ပါရာဇိကပါဠိ မူလပါဠိတော်

၅၀၇။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ ဖွပ်လျှော်ရာ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမသည်အဖေါ်ဖြစ်အံ့၊ မဆို (မခိုင်း) အပ်ဘဲ ဖွပ်လျှော်အံ့၊ မသုံးဆောင်အပ်သေးသော အသစ်ကို ဖွပ်လျှော်စေအံ့၊ သင်္ကန်းမှ တစ်ပါး အခြားပရိက္ခရာကို ဖွပ်လျှော်စေအံ့၊ အာပတ်မသင့်၊ သိက္ခမာန်ကို သာမဏေမကို (ဖွပ်လျှော်စေအံ့၊ အာပတ် မသင့်)။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ်မသင့်။ စတုတ္ထ ပုရာဏစီဝရသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if a related nun does the washing and an unrelated nun helps her; if a nun does the washing without being asked; if he has a nun wash an unused robe; if he has a nun wash any requisite apart from a robe; if it is a trainee nun; if it is a novice nun; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on having a nun wash a used robe, the fourth, is finished.

၂-စီဝရဝဂ် ၅-စီဝရပဋိဂ္ဂဟဏသိက္ခာပုဒ် ၅၀၈။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့ ရှဥ့်နက်တို့အား အစာကျွေးရာ ဖြစ်သောဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူသော အခါ ဥပ္ပလဝဏ်ဘိက္ခုနီမသည် သာဝတ္ထိမြို့၌ နေ၏။ ထိုအခါ ဥပ္ပလဝဏ်ဘိက္ခုနီမသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူလျက်သာဝတ္ထိမြို့သို့ ဆွမ်းအလို့ငှါ ဝင်၏၊ သာဝတ္ထိမြို့၌ ဆွမ်းအလို့ငှါ လှည့်လည်ပြီး၍ ဆွမ်းစားပြီးနောက်ဆွမ်းစားဇရပ်မှ ဖဲခွါပြီးလတ်သော် နေ့သန့်စင်ရာအလို့ငှါ အန္ဓဝန်တောသို့ ချဥ်းကပ်၏၊ အန္ဓဝန်တောသို့သက်ဝင်ပြီးနောက် သစ်ပင်ရင်းတစ်ခု၌ နေ့သန့်စင်ရန် ထိုင်၏၊ ထိုအခါ ခိုးမှုကို ပြုပြီးသောခိုးသူတို့သည် နွားကို သတ်ပြီး၍ အမဲသားကို ယူကာ အန္ဓဝန်တောသို့ ဝင်ကုန်၏။ ခိုးသူကြီးသည် သစ်ပင်ရင်းတစ်ခု၌ နေ့သန့်စင်လျက် ထိုင်နေသော ဥပ္ပလဝဏ် ဘိက္ခုနီမကိုမြင်လတ်သော် “အကယ်၍ ငါ၏ သားများ ညီငယ်များ မြင်ကြပါမူ ဤဘိက္ခုနီမကို ညှင်းဆဲကြလိမ့်မည်”ဟု ကြံစည်၍ အခြားလမ်းဖြင့် သွား၏၊ ထိုအခါ ခိုးသူကြီးသည် အမဲသားကျက်လတ်သော် ကောင်းမြတ်သော အမဲသားတို့ကို ယူ၍ ဖက်ဖြင့် ထုပ်ပြီးလျှင် ဥပ္ပလဝဏ် ဘိက္ခုနီမ၏အနီး သစ်ပင်ရင်း၌ ဆွဲပြီးနောက် “အကြင်ရဟန်း ပုဏ္ဏားသည် မြင်၏၊ (ထိုသူအား) ပေးလှူအပ်သည်သာတည်း၊ ဆောင်ယူစေ”ဟုဆို၍ ဖဲသွား၏။ ဥပ္ပလဝဏ် ဘိက္ခုနီမသည် သမာဓိမှ ထလတ်သော် ခိုးသူကြီးပြောဆိုသော ဤစကားကို ကြား၏၊ ထိုအခါ ဥပ္ပလဝဏ်ဘိက္ခုနီမသည် ထိုအမဲသားကို ယူ၍ ဘိက္ခုနီမကျောင်းသို့ သွား၏၊ ဥပ္ပလဝဏ်ဘိက္ခုနီမသည် ထိုညဥ့်ကုန်လွန်သော အခါ၌ အမဲသားကို စီရင်၍ အပေါ်ရုံ ‘ဧကသီ’ ဖြင့် အထုပ်ကို ဖွဲ့ပြီးလျှင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်၍ ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ ရှေးရှုရပ်တည်လေ၏၊ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည်ရွာတွင်းသို့ ဆွမ်းအလို့ငှါ ဝင်တော်မူ၏၊ အသျှင်ဥဒါယီသည် ကျောင်းစောင့်ကျန်ရစ်၏၊ ထိုအခါ ဥပ္ပလဝဏ်ဘိက္ခုနီမသည် အသျှင်ဥဒါယီထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ အသျှင်ဥဒါယီအား- “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရား အဘယ်မှာပါနည်း”ဟု လျှောက်၏။ နှမ မြတ်စွာဘုရားသည် ရွာတွင်းသို့ ဆွမ်းအလို့ငှါ ဝင်တော်မူ၏ဟု (ပြော၏)။ အသျှင်ဘုရား ဤအမဲသားကို မြတ်စွာဘုရားအား လှူပါလော့ဟု (လျှောက်၏)။ နှမ သင်သည် မြတ်စွာဘုရားကို အမဲသားဖြင့် နှစ်သိမ့်စေအပ်ပြီ၊ အကယ်၍ သင်သည် ငါ့အား သင်းပိုင်ကို လှူပါမူ ငါ့ကိုလည်း သင်းပိုင်ဖြင့် နှစ်သိမ့်စေပြီးဖြစ်ရာ၏ဟု (ပြော၏)။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်တို့ မာတုဂါမတို့မည်သည် လာဘ်လာဘ ရှားပါးကြပါကုန်၏၊ ဤသင်္ကန်းသည်လည်း အကျွန်ုပ်၏ နောက်ဆုံးငါးထည်မြောက် သင်္ကန်းပါတည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် မလှူနိုင်ပါဟု (လျှောက်၏)။ နှမ ဥပမာအားဖြင့် ယောကျာ်းသည် ဆင်ကို လှူ ပြီး၍ ခါးဖွဲ့ကြိုး၌ ငြိကပ်ရာသကဲ့သို့၊ ဤအတူပင်သင်သည် မြတ်စွာဘုရားအား အမဲသားကို လှူပြီး၍ ငါ့အား သင်းပိုင်ကို မလှူရက်ဟု (ပြော၏)။ ထိုအခါ ဥပ္ပလဝဏ် ဘိက္ခုနီမသည် အသျှင်ဥဒါယီ အတင်းအကြပ် ပြောအပ်သည်ဖြစ်၍ သင်းပိုင်ကိုလှူပြီးလျှင် ဘိက္ခုနီမကျောင်းသို့ သွား၏၊ ဘိက္ခုနီမတို့သည် ဥပ္ပလဝဏ်ဘိက္ခုနီမ၏ သပိတ်သင်္ကန်းကိုလှမ်းယူကြလျက် ဥပ္ပလဝဏ် ဘိက္ခုနီမကို “အသျှင်မ အသျှင်မ၏ သင်းပိုင်သည် အဘယ်မှာနည်း”ဟုဆိုကြကုန်၏။ ဥပ္ပလဝဏ် ဘိက္ခုနီမသည် ဘိက္ခုနီမတို့အား ဤအကြောင်းကို ပြောကြား၏၊ ဘိက္ခုနီမတို့သည်“အသျှင်ဥဒါယီသည် ဘိက္ခုနီမ၏ သင်္ကန်းကို အဘယ့်ကြောင့် ခံယူဘိသနည်း မာတုဂါမသည် လာဘ်ရှားပါး၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုဘိက္ခုနီမတို့သည် ရဟန်းတို့အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏၊ အလိုနည်းသောရဟန်းတို့သည် “အသျှင်ဥဒါယီသည် ဘိက္ခုနီမ၏ သင်္ကန်းကို အဘယ့်ကြောင့် ခံယူဘိသနည်း”ဟုကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် အသျှင်ဥဒါယီကိုများစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ဥဒါယီ သင်သည် ဘိက္ခုနီမ၏ သင်္ကန်းကို ခံယူ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဥဒါယီ သင်နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သလော၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သလောဟု (မေးတော်မူရာ)။ မြတ်စွာဘုရား ဆွေမျိုးမတော်စပ်ပါဟု (လျှောက်၏)။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ယောကျာ်းသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော မိန်းမ၏ သင့်တင့်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ မသင့်တင့်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း၊ မရှိသည်ကိုလည်းကောင်း မသိနိုင်၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ထိုသင်သည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၏ လက်မှ သင်္ကန်းကို ခံယူဘိ၏၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပထမပညတ်သိက္ခာပုဒ်နှင့် အနုပညတ်သိက္ခာပုဒ် (က) ၅၀၉။ “အကြင် ရဟန်းသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၏ လက်မှ သင်္ကန်းကိုခံယူငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။ ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ဤသိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်တော်မူ၏။

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on robes Receiving a robe from a nun Origin story First substory At one time when the Buddha was staying at Rājagaha in the Bamboo Grove, the nun Uppalavaṇṇā was staying at Sāvatthī. One morning she robed up, took her bowl and robe, and entered Sāvatthī to collect almsfood. When she had completed her almsround, eaten her meal, and returned, she went to the Blind Men’s Grove where she sat down at the foot of a tree for the day’s meditation. Just then some bandits who had stolen and slaughtered a cow were taking the meat to the Blind Men’s Grove. The head bandit saw Uppalavaṇṇā sitting at the foot of that tree. He thought, “If my sons and brothers see this nun, they’ll harass her,” and he took a different path. Soon afterwards when the meat was cooked, he took the best part, tied it up with a palm-leaf wrap, hung it from a tree not far from Uppalavaṇṇā, and said, “Whatever ascetic or brahmin sees this gift, please take it.” And he left. Uppalavaṇṇā had just come out from the stillness of meditation when she heard the head bandit making that statement. She took the meat and returned to the nunnery. The following morning she prepared the meat and made it into a bundle with her upper robe. She then rose into the air and landed in the Bamboo Grove. When she arrived, the Buddha had already gone to the village for alms, but Venerable Udāyī had been left behind to look after the dwellings. Uppalavaṇṇā approached Udāyī and said, “Sir, where’s the Buddha?” “He’s gone to the village for alms.” “Please give this meat to the Buddha.” “You’ll please the Buddha with that meat. If you give me your sarong, you’ll please me too.” “It’s hard for women to get material support, and this is one of my five robes. I don’t have another. I can’t give it away.” “Sister, just as a man giving an elephant might decorate it with a girdle, so should you, when giving meat to the Buddha, decorate me with your sarong.” Being pressured by Udāyī, Uppalavaṇṇā gave him her sarong and then returned to the nunnery. The nuns who received Uppalavaṇṇā’s bowl and robe asked her where her sarong was. And she told them what had happened. The nuns complained and criticized Udāyī, “How could Venerable Udāyī receive a robe from a nun? It’s hard for women to get material support.” The nuns told the monks. The monks of few desires complained and criticized Udāyī, “How could Venerable Udāyī receive a robe from a nun?” After rebuking him in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned Udāyī: “Is it true, Udāyī, that you did this?” “It’s true, sir.” “Is she a relative of yours?” “No.” “Foolish man, a man and a woman who are unrelated don’t know what’s appropriate and inappropriate, what’s good and bad, in dealing with each other. And still you did this. This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Preliminary ruling

‘If a monk receives a robe directly from an unrelated nun, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” In this way the Buddha laid down this training rule for the monks. Second substory

၅၁၀။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်ကြ၍ ဘိက္ခုနီမတို့၏ လဲလှယ်‘ဖလှယ်’ သော သင်္ကန်းကို မခံယူကြကုန်။ ဘိက္ခုနီမတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် အသျှင်တို့သည် ငါတို့၏ လဲလှယ်သော သင်္ကန်းကို မခံယူကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုဘိက္ခုနီမတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏၊ ထိုအခါမြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောပြောတော်မူ၍ ရဟန်းတို့ကို“ရဟန်းတို့ ရဟန်း၊ ဘိက္ခုနီမ၊ သိက္ခမာန် သာမဏေ၊ သာမဏေမဟူသော ဤသီတင်းသုံးဖေါ် ငါးဦးတို့၏လဲလှယ်သော သင်္ကန်းကို ခံယူခြင်းငှါ ခွင့်ပြုသည်”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။

Then, being afraid of wrongdoing, the monks did not receive robes from nuns even in exchange. The nuns complained and criticized them, “How can they not receive robes from us in exchange?” The monks heard the criticism of those nuns and they told the Buddha. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “Monks, I allow you to receive things in exchange from five kinds of people: monks, nuns, trainee nuns, novice monks, and novice nuns. And so, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၂၄။ ၅- (ခ) ၅၁၁။ “အကြင် ရဟန်းသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၏ လက်မှ သင်္ကန်းကိုလဲလှယ်သည်မှ တစ်ပါး ခံယူငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိ ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။ သိက္ခာပုဒ်အဖွင့်

‘If a monk receives a robe directly from an unrelated nun, except in exchange, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၅၁၂။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့ သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟုအလိုရှိအပ်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော မည်သည် အမိဘက်မှသော်လည်းကောင်း၊ အဖဘက်မှသော်လည်းကောင်းခုနစ်ဆက်မြောက် ဘိုးဘေးအစုံတိုင်အောင် မဆက်စပ်သော။ ဘိက္ခုနီမ မည်သည် ဥဘတောသံဃာ၌ ပဉ္စင်းဖြစ်သော မိန်းမတည်း။ သင်္ကန်း မည်သည် ခြောက်မျိုးသော သင်္ကန်းတို့တွင် အယုတ်ဆုံးအားဖြင့် ဝိကပ္ပနာလောက်သောသင်္ကန်းတစ်မျိုးမျိုးတည်း။ လဲလှယ်သည်မှတစ်ပါးဟူသည် လဲလှယ်ခြင်းကို ထား၍။ ခံယူအံ့၊ အားထုတ်မှု ပယောဂကြောင့် ဒုက္ကဋ် (အာပတ်သင့်၏)။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်းစွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်၏ ဤသင်္ကန်းသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၏ လက်မှလဲလှယ်သည်မှတစ်ပါး ခံယူအပ်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤ သင်္ကန်းကိုသံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေး ပါ၏ဟု (ပေးရမည်)။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. Unrelated: anyone who is not a descendant of one’s male ancestors going back eight generations, either on the mother’s side or on the father’s side. A nun: she has been given the full ordination by both Sanghas. A robe: one of the six kinds of robe-cloth, but not smaller than what can be assigned to another. Except in exchange: unless there is an exchange. If he accepts, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the robe-cloth, it becomes subject to relinquishment. The robe-cloth should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this robe-cloth, which I received directly from an unrelated nun without anything in exchange, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this robe-cloth back to you.” Permutations

၅၁၃။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ လဲလှယ်သည်မှတစ်ပါး သင်္ကန်းကို ခံယူအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ယုံမှားရှိ၍ လဲလှယ်သည်မှတစ်ပါး သင်္ကန်းကို ခံယူအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သောဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုး တော်စပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ လဲလှယ်သည်မှတစ်ပါး သင်္ကန်းကို ခံယူအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ တစ်ဖက် (ဘိက္ခုနီသံဃာ) ၌ ပဉ္စင်းဖြစ်သော ဘိက္ခုနီမ၏လက်မှ လဲလှယ်သည်မှတစ်ပါး သင်္ကန်းကို ခံယူအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If she is unrelated and he perceives her as such, and he receives robe-cloth from her, except in exchange, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If she is unrelated, but he is unsure of it, and he receives robe-cloth from her, except in exchange, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If she is unrelated, but he perceives her as related, and he receives robe-cloth from her, except in exchange, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he receives robe-cloth directly from a nun who is fully ordained only on one side, except in exchange, he commits an offense of wrong conduct. If she is related, but he perceives her as unrelated, he commits an offense of wrong conduct. If she is related, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If she is related and he perceives her as such, there is no offense. Non-offenses

၅၁၄။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ အာပတ် မသင့်၊ အဖိုး အနည်းငယ် ထိုက်တန်သော ဝတ္ထုဖြင့်အဖိုးများစွာ ထိုက်တန်သော ဝတ္ထုကိုသော်လည်းကောင်း၊ အဖိုးများစွာ ထိုက်တန်သော ဝတ္ထုဖြင့်အဖိုးအနည်းငယ် ထိုက်တန်သော ဝတ္ထုကိုသော်လည်းကောင်း လဲလှယ်အံ့၊ အာပတ် မသင့်၊ ရဟန်းသည် အကျွမ်းဝင်သဖြင့် ခံယူအံ့၊ အခိုက်အတန့်ယူအံ့၊ သင်္ကန်းမှတစ်ပါး အခြားပရိက္ခရာကို ခံယူအံ့၊ အာပတ်မသင့်။ သိက္ခမာန်၏ သာမဏေမ၏ (သင်္ကန်းကို ခံယူအံ့၊ အာပတ် မသင့်) ရူးသောရဟန်း အစလက်ဦးလွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ပဉ္စမ စီဝရပဋိဂ္ဂဟဏသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if the nun is related; if much is exchanged with little or little is exchanged with much; if he takes it on trust; if he borrows it; if he receives any requisite apart from robe-cloth; if it is a trainee nun; if it is a novice nun; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on receiving a robe from a nun, the fifth, is finished.

၁-စီဝရဝဂ် ၆-အညာတကဝိညတ္တိသိက္ခာပုဒ် ၅၁၅။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူသောအခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် တရားစကားကို ဟောပြခြင်းငှါ လိမ္မာ ကျွမ်းကျင်၏၁။ ထိုအခါ သူဌေးသားတစ်ယောက်သည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို ရိုသေစွာရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏၊ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော ထိုသူဌေးသားကိုသာကီဝင်မင်းသား အသျှင် ဥပနန္ဒသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွားကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေတော်မူ၏၊ ထိုအခါ ထိုသူဌေးသားသည်သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒက တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွားကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန် ရွှင်လန်းစေပြီးဖြစ်ရကား သာကီဝင်မင်းသားအသျှင်ဥပနန္ဒအား- “အသျှင်ဘုရား အလိုရှိရာကို အမိန့်ရှိတော်မူပါ၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် အသျှင့်အား သင်္ကန်း ဆွမ်း ကျောင်းသူနာ၏ အထောက်အပံ့ ဆေးပစ္စည်းများကို လှူနိုင်ကြပါသည်”ဟု လျှောက်၏။ ငါ့သျှင် ဒါယကာ အကယ်၍ သင်သည် ငါ့အား လှူလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ဤ သင်ဝတ်လာသော အဝတ်နှစ်ထည်မှ တစ်ထည်ကို လှူလော့ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်တို့ အမျိုးသားတို့အား အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် သွားဖို့ရာ ရှက်ဖွယ်ကဲ့သို့ဖြစ်ပါသည်၊ အသျှင်ဘုရား အိမ်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ဆိုင်းငံ့တော်မူပါ၊ အိမ်ရောက်လျှင် ဤနှစ်ထည်မှ တစ်ထည်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဤထက် သာလွန်ကောင်းမြတ်သော အထည်ကိုသော်လည်းကောင်း အပို့လွှတ်ပါမည်ဟု (လျှောက်၏)။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ထိုသူဌေးသားကို “ငါ့သျှင်ဒါယကာအကယ်၍ ငါ့အား လှူလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ဤအဝတ်နှစ်ထည်မှ တစ်ထည်ကို လှူလော့”ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်တို့ အမျိုးသားတို့အား အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် သွားဖို့ရာ ရှက်ဖွယ်ကဲ့သို့ဖြစ်ပါသည်၊ အသျှင်ဘုရား အိမ်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ဆိုင်းငံ့တော်မူပါ၊ အိမ်ရောက်လျှင် ဤနှစ်ထည်မှ တစ်ထည်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဤထက် သာလွန်ကောင်းမြတ်သော အထည်ကိုသော်လည်းကောင်း အပို့လွှတ်ပါမည်ဟု (လျှောက်၏)။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ထိုသူဌေးသားကို “ငါ့သျှင်ဒါယကာအကယ်၍ ငါ့အား လှူလိုသည်ဖြစ်အံ့၊ ဤအဝတ်နှစ်ထည်မှ တစ်ထည်ကို လှူလော့”ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်တို့ အမျိုးသားတို့အား အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် သွားဖို့ရာ ရှက်ဖွယ်ကဲ့သို့ဖြစ်ပါသည်၊ အသျှင်ဘုရား အိမ်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ဆိုင်းငံ့တော်မူပါ၊ အိမ်ရောက်လျှင် ဤနှစ်ထည်မှ တစ်ထည်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဤထက် သာလွန်ကောင်းမြတ်သော အထည်ကိုသော်လည်းကောင်း အပို့လွှတ်ပါမည်ဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့သျှင်ဒါယကာ သင်သည် မပေးလှူလိုဘဲ ဖိတ်ကြားသဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ အကြင် သင်သည် (ပေးလှူချင်ယောင်ဆောင်ကာ) ဖိတ်ကြားပြီးလျှင် မပေးလှူဟု (ဆို၏)။ ထိုအခါ ထိုသူဌေးသားသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် အတင်းအကြပ်ပြောအပ်သဖြင့်အဝတ်တစ်ထည်ကို လှူ၍ သွားလေ၏၊ လူတို့သည် ထိုသူဌေးသားကို “အသျှင် သင်သည်အဘယ့်ကြောင့် အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် လာခဲ့ပါသနည်း”ဟု ဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါထိုသူဌေးသားသည် ထိုလူတို့အား ဤအကြောင်းကို ပြောကြားလေ၏။ လူတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်ကုန်သော ဤရဟန်းတို့သည် အလိုကြီး ကုန်၏၊ မရောင့်ရဲနိုင်ကုန်၊ ဤရဟန်းတို့အား တရားသဖြင့် ဖိတ်ကြားခြင်းငှါလည်း မလွယ်ကူပေ၊ အဘယ့်ကြောင့်သူဌေးသားသည် တရားသဖြင့် ဖိတ်ကြားအပ်ပါလျက် အဝတ်ကို ယူကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆို ကြသောထိုလူတို့၏ (စကားကို) ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “သာကီဝင် မင်းသားအသျှင်ဥပနန္ဒသည် သူဌေးသားအား သင်္ကန်းကို အဘယ့်ကြောင့် တောင်းဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့်ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကုန်ကြ၏။ပ။ “ဥပနန္ဒ သင်သည် သူဌေးသားအား သင်္ကန်းကို တောင်း၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဥပနန္ဒ သင်နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သလော၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သလောဟု (မေးတော်မူရာ) မြတ်စွာဘုရား ဆွေမျိုးမတော်စပ်ပါဟု (လျှောက်၏)။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၏သင့်တော်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ မသင့်တော်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း၊ မရှိသည်ကိုလည်းကောင်း မသိနိုင်။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ထိုသို့ဖြစ်လျက် သင်သည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော သူဌေးသားအား သင်္ကန်းကို တောင်းတုံဘိ၏၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on robes Asking an unrelated person for a robe Origin story First substory At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time Venerable Upananda the Sakyan was skilled at teaching. On one occasion the son of a wealthy merchant went to Upananda, bowed, and sat down. And Upananda instructed, inspired, and gladdened him with a teaching. Afterwards that merchant’s son said to Upananda: “Venerable, please tell me what you need. I can give you robe-cloth, almsfood, a dwelling, and medicinal supplies.” “If you wish to give me something, give me one of your wrap garments.” “It’s shameful, venerable, for a gentleman to walk around in only one wrap. Please wait until I get back home. I’ll send you this wrap or a better one.” A second time and a third time Upananda said the same thing to that merchant’s son, and he got the same reply. He then said, “What’s the point of inviting me if you don’t want to give?” Being pressured by Upananda, that merchant’s son gave him one of his wraps and left. People asked him why he was walking around in only one wrap, and he told them what had happened. People complained and criticized Upananda, “These Sakyan monastics have great desires. They’re not content. Even to make them an appropriate offer isn’t easy. How could they take his wrap when the merchant’s son was making an appropriate offer?” The monks heard the complaints of those people, and the monks of few desires complained and criticized him too, “How could Venerable Upananda ask the merchant’s son for a robe?” After rebuking him in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned Upananda: “Is it true, Upananda, that you did this?” “It’s true, sir.” “Is he a relative of yours?” “No.” “Foolish man, people who are unrelated don’t know what’s appropriate and inappropriate, what’s good and bad, in dealing with each other. And still you did this. This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Preliminary ruling

၁။ ပဋ္ဋောဟု အဋ္ဌကထာ၌ရှိ၏။ ပထမပညတ်သိက္ခာပုဒ် (က) ၅၁၆။ “အကြင် ရဟန်းသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင်ကိုသော် လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်မကိုသော်လည်းကောင်း သင်္ကန်းကို တောင်းငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ်သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။ ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ဤသိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်တော်မူ၏။ အနုပညတ်သိက္ခာပုဒ်

‘If a monk asks an unrelated male or female householder for a robe, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” In this way the Buddha laid down this training rule for the monks. Second substory

၅၁၇။ ထိုအခါ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် သာကေတမြို့မှ သာဝတ္ထိမြို့သို့ ခရီးရှည် သွားကုန်၏၊ လမ်းခရီးအကြား၌ ခိုးသူတို့သည် ထွက်၍ ထိုရဟန်းတို့ကို လုယက်ကုန်၏၊ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည်“မြတ်စွာဘုရားသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင်အားသော်လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်မအားသော်လည်းကောင်း သင်္ကန်းကို တောင်းခြင်းငှါ မြစ်တားတော်မူ၏”ဟု တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ဖြစ်ကြ၍ မတောင်းကြကုန်၊ (အဝတ် မဆီး) အချည်းနှီးအတိုင်းပင် သာဝတ္ထိမြို့သို့ သွား၍ ရဟန်းတို့ကိုရှိခိုးကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင်တို့ ဤအာဇီဝက‘တက္ကတွန်း’တို့သည် ကောင်းကြပေ၏၊ ရဟန်းတို့ကို ရှိခိုးကြသည်”ဟု ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထို (အာဇီဝက အထင်ခံရသော) ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင်တို့ ငါတို့သည်အာဇီဝကများ မဟုတ်ကြပါ၊ ငါတို့သည် ရဟန်းတို့ပါတည်း”ဟု ပြန်ပြောကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည်အသျှင်ဥပါလိကို “ငါ့သျှင်ဥပါလိ တိုက်တွန်းပါ၏၊ ဤသူများကို မေးစိစစ်လော့”ဟု ဆိုကုန်၏၊ ထိုအခါအသျှင်ဥပါလိသည် မေးစိစစ်အပ်သော် ထိုရဟန်းတို့သည် ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါအသျှင်ဥပါလိသည် ထိုရဟန်းတို့ကို မေးစိစစ်ပြီးနောက် ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ ဤသူတို့သည် ရဟန်းတို့တည်း၊ ထိုရဟန်းတို့အား သင်္ကန်းတို့ကို ပေးကြကုန်လော့”ဟု ပြောဆို၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ်ကြောင့် ရဟန်းတို့သည် အချည်းနှီး လာကုန်ဘိသနည်း၊ မြက်ဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ သစ်ရွက်ဖြင့်သော်လည်းကောင်း ဖုံးလွှမ်း၍ လာရာသည် မဟုတ်ပါလော”ဟုကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူ၍ ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ သင်္ကန်းကို ခိုးသူ အလုခံရသော ရဟန်းအားသော်လည်းကောင်း၊ သင်္ကန်းပျောက်သော ရဟန်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်မကိုသော်လည်းကောင်း သင်္ကန်းကို တောင်းခြင်းငှါခွင့်ပြုသည်၊ အကြင် ကျောင်းတိုက်သို့ ရှေးဦးစွာ ကပ်ရောက်၏၊ အကယ်၍ ထိုကျောင်းတိုက်၌ သံဃာ၏ကျောင်းပိုင် သင်္ကန်းသော်လည်းကောင်း၊ အပေါ်လွှမ်းအခင်းသော်လည်းကောင်း၊ မြေအခင်းသော်လည်းကောင်း၊ ဘုံလျိုရေ ‘အစွပ်’ သော်လည်းကောင်း ရှိအံ့၊ ယူ၍ (သင်္ကန်း) ရသောအခါ ပြန်ထားမည်ဟု (နှလုံး ပြု၍) ဝတ်ရုံခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏၊ အကယ်၍ သံဃာ၏ ကျောင်းပိုင်သင်္ကန်းသော်လည်းကောင်း၊ အပေါ်လွှမ်း အခင်းသော်လည်းကောင်း၊ မြေအခင်းသော်လည်းကောင်း၊ ဘုံလျိုရေ ‘အစွပ်’ သော်လည်းကောင်း မရှိအံ့၊ မြက်ဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ သစ်ရွက်ဖြင့်သော်လည်းကောင်း ဖုံးလွှမ်း၍ လာရမည်၊ (အဝတ်မဆီး) အချည်း နှီးဖြင့်ကားမလာရသည်သာတည်း၊ လာသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။

Soon afterwards a number of monks who were traveling from Sāketa to Sāvatthī were robbed by bandits. Knowing that the Buddha had laid down this training rule and being afraid of wrongdoing, they did not ask for robes. As a consequence, they walked naked to Sāvatthī, where they bowed down to the monks. The monks there said, “These Ājīvaka ascetics are good people, as they bow down to the monks.” “We’re not Ājīvakas! We’re monks!” The monks asked Venerable Upāli to examine them. When the naked monks told him what had happened, Upāli said to the monks, “They are monks. Please give them robes.” The monks of few desires complained and criticized them, “How can monks go naked? Shouldn’t they have covered up with grass and leaves?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he gave a teaching and addressed the monks: “Monks, if a monk’s robes are stolen or lost, I allow him to ask an unrelated householder for robes. At the first monastery where he arrives, if the Sangha has a communal robe, a bedspread, a floor cover, or a mattress cover, he should take that and put it on, thinking, ‘When I get a robe, I’ll return it.’ If there’s none of these things, he should cover up with grass and leaves before going on. He should not go on while naked. If he does, he commits an offense of wrong conduct. And so, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၂၅။ ၆- (ခ) ၅၁၈။ “အကြင် ရဟန်းသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင်ကိုသော် လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်မကိုသော် လည်းကောင်း၊ အခါမှ တစ်ပါး သင်္ကန်းကို တောင်းငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုဆွေမျိုး မတော်စပ်သူကို သင်္ကန်းတောင်းရာ၌ ဤဆိုလတ္တံ့ သည်ကားအခါတည်း၊ ရဟန်းသည် သင်္ကန်းကို ခိုးသူအလုခံရသည်မူလည်း ဖြစ်၏၊ သင်္ကန်းပျောက်သည်မူလည်းဖြစ်၏၊ ဤကား ထိုဆွေမျိုးမတော်စပ်သူကို သင်္ကန်းတောင်းရာ၌ အခါတည်း” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။ သိက္ခာပုဒ်အဖွင့်

‘If a monk asks an unrelated male or female householder for a robe, except on an appropriate occasion, he commits an offense entailing relinquishment and confession. These are the appropriate occasions: his robes are stolen or his robes are lost.’” Definitions

၅၁၉။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့ သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟုအလိုရှိအပ်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ မည်သည် အမိဘက်မှသော်လည်းကောင်း၊ အဖဘက်မှသော်လည်းကောင်းခုနစ်ဆက်မြောက် ဘိုးဘေးအစုံတိုင်အောင် မဆက်စပ်သူတည်း။ အိမ်ရှင် မည်သည် အိမ်၌ နေသူ ယောကျာ်းတစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း။ အိမ်ရှင်မ မည်သည် အိမ်၌ နေသူ မိန်းမတစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း။ သင်္ကန်း မည်သည် ခြောက်မျိုးသော သင်္ကန်းတို့တွင် အယုတ်ဆုံးအားဖြင့် ဝိကပ္ပနာလောက်သောသင်္ကန်း တစ်မျိုးမျိုးတည်း။ အခါမှတစ်ပါးဟူသည် အခါကိုထား၍။ သင်္ကန်းကို ခိုးသူအလုခံရသော ရဟန်း မည်သည် ရဟန်း၏ သင်္ကန်းကို မင်းတို့သော် လည်းကောင်း၊ ခိုးသူတို့သော်လည်းကောင်း၊ သေသောက်ကြူးတို့သော်လည်းကောင်း လုယက်ကုန်၏၊ မည်သူမဆို တစ်ဦးတစ်ယောက်သော်လည်း လုယက်၏။ သင်္ကန်းပျောက်သော ရဟန်း မည်သည် ရဟန်း၏ သင်္ကန်းကို မီးသော်လည်းလောင်အပ်၏၊ ရေမျောသည်မူလည်း ဖြစ်၏၊ ကြွက်တို့သော်လည်းကောင်း၊ ခြတို့သော်လည်းကောင်း ခဲစားအပ်သည်မူလည်း ဖြစ်၏၊ သုံးဆောင်၍ ဟောင်းနွမ်းသည်မူလည်း ဖြစ်၏။ အခါမှတစ်ပါး တောင်းအံ့၊ အားထုတ်မှုပယောဂကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ ရခြင်းကြောင့်စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏၊ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင်အား အခါမှ တစ်ပါးတောင်းအပ်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. Unrelated: anyone who is not a descendant of one’s male ancestors going back eight generations, either on the mother’s side or on the father’s side. A male householder: any man who lives at home. A female householder: any woman who lives at home. A robe: one of the six kinds of robe-cloth, but not smaller than what can be assigned to another. Except on an appropriate occasion: unless it is an appropriate occasion. His robes are stolen: a monk’s robe is taken by kings, bandits, scoundrels, or whoever. His robes are lost: a monk’s robe is burned by fire, carried away by flooding, eaten by rats or termites, or worn through use. If he asks, except on an appropriate occasion, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the robe-cloth, it becomes subject to relinquishment. The robe-cloth should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this robe-cloth, which I received after asking an unrelated householder, but not on an appropriate occasion, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this robe-cloth back to you.” Permutations

၅၂၀။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ အခါမှတစ်ပါး သင်္ကန်းကိုတောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ယုံမှားရှိ၍ အခါမှ တစ်ပါး သင်္ကန်းကိုတောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူဟုထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ အခါမှ တစ်ပါး သင်္ကန်းကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If the person is unrelated and the monk perceives them as such, and he asks them for robe-cloth, except on an appropriate occasion, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the person is unrelated, but the monk is unsure of it, and he asks them for robe-cloth, except on an appropriate occasion, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the person is unrelated, but the monk perceives them as related, and he asks them for robe-cloth, except on an appropriate occasion, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the person is related, but the monk perceives them as unrelated, he commits an offense of wrong conduct. If the person is related, but the monk is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If the person is related and the monk perceives them as such, there is no offense. Non-offenses

၅၂၁။ အခါ၌ အာပတ် မသင့်၊ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူတို့အား ဖိတ်ကြားအပ်သူတို့အား သူတစ်ပါး အလို့ငှါမိမိဥစ္စာဖြင့် (တောင်းသော ရဟန်းအား) အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသောရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ဆဋ္ဌ အညာတကဝိညတ္တိသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if it is an appropriate occasion; if he asks relatives; if he asks those who have given an invitation; if he asks for the benefit of someone else; if it is by means of his own property; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on asking an unrelated person for a robe, the sixth, is finished.

၁-စီဝရဝဂ် ၇-တတုတ္တရိသိက္ခာပုဒ် ၅၂၂။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသော အခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် သင်္ကန်းကို ခိုးသူအလုခံရသော ရဟန်းတို့သို့ ချဥ်းကပ်၍ “ငါ့သျှင်တို့ မြတ်စွာဘုရားသည် သင်္ကန်းကိုခိုးသူ အလုခံရသော ရဟန်းအား လည်းကောင်း၊ သင်္ကန်းပျောက်သော ရဟန်းအားလည်းကောင်း၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင်ကိုသော် လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်မကိုသော်လည်းကောင်းသင်္ကန်းတောင်းခြင်းငှါ ခွင့်ပြုတော်မူအပ်၏၊ ငါ့သျှင်တို့ သင်္ကန်းကို တောင်းကြကုန်လော့”ဟုပြောဆိုကြကုန်၏။ ငါ့သျှင်တို့ တော်ပြီ၊ ငါတို့သည် သင်္ကန်းကို ရအပ်ပြီဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ အကျွန်ုပ်တို့သည်အသျှင်တို့အတွက် တောင်းကြပါမည်ဟု (ဆိုကြပြန်၏)။ ငါ့သျှင်တို့ တောင်းကြလော့ဟု (ခွင့်ပြုလိုက်ကြ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အိမ်ရှင်တို့သို့ ချဥ်းကပ်၍ “ငါ့သျှင် ဒါယကာတို့ သင်္ကန်းကိုခိုးသူ အလုခံရသော ရဟန်းတို့သည် လာကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့အတွက် သင်္ကန်းတို့ကို လှူကြလော့”ဟုများစွာသော သင်္ကန်းတို့ကို တောင်းကုန်၏။ ထိုအခါ ယောကျာ်းတစ်ယောက်သည် အစည်းအဝေးပြုလုပ်ရာ ဌာန၌ ထိုင်နေစဥ် ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို “အမောင် သင်္ကန်းကို ခိုးသူ အလုခံရသော ရဟန်းတို့သည် လာကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့အတွက် အကျွန်ုပ်သည် သင်္ကန်းကို လှူပြီးပြီ”ဟု ဆို၏၊ ထို (ယောကျာ်း) တစ်ယောက်ကလည်း ‘အကျွန်ုပ်လည်း လှူပြီးပါပြီ’ဟု ဆို၏၊ အခြား တစ်ယောက်ကလည်း ‘အကျွန်ုပ်လည်း လှူပြီးပါပြီ’ဟု ဆို၏၊ ထိုလူတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ကုန်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည်အတိုင်းအရှည်ကို မသိကြဘဲ များစွာသော သင်္ကန်းကို တောင်းကုန်ဘိသနည်း၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ကုန်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် အဝတ်အထည် ကုန်သွယ်ခြင်းကိုသော်လည်း ပြုကြလိမ့်မည်၊ အထည်ဈေးကိုသော်လည်း ဖြန့်ခင်းကြလိမ့်မည်”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အတိုင်းအရှည်ကို မသိကြဘဲ များစွာသောသင်္ကန်းကို အဘယ့်ကြောင့် တောင်းကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် အတိုင်းအရှည်ကို မသိကြဘဲ များစွာသော သင်္ကန်းကို တောင်းကြ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်းတို့ သင်တို့သည် အတိုင်းအရှည်ကို မသိကြဘဲ များစွာသော သင်္ကန်းကို အဘယ့်ကြောင့်တောင်းကုန်ဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ ဤ (သင်တို့ ပြုမိသော အမှု) သည်မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on robes Accepting too many robes Origin story At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, the monks from the group of six said to the monks whose robes had been stolen, “The Buddha has allowed a monk whose robes have been stolen or lost to ask an unrelated householder for a robe. You should ask for a robe.” “It’s not necessary. We’ve already gotten robes.” “We’ll ask for you.” “Do as you please.” The monks from the group of six then went to householders and said, “Monks have arrived whose robes have been stolen. Please give them robes.” And they asked for many robes. Soon afterwards in the public meeting hall a certain man said to another, “Sir, monks have arrived whose robes have been stolen. I’ve given them robes.” The other replied, “So have I.” And another said the same. They complained and criticized those monks, “How can the Sakyan monastics ask for many robes without moderation? Are they going to trade in cloth or set up shop?” The monks heard the complaints of those people, and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How could the monks from the group of six ask for many robes without moderation?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that you did this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၂၆။ ၇-၅၂၃။ ထိုရဟန်းကို ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင်သော်လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်မသော်လည်းကောင်း များစွာသော သင်္ကန်းတို့ဖြင့် ရှေးရှုဆောင်၍ ဖိတ်ကြား ငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုဆောင်လာအပ်သော သင်္ကန်းမှ သင်းပိုင်နှင့်တကွ ဧကသီမျှသာဖြစ်သော သင်္ကန်းကိုသာယာ ‘ခံယူ’ ရမည်၊ ထိုထက် အလွန် သာယာ ‘ခံယူ’ငြားအံ့။ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ်သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If an unrelated male or female householder invites that monk to take many robes, he should accept at most one sarong and one upper robe. If he accepts more than that, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၇-တတုတ္တရိသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၂၄။ ထိုရဟန်းကိုဟူသည် ခိုးသူ လုယက်အပ်သော သင်္ကန်းရှိသော ရဟန်းကို။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ မည်သည် အမိဘက်မှသော်လည်းကောင်း၊ အဖဘက်မှသော်လည်းကောင်းခုနစ်ဆက်မြောက် ဘိုးဘေးအစုံတိုင်အောင် မဆက်စပ်သော။ အိမ်ရှင် မည်သည် အိမ်၌ နေသူ ယောကျာ်းတစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း။ အိမ်ရှင်မ မည်သည် အိမ်၌ နေသူ မိန်းမတစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း။ များစွာသော သင်္ကန်းတို့ဖြင့်ဟူသည် များစွာကုန်သော သင်္ကန်းတို့ဖြင့်။ ရှေးရှုဆောင်၍ ဖိတ်ကြားငြားအံ့ဟူသည် အကြင်မျှလောက် အလိုရှိ၏၊ ထိုမျှလောက် ခံယူပါလော့ဟု (ဖိတ်ကြားငြားအံ့)။ ထိုရဟန်းသည် ထိုဆောင်လာအပ်သော သင်္ကန်းမှ သင်းပိုင်နှင့်တကွ ဧကသီမျှဖြစ်သော သင်္ကန်းကိုသာယာ ‘ခံယူ’ရမည်ဟူသည် အကယ်၍ သုံးထည်ပျောက်အံ့၊ နှစ်ထည် သာယာ ‘ခံယူ’ ရမည်၊ နှစ်ထည်ပျောက်အံ့၊ တစ်ထည် သာယာ ‘ခံယူ’ ရမည်၊ တစ်ထည်ပျောက်အံ့၊ တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မသာယာ ‘မခံယူ’အပ်။ ထိုထက်အလွန် သာယာ ‘ခံယူ’ ငြားအံ့ဟူသည် ထို (သင်းပိုင် ဧကသီ) ထက်အလွန် တောင်း ငြားအံ့၊ အားထုတ်မှု ပယောဂကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော် လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် ဤသင်္ကန်းကို ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင်သို့ ချဥ်း ကပ်၍ထို (သင်းပိုင် ဧကသီ) ထက်အလွန် တောင်းအပ်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည်ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင်အားပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

That monk: the monk whose robes have been stolen. Unrelated: anyone who is not a descendant of one’s male ancestors going back eight generations, either on the mother’s side or on the father’s side. A male householder: any man who lives at home. A female householder: any woman who lives at home. Many robes: a lot of robes. Invites to take: saying, “Take as many as you like.” He should accept at most one sarong and one upper robe: if three robes are lost, he should accept two; if two robes are lost, he should accept one; if one robe is lost, he should not accept any. If he accepts more than that: if he asks for more than that, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the robe, it becomes subject to relinquishment. The robe should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this robe, which I received after asking an unrelated householder for too many, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this robe back to you.” Permutations

၅၂၅။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ထို (သင်းပိုင်ဧကသီ) ထက်အလွန် သင်္ကန်းကို တောင်းငြားအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ယုံမှားရှိ၍ထို (သင်းပိုင်ဧကသီ) ထက်အလွန် သင်္ကန်းကို တောင်းငြားအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ထို (သင်းပိုင်ဧကသီ) ထက်အလွန် သင်္ကန်းကိုတောင်းငြားအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If the person is unrelated and the monk perceives them as such, and he asks them for too many robes, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the person is unrelated, but the monk is unsure of it, and he asks them for too many robes, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the person is unrelated, but the monk perceives them as related, and he asks them for too many robes, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the person is related, but the monk perceives them as unrelated, he commits an offense of wrong conduct. If the person is related, but the monk is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If the person is related and the monk perceives them as such, there is no offense. Non-offenses

၅၂၆။ သင်းပိုင် ဧကသီမှ ကြွင်းသည်ကို ပြန်၍ ယူခဲ့မည်ဟု ဆို၍ ယူသွားအံ့၊ အကြွင်းသည်အသျှင်အား သာလျှင် ဖြစ်ပါစေဟု လှူကုန်အံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ခိုးသူ လုယက်သော အကြောင်းမရှိဘဲလှူကုန်အံ့၊ ပျောက်သော အကြောင်းမဟုတ်ဘဲ လှူကုန်အံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူဖိတ်ကြားအပ်သူတို့အား (ထိုထက်အလွန် သင်္ကန်းကို တောင်းအံ့)၊ မိမိဥစ္စာဖြင့် (ဝယ်ယူအံ့)၊ အာပတ်မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသေော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ သတ္တမ တတုတ္တရိသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if he takes too much, but with the intention of returning the remainder; if they give, saying, “The remainder is for you;” if they give, but not because his robes were stolen; if they give, but not because his robes were lost; if it is from relatives; if it is from those who have given an invitation; if it is by means of his own property; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on accepting too many robes, the seventh, is finished.

၁-စီဝရဝဂ် ၈-ဥပက္ခဋသိက္ခာပုဒ် ၅၂၇။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ ယောကျာ်းတစ်ယောက်သည် ဇနီး ‘မယား’ ကို“အသျှင် ဥပနန္ဒအား သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအံ့ ‘လှူအံ့”’ဟု ပြောဆို၏၊ ဆွမ်းခံရဟန်း တစ်ပါးသည်ထိုယောကျာ်း၏ ပြောဆိုသော စကားကို ကြားခဲ့၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒ ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သာဝကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒအား- “ငါ့သျှင်ဥပနန္ဒ သင်သည် ဘုန်းကြီးသူဖြစ်၏၊ ဤမည်သော အရပ်၌ ယောကျာ်း တစ်ယောက်သည်ဇနီး ‘မယား’ ကို အသျှင်ဥပနန္ဒအား သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်း ‘လှူဒါန်း’ အံ့ဟု ပြောပါသည်”ဟု ဆို၏။ ငါ့သျှင် ရှိပေသည်၊ ထိုသူသည် ငါ၏ အလုပ်အကျွေးတည်းဟု ပြော၏။ ထိုအခါ သာကီဝင်မင်းသားအသျှင်ဥပနန္ဒသည် ထိုယောကျာ်းထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ထိုယောကျာ်းအား- “ဒါယကာ သင်သည် ငါ့ကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလို၏”ဟူသည် မှန်သလောဟု မေးမြန်း၏။ အသျှင် အကျွန်ုပ်အား အသျှင်ဥပနန္ဒကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအံ့ဟု အကြံဖြစ်ပါသည်ဟု (လျှောက်၏)။ ဒါယကာ အကယ်၍ သင်သည် ငါ့ကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုသည် ဖြစ်အံ့၊ ဤသို့ သဘောရှိသောသင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလော့၊ ငါသုံးဆောင်မည် မဟုတ်သော သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသော်လည်း အဘယ်ပြုအံ့နည်းဟု (ဆို၏)။ ထိုအခါ ထိုယောကျာ်းသည် “ဤသာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည်အလိုကြီးကုန်၏၊ မရောင့်ရဲနိုင်ကုန်၊ ဤရဟန်းတို့အား သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခြင်းငှါ မလွယ်ကူပေ၊ အဘယ့်ကြောင့် အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ငါသည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ငါ့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆို၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုသော ထိုယောကျာ်း၏ (စကားကို) ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲအိမ်ရှင်သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ အဘယ့်ကြောင့် ရောက်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကိုလျှောက်ကြ ကုန်၏။ပ။ “ဥပနန္ဒ သင်သည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ အိမ်ရှင်သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ရောက်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဥပနန္ဒ သင်နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သလော၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သလောဟု (မေးတော်မူရာ) မြတ်စွာဘုရား ဆွေမျိုးမတော်စပ်ပါဟု (လျှောက်၏)။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၏သင့်တော်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ မသင့်တော်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း၊ မရှိသည်ကိုလည်းကောင်း မသိနိုင်ပေ၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက် သင်သည်ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ဆွေမျိုးမတော်သော အိမ်ရှင်သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ရောက်တုံဘိ၏၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on robes Requesting a fine robe from a fund Origin story At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, a certain man said to his wife, “I’m going to give robe-cloth to Venerable Upananda.” An alms-collecting monk heard that man making that statement. He then went to Upananda the Sakyan and said, “Upananda, you have much merit. In such-and-such a place I heard a man tell his wife that he’s going to give you robe-cloth.” “He’s my supporter.” Upananda then went to that man and said, “Is it true that you want to give me robe-cloth?” “Yes, that’s just what I was thinking.” “If that’s the case, give me such-and-such robe-cloth. For what’s the point of giving robe-cloth that I won’t use?” That man complained and criticized him, “These Sakyan monastics have great desires. They’re not content. It’s no easy matter to give them robe-cloth. How could Venerable Upananda come to me and say what kind of robe-cloth he wants without first being invited by me to do so?” The monks heard the complaints of that man, and the monks of few desires complained and criticized him, “How could Venerable Upananda go to a householder and say what kind of robe-cloth he wants without first being invited to do so?” After rebuking him in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned Upananda: “Is it true, Upananda, that you did this?” “It’s true, sir.” “Is he a relative of yours?” “No.” “Foolish man, people who are unrelated don’t know what’s appropriate and inappropriate, what’s good and bad, in dealing with each other. And still you did this. This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၂၇။ ၈-၅၂၈။ “ရဟန်းကိုသာလျှင် ရည်ညွှန်း၍ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင် သည်သော်လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်မသည်သော် လည်းကောင်း သင်္ကန်းဖိုးကို ‘ဤ သင်္ကန်းဖိုးဖြင့် သင်္ကန်းကို ဝယ်၍ဤမည်သော ရဟန်းကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအံ့’ဟု စီရင်အပ်၏၊ အကယ်၍ ထိုဒါယကာသို့ထိုရဟန်းသည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ချဥ်းကပ်၍ ‘ဒါယကာ တောင်းပန်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်ကိုဒါယကာ သည် ဤသင်္ကန်းဖိုးဖြင့် ဤသို့ သဘောရှိသည်လည်းဖြစ်သော ဤသို့ သဘောရှိသည်လည်းဖြစ်သော သင်္ကန်းကို ဝယ်၍ ဖုံးလွှမ်းပါလော့’ဟု ကောင်းသည်ကို အလိုရှိသည်၏ အဖြစ်ကိုစွဲ၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်ငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏”ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a male or female householder has set aside a robe fund for an unrelated monk, thinking, “With this robe fund I will buy robe-cloth and give it to monk so-and-so;” and if that monk, without first being invited, goes to them and specifies the kind of robe-cloth he wants, saying, “Please use this robe fund to buy such-and-such robe-cloth and then give it to me,” and he does so because he wants something fine, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၈-ဥပက္ခဋသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၂၉။ ရဟန်းကိုသာလျှင် ရည်ညွှန်း၍ဟူသည် ရဟန်း၏ အကျိုးငှါ ရဟန်းကို အာရုံပြု၍ ရဟန်းကိုဖုံးလွှမ်းလို၍။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ မည်သည် အမိဘက်မှသော်လည်းကောင်း၊ အဖဘက်မှသော်လည်းကောင်းခုနစ်ဆက်မြောက်သော ဘိုးဘေးအစုံတိုင်အောင် မဆက်စပ်သော။ အိမ်ရှင် မည်သည် အိမ်၌နေသူ ယောကျာ်းတစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း။ အိမ်ရှင်မ မည်သည် အိမ်၌နေသူ မိန်းမတစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း။ သင်္ကန်းဖိုး မည်သည် ငွေ ရွှေ ပုလဲ ပတ္တမြား သန္တာ ပယင်း တေးခပ်ပြာ ချည် ဝါ တစ်ခုခုတည်း။ ဤသင်္ကန်းဖိုးဖြင့်ဟူသည် ရှေးရှုမျက်မှောက် ရောက်နေသော (သင်္ကန်းဖိုးဖြင့်)။ ဝယ်၍ဟူသည် လဲလှယ်၍။ ဖုံးလွှမ်းအံ့ဟူသည် လှူအံ့။ အကယ်၍ ထိုဒါယကာသို့ ထိုရဟန်းသည် ဟူသည် အကြင်ရဟန်းကို ရည်ညွှန်း၍ သင်္ကန်းဖိုးကိုစီရင်အပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ။ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲဟူသည် “အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားသည် အဘယ်သို့ သဘောရှိသောသင်္ကန်းကို အလိုရှိပါသနည်း၊ အသျှင်ဘုရားအတွက် အဘယ်သို့ သဘောရှိသော သင်္ကန်းကို ဝယ်ရမည်နည်း”ဟု ရှေးက မဆိုအပ်ဘဲ။ ချဥ်းကပ်၍ဟူသည် အိမ်သို့ သွား၍ တစ်နေရာသို့ ချဥ်းကပ်၍။ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်ငြားအံ့ဟူသည် အလျားရှည်သည်လည်းဖြစ်စေ အနံပြန့်သည်လည်းဖြစ်စေ အသားထူသည်လည်းဖြစ်စေ နူးညံ့ ‘ချောညက်’ သည်လည်း ဖြစ်စေ။ ဤသင်္ကန်းဖိုးဖြင့်ဟူသည် ရှေးရှု မျက်မှောက်ရောက်နေသော (သင်္ကန်းဖိုးဖြင့်)။ ဤသို့ သဘောရှိသည်လည်းဖြစ်သော ဤသို့ သဘောရှိသည်လည်းဖြစ်သောဟူသည် အလျားရှည်သည်လည်းကောင်း၊ အနံပြန့်သည်လည်းကောင်း၊ အသားထူသည်လည်းကောင်း၊ နူးညံ့ ‘ချောညက်’သည် လည်းကောင်း (ဖြစ်သော)။ ဝယ်၍ဟူသည် လဲလှယ် ‘ဖလှယ်’ ၍။ ဖုံးလွှမ်းလော့ဟူသည် လှူလော့။ ကောင်းသည်ကို အလိုရှိသည်၏ အဖြစ်ကို စွဲ၍ဟူသည် အကောင်းကို အလိုရှိသည်ဖြစ်၍ အဖိုးတန်ကို အလိုရှိသည်ဖြစ်၍။ ထိုရဟန်း၏ စကားဖြင့် အလျားရှည်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အနံပြန့်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အသားထူသည်ကိုလည်းကောင်း၊ နူးညံ့ ‘ချောညက်’ သည်ကိုလည်းကောင်း ဝယ်အံ့၊ အားထုတ်မှု ပယောဂကြောင့်ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းသည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ဆွေမျိုး မတော်စပ်သောအိမ်ရှင်သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

For a monk: for the benefit of a monk; making a monk the object of consideration, one wants to give to him. Unrelated: anyone who is not a descendant of one’s male ancestors going back eight generations, either on the mother’s side or on the father’s side. A male householder: any man who lives at home. A female householder: any woman who lives at home. A robe fund: money, gold, a pearl, a gem, a coral, a crystal, cloth, thread, or cotton wool. With this robe fund: with that which is at one’s disposal. I will buy: having traded. I will give: I will donate. If that monk: the monk the robe fund has been set aside for. Without first being invited: he or she has not said beforehand: “Venerable, what kind of robe-cloth do you need? What kind of robe-cloth can I buy for you?” Goes to them: having gone to their house or having gone wherever. Specifies the kind of robe-cloth he wants: please make it long or wide or closely woven or soft. This robe fund: that which is at one’s disposal. Such-and-such: long or wide or closely woven or soft. To buy: having traded. Give: donate. Because he wants something fine: wanting something good, wanting something expensive. If that householder buys robe-cloth that is long, wide, closely woven, or soft because of the monk’s statement, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the robe-cloth, it becomes subject to relinquishment. The robe-cloth should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this robe-cloth, which I received after going to an unrelated householder and saying what kind of robe-cloth I wanted without first being invited, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this robe-cloth back to you.” Permutations

၅၃၀။ ဆွေမျိုး မတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ အိမ်ရှင်သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ယုံမှားရှိ၍ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ အိမ်ရှင်သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူဟုထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ အိမ်ရှင်သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ရောက်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ယုံမှားရှိအံ့ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူဟုထင်မှတ်ခြင်း ရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If the householder is unrelated and the monk perceives them as such, and, without first being invited, he goes to them and specifies the kind of robe-cloth he wants, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the householder is unrelated, but the monk is unsure of it, and, without first being invited, he goes to them and specifies the kind of robe-cloth he wants, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the householder is unrelated, but the monk perceives them as related, and, without first being invited, he goes to them and specifies the kind of robe-cloth he wants, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the householder is related, but the monk perceives them as unrelated, he commits an offense of wrong conduct. If the householder is related, but the monk is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If the householder is related and the monk perceives them as such, there is no offense. Non-offenses

၅၃၁။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူတို့အား ဖိတ်ကြားသူတို့အား သူတစ်ပါးအကျိုးငှါ မိမိ ဥစ္စာဖြင့် (စီရင်ခြင်းသို့ရောက်အံ့)၊ အာပတ် မသင့်၊ အဖိုးများစွာ တန်သည်ကို ဝယ်လိုသူအား အဖိုးအနည်းငယ် တန်သည်ကိုဝယ်စေအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း အစလက်ဦးလွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ အဋ္ဌမ ဥပက္ခဋသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏

There is no offense: if it is from relatives; if it is from those who have given an invitation; if it is for the benefit of another; if it is by means of his own property; if the householder wishes to buy something expensive, but the monk has them buy something inexpensive; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on requesting a fine robe from a fund, the eighth, is finished.

၁-စီဝရဝဂ် ၉-ဒုတိယ ဥပက္ခဋသိက္ခာပုဒ် ၅၃၂။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ ယောကျာ်းတစ်ယောက်သည် ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို “အသျှင်ဥပနန္ဒအား သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအံ့”ဟု ပြောဆို၏၊ ထိုသူကလည်းအကျွန်ုပ်သည်လည်း “အသျှင် ဥပနန္ဒအား သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအံ့”ဟု ပြောဆို၏၊ ဆွမ်းခံ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ထိုယောကျာ်းတို့၏ စကားကို ကြား၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒအား- “ငါ့သျှင်ဥပနန္ဒ သင်သည် ဘုန်းကြီးပေ၏၊ ဤမည်သော အရပ်၌ ယောကျာ်းတစ်ယောက်သည် ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို ‘အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်ဥပနန္ဒအား သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအံ့’ဟု ပြောဆို၏၊ ထိုသူကလည်း ‘အကျွန်ုပ်သည်လည်း အသျှင်ဥပနန္ဒအား သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအံ့’ဟု ဆိုပါသည်”ဟု (ပြောဆို၏)။ ငါ့သျှင် ရှိကြပေသည်၊ ထိုသူတို့သည် ငါ၏ အလုပ်အကျွေးများပေတည်းဟု (ဆို၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ယောကျာ်းတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ထိုယောကျာ်းတို့ကို “ဒါယကာတို့သင်တို့သည် ငါ့ကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုကြ၏ဟူသည် မှန်ပါသလော”ဟု (မေး၏)။ အသျှင် အကျွန်ုပ်တို့အား “အသျှင်ဥပနန္ဒကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကြအံ့”ဟု အကြံဖြစ်ကြပါ သည်ဟု (လျှောက်ကြ၏)။ ဒါယကာတို့ အကယ်၍ သင်တို့သည် ငါ့ကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုကြသည် ဖြစ်ကြအံ့၊ ဤသို့သဘောရှိသော သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကြလော့၊ ငါမသုံးဆောင်သော သင်္ကန်းတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသော်လည်းအဘယ်ပြုအံ့နည်းဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ ထိုယောကျာ်းတို့သည် ဤသာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် အလိုကြီးကြကုန်၏၊ မရောင့်ရဲနိုင်ကြကုန်၊ ဤရဟန်းတို့ကို သင်္ကန်းတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခြင်းငှါ မလွယ်ကူပေ၊ အဘယ်ကြောင့် အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ငါတို့သည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်ဘိသနည်းဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုသူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား အသျှင် ဥပနန္ဒသည် ရှေးက မဖိတ်ကြား အပ်ဘဲအိမ်ရှင်တို့သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်ဘိသနည်း”ဟုကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် သာကီဝင်မင်းသားအသျှင်ဥပနန္ဒကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ဥပနန္ဒ သင်သည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ အိမ်ရှင်တို့သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူး စီရင်ခြင်းသို့ ရောက်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဥပနန္ဒ သင်နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြသလော၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ကြသလောဟု (မေးတော်မူရာ) မြတ်စွာဘုရား ဆွေမျိုးမတော်စပ်ကြပါဟု လျှောက်၏။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူတို့၏ သင့်တော်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ မသင့်တော်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း မရှိသည်ကိုလည်းကောင်း မသိနိုင်၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက် သင်သည် ရှေးကမဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင်တို့သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ရောက်တုံဘိ၏၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on robes Requesting a fine robe from a combined fund Origin story At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, a certain man said to another man, “I’m going to give robe-cloth to Venerable Upananda.” And he replied, “So am I.” An alms-collecting monk heard that conversation. He then went to Upananda the Sakyan and said, “Upananda, you have much merit. In such-and-such a place I heard two men telling each other that they’re each going to give you robe-cloth.” “They are my supporters.” Upananda then went to those men and said, “Is it true that you want to give me robe-cloth?” “Yes, that’s just what we were thinking.” “If that’s the case, then give me such-and-such robe-cloth. For what’s the point of giving robe-cloth that I won’t use?” Those men complained and criticized him, “These Sakyan monastics have great desires. They’re not content. It’s no easy matter to give them robe-cloth. How could Venerable Upananda come to us and say what kind of robe-cloth he wants without first being invited by us to do so?” The monks heard the complaints of those men, and the monks of few desires complained and criticized him, “How could Venerable Upananda go to householders and say what kind of robe-cloth he wants without first being invited to do so?” After rebuking him in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned Upananda: “Is it true, Upananda, that you did this?” “It’s true, sir.” “Are they relatives of yours?” “No.” “Foolish man, people who are unrelated don’t know what’s appropriate and inappropriate, what’s good and bad, in dealing with each other. And still you did this. This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၂၈။ ၉-၅၃၃။ “ရဟန်းကိုသာလျှင် ရည်ညွှန်း၍ နှစ်ဦးကုန်သော ဆွေမျိုး မတော်စပ်ကုန်သောအိမ်ရှင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်မတို့သည်လည်းကောင်း၊ အသီးအသီးသော သင်္ကန်းဖိုးတို့ကို‘ငါတို့သည် ဤအသီးအသီးသော သင်္ကန်းဖိုး တို့ဖြင့် အသီးအသီးသော သင်္ကန်းတို့ကို ဝယ်၍ဤမည်သော ရဟန်းကို သင်္ကန်း တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကုန်အံ့’ဟု စီရင်အပ်ကုန်၏၊ အကယ်၍ထိုရဟန်းသည် ထိုဒါယကာ တို့သို့ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ချဥ်းကပ်၍ ‘ဒါယကာတို့ တောင်းပန်တိုက်တွန်း ပါသည်၊ ငါ့ကို ဤအသီးသီးသော သင်္ကန်းဖိုးတို့ဖြင့် ဤသို့သဘောရှိသည်လည်းဖြစ် သောဤသို့သဘောရှိသည်လည်းဖြစ်သော သင်္ကန်းကို ဝယ်၍ နှစ်ယောက်ဖြစ်ကြ သူတို့သည် တစ်ပေါင်းတည်းဖြစ်ကုန်လျက် ဖုံးလွှမ်းကြကုန်လော့’ဟု ကောင်းသည်ကို အလိုရှိသည်၏ အဖြစ်ကို စွဲ၍ သင်္ကန်း၌အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်ငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိ ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If two male or female householders have set aside separate robe funds for an unrelated monk, thinking, “With these separate robe funds we’ll buy separate robe-cloths and give them to monk so-and-so;” and if that monk, without first being invited, goes to them and specifies the kind of robe-cloth he wants, saying, “Please put these separate robe funds together to buy such-and-such robe-cloth and then give it to me,” and he does so because he wants something fine, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၉-ဒုတိယ ဥပက္ခဋသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၃၄။ ရဟန်းကိုသာလျှင် ရည်ညွှန်း၍ဟူသည် ရဟန်း၏ အကျိုးငှါ ရဟန်းကို အာရုံပြု၍ ရဟန်း ကိုဖုံးလွှမ်းလိုကြ၍။ နှစ်ဦးကုန်သောဟူသည် နှစ်ယောက်ကုန်သော။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ကုန်သော မည်သည် အမိဘက်မှသော်လည်းကောင်း၊ အဖဘက်မှသော်လည်းကောင်းခုနစ်ဆက်မြောက် ဘိုးဘေး အစုံတိုင်အောင် မဆက်စပ်ကုန်သော။ အိမ်ရှင်တို့ မည်သည် အိမ်၌ နေကြသော ယောကျာ်းအားလုံးတို့တည်း။ အိမ်ရှင်မတို့ မည်သည် အိမ်၌ နေကြသော မိန်းမအားလုံးတို့တည်း။ သင်္ကန်းဖိုးတို့ မည်သည် ငွေ ရွှေ ပုလဲ ပတ္တမြား သန္တာ ပယင်း တေးခပ်ပြာ ချည် ဝါ တစ်ခုခုတည်း။ ဤသင်္ကန်းဖိုးတို့ဖြင့်ဟူသည် ရှေးရှုမျက်မှောက်ရောက်နေကုန်သော (သင်္ကန်းဖိုးတို့ဖြင့်)။ ဝယ်၍ဟူသည် လဲလှယ်၍။ ဖုံးလွှမ်းကုန်အံ့ဟူသည် လှူကုန်အံ့။ အကယ်၍ ထိုရဟန်းသည် ထိုဒါယကာတို့သို့ဟူသည် အကြင်ရဟန်းကို ရည်ညွှန်း၍ သင်္ကန်းဖိုး တို့ကိုစီရင်အပ်ကုန်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ။ ရှေးကမဖိတ်ကြားအပ်ဘဲဟူသည် “အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားသည် အဘယ်သို့ သဘော ရှိသောသင်္ကန်းကို အလိုရှိပါသနည်း၊ အသျှင်ဘုရားအတွက် အဘယ်သို့ သဘောရှိသော သင်္ကန်းကိုဝယ်ကြရအံ့နည်း”ဟု ရှေးက မဆိုအပ်ဘဲ။ ချဥ်းကပ်၍ဟူသည် အိမ်သို့ သွား၍ တစ်နေရာရာသို့ ချဥ်းကပ်၍။ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်ငြားအံ့ဟူသည် အလျားရှည်သည်လည်းဖြစ်စေ အနံပြန့်သည်လည်းဖြစ်စေ အသားထူသည်လည်းဖြစ်စေ နူးညံ့ ‘ချောညက်’ သည်လည်းဖြစ်စေ။ ဤသင်္ကန်းဖိုးတို့ဖြင့်ဟူသည် ရှေးရှု မျက်မှောက်ရောက်နေကုန်သော (သင်္ကန်းဖိုးတို့ဖြင့်)။ ဤသို့ သဘောရှိသည်လည်းဖြစ်သော ဤသို့ သဘောရှိသည်လည်းဖြစ်သောဟူသည် အလျားရှည်သည်လည်းကောင်း၊ အနံပြန့်သည်လည်းကောင်း၊ အသားထူသည်လည်းကောင်း၊ နူးညံ့ ‘ချောညက်’ သည်လည်းကောင်း (ဖြစ်သော)။ ဝယ်၍ဟူသည် လဲလှယ်၍။ ဖုံးလွှမ်းကြလော့ဟူသည် လှူကြလော့။ နှစ်ယောက်ဖြစ်ကြသူတို့သည် တစ်ပေါင်းတည်း ဖြစ်ကြကုန်လျက်ဟူသည် လူနှစ်ယောက်တို့သည်လည်း တစ်ပေါင်းတည်းဖြင့်။ ကောင်းသည်ကို အလိုရှိသည်၏ အဖြစ်ကို စွဲ၍ဟူသည် အကောင်းကို အလိုရှိသည်ဖြစ်၍ အဖိုးတန်ကိုအလိုရှိသည်ဖြစ်၍။ ထိုရဟန်း၏ စကားဖြင့် အလျားရှည်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အနံ ‘ပြန့်ကျယ်’ သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အသားထူသည်ကိုလည်းကောင်း၊ နူးညံ့ ‘ချောညက်’ သည်ကိုလည်းကောင်း ဝယ်ကုန်အံ့၊ အားထုတ်မှုလုံ့လ ပယောဂကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤအကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းသည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ဆွေမျိုး မတော်စပ်ကြသောအိမ်ရှင်တို့သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

For a monk: for the benefit of a monk; making a monk the object of consideration, they want to give to him. Two: a pair. Unrelated: anyone who is not a descendant of one’s male ancestors going back eight generations, either on the mother’s side or on the father’s side. Male householders: any men who live at home. Female householders: any women who live at home. Robe funds: money, gold, pearls, gems, corals, crystals, cloth, thread, or cotton wool. With these separate robe funds: with that which is at their disposal. We’ll buy: having traded. We’ll give: we’ll donate. If that monk: the monk the robe funds have been set aside for. Without first being invited: they have not said beforehand: “Venerable, what kind of robe-cloth do you need? What kind of robe-cloth can we buy for you?” Goes to them: having gone to their house or having gone wherever. Specifies the kind of robe-cloth he wants: please make it long or wide or closely woven or soft. These separate robe funds: that which is at their disposal. Such-and-such: long or wide or closely woven or soft. To buy: having traded. Give: donate. Put together: two people supplying him with one robe-cloth. Because he wants something fine: wanting something good, wanting something expensive. If those householders buy robe-cloth that is long, wide, closely woven, or soft because of his statement, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the robe-cloth, it becomes subject to relinquishment. The robe-cloth should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this robe-cloth, which I received after going to unrelated householders and saying what kind of robe-cloth I wanted without first being invited, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this robe-cloth back to you.” Permutations

၅၃၅။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲအိမ်ရှင်တို့သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ် သူ၌ ယုံမှားရှိ၍ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ အိမ်ရှင်တို့သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍ ရှေးက မဖိတ် ကြားအပ်ဘဲ အိမ်ရှင်တို့သို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌အထူးစီရင်ခြင်း သို့ ရောက်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If the householders are unrelated and he perceives them as such, and, without first being invited, he goes to them and specifies the kind of robe-cloth he wants, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the householders are unrelated, but he is unsure of it, and, without first being invited, he goes to them and specifies the kind of robe-cloth he wants, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the householders are unrelated, but he perceives them as related, and, without first being invited, he goes to them and specifies the kind of robe-cloth he wants, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the householders are related, but he perceives them as unrelated, he commits an offense of wrong conduct. If the householders are related, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If the householders are related and he perceives them as such, there is no offense. Non-offenses

၅၃၆။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူတို့အား၊ ဖိတ်ကြားသူတို့အား၊ သူတစ်ပါးအကျိုးငှါ မိမိဥစ္စာဖြင့် (စီရင်ခြင်းသို့ရောက်အံ့)၊ အာပတ် မသင့်။ အဖိုးများစွာ ထိုက်တန်သည်ကို ဝယ်လိုသူတို့အား အဖိုးအနည်းငယ်တန်သည်ကို ဝယ်စေအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသောရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ နဝမ ဒုတိယဥပက္ခဋသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if it is from relatives; if it is from those who have given an invitation; if it is for the benefit of another; if it is by means of his own property; if the householders wish to buy something expensive, but he has them buy something inexpensive; if he is insane; if he is the first offender. The second training rule on requesting a fine robe from a combined fund, the ninth, is finished.

၁-စီဝရဝဂ် ၁၀-ရာဇသိက္ခာပုဒ် ၅၃၇။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒ၏ အလုပ်အကျွေးအမတ်ကြီးသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင် ဥပနန္ဒထံသို့ “ဤသင်္ကန်းဖိုးဖြင့် သင်္ကန်းကို ဝယ်၍ အသျှင်ဥပနန္ဒအား သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလော့”ဟု တမန်ဖြင့် သင်္ကန်းဖိုးကို ပို့လွှတ်စေ၏။ ထိုအခါ ထိုတမန်သည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သာကီဝင်မင်းသားအသျှင်ဥပနန္ဒကို “အသျှင်ဘုရား ဤသင်္ကန်းဖိုးကို အသျှင့်အား ရည်ညွှန်း၍ ဆောင်လာအပ်ပါသည်၊ အသျှင်သည် သင်္ကန်းဖိုးကို ခံယူတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏၊ ဤသို့ ဆိုလတ်သော် သာကီဝင်မင်းသားအသျှင်ဥပနန္ဒသည် ထိုတမန်ကို “ဒါယကာ ငါတို့သည် သင်္ကန်းဖိုးကိုကား မခံယူကြ၊ ငါတို့သည်အခါအား လျော်စွာ အပ်စပ်သော သင်္ကန်းကိုသာ ခံယူကြသည်”ဟု ဆို၏။ ဤသို့ ဆိုလတ်သော်ထိုတမန်သည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို “အသျှင့်အား တစ်ဦးတစ်ယောက်သောအမှုကြီးငယ်ကို ပြုသူ ရှိပါ သလော”ဟု မေးလျှောက်၏။ ထိုအခါ ဥပါသကာ တစ်ယောက်သည် အရံသို့ ပြုဖွယ်‘ကိစ္စ္စ’တစ်ခုဖြင့် သွား၏၊ ထိုအခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ထိုတမန်ကို “ဒါယကာ ဤဥပါသကာသည်ကား ရဟန်းတို့၏ အမှုကြီးငယ်ကို ပြုသူတည်း”ဟု ဆို၏၊ ထိုအခါ ထိုတမန်သည် ထိုဥပါသကာကို သိစေ၍ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို “အသျှင်ဘုရား အသျှင်သည် ညွှန်းအပ်သော အမှုကြီးငယ်ပြုသူကို အကျွန်ုပ်သည် သိစေအပ်ပြီးပါပြီ၊ အသျှင်သည် သင့်လျော်သော အခါ၌ချဥ်းကပ်တော်မူပါလော့၊ အသျှင့်ကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်း ‘လှူ’ ပါလိမ့်မည်”ဟု လျှောက်၏။ ထိုအခါ ထိုအမတ်ကြီးသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ “အသျှင်သည် ထိုသင်္ကန်းကိုသုံးဆောင်တော်မူလော့၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် အသျှင်ဘုရား ထိုသင်္ကန်းသုံးဆောင်သည်ကို အလိုရှိကြပါသည်”ဟု တမန်ကိုစေလွှတ်၏။ ထိုအခါ၌ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ထိုဥပါသကာကို တစ်စုံတစ်ခုမျှ မပြောဆိုပေ။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ထိုအမတ်ကြီးသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ “အသျှင်သည်ထိုသင်္ကန်းကို သုံးဆောင်တော်မူလော့၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် အသျှင်ဘုရား ထိုသင်္ကန်းသုံးဆောင်သည်ကိုအလိုရှိကြပါသည်”ဟု တမန်ကိုစေလွှတ်၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း သာကီဝင်မင်းသားအသျှင်ဥပနန္ဒသည် ထိုဥပါသကာကို တစ်စုံတစ်ခုမျှ မပြောဆိုပေ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ထိုအမတ်ကြီးသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ “အသျှင်သည်ထိုသင်္ကန်းကို သုံးဆောင်တော်မူလော့၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် အသျှင်ဘုရား ထိုသင်္ကန်းသုံးဆောင်သည်ကိုအလိုရှိကြပါသည်”ဟု တမန်ကိုစေလွှတ်၏။ ထိုစဥ်အခါ၌ နိဂုံးသားတို့၏ စည်းဝေးချိန်ဖြစ်၏၊ နိဂုံးသားအပေါင်းသည်လည်း “နောက်မှလာရောက်သူအား ငါးဆယ် (ဒဏ်) တပ်ရမည်”ဟု ကတိကဝတ် ပြုထား၏၊ ထိုအခါသာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ထိုဥပါသကာထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ထိုဥပါသကာအား- “ဒါယကာ ငါသည် သင်္ကန်းကို အလိုရှိသည်”ဟု ပြောဆို၏။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်တို့အား ယနေ့ (တစ်ရက်မျှ) ဆိုင်းငံ့တော်မူပါ၊ နိဂုံးသားတို့၏ စည်းဝေးချိန်ပါတည်း၊ နိဂုံးသားအပေါင်းကလည်း “နောက်မှ လာရောက်သူအား ငါးဆယ် (ဒဏ်) တပ်ရမည်”ဟုကတိကဝတ် ပြုထားပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ “ဒါယကာ ငါ့အား ယနေ့ပင် သင်္ကန်းကို ပေးလော့”ဟု (ဆို၍) အောက်ပိုးကြိုက်သော ပုဆိုး၌ ဆွဲလေ၏။ ထိုအခါ ထိုဥပါသကာသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒက အတင်းအကြပ် ဆိုအပ်သည် ဖြစ်၍သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒအတွက် သင်္ကန်းကို ဝယ်ပြီးလျှင် နောက်မှ သွားရလေ၏။ လူတို့သည်ထိုဥပါသကာကို “အမောင် သင်သည် အဘယ့်ကြောင့် နောက်မှ လာရောက်သနည်း၊ သင်သည်ငါးဆယ်ဆုံးပြီ”ဟု ဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုဥပါသကာသည် ထိုလူတို့အား ဤအကြောင်းကို ပြောကြား၏၊ လူတို့သည် ဤသာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းများသည် အလိုကြီးကြကုန်၏၊ မရောင့်ရဲနိုင်ကြကုန်၊ ဤရဟန်းတို့အား အမှုကြီးငယ်ကိုသော်လည်း ပြုခြင်းငှါ မလွယ်ကူ၊ ဥပါသကာသည်‘အသျှင်ဘုရား ယနေ့ (တစ်ရက်မျှ) ဆိုင်းငံ့တော်မူပါ’ဟု ဆိုအပ်လျက် အဘယ့်ကြောင့် မဆိုင်းငံ့ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏။ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ဥပါသကာက ‘အသျှင်ဘုရားယနေ့ (တစ်ရက်မျှ) အကျွန်ုပ်တို့အား ဆိုင်းငံ့တော်မူပါ’ဟု ဆိုအပ်လျက် အဘယ်ကြောင့် မဆိုင်းငံ့ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ဥပနန္ဒ သင်သည် ဥပါသကာက ‘အသျှင်ဘုရား ယနေ့ (တစ်ရက်မျှ) အကျွန်ုပ်တို့အား ဆိုင်းငံ့တော်မူပါ’ဟု ဆိုအပ်လျက် မဆိုင်းငံ့ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်း အဘယ့်ကြောင့် သင်သည် ဥပါသကာက- ‘အသျှင်ဘုရား ယနေ့ (တစ်ရက်မျှ) အကျွန်ုပ်တို့အား ဆိုင်းငံ့တော်မူပါ’ဟု ဆိုအပ်လျက် မဆိုင်းငံ့ဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤ သိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on robes Excessive prompting to get a robe Origin story At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time a certain government official was a supporter of Venerable Upananda the Sakyan. On one occasion that official sent a robe fund by messenger, saying, “Buy robe-cloth with this fund and give it to Venerable Upananda.” The messenger went to Upananda and said, “Venerable, I’ve brought a robe fund for you. Please receive it.” “We don’t receive robe funds, but we do receive allowable robe-cloth at the right time.” “Is there anyone who provides services for you?” Just then a lay follower had come to the monastery on some business. Upananda told the messenger, “This lay follower provides services for the monks.” The messenger instructed that lay follower and then returned to Upananda, saying, “I’ve instructed the lay follower you pointed out to me. Please go to them at the right time and they’ll give you robe-cloth.” Later on that government official sent a message to Upananda, saying, “Please use the robe-cloth. I would like you to use the robe-cloth.” When Upananda did not say anything to that lay follower, that government official sent him a second message saying the same thing. When Upananda still did not say anything to that lay follower, that government official sent him a third message. At that time the householder association had made an agreement that whoever came late to a meeting would be fined fifty coins. And now they were having a meeting. Just then Upananda went to that lay follower and said, “I need robe-cloth.” “Please wait one day, venerable, for today there’s a meeting of the householder association. They’ve made an agreement that whoever comes late gets fined fifty coins.” Saying, “Give me the robe-cloth today,” he grabbed him by the belt. Being pressured by Upananda, the lay follower bought him robe-cloth, and as a consequence he was late for the meeting. People asked him, “Sir, why are you late? You’ve just lost fifty coins.” When that lay follower told them what had happened, they complained and criticized Upananda, “These Sakyan monastics have great desires. They’re not content. It’s no easy matter to provide them with a service. How could Venerable Upananda not agree when asked by a lay follower to wait for a day?” The monks heard the complaints of those people, and the monks of few desires complained and criticized him, “How could Venerable Upananda not agree when asked by a lay follower to wait for a day?” After rebuking him in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned Upananda: “Is it true, Upananda, that you did this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked him … “Foolish man, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၂၉။ ၁၀-၅၃၈။ “ရဟန်းကိုသာလျှင် ရည်ညွှန်း၍ မင်းသော်လည်းကောင်း မင်းခစားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဏ္ဏားသော်လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်သော်လည်းကောင်း ‘ဤသင်္ကန်းဖိုးဖြင့် သင်္ကန်းကိုဝယ်၍ ဤမည်သော ရဟန်းကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလော့’ဟု တမန်ဖြင့် သင်္ကန်းဖိုးကို ပို့စေငြားအံ့၊ အကယ်၍ ထိုတမန်သည် ထိုရဟန်းသို့ ချဥ်းကပ်၍ ‘အသျှင်ဘုရား အသျှင့်ကို ရည်ညွှန်း၍ဤသင်္ကန်းဖိုးကို ဆောင်လာအပ်ပါသည်၊ အသျှင်သည် သင်္ကန်းဖိုးကို ခံယူတော်မူပါလော့’ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုတမန်ကို ‘ဒါယကာ ငါတို့သည် သင်္ကန်းဖိုးကိုကား မခံယူကြ၊ ငါတို့သည်သင့်လျော်သောအခါ၌ အပ်စပ်သော သင်္ကန်းကိုသာ ခံယူ ကုန်၏’ဟု ဆိုရာ၏၊ အကယ်၍ ထိုတမန်သည်ထိုရဟန်းကို ‘အသျှင့်အား အမှုကြီးငယ်ကို ပြုသူ တစ်ဦးတစ်ယောက် ရှိပါသလော’ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ သင်္ကန်းကို အလိုရှိသော ရဟန်းသည် အရံစောင့်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဥပါသကာကိုသော်လည်းကောင်း ‘ဒါယကာ ဤသူသည် ရဟန်းတို့၏ အမှုကြီးငယ်ကို ပြုသူတည်း’ဟုအမှုကြီးငယ်ပြုသူကို ညွှန်းရမည်၊ အကယ်၍ ထိုတမန်သည် ထိုအမှုကြီးငယ် ပြုသူကို သိစေပြီးလျှင် ထိုရဟန်းသို့ ချဥ်းကပ်၍ ‘အသျှင်ဘုရား အသျှင်သည် ညွှန်း အပ်သော အမှုကြီးငယ်ပြုသူကိုအကျွန်ုပ်သည် သိစေအပ်ပြီးပါပြီ၊ အသျှင်သည် သင့်လျော်သော အခါ၌ ချဥ်းကပ်တော်မူလော့၊ အသျှင့်ကိုသင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်း ‘လှူ’ ပါလိမ့်မည်’ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ သင်္ကန်းကို အလိုရှိသော ရဟန်းသည် အမှုကြီးငယ်ပြုသူသို့ ချဥ်းကပ်၍ ‘ဒါယကာ ငါ့အား သင်္ကန်းဖြင့် အလိုရှိသည်’ဟု နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်တောင်းရမည်၊ သတိပေးရမည်၊ နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် တောင်းလတ်သော် သတိပေးလတ်သော်ထိုသင်္ကန်းကို ပြီးစေငြားအံ့၊ ဤသို့ ပြီးစေခြင်းသည် ကောင်း၏၊ အကယ်၍မပြီးစေငြားအံ့၊ လေးကြိမ်ငါးကြိမ် ခြောက်ကြိမ် တိုင်ရုံမျှ ဆိတ်ဆိတ် ဖြစ်လျက် ရည်မှတ်၍ ရပ်ရမည်၊ လေးကြိမ် ငါးကြိမ်ခြောက်ကြိမ်တိုင်ရုံမျှ ဆိတ်ဆိတ် ဖြစ်လျက် ရည်မှတ်၍ ရပ်သည်ရှိသော် ထိုသင်္ကန်းကို ပြီးစေငြားအံ့၊ ဤသို့ ပြီးစေခြင်းသည် ကောင်း၏၊ အကယ်၍ ထို (နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်တောင်းခြင်း သတိပေးခြင်း၊ လေးကြိမ် ငါးကြိမ် ခြောက်ကြိမ် ရပ်ခြင်း) ထက်အလွန် အားထုတ်သည် ဖြစ်၍ ထိုသင်္ကန်းကိုပြီးစေငြားအံ့၊ နိဿဂ္ဂိ ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ အကယ်၍ မပြီးစေငြားအံ့၊ သင်္ကန်းဖိုးဆောင်လာရင်းဒါယကာအထံ ‘ဒါယကာတို့ သင်တို့သည် ရဟန်းကို ရည်ညွှန်း၍ ပို့အပ်သော သင်္ကန်းဖိုးသည်ထိုရဟန်းအား အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ မခံစားရ၊ ဒါယကာတို့ မိမိ ဥစ္စာကို တောင်းကြကုန်လော့၊ သင်တို့၏ဥစ္စာကို မပျက်စီးစေလင့်’ဟု ကိုယ်တိုင် သော်လည်း သွားရမည်၊ တမန်ကိုသော်လည်းစေရမည်၊ ဤသည်ကား ထိုသင်္ကန်းဖိုး ပို့စေရာ၌ ကျင့်ဝတ်တည်း” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a king, a king’s employee, a brahmin, or a householder sends a robe fund for a monk by messenger, saying, “Buy robe-cloth with this robe fund and give it to monk so-and-so,” and the messenger goes to that monk and says, “Venerable, I have brought a robe fund for you. Please receive it,” then that monk should reply, “We don’t receive robe funds, but we do receive allowable robe-cloth at the right time.” If that messenger says, “Is there anyone who provides services for you?” the monk, if he needs robe-cloth, should point out a monastery worker or a lay follower and say, “They provide services for the monks.” If the messenger instructs that service provider and then returns to the monk and says, “Venerable, I have instructed the service provider you pointed out. Please go to them at the right time and they’ll give you robe-cloth,” then, if that monk needs robe-cloth, he should go to that service provider and prompt them and remind them two or three times, saying, “I need robe-cloth.” If he then gets robe-cloth, all is well. If he does not get it, he should stand in silence for it at most six times. If he then gets robe-cloth, all is well. If he makes any further effort and then gets robe-cloth, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he does not get robe-cloth, he should go to the owners of that robe fund, or send a message, saying, “That monk hasn’t received any benefit from the robe fund you sent for him. Please recover what’s yours, or it might perish.” This is the proper procedure.’” Definitions

၁၀-ရာဇသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၃၉။ ရဟန်းကိုသာလျှင် ရည်ညွှန်း၍ဟူသည် ရဟန်း၏ အကျိုးငှါ ရဟန်းကို အာရုံပြု၍ ရဟန်းကိုဖုံးလွှမ်းလို၍။ မင်း မည်သည် တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း။ မင်းခစား မည်သည် မင်း၏ စားနပ်ရိက္ခာကို ယူသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း။ ပုဏ္ဏား မည်သည် ဇာတ်အားဖြင့် ပုဏ္ဏားဖြစ်သူတည်း။ အိမ်ရှင် မည်သည် မင်းကိုလည်းကောင်း၊ မင်းခစားကိုလည်းကောင်း၊ ပုဏ္ဏားကိုလည်းကောင်း ထား၍ကြွင်းသောသူသည် အိမ်ရှင်မည်၏။ သင်္ကန်းဖိုး မည်သည် ငွေ ရွှေ ပုလဲ ပတ္တမြား တစ်ခုခုတည်း။ ဤသင်္ကန်းဖိုးဖြင့်ဟူသည် ရှေးရှုမျက်မှောက် ရောက်နေသော (သင်္ကန်းဖိုးဖြင့်)။ ဝယ်၍ဟူသည် လဲလှယ်၍။ ဖုံးလွှမ်းလော့ဟူသည် လှူလော့။ အကယ်၍ ထိုတမန်သည် ထိုရဟန်းသို့ ချဥ်းကပ်၍ “အသျှင်ဘုရား အသျှင့်ကို ရည်ညွှန်း၍ဤသင်္ကန်းဖိုးကို ဆောင်လာအပ်ပါသည်၊ အသျှင်သည် သင်္ကန်းဖိုးကို ခံယူတော်မူလော့”ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုတမန်ကို ‘ဒါယကာ ငါတို့သည် သင်္ကန်းဖိုးကိုကား မခံယူကြ၊ (ငါတို့သည်) သင့်လျော်သောအခါ၌ အပ်စပ်သောသင်္ကန်းကိုသာ ခံယူကြသည်’ဟု ဆိုရာ၏၊ ထိုတမန်သည် ထိုရဟန်းကို“အသျှင့်အား အမှုကြီးငယ် ပြုသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ရှိပါသလော”ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ သင်္ကန်းကိုအလိုရှိသောရဟန်းသည် အရံစောင့်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဥပါသကာကိုသော်လည်းကောင်း “ဒါယကာဤသူသည် ရဟန်းတို့၏ အမှုကြီးငယ်ကို ပြုသူတည်း”ဟု အမှုကြီးငယ် ပြုသူကို ညွှန်းရမည်၊ “၊ ထိုသူအား ပေးလော့ဟူ၍သော်လည်းကောင်း၊ ထိုသူသည် သိမ်းထားလိမ့်မည်ဟူ၍သော်လည်းကောင်း၊ ထိုသူသည် လဲလှယ် ‘ဖလှယ်’ လိမ့်မည်ဟူ၍ သော်လည်းကောင်း၊ ထိုသူသည် ဝယ်လိမ့်မည်ဟူ၍ သော်လည်းကောင်း”မပြောရ။ အကယ်၍ ထိုတမန်သည် ထိုအမှုကြီးငယ် ပြုသူကို သိစေပြီးလျှင် ထိုရဟန်းသို့ ချဥ်းကပ်၍“အသျှင်ဘုရား အသျှင်သည် ညွှန်းအပ်သော အမှုကြီးငယ် ပြုသူကို အကျွန်ုပ်သည် သိစေအပ်ပြီးပါပြီ၊ အသျှင်သည် သင့်လျော်သောအခါ၌ ချဥ်းကပ်တော်မူလော့၊ အသျှင့်ကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်း ‘လှူ’ ပါလိမ့်မည်”ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ သင်္ကန်းကို အလိုရှိသော ရဟန်းသည် အမှုကြီးငယ် ပြုသူကို ချဥ်းကပ်၍ “ဒါယကာ ငါသည် သင်္ကန်းကို အလိုရှိသည်”ဟု နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် တောင်းရမည်၊ သတိပေးရမည်၊ “ငါ့အား သင်္ကန်းကို ပေးလော့၊ ငါ့အတွက် သင်္ကန်းကို ဆောင်ခဲ့လော့၊ ငါ့အတွက် သင်္ကန်းကိုလဲလှယ်လော့၊ ငါ့အတွက် သင်္ကန်းကို ဝယ်လော့”ဟု မပြောရ။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ပြောရမည်။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ပြောရမည်။ အကယ်၍ ပြီးစေအံ့၊ ဤသို့ပြီးစေခြင်းသည် ကောင်း၏၊ အကယ်၍ မပြီးစေအံ့၊ ထိုအရပ်သို့ သွား၍ ဆိတ်ဆိတ်ဖြစ်လျက်ရည်ညွှန်း၍ ရပ်ရမည်၊ နေရာ၌ မထိုင်ရ၊ (ဆွမ်းစသော) အာမိသကို မခံယူရ၊ တရားကို မဟောရ၊ “အဘယ်အကြောင်းကြောင့် လာပါသနည်း”ဟု မေးလျှင် “ငါ့သျှင် သိလော့”ဟု ပြောရမည်၊ အကယ်၍နေရာ၌မူလည်း ထိုင်အံ့၊ အာမိသကိုသော်လည်း ခံယူအံ့၊ တရားကိုသော်လည်း ဟောအံ့၊ ရပ်ခြင်း ပျက်၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ရပ်ရမည်။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ရပ်ရမည်။ လေးကြိမ်တောင်း၍ လေးကြိမ်ရပ်ရမည်။ ငါးကြိမ်တောင်း၍ နှစ်ကြိမ်ရပ်ရမည်၊ ခြောက်ကြိမ်တောင်းသော် မရပ်ရ။ အကယ်၍ ထို့ထက်အလွန် အားထုတ်သည်ဖြစ်၍ ထိုသင်္ကန်းကို ပြီးစေအံ့၊ အားထုတ်မှုပယောဂ ကြောင့်ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤအကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းကို သုံးကြိမ်ထက် အလွန်တောင်းခြင်း ခြောက်ကြိမ်ထက်အလွန် ရပ်ခြင်းဖြင့် ပြီးစေအပ်သည်ဖြစ်၍ စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည်ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အားပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။ အကယ်၍ မပြီးစေအံ့၊ သင်္ကန်းဖိုး ဆောင်လာရင်း ဒါယကာ အထံသို့ “ဒါယကာတို့ သင်တို့သည်ရဟန်းကို ရည်ညွှန်း၍ ပို့အပ်သော သင်္ကန်းဖိုးသည် ထိုရဟန်းအား အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ မခံစားရ၊ ဒါယကာတို့ မိမိဥစ္စာကို တောင်းကြလော့၊ သင်တို့၏ ဥစ္စာကို မပျက်စီးစေလင့်”ဟု ကိုယ်တိုင်သော်လည်းသွားရမည်၊ တမန်ကိုသော်လည်းစေရမည်။ ဤသည်ကား ထိုသင်္ကန်းဖိုးပို့စေရာ၌ ကျင့်ဝတ်တည်းဟူသည် ဤသည်ကား ထိုသို့ သင်္ကန်းဖိုးကိုပို့စေရာ၌ တရားနှင့်လျော်သော ကျင့်ဝတ်တည်း။

For a monk: for the benefit of a monk; making a monk the object of consideration, one wants to give to him. A king: whoever rules. A king’s employee: whoever gets food and wages from a king. A brahmin: a brahmin by birth. A householder: anyone apart from a king, a king’s employee, and a brahmin. A robe fund: money, gold, a pearl, or a gem. With this robe fund: with that which is at one’s disposal. Buy: having traded. Give: donate. And the messenger goes to that monk and says, “Venerable, I have brought a robe fund for you. Please receive it,” then that monk should reply, “We don’t receive robe funds, but we do receive allowable robe-cloth at the right time.” If that messenger says, “Is there anyone who provides services for you?” the monk, if he needs robe-cloth, should point out a monastery worker or a lay follower and say, “They provides services for the monks”: he should not say, “Give it to them,” “They’ll put it aside,” “They’ll trade it,” “They’ll buy it.” If the messenger instructs that service provider and then returns to the monk and says, “Venerable, I have instructed the service provider you pointed out. Please go to them at the right time and they’ll give you robe-cloth,” then, if that monk needs robe-cloth, he should go to that service provider and prompt them and remind them two or three times, saying, “I need robe-cloth”: he should not say, “Give me robe-cloth,” “Get me robe-cloth,” “Trade me robe-cloth,” “Buy me robe-cloth.” He should say it a second and a third time. If he gets it, all is well. If he does not get it, he should go there and stand in silence for it: he should not sit down on a seat; he should not receive food; he should not give a teaching. If he is asked, “Why have you come?” he should say, “Think about it.” If he sits down on a seat, or he receives food, or he gives a teaching, he loses one allowance to stand. He should stand a second and a third time. If he prompts four times, he can stand four times. If he prompts five times, he can stand twice. If he prompts six times, he cannot stand at all. If he makes any further effort and then gets robe-cloth: for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the robe-cloth, it becomes subject to relinquishment. The robe-cloth should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this robe-cloth, which I got after prompting more than three times and standing more than six times, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this robe-cloth back to you.” If he does not get robe-cloth, he should go to the owner of that robe fund, or send a message, saying, “That monk hasn’t received any benefit from the robe fund you sent for him. Please recover what’s yours, or it might perish.” This is the proper procedure: this is the right method. Permutations

၅၄၀။ သုံးကြိမ်ထက်အလွန် တောင်းခြင်း ခြောက်ကြိမ်ထက်အလွန် ရပ်ခြင်းဖြင့် အလွန်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ပြီးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ သုံးကြိမ်ထက်အလွန် တောင်းခြင်း ခြောက်ကြိမ်ထက်အလွန်ရပ်ခြင်းဖြင့် ယုံမှားရှိ၍ ပြီးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ သုံးကြိမ်ထက်အလွန်တောင်းခြင်း ခြောက်ကြိမ် ထက်အလွန် ရပ်ခြင်းဖြင့် ယုတ်လျော့သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ပြီးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ သုံးကြိမ်အောက် ယုတ်လျော့၍ တောင်းခြင်း ခြောက်ကြိမ်အောက် ယုတ်လျော့၍ ရပ်ခြင်းဖြင့် အလွန်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံံ့့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ သုံးကြိမ်အောက် ယုတ်လျော့၍ တောင်းခြင်း ခြောက်ကြိမ်အောက် ယုတ်လျော့၍ ရပ်ခြင်းဖြင့် ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ သုံးကြိမ်အောက် ယုတ်လျော့၍တောင်းခြင်း ခြောက်ကြိမ်အောက် ယုတ်လျော့၍ ရပ်ခြင်းဖြင့် ယုတ်လျော့သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If he prompts more than three times and stands more than six times, and he perceives it as more, and he gets robe-cloth, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he prompts more than three times and stands more than six times, but he is unsure of it, and he gets robe-cloth, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he prompts more than three times and stands more than six times, but he perceives it as less, and he gets robe-cloth, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he prompts less than three times and stands less than six times, but he perceives it as more, he commits an offense of wrong conduct. If he prompts less than three times and stands less than six times, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If he prompts less than three times and stands less than six times, and he perceives it as less, there is no offense. Non-offenses

၅၄၁။ သုံးကြိမ်တောင်းခြင်း ခြောက်ကြိမ်ရပ်ခြင်းဖြင့် အာပတ် မသင့်၊ သုံးကြိမ်အောက် ယုတ် လျော့၍တောင်းခြင်း ခြောက်ကြိမ်အောက် ယုတ်လျော့၍ ရပ်ခြင်းဖြင့် အာပတ် မသင့်၊ မတောင်းအပ်ဘဲ ပေးအံ့၊ ဥစ္စာရှင်တို့သည် တောင်း၍ ပေးကုန်အံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသောရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ဒသမ ရာဇသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏ ပဌမ စီဝရဝဂ် ပြီး၏ အကျဥ်းချုပ်ခေါင်းစဥ် နုတ်အပ်သော ကထိန (သိက္ခာပုဒ်) သုံးပါးလည်းကောင်း၊ ဖွပ်လျှော်ခြင်း ဓောဝန သိက္ခာပုဒ်လည်းကောင်း၊ သင်္ကန်းခံယူခြင်း ပဋိဂ္ဂဟဏသိက္ခာပုဒ်လည်းကောင်း၊ ဆွေမျိုး မတော်စပ်သောအညာတကသိက္ခာပုဒ်သုံးပါးလည်းကောင်း၊ တမန်နှင့် သိက္ခာပုဒ် နှစ်ပါးလည်းကောင်းတည်း။ ဤကား အကျဥ်းချုပ်တည်း။

There is no offense: if he prompts three times and stands six times; if he prompts less than three times and stands less than six times; if it is given without prompting; if the owners prompt and then it is given; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on excessive prompting to get a robe, the tenth, is finished. The first subchapter on the robe season is finished. This is the summary: “Three on the ended robe season, And washing, receiving; Three on those who are unrelated, Of both, and with messenger.”

၂-ကောသိယဝဂ် ၁-ကောသိယသိက္ခာပုဒ် ၅၄၂။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် အာဠဝီမြို့ အဂ္ဂါဠဝစေတီ၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူသော အခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ပိုးလုပ်သူတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ “ဒါယကာတို့ များစွာသော ပိုးကောင်တို့ကို ပြုတ်ကြလော့၊ ငါတို့အားလည်း ပေးကြလော့၊ ငါတို့သည်လည်း ပိုးချည်နှင့်ရောသော အခင်းကိုပြုလုပ်ခြင်းငှါ အလိုရှိကြသည်”ဟု ဆိုကုန်၏။ ထိုသူတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ငါတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ “ဒါယကာတို့ များစွာသော ပိုးကောင်တို့ကို ပြုတ်ကြလော့၊ ငါတို့အားလည်း ပေးကြလော့၊ ငါတို့ သည်လည်း ပိုးချည်နှင့်ရောသော အခင်းကို ပြုလုပ်ခြင်းငှါ အလိုရှိကြကုန်၏”ဟု အဘယ့်ကြောင့်ဆိုကုန် ဘိသနည်း။ ငါတို့အားပင်လည်း လူအဖြစ်ကို အရမတော်လေစွ၊ ငါတို့သည်ပင်လည်း လူအဖြစ်ကိုမကောင်းသဖြင့် ရအပ်ပေသည်၊ ယင်း ငါတို့သည် အသက်မွေးမှု၏ အကြောင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ သား မယား၏ အကြောင်းကြောင့်လည်းကောင်း ငယ်ကုန်သော များစွာသော ပိုးသတ္တဝါတို့ကို သတ်ဖြတ်ကြရ သည်”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြပြောဆိုကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ပိုးချည်လုပ်သူတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ‘ဒါယကာတို့ များစွာသော ပိုးကောင်တို့ကို ပြုတ်ကြလော့၊ ငါတို့အားလည်း ပေးကြလော့၊ ငါတို့သည်လည်း ပိုးချည်နှင့် ရောသော အခင်းကို ပြုလုပ်ခြင်းငှါ အလိုရှိကြကုန်၏ဟု အဘယ့်ကြောင့် ဆိုကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကိုလျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် ပိုးချည်လုပ်သူတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ‘ဒါယကာတို့ များစွာသောပိုးကောင်တို့ကို ပြုတ်ကြလော့၊ ငါတို့အားလည်း ပေးကြလော့၊ ငါတို့သည်လည်း ပိုးချည်နှင့်ရောသော အခင်းကိုပြုလုပ်ခြင်းငှါ အလိုရှိကြကုန်သည်’ဟု ဆိုကြ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်းတို့ “သင်တို့သည် ပိုးချည်လုပ်သူတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ဒါယကာတို့ များစွာသော ပိုးကောင်တို့ကို ပြုတ်ကြလော့၊ ငါတို့အားလည်း ပေးကြလော့၊ ငါတို့သည်လည်း ပိုးချည်နှင့်ရောသော အခင်းကိုပြုလုပ်ခြင်းငှါ အလိုရှိကြကုန်၏”ဟု အဘယ့်ကြောင့် ဆိုကြကုန်ဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီး ဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ ဤ (သင်တို့ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on silk Making a blanket with silk Origin story At one time when the Buddha was staying at Āḷavī at the Aggāḷava Shrine, the monks from the group of six went to silk-makers and said, “Please boil a heap of silkworms and give us silk. We want to make a blanket containing silk.” The silk-makers complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics come and say such things to us? It’s our misfortune that we must kill many small creatures because of our livelihoods and because of our wives and children.” The monks heard the complaints of those silk-makers, and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How could the monks from the group of six go to silk-makers and say such a thing?” After rebuking them in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that you did this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၃၀။ ၁၁-၅၄၃။ “အကြင် ရဟန်းသည် ပိုးချည်နှင့်ရောသော အခင်းကို ပြုလုပ်စေငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk has a blanket made that contains silk, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၁-ကောသိယသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၄၄။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့ သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟုအလိုရှိအပ်၏။ အခင်း မည်သည် မရက်ဘဲ ဖြန့်၍ ပြုလုပ်အပ်သော အခင်းတည်း။ ပြုလုပ်စေငြားအံ့ဟူသည် ပိုးချည်မျှင် တစ်မျှင်မျှနှင့်သော်လည်း ရော၍ ပြုလုပ်အံ့ ပြုလုပ်စေအံ့၊ အားထုတ်မှု ပယောဂကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ အခင်းသည် ပိုးချည်နှင့်ရော၍ ပြုလုပ်စေသဖြင့် စွန့်ထိုက်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤအခင်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာဟု။ပ။ အသျှင်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. A blanket: it is made by strewing, not by weaving. Has made: If he makes a blanket that contains even one thread of silk, or he has one made, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the blanket, it becomes subject to relinquishment. The blanket should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this blanket containing silk, which I got made, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this blanket back to you.” Permutations

၅၄၅။ မိမိသည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မိမိသည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့သည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့သည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အခြားသူ၏ အကျိုးငှါ (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) ပြုအံ့၊ (သူတစ်ပါးတို့ကိုသော်လည်း) ပြုစေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ အခြားသူသည် ပြုအပ်ပြီးကို ရ၍ သုံးဆောင်အံ့၊ ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။

If he finishes what he began himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has others finish what he began himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he finishes himself what was begun by others, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has others finish what was begun by others, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he makes one, or has one made, for someone else, he commits an offense of wrong conduct. If he gets one that was made by someone else and then uses it, he commits an offense of wrong conduct. Non-offenses

၅၄၆။ ဗိတာန် ‘မျက်နှာကြက်’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ မြေအခင်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ တင်းတိမ် ‘ကန့်လန့်ကာ’ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဘုံလျှို ‘ဖုံ’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ခေါင်းအုံးကိုသော်လည်းကောင်းပြုအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ပဌမ ကောသိယသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if he makes a canopy, a floor cover, a cloth screen, a mattress, or a pillow; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on making a blanket with silk, the first, is finished.

၂-ကောသိယဝဂ် ၂-သုဒ္ဓကာဠကသိက္ခာပုဒ် ၅၄၇။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေသာလီမြို့ မဟာဝုန်တော ပြာသာဒ်ဆောင်ပေါက်သော ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အမည်း သက်သက်ဖြစ်သော သိုးမွေးအခင်းကို ပြုလုပ်စေကုန်၏၊ ကျောင်းစဥ် ဒေသစာရီလှည့်လည်ကြသော လူတို့သည်မြင်ကြ၍ “သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် အမည်းသက်သက်ဖြစ်သောသိုးမွေးအခင်းကို အဘယ့်ကြောင့် ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း၊ ကာမဂုဏ်ခံစားကြသူ လူတို့ကဲ့သို့တကား”ဟုကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အမည်းသက်သက်ဖြစ် သောသိုးမွေးအခင်းကို ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် အမည်းသက်သက်ဖြစ်သော သိုးမွေးအခင်းကို ပြုလုပ်စေကြ၏ဟူသည်မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်းတို့ “သင်တို့သည် အမည်းသက်သက်ဖြစ်သော သိုးမွေးအခင်းကို အဘယ့်ကြောင့် ပြုလုပ်စေကြဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ ဤ (သင်တို့ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on silk Making a blanket entirely of black wool Origin story At one time when the Buddha was staying in the house with the peaked roof in the Great Wood near Vesālī, the monks from the group of six were having blankets made entirely of black wool. People who were walking about the dwellings complained and criticized them, “How could the Sakyan monastics have blankets made entirely of black wool? They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” The monks heard the complaints of those people, and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How could the monks from the group of six have blankets made entirely of black wool?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that you do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၃၁။ ၁၂-၅၄၈။ “အကြင်ရဟန်းသည် အမည်းသက်သက်ဖြစ်သော သိုးမွေးအခင်းကို ပြုလုပ်စေငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk has a blanket made entirely of black wool, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၂-သုဒ္ဓကာဠကသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၄၉။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟုအလိုရှိအပ်၏။ အမည်း မည်သည် အမည်းတို့သည် နှစ်မျိုးတို့တည်း၊ သဘာဝအမည်းလည်းကောင်း၊ ဆိုးထားသောအမည်းလည်းကောင်းတည်း။ အခင်း မည်သည် မရက်ဘဲ ဖြန့်၍ ပြုလုပ်အပ်သော အခင်းတည်း။ ပြုလုပ်စေငြားအံ့ဟူသည် (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) ပြုလုပ်အံ့၊ (သူတစ်ပါးတို့ကိုသော်လည်း) ပြုလုပ်စေအံ့၊ အားထုတ်မှု ပယောဂကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအား သော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအား သော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အား သော်လည်းကောင်းစွန့်ရမည်။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤအကျွန်ုပ်၏ အခင်းသည် အမည်းသက်သက်ဖြစ်သော သိုးမွေးကို ပြုလုပ်စေအပ်သဖြင့် စွန့်ထိုက်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤအခင်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. Black: there are two kinds of black: natural black and dyed black. A blanket: it is made by strewing, not by weaving. Has made: if he makes the blanket, or has it made, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the blanket, it becomes subject to relinquishment. The blanket should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this blanket, which I got made entirely of black wool, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this blanket back to you.” Permutations

၅၅၀။ မိမိသည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မိမိသည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့သည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့သည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါး၏ အကျိုးငှါ (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) ပြုအံ့၊ (သူတစ်ပါးတို့ကိုသော်လည်း) ပြုစေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ အခြားသူသည် ပြုအပ်ပြီးကို ရ၍ သုံးဆောင်အံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။

If he finishes what he began himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has others finish what he began himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he finishes himself what was begun by others, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has others finish what was begun by others, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he makes one, or has one made, for someone else, he commits an offense of wrong conduct. If he gets one that was made by someone else and then uses it, he commits an offense of wrong conduct. Non-offenses

၅၅၁။ ဗိတာန် ‘မျက်နှာကြက်’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ မြေအခင်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ တင်းတိမ်‘ကန့်လန့်ကာ’ ကို သော်လည်းကောင်း၊ ဘုံလျှို‘ဖုံ’ကို သော်လည်းကောင်း၊ ခေါင်းအုံးကိုသော်လည်းကောင်း ပြုအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသောရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ဒုတိယ သုဒ္ဓကာဠကသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if he makes a canopy, a floor cover, a cloth screen, a mattress, or a pillow; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on making a blanket entirely of black wool, the second, is finished.

၂-ကောသိယဝဂ် ၃-ဒွေဘာဂသိက္ခာပုဒ် ၅၅၂။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် အမည်းသက်သက်ဖြစ်သော သိုးမွေးအခင်း ပြုလုပ်စေခြင်းကို ပယ်တော်မူ၏”ဟု ထိုဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အနည်းငယ်သာဖြစ်သော အဖြူကို အဖျားအနား၌ ထည့်သွင်း၍ အမည်းသက်သက်အတိုင်းပင် သိုးမွေး အခင်းကိုပြုလုပ်စေကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အနည်းငယ်သာဖြစ်သောအဖြူကို အဖျားအနား၌ ထည့်သွင်း၍ အမည်းသက်သက် အတိုင်းပင် သိုးမွေးအခင်းကို ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည်ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် အဖြူအနည်းငယ်ကိုသာ အဖျားအနား၌ ထည့်သွင်း၍ အမည်းသက်သက်အတိုင်းပင် သိုးမွေးအခင်းကို ပြုလုပ်စေကြကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ “သင်တို့သည် အဖြူအနည်းငယ်ကိုသာ အဖျားအနား၌ ထည့်သွင်း၍ အမည်းသက်သက်အတိုင်းပင် သိုးမွေးအခင်းကို အဘယ့်ကြောင့် ပြုလုပ်စေကြဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်းတို့ ဤ (သင်တို့ ပြုမိသော အမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on silk Making a new blanket with too much black wool Origin story At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time, when the monks from the group of six knew that the Buddha had prohibited having a blanket made entirely of black wool, they added just a little bit of white on the edge, effectively having a blanket made entirely of black wool just as before. The monks of few desires complained and criticized them, “How could the monks from the group of six do this?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that you do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၃၂။ ၁၃-၅၅၃။ “အခင်းသစ်ကို ပြုလုပ်စေလိုသော ရဟန်းသည် အမည်းသက်သက် ဖြစ်သောသိုးမွေး နှစ်ဖို့တို့ကို ထည့်သွင်းရမည်၊ အဖြူ (သိုးမွေး) သုံးခုမြောက် တစ်ဖို့ကို အကြောင် (သိုးမွေး) လေးခုမြောက် တစ်ဖို့ကို ထည့်သွင်းရမည်၊ အကယ်၍ ရဟန်းသည် အမည်းသက်သက်သိုးမွေး နှစ်ဖို့တို့ကို အဖြူ (သိုးမွေး) သုံးခုမြောက် တစ်ဖို့ကို အကြောင် (သိုးမွေး) လေးခုမြောက် တစ်ဖို့ကို မထည့်သွင်းဘဲ အခင်းသစ်ကို ပြုစေငြားအံ့ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏”ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk is having a new blanket made, he should use two parts of entirely black wool, a third part of white, and a fourth part of brown. If he has a new blanket made without using two parts of entirely black wool, a third part of white, and a fourth part of brown, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၃-ဒွေဘာဂသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၅၄။ အသစ် မည်သည် ပြုခြင်းကို စွဲ၍ ဆိုအပ်၏။ အခင်း မည်သည် မရက်ဘဲ ဖြန့်၍ ပြုလုပ်အပ်သော အခင်းတည်း။ ပြုလုပ်စေလိုသောဟူသည် ပြုလုပ်သော်လည်းကောင်း ပြုလုပ်စေသော်လည်းကောင်း။ အမည်းသက်သက်ဖြစ်သော သိုးမွေးနှစ်ဖို့တို့ကို ထည့်သွင်းရမည်ဟူသည် ချိန်၍ နှစ်ဆတို့ကိုထည့်သွင်းရမည်။ အဖြူ သုံးခုမြောက် တစ်ဖို့ကိုဟူသည် အဖြူတစ်ဆကို။ အကြောင် လေးခုမြောက် တစ်ဖို့ကိုဟူသည် အကြောင်တစ်ဆကို။ အကယ်၍ ရဟန်းသည် အမည်းသက်သက်သိုးမွေး နှစ်ဖို့တို့ကို အဖြူ (သိုးမွေး) သုံးခုမြောက် တစ်ဖို့ကို အကြောင် (သိုးမွေး) လေးခုမြောက် တစ်ဖို့ကို မထည့်သွင်းဘဲဟူသည် အမည်းသက်သက်သိုးမွေးနှစ်ဆ၊ အဖြူ (သိုးမွေး) တစ်ဆ၊ အကြောင် (သိုးမွေး) တစ်ဆကို မထည့်သွင်းဘဲ အခင်းသစ်ကို (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) ပြုအံ့၊ (သူတစ်ပါးတို့ကိုသော်လည်း) ပြုစေအံ့၊ အားထုတ်မှုပယောဂကြောင့်ဒုက္ကဋ် အာပတ်သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ အခင်းသည် အမည်းသက်သက်သိုးမွေး နှစ်ဆတို့ကို အဖြူ (သိုးမွေး) တစ်ဆကို အကြောင် (သိုးမွေး) တစ်ဆကို မထည့်သွင်းဘဲ ပြုလုပ်စေအပ်သဖြင့်စွန့်ထိုက်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဤအခင်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

New: newly made is what is meant. A blanket: it is made by strewing, not by weaving. Is having made: making it himself or having it made. He should use two parts of entirely black wool: having weighed it, he should use two measures. A third part of white: one measure of white. A fourth part of brown: one measure of brown. Without using two parts of entirely black wool, a third part of white, and a fourth part of brown: if he makes it, or has it made, without using two measures of entirely black wool, one measure of white, and one measure of brown, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the blanket, it becomes subject to relinquishment. The blanket should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this blanket, which I got made without using two measures of entirely black wool, one measure of white, and one measure of brown, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this blanket back to you.” Permutations

၅၅၅။ မိမိသည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မိမိသည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့ ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့ပြု၍ မပြီးသည် ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့၏ အကျိုးငှါ (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) ပြုအံ့၊ (သူတစ်ပါးတို့ကိုသော်လည်း) ပြုစေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ အခြားသူသည် ပြုအပ်ပြီးကို ရ၍ သုံးဆောင်အံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။

If he finishes what he began himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has others finish what he began himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he finishes himself what was begun by others, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has others finish what was begun by others, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he makes one, or has one made, for someone else, he commits an offense of wrong conduct. If he gets one that was made by someone else and then uses it, he commits an offense of wrong conduct. Non-offenses

၅၅၆။ အဖြူ (သိုးမွေး) တစ်ဆ အကြောင် (သိုးမွေး) တစ်ဆကို ထည့်သွင်း၍ ပြုအံ့၊ အာပတ် မသင့်၊ အဖြူ (သိုးမွေး) များစွာ အကြောင် (သိုးမွေး) များစွာကို ထည့်သွင်း၍ ပြုအံ့၊ အဖြူသက်သက်အကြောင်သက်သက်ကို ထည့်သွင်း၍ ပြုအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ဗိတာန်‘မျက်နှာကြက်’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ မြေအခင်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ တင်းတိမ် ‘ကန့်လန့်ကာ’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဘုံလျှို ‘ဖုံ’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ခေါင်းအုံးကိုသော်လည်းကောင်း ပြုအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ တတိယ ဒွေဘာဂသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if he makes one using one measure of white and one measure of brown; if he makes one using more than one measure of white and more than one measure of brown; if he makes one using just white and brown; if he makes a canopy, a floor cover, a cloth screen, a mattress, or a pillow; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on making a new blanket with too much black wool, the third, is finished.

၂-ကောသိယဝဂ် ၄-ဆဗ္ဗဿသိက္ခာပုဒ် ၅၅၇။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူသောအခါ ရဟန်းတို့သည် နှစ်စဥ်အခင်းကို ပြုလုပ်စေကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “သိုးမွေးတို့ကို ပေးကြလော့၊ သိုးမွေးတို့ကို အလိုရှိသည်”ဟု အတောင်းအရမ်းများကုန်သည် ဖြစ်၍ နေကုန်၏။ လူတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် နှစ်စဥ်အခင်းကိုအဘယ့်ကြောင့် ပြုစေကုန်ဘိသနည်း၊ ‘သိုးမွေးတို့ကို ပေးကြလော့၊ သိုးမွေးတို့ကို အလိုရှိသည်’ဟုအတောင်းအရမ်း များကုန်သည် ဖြစ်၍ နေကုန်ဘိသနည်း၊ ငါတို့မှာကား တစ်ကြိမ် ပြုလုပ်အပ်ပြီးသောအခင်းတို့သည် ငါးနှစ်တို့ပတ်လုံးသော်လည်းကောင်း၊ ခြောက်နှစ်တို့ပတ်လုံးသော်လည်းကောင်း ရှိကုန်၏၊ အကြင်ငါတို့၏ ကလေး ‘သူငယ်’ တို့သည် (အခင်းပေါ်၌) ကျင်ကြီးလည်း စွန့်ကြကုန်၏၊ ကျင်ငယ်လည်းစွန့်ကြကုန်၏၊ (အခင်းတို့ကို) ကြွက်တို့သည်လည်း ခဲကုန်၏။ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ဤရဟန်းတို့သည်ကား နှစ်စဥ်အခင်းကို ပြုကြလုပ်စေကုန်၏၊ ‘သိုးမွေးတို့ကို ပေးကြလော့၊ သိုးမွေးတို့ကို အလိုရှိသည်’ဟု အတောင်းအရမ်း များကုန်သည် ဖြစ်၍ နေကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် အဘယ့်ကြောင့် ရဟန်းတို့သည် နှစ်စဥ်အခင်းကို ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း ‘သိုးမွေးတို့ကို ပေးကြလော့၊ သိုးမွေးတို့ကို အလိုရှိသည်’ဟု အတောင်းအရမ်း များကုန်သည် ဖြစ်၍ နေကြကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ ရဟန်းတို့သည် နှစ်စဥ် အခင်းကို ပြုစေကြကုန်၏၊ သိုးမွေးတို့ကို ပေးကြလော့၊ သိုးမွေးတို့ကို အလိုရှိသည်ဟု အတောင်းအရမ်း များကုန်သည်ဖြစ်၍ နေကြကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ ရဟန်းတို့ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ထိုယောကျာ်းတို့သည် နှစ်စဥ်အခင်းကို အဘယ့်ကြောင့် ပြုစေကုန်ဘိသနည်း၊ ‘သိုးမွေးတို့ကိုပေးကြလော့၊ သိုးမွေးတို့ကို အလိုရှိသည်’ဟု အတောင်းအရမ်း များကုန်သည် ဖြစ်၍ နေကုန်ဘိသနည်း၊ ရဟန်းတို့ ဤ (သင်တို့ ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပထမပညတ်သိက္ခာပုဒ် (က) ၅၅၈။ “ရဟန်းသည် အခင်းသစ်ကို ပြုပြီးနောက် ခြောက်နှစ်တို့ပတ်လုံး ဆောင်ရ မည်၊ အကယ်၍ ခြောက်နှစ်အတွင်း ထိုအခင်းကို စွန့်၍သော်လည်းကောင်း၊ မစွန့်ဘဲသော်လည်းကောင်းအခြားအခင်းသစ်ကို ပြုစေငြားအံ့ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။ ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ဤသိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်တော်မူ၏။ ဒုတိယအနုပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on silk Keeping a new blanket less than six years Origin story First substory At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time monks were having blankets made every year. They kept on begging and asking, “Please give wool! We need wool!” People complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics have blankets made every year, begging and asking, ‘Please give wool! We need wool!’? We only make blankets for ourselves every five or six years, even though our children defecate and urinate on them and they’re eaten by rats.” The monks heard the complaints of those people, and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How can those monks do this?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that there are monks who do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them, “How can those foolish men do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Preliminary ruling

‘If a monk has had a new blanket made, he should keep it for six years. Whether that blanket has been given away or not, if he has another new blanket made in less than six years, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” In this way the Buddha laid down this training rule for the monks. Second substory

၅၅၉။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကောသမ္ဗီမြို့၌ မကျန်းမမာ ဖြစ်နေ၏၊ ဆွေမျိုးတို့သည်ထိုရဟန်း၏ အထံသို့ “အသျှင်မြတ်သည် လာတော်မူလော့၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် လုပ်ကျွေးကြကုန်အံ့”ဟုတမန်ကိုစေလွှတ်ကုန်၏၊ ရဟန်းတို့ကလည်း “ငါ့သျှင် သွားလော့၊ ဆွေမျိုးတို့သည် သင့်ကို လုပ်ကျွေးကြလိမ့်မည်”ဟု ဆိုကြကုန်၏၊ ထိုရဟန်းသည် “ငါ့သျှင်တို့ ‘ရဟန်းသည် အခင်းသစ်ကို ပြုပြီးနောက်ခြောက်နှစ်တို့ပတ်လုံးဆောင်ရမည်’ဟု သိက္ခာပုဒ်ကို မြတ်စွာဘုရား ပညတ်တော်မူ၏၊ အကျွန်ုပ်သည်လည်း မကျန်းမမာ ဖြစ်နေ၏၊ အခင်းကို ယူ၍ ဖဲသွားခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ပါ၊ အကျွန်ုပ်အားလည်း အခင်းနှင့် ကင်း၍ ချမ်းသာမှု မဖြစ်ပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် မသွားတော့အံ့”ဟု ဆို၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူ၍ရဟန်းတို့ကို ရဟန်းတို့ မကျန်းမမာသော ရဟန်းအား အခင်းဆိုင်ရာ သမုတ်ခြင်း ‘သန္ထတသမ္မုတိ’ ကိုပေးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု သည်၊ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ပေးရမည်။ ထိုမကျန်းမာသော ရဟန်းသည် သံဃာသို့ ချဥ်းကပ်၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကိုစံပယ်တင်ပြီးလျှင် ကြီးကုန်သော ရဟန်းတို့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုးလျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်အုပ်ချီပြီးလျှင် - “အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် မကျန်းမာပါ၊ အခင်းကို ယူ၍ ဖဲခွါခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ပါ၊ အသျှင်ဘုရားတို့ ထိုအကျွန်ုပ်သည် သံဃာအား အခင်းဆိုင်ရာ သမုတ်ခြင်း ‘သန္ထတသမ္မုတိ’ကိုတောင်းပါသည်”ဟု ဆိုအပ်၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း တောင်းရမည်။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း တောင်းရမည်။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်။

At one time a certain monk at Kosambī was sick. His relatives sent him a message, saying, “Come, venerable, we’ll nurse you.” The monks urged him to go, but he said, “The Buddha has laid down a training rule that a monk who has had a new blanket made must keep it for six years. Now because I’m sick, I’m unable to travel with my blanket. And because I’m not comfortable without it, I can’t go.” They told the Buddha. Soon afterwards he gave a teaching and addressed the monks: “Monks, I allow you to give permission to a sick monk to make a blanket. And it should be given like this. After approaching the Sangha, the sick monk should arrange his upper robe over one shoulder and pay respect at the feet of the senior monks. He should then squat on his heels, raise his joined palms, and say, ‘Venerables, I’m sick. I’m unable to travel with my blanket. I ask the Sangha for permission to make a blanket.’ And he should ask a second and a third time. A competent and capable monk should then inform the Sangha:

၅၆၀။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည် သောရဟန်းသည် မကျန်းမာသဖြင့် အခင်းကို ယူ၍ ဖဲသွားခြင်းငှါ မတတ်နိုင်၊ ထိုရဟန်းသည် သံဃာအားသန္ထတသမ္မုတိကို တောင်း၏၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ရဟန်းအား သန္ထတသမ္မုတိကို ပေးရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ရဟန်းသည် မကျန်းမာသဖြင့် အခင်းကို ယူ၍ ဖဲသွားခြင်းငှါ မတတ်နိုင်၊ ထိုရဟန်းသည် သံဃာ အားသန္ထတသမ္မုတိကို တောင်း၏၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ရဟန်းအား သန္ထတသမ္မုတိကို ပေး၏၊ အကြင်အသျှင်အား ဤမည်သော ရဟန်းအား သန္ထတသမ္မုတိ ပေးခြင်းကို နှစ်သက်၏၊ ထိုအသျှင်သည်ဆိတ်ဆိတ် နေရာ၏၊ အကြင် အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း မရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော ရဟန်းအား သန္ထတသမ္မုတိကို ပေးအပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ် နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကိုသိမှတ်ရပါသည်ဟု (သိစေရမည်)။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။

‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The monk so-and-so is sick. He’s unable to travel with his blanket. He’s asking the Sangha for permission to make a blanket. If the Sangha is ready, it should give permission to monk so-and-so to make a blanket. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The monk so-and-so is sick. He’s unable to travel with his blanket. He’s asking the Sangha for permission to make a blanket. The Sangha gives permission to monk so-and-so to make a blanket. Any monk who approves of giving permission to monk so-and-so to make a blanket should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has given permission to monk so-and-so to make a blanket. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’ And so, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၃၃။ ၁၄- (ခ) ၅၆၁။ “ရဟန်းသည် အခင်းသစ်ကို ပြုစေ၍ ခြောက်နှစ်တို့ပတ်လုံး ဆောင်ရမည်၊ အကယ်၍ ခြောက်နှစ်အတွင်း ထိုအခင်းကို စွန့်၍သော်လည်းကောင်း၊ မစွန့်ဘဲသော် လည်းကောင်းရဟန်းတို့၏ သမ္မုတိကို မရဘဲ အခြားအခင်းသစ်ကို ပြုစေငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk has had a new blanket made, he should keep it for six years. Whether that blanket has been given away or not, if he has another new blanket made in less than six years, except if the monks have agreed, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၄-ဆဗ္ဗဿသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၆၂။ အသစ် မည်သည် ပြုခြင်းကို စွဲ၍ ဆိုရ၏။ အခင်း မည်သည် မရက်ဘဲ ဖြန့်၍ ပြုအပ်သော အခင်းတည်း။ ပြုစေ၍ဟူသည် (ကိုယ်တိုင်) ပြု၍သော်လည်းကောင်း၊ (သူတစ်ပါးကို) ပြုစေ၍သော်လည်းကောင်း။ ခြောက်နှစ်တို့ပတ်လုံး ဆောင်ရမည်ဟူသည် ခြောက်နှစ် အတိုင်းအရှည်ဖြင့် ဆောင်ရမည်။ အကယ်၍ ခြောက်နှစ်အတွင်းဟူသည် ခြောက်နှစ်အောက် ယုတ်လျော့သော ကာလအတွင်း။ ထိုအခင်းကို စွန့်၍ဟူသည် အခြားသူတို့အား ပေး၍။ မစွန့်ဘဲဟူသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်အား မပေးမူ၍။ ရဟန်းတို့၏ သမ္မုတိကို မရဘဲဟူသည် ရဟန်းတို့၏ သမုတ်ခြင်းကို ထား၍။ အခြား အခင်းသစ်ကို (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) ပြုအံ့၊ (သူတစ်ပါးတို့ကိုသော်လည်း) ပြုစေအံ့၊ အားထုတ်မှု ပယောဂကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤအကျွန်ုပ်၏ အခင်းသည် ရဟန်းတို့၏ သမ္မုတိကို မရဘဲ ခြောက်နှစ် အောက်ယုတ်လျော့သော ကာလအတွင်း ပြုလုပ်စေအပ်သဖြင့် စွန့်ထိုက်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤအခင်းကိုသံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးရာကုန်၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

New: newly made is what is meant. A blanket: it is made by strewing, not by weaving. Has had made: has made or has had made. He should keep it for six years: he should keep it for six years at a minimum. In less than six years: fewer than six years. That blanket has been given away: it has been given to others. Not: it has not been given to anyone. Except if the monks have agreed: if he makes another new blanket, or has one made, unless the monks have agreed, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the blanket, it becomes subject to relinquishment. The blanket should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this blanket, which I got made after less than six years without the agreement of the monks, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this blanket back to you.” Permutations

၅၆၃။ မိမိသည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မိမိသည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့ သည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့သည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။

If he finishes what he began himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has others finish what he began himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he finishes himself what was begun by others, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has others finish what was begun by others, he commits an offense entailing relinquishment and confession. Non-offenses

၅၆၄။ ခြောက်နှစ်ပြည့်သော် ပြုအံ့၊ အာပတ်မသင့်။ ခြောက်နှစ်ထက်လွန်သော် ပြုအံ့၊ သူတစ်ပါးအကျိုးငှါ ကိုယ်တိုင်မူလည်း ပြုအံ့၊ သူတစ်ပါးတို့ကိုသော်လည်း ပြုစေအံ့၊ အခြားသူသည် ပြုအပ်ပြီးကိုရ၍ သုံးဆောင်အံ့၊ အာပတ် မသင့်၊ ဗိတာန် ‘မျက်နှာကြက်’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ မြေအခင်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ တင်းတိမ် ‘ကန့်လန့်ကာ’ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဘုံလျှို ‘ဖုံ’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ခေါင်းအုံးကိုသော်လည်းကောင်း ပြုအံ့၊ ရဟန်းတို့၏ သမုတ်ခြင်းဖြင့် (ပြုအံ့)၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသောရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ စတုတ္ထ ဆဗ္ဗဿသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if he makes one after six years; if he makes one after more than six years; if he makes one, or has one made, for the sake of another; if he gets what was made by another and then uses it; if he makes a canopy, a floor cover, a cloth screen, a mattress, or a pillow; if he has the permission of the monks; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on keeping a new blanket less than six years, the fourth, is finished.

၂-ကောသိယဝဂ် ၅-နိသီဒနသန္တတသိက္ခာပုဒ် ၅၆၅။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ငါသည် သုံးလပတ်လုံး (တစ်ပါးတည်း) ကိန်းအောင်းနေခြင်းငှါ အလိုရှိသည်၊ ဆွမ်းပို့ဆောင်သော ရဟန်းတစ်ပါးကို ထား၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ငါ့ထံသို့ မချဥ်းကပ်ရ”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကောင်းပါ ပြီ မြတ်စွာဘုရားဟု ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံ၍ ဆွမ်းပို့ဆောင်သောရဟန်းမှ တစ်ပါး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ မချဥ်းကပ်ပေ။ ထိုအခါ သာဝတ္ထိမြို့၌ နေသော သံဃာသည် “ငါ့သျှင်တို့ မြတ်စွာဘုရားသည် သုံးလပတ်လုံး (တစ်ပါးတည်း) ကိန်းအောင်းနေခြင်းငှါ အလိုရှိတော်မူသည်၊ ဆွမ်းပို့ဆောင်သော ရဟန်းမှ တစ်ပါးမည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ မချဥ်းကပ်ရ၊ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်သူ ရဟန်းသည် ပါစိတ်အာပတ်ကို ဒေသနာ ကြားရမည်”ဟု ကတိကဝတ်ကို ပြု၏။ ထိုအခါ ဝင်္ဂန္တ၏သား အသျှင်ဥပသေနသည် ပရိသတ်နှင့်တကွ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်၏။ အာဂန္တုရဟန်းတို့နှင့် အတူတကွ ဝမ်းမြောက်စွာ နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားတော်မူခြင်းသည်ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားတို့၏ အလေ့အထပင် ဖြစ်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသျှင်ဥပသေနအား- “ဥပသေန သင်တို့သည် ကျန်းမာကြကုန်၏လော၊ မျှတကြကုန်၏လော၊ ပင်ပန်းနည်းစွာဖြင့် ရှည် သောခရီးကို လာခဲ့ကြရ၏လော”ဟု မေးတော်မူ၏။ ကျန်းမာကြပါသည် မြတ်စွာဘုရား၊ မျှတကြပါသည် မြတ်စွာဘုရား၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်တို့ သည်ပင်ပန်းနည်းစွာဖြင့်လည်း ရှည်သော ခရီးကို လာခဲ့ကြရပါသည်ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ ဝင်္ဂန္တ၏သား အသျှင်ဥပသေန၏ အတူနေ တပည့်ရဟန်းသည် မြတ်စွာဘုရား၏ အနီး၌ထိုင်နေ၏၊ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းအား- “ရဟန်း ပံ့သကူ သင်္ကန်းတို့သည် သင့်အား နှစ်သက်စေကုန်၏လော”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား ပံ့သကူ သင်္ကန်းတို့သည် အကျွန်ုပ်အား မနှစ်သက်စေနိုင်ကြပါဟု (လျှောက်၏)။ ရဟန်း သင်သည် အဘယ့်ကြောင့် ပံ့သကူ ဆောင်သနည်းဟု (မေးတော်မူရာ) အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် ပံ့သကူ ဆောင်ပါသည်၊ ဤအတူ အကျွန်ုပ်သည်လည်း ပံ့သကူ ဆောင်ရပါသည်ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဝင်္ဂန္တ၏သား အသျှင်ဥပသေနအား- “ဥပသေန သင်၏ ဤပရိသတ်သည် ကြည်ညိုဖွယ်ရှိစွ၊ ဥပသေန သင်သည် ဤပရိသတ်ကို အဘယ်သို့ဆုံးမသနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်ထံ ရဟန်းအဖြစ်တောင်းသူကို အကျွန်ုပ်သည် “ငါ့သျှင် ငါသည် တောကျောင်းနေ၏၊ ပိဏ္ဍပါတ်ဓူတင် ဆောင်၏၊ ပံ့သကူ ဆောင်၏၊ အကယ်၍ သင်သည်လည်း တောကျောင်းနေပါမူ၊ ပိဏ္ဍပါတ်ဓူတင် ဆောင်ပါမူ၊ ပံ့သကူ ဆောင်ပါမူ၊ ငါသည် သင့်ကို ရဟန်းပြုပေးမည်”ဟု ဆိုပါသည်၊ အကယ်၍ အကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားထောင်အံ့၊ ရဟန်းပြုပေးပါသည်၊ အကယ်၍ အကျွန်ုပ်၏စကားကို နားမထောင်အံ့၊ ရဟန်းပြုမပေးပါ။ အကျွန်ုပ်ထံ နိဿရည်းတောင်းသူကို အကျွန်ုပ်သည် “ငါ့သျှင် ငါသည် တောကျောင်းနေ၏၊ ပိဏ္ဍပါတ်ဓူတင်ဆောင်၏၊ ပံ့သကူ ဆောင်၏၊ အကယ်၍ သင်သည်လည်း တောကျောင်းနေဖြစ်ပါမူပိဏ္ဍပါတ်ဓူတင် ဆောင်ပါမူ၊ ပံ့သကူ ဆောင်ပါမူ၊ ငါသည် သင့်ကို နိဿရည်းပေးမည်”ဟု ဆိုပါသည်၊ အကယ်၍ အကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားထောင်အံ့၊ နိဿရည်းပေးပါသည်၊ အကယ်၍ အကျွန်ုပ်၏စကားကို နားမထောင်အံ့၊ နိဿရည်း မပေးပါ၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ပရိသတ်ကို ဤသို့ဆုံးမပါသည်ဟု (လျှောက်၏)။ ဥပသေန ကောင်းစွ ကောင်းစွ၊ ဥပသေန သင်သည် ပရိသတ်ကို ကောင်းစွာသာလျှင် ဆုံးမပေ၏၊ ဥပသေန သင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၌ နေသော သံဃာ၏ ကတိကဝတ်ကို သိ၏လောဟု (မေးတော်မူပြန်ရာ)။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် သာဝတ္ထိမြို့၌ နေသော သံဃာ၏ ကတိကဝတ်ကို မသိပါဟု (လျှောက်၏)။ ဥပသေန သာဝတ္ထိမြို့၌ နေသော သံဃာသည် “ငါ့သျှင်တို့ မြတ်စွာဘုရားသည် သုံးလပတ်လုံး (တစ်ပါးတည်း) ကိန်းအောင်းနေခြင်းငှါ အလိုရှိတော်မူသည်၊ ဆွမ်းပို့ဆောင်သော ရဟန်းမှ တစ်ပါးမည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ မချဥ်းကပ်ရ၊ ချဥ်းကပ်သူ ရဟန်းသည် ပါစိတ်အာပတ်ကို ဒေသနာကြားရမည်”ဟု ကတိကဝတ်ကို ပြုထား၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား သာဝတ္ထိမြို့၌ နေသော သံဃာသည် မိမိပြုသော ကတိကဝတ်ဖြင့် ထင်ရှားပါလိမ့် မည်၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် မပညတ်အပ်သေးသည်ကို မပညတ်ကြပါ၊ ပညတ်အပ်ပြီးကိုလည်း မချိုးဖျက် ကြပါ၊ ပညတ်တော်မူအပ်တိုင်းကုန်သော သိက္ခာပုဒ်တို့၌ ကောင်းစွာ ဆောက်တည်၍ ကျင့်ကြပါကုန်၏ဟု (လျှောက်၏)။ ဥပသေန ကောင်းစွ ကောင်းစွ၊ မပညတ်အပ်သေးသည်ကို မပညတ်အပ်၊ ပညတ်အပ်ပြီးကိုလည်းမချိုးဖျက်အပ်၊ ပညတ်အပ်တိုင်းကုန်သော သိက္ခာပုဒ်တို့၌ ဆောက်တည်၍ ကျင့်ရမည်၊ ဥပသေန “တောကျောင်းနေ ရဟန်း၊ ပိဏ္ဍပါတ်ဓူတင်ဆောင် ရဟန်း၊ ပံ့သကူဆောင် ရဟန်းတို့သည် အလိုရှိတိုင်း ငါ့ကိုဖူးမြော်ရန် ချဥ်းကပ်ကြပါစေ”ဟု ခွင့်ပြုတော်မူ၏။

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on silk Making an inappropriate sitting blanket Origin story At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. There the Buddha addressed the monks: “Monks, I wish to do a solitary retreat for three months. No one should visit me except the one who brings me almsfood.” “Yes, sir,” they replied, and no one visited him except the one who brought him almsfood. Soon afterwards the Sangha at Sāvatthī made the following agreement: “The Buddha wishes to be on solitary retreat for three months. No one should visit him except the one who brings him almsfood. Anyone who does must confess an offense entailing confession.” Just then Venerable Upasena of Vaṅganta and his followers went to the Buddha, bowed, and sat down. Since it is the custom for Buddhas to greet newly-arrived monks, the Buddha said to Upasena, “I hope you’re keeping well, Upasena, I hope you’re getting by? I hope you’re not tired from traveling?” “We’re keeping well, sir, we’re getting by. We’re not tired from traveling.” One of Upasena’s students was seated not far from the Buddha, and the Buddha said to him, “Do you like rag robes, monk?” “I don’t like rag robes, sir.” “Why then do you wear them?” “My preceptor wears them, and so I do it too.” And the Buddha said to Upasena, “Upasena, your followers are inspiring. How do you train them?” “When anyone asks me for the full ordination, I tell him this: ‘I stay in the wilderness, I eat only almsfood, and I wear rag robes. If you do the same, I’ll give you the full ordination.’ If he agrees, I ordain him. Otherwise I don’t. And I do the same when anyone asks me for support. It’s in this way that I train my followers.” “Good, Upasena, you train your followers well. But do you know the agreement made by the Sangha at Sāvatthī?” “No.” “The Sangha at Sāvatthī has made the following agreement: ‘The Buddha wishes to be on solitary retreat for three months. No one should visit him except the one who brings him almsfood. Anyone who does must confess an offense entailing confession.’” “Sir, let the Sangha at Sāvatthī be known for this agreement. We, however, don’t lay down new rules, nor do we get rid of the existing ones. We practice and undertake the training rules as they are.” “Good, Upasena. One should not lay down new rules, nor should one get rid of the existing ones. One should practice and undertake the training rules as they are. And, Upasena, I allow those monks who stay in the wilderness, who eat only almsfood, and who wear rag robes to visit me whenever they please.”

၅၆၆။ ထိုအခါ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် “ငါတို့သည် ဝင်္ဂန္တ၏သား အသျှင်ဥပသေနအားပါစိတ်အာပတ်ကို ဒေသနာကြားစေကုန်အံ့”ဟု တံခါးမုခ် ပြင်ပ၌ ရပ်တည်ကုန်၏၊ ထိုအခါ ဝင်္ဂန္တ၏သားအသျှင်ဥပသေနသည် ပရိသတ်နှင့်တကွ နေရာမှထ၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် အရိုအသေပြုကာဖဲသွားလေ၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဝင်္ဂန္တ၏သား အသျှင်ဥပသေနကို “ငါ့သျှင် ဥပသေနသာဝတ္ထိမြို့၌ နေသော သံဃာ၏ ကတိကဝတ်ကို သိ၏လော”ဟု ဆိုကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည်လည်း အကျွန်ုပ်ကို- “ဥပသေန သင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၌ နေသော သံဃာ၏ ကတိကဝတ်ကို သိ၏လော”ဟု ဤနည်းအတိုင်းပင် မိန့်တော်မူပါသည်။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် သာဝတ္ထိမြို့၌ နေသော သံဃာ၏ ကတိကဝတ်ကို မသိပါဟု (လျှောက်ပါသည်)။ ဥပသေန သာဝတ္ထိမြို့၌ နေသော သံဃာသည် “ငါ့သျှင်တို့ မြတ်စွာဘုရားသည် သုံးလပတ်လုံး (တစ်ပါးတည်း) ကိန်းအောင်းနေခြင်းငှါ အလိုရှိတော်မူသည်၊ ဆွမ်းပို့ဆောင်သော ရဟန်းမှ တစ်ပါးမည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ မချဥ်းကပ်ရ၊ ချဥ်းကပ်သူ ရဟန်းသည် ပါစိတ်အာပတ်ကို ဒေသနာကြားရမည်ဟု ကတိကဝတ်ကို ပြုအပ်၏”ဟု (မိန့်တော်မူပါသည်)။ အသျှင်ဘုရားတို့ သာဝတ္ထိမြို့၌ နေသော သံဃာသည် မိမိပြုသော ကတိကဝတ်ဖြင့် ထင်ရှားပါလိမ့်မည်၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် မပညတ်အပ်သေးသည်ကို မပညတ်ပါ၊ ပညတ်အပ်ပြီးသည်ကိုလည်း မချိုးဖျက်ကြပါ၊ ပညတ်တော်မူအပ်တိုင်းကုန်သော သိက္ခာပုဒ်တို့၌ ဆောက်တည်၍ ကျင့်ကြပါကုန်၏ဟု (လျှောက်ခဲ့ပါသည်)။ “ငါ့သျှင်တို့ မြတ်စွာဘုရားသည် တောကျောင်းနေ ရဟန်း ပိဏ္ဍပါတ်ဓူတင်ဆောင် ရဟန်း ပံ့သကူဆောင်ရဟန်းတို့သည် အလိုရှိတိုင်း ငါ့ကို ဖူးမြော်ရန် ချဥ်းကပ်ကြပါစေ”ဟု ခွင့်ပြုတော်မူအပ်ပြီဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဥပသေနသည် အမှန်ကိုသာ ဆိုပေသည်၊ “မပညတ်အပ်သေးသည်ကိုပညတ်ရမည်မဟုတ်၊ ပညတ်အပ်ပြီးကိုလည်း ချိုးဖျက်ရမည် မဟုတ်၊ ပညတ်တော်မူအပ်တိုင်းကုန်သောသိက္ခာပုဒ်တို့၌ ဆောက်တည်၍ ကျင့်ရပေမည်”ဟု ဆိုကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် တောကျောင်းနေ ရဟန်း ပိဏ္ဍပါတ်ဓူတင်ဆောင် ရဟန်းပံ့သကူဆောင် ရဟန်းတို့သည် အလိုရှိတိုင်း ငါ့ကို ဖူးမြော်ရန် ချဥ်းကပ်ကြစေ”ဟု ခွင့်ပြုတော်မူအပ်သတတ်ဟု ကြားကြသောကြောင့် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်လိုကုန်ရကား အခင်းတို့ကို စွန့်၍အာရညကင်ဓူတင် ပိဏ္ဍပါတ်ဓူတင်ပံ့သကူဓူတင်ကို ဆောက်တည်ကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသော ရဟန်းတို့နှင့်အတူ ကျောင်းစဥ် ဒေသစာရီလှည့်လည်တော်မူလတ်သော် ထိုထိုအရပ်တို့၌ စွန့်ထားအပ်သော အခင်းတို့ကို မြင်တော်မူ၏၊ ထို့နောက်ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ထိုထိုအရပ်၌ စွန့်ထားအပ်သော ဤအခင်းတို့သည် မည်သူ၏ အခင်းတို့နည်း”ဟု မေးတော်မူ၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူ၍ရဟန်းတို့ကို မိန့်တော်မူ၏။ “ရဟန်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် ရဟန်းတို့အား သံဃာတော်၏ ကောင်းပါပြီဟု ဝန်ခံကျင့်သုံးရန် သံဃာတော်များ ချမ်းသာစေရန်။ပ။ဟူသော အကျိုးထူးဆယ်ပါးတို့ကို အစွဲပြု၍ သိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်မည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Upasena and his followers got up from their seats, bowed down, circumambulated the Buddha with their right sides toward him, and left. Just then a number of monks were standing outside the gateway, thinking, “We’ll make Venerable Upasena confess an offense entailing confession.” And they said to Upasena, “Upasena, do you know the agreement of the Sangha at Sāvatthī?” “The Buddha asked me the same question, and I replied that I didn’t. He then told me what it was, and I said, ‘Sir, let the Sangha at Sāvatthī be known for this agreement. We, however, don’t lay down new rules, nor do we get rid of the existing ones. We practice and undertake the training rules as they are.’ Also, the Buddha has allowed those monks who stay in the wilderness, who eat only almsfood, and who wear rag robes to visit him whenever they please.” Those monks thought, “It’s true what Venerable Upasena says.” The monks heard that the Buddha had allowed those monks who stay in the wilderness, who eat only almsfood, and who wear rag robes to visit him whenever they please. Longing to see the Buddha, they discarded their blankets and undertook the practice of staying in the wilderness, of eating only almsfood, and of wearing rag robes. Soon afterwards, when the Buddha and a number of monks were walking about the dwellings, he saw discarded blankets here and there. He asked the monks, “Who owns these discarded blankets?” The monks told him. Soon afterwards he gave a teaching and addressed the monks: “Well then, monks, I will lay down a training rule for the following ten reasons: for the well-being of the Sangha, for the comfort of the Sangha, for the restraint of bad people, for the ease of good monks, for the restraint of the corruptions relating to the present life, for the restraint of the corruptions relating to future lives, to give rise to confidence in those without it, to increase the confidence of those who have it, for the longevity of the true Teaching, and for supporting the training. And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၃၄။ ၁၅-၅၆၇။ “နိသီဒိုင် အခင်းကို ပြုလုပ်စေလိုသော ရဟန်းသည် အခင်းဟောင်း၏ ထက်ဝန်းကျင်မှမြတ်စွာဘုရား အထွာတော် ပမာဏမျှလောက်ကို အဆင်းပျက်အောင်ပြုခြင်းငှါ ယူရမည်၊ ရဟန်းသည် အခင်းဟောင်း၏ ထက်ဝန်း ကျင်မှ မြတ်စွာဘုရား အထွာတော် ပမာဏမျှလောက်ကို မယူဘဲ နိသီဒိုင်အခင်းသစ်ကို ပြုစေငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk is having a sitting blanket made, he must incorporate a piece of one standard handspan from the border of an old blanket in order to make it ugly. If he has a new sitting blanket made without incorporating a piece of one standard handspan from the border of an old blanket, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၅- နိသီဒနသန္ထတသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၆၈။ နိသီဒိုင် မည်သည် အဆာ (အမြိတ်) ရှိသော အခင်းကို ဆိုအပ်၏။ အခင်း မည်သည် မရက်ဘဲ ဖြန့်၍ ပြုအပ်သော အခင်းတည်း။ ပြုလုပ်စေလိုသောဟူသည် (ကိုယ်တိုင်) ပြုသော်လည်းကောင်း၊ (သူတစ်ပါးတို့ကို) ပြုစေသော်လည်းကောင်း။ အခင်းဟောင်း မည်သည် တစ်ကြိမ်ဝတ်၁အပ်သော်လည်းကောင်း၊ တစ်ကြိမ်ရုံအပ်သော်လည်းကောင်း (ဖြစ်သောအခင်းတည်း။) ထက်ဝန်းကျင်မှ မြတ်စွာဘုရား အထွာတော် ပမာဏမျှလောက်ကို အဆင်းပျက်အောင် ပြုခြင်းငှါယူရမည်ဟူသည် ခိုင်ခံ့စေရန်အလို့ငှါ အဝိုင်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ လေးထောင့်ကိုသော် လည်းကောင်းဖြတ်၍ တစ်နေရာ၌သော်လည်း ဖြန့်ခင်းရမည်၊ ဖြေ၍သော်လည်း ဖြန့်ခင်းရမည်။ ရဟန်းသည် အခင်းဟောင်း၏ ထက်ဝန်းကျင်မှ မြတ်စွာဘုရား အထွာတော် ပမာဏ မျှလောက်ကိုမယူဘဲဟူသည် အခင်းဟောင်း၏ ထက်ဝန်းကျင်မှ မြတ်စွာဘုရား အထွာတော် ပမာဏမျှလောက်ကိုမယူမူ၍။ နိသီဒိုင်အခင်းသစ်ကို (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) ပြုအံ့၊ (သူတစ်ပါးတို့ကိုသော်လည်း) ပြုစေအံ့၊ အားထုတ်မှုပယောဂကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအား သော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ နိသီဒိုင်အခင်းသည် အခင်းဟောင်း၏ ထက်ဝန်းကျင်မှ မြတ်စွာဘုရားအထွာတော် ပမာဏမျှလောက်ကို မယူဘဲ ပြုလုပ်စေအပ်သဖြင့် စွန့်ထိုက်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည်ဤနိသီဒိုင်အခင်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အားပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

Sitting (blanket): one with a border is what is meant. A blanket: it is made by strewing, not by weaving. Is having made: making it himself or having it made. An old blanket: even worn once. He must incorporate a piece of one standard handspan from the border in order to make it ugly: to make it strong, he cuts out a circular or a rectangular piece, and he then incorporates it in one place or he strews it on after pulling it apart. Without incorporating a piece of one standard handspan from the border of an old blanket: if he makes a new sitting blanket, or has one made, without incorporating a piece of one standard handspan from the border of an old blanket, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the sitting blanket, it becomes subject to relinquishment. The sitting blanket should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this sitting blanket, which I got made without incorporating a piece of one standard handspan from the border of an old blanket, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this sitting blanket back to you.” Permutations

၅၆၉။ မိမိသည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မိမိသည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့သည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါးတို့သည် ပြု၍ မပြီးသေးသည်ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ပြီးဆုံးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သူတစ်ပါး၏ အကျိုးငှါ (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) ပြုအံ့၊ (သူတစ်ပါးတို့ကိုသော်လည်း) ပြုစေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။

If he finishes what he began himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has others finish what he began himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he finishes himself what was begun by others, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has others finish what was begun by others, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he makes one, or has one made, for the sake of another, he commits an offense of wrong conduct. Non-offenses

၅၇၀။ အခင်းဟောင်း၏ ထက်ဝန်းကျင်မှ မြတ်စွာဘုရားအထွာတော် ပမာဏမျှလောက်ကို ယူ၍ ပြုအံ့၊ မရသဖြင့် အနည်းငယ်ယူ၍ ပြုအံ့၊ မရသဖြင့် မယူဘဲ ပြုအံ့၊ အခြားသူသည် ပြုအပ်ပြီးကို ရ၍သုံးဆောင်အံ့၊ အာပတ်မသင့်၊ ဗိတာန် ‘မျက်နှာကြက်’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ မြေအခင်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ တင်းတိမ် ‘ကန့်လန့်ကာ’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဘုံလျှို ‘ဖုံ’ ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ခေါင်းအုံးကိုသော်လည်းကောင်း ပြုအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအားအာပတ် မသင့်။ ပဉ္စမ နိသီဒနသန္ထတသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။ ၁။ တစ်ကြိမ်ဝတ် တစ်ကြိမ်ရုံဟူသည် တစ်ကြိမ်ထိုင် တစ်ကြိမ်လျောင်းစက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

There is no offense: if he makes one incorporating a piece of one standard handspan from the border of an old blanket; if he is unable to get hold of such a piece and he makes one incorporating a smaller piece; if he is unable to get hold of such a smaller piece and he makes one without; if he gets what was made by another and then uses it; if he makes a canopy, a floor cover, a cloth screen, a mattress, or a pillow; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on making an inappropriate sitting blanket, the fifth, is finished.

၂-ကောသိယဝဂ် ၆-ဧဠကလောမသိက္ခာပုဒ် ၅၇၁။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူသောအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကောသလဇနပုဒ်သာဝတ္ထိမြို့သို့ သွားစဥ် လမ်းခရီးအကြား၌ သိုးမွေးတို့သည် ဖြစ်ပေါ်ကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် ထိုသိုးမွေးတို့ကို ဧကသီဖြင့် အထုပ်ဖွဲ့၍ (ယူ) သွား၏။ လူတို့သည် ထိုရဟန်းကို မြင်၍ “အသျှင်ဘုရား အသျှင်သည် အဘယ်မျှလောက်သော အဖိုးဖြင့်ဝယ်အပ်ပါကုန်သနည်း၊ အဘယ်မျှလောက် အမြတ်ကို ရပါမည်နည်း”ဟု ပြက်ရယ်ပြောင်လှောင်ကြကုန်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုလူတို့က ပြက်ရယ်ပြောင်လှောင်အပ်ရကား မျက်နှာမလှ ဖြစ်လေ၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် သာဝတ္ထိမြို့သို့ သွား၍ ထိုသိုးမွေးတို့ကို ရပ်လျက်ပင် ပစ်ချလိုက်၏။ ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် သင်သည် အဘယ့်ကြောင့် ဤသိုးမွေးတို့ကို ရပ်လျက်ပင်ပစ်ချလိုက်သနည်း”ဟု မေးကြကုန်၏။ ငါ့သျှင်တို့ ဖြစ်သမျှအကြောင်းစုံကို ပြောရလျှင် ဤသိုးမွေးတို့၏ အကြောင်းကြောင့်ပင် ငါ့ကို လူတို့ကပြောင်လှောင်အပ်သည် မဟုတ်လောဟု (ဆို၏)။ ငါ့သျှင် သင်သည် ဘယ်မျှဝေးသော အရပ်မှ ဤသိုးမွေးတို့ကို ဆောင်လာသနည်းဟု (မေးကြ ပြန်ရာ)။ ငါ့သျှင်တို့ သုံးယူဇနာထက်ကျော်လွန်ပါသည်ဟု (ဆို၏)။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “ရဟန်းသည် သုံးယူဇနာထက်အလွန် သိုးမွေးတို့ကို အဘယ့် ကြောင့်ဆောင်လာဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါထိုရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအားဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်း သင်သည် သုံးယူဇနာထက်အလွန် သိုးမွေးတို့ကို ဆောင်လာ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟုစိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းသင်သည် အဘယ့်ကြောင့် သုံးယူဇနာထက်အလွန် သိုးမွေးတို့ကို ဆောင်လာဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အားကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on silk Carrying wool too far Origin story At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, a certain monk was given wool as he was walking through the Kosalan country on his way to Sāvatthī. He bound it into a bundle with his upper robe and carried on. People who saw him teased him, “Venerable, how much did it cost you? How much will the profit be?” As a result he was humiliated. When he arrived at Sāvatthī, he threw the wool to the ground. The monks asked him why. “People have been teasing me because of this wool.” “But how far have you carried it?” “Over 40 kilometers.” The monks of few desires complained and criticized him, “How could a monk carry wool more than 40 kilometers?” After rebuking that monk in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monk, that you did this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked him … “Foolish man, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၃၅။ ၁၆-၅၇၂။ “ရှည်သော ခရီးသို့ သွားသော ရဟန်းအား သိုးမွေးတို့သည် ဖြစ်ပေါ်ကုန် ငြားအံ့၊ အလိုရှိသော ရဟန်းသည် ခံယူရာသည်၊ ခံယူပြီးနောက် ဆောင်ယူမည့်သူ မရှိခဲ့သော် သုံးယူဇနာတိုင်တိုင်မိမိလက်ဖြင့် ဆောင်ယူနိုင်သည်၊ အကယ်၍ ထိုသုံးယူဇနာထက် အလွန်ဆောင် ယူငြားအံ့၊ ဆောင်ယူမည့်သူ မရှိ သော်လည်း (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If wool is given to a monk who is traveling, he may receive it if he wishes. If he receives it and there is no one else to carry it, he may carry it himself for at most 40 kilometers. If he carries it further than that, even if there is no one else to carry it, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၆-ဧဠကလောမသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၇၃။ ရှည်သော ခရီးသို့ သွားသောရဟန်းအားဟူသည် လမ်းခရီးသို့ သွားသောရဟန်းအား။ သိုးမွေးတို့သည် ဖြစ်ပေါ်ကုန်ငြားအံ့ဟူသည် သံဃာမှသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းမှသော်လည်းကောင်း၊ ဆွေမျိုးမှသော်လည်းကောင်း၊ မိတ်ဆွေမှသော်လည်းကောင်း၊ ပံ့သကူသော်လည်းကောင်း၊ မိမိ၏ဥစ္စာဖြင့်သော်လည်းကောင်း ဖြစ်ပေါ်ကုန်ငြားအံ့။ အလိုရှိသော ရဟန်းသည် ဟူသည် လိုချင်သော ရဟန်းသည် ခံယူရာသည်။ ခံယူပြီးနောက် သုံးယူဇနာတိုင်တိုင် မိမိလက်ဖြင့် ဆောင်ယူနိုင်သည်ဟူသည် သုံးယူဇနာ တိုင်အောင်မိမိလက်ဖြင့် ဆောင်နိုင်သည်။ ဆောင်ယူမည့်သူ မရှိခဲ့သော်ဟူသည် အခြားသော မိန်းမသော်လည်းကောင်း၊ ယောကျာ်းသော်လည်းကောင်း၊ အိမ်နေသူ (လူ) သော်လည်းကောင်း၊ ရဟန်းသော်လည်းကောင်း တစ်ဦးတစ်ယောက်ဆောင်မည့်သူ မရှိခဲ့သော်။ အကယ်၍ ထို့ထက်အလွန် ဆောင်ယူငြားအံ့ ဆောင်ယူမည့်သူ မရှိသော်လည်းဟူသည် ပဌမ ခြေကိုသုံးယူဇနာကို လွန်စေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဒုတိယခြေကို လွန်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ်သင့်၏။ သုံးယူဇနာအတွင်း၌ ရပ်တည်၍ သုံးယူဇနာအပြင်ပ၌ ကျစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အခြားသူသည် မသိစဥ် ယာဥ်၌သော်လည်းကောင်း၊ ဘဏ္ဍာ၌သော်လည်းကောင်း၊ ထည့်၍ သုံးယူဇနာကိုလွန်စေအံ့၊ စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိကုန်၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော့်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ သိုးမွေးတို့သည် သုံးယူဇနာကို လွန်စေအပ်ကုန်သဖြင့်စွန့်ထိုက်ပါကုန်၏၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသိုးမွေးတို့ကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

To a monk who is traveling: to one who is walking on a road. If wool is given: if it is given by a sangha, by a group, by a relative, by a friend, or if it is discarded wool, or if he got it by means of his own property. If he wishes: if he desires, he may receive it. If he receives it, he may carry it himself for at most 40 kilometers: he may carry it himself a maximum of 40 kilometers. There is no one else to carry it: there is no other person who can carry it, either a woman or a man, either a householder or a monastic. If he carries it further than that, even if there is no one else to carry it: when he goes beyond 40 kilometers with the first foot, he commits an offense of wrong conduct. When he goes beyond with the second foot, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he stands within the 40 kilometer limit, but drops it beyond the 40 kilometer limit, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he places it in the vehicle or among the goods of another without their knowledge, and it goes more than 40 kilometers, it becomes subject to relinquishment. The wool should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this wool, which I have taken more than 40 kilometers, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this wool back to you.” Permutations

၅၇၄။ သုံးယူဇနာထက် လွန်သည်၌ လွန်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ လွန်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ်သင့်၏။ သုံးယူဇနာထက် လွန်သည်၌ ယုံမှားရှိ၍ လွန်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သုံးယူဇနာထက် လွန်သည်၌ ယုတ်လျော့သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ လွန်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ်သင့်၏။ သုံးယူဇနာအောက် ယုတ်လျော့သည်၌ အလွန်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ သုံးယူဇနာအောက် ယုတ်လျော့သည်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ သုံးယူဇနာအောက်ယုတ်လျော့ သည်၌ ယုတ်လျော့သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If he takes it more than 40 kilometers and he perceives it as more, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he takes it more than 40 kilometers, but he is unsure of it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he takes it more than 40 kilometers, but he perceives it as less, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he takes it less than 40 kilometers, but he perceives it as more, he commits an offense of wrong conduct. If he takes it less than 40 kilometers, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If he takes it less than 40 kilometers and he perceives it as less, there is no offense. Non-offenses

၅၇၅။ သုံးယူဇနာဆောင်အံ့၊ သုံးယူဇနာအောက် ယုတ်လျော့၍ ဆောင်အံ့၊ အာပတ် မသင့်။ သုံးယူဇနာ ဆောင်သွားအံ့၊ ပြန်ဆောင်လာအံ့၊ သုံးယူဇနာသို့ နေလို၍ သွားပြီးလျှင် ထိုမှ ပြင်ပသို့ဆောင်အံ့၊ လုယက်အပ်သည်ကို ‘ခိုးသူပစ်ထားအပ်သည်ကို’ ရ၍ ဆောင်အံ့၊ စွန့်ပြီး ‘ဝိနည်းကံပြုပြီး’ ကိုရ၍ ဆောင်အံ့၊ အခြားသူကို ဆောင်စေအံ့၊ ပြုအပ်ပြီး ဘဏ္ဍာ ‘ကော်ဇောစသည် ဖြစ်ပြီး’ ကို ဆောင်အံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ဆဋ္ဌ ဧဠကလောမသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။ ------၂-ကောသိယဝဂ် ၇-ဧဠကလောမဓောဝါပန သိက္ခာပုဒ်

There is no offense: if he carries it 40 kilometers; if he carries it less than 40 kilometers; if he carries it 40 kilometers and then carries it back; if he takes it 40 kilometers with the intention of staying there, but then takes it further; if he gets back what had been taken from him and then takes it further; if he gets back what he had given up and then takes it further; if he gets someone else to carry it; if it is a finished article; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on carrying wool too far, the sixth, is finished.

၅၇၆။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သက္ကတိုင်း ကပိလဝတ်မြို့ နိဂြောဓာရုံကျောင်း၌သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ဘိက္ခုနီမတို့အား သိုးမွေးတို့ကို ဖွပ်လည်း ဖွပ်စေကုန်၏၊ ဆိုးလည်း ဆိုးစေကုန်၏၊ ဖြေရှင်းလည်း ဖြေရှင်းစေကုန်၏၊ သိုးမွေးတို့ကို ဖွပ် ဆိုး ဖြေရှင်းကြရသော ဘိက္ခုနီမတို့သည် သိက္ခာပုဒ်ကို သင်ခြင်း အပြန်အလှန် မေးမြန်းခြင်းနှင့် အဓိသီလ အဓိစိတ္တအဓိပညာလုပ်ငန်းတို့ကို ပစ်ထားကြရကုန်၏၊ ထိုအခါ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် မြတ်စွာဘုရားအထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ရပ်နေ၏၊ တစ်ခုသော နေရာ၌ရပ်နေသော မဟာပဇာပတိဂေါတမီကို မြတ်စွာဘုရားသည် “ဂေါတမီ ဘိက္ခုနီမတို့သည် မမေ့မလျော့ပြင်းစွာအားထုတ်လျက် တည်ကြည်သောစိတ် ရှိကြသည် ဖြစ်၍ နေကြကုန်၏လော”ဟု မေးတော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား ဘိက္ခုနီမတို့အား မမေ့လျော့ခြင်း သတိသည် အဘယ်မှာ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း၊ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတော်တို့သည် ဘိက္ခုနီမတို့အား သိုးမွေးတို့ကို ဖွပ်လည်း ဖွပ်စေကြပါသည်၊ ဆိုးလည်း ဆိုးစေကြပါသည်၊ ဖြေရှင်းလည်း ဖြေရှင်းစေကြပါသည်၊ သိုးမွေးတို့ကို ဖွပ် ဆိုး ဖြေရှင်းကြရကုန်သော ဘိက္ခုနီမတို့သည် သိက္ခာပုဒ်ကို သင်ခြင်း အပြန်အလှန် မေးမြန်းခြင်းနှင့် အဓိသီလ အဓိစိတ္တ အဓိပညာ လုပ်ငန်းတို့ကို ပစ်ထားကြရပါသည်ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မဟာပဇာပတိဂေါတမီသည် မြတ်စွာဘုရားက တရားစကားဖြင့် အကျိုးစီးပွါးကို သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်စေ၍ ရွှင်လန်းစေပြီးဖြစ်ရကားမြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ အရိုအသေပြုကာ ဖဲသွားလေ၏၊ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် ရဟန်း သံဃာကို စည်းဝေးစေပြီးလျှင် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် ဘိက္ခုနီမတို့အား သိုးမွေးတို့ကို ဖွပ်လည်း ဖွပ်စေကြ၏၊ ဆိုးလည်းဆိုးစေကြ၏၊ ဖြေရှင်းလည်း ဖြေရှင်းစေကြ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ရဟန်းတို့ သင်တို့နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြသလော၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ကြသလောဟု (မေးတော်မူရာ) မြတ်စွာဘုရား ဆွေမျိုးမတော်စပ်ကြပါဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော သူတို့သည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော သူတို့၏ သင့်တော်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ မသင့်တော်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကြည်ညိုဖွယ် ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကြည်ညိုဖွယ်မရှိသည်ကိုလည်းကောင်း မသိကြပေ၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ် သော ယောကျာ်းတို့ ထိုသို့ ဖြစ်လျက် သင်တို့သည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သောဘိက္ခုနီမတို့အား သိုးမွေး တို့ကို ဖွပ်လည်း ဖွပ်စေကုန်ဘိ၏၊ ဆိုးလည်း ဆိုးစေကုန်ဘိ၏၊ ဖြေရှင်းလည်း ဖြေရှင်းစေကုန်ဘိ၏၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ဤ (သင်တို့ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on silk Getting a nun to wash wool Origin story At one time the Buddha was staying in the Sakyan country in the Banyan Tree Monastery at Kapilavatthu. At that time the monks from the group of six had the nuns wash, dye, and comb wool. Because of this, the nuns neglected recitation, testing, the higher morality, the higher mind, and the higher wisdom. Mahāpajāpati Gotamī then went to the Buddha and bowed down to him. And the Buddha said to her, “Gotamī, I hope the nuns are heedful, energetic, and diligent?” “How could the nuns be heedful, venerable sir?” And she told him what was happening. The Buddha then instructed, inspired, and gladdened her with a teaching. She bowed down, circumambulated him with her right side toward him, and left. Soon afterwards the Buddha had the Sangha gathered and questioned the monks from the group of six: “Is it true, monks, that you do this?” “It’s true, sir.” “Are they your relatives?” “No.” “Foolish men, people who are unrelated don’t know what’s appropriate and inappropriate, what’s inspiring and uninspiring, in dealing with each other. And still you do this. This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၃၆။ ၁၇-၅၇၇။ “အကြင် ရဟန်းသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမအား သိုးမွေးတို့ကို ဖွပ်လည်းဖွပ်စေငြားအံ့၊ ဆိုးလည်း ဆိုးစေငြားအံ့၊ ဖြေရှင်းလည်း ဖြေရှင်းစေငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk has an unrelated nun wash, dye, or comb wool, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၇-ဧဠကလောမဓောဝါပနသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၇၈။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟုအလိုရှိအပ်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သောဟူသည် အမိဘက်မှသော်လည်းကောင်း၊ အဖဘက်မှသော်လည်းကောင်းခုနစ်ဆက်မြောက်ဘိုးဘေးအစုံတိုင်အောင် မဆက်စပ်သော။ ဘိက္ခုနီမ မည်သည် နှစ်ဖက်သော သံဃာ၌ ပဉ္စင်းဖြစ်သော (ဘိက္ခုနီမတည်း)။ ဖွပ်လော့ဟုစေခိုင်းအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သင့်၏။ ဖွပ်အပ်ပြီး သိုးမွေးတို့သည် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိကုန်၏။ ဆိုးလော့ဟုစေခိုင်းအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆိုးအပ်ပြီး သိုးမွေးတို့သည် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိကုန်၏။ ဖြေရှင်းလော့ဟုစေခိုင်းအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဖြေရှင်းအပ်ပြီး သိုးမွေးတို့သည် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိကုန်၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်ကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤအကျွန်ုပ်၏ သိုးမွေးတို့သည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမကိုဖွပ်စေအပ်သဖြင့် စွန့်ထိုက်ပါကုန်၏၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသိုးမွေးတို့ကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. Unrelated: anyone who is not a descendant of one’s male ancestors going back eight generations, either on the mother’s side or on the father’s side. A nun: she has been given the full ordination by both Sanghas. If he tells her to wash it, he commits an offense of wrong conduct. When it has been washed, it becomes subject to relinquishment. If he tells her to dye it, he commits an offense of wrong conduct. When it has been dyed, it becomes subject to relinquishment. If he tells her to comb it, he commits an offense of wrong conduct. When it has been combed, it becomes subject to relinquishment. The wool should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this wool, which I got washed by an unrelated nun, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this wool back to you.” Permutations

၅၇၉။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကိုဖွပ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟုထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကို ဖွပ်စေအံ့၊ ဆိုးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိနှင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် (တစ်ချက်) သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကို ဖွပ်စေအံ့၊ ဖြေရှင်းစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိနှင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် (တစ်ချက်) သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကို ဖွပ်စေအံ့၊ ဆိုးစေအံ့၊ ဖြေရှင်းစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိနှင့်ဒုက္ကဋ်အာပတ် နှစ်ချက်သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကို ဆိုးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ်သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍သိုးမွေးတို့ကို ဆိုးစေအံ့၊ ဖြေရှင်းစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိနှင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် (တစ်ချက်) သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကို ဆိုးစေအံ့၊ ဖွပ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိနှင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် (တစ်ချက်) သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကို ဆိုးစေအံ့၊ ဖြေရှင်းစေအံ့၊ ဖွပ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိနှင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် နှစ်ချက်သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကို ဖြေရှင်းစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟုထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကို ဖြေရှင်းစေအံ့၊ ဖွပ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိနှင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် (တစ်ချက်) သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ် သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကို ဖြေရှင်းစေအံ့၊ ဆိုးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိနှင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် (တစ်ချက်) သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သိုးမွေးတို့ကို ဖြေရှင်းစေအံ့၊ ဖွပ်စေအံ့၊ ဆိုးစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိနှင့်ဒုက္ကဋ်အာပတ် နှစ်ချက်သင့်၏။

If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her wash wool, he commits one offense entailing relinquishment and confession. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her wash and dye wool, he commits one offense entailing relinquishment and one offense of wrong conduct. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her wash and comb wool, he commits one offense entailing relinquishment and one offense of wrong conduct. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her wash, dye, and comb wool, he commits one offense entailing relinquishment and two offenses of wrong conduct. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her dye wool, he commits one offense entailing relinquishment and confession. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her dye and comb wool, he commits one offense entailing relinquishment and one offense of wrong conduct. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her dye and wash wool, he commits one offense entailing relinquishment and one offense of wrong conduct. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her dye, comb, and wash wool, he commits one offense entailing relinquishment and two offenses of wrong conduct. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her comb wool, he commits one offense entailing relinquishment and confession. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her comb and wash wool, he commits one offense entailing relinquishment and one offense of wrong conduct. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her comb and dye wool, he commits one offense entailing relinquishment and one offense of wrong conduct. If she is unrelated and he perceives her as such, and he has her comb, wash, and dye wool, he commits one offense entailing relinquishment and two offenses of wrong conduct.

၅၈၀။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ယုံမှားရှိ၍။ပ။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ဆွေမျိုးတော်စပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍။ပ။ အခြားသူ၏ သိုးမွေးတို့ကို ဖွပ်စေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဘိက္ခုနီမတို့၏ အထံ၌သာ ရဟန်းပြုသော ဘိက္ခုနီမအား ဖွပ်စေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If she is unrelated, but he is unsure of it … If she is unrelated, but he perceives her as related … If he has her wash wool belonging to someone else, he commits an offense of wrong conduct. If he has a nun who is fully ordained only on one side do the washing, he commits an offense of wrong conduct. If she is related, but he perceives her as unrelated, he commits an offense of wrong conduct. If she is related, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If she is related and he perceives her as such, there is no offense. Non-offenses

၅၈၁။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမသည် ဖွပ်စဥ် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဘိက္ခုနီမသည်အဖေါ်ပြုအံ့၊ (ဖွပ်လော့)ဟု မဆိုအပ်ဘဲ ဖွပ်အံ့၊ အာပတ် မသင့်။ မသုံးဆောင်အပ်သေးသော ပြုအပ်ပြီးဘဏ္ဍာ ‘ကော်ဇော စသည် ဖြစ်ပြီး’ကို ဖွပ်စေအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ သိက္ခမာန် သာမဏေမအား (ဖွပ်စေအံ့)၊ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ သတ္တမ ဧဠကလောမဓောဝါပနသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if a related nun does the washing and an unrelated nun helps her; if a nun does the washing without being asked; if he has a nun wash an unused and finished article; if it is a trainee nun; if it is a novice nun; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on getting a nun to wash wool, the seventh, is finished.

၂-ကောသိယဝဂ် ၈-ရူပိယသိက္ခာပုဒ် ၅၈၂။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့ ရှဥ့်နက်တို့အား အစာကျွေးရာ ဖြစ်သောဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည်အမျိုးတစ်မျိုး၏ အိမ်သို့ ကပ်သော အမြဲဆွမ်းဝတ်ရှိသော ရဟန်းဖြစ်၏၊ ထိုအမျိုး၌ အကြင် ခဲဖွယ်သည်လည်းကောင်း၊ ဘောဇဥ်သည်လည်းကောင်း ဖြစ်အံ့၊ ထိုခဲဖွယ်ဘောဇဥ်မှ သာကီဝင်မင်းသားအသျှင်ဥပနန္ဒ အတွက် အဖို့ ‘အစု’ ထားရ၏။ ထိုအခါ ညချမ်းအချိန်တွင် ထိုအမျိုး၌ စမဲဟင်းလျာ ဖြစ်ပေါ်၏၊ ထိုစမဲဟင်းလျာမှ သာကီဝင် မင်းသားအသျှင်ဥပနန္ဒ၏ အဖို့ကို ဖယ်ထား၏၊ ထိုအမျိုး၏ ကလေး ‘သူငယ်’ သည် နံနက်စောစောထ၍“အကျွန်ုပ်အား စမဲဟင်းလျာကို ပေးကြလော့”ဟု ငို၏၊ ထိုအခါ ထိုယောကျာ်းသည် ဇနီးကို “အသျှင့်အတွက် အဖို့ ‘အစု’ ကို ကလေး ‘သူငယ်’ အား ပေးလော့၊ အခြား (ဟင်းလျာ) ကို ဝယ်၍ အသျှင့်အားလှူကုန်အံ့”ဟု ပြောဆို၏။ ထိုအခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ် သင်္ကန်းကိုယူဆောင်ကာ ထိုအမျိုးထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ခင်းထားသော နေရာ၌ ထိုင်၏၊ ထိုအခါ ထိုယောကျာ်းသည်သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်လျက်သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို “အသျှင်ဘုရား ယမန်နေ့ ညချမ်းအချိန်က စမဲဟင်းလျာဖြစ်ပေါ်ပါသည်၊ ထိုစမဲဟင်းလျာမှ အသျှင့်အတွက် အဖို့ ‘အစု’ ကို ထားပါသည်၊ အသျှင်ဘုရား ဤကလေး ‘သူငယ်’ သည် နံနက်စောစော ထ၍ ‘အကျွန်ုပ်အား စမဲဟင်းလျာကို ပေးကြလော့’ဟု ငိုပါသည်၊ အသျှင့်အတွက် အဖို့ ‘အစု’ကို ကလေး ‘သူငယ်’ အား ပေးရပါသည်၊ အသျှင်ဘုရား အသပြာဖြင့်အဘယ်ကို ဆောင်လာရပါမည်နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ဒါယကာ အသပြာကို ငါ့အား စွန့်လှူပြီး ဖြစ်သလောဟု (မေး၏)။ မှန်ပါသည် အသျှင်ဘုရား စွန့်လှူပြီးပါပြီဟု (လျှောက်၏)။ ဒါယကာ ငါ့အား ထိုအသပြာကိုပင် ပေးလော့ဟု (ဆို၏)။ ထိိုအခါ ထိုယောကျာ်းသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒအား အသပြာကို ပေးလှူပြီးနောက်“ငါတို့သည် ရွှေငွေကို ခံယူသကဲ့သို့ ဤအတူပင် ဤသာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သောရဟန်းတို့သည် ရွှေငွေကို ခံယူကြကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆို၏၊ ရဟန်းတို့သည်ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုသော ထိုယောကျာ်း၏ (စကားကို) ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် အဘယ့်ကြောင့် ရွှေငွေကိုခံယူဘိသနည်းဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည်သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ဥပနန္ဒ သင်သည် ရွှေငွေကို ခံယူ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်း သင်သည် အဘယ့်ကြောင့် ရွှေငွေကို ခံယူဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on silk Becoming the owner of money Origin story At one time the Buddha was staying at Rājagaha in the Bamboo Grove, the squirrel sanctuary. At that time Venerable Upananda was associating with a family from which he received a regular meal. Whenever that family obtained food, they put aside a portion for Upananda. And that’s what they did when one evening they obtained some meat. The following morning their son got up early and cried, “Give me meat!” The man said to his wife, “Give him the venerable’s portion. We’ll buy something else for the venerable.” On the same morning Upananda robed up, took his bowl and robe, and went to that family where he sat down on the prepared seat. The man of the house approached Upananda, bowed, sat down, and said, “Yesterday evening, venerable, we obtained some meat, and we put aside a portion for you. But then in the morning our son got up early and cried, ‘Give me meat!’ and we gave him your portion. What can we get you for a <i lang='pi' translate='no'>kahāpaṇa</i>?” “Are you giving up a <i lang='pi' translate='no'>kahāpaṇa</i> coin for me?” “Yes.” “Then just give me that <i lang='pi' translate='no'>kahāpaṇa</i>.” After giving a <i lang='pi' translate='no'>kahāpaṇa</i> to Upananda, that man complained and criticized him, “The Sakyan monastics accept money just as we do.” The monks heard the complaints of that man, and the monks of few desires complained and criticized him, “How could Venerable Upananda receive money?” After rebuking him in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned Upananda: “Is it true, Upananda, that you did this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked him … “Foolish man, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၃၇။ ၁၈-၅၈၃။ “အကြင် ရဟန်းသည် ရွှေ ငွေကို (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) ခံယူ ငြားအံ့၊ (သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း) ခံယူစေငြားအံ့၊ အနီး၌ ချထားအပ်သည် ကိုသော်လည်း သာယာငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ်သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk takes, has someone else take, or consents to gold, silver, or money being deposited for him, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၈-ရူပိယသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၈၄။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟု အလိုရှိအပ်၏။ ရွှေ မည်သည် ဘုရားအဆင်းတော်နှင့်တူသော ဝတ္ထုကို ဆိုအပ်၏။ ငွေ မည်သည် အသပြာ ကြေးပိုက်ဆံ သစ်သားပိုက်ဆံ ချိပ်ပိုက်ဆံ အရောင်းအဝယ် ဖြစ်နိုင်သမျှဝတ္ထုတည်း။ ခံယူငြားအံ့ဟူသည် ကိုယ်တိုင်ခံယူအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ခံယူစေငြားအံ့ဟူသည် အခြားသူကို ခံယူစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အနီး၌ ချထားအပ်သည်ကိုသော်လည်း သာယာငြားအံ့ဟူသည် ဤ (ရွှေငွေ) သည် အသျှင့် အတွက်ဖြစ်စေဟု အနီး၌ ချထားအပ်သည်ကို သာယာငြားအံ့၊ စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာ အလယ်၌စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ ထို (ရွှေငွေ) ခံသော ရဟန်းသည် သံဃာသို့ ချဥ်းကပ်၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ကြီးကုန်သော ရဟန်းတို့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုးပြီးလျှင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်အုပ် ချီလျက်- “အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် ရွှေငွေကို ခံယူမိပါ၏၊ ဤအကျွန်ုပ်၏ ရွှေငွေသည် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤရွှေငွေကို သံဃာတော်အား စွန့်ပါသည်”ဟု ဆိုရာ၏။ စွန့်ပြီးနောက် အာပတ်ကို ဒေသနာကြားရမည်၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် အာပတ်ကို ခံယူရမည်၊ အကယ်၍ ထိုအရပ်သို့ အရံစောင့်သော်လည်းကောင်း၊ ဥပါသကာသော်လည်းကောင်း လာအံ့၊ ထိုသူကို “ငါ့သျှင် ဤ (ရွှေငွေ) ကို သိလော့”ဟု ပြောရမည်၊ အကယ်၍ ထိုသူသည်“ဤ (ရွှေငွေ) ဖြင့် အဘယ်အရာကို ဆောင်လာရပါမည်နည်း”ဟု ဆိုအံ့၊ “ဤမည် ဤမည်သော အရာကိုဆောင်ခဲ့”ဟု မဆိုရ၊ ထောပတ်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဆီကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပျားရည်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ တင်လဲကိုသော်လည်းကောင်း အပ်စပ်သည်ကို ပြောရမည်၊ အကယ်၍ ထိုသူသည် ထို (ရွှေငွေ) ဖြင့် လဲလှယ်၍ အပ်စပ်သည်ကို ဆောင်ခဲ့အံ့၊ ရွှေငွေခံယူသော ရဟန်းကို ထား၍ ရဟန်းအားလုံးတို့ပင်သုံးဆောင်အပ်၏။ အကယ်၍ ဤသို့ ထို (ရွှေငွေလဲလှယ်မည့်) သူကို ရအံ့၊ ဤသို့ ရခြင်းသည် ကောင်း၏၊ အကယ်၍မရအံ့၊ ထိုသူကို “ဒါယကာ ဤရွှေငွေကို စွန့်ပစ်လော့”ဟု ပြောရမည်၊ ထိုသူသည် အကယ်၍ စွန့်ပစ်အံ့၊ ဤသို့ စွန့်ပစ်ခြင်းသည် ကောင်း၏၊ အကယ်၍ မစွန့်ပစ်အံ့၊ အင်္ဂါငါးပါးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းကိုရွှေငွေစွန့် ရဟန်းဟု သမုတ်ရမည်၊ ၄င်းရဟန်းသည် ဆန္ဒာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ ဒေါသာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ မောဟာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ ဘယာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ စွန့်အပ် မစွန့်အပ်သည်ကိုလည်း သိရာ၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ သမုတ်ရမည်၊ ရှေးဦးစွာ ရဟန်းကို တောင်းပန်ရမည်၊ တောင်းပန်ပြီးနောက်ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. Gold: that which has the color of the Teacher is what is meant. Silver: a <i lang='pi' translate='no'>kahāpaṇa</i> coin, a copper <i lang='pi' translate='no'>māsaka</i> coin, a wooden <i lang='pi' translate='no'>māsaka</i> coin, a resin <i lang='pi' translate='no'>māsaka</i> coin—whatever is used in commerce. Takes: if he takes hold of it himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. Has someone else take: if he has another take hold of it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. Consents to … being deposited for him: if someone says, “This is for you,” and he consents to it being deposited for him, it becomes subject to relinquishment. It should be relinquished in the midst of the Sangha. “And, monks, it should be relinquished like this. After approaching the Sangha, that monk should arrange his upper robe over one shoulder and pay respect at the feet of the senior monks. He should then squat on his heels, raise his joined palms, and say: ‘Venerables, I have received money. It is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.’” After relinquishing it, he is to confess the offense. The confession should be received by a competent and capable monk. If a monastery worker or a lay follower is available, you should tell him, “Look into this.” If he says, “What can I get you with this?” one should not say, “Get this or that;” one should point out what is allowable: ghee, oil, honey, or syrup. If he makes a purchase and brings back what is allowable, everyone may enjoy it except the one who received the money. If this is what happens, all is well. If not, he should be told, “Discard it.” If he discards it, all is well. If he does not, a monk who has five qualities should be appointed as the money discarder: he’s not biased by desire, ill will, confusion, or fear, and he knows what has and has not been discarded. “And, monks, he should be appointed like this. First the monk should be asked and then a competent and capable monk should inform the Sangha:

၅၈၅။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာ အားလျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ရဟန်းကို ရွှေငွေစွန့်ရဟန်းဟု သမုတ်ရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ဤ မည်သောရဟန်းကို ရွှေငွေစွန့်ရဟန်းဟု သမုတ်၏၊ အကြင်အသျှင်အား ဤမည်သော ရဟန်းကို ရွှေငွေစွန့်ရဟန်းဟုသမုတ်ခြင်းကို နှစ်သက်၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ် နေရာ၏၊ အကြင် အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်းမရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော ရဟန်းကို ရွှေငွေစွန့်ရဟန်းဟု သမုတ်အပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ် နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်ဟု (သိစေရမည်)။ သမ္မုတိရပြီးသော ထိုရဟန်းသည် အမှတ်နိမိတ်ကို မပြုဘဲ ကျစေရမည် ‘စွန့်ပစ်ရမည်’၊ အကယ်၍အမှတ်နိမိတ်ကို ပြု၍ ကျစေအံ့ ‘စွန့်ပစ်အံ့’၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။

‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, it should appoint monk so-and-so as the money discarder. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha appoints monk so-and-so as the money discarder. Any monk who approves of appointing monk so-and-so as the money discarder should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has appointed monk so-and-so as the money discarder. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’” The appointed monk should throw it away without taking note of where. If he takes note of where he throws it, he commits an offense of wrong conduct. Permutations

၅၈၆။ ရွှေငွေ၌ ရွှေငွေဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ရွှေငွေကို ခံယူအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေ၌ယုံမှားရှိ၍ ရွှေငွေကို ခံယူအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေ၌ ရွှေငွေမဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ရွှေငွေကို ခံယူအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေမဟုတ်သည်၌ ရွှေငွေဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေမဟုတ်သည်၌ယုံမှားခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေမဟုတ်သည်၌ ရွှေငွေမဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ အရံတွင်း၌သော်လည်းကောင်း၊တည်းခိုရာ ဇရပ်တွင်း၌သော်လည်းကောင်း၊ ကိုင်ယူ၍သော်လည်းကောင်း၊ ကိုင်ယူစေ၍သော်လည်းကောင်း “ဥစ္စာရှင်သည် ဆောင်ယူလတ္တံ့”ဟု ထားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ အဋ္ဌမ ရူပိယသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

If it is money, and he perceives it as such, and he receives it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is money, but he is unsure of it, and he receives it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is money, but he does not perceive it as such, and he receives it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is not money, but he perceives it as such, he commits an offense of wrong conduct. If it is not money, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If it is not money, and he does not perceive it as such, there is no offense. Non-offenses There is no offense: if, within a monastery or a lodging, he takes it or has someone take it, and he then puts it aside with the thought, “Whoever owns it will come and get it;” if he is insane; if he is the first offender. The training rule on becoming the owner of money, the eighth, is finished.

၂-ကောသိယဝဂ် ၉-ရူပိယသံဝေါဟာရသိက္ခာပုဒ် ၅၈၇။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသော အခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အထူးထူးအပြားပြားသောရွှေငွေလဲလှယ် ‘ရောင်းဝယ်’ခြင်းသို့ ရောက်ကြကုန်၏၊ လူတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် အထူးအထူးအပြားပြားသော ရွှေငွေလဲလှယ် ‘ရောင်းဝယ်’ခြင်းသို့အဘယ့်ကြောင့် ရောက်ကုန်ဘိသနည်း၊ ကာမဂုဏ်ခံစားကြသော လူတို့ကဲ့သို့ပင်တည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသောထိုသူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အထူးထူးအပြားပြားသော ရွှေငွေလဲလှယ် ‘ရောင်းဝယ်’ခြင်းသို့ အဘယ့်ကြောင့် ရောက်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့်ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည်အထူးထူးအပြားပြားသော ရွှေငွေလဲလှယ် ‘ရောင်းဝယ်’ခြင်းသို့ ရောက်ကြကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်းတို့ သင်တို့သည် အထူးထူးအပြားပြားသော ရွှေငွေလဲလှယ် ‘ရောင်းဝယ်’ခြင်းသို့ အဘယ့်ကြောင့် ရောက်ကုန်ဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ ဤ (သင်တို့ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါ လည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on silk Trading with money Origin story At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time the monks from the group of six engaged in various kinds of trades involving money. People complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics engage in trades that involve money? They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” The monks heard the complaints of those people, and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How can the monks from the group of six do this?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned those monks: “Is it true, monks, that you do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how can you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၃၈။ ၁၉-၅၈၈။ “အကြင် ရဟန်းသည် အထူးထူးအပြားပြားသော ရွှေငွေလဲလှယ် ‘ရောင်းဝယ်’ခြင်းသို့ ရောက်ငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk engages in various kinds of trades involving money, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၉-ရူပိယသံဝေါဟာရသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၈၉။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟုအလိုရှိအပ်၏။ အထူးထူးအပြားပြားသော မည်သည် ပြုအပ်ပြီးသည်လည်းကောင်း၊ မပြုအပ်သေးသည်လည်းကောင်း၊ ပြုအပ်ပြီး မပြုအပ်သေးသည်လည်းကောင်းတည်း။ ပြုအပ်ပြီး မည်သည် ဦးခေါင်းတန်ဆာ လည် (ဆွဲ) တန်ဆာ လက် (ဝတ်) တန်ဆာ ခြေ (ကျင်း) တန်ဆာခါး (ဝတ်) တန်ဆာတည်း။ မပြုအပ်သေး မည်သည် အစိုင်အခဲပြုအပ်သော ရွှေတုံး ငွေတုံးကို ဆိုအပ်၏။ ပြုအပ်ပြီး မပြုအပ်သေး မည်သည် ထိုနှစ်မျိုးလုံးတည်း။ ရွှေ ငွေ မည်သည် ဘုရားအဆင်းတော်နှင့်တူသော ရွှေ၊ အသပြာ ကြေးပိုက်ဆံ သစ်သားပိုက်ဆံချိပ်ပိုက်ဆံ ရောင်းဝယ်မှုသို့ ရောက်သမျှ ဝတ္ထုတည်း။ ရောက်ငြားအံ့ဟူသည် ပြုအပ်ပြီးသော ရွှေငွေဖြင့် ပြုအပ်ပြီးသော ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ပြုအပ်ပြီးသော ရွှေငွေဖြင့် မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ပြုအပ်ပြီးသော ရွှေငွေဖြင့် ပြုအပ်ပြီး မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေဖြင့် ပြုအပ်ပြီး ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေဖြင့် မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေဖြင့် ပြုအပ်ပြီး မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ်သင့်၏။ ပြုအပ်ပြီး မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေဖြင့် ပြုအပ်ပြီးသော ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ်သင့်၏။ ပြုအပ်ပြီး မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေဖြင့် မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ပြုအပ်ပြီး မပြုအပ်သေးသော ရွှေငွေဖြင့် ပြုအပ်ပြီး မပြုအပ်သေးသောရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သံဃာ့အလယ်၌ စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ ထိုရဟန်းသည် သံဃာသို့ ချဥ်းကပ်၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍“ကြီးကုန်သော ရဟန်းတို့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုးလျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်အုပ်ချီပြီးလျှင် - “အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် အထူးထူးအပြားပြားသော ရွှေငွေလဲလှယ် ‘ရောင်းဝယ်’ခြင်းသို့ရောက်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဤရွှေ ငွေသည် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ် သည်ဤ ရွှေငွေကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု ဆိုရာ၏။ စွန့်ပြီးနောက် အာပတ်ကို ဒေသနာကြားရမည်၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် အာပတ်ကို ခံယူရမည်၊ အကယ်၍ ထိုအရပ်သို့ အရံစောင့်သော်လည်းကောင်း၊ ဥပါသကာသော်လည်းကောင်း လာအံ့၊ ထိုသူကို “ငါ့သျှင် ဤ (ရွှေငွေ) ကို သိလော့”ဟု ပြောရမည်၊ အကယ်၍ ထိုသူသည်“ဤရွှေငွေဖြင့် အဘယ်ကို ဆောင်လာရပါမည်နည်း”ဟု ဆိုအံ့၊ “ဤမည် ဤမည်သော အရာကိုဆောင်ခဲ့”ဟု မဆိုရ၊ ထောပတ်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဆီကိုသော်လည်းကောင်း၊ တင်လဲကိုသော်လည်းကောင်း အပ်စပ်သည်ကို ပြောရမည်။ အကယ်၍ ထိုသူသည် ထိုရွှေငွေဖြင့် လဲလှယ်၍ အပ်စပ်သည်ကို ဆောင်ခဲ့အံ့၊ ရွှေငွေကို ခံယူသော ထိုရဟန်းကို ထား၍ ရဟန်းအားလုံးတို့ပင် သုံးဆောင်အပ်၏။ အကယ်၍ ဤသို့ ထို (ရွှေငွေလဲလှယ်မည့်) သူကို ရအံ့၊ ဤသို့ ရခြင်းသည် ကောင်း၏၊ အကယ်၍မရအံ့၊ ထိုသူကို “ငါ့သျှင် ဤရွှေငွေကို စွန့်ပစ်လော့”ဟု ပြောရမည်၊ ထိုသူသည် အကယ်၍ စွန့်ပစ်အံ့၊ ဤသို့ စွန့်ပစ်ခြင်းသည် ကောင်း၏၊ အကယ်၍ မစွန့်အံ့၊ အင်္ဂါငါးပါးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းကိုရွှေငွေစွန့် ရဟန်းဟု သမုတ်ရမည်၊ ၄င်းရဟန်းသည် ဆန္ဒာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ ဒေါသာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ မောဟာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ ဘယာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ စွန့်ပစ်အပ် မစွန့်ပစ်အပ်ကိုလည်း သိရာ၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ သမုတ်ရမည်၊ ရှေးဦးစွာ ရဟန်းကို တောင်းပန်ရမည်၊ တောင်းပန်ပြီးနောက်ကျွမ်းကျင် လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. Various kinds: what is shaped, what is not shaped, and what is both shaped and not shaped. What is shaped: what is meant for the head, what is meant for the neck, what is meant for the hands, what is meant for the feet, what is meant for the waist. What is not shaped: what is shaped in a lump is what is meant. What is both shaped and not shaped: both of them. Money: a golden <i lang='pi' translate='no'>kahāpaṇa</i> coin, a copper <i lang='pi' translate='no'>māsaka</i> coin, a wooden <i lang='pi' translate='no'>māsaka</i> coin, a resin <i lang='pi' translate='no'>māsaka</i> coin—whatever is used in commerce. Engages: If he exchanges what is shaped with what is shaped, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges what is not shaped with what is shaped, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges what is both shaped and not shaped with what is shaped, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges what is shaped with what is not shaped, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges what is not shaped with what is not shaped, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges what is both shaped and not shaped with what is not shaped, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges what is shaped with what is both shaped and not shaped, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges what is not shaped with what is both shaped and not shaped, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges what is both shaped and not shaped with what is both shaped and not shaped, he commits an offense entailing relinquishment and confession. It should be relinquished in the midst of the Sangha. “And, monks, it should be relinquished like this. After approaching the Sangha, that monk should arrange his upper robe over one shoulder and pay respect at the feet of the senior monks. He should then squat on his heels, raise his joined palms, and say, ‘Venerables, I have engaged in various kinds of trades involving money. This is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.’” After relinquishing it, he is to confess the offense. The confession should be received by a competent and capable monk. If a monastery worker or a lay follower is available, you should tell him, “Look into this.” If he says, “What can I get you with this?” one should not say, “Get this or that;” one should point out what is allowable: ghee, oil, honey, or syrup. If he makes a purchase and brings back what is allowable, everyone may enjoy it except the one who did the exchange involving money. If this is what happens, all is well. If not, he should be told, “Discard this.” If he discards it, all is well. If he does not, a monk who has five qualities should be appointed as the money discarder: he’s not biased by desire, ill will, confusion, or fear, and he knows what has and has not been discarded. “And, monks, he should be appointed like this. First the monk should be asked and then a competent and capable monk should inform the Sangha:

၅၉၀။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာ အားလျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ရဟန်းကိုု ရွှေငွေစွန့် ရဟန်းဟု သမုတ်ရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ဤ မည်သောရဟန်းကို ရွှေငွေစွန့်ရဟန်းဟု သမုတ်၏၊ အကြင်အသျှင်အား ဤမည်သော ရဟန်းကို ရွှေငွေစွန့်ရဟန်းဟု သမုတ်ခြင်းကို နှစ်သက်၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ် နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်အားနှစ်သက်ခြင်း မရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော ရဟန်းကို ရွှေငွေစွန့်ရဟန်းဟု သမုတ်အပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်းရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ် နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကိုသိမှတ်ရပါသည်ဟု (သိစေရမည်)။ သမ္မုတိရပြီးသော ထိုရဟန်းသည် အမှတ်နိမိတ် မပြုဘဲ ကျစေရမည် ‘စွန့်ပစ်ရမည်’၊ အကယ်၍အမှတ်နိမိတ် ပြု၍ ကျစေအံ့ ‘စွန့်ပစ်အံ့’၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။

‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, it should appoint monk so-and-so as the money discarder. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha appoints monk so-and-so as the money discarder. Any monk who approves of appointing monk so-and-so as the money discarder should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has appointed monk so-and-so as the money discarder. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’” The appointed monk should throw it away without taking note of where. If he takes note of where he throws it, he commits an offense of wrong conduct. Permutations

၅၉၁။ ရွှေငွေ၌ ရွှေငွေဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေ၌ ယုံမှားရှိ၍ ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေ၌ ရွှေငွေမဟုတ်ဟုထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍ ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေမဟုတ်သည်၌ ရွှေငွေဟုထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ရွှေ ငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေမဟုတ်သည်၌ ယုံမှားရှိ၍ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေမဟုတ်သည်၌ ရွှေငွေ မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ရွှေငွေကို ဝယ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေမဟုတ်သည်၌ ရွှေငွေဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေမဟုတ်သည်၌ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရွှေငွေမဟုတ်သည်၌ ရွှေငွေ မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ်မသင့်။

If it is money, and he perceives it as such, and he exchanges it for money, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is money, but he is unsure of it, and he exchanges it for money, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is money, but he does not perceive it as such, and he exchanges it for money, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is not money, but he perceives it as such, and he exchanges it for money, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is not money, but he is unsure of it, and he exchanges it for money, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is not money, and he does not perceive it as such, but he exchanges it for money, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is not money, but he perceives it as such, he commits an offense of wrong conduct. If it is not money, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If it is not money, and he does not perceive it as such, there is no offense. Non-offenses

၅၉၂။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ နဝမ ရူပိယသံဝေါဟာရသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if he is insane; if he is the first offender. The training rule on trading with money, the ninth, is finished.

၂-ကောသိယဝဂ် ၁၀-ကယဝိက္ကယ သိက္ခာပုဒ် ၅၉၃။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူသော အခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် သင်္ကန်း (ချုပ်) မှုကို ပြုခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်သူ ဖြစ်၏၊ ထိုဥပနန္ဒသည် အဝတ်စုတ် ဒုကုဋ်သင်္ကန်းကို ချုပ်ပြီးလျှင် ကောင်းစွာ ဆိုးကောင်းစွာ အပြေအပြစ်ပြု၍ ဝတ်ရုံ၏၊ ထိုအခါ ပရိဗိုဇ်တစ်ယောက်သည် အဖိုးများစွာထိုက်တန်သော အဝတ်ကို ဝတ်ရုံ၍ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် သာကီဝင့်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို “ငါ့သျှင် သင်၏ ဤဒုကုဋ် သင်္ကန်းသည် ကောင်းပေ၏၊ ငါ၏ အဝတ်နှင့်လဲလှယ်လော့”ဟု ပြောဆို၏။ ငါ့သျှင် သိလော့ဟု (ဆို၏)။ အိမ်း ငါ့သျှင် သိပါသည်ဟု (ပြန်ဆို၏)။ ငါ့သျှင် ယူလော့ဟု ပေးလေ၏။ ထိုအခါ ပရိဗိုဇ်သည် ထိုဒုကုဋ်ကို ရုံ၍ ပရိဗိုဇ်အရံသို့ သွား၏၊ ပရိဗိုဇ်တို့သည် ထိုပရိဗိုဇ်ကို “ငါ့သျှင်သင်၏ ဤဒုကုဋ်သည် ကောင်းပေ၏၊ သင်သည် အဘယ်အရပ်မှ ရခဲ့သနည်း”ဟု ပြောဆိုကြ ကုန်၏။ ငါ့သျှင်တို့ ငါ၏ ထိုအဝတ်နှင့် လဲလှယ်ခဲ့ပေသည်ဟု (ပြောဆို၏)။ ငါ့သျှင် သင်၏ ဤဒုကုဋ်သည် ဘယ်နှစ်ရက်ခံမည်နည်း၊ သင်၏ ထိုအဝတ်သည်သာ ကောင်းပေ၏ဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ ထိုအခါ ထိုပရိဗိုဇ်သည် “ပရိဗိုဇ်တို့သည် အမှန်ကို ဆိုကြပေသည်၊ ငါ၏ ဤဒုကုဋ်သည် ဘယ်နှစ်ရက်ခံမည်နည်း၊ ငါ၏ ထိုအဝတ်သည်သာ ကောင်းပေ၏”ဟု သာကီဝင်မင်းသား အသျှင် ဥပနန္ဒထံသို့ချဥ်းကပ်၍ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို “ငါ့သျှင် သင်၏ ဒုကုဋ်ကို ယူလော့၊ ငါ၏ အဝတ်ကိုပေးလော့”ဟု (ဆိုလေ၏)။ ငါ့သျှင် ငါသည် သင့်ကို “ငါ့သျှင် သိလော့”ဟု ဆိုခဲ့သည် မဟုတ်လော၊ ငါသည် ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ဆို၏။ ထိုအခါ ထိုပရိဗိုဇ်သည် “လူသည်ပင်သော်မှ နှလုံးမသာယာသူ လူအား ပေးရတုံသေး၏၊ ရဟန်း သည်ရဟန်းအား အဘယ့်ကြောင့် မပေးနိုင်ရသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆို၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုသော ထိုပရိဗိုဇ်၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ပရိဗိုဇ်နှင့် ဝယ်ခြင်းရောင်းခြင်းသို့ အဘယ့်ကြောင့် ရောက်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုုကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့်ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ဥပနန္ဒ သင်သည် ပရိဗိုဇ်နှင့် ဝယ်ခြင်းရောင်းခြင်းသို့ ရောက်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း သင်သည် ပရိဗိုဇ်နှင့် ဝယ်ခြင်းရောင်းခြင်းသို့ အဘယ့်ကြောင့် ရောက်ဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသောသူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on silk Bartering Origin story At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time Venerable Upananda the Sakyan had become skilled at making robes. He made an upper robe of old cloth, well-dyed and beautifully made, and he wore it. Just then a certain wanderer who was wearing an expensive robe went up to Upananda and said, “Your upper robe is beautiful. Please give it to me in exchange for my robe.” “Are you sure?” “I am.” Saying, “Alright, then,” he gave it. The wanderer put on the upper robe and went to the wanderers’ monastery. The wanderers said to him, “This upper robe of yours is beautiful. Where did you get it?” “I traded it for my robe.” “But how long will it last? Your other robe was better.” The wanderer realized they were right, and so he returned to Upananda and said, “Here’s your upper robe. Please give me back mine.” “But didn’t I ask you if you were sure? I won’t give it back.” Then that wanderer complained and criticized him, “Even householders give back to each other when they regret a trade. How, then, can a monastic not do the same?” The monks heard the complaints of that wanderer, and the monks of few desires complained and criticized Upananda, “How could Venerable Upananda barter with a wanderer?” After rebuking him in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned Upananda: “Is it true, Upananda, that you did this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked him … “Foolish man, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၃၉။ ၂၀-၅၉၄။ “အကြင် ရဟန်းသည် အထူးထူးအပြားပြားရှိသော ဝယ်ခြင်း ရောင်းခြင်းသို့ရောက်ငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟုမိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk engages in various kinds of barter, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၁၀-ကယဝိက္ကယသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၅၉၅။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟုအလိုရှိအပ်၏။ အထူးထူးအပြားပြားရှိသော မည်သည် သင်္ကန်း ဆွမ်း အိပ်ရာ နေရာ ကျောင်း သူနာ၏အထောက်အပံ့ ဆေးပစ္စည်းတို့တည်း။ အယုတ်သဖြင့် ကသယ်မှုန့်အခဲသည်လည်းကောင်း၊ ဒန်ပူသည်လည်းကောင်း၊ အမြိတ် အဆာချည်သည်လည်းကောင်းတည်း။ ဝယ်ခြင်းရောင်းခြင်းသို့ ရောက်ငြားအံ့ဟူသည် “ဤအရာဖြင့် ဤအရာဝတ္ထုကို ပေးလော့၊ ဤအရာဝတ္ထုဖြင့် ဤအရာဝတ္ထုကို ဆောင်ခဲ့လော့၊ ဤအရာဝတ္ထုဖြင့် ဤအရာဝတ္ထုကို လဲလှယ်လော့၊ ဤဝတ္ထုဖြင့် ဤဝတ္ထုကို ဝယ်လော့”ဟု လွန်ကျူး၍ ကျင့်အံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ အကြင်အခါ၌ဝယ်မှုသည်လည်းကောင်း၊ ရောင်းမှုသည်လည်းကောင်း ဖြစ်၏၊ မိမိ၏ ဥစ္စာသည် သူတစ်ပါးလက်သို့ရောက်အံ့၊ သူတစ်ပါးဥစ္စာသည် မိမိလက်သို့ ရောက်အံ့၊ စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် အထူးထူးအပြားပြားရှိသော ဝယ်ခြင်းရောင်းခြင်းသို့ ရောက်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဤဝတ္ထုသည် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤဝတ္ထုကို သံဃာတော်အား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. Various kinds: robes, almsfood, a dwelling, or medicinal supplies; even a bit of bath powder, a tooth cleaner, or a piece of string. Engages in barter: if he misbehaves, saying, “Give that for this,” “Bring that for this,” “Trade that with this,” “Exchange that for this,” he commits an offense of wrong conduct. When it has been bartered—his own goods are in the hands of the other and the other’s goods are in his own hands—it becomes subject to relinquishment. The goods should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, they should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, I have engaged in various kinds of barter. This is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this back to you.” Permutations

၅၉၆။ အရောင်းအဝယ်၌ အရောင်းအဝယ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ အရောင်းအဝယ်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ အရောင်းအဝယ်၌အရောင်းအဝယ်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အရောင်းအဝယ် မဟုတ်သည်၌ အရောင်းအဝယ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ အရောင်းအဝယ်မဟုတ်သည်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ အရောင်းအဝယ်မဟုတ်သည်၌ အရောင်းအဝယ်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If it is bartering, and he perceives it as such, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is bartering, but he is unsure of it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is bartering, but he does not perceive it as such, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is not bartering, but he perceives it as such, he commits an offense of wrong conduct. If it is not bartering, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If it is not bartering, and he does not perceive it as such, there is no offense. Non-offenses

၅၉၇။ တန်ဖိုးကို မေးအံ့၊ ကပ္ပိယကာရကအား ပြောအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ “ငါတို့အား ဤဝတ္ထု ရှိ၏၊ ငါတို့အားလည်း ဤမည် ဤမည်သော ဝတ္ထုဖြင့် အလိုရှိ၏”ဟု ဆိုအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသောရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ဒသမ ကယဝိက္ကယသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။ ဒုတိယ ကောသိယဝဂ် ပြီး၏။ အကျဥ်းချုပ်ခေါင်းစဥ် ပိုးချည် ကောသိယသိက္ခာပုဒ်၊ အမည်းသက်သက် သုဒ္ဓသိက္ခာပုဒ်၊ ဒွေဘာဂသိက္ခာပုဒ်၊ ဆဗ္ဗဿသိက္ခာပုဒ်၊ နိသီဒနသိက္ခာပုဒ်၊ ဧဠကလောမသိက္ခာပုဒ်နှစ်ခု၊ ရူပိယပဋိဂ္ဂဟဏ သိက္ခာပုဒ်၊ နာနပ္ပကာရသိက္ခာပုဒ်နှစ်ခု၊ ဤကား အကျဥ်းချုပ်ခေါင်းစဥ်တည်း။

There is no offense: if he asks about the value; if he tells an attendant; if he says, “I have this and I have need of such-and-such;” if he is insane; if he is the first offender. The training rule on bartering, the tenth, is finished. The second subchapter on silk is finished. This is the summary: “Silk, entirely, two parts, Six years, sitting blanket; And two on wool, should take, Two on various kinds.”

၃-ပတ္တဝဂ် ၁-ပတ္တသိက္ခာပုဒ် ၅၉၈။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် များစွာသော သပိတ်တို့ကိုစုဆောင်းကြကုန်၏၊ ကျောင်းစဥ် ဒေသစာရီလှည့်လည်ကြသော လူတို့သည် မြင်ကြ၍“သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် များစွာသော သပိတ်တို့ကိုအဘယ့်ကြောင့် စုဆောင်းကြ ကုန်ဘိသနည်း၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သောရဟန်းတို့သည် သပိတ်ကုန်သွယ်ခြင်း ကိုသော်လည်း ပြု ကြကုန်လတ္တံ့၊ အိုးခွက်ဈေးဆိုင်ကိုသော်လည်းတည်ခင်းကြကုန်လတ္တံ့”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း၊ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အပိုသပိတ်ကို အဘယ့်ကြောင့် ဆောင်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် အပိုသပိတ်ကို ဆောင်ကြကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်းတို့ သင်တို့သည် အပိုသပိတ်ကို အဘယ့်ကြောင့် ဆောင်ကုန်ဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ ဤ (သင်တို့ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပဌမပညတ်သိက္ခာပုဒ် (က) ၅၉၉။ “အကြင်ရဟန်းသည် အပိုသပိတ်ကို ဆောင်ငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။ ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ဤသိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်တော်မူ၏။ ဒုတိယအနုပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on almsbowls Keeping an extra almsbowl beyond ten days Origin story First substory At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, the monks from the group of six were storing up many almsbowls. When people walking about the dwellings saw this, they complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics store up many bowls? Are they starting up as bowl merchants or setting up a bowl shop?” The monks heard the complaints of those people, and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How can the monks from the group of six keep extra bowls?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that you do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how can you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Preliminary ruling

‘If a monk keeps an extra almsbowl, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” In this way the Buddha laid down this training rule for the monks. Second substory

၆၀၀။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာအား အပိုသပိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏၊ အသျှင်အာနန္ဒာကလည်း ထိုသပိတ်ကိုအသျှင်သာရိပုတြာအား လှူလို၏၊ အသျှင်သာရိပုတြာသည်လည်း သာကေတမြို့၌ နေ၏၊ ထိုအခါ “မြတ်စွာဘုရားသည် ‘အပိုသပိတ်ကို မဆောင်ရ’ဟု သိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်တော်မူ၏၊ ငါ့အားလည်းဤအပိုသပိတ်သည် ဖြစ်ပေါ်၏၊ ငါကလည်း ဤအပိုသပိတ်ကို အသျှင်သာရိပုတြာအား လှူလို၏၊ အသျှင်သာရိပုတြာသည်လည်း သာကေတမြို့၌ နေ၏၊ ငါသည် အဘယ်သို့လျှင် ကျင့်ရပါမည်နည်း”ဟုအသျှင်အာနန္ဒာအား အကြံဖြစ်ပေါ်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်၏။ အာနန္ဒာ သာရိပုတြာသည် မည်မျှကြာသောအခါ ပြန်လာမည်နည်းဟု (မေးတော်မူ၏)။ မြတ်စွာဘုရား ကိုးရက်မြောက်နေ့၌သော်လည်းကောင်း၊ ဆယ်ရက်မြောက်နေ့၌သော်လည်းကောင်း (ပြန်လာပါလိမ့်မည်)ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူ၍ရဟန်းတို့ကို ရဟန်းတို့ ဆယ်ရက်အပိုင်းအခြားရှိသော ကာလပတ်လုံး အပိုသပိတ်ကို ဆောင်ခြင်းငှါခွင့်ပြုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တောာ်ကို ပြကြကုန်လော့။

Soon afterwards Venerable Ānanda was offered an extra bowl. He wanted to give it to Venerable Sāriputta, who was staying at Sāketa. Knowing that the Buddha had laid down a rule against keeping an extra bowl, Venerable Ānanda thought, “What should I do now?” He told the Buddha, who said, “How long is it, Ānanda, before Sāriputta returns?” “Nine or ten days, venerable sir.” Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “Monks, you should keep an extra almsbowl for ten days at the most. And so, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၄၀။ ၂၁- (ခ) ၆၀၁။ “ဆယ်ရက် အပိုင်းအခြားရှိသော ကာလပတ်လုံး အပို သပိတ်ကို ဆောင်ရမည်၊ ထို (ဆယ်ရက်အပိုင်းအခြားရှိသော ကာလ) ကို လွန်စေသော ရဟန်းအား နိဿဂ္ဂိ ပါစိတ်အာပတ်သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘A monk should keep an extra almsbowl for ten days at the most. If he keeps it longer than that, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၁-ပတ္တသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၆၀၂။ ဆယ်ရက်အပိုင်းအခြားရှိသော ကာလပတ်လုံးဟူသည် ဆယ်ရက် အပိုင်းအခြားဖြင့် ဆောင်နိုင်သည်။ အပိုသပိတ် မည်သည် အဓိဋ္ဌာန်မတင် ဝိကပ္ပနာမပြုအပ်သော သပိတ်တည်း။ သပိတ် မည်သည် သံသပိတ် မြေသပိတ်ဟု သပိတ်နှစ်မျိုးတို့တည်း။ သပိတ်အရွယ် ပမာဏတို့သည်- အကြီးစား ဥက္ကဋ္ဌသပိတ် အလတ်စား မဇ္ဈိမသပိတ် အငယ်စား ဩမကသပိတ်ဟု သုံးစားတို့တည်း။ အကြီးစား ဥက္ကဋ္ဌသပိတ် မည်သည် ဆန်တစ်ခွက်ချက်ထမင်း၊ ၄င်း၏ လေးပုံတစ်ပုံ ခဲဖွယ်နှင့် ၄င်းအားလျော်သော ဟင်းလျာကို ယူနိုင်၏။ အလတ်စား မဇ္ဈိမသပိတ် မည်သည် ဆန်တစ်စလယ်ချက်ထမင်း၊ ၄င်း၏ လေးပုံတစ်ပုံ ခဲဖွယ်နှင့်၄င်းအားလျော်သော ဟင်းလျာကို ယူနိုင်၏။ အငယ်စား ဩမကသပိတ် မည်သည် ဆန်တစ်လမယ်ချက်ထမင်း၊ ၄င်း၏ လေးပုံတစ်ပုံ ခဲဖွယ်နှင့်၄င်းအားလျော်သော ဟင်းလျာကို ယူနိုင်၏။ ထို့ထက် ကြီးမူ သပိတ်မဟုတ်၊ ထို့အောက် ငယ်မူ သပိတ်မဟုတ်။ ထို (ဆယ်ရက်အပိုင်းအခြား) ကို လွန်စေသော ရဟန်းအား စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏ဟူသည်တစ်ဆယ့်တစ်ရက် အရုဏ်တက်လတ်သော် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော် လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော် လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော် လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ ထိုရဟန်းသည် သံဃာသို့ ချဥ်းကပ်၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်လျက်ကြီးကုန်သော ရဟန်းတို့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုးပြီးလျှင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်အုပ်ချီ၍- “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤအကျွန်ုပ်၏ သပိတ်သည် ဆယ်ရက်လွန်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသပိတ်ကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု ဆိုရာ၏။ စွန့်ပြီးနောက် အာပတ်ကို ဒေသနာကြားရမည်၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် အာပတ်ကို ခံယူရမည်၊ စွန့်ပြီး သပိတ်ကို ပြန်ပေးရမည်။

For ten days at the most: it should be kept ten days at a maximum. An extra almsbowl: a bowl that is not determined, nor assigned to another. An almsbowl: there are two kinds of bowls: the iron bowl and the ceramic bowl. And there are three sizes of bowls: the large bowl, the medium bowl, and the small bowl. The large bowl: it holds half an <i lang='pi' translate='no'>āḷhaka</i> measure of cooked rice, a fourth part of fresh food, and a suitable amount of curry. The medium bowl: it holds a <i lang='pi' translate='no'>nāḷika</i> measure of cooked rice, a fourth part of fresh food, and a suitable amount of curry. The small bowl: it holds a <i lang='pi' translate='no'>pattha</i> measure of cooked rice, a fourth part of fresh food, and a suitable amount of curry. Anything larger than this is not a bowl, nor anything smaller. If he keeps it longer than that, it becomes subject to relinquishment: it becomes subject to relinquishment at dawn on the eleventh day. The bowl should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. After approaching the Sangha, that monk should arrange his upper robe over one shoulder and pay respect at the feet of the senior monks. He should then squat on his heels, raise his joined palms, and say, ‘Venerables, this almsbowl, which I have kept over ten days, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.’” After relinquishing it, he should confess the offense. The confession should be received by a competent and capable monk. The relinquished bowl is then to be given back:

၆၀၃။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သောရဟန်း၏ ဤသပိတ်သည် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၍ သံဃာအား စွန့်အပ်၏၊ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤသပိတ်ကို ဤမည်သော ရဟန်းအား ပေးရာ၏”ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

“Please, venerables, I ask the Sangha to listen. This almsbowl, which was to be relinquished by monk so-and-so, has been relinquished to the Sangha. If the Sangha is ready, it should give this bowl back to monk so-and-so.”

၆၀၄။ ထိုရဟန်းသည် များစွာသော ရဟန်းတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကိုစံပယ်တင်၍ ကြီးကုန်သော ရဟန်းတို့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုးပြီးလျှင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာလက်အုပ်ချီလျက်- “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤအကျွန်ုပ်၏ သပိတ်သည် ဆယ်ရက်လွန်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသပိတ်ကို အသျှင်တို့အား စွန့်ပါ၏”ဟု ဆိုအပ်၏၊ စွန့်ပြီးနောက် အာပတ်ကို ဒေသနာ ကြားရမည်၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် အာပတ်ကို ခံယူရမည်၊ စွန့်ပြီးသပိတ်ကို ပြန်ပေးရမည်။

Or: after approaching several monks, that monk should arrange his upper robe over one shoulder and pay respect at the feet of the senior monks. He should then squat on his heels, raise his joined palms, and say: “Venerables, this almsbowl, which I have kept over ten days, is to be relinquished. I relinquish it to you.” After relinquishing it, he should confess the offense. The confession should be received by a competent and capable monk. The relinquished bowl is then to be given back:

၆၀၅။ “အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာကုန်လော့၊ ဤမည်သော ရဟန်း၏ ဤသပိတ်သည် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိသဖြင့် အသျှင်တို့အား စွန့်အပ်ပါသည်၊ အသျှင်တို့အား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ အသျှင်တို့သည် ဤ သပိတ်ကို ဤ မည်သော ရဟန်းအားပေးကုန်ရာ၏”ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

“Please, venerables, I ask you to listen. This almsbowl, which was to be relinquished by monk so-and-so, has been relinquished to you. If the venerables are ready, you should give this bowl back to monk so-and-so.”

၆၀၆။ ထိုရဟန်းသည် တစ်ပါးသောရဟန်းသို့ ချဥ်းကပ်၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကိုစံပယ်တင်ပြီးလျှင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်အုပ်ချီလျက်- “ငါ့သျှင် ဤအကျွန်ုပ်၏ သပိတ်သည် ဆယ်ရက်လွန်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသပိတ်ကို အသျှင့်အား စွန့်ပါသည်”ဟု ဆိုရာ၏။ စွန့်ပြီးနောက် အာပတ်ကို ဒေသနာကြားရမည်၊ ထိုရဟန်းသည် အာပတ်ကို ခံယူရမည်၊ စွန့်ပြီးသပိတ်ကို “ဤ သပိတ်ကို အသျှင့်အား ပေးပါ၏”ဟု ပြန်ပေးရမည်။

Or: after approaching a single monk, that monk should arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say: “This almsbowl, which I have kept over ten days, is to be relinquished. I relinquish it to you.” After relinquishing it, he should confess the offense. The confession should be received by that monk. The relinquished bowl is then to be given back: “I give this almsbowl back to you.” Permutations

၆၀၇။ ဆယ်ရက်လွန်ပြီးသည်၌ လွန်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ ဆယ်ရက်လွန်ပြီးသည်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ ဆယ်ရက်လွန်ပြီးသည်၌ မလွန်သေးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အဓိဋ္ဌာန်မတင်အပ်သေးသည်၌ အဓိဋ္ဌာန်တင်အပ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဝိကပ္ပနာ မပြုအပ်သေးသည်၌ ဝိကပ္ပနာပြုအပ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ မစွန့်အပ်သေးသည်၌ စွန့်အပ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ မပျောက် သည်၌ပျောက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ မပျက်သည်၌ ပျက်သည်ဟုထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိနိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ မကွဲသည်၌ ကွဲသည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မလုယက်အပ်သည်၌ လုယက်အပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိသော သပိတ်ကို မစွန့်ဘဲ သုံးဆောင်အံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆယ်ရက်မလွန်သေးသည်၌ လွန်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆယ်ရက်မလွန်သေးသည်၌ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆယ်ရက်မလွန်သေးသည်၌ မလွန်သေးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If it is more than ten days and he perceives it as more, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is more than ten days, but he is unsure of it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is more than ten days, but he perceives it as less, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it has not been determined, but he perceives that it has, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it has not been assigned to another, but he perceives that it has, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it has not been given away, but he perceives that it has, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it has not been lost, but he perceives that it has, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it has not been destroyed, but he perceives that it has, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it has not been broken, but he perceives that it has, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it has not been stolen, but he perceives that it has, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he uses an almsbowl that should be relinquished without first relinquishing it, he commits an offense of wrong conduct. If it is less than ten days, but he perceives it as more, he commits an offense of wrong conduct. If it is less than ten days, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If it is less than ten days and he perceives it as less, there is no offense. Non-offenses

၆၀၈။ ဆယ်ရက်အတွင်း၌ အဓိဋ္ဌာန်တင်အံ့၊ ဝိကပ္ပနာပြုအံ့၊ စွန့်အံ့၊ ပျောက်အံ့၊ ပျက်အံ့၊ ကွဲအံ့၊ လုယက်၍ ယူကုန်အံ့၊ အကျွမ်းဝင်၍ ယူကုန်အံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစ လက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် စွန့်အပ်ပြီး သပိတ်ကို မပေးကုန်၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကိုလျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ စွန့်အပ်ပြီးသပိတ်ကို ပြန်ပေးရမည်၊ အကြင်ရဟန်းသည် မပေးငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ပဌမ ပတ္တသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if, within ten days, it has been determined, assigned to another, given away, lost, destroyed, broken, stolen, or taken on trust; if he is insane; if he is the first offender. Soon afterwards the monks from the group of six did not give back a relinquished bowl. They told the Buddha. “Monks, a relinquished almsbowl should be given back. If you don’t give it back, you commit an offense of wrong conduct.” The training rule on keeping an extra almsbowl beyond ten days, the first, is finished.

၃-ပတ္တဝဂ် ၂-ဦနပဥ္စဗန္ဓနသိက္ခာပုဒ် ၆၀၉။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သက္ကတိုင်း ကပ္ပိလဝတ်မြို့ နိဂြောဓာရုံကျောင်း၌သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ အိုးထိန်းသည်သည် “သပိတ်အလိုရှိသော အသျှင်တို့အား အကျွန်ုပ်သည့်သပိတ်ဖြင့် (ဖိတ်ကြားပါသည်)”ဟု ရဟန်းတို့ကို ဖိတ်ကြား၏၊ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် အတိုင်းအရှည်ကိုမသိကြဘဲ များစွာသော သပိတ်တို့ကို တောင်းကုန်၏၊ ငယ်သော သပိတ်ရှိသော ရဟန်းတို့သည် ကြီးသော သပိတ်တို့ကို တောင်းကုန်၏၊ ကြီးသော သပိတ်ရှိသော ရဟန်းတို့သည် ငယ်သော သပိတ်တို့ကိုတောင်းကုန်၏။ ထိုအခါ အိုးထိန်းသည်သည် ရဟန်းတို့အတွက် များစွာသော သပိတ်တို့ကို လုပ်ရသည်ဖြစ်၍အခြား အရောင်းအဝယ်ဆိုင်ရာ (အိုးခွက်) ဘဏ္ဍာကို လုပ်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ပေ၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်းမမျှတ၊ ထိုသူ၏ သားမယားတို့သည်လည်း ပင်ပန်းကြကုန်၏။ လူတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် အတိုင်းအရှည်ကိုမသိကြဘဲ များစွာသော သပိတ်တို့ကို အဘယ့်ကြောင့် တောင်းကုန်ဘိသနည်း၊ ဤအိုးထိန်းသည်သည်ဤရဟန်းတို့အတွက် များစွာသော သပိတ်တို့ကို လုပ်ရသည် ဖြစ်၍ အခြားအရောင်းအဝယ်ဆိုင်ရာ (အိုးခွက်) ဘဏ္ဍာကို လုပ်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ပေ၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မမျှတ၊ ထိုသူ၏ သားမယားတို့သည်လည်း ပင်ပန်းကြကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း၊ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့က “ရဟန်းတို့သည် အတိုင်းအရှည်ကို မသိကြဘဲ များစွာသောသပိတ်တို့ကို အဘယ့်ကြောင့် တောင်းကုန်ဘိသနည်း” ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ ရဟန်းတို့သည် အတိုင်းအရှည်ကို မသိကြဘဲ များစွာသော သပိတ်တို့ကို တောင်းကြ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ ရဟန်းတို့ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ထိုယောကျာ်းတို့သည် အတိုင်းအရှည်ကိုမသိကြဘဲ များစွာသော သပိတ်တို့ကို အဘယ့်ကြောင့်တောင်းကုန်ဘိသနည်း။ ရဟန်းတို့ ဤ (သင်တို့ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့ပြီးနောက် တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူ၍ ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့သပိတ် ကို မတောင်းရ၊ တောင်းသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on almsbowls Exchanging an almsbowl with fewer than five mends Origin story At one time the Buddha was staying in the Sakyan country in the Banyan Tree Monastery at Kapilavatthu. At that time a potter had invited the monks, saying, “If any of you needs an almsbowl, I’ll provide it.” But the monks had no sense of moderation, and they asked for many bowls. Those who had small bowls asked for large ones, and those who had large bowls asked for small ones. The potter was so busy making bowls for the monks that he was unable to make goods for sale. He could not make a living for himself, and his wives and children suffered. People complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics have no sense of moderation and ask for many bowls? This potter is so busy making bowls for them that he is unable to make goods for sale. He is unable to make a living for himself, and his wives and children are suffering.” The monks heard the complaints of those people, and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How can those monks have no sense of moderation and ask for many bowls?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that there are monks who do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “How can those foolish men do this? This will affect people’s confidence …” After rebuking them, he gave a teaching and addressed the monks: “Monks, a monk should not ask for an almsbowl. If he does, he commits an offense of wrong conduct.”

၆၁၀။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါး၏ သပိတ်သည် ကွဲ၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် မြတ်စွာဘုရားသည်သပိတ်တောင်းခြင်းကို ပယ်တော်မူ၏ဟု တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်၍ မတောင်းချေ၊ လက်တို့ဖြင့်ဆွမ်းအလို့ငှါ လှည့်လည်၏။ လူတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် အဘယ်ကြောင့်တိတ္ထိတို့ကဲ့သို့ လက်တို့ဖြင့် ဆွမ်းအလို့ငှါ လှည့်လည်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုသူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း၊ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူ၍ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ သပိတ်ပျောက်သော ရဟန်းအားသော်လည်းကောင်း၊ သပိတ်ကွဲသော ရဟန်းအားသော်လည်းကောင်း သပိတ်ကို တောင်းခြင်းငှါ ခွင့်ပြုသည်”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Soon afterwards the bowl of a certain monk broke. Knowing that the Buddha had prohibited asking for a bowl and being afraid of wrongdoing, he did not ask for a new one. As a consequence, he collected almsfood with his hands. People complained and criticized him, “How can the Sakyan monastics collect almsfood with their hands, just like the monastics of other religions?” The monks heard the complaints of those people and they told the Buddha. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “Monks, I allow you to ask for a new almsbowl if your bowl has been lost or is broken.”

၆၁၁။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားသည် “သပိတ်ပျောက်သော ရဟန်းအားသော်လည်းကောင်း၊ သပိတ်ကွဲသော ရဟန်းအားသော်လည်းကောင်း သပိတ်ကို တောင်းခြင်းငှါ ခွင့်ပြုတော်မူ၏”ဟု အနည်းငယ်မျှသော အကွဲဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနည်းငယ်မျှသော အက်ကြောင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ခြစ်မိကာမျှဖြင့်လည်းကောင်း များစွာသော သပိတ်တို့ကို တောင်းကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုအိုးထိန်းသည်သည် ရဟန်းတို့အတွက် ရှေးနည်းတူပင် များစွာသော သပိတ်တို့ကိုလုပ်ရသည် ဖြစ်၍ အခြား အရောင်းအဝယ်ဆိုင်ရာ (အိုးခွက်) ဘဏ္ဍာကို လုပ်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်တော့ပေ၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မမျှတ၊ ထိုသူ၏ သားမယားတို့လည်း ပင်ပန်းကြကုန်၏။ လူတို့သည် ရှေးနည်းတူပင် “သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော် ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် အတိုင်းအရှည်ကို မသိကြဘဲ များစွာသော သပိတ်တို့ကို အဘယ့်ကြောင့် တောင်းကုန်ဘိသနည်း၊ ဤအိုးထိန်းသည်သည် ဤရဟန်းတို့အတွက် များစွာသော သပိတ်တို့ကို လုပ်ရသည်ဖြစ်၍ အခြားအရောင်းအဝယ်ဆိုင်ရာ (အိုးခွက်) ဘဏ္ဍာကို လုပ်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်တော့ပေ၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မမျှတ၊ ထိုသူ၏ သားမယားတို့သည်လည်း ပင်ပန်းကြကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြပြောဆိုကြ ကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကိုကြားကြသည် သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အနည်းငယ်မျှသော အကွဲဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနည်းငယ်မျှသော အက်ကြောင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ခြစ်မိကာမျှဖြင့်လည်းကောင်း၊ များစွာသောသပိတ်တို့ကို အဘယ့်ကြောင့် တောင်းကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် အနည်းငယ်မျှသော အကွဲဖြင့်လည်ကောင်း၊ အနည်းငယ်မျှသော အက်ကြောင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ခြစ်မိကာမျှဖြင့်လည်းကောင်း များစွာသော သပိတ်တို့ကို တောင်းကြကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်းတို့ သင်တို့သည် အနည်းငယ်မျှသော အကွဲဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနည်းငယ်မျှသော အက်ကြောင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ခြစ်မိကာမျှဖြင့်လည်းကောင်း များစွာသော သပိတ်တို့ကို အဘယ့်ကြောင့်တောင်းကြကုန်ဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ ဤ (သင်တို့ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။

When they heard about the Buddha’s allowance, the monks from the group of six asked for many bowls even when their existing bowls only had a minor chip or scratch. Once again that potter was so busy making bowls for the monks that he was unable to make goods for sale. He could not make a living for himself, and his wives and children suffered. And people complained and criticized them as before. The monks heard the complaints of those people, and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How can the monks from the group of six ask for many bowls even when their existing bowls only have a minor chip or scratch?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that you do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၄၁။ ၂၂-၆၁၂။ “အကြင်ရဟန်းသည် ငါးဖွဲ့မပြည့်သေးသော သပိတ်ရှိလျက် အခြား သပိတ်သစ်ကိုတောင်းငြားအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုရဟန်း သည် ထိုသပိတ်ကို ရဟန်းပရိသတ်၌ စွန့်ရမည်၊ ထိုရဟန်းပရိသတ်၌ နောက်ဆုံး သပိတ်ကို ‘ရဟန်း သင်သည် ဤသပိတ်ကိုကွဲသည်တိုင်အောင် ဆောင်ရမည်’ဟု (ဆို၍) ထိုရဟန်းအား ပေးရမည်၊ ဤသည်ကား ထိုသပိတ်ကိုတောင်းရာ၌ ကျင့်ဝတ်တည်း” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk exchanges an almsbowl with fewer than five mends for a new almsbowl, he commits an offense entailing relinquishment and confession. That monk should relinquish that almsbowl to a gathering of monks. He should then be given the last almsbowl belonging to that gathering: “Monk, this bowl is yours. Keep it until it breaks.” This is the proper procedure.’” Definitions

၂-ဦနပဥ္စဗန္ဓနသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၆၁၃။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့ သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟု အလိုရှိအပ်၏။ ငါးဖွဲ့ မပြည့်သေးသော သပိတ် မည်သည် အဖွဲ့ (လုံးလုံး) မရှိသော သပိတ်သော်လည်းကောင်း၊ တစ်ဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ သုံးဖွဲ့ လေးဖွဲ့ ရှိသော သပိတ်သော်လည်းကောင်းတည်း။ အဖွဲ့ရာ မရှိသော သပိတ် မည်သည် လက်နှစ်သစ်ရှည်သော အက်ကြောင်းမရှိသော သပိတ်တည်း။ အဖွဲ့ရာ ရှိသော သပိတ် မည်သည် လက်နှစ်သစ်ရှည်သော အက်ကြောင်းရှိသော သပိတ်တည်း။ သပိတ်သစ် မည်သည် တောင်းခြင်းကို စွဲ၍ (ဖြစ်သော သပိတ်ကို) ဆိုအပ်၏။ တောင်းငြားအံ့ဟူသည် တောင်းအံ့၊ အားထုတ်မှုပယောဂကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအလယ်၌ စွန့်ရမည်။ အားလုံးသော ရဟန်းတို့ပင် အဓိဋ္ဌာန်တင်ပြီး သပိတ်ကို ယူ၍ စုဝေးရမည်။ “အဖိုးတန်သပိတ်ကို ယူမည်”ဟု ယုတ်ညံ့သော သပိတ်ကိုအဓိဋ္ဌာန် မတင်ရ။ အကယ်၍ “အဖိုးတန်သပိတ်ကို ယူမည်”ဟု ယုတ်ညံ့သော သပိတ်ကို အဓိဋ္ဌာန်တင်အံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ ထိုရဟန်းသည် သံဃာသို့ ချဥ်းကပ်၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်ပြီးလျှင် ကြီးကုန်သော ရဟန်းတို့၏ ခြေတို့ကို ရှိခိုးလျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်အုပ်ချီ၍- “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤအကျွန်ုပ်၏ သပိတ်သည် ငါးဖွဲ့ မပြည့်သေးသော သပိတ်ရှိလျက်တောင်းအပ်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသပိတ်ကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု ဆို၍ စွန့်ရမည်။ စွန့်ပြီးနောက် အာပတ်ကို ဒေသနာကြားရမည်၊ ကျွမ်းကျင် လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် အာပတ်ကို ခံယူရမည်၊ အင်္ဂါငါးပါးနှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းကို သပိတ်ခံယူစေသော ရဟန်းဟုသမုတ်ရမည်၊ ၄င်းရဟန်းသည် ဆန္ဒာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ ဒေါသာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ မောဟာဂတိသို့မလိုက်ရာ၊ ဘယာဂတိသို့ မလိုက်ရာ၊ ခံယူအပ် မခံယူအပ်ကိုလည်း သိရာ၏၊ ရဟန်းတို့ ဤသို့ သမုတ်ရမည်၊ ရှေးဦးစွာ ရဟန်းကို တောင်းပန်ရမည်၊ တောင်းပန်ပြီးနောက် ကျွမ်းကျင် လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသောရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. An almsbowl with fewer than five mends: it has no mends, one mend, two mends, three mends, or four mends. An almsbowl with a mend that does not count: one that does not have a fracture of 3.5 cm. An almsbowl with a mend that counts: one that does have a fracture of 3.5 cm. New almsbowl: asked for is what is meant. Exchanges: if he asks, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the bowl, it becomes subject to relinquishment. It should be relinquished in the midst of the Sangha. All determined bowls should be brought together. One should not determine an inferior bowl, thinking, “I’ll get a valuable one.” If one determines an inferior bowl, thinking, “I’ll get a valuable one,” one commits an offense of wrong conduct. “And, monks, it should be relinquished like this. After approaching the Sangha, that monk should arrange his upper robe over one shoulder and pay respect at the feet of the senior monks. He should then squat on his heels, raise his joined palms, and say: ‘Venerables, this almsbowl, which I got in exchange for a bowl that had fewer than five mends, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.’” After relinquishing it, he should confess the offense. The confession should be received by a competent and capable monk. A monk who has five qualities should be appointed as the distributor of almsbowls: he’s not biased by favoritism, ill will, confusion, or fear, and he knows what has and has not been distributed. “And, monks, he should be appointed like this. First the monk should be asked, and then a competent and capable monk should inform the Sangha:

၆၁၄။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအားလျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ရဟန်းကိုသပိတ်ခံယူစေသော ရဟန်းဟု သမုတ်ရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ဤ မည်သောရဟန်းကို သပိတ်ခံယူစေသော ရဟန်းဟု သမုတ်၏၊ အကြင်အသျှင်အား ဤမည်သော ရဟန်းကိုသပိတ်ခံယူစေသော ရဟန်းဟု သမုတ်ခြင်းကို နှစ်သက်၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ် နေရာ၏၊ အကြင် အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း မရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော ရဟန်းကို သပိတ်ခံယူစေသော ရဟန်းဟု သမုတ်အပ်ပြီ၊ သံဃာ အားနှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ် နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤ နှစ်သက်သည့်အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်ဟု (သိစေရမည်)။

‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, it should appoint monk so-and-so as the distributor of almsbowls. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha appoints monk so-and-so as the distributor of almsbowls. Any monk who approves of appointing monk so-and-so as the distributor of almsbowls should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has appointed monk so-and-so as the distributor of almsbowls. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’”

၆၁၅။ သမ္မုတိရပြီးသော ထိုရဟန်းသည် သပိတ်ကို ခံယူစေရမည် “အသျှင်ဘုရား မထေရ်ကြီး သည်သပိတ်ကို ခံယူတော်မူပါ”ဟု မထေရ်ကြီးကို ပြောရမည်၊ အကယ်၍ မထေရ်ကြီးသည် ယူအံ့၊ မထေရ်ကြီး၏ သပိတ်ကို ဒုတိယ ရဟန်းအား ပေးရမည်၊ ထိုရဟန်းအား သနားသဖြင့် မယူဘဲ မနေရ၊ အကြင် ရဟန်းသည် မယူငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ သပိတ်မရှိသော ရဟန်းကိုမခံယူစေရ၊ ဤနည်းဖြင့်လျှင် အငယ်ဆုံး သံဃာတိုင်အောင် ခံယူစေရမည်။ ထိုရဟန်းပရိသတ်၌ နောက်ဆုံး သပိတ်ကို ထိုရဟန်းအား “ရဟန်း သင်သည် ဤသပိတ်ကိုကွဲသည့်တိုင်အောင် သုံးဆောင်ရမည်”ဟု (ဆို၍) ပေးရမည်၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသပိတ်ကို နေရာမဟုတ် သည်၌ မချထားရ၊ မကောင်းသော သုံးဆောင်ခြင်းဖြင့် မသုံးဆောင်ရ၊ “ဤသပိတ်သည်အဘယ်သို့လျှင် ပျက်ရာအံ့နည်းဟု လည်းကောင်း၊ ပျောက်ရာအံ့နည်းဟု လည်းကောင်း၊ ကွဲရာအံ့နည်းဟုလည်းကောင်း” မစွန့် ‘မပစ်’ ရ၊ အကယ်၍ နေရာမဟုတ်သည်၌ သော်လည်း ချထားအံ့၊ မကောင်းသောသုံးဆောင်ခြင်း ဖြင့်သော်လည်း သုံးဆောင်အံ့၊ စွန့်သော်လည်း စွန့်အံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဤသည်ကား ထိုသပိတ်ကို တောင်းရာ၌ ကျင့်ဝတ်တည်းဟူသည် ဤသည်ကား ထိုသပိတ် ကိုတောင်းရာ၌ (လောကုတ္တရာတရားအား) လျော်သော သဘောတည်း။

The appointed monk should give away that relinquished bowl. He should ask the most senior monk, “Sir, would you like this bowl?” If the most senior monk takes it, his old bowl should be offered to the next monk. He should not not take that bowl out of sympathy. If he does, he commits an offense of wrong conduct. It is not to be offered to anyone who does not have bowl. In this manner it should be offered all the way to the most junior monk in the Sangha. He should then be given the last almsbowl belonging to that gathering: “Monk, this bowl is yours. Keep it until it breaks”: That monk is not to store that bowl in an unsuitable place, use it in an unsuitable way, or give it away, thinking, “How may this bowl be lost, destroyed, or broken?” If he stores it in an unsuitable place, uses it in an unsuitable way, or gives it away, he commits an offense of wrong conduct. This is the proper procedure: this is the right method. Permutations

၆၁၆။ အဖွဲ့ (လုံးလုံး) မရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့ (လုံးလုံး) မရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ အဖွဲ့ (လုံးလုံး) မရှိသော သပိတ်ဖြင့် တစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အဖွဲ့ (လုံးလုံး) မရှိသော သပိတ်ဖြင့် နှစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အဖွဲ့ (လုံးလုံး) မရှိသော သပိတ်ဖြင့် သုံးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အဖွဲ့ (လုံးလုံး) မရှိသော သပိတ်ဖြင့် လေးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ တစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့ မရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ တစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ဖြင့် တစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ တစ်ဖွဲ့ ရှိသော သပိတ်ဖြင့် နှစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ တစ်ဖွဲ့ရှိသောသပိတ်ဖြင့် သုံးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ တစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ဖြင့် လေးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ နှစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့မရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ နှစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ဖြင့် တစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ နှစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို။ သုံးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို။ လေးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သုံးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့မရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ တစ်ဖွဲ့ ရှိသော သပိတ်ကို။ နှစ်ဖွဲ့ရှိသောသပိတ်ကို။ သုံးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို။ လေးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ လေးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့မရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ တစ်ဖွဲ့ ရှိသော သပိတ်ကို။ နှစ်ဖွဲ့ရှိသောသပိတ်ကို။ သုံးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို။ လေးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ်သင့်၏။ အဖွဲ့မရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့ ရာမရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အဖွဲ့မရှိသော သပိတ်ဖြင့် တစ်ဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ နှစ်ဖွဲ့ ရာရှိသော သပိတ်ကို။ သုံးဖွဲ့ရာရှိသောသပိတ်ကို။ လေးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ တစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့ ရာမရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ တစ်ဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ နှစ်ဖွဲ့ ရာရှိသော သပိတ်ကို။ သုံးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ လေးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ နှစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့ရာမရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ လေးဖွဲ့ ရာရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သုံးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့ရာမရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ လေးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ လေးဖွဲရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့ရာမရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ တစ်ဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ နှစ်ဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ သုံးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ လေးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အဖွဲ့ရာမရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့မရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အဖွဲ့ရာမရှိသော သပိတ်ဖြင့် တစ်ဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ နှစ်ဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ သုံးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ လေးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ လေးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့မရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ လေးဖွဲ့ရာရှိသောသပိတ်ဖြင့် တစ်ဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ နှစ်ဖွဲ့ ရှိသော သပိတ်ကို။ သုံးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို။ လေးဖွဲ့ရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ အဖွဲ့ရာမရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့ရာမရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ တစ်ဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ နှစ်ဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ သုံးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ လေးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ လေးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ဖြင့် အဖွဲ့ရာမရှိသော သပိတ်ကို။ပ။ တစ်ဖွဲ့ရာမရှိသော သပိတ်ကို။ နှစ်ဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ သုံးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို။ လေးဖွဲ့ရာရှိသော သပိတ်ကို တောင်းအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။

If he exchanges a bowl without mends for a bowl without mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl without mends for a bowl with one mend, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl without mends for a bowl with two mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl without mends for a bowl with three mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl without mends for a bowl with four mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with one mend for a bowl without mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with one mend for a bowl with one mend, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with one mend for a bowl with two mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with one mend for a bowl with three mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with one mend for a bowl with four mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with two mends for a bowl without mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with two mends for a bowl with one mend … for a bowl with two mends … for a bowl with three mends … If he exchanges a bowl with two mends for a bowl with four mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with three mends for a bowl without mends … for a bowl with one mend … for a bowl with two mends … for a bowl with three mends … If he exchanges a bowl with three mends for a bowl with four mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with four mends for a bowl without mends … for a bowl with one mend … for a bowl with two mends … for a bowl with three mends … If he exchanges a bowl with four mends for a bowl with four mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl without mends for a bowl without mends that count, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl without mends for a bowl with one mend that counts … for a bowl with two mends that count … for a bowl with three mends that count … If he exchanges a bowl without mends for a bowl with four mends that count, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with one mend for a bowl without mends that count … for a bowl with one mend that counts … for a bowl with two mends that count … for a bowl with three mends that count … If he exchanges a bowl with one mend for a bowl with four mends that count, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with two mends for a bowl without mends that count … If he exchanges a bowl with two mends for a bowl with four mends that count, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with three mends for a bowl without mends that count … If he exchanges a bowl with three mends for a bowl with four mends that count, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl with four mends for a bowl without mends that count … for a bowl with one mend that counts … for a bowl with two mends that count … for a bowl with three mends that count … If he exchanges a bowl with four mends for a bowl with four mends that count, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl without mends that count for a bowl without mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl without mends that count for a bowl with one mend … for a bowl with two mends … for a bowl with three mends … for a bowl with four mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. … If he exchanges a bowl with four mends that count for a bowl without mends … If he exchanges a bowl with four mends that count for a bowl with one mend … for a bowl with two mends … for a bowl with three mends … If he exchanges a bowl with four mends that count for a bowl with four mends, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he exchanges a bowl without mends that count for a bowl without mends that count … for a bowl with one mend that counts … for a bowl with two mends that count … for a bowl with three mends that count … If he exchanges a bowl without mends that count for a bowl with four mends that count, he commits an offense entailing relinquishment and confession. … If he exchanges a bowl with four mends that count for a bowl without mends that count … for a bowl with one mend that counts … for a bowl with two mends that count … for a bowl with three mends that count … If he exchanges a bowl with four mends that count for a bowl with four mends that count, he commits an offense entailing relinquishment and confession. Non-offenses

၆၁၇။ သပိတ်ပျောက်သော ရဟန်း၊ သပိတ်ကွဲသော ရဟန်း၊ ဆွေမျိုးတို့ကို (တောင်းသောရဟန်း)၊ ဖိတ်ကြားအပ်သူတို့ကို (တောင်းသော ရဟန်း)၊ သူတစ်ပါးအလို့ငှါ (တောင်းသော ရဟန်း)၊ မိမိဥစ္စာဖြင့် (ဝယ်ယူသော ရဟန်း)၊ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ်မသင့်။ ဒုတိယ ဦနပဉ္စဗန္ဓနသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if his almsbowl is lost; if his almsbowl is broken; if it is from relatives; if it is from those who have given an invitation; if it is for the benefit of someone else; if it is by means of his own property; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on exchanging an almsbowl with fewer than five mends, the second, is finished.

၃-ပတ္တဝဂ် ၃-ဘေသဇ္ဇသိက္ခာပုဒ် ၆၁၈။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသော အခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့၌ လိုဏ်ပြုလုပ်လို၍ ချိုင့်ဝှမ်းကို သုတ်သင်စေ၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းသည် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရိုသေစွာရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးသော် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား- “အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားသည် အဘယ်အရာကို ပြုလုပ်စေတော်မူပါသနည်း”ဟု လျှောက်၏။ “မင်းကြီး လိုဏ်ပြုလုပ်လို၍ ချိုင့်ဝှမ်းကို သုတ်သင်စေပါသည်”ဟု (ပြော၏)။ “အသျှင်ဘုရား အသျှင့်အား အရံစောင့်ကို အလိုရှိပါသလော”ဟု (လျှောက်၏)။ “မင်းကြီး မြတ်စွာဘုရားသည် အရံစောင့်ကို ခွင့်ပြုတော်မမူအပ်သေး”ဟု (ပြော၏)။ “သို့ဖြစ်လျှင် မြတ်စွာဘုရားကို မေးလျှောက်၍ အကျွန်ုပ်အား (အကြောင်း) ကြားတော်မူပါ”ဟု (လျှောက်၏)။ “ကောင်းပြီ မင်းကြီး”ဟု အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းအားပြန်ကြား၏။ ထို့နောက် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကို တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါး) ကို သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန့်ရွှင်လန်းစေ၏၊ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းသည် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန် ရွှင်လန်းစေအပ်ပြီးသော် နေရာမှ ထလျက် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆကို ရှိခိုး၍ အရိုအသေပြုကာဖဲသွား၏။

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on almsbowls Storing the five tonics too long Origin story At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, Venerable Pilindavaccha was clearing a slope near Rājagaha, intending to build a shelter. Just then King Seniya Bimbisāra of Magadha went to Pilindavaccha, bowed, sat down, and said, “Venerable, what are you having made?” “I’m clearing a slope, great king. I want to build a shelter.” “Do you need a monastery worker?” “The Buddha hasn’t allowed monastery workers.” “Well then, sir, please ask the Buddha and tell me the outcome.” “Yes, great king.” Pilindavaccha then instructed, inspired, and gladdened King Bimbisāra with a teaching, after which the king got up from his seat, bowed down, circumambulated Pilindavaccha with his right side toward him, and left.

၆၁၉။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် “အသျှင်ဘုရား မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းသည် အရံစောင့်ကို လှူလိုပါသည်၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရပါမည်နည်း”ဟု မြတ်စွာဘုရားထံသို့ တမန်ကိုစေလွှတ်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူ၍ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ အရံစောင့်ကို ခွင့်ပြုသည်”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိဗ္ဗိသာရမင်းသည် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆထံသို့ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးသော် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား- “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် အရံစောင့်ကို ခွင့်ပြုတော်မူအပ်ပါပြီလော”ဟု လျှောက်၏၊ ခွင့်ပြု တော်မူအပ်ပြီ မင်းကြီးဟု (ပြောဆို၏)။ “သို့ဖြစ်လျှင် အသျှင်အား အရံစောင့်ကို လှူပါမည်”ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိဗ္ဗိသာရမင်းသည် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား အရံစောင့်ကိုဝန်ခံပြီးနောက် သတိမေ့လျော့၍ ကြာမြင့်မှ သတိရကာ အမှုကိစ္စအားလုံးကို ဆောင်ရွက်တတ်သောအမတ်ကြီးတစ်ယောက်ကို- “အချင်း ငါသည် အသျှင့်အတွက် အကြင် အရံစောင့်ကို ဝန်ခံအပ်ခဲ့ပြီ၊ ထိုအရံစောင့်ကို လှူအပ်ပြီလော”ဟု မေး၏။ မြင်းမြတ် အသျှင့်အား မလှူအပ်သေးပါ”ဟု (လျှောက်၏)။ “အချင်း ဤနေ့မှ (ပြန်၍ ရေသော်) ထို (လှူမည်ဝန်ခံသော နေ့) သည် ဘယ်မျှလောက်ကြာပြီ နည်း”ဟု (မေးပြန်ရာ) - ထိုအခါ အမတ်ကြီးသည် ညဥ့်တို့ကို ရေတွက်၍ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရ မင်းအား- “ရက်ပေါင်း ငါးရာမျှရှိပါပြီ အရှင်မင်းမြတ်”ဟု လျှောက်တင်၏။ “အချင်း သို့ဖြစ်လျှင် အသျှင့်အား အရံစောင့် ငါးရာတို့ကို လှူလော့”ဟု (အမိန့်ပေး၏)။ ကောင်းပါပြီ အရှင်မင်းမြတ်ဟု ထိုအမတ်ကြီးသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရ မင်းအားဝန်ခံ၍ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား အရံစောင့်ငါးရာတို့ကို ပေးလှူလေ၏၊ သီးခြားရွာတစ်ရွာ ဖြစ် တည်လာ၏။ ထိုရွာကို “အရံစောင့်ရွာငယ်”ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “ပိလိန္ဒရွာငယ်”ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်ကြ ကုန်၏။

Soon afterwards Pilindavaccha sent a message to the Buddha: “Sir, King Seniya Bimbisāra of Magadha wishes to provide a monastery worker. What should I tell him?” The Buddha then gave a teaching and addressed the monks: “Monks, I allow monastery workers.” Once again King Bimbisāra went to Pilindavaccha, bowed, sat down, and said, “Sir, has the Buddha allowed monastery workers?” “Yes, great king.” “Well then, I’ll provide you with a monastery worker.” But after making this promise, he forgot, and only remembered after a long time. He then addressed the official in charge of all practical affairs: “Listen, has the monastery worker I promised been provided?” “No, sir, he hasn’t.” “How long has it been since we made that promise?” The official counted the days and said, “It’s been five hundred days.” “Well then, provide him with five hundred monastery workers.” “Yes.” The official provided Pilindavaccha with those monastery workers and a separate village was established. They called it “The Monastery Workers’ Village” and “Pilinda Village”.

၆၂၀။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် ထိုရွာငယ်၌ အိမ်သို့ ကပ်သော ရဟန်းဖြစ်၏၊ ထိုအခါအသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူလျက် ပိလိန္ဒရွာငယ်သို့ဆွမ်းအလို့ငှါ ဝင်၏၊ ထိုအခါ ထိုရွာငယ်၌ ပွဲသဘင်ဖြစ်၏၊ သူငယ်မတို့သည် တန်ဆာဆင်ကြ ပန်းပန်ကြကာ ပျော်မြူးကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် ပိလိန္ဒရွာငယ်၌ အစဥ်အတိုင်း ဆွမ်းအလို့ငှါ လှည့်လည်လတ်သော် အရံစောင့်တစ်ဦး၏ အိမ်သို့ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် ခင်းထားအပ်သော နေရာ၌ ထိုင်၏။ ထိုအခါ ထိုအရံစောင့်မိန်းမ၏ သမီးသည် အခြားသော တန်ဆာဆင်ကြ ပန်းပန်ကြသော သူငယ်မ တို့ကိုမြင်၍ “ငါ့အား ပန်းပေးကြလော့၊ ငါ့အား အဆင်တန်ဆာပေးကြလော့”ဟု (ဆို၍) ငို၏၊ ထိုအခါအသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် ထိုအရံစောင့် မိန်းမအား- “ဤ သူငယ်မသည် အဘယ့်ကြောင့် ငိုသနည်း”ဟု မေး၏။ အသျှင်ဘုရား ဤသူငယ်မသည် အခြားသော တန်ဆာဆင်ကြ ပန်းပန်ကြသော သူငယ်မတို့ကိုမြင်၍“ငါ့အား ပန်းပေးကြလော့၊ ငါ့အား အဆင်တန်ဆာပေးကြလော့”ဟု (ဆို၍) ငိုပါသည်၊ အကျွန်ုပ်တို့ဆင်းရဲသားများအား အဘယ်မှာ ပန်းရှိပါမည်နည်း၊ အဘယ်မှာ အဆင်တန်ဆာ ရှိပါမည် နည်းဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မြက်ကရွတ်ခွေတစ်ခုကို ယူ၍ ထိုအရံစောင့်မိန်းမအား “ဤမြက်ကရွတ်ခွေကို ထိုသူငယ်မ၏ ဦးခေါင်း၌ စွပ်လော့”ဟု မိန့်ဆို၏။ ထိုအခါ အရံစောင့်မိန်းမသည် မြက်ကရွတ်ခွေကို သူငယ်မ၏ ဦးခေါင်း၌ စ္ပပ်လေ၏၊ ထိုမြက်ကရွတ်ခွေသည် အလွန်လှသော ကြည့်ရှုဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ကို ကြည်လင်စေနိုင်သော ရွှေပန်းခွေ ဖြစ်လေ၏၊ ထိုကဲ့သို့သော ရွှေပန်းခွေသည် မင်း၏ နန်းတော်တွင်း၌ပင် မရှိချေ။ လူတို့သည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းအား “အရှင်မင်းမြတ် ဤမည်သောအရံစောင့်၏အိမ်၌ အလွန်လှသော ကြည့်ရှုဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ကို ကြည်လင်စေနိုင်သော ရွှေပန်းခွေ (ရှိပါသည်)။ ထိုကဲ့သို့သော ရွှေပန်းခွေသည် မင်းမြတ်၏ နန်းတော်တွင်း၌ပင် မရှိပါ၊ ထိုသူဆင်းရဲအားအဘယ်မှ (ရနိုင်မည်နည်း)၊ မုချအားဖြင့် ခိုးယူလာခြင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်”ဟု လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းသည် ထိုအရံစောင့်အမျိုးကို နှောင်ဖွဲ့စေ၏၊ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကိုယူလျက် ပိလိန္ဒရွာငယ်သို့ ဆွမ်းခံဝင်လေ၏၊ ပိလိန္ဒရွာငယ်၌ အစဥ်အတိုင်း ဆွမ်းအလို့ငှါ လှည့်လည်လတ်သော် ထိုအရံစောင့်အိမ်ဆီသို့ ချဥ်းကပ်၍ အိမ်နီးချင်းတို့ကို- “ဤအရံစောင့်အမျိုးသည် အဘယ်အရပ်သို့ သွားသနည်း”ဟု မေး၏။ အသျှင်ဘုရား ထိုရွှေပန်းခွေ၏ အကြောင်းကြောင့် ဘုရင်မင်းမြတ်သည် နှောင်ဖွဲ့စေအပ်ပါသည်ဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။

And Pilindavaccha began associating with the families in that village. After robing up one morning, he took his bowl and robe and went to Pilinda Village for alms. At that time they were holding a celebration in that village and the children were dressed up with ornaments and garlands. As Pilindavaccha was walking on continuous almsround, he came to the house of a certain monastery worker where he sat down on the prepared seat. Just then the daughter of that house had seen the other children dressed up in ornaments and garlands. She cried, saying, “Give me a garland! Give me ornaments!” Pilindavaccha asked her mother why the girl was crying. She told him, adding, “Poor people like us can’t afford garlands and ornaments.” Pilindavaccha took a pad of grass and said to the mother, “Here, place this on the girl’s head.” She did, and it turned into a beautiful golden garland. Even the royal compound had nothing like it. People told King Bimbisāra, “In the house of such-and-such a monastery worker there’s a beautiful golden garland. Even in your court, sir, there’s nothing like it. So how did those poor people get it? They must have stolen it.” King Bimbisāra had that family imprisoned. Once again Pilindavaccha robed up in the morning, took his bowl and robe, and went to Pilinda Village for alms. As he was walking on continuous almsround, he came to the house of that monastery worker. He then asked the neighbors what had happened to that family. “The king has jailed them, venerable, because of that golden garland.”

၆၂၁။ ထိုအခါ ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်း၏ နန်းတော်သို့ချဥ်းကပ်၍ ခင်းထားအပ်သော နေရာ၌ ထိုင်၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းသည် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆကို ရှိခိုးလျက် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်၏၊ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးသော် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းအား အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆ သည်- “မင်းကြီး အဘယ့်ကြောင့် အရံစောင့်အမျိုးကို နှောင်ဖွဲ့စေအပ်သနည်း”ဟု မေး၏။ အသျှင်ဘုရား ထိုအရံစောင့်၏ အိမ်၌ အလွန်လှသော ကြည့်ရှုဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ကို ကြည်လင်စေနိုင်သော ရွှေပန်းခွေရှိပါသည်၊ ထိုကဲ့သို့သော ရွှေပန်းခွေသည် အကျွန်ုပ်တို့၏ နန်းတော်အတွင်း၌ပင်မရှိပါ၊ ထိုသူဆင်းရဲအား အဘယ်မှ (ရနိုင်မည်နည်း)၊ မုချအားဖြင့် ခိုးယူလာခြင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်း၏ ပြသာဒ်ကို“ရွှေဖြစ်စေ”ဟု အဓိဋ္ဌာန်၏၊ ၄င်းသည် အလုံးစုံရွှေဖြင့်ပြီးသော ပြသာဒ်ဖြစ်လာ၏။ “မင်းကြီး အလွန်များပြားလှသော ဤရွှေတွေကို သင်သည် အဘယ်မှ ရသနည်း”ဟု (မေး၏)။ “သိပါပြီ အသျှင်ဘုရား၊ အသျှင်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ပါတည်း”ဟု (ဆို၍) ထိုအရံစောင့် အမျိုးကိုလွှတ်စေ၏။ လူတို့သည် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မင်းနှင့်တကွ ပရိသတ်၌ လူတို့၏ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရားထက်လွန်မြတ်သော ဈာန်မဂ်ဖိုလ်တရားဖြစ်သော တန်ခိုးပြာဋိဟာကို ပြသတတ်ဟု နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ကြကုန်၍ အလွန်ကြည်ညိုကြကုန်သဖြင့် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား ငါးပါးသော ဆေးတို့ကို လှူဒါန်းကြကုန်၏။ ဤငါးပါးသော ဆေးဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ထောပတ် ဆီဦး ဆီ ပျားရည် တင်လဲတို့တည်း။ ပင်ကိုယ်အားဖြင့်လည်း အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် ငါးပါးသော ဆေးတို့ကို ရလေ့ရှိ၏၊ ရတိုင်း ရတိုင်း ကိုပရိသတ်အား စွန့်၏။ ထိုအသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆ၏ ပရိသတ်သည်ကား ပစ္စည်းပေါများလို၏။ ရတိုင်း ရတိုင်းကို ဖျဥ်းအိုးတို့၌ပြည့်စေ၍ သိုမှီး၏၊ ရေစစ်အိတ်တို့ကို ပြည့်စေ၍ လေသောက် (ပြူတင်း) တို့၌ ချိတ်ဆွဲထား၏၊ ထိုဆေးတို့သည် အောက်နှင့် နံပါးနှစ်ဖက်မှ ယိုကျကုန်၏၊ ကျောင်းအားလုံးတို့သည် ကြွက်တို့ဖြင့်လည်း ပြွမ်းကုန်၏။ ကျောင်းစဥ် လှည့်လည်သော လူတို့သည် မြင်ကြကုန်၍ “ဤသာကီဝင်မင်းသား ဘုရားနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကဲ့သို့ အတွင်းကျီကြရှိကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း၊ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ရဟန်းတို့သည် ဤကဲ့သို့ ပစ္စည်းပေါများခြင်းငှါအားထုတ်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ ရဟန်းတို့သည် ဤကဲ့သို့ ပစ္စည်းပေါများခြင်းငှါ အားထုတ်ကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ ရဟန်းတို့ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ထိုယောကျာ်းတို့သည် ဤကဲ့သို့ ပစ္စည်းပေါများခြင်းငှါ အဘယ့်ကြောင့် အားထုတ်ကုန်ဘိသနည်း၊ ရဟန်းတို့ ဤ (သင်တို့ ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Pilindavaccha then went to King Bimbisāra’s house and sat down on the prepared seat. King Bimbisāra approached Pilindavaccha, bowed, and sat down. Pilindavaccha said, “Great king, why have you jailed the family of that monastery worker?” “Sir, in the house of that monastery worker there was a beautiful golden garland. Even the royal compound has nothing like it. So how did those poor people get it? They must have stolen it.” Pilindavaccha then focused his mind on turning King Bimbisāra’s stilt house into gold. As a result, the whole house became gold. He said, “Great king, how did you get so much gold?” “Understood, sir! It’s your supernormal power.” He then released that family. People said, “They say Venerable Pilindavaccha has performed a superhuman feat, a wonder of supernormal power, for the king and his court!” Being delighted and gaining confidence in Pilindavaccha, they brought him the five tonics: ghee, butter, oil, honey, and syrup. Ordinarily, too, Pilindavaccha was getting the five tonics. Since he was getting so much, he gave it away to his followers, who ended up with an abundance of tonics. After filling up basins and waterpots and setting these aside, they filled their water filters and bags and hung these in the windows. But the tonics were dripping, and the dwellings became infested with rats. When people walking about the dwellings saw this, they complained and criticized them, “These Sakyan monastics are hoarding things indoors, just like King Seniya Bimbisāra of Magadha.” The monks heard the complaints of those people and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How can these monks choose to live with such abundance?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that there are monks who live like this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “How can those foolish men live like this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၄၂။ ၂၃-၆၂၂။ မကျန်းမာသော ရဟန်းတို့အား သုံးဆောင်ဖွယ်ဖြစ်ကုန်သော အကြင်ဆေးတို့သည်ဖြစ်ပေါ်ကုန်၏၊ ဤဆေးတို့ကား အဘယ်တို့နည်း၊ ထောပတ် ဆီဦး ဆီ ပျားရည် တင်လဲ တို့တည်း၊ ထိုဆေးတို့ကို အကပ်ခံ၍ ခုနှစ်ရက် အပိုင်းအခြား ကာလပတ်လုံး သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်းကို ပြု၍သုံးဆောင်ရမည်၊ ထိုခုနစ်ရက်ကို လွန်စေသော ရဟန်းအား နိဿဂ္ဂိ ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘After being received, the tonics allowable for sick monks—that is, ghee, butter, oil, honey, and syrup—should be used from storage for at most seven days. If one uses them longer than that, one commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၃-ဘေသဇ္ဇသိက္ခာပုဒ်အဖွင့် ၆၂၃။ မကျန်းမာသော ရဟန်းတို့အား သုံးဆောင်ဖွယ် ဖြစ်ကုန်သော အကြင်ဆေး တို့သည်ဟူရာ၌ထောပတ် မည်သည် နွားထောပတ်သော်လည်းကောင်း၊ ဆိတ်ထောပတ်သော် လည်းကောင်း၊ ကျွဲထောပတ် သော်လည်းကောင်း အကြင်သတ္တဝါတို့၏ အသားသည် အပ်၏၊ ထိုသတ္တဝါ တို့၏ထောပတ်တည်း။ ဆီဦး မည်သည် ထိုသတ္တဝါတိုု့၏ ဆီဦးပင်တည်း။ ဆီ မည်သည် နှမ်းဆီ မုန်ညင်းဆီ သစ်မည်စည်ဆီ ကြက်ဆူဆီ အမဲဆီတို့တည်း။ ပျားရည် မည်သည် ယင်ပျားရည်တည်း။ တင်လဲ မည်သည် ကြံမှဖြစ်သော တင်လဲတည်း။ ထိုဆေးတို့ကို အကပ်ခံ၍ ခုနစ်ရက်အပိုင်းအခြား ကာလပတ်လုံး သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်း ကို ပြု၍သုံးဆောင်ရမည်ဟူသည် ခုနစ်ရက်အပိုင်းအခြားရှိသည်၏ အဖြစ်ဖြင့် သုံးဆောင်ရမည်။ ထိုခုနစ်ရက်ကို လွန်စေသော ရဟန်းအား နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏ဟူသည် ရှစ်ရက်မြောက်အရုဏ်တက်လတ်သော် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤအကျွန်ုပ်၏ ဆေးသည် ခုနစ်ရက်ကို လွန်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤဆေးကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန် ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

The tonics allowable for sick monks: Ghee: ghee from cows, ghee from goats, ghee from buffaloes, or ghee from whatever animal whose meat is allowable. Butter: butter from the same animals. Oil: sesame oil, mustard oil, honey-tree oil, castor oil, oil from fat. Honey: honey from bees. Syrup: from sugarcane. After being received, they should be used from storage for at most seven days: they are to be used for seven days at a maximum. If one uses them longer than that, one commits an offense entailing relinquishment: it becomes subject to relinquishment at dawn on the eighth day. The tonics should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, these tonics, which I have kept over seven days, are to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give these tonics back to you.” Permutations

၆၂၄။ ခုနစ်ရက်လွန်သည်၌ လွန်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ခုနစ်ရက်လွန်သည်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ ခုနစ်ရက်လွန်သည်၌ မလွန်သေးဟုထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ အဓိဋ္ဌာန်မတင်အပ်သည်၌ အဓိဋ္ဌာန်တင်အပ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မစွန့်အပ်သေးသည်၌ စွန့်အပ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မပျောက်သည်၌ပျောက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မပျက်သည်၌ ပျက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ မီးမလောင်သည်၌ မီးလောင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိ ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ (ခိုးသူ) မလုယက်အပ်သည်၌ လုယက်အပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိ ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ စွန့်အပ်ပြီးကို ပြန်ရ၍ ကိုယ်နှင့် စပ်သော သုံးဆောင်ခြင်းဖြင့် မသုံးဆောင်ရ၊ မမျိုရ၊ ဆီမီး၌သော်လည်းကောင်း၊ မင်၌သော်လည်းကောင်း ထည့်ရမည်၊ အခြားရဟန်းသည် ကိုယ်နှင့် စပ်သောသုံးဆောင်ခြင်းဖြင့် သုံးဆောင်ရမည်၊ မမျိုရ။ ခုနစ်ရက်မလွန်သေးသည်၌ လွန်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ခုနစ်ရက်မလွန်သေးသည်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ ခုနစ်ရက်မလွန်သေးသည်၌ မလွန်သေးဟုထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If it is more than seven days and he perceives it as more, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is more than seven days, but he is unsure of it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is more than seven days, but he perceives it as less, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If they have not been determined, but he perceives that they have, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If they have not been given away, but he perceives that they have, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If they have not been lost, but he perceives that they have, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If they have not been destroyed, but he perceives that they have, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If they have not been burned, but he perceives that they have, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If they have not been stolen, but he perceives that they have, he commits an offense entailing relinquishment and confession. After the relinquished tonics have been returned, they are not to be used on the body, nor are they to be eaten. They may be used in lamps or as a black coloring agent. Other monks may use them on the body, but they may not eat them. If it is less than seven days, but he perceives it as more, he commits an offense of wrong conduct. If it is less than seven days, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If it is less than seven days and he perceives it as less, there is no offense. Non-offenses

၆၂၅။ ခုနစ်ရက်အတွင်း အဓိဋ္ဌာန်တင်အံ့၊ စွန့်အံ့၊ ပျောက်အံ့၊ ပျက်အံ့၊ မီးလောင်အံ့၊ လုယက်၍ယူကုန်အံ့၊ အကျွမ်းဝင်၍ ယူကုန်အံ့၊ ရဟန်းမဟုတ်သူ ‘လူသာမဏေ’ အား စွန့်သဖြင့် အန်သဖြင့် လွှတ်သဖြင့် ငဲ့ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ ပေးပြီးနောက် ပြန်ရ၍ သုံးဆောင်အံ့၊ အာပတ်မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦးလွန် ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ်မသင့်။ တတိယ ဘေသဇ္ဇသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if within seven days they have been determined, given away, lost, destroyed, burned, stolen, or taken on trust; if, without any desire for them, he gives them up to a person who is not fully ordained, and he then obtains them again and then uses them; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on storing the five tonics too long, the third, is finished.

၃-ပတ္တဝဂ် ၄-ဝဿိကသာဋိကသိက္ခာပုဒ် ၆၂၆။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူသောအခါ ရဟန်းတို့အား မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ခွင့်ပြုတော်မူ၏။ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ခွင့်ပြုတော်မူအပ်ပြီ”ဟုစောစောကပင်မိုးရေခံသင်္ကန်းတို့ကို ရှာကုန်၏။ စောစောကပင် ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်ကုန်၏။ မိုးရေခံသင်္ကန်း ဆွေးမြေ့လတ်သော် အဝတ်မဆီးဘဲ ကိုယ်ကို မိုးစွတ်စေကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည်စောစောကပင် မိုးရေခံ့သင်္ကန်းတို့ကို ရှာကုန်ဘိသနည်း။ စောစောကပင် ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်ကုန်ဘိသနည်း။ မိုးရေခံသင်္ကန်းဆွေးမြေ့လတ်သော် အဝတ်မဆီးဘဲ ကိုယ်ကို မိုးစွတ်စေကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏။ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည်စောစောကပင် မိုးရေခံသင်္ကန်းတို့ကို ရှာကုန်၏၊ စောစောကပင် ချုပ်ဆိုး၍ဝတ်ကုန်၏။ မိုးရေခံသင်္ကန်း ဆွေးမြေ့လတ်သော် အဝတ်မဆီးဘဲ ကိုယ်ကို မိုးစွတ်စေကြကုန်၏ဟူသည်မှန်သလော”ဟု စီစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် သင်တို့သည်စောစောကပင် မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ရှာကုန်ဘိသနည်း၊ စောစောကပင် ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်ကုန်ဘိသနည်း၊ မိုးရေခံသင်္ကန်း ဆွေးမြေ့လတ်သော် အဝတ်မဆီးဘဲကိုယ်ကို မိုးစွတ်စေကုန်ဘိသနည်း။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ ဤ (သင်တို့ပြုမိသော အမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on almsbowls Making a rainy-season robe at the wrong time Origin story At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, he allowed the rainy-season robe for the monks. Knowing that this was the case, the monks from the group of six went looking for cloth for their rainy-season robes in advance. And after sewing them in advance, they wore them. Then, because their rainy-season robes were worn out, they bathed naked in the rain. The monks of few desires complained and criticized them, “How could the monks from the group of six go looking for cloth for their rainy-season robes in advance, sew them in advance, and then wear them, and then, because their rainy-season robes are worn out, bathe naked in the rain?” After rebuking the monks from the group of six in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that you did this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၄၃။ ၂၄-၆၂၇။ “ရဟန်းသည် နွေလတို့၏ တစ်လ ကြွင်းကျန်သေးသည်ဟု မိုးရေခံ သင်္ကန်းကိုရှာရမည်၊ နွေလတို့၏ လခွဲသည် ကြွင်းကျန်သေးသည်ဟု ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်ရမည်၊ အကယ်၍ နွေလတို့၏ တစ်လ ကြွင်းကျန်သေးသည်ဟု ဤမှာဘက်အတွင်း၌ မိုးရေခံ သင်္ကန်းကို ရှာငြားအံ့၊ နွေလတို့၏ လခွဲ ကြွင်းကျန် သေးသည်ဟု ဤမှာဘက်အတွင်း၌ ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်ငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟုမိန့်တော်မူ၏)။

‘When there is a month left of summer, a monk may go looking for cloth for his rainy-season robe. When there is a half-month left, he may sew it and then wear it. If he goes looking for cloth for his rainy-season robe when there is more than a month left of summer, or if he sews it and then wears it when there is more than a half-month left, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၄-ဝဿိကသာဋိကသိက္ခာပုဒ်အဖွင့် ၆၂၈။ “ရဟန်းသည် နွေလတို့၏ တစ်လ ကြွင်းကျန်သေးသည်ဟု မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ရှာရမည်ဟူသည်အကြင်လူတို့သည် ရှေးကလည်း မိုးရေခံသင်္ကန်းကို လှူကုန်၏၊ ထိုလူတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍“မိုးရေခံသင်္ကန်း၏ အခါတည်း၊ မိုးရေခံသင်္ကန်း၏ အချိန်တည်း၊ အခြားသော သူတို့ သည်လည်း မိုးရေခံသင်္ကန်းကို လှူကုန်၏၊”ဟု ဆိုရာ၏၊ “ငါ့အား မိုးရေခံသင်္ကန်းကို လှူကြလော့၊ ငါ့အတွက် မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ဆောင်ခဲ့ကြလော့၊ ငါ့အတွက် မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ဖလှယ်ကြလော့၊ ငါ့အတွက် မိုးရေခံသင်္ကန်း ကို ဝယ်ကြလော့”ဟု မဆိုရ။ နွေလတို့၏ လခွဲသည် ကြွင်းကျန်သေးသည်ဟု ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်ရမည်ဟူသည် လခွဲ ကြွင်းကျန်သောနွေရာသီ၌ ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်ရမည်။ အကယ်၍ နွေလတို့၏ တစ်လ ကြွင်းကျန်သေးသည်ဟု ဤမှာဘက်အတွင်း၌ဟူသည် တစ်လထက်အလွန် ကြွင်းကျန်သော နွေရာသီ၌ မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ရှာအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ နွေလတို့၏ လခွဲ ကြွင်းကျန်သေးသည်ဟု ဤမှာဘက်အတွင်း၌ဟူသည် လခွဲအလွန် ကြွင်းကျန်သောနွေရာသီ၌ ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်အံ့၊ စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော် လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော် လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော် လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤအကျွန်ုပ်၏ မိုးရေခံသင်္ကန်းသည် တစ်လထက်အလွန် ကြွင်းကျန်သော နွေရာသီ၌ရှာအပ်သဖြင့် လခွဲအလွန် ကြွင်းကျန်သော နွေရာသီ၌ ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်အပ်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအားစွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

When there is a month left of summer, a monk may go looking for cloth for his rainy-season robe: after going to those people who previously, too, have given cloth for the rainy-season robes, he should say, “It’s time for the rainy-season robe,” “It’s the occasion for the rainy-season robe,” “Other people, too, are giving cloth for the rainy-season robe.” He should not say, “Give me cloth for the rainy-season robe,” “Bring me cloth for the rainy-season robe,” “Trade me cloth for the rainy-season robe,” “Buy me cloth for the rainy-season robe.” When there is a half-month left, he may sew it and then wear it: after sewing it during the last half-month of summer, he may wear it. When there is more than a month left of summer: if he goes looking for cloth for the rainy-season robe when there is more than a month left of summer, he commits an offense entailing relinquishment and confession. When there is more than a half-month left: if he wears it after sewing it when there is more than a half-month left of summer, it becomes subject to relinquishment. The rainy-season robe should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this cloth for the rainy-season robe, which I went looking for when there was more than a month left of summer or which I wore after sewing it when there was more than a half-month left of summer, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this cloth for the rainy-season robe back to you.” Permutations

၆၂၉။ တစ်လထက်အလွန် ကြွင်းကျန်သော နွေလ၌ အလွန်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ မိုးရေခံ သင်္ကန်းကိုရှာအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ တစ်လထက်အလွန် ကြွင်းကျန်သော နွေလ၌ ယုံမှားရှိ၍ မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ရှာအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ တစ်လထက်အလွန် ကြွင်းကျန်သော နွေလ၌ ယုတ်လျော့သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ရှာအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ လခွဲအလွန် ကြွင်းကျန်သေးသော နွေလ၌ အလွန်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ လခွဲအလွန် ကြွင်းကျန်သေးသော နွေလ၌ ယုံမှားရှိ၍ ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ လခွဲအလွန် ကြွင်းကျန်သေးသော နွေလ၌ ယုတ်လျော့သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ်သင့်၏။ မိုးရေခံသင်္ကန်းရှိလျက် အဝတ်မဆီးဘဲ ကိုယ်ကို မိုးစွတ်စေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ တစ်လ အောက်ယုတ်လျော့ ကြွင်းကျန်သော နွေလ၌ အလွန်ဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ တစ်လအောက် ယုတ်လျော့ ကြွင်းကျန်သော နွေလ၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ တစ်လအောက် ယုတ်လျော့ ကြွင်းကျန်သော နွေလ၌ ယုတ်လျော့သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိအံ့၊ အာပတ်မသင့်။ လခွဲအောက် ယုတ်လျော့ကြွင်းကျန်သော နွေလ၌ အလွန်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ လခွဲအောက် ယုတ်လျော့ကြွင်းကျန်သော နွေလ၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ လခွဲအောက်ယုတ်လျော့ ကြွင်းကျန်သောနွေလ၌ ယုတ်လျော့သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If there is more than a month left of summer, and he perceives it as more, and he goes looking for cloth for a rainy-season robe, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If there is more than a month left of summer, but he is unsure of it, and he goes looking for cloth for a rainy-season robe, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If there is more than a month left of summer, but he perceives it as less, and he goes looking for cloth for a rainy-season robe, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If there is more than a half-month left of summer, and he perceives it as more, and he wears the rainy-season robe after sewing it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If there is more than a half-month left of summer, but he is unsure of it, and he wears the rainy-season robe after sewing it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If there is more than a half-month left of summer, but he perceives it as less, and he wears the rainy-season robe after sewing it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he has a rainy-season robe, but he bathes naked in the rain, he commits an offense of wrong conduct. If there is less than a month left of summer, but he perceives it as more, he commits an offense of wrong conduct. If there is less than a month left of summer, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If there is less than a month left of summer, and he perceives it as less, there is no offense. If there is less than a half-month left of summer, but he perceives it as more, he commits an offense of wrong conduct. If there is less than a half-month left of summer, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If there is less than a half-month left of summer, and he perceives it as less, there is no offense. Non-offenses

၆၃၀။ နွေလတို့၏ တစ်လသည် ကြွင်းကျန်သေး၏ဟု မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ရှာအံ့၊ နွေလတို့၌ လခွဲသည်ကြွင်းကျန်သေးသည်ဟု ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်အံ့၊ နွေလတို့၏ တစ်လအောက် ယုတ်လျော့ ကြွင်းကျန်သေး၏ဟု မိုးရေခံသင်္ကန်းကို ရှာအံ့၊ နွေလတို့၏ လခွဲအောက် ယုတ်လျော့ကြွင်းကျန်သေး၏ဟု ချုပ်ဆိုး၍ ဝတ်အံ့၊ အာပတ် မသင့်။ မိုးရေခံသင်္ကန်းရှာစဥ် ဝါထပ် ‘ရက်ငင်’ အံ့၊ မိုးရေခံသင်္ကန်းဝတ်စဥ်ဝါထပ် ‘ရက်ငင်’ အံ့၊ ဖွပ်လျှော်၍ ထားရမည်၊ အခါ၌ ဝတ်ရမည်။ သင်္ကန်းကို အလုခံရသော ရဟန်းအားလည်းကောင်း၊ သင်္ကန်းပျောက်သောရဟန်းအားလည်းကောင်း၊ ဘေးရန်တို့ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ရူးသောရဟန်းအားလည်းကောင်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအားလည်းကောင်း အာပတ် မသင့်။ စတုတ္ထ ဝဿိကသာဋိကသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if he goes looking for cloth for the rainy-season robe when there is a month left of summer; if he wears the rainy-season robe after sewing it when there is a half-month left of summer; if he goes looking for cloth for the rainy-season robe when there is less than a month left of summer; if he wears the rainy-season robe after sewing it when there is less than a half-month left of summer; if, after looking for a rainy-season robe, he postpones the rainy-season residence; if, after wearing a rainy-season robe, he postpones the rainy-season residence (in which case he should wash it and store it and then use it at the right time); if his robe has been stolen; if his robe has been lost; if there is an emergency; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on making a rainy-season robe at the wrong time, the fourth, is finished.

၃-ပတ္တဝဂ် ၅-စီဝရအစ္ဆိန္ဒ နသိက္ခာပုဒ် ၆၃၁။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် အစ်ကို၏အတူနေတပည့် ရဟန်းအား “ငါ့ရှင် လာလော့၊ ဇနပုဒ်၌ လှည့်လည်သွားကုန်အံ့”ဟု ပြောဆို၏။ “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် မလိုက်နိုင်ပါ၊ ရိနွမ်းသော သင်္ကန်းရှိပါ၏”ဟု (လျှောက်၏)။ “ငါ့ရှင် လာလော့၊ ငါသည် သင့်အား သင်္ကန်းကို ပေးအံ့”ဟု (ဆို၍) ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းကို ပေး၏။ “မြတ်စွာဘုရားသည် ဇနပုဒ်၌ လှည့်လည်ကြွတော်မူလိမ့်မည်”ဟု ထိုရဟန်း ကြားသည်သာတည်း၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းအား ငါသည် ယခု သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒ နှင့် အတူ ဇနပုဒ်၌ လှည့်လည်မသွားတော့အံ့၊ မြတ်စွာဘုရားနှင့် အတူသာ ဇနပုဒ်၌ လှည့်လည်သွားအံ့”ဟု အကြံသည် ဖြစ်ပေါ်၏။ ထိုအခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ထိုရဟန်းအား “ငါ့ရှင် လာလော့ ယခုဇနပုဒ်၌လှည့်လည်သွားကြကုန်အံ့”ဟု ပြောဆို၏။ အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားနှင့် အတူ ဇနပုဒ်၌ လှည့်လည် မသွားတော့အံ့၊ မြတ်စွာဘုရားနှင့်အတူသာ သွားတော့အံ့ဟု (လျှောက်၏)။ ငါ့ရှင် ငါသည် သင့်အား ငါနှင့် အတူ ဇနပုဒ်၌ လှည့်လည်သွားလိမ့်မည်ဟု ဤသင်္ကန်းကို ပေးမိသည်ဟု (ဆို၍) အမျက်ထွက်သဖြင့် မနှစ်သက်သဖြင့် လုယူလေ၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် ရဟန်းတို့အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြား၏၊ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ရဟန်းအား ကိုယ်တိုင်သင်္ကန်းကို ပေး၍ အမျက်ထွက်လျက် မနှစ်သက်သဖြင့်အဘယ့်ကြောင့် လုယူဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ဥပနန္ဒ သင်သည် ရဟန်းအား သင်္ကန်းကို ကိုယ်တိုင် ပေး၍ အမျက်ထွက်လျက် မနှစ်သက်သဖြင့်လုယူ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်း သင်သည် ရဟန်းအား သင်္ကန်းကို ကိုယ်တိုင် ပေး၍ အမျက်ထွက်လျက် မနှစ်သက်သဖြင့်အဘယ့်ကြောင့် လုယူဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on almsbowls Taking back robe-cloth in anger Origin story At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, Venerable Upananda the Sakyan said to his brother’s student, “Come, let’s go wandering the country.” “I can’t, venerable, my robes are worn out.” “I’ll give you a robe.” And he gave him a robe. Soon afterwards that monk heard that the Buddha was about to go wandering the country. He thought, “Now I’ll go wandering with the Buddha instead.” Then, when Upananda said, “Let’s go,” he replied, “I’m not going with you, but with the Buddha.” “Well, that robe I gave you is going with me,” and he just took it back in anger. That monk told other monks what had happened. And the monks of few desires complained and criticized Upananda, “How could Venerable Upananda give away a robe and then take it back in anger?” After rebuking him in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, Upananda, that you did this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked him … “Foolish man, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၄၄။ ၂၅-၆၃၂။ “အကြင် ရဟန်းသည် ရဟန်းအား ကိုယ်တိုင် သင်္ကန်းကို ပေး၍ အမျက်ထွက်လျက်နှလုံးမသာသဖြင့် (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) လုယူငြားအံ့၊ (သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း) လုယူစေငြားအံ့ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk himself gives a robe to a monk, but then, in anger, takes it back or has it taken back, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၅-စီဝရအစ္ဆိန္ဒန သိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၆၃၃။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟု အလိုရှိအပ်၏။ ရဟန်းအားဟူသည် အခြားသော ရဟန်းအား။ ကိုယ်တိုင်ဟူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ပေး၍။ သင်္ကန်း မည်သည် ခြောက်မျိုးသော သင်္ကန်းတို့တွင် နောက်ဆုံး ဝိကပ္ပနာလောက်သော သင်္ကန်းတစ်မျိုးမျိုးတည်း။ အမျက်ထွက်လျက် နှလုံးမသာသဖြင့်ဟူသည် မမွေ့လျော်သော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ထိခိုက်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ငြောင့်ကဲ့သို့ဖြစ်သော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍။ လုယူငြားအံ့ဟူသည် ကိုယ်တိုင် လုယူအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ လုယူစေငြားအံ့ဟူသည် အခြားသူကိုစေခိုင်းအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ တစ်ကြိမ်စေခိုင်း အပ်လျက်အကြိမ်များစွာလည်း လုယူအံ့၊ စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းသည် ရဟန်းအား ကိုယ်တိုင် ပေးပြီးမှ လုယူအပ်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. To a monk: to another monk. Himself: he himself has given it. A robe: one of the six kinds of robe-cloth, but not smaller than what can be assigned to another. In anger: discontent, having hatred, hostile. Takes back: if he takes it back himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. Has taken back: if he asks another, he commits an offense of wrong conduct. If he only asks once, then even if the other takes back many, it becomes subject to relinquishment. The robe-cloth should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this robe-cloth, which I took back after giving it to a monk, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this robe-cloth back to you.” Permutations

၆၃၄။ ရဟန်း၌ ရဟန်းဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိသည်ဖြစ်၍ သင်္ကန်းကို ပေးပြီးလျှင် အမျက်ထွက်လျက်မနှစ်သက်သဖြင့် (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) လုယူအံ့၊ (သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း) လုယူစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်း၌ ယုံမှားရှိ၍ သင်္ကန်းကို ပေးပြီးလျှင် အမျက်ထွက်လျက် မနှစ်သက်သဖြင့် (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) လုယူအံ့၊ (သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း) လုယူစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်း၌ ရဟန်းမဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ်၍ သင်္ကန်းကို ပေးပြီးလျှင် အမျက်ထွက်လျက် မနှစ်သက်သဖြင့် (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) လုယူအံ့၊ (သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း) လုယူစေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ်သင့်၏။ အခြားပရိက္ခရာကို ပေးပြီး၍ အမျက်ထွက်လျက် မနှစ်သက်သဖြင့် (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) လုယူအံ့၊ (သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း) လုယူစေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းမဟုတ်သူ ‘လူသာမဏေ’ အား သင်္ကန်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ အခြားပရိက္ခရာကိုသော်လည်းကောင်း ပေးပြီးလျှင် အမျက်ထွက်လျက်မနှစ်သက်သဖြင့် (ကိုယ်တိုင်သော်လည်း) လုယူအံ့၊ (သူတစ်ပါးကိုသော်လည်း) လုယူစေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သင့်၏။ ရဟန်းမဟုတ်သူ၌ ရဟန်းဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းမဟုတ်သူ၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းမဟုတ်သူ၌ ရဟန်းမဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။

If the other person is fully ordained and he perceives them as such, and after giving them robe-cloth, he takes it back in anger or has it taken back, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the other person is fully ordained, but he is unsure of it, and after giving them robe-cloth, he takes it back in anger or has it taken back, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the other person is fully ordained, but he does not perceive them as such, and after giving them robe-cloth, he takes it back in anger or has it taken back, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If, after giving them another requisite, he takes it back in anger or has it taken back, he commits an offense of wrong conduct. If, after giving robe-cloth or another requisite to a person who is not fully ordained, he takes it back in anger or has it taken back, he commits an offense of wrong conduct. If the other person is not fully ordained, but he perceives them as such, he commits an offense of wrong conduct. If the other person is not fully ordained, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If the other person is not fully ordained, and he does not perceive them as such, he commits an offense of wrong conduct. Non-offenses

၆၃၅။ ထိုရဟန်းကသော်လည်း (ပြန်၍) ပေးအံ့၊ ထိုရဟန်းနှင့်သော်လည်း အကျွမ်းဝင်၍ ယူအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ပဉ္စမ စီဝရအစ္ဆိန္ဒနသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if the other person gives it back; if he takes it on trust from them; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on taking back robe-cloth in anger, the fifth, is finished.

၃-ပတ္တဝဂ် ၆-သုတ္တဝိညတ္တိသိက္ခာပုဒ် ၆၃၆။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့ ရှဥ့်နက်တို့အား အစာကျွေးရာ ဖြစ်သောဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် သင်္ကန်းချုပ်သော အခါ၌များစွာသော ချည်ကို တောင်းကြကုန်၏၊ သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော်လည်း ချည်များစွာ ကြွင်းကျန်နေ၏၊ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့အား “ငါ့ရှင်တို့ ယခု ငါတို့သည် အခြားသော ချည်ကိုလည်း တောင်း၍ရက်ကန်းသည်တို့ကို သင်္ကန်းရက်စေကုန်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်ပေါ်၏။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အခြားသော ချည်ကိုလည်း တောင်း၍ ရက်ကန်းသည်တို့ကိုသင်္ကန်းရက်စေကုန်၏၊ သင်္ကန်းရက်ပြီးသော်လည်း ချည်များစွာ ကြွင်းကျန်နေသေး၏၊ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အခြားသော ချည်ကိုလည်း တောင်း၍ ရက်ကန်းသည်တို့ကို သင်္ကန်းရက်စေကုန်၏၊ သင်္ကန်းရက်ပြီးသော်လည်း ချည်များစွာ ကြွင်းကျန်နေပြန်သေး၏၊ သုံးကြိမ်မြောက်လည်းဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အခြားသော ချည်ကိုလည်း တောင်း၍ ရက်ကန်းသည်တို့ကို သင်္ကန်းရက်စေကုန်၏။ လူတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည်ကိုယ်တိုင်ချည်ကို တောင်း၍ ရက်ကန်းသည်တို့ကို သင်္ကန်းရက်စေကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချ ကုန်၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း၊ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့်ဆဗ္ဗဂ္ဂီ ရဟန်းတို့သည် ကိုယ်တိုင် ချည်ကို တောင်း၍ ရက်ကန်းသည်တို့ကိုသင်္ကန်းရက်စေကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ ကုန်၏၊ ရှုတ်ချ ကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏၊ ထိုအခါထိုရဟန်းတို့သည် ဆဗ္ဗဂ္ဂီ ရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် ကိုယ်တိုင် ချည်ကို တောင်း၍ ရက်ကန်းသည်တို့ကို သင်္ကန်းရက်စေကြ၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်းတို့ သင်တို့သည် ကိုယ်တိုင် ချည်ကို တောင်း၍ ရက်ကန်းသည်တို့ကို အဘယ့်ကြောင့် သင်္ကန်းရက်စေကုန်ဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ ဤ (သင်တို့ပြုမိသောအမှု) သည်မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်ငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on almsbowls Asking for thread Origin story At one time when the Buddha was staying at Rājagaha in the Bamboo Grove, the monks from the group of six were making robes and they asked for a large amount of thread. But when their robes were finished, there was much thread left over. They said, “Well, let’s ask for even more thread and get weavers to weave us robe-cloth.” Yet even when that robe-cloth had been woven, there was much thread left over. A second time they asked for more thread and had weavers weave them robe-cloth. Once again there was much thread left over. A third time they asked for more thread and had weavers weave them robe-cloth. People complained and criticized them, “How could the Sakyan monastics ask for thread and then get weavers to weave them robe-cloth?” The monks heard the complaints of those people, and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How could the monks from the group of six ask for thread and then get weavers to weave them robe-cloth?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned those monks: “Is it true, monks, that you did this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၄၅။ ၂၆-၆၃၇။ “အကြင်ရဟန်းသည် ကိုယ်တိုင် ချည်ကိုတောင်း၍ ရက်ကန်းသည် တို့ကိုသင်္ကန်းရက်စေငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk himself asks for thread, and then has weavers weave him robe-cloth, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၆-သုတ္တဝိညတ္တိသိက္ခာပုဒ်အဖွင့် ၆၃၈။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟုအလိုရှိအပ်၏၊ ကိုယ်တိုင်ဟူသည် မိမိကိုယ်တိုင် တောင်း၍။ ချည် မည်သည် ဂုံချည်၊ ဝါချည်၊ ပိုးချည်၊ သားမွေး ‘ကမ္ဗလာ’ချည်၊ ပိုက်ဆံလျော်ချည်၊ ဘန်ချည် အားဖြင့် ခြောက်မျိုးတို့တည်း။ ရက်ကန်းသည်တို့ကိုဟူသည် ရက်ကန်း အလုပ်သမားတို့ကို ရက်စေအံ့၊ အားထုတ်မှု ပယောဂ တိုင်းပယောဂတိုင်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းသည် ကိုယ်တိုင် ချည်ကို တောင်း၍ ရက်ကန်း သည်တို့ကို ရက်စေအပ်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအားစွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့် အားပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. Himself: he himself has asked. Thread: there are six kinds of thread: linen, cotton, silk, wool, sunn hemp, and hemp. Weavers: if he has it woven by weavers, then for every effort there is an act of wrong conduct. When he gets the robe-cloth, it becomes subject to relinquishment. The robe-cloth should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this robe-cloth, which I got weavers to weave after asking for the thread myself, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this robe-cloth back to you.” Permutations

၆၃၉။ ရက်စေအပ်သည်၌ ရက်စေအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရက်စေအပ်သည်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ ရက်စေအပ်သည်၌ မရက်စေအပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် မသင့်။ မရက်စေအပ်သည်၌ ရက်စေအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ မရက်စေ့အပ်သည်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ မရက်စေအပ်သည်၌ မရက်စေအပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If he had it woven, and he perceives that he did, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he had it woven, but he is unsure of it, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he had it woven, but he does not perceive that he did, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he did not have it woven, but he perceives that he did, he commits an offense of wrong conduct. If he did not have it woven, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If he did not have it woven, and he does not perceive that he did, there is no offense. Non-offenses

၆၄၀။ သင်္ကန်းချုပ်ခြင်းငှါ (ချည်ကို တောင်းအံ့)၊ အာပတ်မသင့်။ အာယောဂပတ်၌လည်းကောင်း၊ ခါးပန်းကြိုး၌လည်းကောင်း၊ ပခုံးဖွဲ့ (ကြိုး) ၌လည်းကောင်း၊ သပိ်တ်အိတ်၌လည်းကောင်း၊ ရေစစ်၌လည်းကောင်း အာပတ် မသင့်၊ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူတို့အားလည်းကောင်း၊ ဖိတ်ကြားအပ်သူတို့အားလည်းကောင်း၊ အခြားသူ၏အလို့ငှါလည်းကောင်း (တောင်းအံ့)၊ မိမိဥစ္စာဖြင့်ဝယ်အံ့၊ အာပတ်မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း အစလက်ဦးလွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ်မသင့်။ ဆဋ္ဌ သုတ္တဝိညတ္တိသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if it is to sew a robe; if it is for a back-and-knee strap; if it is for a belt; if it is for a shoulder strap; if it is for a bowl bag; if it is for a water filter; if it is from relatives; if it is from those who have given an invitation; if it for the benefit of someone else; if it is by means of his own property; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on asking for thread, the sixth, is finished.

၃-ပတ္တဝဂ် ၇-မဟာပေသကာရသိက္ခာပုဒ် ၆၄၁။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ ယောကျာ်းတစ်ယောက်သည် အရပ်တစ်ပါးသို့ ထွက်သွားခါနီး၌ (မိမိ၏) ဇနီးအား “ချည်ကို ချိန်၍ ဤမည်သော ရက်ကန်းသည်ကို ပေးလော့၊ သင်္ကန်းရက်၍ ထားလော့၊ ပြန်လာလျှင် အသျှင်ဥပနန္ဒကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအံ့”ဟု ဆို၏။ ဆွမ်းခံရဟန်းတစ်ပါးသည် ထိုယောကျာ်းပြောဆိုသော စကားကို ကြားသည်သာတည်း၊ ထိုအခါထိုရဟန်းသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ၄င်းအား- “ငါ့ရှင် ဥပနန္ဒ သင်သည် ဘုန်းကြီးသူ ဖြစ်ပေ၏။ ဤမည်သော အရပ်၌ အရပ်တစ်ပါးသို့သွားခါနီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတစ်ယောက်သည် (မိမိ၏) ဇနီးအား “ချည်ကို ချိန်၍ ဤမည်သောရက်ကန်းသည်ကို ပေးလော့၊ သင်္ကန်းရက်၍ထားလော့၊ ပြန်လာလျှင် အသျှင်ဥပနန္ဒကို သင်္ကန်းဖြင့်ဖုံးလွှမ်းအံ့”ဟု ပြောပါသည်ဟု (ဆို၏)။ ရှိပေသည် ငါ့ရှင် ထိုသူသည် ငါ့ကို လုပ်ကျွေးသူတည်းဟု (ပြော၏)။ ထိုရက်ကန်းသည်လည်း သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒ၏ အလုပ်အကျွေးပင်တည်း၊ ထိုအခါသာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ထိုရက်ကန်းသည်ထံသို့ ချ ဥ်းကပ်၍ ၄င်းအား- “ဒါယကာ ငါ့ကို ရည်ညွှန်း၍ ဤသင်္ကန်းကို ရက်အပ်၏၊ အလျားရှည်ရှည် အနံပြန့်ပြန့် အသားထူထူပြုလော့၊ ကောင်းစွာ ရက်အပ် ရှယ်အပ် နယ်ဖြင့် ကန်အပ် ဖြီးအပ်သည်ကိုလည်း ပြုလော့”ဟု ပြောဆို၏။ အသျှင်ဘုရား ထိုသူတို့သည် “ဤချည်ဖြင့် သင်္ကန်းကို ရက်လော့”ဟု ချည်ကို ချိ်န်၍ အကျွန်ုပ် အားပေးကြပါသည်၊ အလျားရှည်ရှည် အနံပြန့်ပြန့် အသားထူထူ ပြုခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ပါ၊ အသျှင်ဘုရားကောင်းစွာ ရက်အပ် ရှယ်အပ် နယ်ဖြင့် ကန်အပ် ဖြီးအပ်သည်ကို ပြုခြင်းငှါမူကား တတ်နိုင်ပါသည်ဟု (လျှောက်၏)။ ဒါယကာ တိုက်တွန်းပါသည်၊ သင်သည် အလျားရှည်ရှည် အနံပြန့်ပြန့် အသားထူထူ ပြုလော့၊ ထိုချည်နှင့် စပ်သည့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါဟု (ပြော၏)။ ထိုအခါ ထိုရက်ကန်းသည်သည် ဆောင်ယူလာတိုင်းသော ချည်ကို ရက်ကန်း၌ ထည့်သွင်း၍ထိုမိန်းမထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ၄င်းအား- “ချည်အလိုရှိပါသည် အရှင်မ”ဟု ပြော၏။ အမောင် ငါသည် သင့်ကို “ဤချည်ဖြင့် သင်္ကန်းကို ရက်လော့”ဟု ဆိုအပ်သည် မဟုတ်လောဟု (ဆို၏)။ အရှင်မ အကျွန်ုပ်ကို “ဤချည်ဖြင့် သင်္ကန်းကို ရက်လော့”ဟု သင် ဆိုအပ်သည်မှာ မှန်ပါသည်၊ သို့သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကို အသျှင်ဥပနန္ဒက ဒါယကာ အလျားရှည်ရှည် အနံပြန့်ပြန့် အသားထူထူပြုလော့၊ ထို ချည်နှင့်စပ်သည့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ဆိုပါသည်ဟု (ပြော၏)။ ထိုအခါ ထိုမိန်းမသည် ပဌမပေးပြီး ချည်မျှလောက် နောက်ထပ် ချည်ကို ပေးလေ၏၊ “ထိုယောကျာ်းသည်အရပ် တစ်ပါးမှ ပြန်လာပြီ”ဟု သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒ ကြားလေသော် ထိုယောကျာ်း၏အိမ်သို့ ချဥ်းကပ်၍ ခင်းထားအပ်သော နေရာ၌ ထိုင်၏။ ထိုအခါ ထိုယောကျာ်းသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသောနေရာ၌ ထိုင်ကာ (မိမိ၏) ဇနီးအား “ထိုသင်္ကန်းကို ရက်ပြီးပြီလော”ဟု မေး၏။ အရှင် ထိုသင်္ကန်းကို ရက်ပြီးပါပြီဟု (ပြော၏)။ ယူခဲ့လော့ အသျှင်ဥပနန္ဒကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအံ့ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ ထိုမိန်းမသည်ထိုသင်္ကန်းကို ဆောင်ယူခဲ့၍ လင်ယောကျာ်းအား ပေး၍ ဤအကြောင်းကို ပြောကြား၏၊ ထိုအခါထိုယောကျာ်းသည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒအား သင်္ကန်းကို လှူဒါန်းပြီးနောက် “ဤသာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် အလိုကြီးကြကုန်၏၊ မရောင့်ရဲနိုင်ကြကုန်၊ ဤရဟန်းတို့ကို သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခြင်းငှါ မလွယ်ကူ၊ အဘယ့်ကြောင့် အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ငါသည် ရှေးကမဖိ်တ်ကြားအပ်ဘဲ ရက်ကန်းသည်တို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြပြောဆို၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြပြောဆိုသော ထိုယောကျာ်း၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း၊ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ရှေးကမဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ဒါယကာ၏ ရက်ကန်းသည်တို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ရောက်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့်ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ဥပနန္ဒ သင်သည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ဒါယကာ၏ ရက်ကန်းသည်တို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဥပနန္ဒ သင်နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သလော၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သလောဟု (မေးတော်မူရာ)။ ဆွေမျိုး မတော်စပ်ပါ မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၏သင့်တော်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ မသင့်တော်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း၊ မရှိသည်ကိုလည်းကောင်း မသိနိုင်၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက် သင်သည် ရှေးကမဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော ဒါယကာ၏ ရက်ကန်းသည်တို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်ဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on almsbowls Bribing weavers Origin story At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, a man who was going away said to his wife, “Please weigh some thread, take it to the weavers, get them to weave robe-cloth, and put the robe-cloth aside. When I return, I’ll give it to Venerable Upananda.” An alms-collecting monk heard that man speaking those words. He then went to Upananda the Sakyan and said, “Upananda, you have much merit. In such-and-such a place I heard a man, as he was going away, tell his wife to get robe-cloth woven so that he could give it to you when he returned.” “He’s my supporter.” And the weaver was Upananda’s supporter too. Upananda then went to that weaver and said, “This robe-cloth that you’re weaving for me, make it long and wide. And make it closely woven, well-woven, well-stretched, well-scraped, and well-combed.” “Venerable, they’ve already weighed the thread and given it to me, telling me to weave the robe-cloth with that. I won’t be able to make it long, wide, or closely woven. But I’m able to make it well-woven, well-stretched, well-scraped, and well-combed.” “Just make it long, wide, and closely woven. There’ll be enough thread.” Then, when all the thread had been used up, that weaver went to that woman and said, “Ma’am, I need more thread.” “But didn’t I tell you to weave the robe-cloth with that thread?” “You did. But Venerable Upananda told me to make it long, wide, and closely woven. And he said there would be enough thread.” That woman then gave him as much thread again as she had done the first time. When Upananda heard that her husband had returned from his travels, he went to his house and sat down on the prepared seat. That man approached him, bowed, and sat down. He then said to his wife, “Has the robe-cloth been woven?” “Yes, it has.” “Please bring it. I’ll give it to Venerable Upananda.” She then got the robe-cloth, gave it to her husband, and told him what had happened. After giving the robe-cloth to Upananda, he complained and criticized him, “These Sakyan monastics have great desires; they’re not content. It’s no easy matter to give them robe-cloth. How could Venerable Upananda go to the weavers and say what kind of robe-cloth he wanted without first being invited by me?” The monks heard the complaints of that man, and the monks of few desires complained and criticized Upananda, “How could Venerable Upananda go to a householder’s weavers and say what kind of robe-cloth he wants without first being invited?” After rebuking him in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned Upananda: “Is it true, Upananda, that you did this?” “It’s true, sir.” “Is he a relative of yours?” “No, sir.” “Foolish man, people who are unrelated don’t know what’s appropriate and inappropriate, what’s good and bad, in dealing with each other. And still you did this. This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၄၆။ ၂၇-၆၄၂။ “ရဟန်းကိုသာလျှင် ရည်ညွှန်း၍ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော အိမ်ရှင်သော် လည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်မသော်လည်းကောင်း ရက်ကန်းသည်တို့ကို သင်္ကန်းရက်စေငြားအံ့၊ အကယ် ၍ ထိုရဟန်းသည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ရက်ကန်းသည်တို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ‘ဒါယကာတို့ ဤသင်္ကန်းသည် ငါ့ကို ရည်ညွှန်း၍ ရက်အပ်၏၊ အလျားရှည်ရှည် အနံပြန့်ပြန့် အသားထူထူ ပြု ကြလော့၊ ကောင်းစွာ ရက်အပ်ရှယ်အပ် နယ်ဖြင့် ကန်အပ် ဖြီးအပ်သည်ကိုလည်း ပြု ကြ ကုန်လော့၊ ငါတို့သည် ဒါယကာတို့အားအနည်းငယ်မျှ ‘ပေးကမ်းဖွယ်ကို ပေးကမ်းနိုင်ကုန်ရာ၏’ဟု သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ရောက်ငြားအံ့၊ ထိုုရဟန်းသည် ဤသို့ ဆို၍ အနည်းငယ်မျှ ‘ပေးကမ်းဖွယ်’ ကို ပေးကမ်းငြားအံ့၊ အယုတ်သဖြင့် ဆွမ်းမျှကို သော်လည်း ပေးကမ်းငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏”ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)

‘If a male or female householder is having robe-cloth woven by weavers for an unrelated monk and, without first being invited, that monk goes to those weavers and specifies the kind of robe-cloth he wants, saying, “This robe-cloth that you are weaving for me, make it long and wide; make it closely woven, well-woven, well-stretched, well-scraped, and well-combed, and perhaps I will even give you a small gift,” then, in saying that and afterwards giving them a small gift, even a bit of almsfood, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၇-မဟာပေသကာရသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၆၄၃။ ရဟန်းကိုသာလျှင် ရည်ညွှန်း၍ဟူသည် ရဟန်း၏ အလို့ငှါ ရဟန်းကို အာရုံပြု၍ ရဟန်းကိုဖုံးလွှမ်းလို၍။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သော မည်သည် အမိဘက်မှသော်လည်းကောင်း၊ အဖဘက်မှသော်လည်းကောင်းခုနစ်ဆက်မြောက် ဘိုးဘေးအစုံတိုင်အောင် မဆက်စပ်သော။ အိမ်ရှင် မည်သည် အိမ်၌နေသူ ယောကျာ်းတစ်ဦး တစ်ယောက်တည်း။ အိမ်ရှင်မ မည်သည် အိမ်၌နေသူ မိန်းမတစ်ဦး တစ်ယောက်တည်း။ ရက်ကန်းသည်တို့ကိုဟူသည် ရက်ကန်းအလုပ်သမားတို့ကို။ သင်္ကန်းမည်သည် ခြောက်ထည်သော သင်္ကန်းတို့တွင် နောက်ဆုံး ဝိကပ္ပနာလောက်သော သင်္ကန်းတစ်မျိုးမျိုးတည်း။ ရက်စေငြားအံ့ဟူသည် ရက်စေ၏။ အကယ်၍ ထိုရဟန်းသည် ဟူသည် အကြင်ရဟန်းကို ရည်ညွှန်း၍ သင်္ကန်းကို ရက်အပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ။ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲဟူသည် “အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားသည် အဘယ်သို့ သဘောရှိသောသင်္ကန်းကို အလိုရှိပါသနည်း၊ အသျှင်ဘုရားအတွက် အဘယ်သို့ သဘောရှိသော သင်္ကန်းကို ရက်စေရအံ့နည်း”ဟု ရှေးက မလျှောက်အပ်ဘဲ။ ရက်ကန်းသည်တို့ကို ချဥ်းကပ်၍ဟူသည် အိမ်သို့ သွား၍ တစ်စုံတစ်ခုသော အရပ်သို့ ချဥ်းကပ်၍။ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်ငြားအံ့ဟူသည် “ဒါယကာတို့ ဤသင်္ကန်းသည် ငါ့ကိုရည်ညွှန်း၍ ရက်အပ်ပေ၏၊ အလျားရှည်ရှည် အနံပြန့်ပြန့် အသားထူထူ ပြု ကြလော့၊ ကောင်းစွာ ရက်အပ် ရှယ်အပ် နယ်ဖြင့် ကန်အပ် ဖြီးအပ်သည်ကိုလည်း ပြုကြလော့၊ ငါတို့သည် ဒါယကာတို့အားအနည်းငယ်မျှ ‘ပေးကမ်းဖွယ်’ ကို ပေးကမ်းနိုင်ကုန်ရာ၏”ဟု စီရင်ငြားအံ့။ ထိုရဟန်းသည် ဤသို့ဆို၍ အနည်းငယ်မျှ ‘ပေးကမ်းဖွယ်’ ကို ပေးကမ်းငြားအံ့၊ အယုတ်သဖြင့်ဆွမ်းမျှကိုသော်လည်း ပေးကမ်းငြားအံ့ဟူရာ၌ ဆွမ်း မည်သည် ယာဂုသည် လည်းကောင်း၊ ထမင်းသည် လည်းကောင်း၊ ခဲဖွယ်သည် လည်းကောင်း၊ အမှုန့်ခဲသည် လည်းကောင်း၊ ဒန်ပူသည်လည်းကောင်း၊ မြိတ်ဆာချည်သည် လည်းကောင်း အယုတ်သဖြင့် တရားကိုသော်လည်း ဟောအံ့၊ ထိုရဟန်း၏ စကားဖြင် အလျားရှည်ရှည် အနံပြန့်ပြန့် အသားထူထူပြုအံ့၊ အားထုတ်မှု ပယောဂကြောင့်ဒုက္ကဋ်အာပတ်သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏၊ သံဃာအားသော် လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော် လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော် လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းသည် ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ဆွေမျိုး မတော်စပ်သောဒါယကာ၏ ရက်ကန်းသည်တို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်သဖြင့့်စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေး ရမည်)။

For a monk: for the benefit of a monk; making a monk the object of consideration, one wants to give to him. Unrelated: anyone who is not a descendant of one’s male ancestors going back eight generations, either on the mother’s side or on the father’s side. A male householder: any man who lives at home. A female householder: any woman who lives at home. By weavers: by those who weave. Robe-cloth: one of the six kinds of robe-cloth, but not smaller than what can be assigned to another. Is having woven: is causing to weave. If that monk: the monk the robe-cloth is being woven for. Without first being invited: without it first being said, “Venerable, what kind of robe-cloth do you need? What kind of robe-cloth should I get woven for you?” Goes to those weavers: having gone to their house, having gone up to them wherever. Specifies the kind of robe-cloth he wants: “This robe-cloth that you are weaving for me, make it long and wide; make it closely woven, well-woven, well-stretched, well-scraped, and well-combed; and perhaps I will even give you a small gift.” Then in saying that and afterwards giving them a small gift, even a bit of almsfood— Almsfood: congee, a meal, fresh food, a bit of bath powder, a tooth cleaner, a piece of string, and even if he gives a teaching. If the weaver makes it long or wide or closely woven because of the monk’s statement, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets the robe-cloth, it becomes subject to relinquishment. The robe-cloth should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this robe-cloth, for which I went to the weavers of an unrelated householder and specified what kind of robe-cloth I wanted without first being invited, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this robe-cloth back to you.” Permutations

၆၄၄။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲအိမ်ရှင်၏ ရက်ကန်းသည်တို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏၊ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ယုံမှားရှိ၍ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ဒါယကာ၏ ရက်ကန်းသည်တို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးမတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ ရှေးက မဖိတ်ကြားအပ်ဘဲ ဒါယကာ၏ရက်ကန်းသည်တို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သင်္ကန်း၌ အထူးစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်အံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ်သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သည်ဟုထင်မှတ်ခြင်း ရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If the householder is unrelated and the monk perceives them as such and, without first being invited, he goes to their weavers and specifies the kind of robe-cloth he wants, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the householder is unrelated, but the monk is unsure of it and, without first being invited, he goes to their weavers and specifies the kind of robe-cloth he wants, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the householder is unrelated, but the monk perceives them as related and, without first being invited, he goes to their weavers and specifies the kind of robe-cloth he wants, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the householder is related, but the monk perceives them as unrelated, he commits an offense of wrong conduct. If the householder is related, but the monk is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If the householder is related and the monk perceives them as such, there is no offense. Non-offenses

၆၄၅။ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူတို့အားလည်းကောင်း၊ ဖိတ်ကြားအပ်သူတို့အားလည်းကောင်း၊ အခြား သူ၏ အကျိုးငှါလည်းကောင်း၊ မိမိ၏ ဥစ္စာဖြင့်လည်းကောင်း အဖိုးများသည်ကို ရက်စေလိုသူအား အဖိုးနည်းသည်ကို ရက်စေအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦးလွန်ကျူးသော ရဟန်းအားအာပတ် မသင့်။ သတ္တမ မဟာပေသကာရ သိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။

There is no offense: if it is from relatives; if it is from those who have given an invitation; if it is for the benefit of someone else; if it is by means of his own property; if someone wants to have expensive robe-cloth woven, but he has them weave inexpensive robe-cloth instead; if he is insane; if he is the first offender. The long training rule on bribing weavers, the seventh, is finished.

၃-ပတ္တဝဂ် ၈-အစ္စေကစီဝရ သိက္ခာပုဒ် ၆၄၆။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူသော အခါ အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားခါနီးဖြစ်သော အမတ်ကြီးတစ်ယောက်သည် “အသျှင်မြတ်တို့ ကြွလာတော်မူကုန်လော့၊ ဝါဆိုသင်္ကန်းကိုလှူအံ့”ဟု ရဟန်းတို့ထံသို့ တမန်စေလွှတ်၏၊ ရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် ဝါမှထကုန်သောရဟန်းတို့အား ဝါဆိုသင်္ကန်းကို ခွင့်ပြုတော်မမူအပ်သေး”ဟု တွေးတောမူ ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်ကြ၍မသွားကြကုန်၊ ထိုအခါ ထိုအမတ် ကြီးသည် “အသျှင်မြတ်တို့သည် တမန်စေလွှတ်အပ်လျက်အဘယ့်ကြောင့် မကြွလာကုန်ဘိသနည်း၊ ငါသည်ကား စစ်တိုက်ရန် သွားရအံ့၊ အသက်ရှင်ခြင်းကိုသိနိုင်ခဲ၏။ သေခြင်းကို သိနိုင်ခဲ၏”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆို၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အပြစ်ပြပြောဆိုသော ထိုအမတ်ကြီး၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူ၍ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းကို ခံယူ၍ ထားခြင်းငှါ ခွင့်ပြုသည်”ဟုမိန့်တော်မူ၏။

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on almsbowls Storing haste-cloth too long Origin story At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, a government official who was about to set out on a journey sent a message to the monks, saying, “Come, venerables, I wish to give robe-cloth to those who have completed the rainy-season residence.” The monks thought, “The Buddha has allowed such robes only for those who have completed the rains residence,” and being afraid of wrongdoing they did not go. That government official complained and criticized them, “How could they not come when I send a message? I’m about to set out with the army. It’s hard to know whether I’ll live or die.” The monks heard the complaints of that government official, and they told the Buddha. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “Monks, I allow you to receive a haste-cloth, and then store it.”

၆၄၇။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းကို ခံယူ၍ထားခြင်းငှါ ခွင့်ပြုတော်မူအပ်ပြီ”ဟု အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းတို့ကို ခံယူ၍ သင်္ကန်းအချိန်အခါကို လွန်စေကုန်၏၊ ထိုသင်္ကန်းတို့ကို သင်္ကန်းတန်း၌ ထုပ်ဆွဲ၍ ထားကုန်၏၊ အသျှင်အာနန္ဒာသည် ကျောင်းစဥ် လှည့်လည်လတ်သော် သင်္ကန်းတန်း၌ ထုပ်ဆွဲ၍ ထားကုန်သော ထိုသင်္ကန်းတို့ကိုမြင်၍ ရဟန်းတို့ကို “ငါ့ရှင်တို့ သင်္ကန်းတန်း၌ ထုပ်ဆွဲ၍ ထားကုန်သော ဤသင်္ကန်းတို့သည် မည်သူ၏သင်္ကန်းတို့နည်း”ဟု မေး၏။ ငါ့ရှင် ငါတို့၏ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းတို့တည်းဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ ငါ့ရှင်တို့ ဤသင်္ကန်းတို့ကို ထားသည်မှာ မည်မျှလောက်ကြာပြီနည်းဟု (မေးပြန်၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့က အသျှင်အာနန္ဒာအား ထားတိုင်း (အချိ်န်ကို) ပြောကြကုန်၏။ အသျှင်အာနန္ဒာသည် “အဘယ့်ကြောင့် ရဟန်းတို့သည် အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းကို ခံယူ၍သင်္ကန်းအချိန်အခါကို လွန်စေကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြပြောဆို၏။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် ထိုရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ ရဟန်းတို့သည် အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းကို ခံယူ၍ သင်္ကန်းအချိန်အခါကိုလွန်စေကြကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ ရဟန်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် ထို (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းကို ခံယူ၍ သင်္ကန်းအချိန်အခါကို လွန်စေကုန်ဘိသနည်း၊ ရဟန်းတို့ ဤ (သင်တို့ ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသောသူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

When they heard about this, monks received haste-cloths and stored them beyond the robe season, keeping them in bundles on a bamboo robe rack. While walking about the dwellings, Venerable Ānanda saw those cloths, and he asked the monks, “Whose cloths are these?” “They’re our haste-cloths.” “But how long have you stored them?” They told him. Ānanda then complained and criticized them, “How could these monks receive haste-cloths and then store them beyond the robe season?” After rebuking those monks in many ways, Ānanda told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that there are monks who do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “How could those foolish men do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၄၇။ ၂၈-၆၄၈။ “ဆယ်ရက်လိုသေးသော သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့၌၁ ရဟန်းအား သာလျှင် အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်း ဖြစ်ပေါ် ငြားအံ့၊ အဆောတလျင်ဟု သိသော ရဟန်းသည် ခံယူရမည်၊ ခံယူပြီးနောက် သင်္ကန်းအချိန်အခါ ကာလတိုင်အောင် ထားရမည်၊ အကယ်၍ ထို့ထက် အလွန်ထားငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိ ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြ ကြကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

‘When there are ten days left to the Kattika full moon that ends the first rainy-season residence and a haste-cloth is given to a monk, he may receive it if he regards it as urgent. He may then store it until the end of the robe season. If he stores it beyond that, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၈-အစ္စေကစီဝရသိက္ခာပုဒ် အဖွင့် ၆၄၉။ ဆယ်ရက်လိုသေးသောဟူသည် ဆယ်ရက်ဖြင့် မရောက်သေးသော ပဝါရဏာနေ့၌။ သီတင်းကျွတ်လပြည့်ဟူသည် ပဝါရဏာကြတ္တိကာကို ဆိုလို၏။ အဆောတလျင် လှူအပ်သော သင်္ကန်း မည်သည် စစ်တိုက်ရန်သော်လည်း သွားလို၏၊ အရပ်တစ်ပါးသို့သော်လည်း သွားလို၏၊ မကျန်းမာသော်လည်း ဖြစ်၏၊ ကိုယ်ဝန်သော်လည်း ရှိ၏၊ သဒ္ဓါတရားမရှိသူအားသော်လည်း သဒ္ဓါတရား (အသစ်) ဖြစ်၏၊ မကြည်ညိုသေးသော သူအားသော်လည်း ကြည်ညိုခြင်း (အသစ်) ဖြစ်ပေါ်၏၊ အကယ်၍ ထိုသူသည် ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်မြတ်တို့ ကြွလာတော်မူကုန်လော့၊ ဝါဆို (ဝါကျွတ်) သင်္ကန်းကို လှူအံ့”ဟု တမန်ကိုစေလွှတ်အံ့၊ ဤသင်္ကန်းသည် အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်း မည်၏။ အဆောတလျင်ဟု သိသော ရဟန်းသည် ခံယူရမည်၊ ခံယူပြီးနောက် သင်္ကန်းအချိ်န်အခါ တိုင်အောင်ထားရမည်ဟူသည် ဤသင်္ကန်းကား အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းတည်း”ဟု အမှတ်ပြု၍ထားရမည်။ သင်္ကန်းအချိ်န်အခါ မည်သည် ကထိန်မခင်းလျှင် မိုးဥတု၏ နောက်ဆုံးလ၊ ကထိန်ခင်းလျှင် ငါးလတို့တည်း။ အကယ်၍ ထို့ထက်အလွန် ထားငြားအံ့ဟူသည် ကထိန်မခင်းလျှင် မိုးဥတု၏ နောက်ဆုံးနေ့ကိုလွန်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ကထိန်ခင်းလျှင် ကထိန်နှုတ်သောနေ့ကို လွန်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိ့ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းသည် သင်္ကန်း အချိန်အခါကိုလွန်စေအပ်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်။ အကျွန်ုပ်သည် ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအား စွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

There are ten days left: the invitation ceremony is ten days in the future. The Kattika full moon that ends the first rainy-season residence: the Kattika full moon of the invitation ceremony is what is meant. Haste-cloth: when someone intends to set out with the army, when someone intends to set out on a journey, when someone is sick, when someone is pregnant, when someone without faith acquires faith, when someone without confidence acquires confidence—if that person sends a message to the monks, saying, “Come, venerables, I wish to give a robe to those who have completed the rainy-season residence,” this is called “haste-cloth”. He may receive it if he regards it as urgent. He may then store it until the end of the robe season: establishing the perception of it as a haste-cloth, he may store it. The robe season: for one who has not participated in the robe-making ceremony, it is the last month of the rainy season; for one who has participated in the robe-making ceremony, it is the five month period. If he stores it beyond that: for one who has not participated in the robe-making ceremony, if he stores it beyond the last day of the rainy season, he commits an offense entailing relinquishment and confession. For one who has participated in the robe-making ceremony, if he stores it beyond the day on which the robe season ends, the cloth becomes subject to relinquishment. The cloth should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this haste-cloth, which I have stored beyond the robe season, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this cloth back to you.” Permutations

၆၅၀။ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်း၌ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သင်္ကန်းအချိန်အခါကို လွန်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အဆောတလျှင် လှူအပ်သောသင်္ကန်း၌ ယုံမှားရှိ၍ သင်္ကန်းအချိန်အခါကို လွန်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်း၌ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်း မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ သင်္ကန်းအချိန်အခါကို လွန်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိ ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ အဓိဋ္ဌာန် မတင်အပ်သေးသည်၌ အဓိဋ္ဌာန်တင်အပ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍။ပ။ ဝိကပ္ပနာ မပြုအပ်သေးသည်၌ ဝိကပ္ပနာ ပြုအပ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍။ပ။ မစွန့်အပ်သေးသည်၌ စွန့်အပ်ပြီးဟုထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍။ပ။ မပျောက်သည်၌ ပျောက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍။ပ။ မပျက်သည်၌ ပျက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍။ပ။ မီးမလောင်သည်၌ မီးလောင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍။ပ။ (ခိုးသူ) မလုယက် အပ်သည်၌ လုယက်အပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍ သင်္ကန်းအချိ်န်အခါကို လွန်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ် အာပတ် သင့်၏။ စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိသော သင်္ကန်းကို မစွန့်ဘဲ သုံးဆောင်အံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းမဟုတ်သည်၌ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်း မဟုတ်သည်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းမဟုတ်သည်၌ အဆောတလျင်လှူအပ်သော သင်္ကန်းမဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If it is a haste-cloth and he perceives it as such, and he stores it beyond the robe season, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is a haste-cloth, but he is unsure of it, and he stores it beyond the robe season, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is a haste-cloth, but he does not perceive it as such, and he stores it beyond the robe season, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it has not been determined, but he perceives that it has … If it has not been assigned to another, but he perceives that it has … If it has not been given away, but he perceives that it has … If it has not been lost, but he perceives that it has … If it has not been destroyed, but he perceives that it has … If it has not been burned, but he perceives that it has … If it has not been stolen, but he perceives that it has, and he stores it beyond the robe season, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he uses cloth that should be relinquished without first relinquishing it, he commits an offense of wrong conduct. If it is not a haste-cloth, but he perceives it as such, he commits an offense of wrong conduct. If it is not a haste-cloth, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If it is not a haste-cloth and he does not perceive it as such, there is no offense. Non-offenses

၆၅၁။ အခါအတွင်း၌ အဓိဋ္ဌာန်တင်အံ့၊ ဝိကပ္ပနာပြုအံ့၊ စွန့်အံ့၊ ပျောက်အံ့၊ ပျက်အံ့၊ မီးလောင်အံ့၊ လုယူကုန်အံ့၊ အကျွမ်းဝင်၍ ယူကုန်အံ့၊ အာပတ်မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦးလွန်ကျူးသောရဟန်းအား အာပတ်မသင့်။ အဋ္ဌမ အစ္စေကစီဝရသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။ ၁။ သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့သို့ ဆယ်ရက်ဖြင့် မရောက်သေးသော သီတင်းကျွတ်လဆန်း ငါးရက်နေ့မှ စ၍ ဖြစ်သော နေ့၌။

There is no offense: if within the robe season the haste-cloth has been determined, assigned to another, given away, lost, destroyed, burned, stolen, or taken on trust; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on storing haste-cloth too long, the eighth, is finished.

၃-ပတ္တဝဂ် ၉-သာသင်္ကသိက္ခာပုဒ် ၆၅၂။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့ အနာထပိ်ဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ ဝါမှ ထပြီးကုန်သော ရဟန်းတို့သည်တောကျောင်းတို့၌ နေကုန်၏။ တန်ဆောင်မုန်းလ ခိုးသူတို့သည် “ရဟန်းတို့သည်လာဘ်ရကြကုန်၏”ဟု နှိပ်စက်ကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏၊ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူ၍ ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့့တောကျောင်းတို့၌ နေသော ရဟန်းတို့သည် သင်္ကန်းသုံးထည်တို့တွင် တစ်ထည်ထည်သော သင်္ကန်းကိုရွာတွင်း၌ ထားခြင်း ငှါ ခွင့်ပြုသည်”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် တောကျောင်းတို့၌ နေသော ရဟန်းသည် သင်္ကန်းသုံးထည်တို့တွင် တစ်ထည်ထည်သော သင်္ကန်းကို ရွာတွင်း၌ထားခြင်းငှါ ခွင့်ပြုတော်မူအပ်ပြီ”ဟု သင်္ကန်းသုံးထည်တို့တွင် တစ်ထည်ထည်သော သင်္ကန်းကို ရွာတွင်း၌ထား၍ ခြောက်ညဥ့်ထက် အလွန် ကင်း၍ နေကုန်၏၊ ထိုသင်္ကန်းတို့သည် ပျောက်လည်း ပျောက်ကုန်၏၊ ပျက်လည်း ပျက်ကုန်၏၊ မီးလည်းလောင်ကုန်၏၊ ကြွက်တို့သည်လည်း ကိုက်ခဲကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည်မကောင်းသော အဝတ် ရှိကြကုန်၏၊ ခေါင်းပါးသော သင်္ကန်း ရှိကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် “ငါ့ရှင်တို့ သင်တို့သည် အဘယ့်ကြောင့် မကောင်းသောအဝတ်ရှိကြ ခေါင်းပါးသောသင်္ကန်းရှိကြကုန်သနည်း”ဟု မေးကြကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ရဟန်းတို့အား ဤအကြောင်းကိုပြောကြကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “ရဟန်းတို့သည် သင်္ကန်းသုံးထည်တို့တွင် တစ်ထည်ထည်သောသင်္ကန်းကို ရွာတွင်း၌ ထား ၍ ခြောက်ညဥ့်ထက် အလွန်ကင်း၍ အဘယ့်ကြောင့် နေကုန်ဘိသနည်း”ဟုကဲ့ရဲ့ကုန်၏။ ရှုတ်ချကုန်၏။ အပြစ်ပြပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းတို့ကိုများစွာသော အကြောင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့ ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ ရဟန်းတို့သည် သင်္ကန်းသုံးထည်တို့တွင် တစ်ထည်ထည်သော သင်္ကန်းကို ရွာတွင်း၌ထား၍ ခြောက်ညဥ့်ထက် အလွန်ကင်း၍ နေကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ထိုယောကျာ်းတို့သည် သင်္ကန်းသုံးထည်တို့တွင် တစ်ထည်ထည်သော သင်္ကန်းကို ရွာတွင်း၌ထား၍ အဘယ့်ကြောင့် ခြောက်ညဥ့်ထက် အလွန်ကင်း၍ နေကုန်ဘိသနည်း၊ ရဟန်းတို့ ဤ (သင်တို့ပြုမိသော အမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသောသူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤ သိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on almsbowls Storing a robe for more than six days in an inhabited area Origin story At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time monks who had completed the rainy-season residence were staying in wilderness dwellings. Thieves who were active during the month of Kattika attacked those monks, thinking, “They have been given things.” The monks told the Buddha. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “Monks, I allow monks who are staying in wilderness dwellings to store one of their three robes in an inhabited area.” When they heard about this, monks stored one of their three robes in inhabited areas, staying apart from them for more than six days. The robes were lost, destroyed, burned, and eaten by rats. As a consequence, those monks became poorly dressed. Other monks asked them why, and they told them what had happened. The monks of few desires complained and criticized them, “How could those monks store one of their three robes in an inhabited area and then stay apart from it for more than six days?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that there are monks who do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “How could those foolish men do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၄၈။ ၂၉-၆၅၃။ “ဝါကပ်ပြီးနောက် တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့၌ ရွံရှာဖွယ်ရှိ၏ဟု သမုတ်အပ်ကုန်သော ဘေးဘျမ်းရှိကုန်သော အကြင်တောကျောင်းတို့သည် ရှိကုန်၏။ ထိုသို့သဘောရှိကုန်သောကျောင်းတို့၌ နေသော ရဟန်းသည် အလိုရှိလတ်သော် သင်္ကန်းသုံးထည်တို့တွင် တစ်ထည်ထည်သောသင်္ကန်းကို ရွာတွင်း၌ ထားရာ၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းနှင့် ကင်း၍ နေခြင်းငှါအကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာ ရှိငြားအံ့၊ ခြောက်ညဥ့်အပိုင်းအခြား ကာလပတ်လုံး ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းနှင့် ကင်း၍ နေရာ၏၊ အကယ်၍ ထို့ထက်အလွန် ကင်း၍ နေငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့၏ သမ္မုတိပေးခြင်းကို ထား၍ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟုမိန့်တော်မူ၏)။

‘There are wilderness dwellings that are considered risky and dangerous. After observing the Kattika full moon that ends the rainy season, a monk who is staying in such a dwelling may, if he so desires, store one of his three robes in an inhabited area so long as he has a reason for staying apart from that robe. He should stay apart from that robe for six days at the most. If he stays apart from it longer than that, except if the monks have agreed, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၉-သာသင်္ကသိက္ခာပုဒ်အဖွင့် ၆၅၄။ ဝါကပ်ပြီးနောက်ဟူသည် ဝါမှ ထပြီးသော ရဟန်းတို့အား။ တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ဟူသည် မိုးလေးလအဆုံး ကြတ္တိကာ ‘တန်ဆောင်မုန်း’ လကို ဆိုအပ်၏။ အကြင်တောကျောင်းတို့သည်ဟူရာ၌ တောကျောင်းမည်သည် အယုတ်ဆုံး လေး (အတာ) အပြန်ငါးရာ ရှိသော ကျောင်းတည်း။ ရွံရှာဖွယ်ရှိ၏ မည်သည် အရံ အရံ၏ ဥပစာ၌ ခိုးသူတို့ ဝင်ရာ စားရာ ရပ်ရာ ထိုင်ရာ လျောင်းရာတို့ကို တွေ့ရ၏။ ဘေးဘျမ်းရှိ၏ မည်သည် အရံ အရံ၏ ဥပစာ၌ ခိုးသူတို့သတ်အပ်သော လူတို့ကို တွေ့ရ၏၊ လုယက်အပ်သူတို့ကို တွေ့ရ၏၊ ရိုက်နှက်အပ်သူတို့ကို တွေ့ရ၏။ ထိုသို့သဘောရှိကုန်သော ကျောင်းတို့၌နေသော ရဟန်းဟူသည် ဤသို့ သဘောရှိကုန်သောကျောင်းတို့၌ နေသော ရဟန်းသည် ။ အလိုရှိလတ်သော်ဟူသည် တောင့်တလတ်သော်။ သင်္ကန်းသုံးထည်တို့တွင် တစ်ထည်တစ်ထည်သော သင်္ကန်းကိုဟူသည် ဒုကုဋ်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဧကသီကိုသော်လည်းကောင်း၊ သင်းပိုင်ကိုသော်လည်းကောင်း။ ရွာတွင်း၌ထားရာ၏ဟူသည် ပတ်ဝန်းကျင် ဂေါစရဂံရွာ၌ ထားရာ၏။ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းနှင့် ကင်း၍နေခြင်းငှါ အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာရှိငြားအံ့ဟူသည် အကြောင်းရှိငြားအံ့၊ ပြုဖွယ်ရှိငြားအံ့။ ခြောက်ညဥ့်အပိုင်းအခြား ကာလပတ်လုံး ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းနှင့် ကင်း၍နေရာ၏ဟူသည်ခြောက်ညဥ့် အတိုင်းအရှည်ရှိသည်၏ အဖြစ်ဖြင့် ကင်း၍ နေအပ်၏။ ရဟန်းတို့၏ သမ္မုတိပေးခြင်းကိုထား၍ဟူသည် ရဟန်းတို့၏ သမ္မုတိပေးခြင်းကို ဖယ်ထား၍။ အကယ်၍ ထို့ထက်အလွန်ကင်း၍ နေငြားအံ့ဟူသည် ခုနစ်ရက်မြောက် အရုဏ်တက်လတ်သော်စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ ဤ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းသည် ရဟန်းတို့၏ သမ္မုတိမရဘဲ ခြောက်ညဥ့်ထက်အလွန်ကင်း၍ နေအပ်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤသင်္ကန်းကို သံဃာအားစွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေးရမည်)။

After observing: after completing the rainy season. The Kattika full moon that ends the rainy season: the fourth full moon of the rainy season in the month of Kattika is what is meant. There are wilderness dwellings: a wilderness dwelling: it is at least 800 meters away from any inhabited area. Risky: in the monastery, or in the vicinity of the monastery, thieves have been seen camping, eating, standing, sitting, or lying down. Dangerous: in the monastery, or in the vicinity of the monastery, thieves have been seen injuring, robbing, or beating people. A monk who is staying in such a dwelling: a monk who is staying in that kind of dwelling. If he so desires: if he so wishes. One of his three robes: the outer robe, the upper robe, or the sarong. May store in an inhabited area: may store it anywhere in his alms village. So long as he has a reason for staying apart from that robe: if there is a reason, if there is something to be done. He should stay apart from that robe for six days at the most: he should stay apart from it for six days at a maximum. Except if the monks have agreed: unless the monks have agreed. If he stays apart from it longer than that: the robe becomes subject to relinquishment at dawn on the seventh day. The robe should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this robe, which I have stayed apart from for more than six days without the agreement of the monks, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this robe back to you.” Permutations

၆၅၅။ ရဟန်းတို့၏ သမ္မုတိကို မရဘဲ ခြောက်ညဥ့်ထက် လွန်သည်၌ လွန်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိသဖြင့် ကင်း၍ နေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့၏သမ္မုတိကို မရဘဲ ခြောက်ညဥ့်ထက်လွန်သည်၌ ယုံမှားရှိသဖြင့် ကင်း၍နေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့၏ သမ္မုတိကိုမရဘဲခြောက်ညဥ့်ထက် လွန်သည်၌ ယုတ်လျော့သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိသဖြင့် ကင်း၍ နေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ပစ္စုဒ္ဓိုရ် မပြုအပ်သေးသည်၌ ပစ္စုဒ္ဓိုရ်ပြုအပ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍။ပ။ မစွန့်အပ်သေးသည်၌ စွန့်အပ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍။ပ။ မပျောက်သည်၌ ပျောက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍။ပ။ မပျက်သည်၌ပျက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍။ပ။ မီးမလောင်သည်၌ မီးလောင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍။ပ။ ရဟန်းတို့၏ သမ္မုတိကို မရဘဲ မလုယူအပ်သည်၌ လုယူအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိသဖြင့် ကင်း၍နေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ စွန့်အပ်သော သင်္ကန်းကို မစွန့်ဘဲ သုံးဆောင်အံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ခြောက်ညဥ့်အောက်ယုတ်လျော့သည်၌ အလွန်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ခြောက်ညဥ့်အောက် ယုတ်လျော့သည်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ခြောက်ညဥ့်အောက် ယုတ်လျော့သည်၌ ယုတ်လျော့သည်ဟုထင်မှတ်ခြင်း ရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If it is more than six days and he perceives it as more, and he is staying apart from it, then, except if the monks have agreed, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is more than six days, but he is unsure of it, and he is staying apart from it, then, except if the monks have agreed, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it is more than six days, but he perceives it as less, and he is staying apart from it, then, except if the monks have agreed, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If the determination has not been given up, but he perceives that it has … If it has not been given away, but he perceives that it has … If it has not been lost, but he perceives that it has … If it has not been destroyed, but he perceives that it has … If it has not been burned, but he perceives that it has … If it has not been stolen, but he perceives that it has, and he is staying apart from it, then, except if the monks have agreed, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If he uses a robe that should be relinquished without first relinquishing it, he commits an offense of wrong conduct. If it is less than six days, but he perceives it as more, he commits an offense of wrong conduct. If it is less than six days, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If it is less than six days and he perceives it as less, there is no offense. Non-offenses

၆၅၆။ ခြောက်ညဥ့်ပတ်လုံး ကင်း၍ နေအံ့၊ ခြောက်ညဥ့်အောက် ကင်း၍ နေအံ့၊ ခြောက်ညဥ့်ပတ်လုံးကင်း၍ နေပြီးနောက် တစ်ဖန် ဂါမသိမ် ‘ရွာအပိုင်းအခြား’ သို့ သက်၍ နေပြီးမှ ဖဲသွားအံ့၊ ခြောက်ညဥ့်အတွင်း ပစ္စုဒ္ဓိုရ်ပြုအံ့၊ စွန့်အံ့၊ ပျောက်အံ့၊ ပျက်အံ့၊ မီးလောင်အံ့၊ လုယူကုန်အံ့၊ အကျွမ်းဝင်၍ ယူကုန်အံ့၊ သမ္မုတိရငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦးလွန်ကျူးသောရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ နဝမ သာသင်္ကသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။ ၁။ ပစ္စုဒ္ဓိုရ်- စွန့်လွှတ်ခြင်း။

There is no offense: if he stays apart from the robe for six days; if he stays apart from the robe for less than six days; if, after staying apart from it for six days, he stays overnight within the village zone and then leaves; if within the six days he gives up the determination, or the robe has been given away, lost, destroyed, burned, stolen, or taken on trust; if he has the permission of the monks; if he is insane; if he is the first offender. The training rule on storing a robe for more than six days in an inhabited area, the ninth, is finished.

၃-ပတ္တဝဂ် ၁၀-ပရိဏတသိက္ခာပုဒ် ၆၅၇။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိမြို့၌ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သောဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသော အခါ သာဝတ္ထိမြို့၌ အသင်းတစ်သင်းသည် သံဃာအား“ကျွေးမွေး၍ သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအံ့”ဟု သင်္ကန်းနှင့်တကွ ဆွမ်းကို စီရင်၏။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ထိုအသင်းသို့ ချဥ်းကပ်၍ “ဒါယကာတို့ ဤသင်္ကန်းတို့ကို ငါတို့အား ပေးကုန်လော့”ဟုဆိုကြကုန်၏။ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်တို့သည် မလှူနိုင်ကြပါ၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် သံဃာအား ‘နှစ်စဥ်’ နှစ်တိုင်းသင်္ကန်းနှင့်တကွ ဆွမ်းကို ဝတ်တည်ကြပါသည်ဟု (ပြန်၍ ပြောဆိုကြကုန်၏)။ ဒါယကာတို့ သံဃာအား အလှူရှင်တို့သည် ပေါများပါကုန်၏၊ သံဃာအား ဆွမ်းတို့သည် ပေါများပါကုန်၏၊ ငါတို့သည် သင်တို့ကို မှီ၍ သင်တို့ကို ကောင်းစွာ မြင်၍ ဤအရပ်၌ နေကြပါသည်၊ အကယ်၍ သင်တို့သည် ငါတို့အား မလှူကုန်အံ့၊ ထိုသို့ မလှူသော် အဘယ်သူသည် ငါတို့အားလှူလိမ့်မည်နည်း၊ ဒါယကာတို့ ဤသင်္ကန်းတို့ကို ငါတို့အား လှူကုန်လော့ဟု (ဆိုကြကုန်၏)။ ထိုအခါ ထိုအသင်းသည် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့က အတင်းအကြပ် ပြောအပ်သည် ဖြစ်၍ စီရင်အပ်တိုင်း သောသင်္ကန်းကို ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့အား လှူပြီးနောက် သံဃာကို ဆွမ်းဖြင့် လုပ်ကျွေး၏။ အကြင် ရဟန်းတို့သည် သံဃာအား သင်္ကန်းနှင့်တကွ ဆွမ်းကို စီရင်အပ်သည်ဟု သိကုန်၏၊ “ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့အား လှူအပ်ပြီး”ဟုကား မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “ဒါယကာတို့ သံဃာအားသင်္ကန်းကို လှူဒါန်းကြလော့”ဟု ဆိုကြကုန်၏။ အသျှင်ဘုရားတို့ မရှိတော့ပါ၊ အသျှင်ဆဗ္ဗဂ္ဂီတို့သည် စီရင်အပ်တိုင်းသော သင်္ကန်းကို မိမိတို့အားညွတ်စေကြပါသည်ဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် သိလျက် ညွတ်ပြီးသော သံဃိကလာဘ်ကိုမိမိတို့အား အဘယ့်ကြောင့် ညွတ်စေကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြပြောဆိုကြ ကုန်၏၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို များစွာသော အကြောင်းဖြင့်ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ထားကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် သိလျက် ညွတ်ပြီးသော သံဃိကလာဘ်ကို မိမိတို့အား ညွတ်စေကြကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် သင်တို့သည် သိလျက် ညွတ်ပြီးသော သံဃိကလာဘ်ကို မိမိတို့အားညွတ်စေကုန်ဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့ ဤ (သင်တို့ပြုမိသောအမှု) သည်မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြကုန်လော့။ ပညတ်သိက္ခာပုဒ်

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Analysis The chapter on relinquishment The subchapter on almsbowls Diverting an offering intended for the Sangha Origin story At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, an association had prepared a meal together with robe-cloth for the Sangha, intending to offer the robe-cloth after giving the meal. But the monks from the group of six went to that association and said, “Please give this robe-cloth to us.” “Venerables, we can’t do that. We’ve prepared our annual alms-offering together with robe-cloth for the Sangha.” “The Sangha has many donors and supporters. But since we’re staying here, we look to you for support. If you don’t give to us, who will? So give us the robe-cloth.” Being pressured by the monks from the group of six, that association gave the prepared robe-cloth to them and served the food to the Sangha. The monks who knew that a meal together with robe-cloth had been prepared for the Sangha, but who did not know that the robe-cloth had been given to the monks from the group of six, said, “Please dedicate the robe-cloth.” “There isn’t any. The monks from the group of six have diverted to themselves the robe-cloth we had prepared.” The monks of few desires complained and criticized those monks, “How could the monks from the group of six divert to themselves things they knew were intended for the Sangha?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that you did this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how could you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: Final ruling

၄၉။ ၃၀-၆၅၈။ “အကြင် ရဟန်းသည် သိလျက် ညွတ်ပြီးသော သံဃိကလာဘ်ကို မိမိအားညွတ်စေငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းအား) နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏” ဤသို့ (ပြကြကုန်လော့ဟုမိန့်တော်မူ၏)။

‘If a monk diverts to himself material support that he knows was intended for the Sangha, he commits an offense entailing relinquishment and confession.’” Definitions

၁၀-ပရိဏတသိက္ခာပုဒ်အဖွင့် ၆၅၉။ အကြင်ဟူသည် အကြင်သို့သဘောရှိသော။ပ။ ရဟန်းဟူသည်။ပ။ ဤအရာ၌ ဤဉတ္တိစတုတ္ထကံဖြင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်သူကို “ရဟန်း”ဟုအလိုရှိအပ်၏။ သိ၏ မည်သည် ကိုယ်တိုင်သော်လည်း သိ၏၊ အခြားသူတို့ကသော်လည်း ထိုရဟန်းအား ပြော ကုန်၏၊ ထိုသူကသော်လည်း ပြော၏။ သံဃိက မည်သည် သံဃာအား လှူအပ် စွန့်အပ်ပြီး ဖြစ်၏။ လာဘ် မည်သည် သင်္ကန်း ဆွမ်း အိပ်ရာနေရာကျောင်း သူနာ၏ အထောက်အပံ့ ဆေးပစ္စည်းတို့တည်း၊ အယုတ်သဖြင့် အမှုန့်ခဲသည်လည်းကောင်း၊ ဒန်ပူသည်လည်းကောင်း၊ မြိတ်ဆာချ ည်သည်လည်းကောင်းတည်း။ ညွတ်ပြီး မည်သည် “လှူကုန်အံ့ ပြုကုန်အံ့”ဟု နှုတ်မြွက်အပ်၏။ မိမိအား ညွတ်စေအံ့၊ အားထုတ်မှု ပယောဂကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရခြင်းကြောင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိ၏။ သံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းအားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း စွန့်ရမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ စွန့်ရမည်။ပ။ “အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် သိလျက် ဤညွတ်ပြီးသော သံဃိကလာဘ်ကို မိမိအားညွတ်စေအပ်သဖြင့် စွန့်ခြင်း (ဝိနည်းကံ) ရှိပါသည်၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤလာဘ်ကို သံဃာအားစွန့်ပါ၏”ဟု။ပ။ ပေးရာ၏ဟု။ပ။ ပေးကုန်ရာ၏ဟု။ပ။ အသျှင့်အား ပေးပါ၏ဟု (ပြန်ပေး ရမည်)။

A: whoever … Monk: … The monk who has been given the full ordination by a unanimous Sangha through a legal procedure consisting of one motion and three announcements that is irreversible and fit to stand—this sort of monk is meant in this case. He knows: he knows by himself or others have told him or the donor has told him. For the Sangha: given to the Sangha, given up to the Sangha. Material support: robe-cloth, almsfood, a dwelling, and medicinal supplies; even a bit of bath powder, a tooth cleaner, or a piece of string. Intended: they have said, “We’ll give,” “We’ll prepare.” If he diverts it to himself, then for the effort there is an act of wrong conduct. When he gets it, it becomes subject to relinquishment. It should be relinquished to a sangha, a group, or an individual. “And, monks, it should be relinquished like this. …” (To be expanded as in <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-bu-vb-np1#3.2.5'>Bu NP 1:3.2.5</a>–3.2.29, with appropriate substitutions.) “Venerables, this thing, which I diverted to myself knowing that it was intended for the Sangha, is to be relinquished. I relinquish it to the Sangha.” … “the Sangha should give …” “you should give …” “I give this back to you.” Permutations

၆၆၀။ ညွတ်ပြီး၌ ညွတ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၍ မိမိအား ညွတ်စေအံ့၊ နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ညွတ်ပြီး၌ ယုံမှားရှိ၍ မိမိအား ညွတ်စေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ညွတ်ပြီး၌ မညွတ်အပ် သေးဟုထင်မှတ်ခြင်း ရှိ၍ မိမိအား ညွတ်စေအံ့၊ အာပတ်မသင့်။ သံဃာအား ညွတ်ပြီးကို အခြားသံဃာအားသော်လည်းကောင်း၊ စေတီအားသော် လည်းကောင်း ညွတ်စေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ စေတီအား ညွတ်ပြီးကို အခြားစေတီအား သော်လည်းကောင်း၊ သံဃာ အားသော်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်အားသော်လည်းကောင်း ညွတ်စေအံ့ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ပုဂ္ဂိုလ်အား ညွတ်ပြီးကို အခြားပုဂ္ဂိုလ်အားသော် လည်းကောင်း၊ သံဃာအားသော် လည်းကောင်း၊ စေတီအားသော်လည်းကောင်း ညွတ်စေအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ မညွတ်အပ်သေးသည်၌ ညွတ်ပြီးဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ မညွတ်အပ်သေးသည်၌ ယုံမှားရှိအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ မညွတ်အပ်သေးသည်၌ မညွတ်အပ်သေးဟု ထင်မှတ်ခြင်း ရှိအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

If it was intended for the Sangha and he perceives it as such, and he diverts it to himself, he commits an offense entailing relinquishment and confession. If it was intended for the Sangha, but he is unsure of it, and he diverts it to himself, he commits an offense of wrong conduct. If it was intended for the Sangha, but he does not perceive it as such, and he diverts it to himself, there is no offense. If it was intended for one Sangha and he diverts it to another Sangha or to a shrine, he commits an offense of wrong conduct. If it was intended for one shrine and he diverts it to another shrine or to a sangha or to an individual, he commits an offense of wrong conduct. If it was intended for an individual and he diverts it to another individual or to a sangha or to a shrine, he commits an offense of wrong conduct. If it was not intended for the Sangha, but he perceives it as such, he commits an offense of wrong conduct. If it was not intended for the Sangha, but he is unsure of it, he commits an offense of wrong conduct. If it was not intended for the Sangha and he does not perceive it as such, there is no offense. Non-offenses

၆၆၁။ “အဘယ်၌ လှူရကုန်အံ့နည်း”ဟု မေးအပ်သော် “အကြင်အရပ်၌ သင်တို့၏ လှူဖွယ်ဝတ္ထုသည် သုံးဆောင်ခြင်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပြုခြင်းစီရင်ခြင်းကိုသော်လည်းကောင်း ရရာ၏၊ ကြာမြင့်စွာတည်သည်လည်း ဖြစ်ရာ၏၊ ထိုအရပ်၌ လှူကုန်လော့ဟုသော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အကြင်အရပ်၌သင်တို့၏ စိတ်သည် ကြည်လင်၏၊ ထိုအရပ်၌ လှူကုန်လော့”ဟု သော်လည်းကာင်း ဆိုအံ့၊ အာပတ်မသင့်။ ရူးသော ရဟန်း၊ အစလက်ဦးလွန်ကျူးသော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ဒသမ ပရိဏတသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။ တတိယ ပတ္တဝဂ် ပြီး၏။ ထိုဝဂ်၏ အကျဥ်းချုပ် ပတ္တသိက္ခာပုဒ်နှစ်ခု၊ ဘေသဇ္ဇသိက္ခာပုဒ်၊ မိုးရေခံ ဝဿိကသိက္ခာပုဒ်၊ လုယူခြင်း ပဉ္စမ သိက္ခာပုဒ်၊ ကိုယ်တိုင်ရက်စေခြင်း သုတ္တဝိညတ္တိသိက္ခာပုဒ်၊ မဟာပေသာကာရသိက္ခာပုဒ်၊ အစ္စေကသိက္ခာပုဒ်၊ သာသင်္ကသိက္ခာပုဒ်၊ သံဃိကပရိဏတသိက္ခာပုဒ်။ ဤကားအကျဥ်းချူပ်တည်း။

There is no offense: if being asked, “Where may we give?” he says, “Give where your gift will be useful;” “Give where it goes toward repairs;” “Give where it will last for a long time;” “Give where you feel inspired;” if he is insane; if he is the first offender. The training rule on diverting an offering intended for the Sangha, the tenth, is finished. The third subchapter on almsbowls is finished. This is the summary: “Two on bowls, and tonics, Rainy season, the fifth on a gift; Oneself, having woven, haste, Risky, and with the Sangha.”

၆၆၂။ အသျှင်တို့ သုံးဆယ်သော နိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ်တို့ကို သရုပ်အားဖြင့် ပြဆိုအပ်ပြီးပါ ကုန်ပြီ၊ ထိုနိဿဂ္ဂိပါစိတ်အာပတ်တို့၌ အသျှင်တို့ကို မေးပါ၏၊ အာပတ်မှ စင်ကြယ်ကြပါကုန်၏လော၊ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း မေးပါ၏၊ အာပတ်မှ စင်ကြယ်ကြပါကုန်၏လော၊ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း မေးပါ၏၊ အာပတ်မှ စင်ကြယ်ကြပါကုန်၏လော။ အသျှင်တို့သည် ဤနိဿဂ္ဂိတို့၌ အာပတ်မှ စင်ကြယ်ကြပါ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ် နေကြကုန်၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤအာပတ်မှ စင်ကြယ်သည့်အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်။ နိဿဂ္ဂိယအခန်း ပြီး၏။ ပါရာဇိကဏ်ပါဠိတော် မြန်မာပြန် ပြီးပြီ။

“Venerables, the thirty rules on relinquishment and confession have been recited. In regard to this I ask you, ‘Are you pure in this?’ A second time I ask, ‘Are you pure in this?’ A third time I ask, ‘Are you pure in this?’ You are pure in this and therefore silent. I will remember it thus.” The chapter on offenses entailing relinquishment is finished. The canonical text beginning with the offenses entailing expulsion is finished.