မသိရ၊ သံဃာသည် ဤအဓိကရုဏ်းကို ငြိမ်းစေရန် ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းလေးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းလေးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း ဥဗ္ဗာဟိက ကမ္မဝါစာဖြင့် သမုတ်၏။ ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းလေးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်းလေးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဤအဓိကရုဏ်းကို ငြိမ်းစေရန် ဥဗ္ဗာဟိကကမ္မဝါစာဖြင့် သမုတ်ခြင်းကို အကြင် အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ်နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း မရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ပါစိနတိုင်းသား ရဟန်းလေးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ပါဝါပြည်သား ရဟန်း လေးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း ဤအဓိကရုဏ်းကို ငြိမ်းစေရန် ဥဗ္ဗာဟိကကမ္မဝါစာဖြင့် သမုတ်အပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထို့ကြောင့်ဆိတ်ဆိတ်နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေ၏)။ ထိုအခါ အဇိတမည်သော ဆယ်ဝါရသော ရဟန်းသည် သံဃာ၏ ပါတိမောက်ပြ ရဟန်းဖြစ်၏။ ထိုအခါ သံဃာသည် အသျှင်အဇိတကိုလည်း မထေရ်ရဟန်းတို့၏ နေရာခင်းသူဟု သမုတ်၏။ ထိုအခါ မထေရ်ရဟန်းတို့အား “ငါတို့သည် ဤအဓိကရုဏ်းကို အဘယ်အရပ်၌ ငြိမ်းစေကုန်ရာ သနည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုအခါ မထေရ်ရဟန်းတို့အား “ဤဝါလိကာရုံကျောင်းသည် မွေ့လျော်ဖွယ် ရှိ၏၊ အသံနည်း၏၊ မြို့ရွာတွန်သံ နည်း၏၊ ငါတို့သည် ဝါလိကာရုံကျောင်း၌ ဤအဓိကရုဏ်းကို ငြိမ်းစေ ရမူ ကောင်း၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ အဓမ္မဝတ္ထုဆယ်ပါး အမေးအဖြေ

The Sangha then gathered to make a decision on that legal issue. While they were discussing that legal issue, there was endless talk but not a single statement that could be understood. Revata then informed the Sangha: “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. While we were discussing this legal issue, there was endless talk but not a single statement that could be understood. If the Sangha is ready, it should resolve this legal issue by means of a committee.” The Sangha then selected four monks from the east— Venerable Sabbakāmī, Venerable Sāḷha, Venerable Khujjasobhita, and Venerable Vāsabhagāmika— and four monks from Pāvā— Venerable Revata, Venerable Sambhūta Sāṇavāsī, Venerable Yasa of Kākaṇḍa, and Venerable Sumana. Revata then informed the Sangha: “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. While we were discussing this legal issue, there was endless talk but not a single statement that could be understood. If the Sangha is ready, it should appoint four monks from the east and four from Pāvā to a committee to resolve this legal issue. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. While we were discussing this legal issue, there was endless talk but not a single statement that could be understood. The Sangha appoints four monks from the east and four from Pāvā to a committee to resolve this legal issue. Any monk who approves of appointing four monks from the east and four from Pāvā to a committee to resolve this legal issue should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has appointed four monks from the east and four from Pāvā to a committee to resolve this legal issue. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.” At that time there was a monk called Ajita who had ten years of seniority and was the Sangha’s reciter of the Monastic Code. The Sangha appointed him to assign seats to the senior monks. The senior monks said, “Where should we resolve this legal issue?” It occurred to them, “There’s the Vālika Monastery, which is delightful, quiet, and free from chatter. Let’s resolve this legal issue there.”

၄၅၇။ ထို့နောက် မထေရ်ရဟန်းတို့သည် ထိုအဓိကရုဏ်းကို ဆုံးဖြတ်လိုကုန်၍ ဝါလိကာရုံကျောင်း သို့ သွားကုန်၏။ ထို့နောက် အသျှင်ရေဝတသည် သံဃာကို သိစေ၏။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား လျောက် ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ အကျွန်ုပ်သည် သဗ္ဗကာမိမထေရ်အား ဝိနည်းကို မေးပါအံ့”ဟု (သိစေ၏)။ အသျှင်သဗ္ဗကာမိသည်လည်း သံဃာကို သိစေ၏။ “ငါ့သျှင်တို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသောကံသည် အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့၊ ရေဝတသည် ဝိနည်းကို မေးလတ်သော် အကျွန်ုပ်သည် ဖြေဆိုအံ့”ဟု (သိစေ၏)။ ထို့နောက် အသျှင်ရေဝတသည် အသျှင်သဗ္ဗကာမိအား- “အသျှင်ဘုရား သိင်္ဂီလောဏကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လော”ဟု လျှောက်၏။ ငါ့သျှင် သိင်္ဂီလောဏကပ္ပဟူသည် အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား ဆားမရှိရာအရပ် (ဆားမပါသော ဘောဇဥ်) ၌ သုံးဆောင်ကုန်အံ့”ဟု သားချိုဘူးဖြင့် ဆားကို ဆောင်ရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အရပ် အဘယ်သိက္ခာပုဒ်၌ ပယ်တော်မူပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ သာဝတ္ထိပြည်ဝယ် ပါတိမောက်ကို ဝေဖန်ရာ ပဒဘာဇနီ၌ ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အာပတ်သို့ ရောက်ပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ သိုမှီးခြင်းပြု၍ သုံးဆောင်ခြင်းကြောင့် (သင့်သော) ပါစိတ်အာပတ်သို့ ရောက်၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤရှေးဦးစွာသော ဝတ္ထုကို သံဃာသည် ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုသည် တရားမဟုတ်၊ ဝိနည်း မဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်း၏၊ ရှေးဦးစွာ ဤစာရေးတံမဲကို ချပါ၏။ (၁) အသျှင်ဘုရား ဒွင်္ဂုလကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် ဒွင်္ဂုလကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား မွန်းလွဲအရိပ် လက်နှစ်သစ်လွန်ချိန်၌ ဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အရပ် အဘယ်သိက္ခာပုဒ်၌ ပယ်တော်မူပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်ဝယ် ပါတိမောက်ကို ဝေဖန်ရာ ပဒဘာဇနီ၌ ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၏)။ အဘယ် အာပတ်သို့ ရောက်ပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ မွန်းလွဲချိန်၌ သုံးဆောင်ခြင်းကြောင့် (သင့်သော) ပါစိတ်အာပတ်သို့ ရောက်၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် နှစ်ခုမြောက် ဤဝတ္ထုကို ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုသည် တရားမဟုတ်၊ ဝိနည်းမဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်း၏၊ နှစ်ခုမြောက် ဤစာရေးတံမဲကို ချပါ၏။ (၂) အသျှင်ဘုရား ဂါမန္တရကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် ဂါမန္တရကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား “ယခု ရွာတစ်ပါးသို့ သွားအံ့”ဟု ဆွမ်းစားစဥ် ပဝါရိတ်သင့်သော ရဟန်းသည် အတိရိတ်ဝိနည်းကံမပြုဘဲ ဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အရပ် အဘယ်သိက္ခာပုဒ်၌ ပယ်တော်မူပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ သာဝတ္ထိပြည်ဝယ် ပါတိမောက်ကို ဝေဖန်ရာ ပဒဘာဇနီ၌ ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အာပတ်သို့ ရောက်ပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ အတိရိတ်ဝိနည်းကံမပြု ဘဲ သုံးဆောင်ခြင်းကြောင့် (သင့်သော) ပါစိတ်အာပတ်သို့ ရောက်၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် သုံးခုမြောက် ဤဝတ္ထုကို ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုသည် တရားမဟုတ်၊ ဝိနည်းမဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်း၏၊ သုံးခုမြောက် ဤစာရေးတံမဲကို ချပါ၏။ (၃) အသျှင်ဘုရား အာဝါသကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အာဝါသကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား ကျောင်းများစွာတို့သည် တစ်သိမ်တည်း ဖြစ်ကုန်၏၊ အသီးအသီး ဥပုသ်ပြုရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အရပ် အဘယ်သိက္ခာပုဒ်၌ ပယ်တော်မူပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်ဝယ် ဥပေါသထက္ခန္ဓက၌ ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အာပတ်သို့ ရောက်ပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဝိနည်းကို လွန်ကျူးခြင်းကြောင့် (သင့်သော) ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့ ရောက်၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် လေးခုမြောက် ဤဝတ္ထုကို ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုသည် တရားမဟုတ်၊ ဝိနည်း မဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်း၏၊ လေးခုမြောက် ဤစာရေးတံမဲကို ချပါ၏။ (၄) အသျှင်ဘုရား အနုမတိကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အနုမတိကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား “ကြွလာသော ရဟန်းတို့ကို ခွင့်ပြုစေကုန်အံ့”ဟု ဝဂ်ဖြစ်သော သံဃာသည် ကံပြုရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အရပ် အဘယ်သိက္ခာပုဒ်၌ ပယ်တော်မူပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ စမ္ပေယျက္ခန္ဓက ဝိနယဝတ္ထု၌ ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အာပတ်သို့ ရောက်ပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဝိနည်းကို လွန်ကျူးခြင်းကြောင့် (သင့်သော) ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့ ရောက်၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ငါးခုမြောက် ဤဝတ္ထုကို ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုသည် တရားမဟုတ်၊ ဝိနည်းမဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်း၏၊ ငါးခုမြောက် ဤစာရေးတံမဲကို ချပါ၏။ (၅) အသျှင်ဘုရား အာစိဏ္ဏကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အာစိဏ္ဏကပ္ပဟူကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား ငါ၏ ဥပဇ္ဈာယ်သည် ဤအမှုကို လေ့ကျက်၏၊ ငါ၏ ဆရာသည် ဤအမှုကို လေ့ကျက်၏ဟု ထိုအမှုကို လေ့ကျက်ရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အချို့အာစိဏ္ဏကပ္ပသည် အပ်၏၊ အချို့အာစိဏ္ဏကပ္ပသည် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ခြောက်ခု မြောက် ဤဝတ္ထုကို ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုသည် တရားမဟုတ်၊ ဝိနည်း မဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်း၏၊ ခြောက်ခုမြောက် ဤစာရေးတံမဲကို ချပါ၏။ (၆) အသျှင်ဘုရား အမထိတကပ္ပသည် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် အမထိတကပ္ပဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား နို့ရည်သဘောကိုလည်း စွန့်၊ နို့ဓမ်းသဘောသို့လည်း မရောက်သော နို့ရည်ကို ဆွမ်းစားစဥ် ပဝါရိတ်သင့်သော ရဟန်းသည် အတိရိက်ဝိနည်းကံ မပြုဘဲသောက်ရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အရပ် အဘယ်သိက္ခာပုဒ်၌ ပယ်တော်မူပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ သာဝတ္ထိပြည်ဝယ် ပါတိမောက်ကို ဝေဖန်ရာ ပဒဘာဇနီ၌ ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အာပတ်သို့ ရောက်ပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ အတိရိက်ဝိနည်းကံမပြုဘဲ သုံးဆောင်ခြင်းကြောင့် (သင့်သော) ပါစိတ်အာပတ်သို့ ရောက်၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ခုနှစ််ခု မြောက် ဤဝတ္ထုကို ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုသည် တရားမဟုတ်၊ ဝိနည်း မဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်း၏၊ ခုနစ်ခုမြောက် ဤစာရေးတံမဲကို ချပါ၏။ (၇) အသျှင်ဘုရား ဇဠောဂီကိုသောက်ရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် ဇဠောဂီဟူသည်ကား အဘယ်နည်းဟု (မေး၏)။ အသျှင်ဘုရား အဆောက်အဦဖြင့် စီရင်ထားသော အရက်အဖြစ်သို့ မရောက်သေးသော သေရည်နုကိုသောက်ရန် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အရပ် အဘယ်သိက္ခာပုဒ်၌ ပယ်တော်မူပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ကောသမ္ဗီိပြည်ဝယ် ပါတိမောက်ကို ဝေဖန်ရာ ပဒဘာဇနီ၌ ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အာပတ်သို့ ရောက်ပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ သေရည်အရက်ကိုသောက်သောကြောင့် (သင့်သော) ပါစိတ်အာပတ်သို့ ရောက်၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ရှစ်ခုမြောက် ဤဝတ္ထုကို ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုသည် တရားမဟုတ်၊ ဝိနည်းမဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်း၏၊ ရှစ်ခုမြောက် ဤစာရေးတံမဲကို ချပါ၏။ (၈) အသျှင်ဘုရား အဆာအမြိတ်မရှိသော နိသီဒိုင်သည် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အရပ် အဘယ်သိက္ခာပုဒ်၌ ပယ်တော်မူပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ သာဝတ္ထိပြည်ဝယ် ပါတိမောက်ကို ဝေဖန်ရာ ပဒဘာဇနီ၌ ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အာပတ်သို့ ရောက်ပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ဆေဒနက ပါစိတ်အာပတ်သို့ ရောက်၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ကိုးခုမြောက် ဤဝတ္ထုကို ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုသည် တရားမဟုတ်၊ ဝိနည်းမဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်း၏၊ ကိုးခုမြောက် ဤစာရေးတံမဲကို ချပါ၏။ (၉) အသျှင်ဘုရား ရွှေငွေသည် အပ်ပါ၏လောဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင် မအပ်ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အရပ် အဘယ်သိက္ခာပုဒ်၌ ပယ်တော်မူပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်ဝယ် ပါတိမောက်ကို ဝေဖန်ရာ ပဒဘာဇနီ၌ ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၏)။ အဘယ်အာပတ်သို့ ရောက်ပါသနည်းဟု (လျှောက်၏)။ ရွှေငွေကို ခံယူသောကြောင့် (သင့်သော) ပါစိတ်အာပတ်သို့ ရောက်၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ဆယ်ခု မြောက် ဤဝတ္ထုကို ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုသည် တရားမဟုတ်၊ ဝိနည်း မဟုတ်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်း၏၊ ဆယ်ခုမြောက် ဤစာရေးတံမဲကို ချပါ၏။ (၁၀) အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ဤဝတ္ထု ဆယ်မျိုးတို့ကို ဆုံးဖြတ်အပ်ပြီ၊ “ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဤဝတ္ထုတို့သည် တရားမဟုတ်ကုန်၊ ဝိနည်း မဟုတ်ကုန်၊ မြတ်စွာဘုရား အဆုံးအမမှ ကင်းကုန်၏၊”ဟု သိစေ၏။

And so they went to the Vālika Monastery. The committee decides on the ten practices Revata then informed the Sangha: “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, I will question Venerable Sabbakāmī on the Monastic Law.” And Sabbakāmī informed the Sangha: “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, I will reply when asked by Revata about the Monastic Law.” Revata said to Sabbakāmī, “Sir, is the salt-in-horn practice allowable?” “What’s the salt-in-horn practice?” “Is it allowable to carry salt in a horn and then eat it whenever the food is unsalted?” “No, it’s not allowable.” “Where was it prohibited?” “At Sāvatthī, in the analysis of the Monastic Code.” “What was committed?” “An offense entailing confession for eating what has been stored.” “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the first practice. This practice is contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction. I make a note of this first decision.” “Is the two-fingerbreadths practice allowable?”—“What’s the two-fingerbreadths practice?”—“Is it allowable to eat at the wrong time, so long as the shadow of the sundial is within two fingerbreadths of midday?”—“No.”—“Where was it prohibited?”—“At Rājagaha, in the analysis of the Monastic Code.”—“What was committed?”—“An offense entailing confession for eating at the wrong time.” “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the second practice. This practice is contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction. I make a note of this second decision.” “Is the next-village practice allowable?”—“What’s the next-village practice?”—“When you have finished your meal and refused an invitation to eat more, is it allowable to eat non-leftover food if you intend to go to the next village?”—“No.”—“Where was it prohibited?”—“At Sāvatthī, in the analysis of the Monastic Code.”—“What was committed?”—“An offense entailing confession for eating what isn’t left over.” “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the third practice. This practice is contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction. I make a note of this third decision.” “Is the many-monasteries practice allowable?”—“What’s the many-monasteries practice?”—“When there are a number of monasteries within the same monastery zone, is it allowable to do the observance-day ceremony separately?”—“No.”—“Where was it prohibited?”—“At Rājagaha, in what’s connected to the observance-day ceremony.”—“What was committed?”—“An act of wrong conduct for going beyond the Monastic Law.” “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the fourth practice. This practice is contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction. I make a note of this fourth decision.” “Is the consent practice allowable?”—“What’s the consent practice?”—“Is it allowable to do a legal procedure with an incomplete Sangha, with the intention of getting consent from the absent monks afterwards?”—“No.”—“Where was it prohibited?”—“In the section on Those from Campā, in the Monastic Law.”—“What was committed?”—“An act of wrong conduct for going beyond the Monastic Law.” “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the fifth practice. This practice is contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction. I make a note of this fifth decision.” “Are customary practices allowable?”—“What are customary practices?”—“Is it allowable to follow the practices of one’s preceptors or teachers?”—“Sometimes it is, sometimes it isn’t.” “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the sixth practice. This practice is contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction. I make a note of this sixth decision.” “Is the unchurned practice allowable?”—“What’s the unchurned practice?”—“When you have finished your meal and refused an invitation to eat more, is it allowable to drink that which is halfway between milk and curd, if it isn’t leftover?”—“No.”—“Where was it prohibited?”—“At Sāvatthī, in the analysis of the Monastic Code.”—“What was committed?”—“An offense entailing confession for eating what isn’t left over.” “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the seventh practice. This practice is contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction. I make a note of this seventh decision.” “Is palm-juice drinking allowable?”—“What’s palm juice?”—“Is it allowable to drink that which has started to ferment, but which hasn’t yet become a proper alcoholic drink?”—“No.”—“Where was it prohibited?”—“At Kosambī, in the analysis of the Monastic Code.”—“What was committed?”—“An offense entailing confession for drinking alcohol.” “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the eighth practice. This practice is contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction. I make a note of this eighth decision.” “Are sitting mats without borders allowable?”—“No.”—“Where was it prohibited?”—“At Sāvatthī, in the analysis of the Monastic Code.”—“What was committed?”—“An offense entailing confession in relation to the rule concerning cutting.” “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the ninth practice. This practice is contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction. I make a note of this ninth decision.” “Is gold, silver, or money allowable?”—“No.”—“Where was it prohibited?”—“At Rājagaha, in the analysis of the Monastic Code.”—“What was committed?”—“An offense entailing confession for receiving gold, silver, or money.” “Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the tenth practice. This practice is contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction. I make a note of this tenth decision. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha has decided on the ten practices. These ten practices are contrary to the Teaching, contrary to the Monastic Law, and a departure from the Teacher’s instruction.”

၄၅၈။ ငါ့သျှင်တို့ ဤအဓိကရုဏ်းကို နုတ်အပ်ပြီ၊ ငြိမ်းစေအပ်ပြီ၊ အထူးငြိမ်းစေအပ်ပြီ၊ ကောင်းစွာ အထူးငြိမ်းစေအပ်ပြီ၊ သို့ဖြစ်သော်လည်း ငါ့သျှင် သင်သည် ငါ့ကို သံဃာ့အလယ်၌လည်း ဤဝထ္ထုဆယ်မျိုး တို့ကို ထိုရဟန်းတို့ကို သိစေခြင်းငှါ မေးဦးလော့ဟု မိန့်ဆို၏။ ထိုအခါ အသျှင်ရေဝတသည် အသျှင်သဗ္ဗကာမိကို သံဃာ့အလယ်၌လည်း ဤဝထ္ထုဆယ်မျိုးတို့ကို မေးလျှောက်၏၊ မေးတိုင်း မေးတိုင်း အသျှင်သဗ္ဗကာမိသည် ဖြေဆို၏။ ဤဝိနယသင်္ဂါယနာတင်ရာ၌ အလျော့အပို အလွန်မရှိကုန်သော ရဟန်းခုနစ်ရာတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏၊ ထို့ကြောင့် ဤဝိနယသင်္ဂါယနာကို “သတ္တသတိကာ သင်္ဂါယနာ”ဟူ၍ ဆိုအပ်၏။ ဒွါဒသမသတ္တသတိကက္ခန္ဓကပြီး၏။ ဤခန္ဓက၌ ဝတ္ထုတို့သည် နှစ်ဆယ့်ငါးခုတို့တည်း။ ထိုခန္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ် ဝတ္ထုဆယ်မျိုးတို့လည်းကောင်း၊ ရေဖြင့် ပြည့်စေခြင်းလည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယ ကံလည်းကောင်း၊ နောက်လိုက် တမန်ရဟန်းနှင့် အတူ ဝင်ခြင်းလည်းကောင်း၊ အညစ် အကြေးလေးမျိုးလည်းကောင်း၊ တစ်ဖန် အညစ်အကြေးလေးမျိုးလည်းကောင်း၊ ရွှေငွေလည်းကောင်း၊ ကောသမ္ဗီပြည်နေ ရဟန်းလည်းကောင်း၊ ပါဝါပြည်နေ ရဟန်းလည်းကောင်း။ လမ်းခရီးလည်းကောင်း၊ သောရေယျမြို့လည်းကောင်း၊ သင်္ကဿမြို့လည်းကောင်း၊ ကဏ္ဏကုဇ္ဇမြို့လည်းကောင်း၊ ဥဒုမ္ဗရမြို့လည်းကောင်း၊ သဟဇာတိမြို့လည်းကောင်း၊ တိုက်တွန်းခြင်းလည်းကောင်း၊ ကြားခြင်းလည်းကောင်း အဘယ်သို့လျှင် ငါတို့ အလွန် အားရှိကုန်မည်နည်း။ သပိတ်လည်းကောင်း၊ လှေဖြင့်ဆန်တက်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ရဟန်းအား အဝေးမှ ထင်ရှားဖြစ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ကြမ်းတမ်းခြင်းလည်းကောင်း၊ သံဃာလည်းကောင်၊ ဝေသာလီပြည်လည်းကောင်း၊ မေတ္တာဈာန်လည်းကောင်း၊ သံဃာလည်းကောင်း၊ ဥဗ္ဗာဟိကကမ္မဝါစာလည်းကောင်း ဤကား အကျဥ်းချုပ်တည်း။ သတ္တသတိကက္ခန္ဓက ပြီး၏။ စူဠဝဂ် ပြီး၏။ စူဠဝဂ်ပါဠိတော်မြန်မာပြန် ပြီးပြီ။

“The legal issue has been resolved and properly disposed of. Nevertheless, for the purpose of convincing the other monks, you should ask me about these ten practices also in the midst of the Sangha.” Revata then asked Sabbakāmī about the ten practices in the midst of the Sangha. And Sabbakāmī was able to reply to each and every question. At this communal recitation of the Monastic Law there were seven hundred monks, neither more nor less. This is why this communal recitation is called “The group of seven hundred”. The twelfth chapter on the second council is finished. In this chapter there are twenty-five topics. This is the summary: “The ten practices, having filled, Legal procedure, he entered with a messenger; Four, and again gold, And Kosambī, those from Pāvā. The way to Soreyya, Saṅkassa, Kaṇṇakujja, Udumbara; And Sahajāti, he asked, Heard, how can we. A bowl, went upstream with a boat, In private, bringing; Respect, Sangha, Vesālī, Good will, Sangha, committee.” The chapter on the second council is finished. The Small Division is finished. The canonical text of the Small Division is finished.