အပဒါနပါဠိ (ပ)

၃၇။ ငါသည် ထိုကိုယ်ခန္ဓာ (ဘဝ) မှ စုတေ၍ နတ်ပြည်သို့ ရောက်ခဲ့၏၊ ထိုနတ်ပြည်၌ နတ်၌ ဖြစ်သော နံ့သာသည် ကောင်းကင်မှ ရွာသွန်းလျက် ရှိ၏။

၃၈။ ထိုအခါ ထိုနတ်ပြည်၌လည်း ငါ့အား “ပုဏ္ဏက”ဟူသော အမည်သည် ဖြစ်၏။ ငါသည် နတ်ဖြစ်သော်လည်းကောင်း၊ လူဖြစ်သော်လည်းကောင်း အကြံအစည်ကို ပြည့်ဝစေနိုင် ခဲ့၏။

၃၉။ ဤဘဝသည် ငါ့အား နောက်ဆုံး ဖြစ်၏၊ အဆုံးစွန်သောဘဝ ဖြစ်ပေ၏၊ ဤ အဆုံးဘဝ၌လည်း “ပုဏ္ဏက”ဟူသော အမည်သည် ထင်ရှား၏။

၄၀။ သာကီဝင်မင်းတို့၏ ရှေ့သွားခေါင်းဆောင် ဖြစ်တော်မူသော ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားကို အားရနှစ်သက်စေ၍ အလုံးစုံသော အာသဝတရားတို့ကို ပိုင်းခြားသိလျက် အာသဝမရှိဘဲ နေရ၏။

၄၁။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ကောင်းမှုကို ပြုခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် အလောင်းတော်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ကိစ္စ၏ အကျိုးပေတည်း။

၄၂။ ငါသည် ကိလေသာတို့ကို။ပ။ အာသဝ မရှိဘဲ နေရ၏။

၄၃။ ငါ၏ လာခြင်းကား။ပ။ ပြုကျင့်အပ်ပြီ။

၄၄။ ပဋိသမ္ဘိဒါလေးပါး။ပ။ လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ပုဏ္ဏကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ နှစ်ခုမြောက် ပုဏ္ဏကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၃-မေတ္တဂုတ္ထေရအပဒါန ၄၅။ ဟိမဝန္တာ၏ အနီး၌ အသောကမည်သော တောင်သည် ရှိ၏၊ ထိုတောင်၌ ဝိသုကြုံ နတ်သား ဖန်ဆင်းအပ်သော ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းသည် ရှိ၏။

၄၆။ မဟာကရုဏာရှိတော်မူသော ရဟန်းမြတ် ဖြစ်တော်မူသော သုမေဓာအမည်ရှိတော်မူ သော မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အခါ (သင်္ကန်းကို) ပြင်ဝတ်၍ ဆွမ်းအလို့ငှါ ငါ၏ အထံသို့ ကြွလာတော်မူ၏။

၄၇။ (ငါ၏အထံသို့) ကြွလာတော်မူသော လုံ့လကြီးမားတော်မူသော လောက၏ ရှေ့သွား သုမေဓာမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရ၍ ဘုရားသပိတ်တော်ကို ယူပြီးလျှင် ထောပတ်ဆီကို ပြည့်စေခဲ့၏။

၄၈။ ငါသည် လောက၏ ရှေ့သွား သုမေဓာဘုရားမြတ်အား ပေးလှူ၍ လက်အုပ်ချီပြီး လျှင် လွန်စွာ ရွှင်လန်းခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့၏။

၄၉။ ထောပတ်အလှူကြောင့်လည်းကောင်း၊ စေတနာ တောင့်တမှုတို့ကြောင့်လည်းကောင်း နတ်ဖြစ်သော်လည်းကောင်း၊ လူဖြစ်သော်လည်းကောင်း ပြန့်ပြောသော ချမ်းသာကို ရပေ၏။

၅၀။ ငါသည် အပါယ်လေးပါးကို ကြဥ်၍ ဘဝကြီးငယ်၌ ကျင်လည်ရပေ၏၊ ထိုမြတ်စွာဘုရား၌ စိတ်ကို တောင့်တခဲ့ခြင်းကြောင့် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိသော နိဗ္ဗာန်ကို ရပေ၏။

၅၁။ ပုဏ္ဏား ငါဘုရားကို ဖူးမြင်ရခြင်းသည် အရတော်ပေစွ၊ သင့်အား ကောင်းစွာ အရတော်ပေစွ၊ ငါဘုရားအား ဖူးမြင်ခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ (သင့်အား) အရဟတ္တဖိုလ်သည် ဖြစ်ပေါ်လတ္တံ့။

၅၂။ သင်သည် လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ဖြစ်လော့၊ မကြောက်လင့်၊ ငါဘုရားအား ထောပတ်ကို လှူသောကြောင့် အခြံအရံ, အကျော်အစော များစွာကို ရရှိ၍ ပဋိသန္ဓေနေခြင်းမှ လွတ်မြောက်လတ္တံ့။

၅၃။ ဤထောပတ်အလှူကြောင့်လည်းကောင်း၊ စေတနာ တောင့်တမှုတို့ကြောင့်လည်း ကောင်း နတ်ဖြစ်သော်လည်းကောင်း၊ လူဖြစ်သော်လည်းကောင်း ပြန့်ပြောသော ချမ်းသာကို ရပေ၏။

၅၄။ ဤထောပတ်အလှူကြောင့်လည်းကောင်း၊ မေတ္တာစိတ်ရှိသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်လည်း ကောင်း ကမ္ဘာတစ်ထောင့်ရှစ်ရာတို့ပတ်လုံး နတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့။

၅၅။ သုံးဆယ့်ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်လည်း နတ်မင်း ဖြစ်လတ္တံ့၊ ပြန့်ပြောသော ပဒေသရာဇ် မင်းအဖြစ်ကိုကား ဂဏန်းအားဖြင့် မရေတွက်နိုင်ချေ။

၅၆။ အောင်အပ်ပြီးသော ရန်သူရှိသော သမုဒ္ဒရာလေးစင်းအဆုံးရှိသော ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းလုံး ကို အစိုးရသော စကြဝတေးမင်းလည်း ငါးဆယ့်တစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြစ်လတ္တံ့။

၅၇။ မချောက်ချားအပ်သော မဟာသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ထုတ်ဆောင်နိုင်ခဲသော မြေကြီးကဲ့သို့လည်းကောင်း ထို့အတူ သင့်အား မနှိုင်းရှည့် မရေတွက်နိုင်သော စည်းစိမ်ဥစ္စာ တို့သည် ဖြစ်ကုန်လတ္တံ့။

၅၈။ ငါသည် ရွှေ, ငွေ ကုဋေခြောက်ဆယ်ကို စွန့်၍ ရဟန်းပြုခဲ့၏၊ ကုသိုလ်ဟူသည် အဘယ်နည်းဟု ရှာမှီးလျက် ဗာဝရီရသေ့ထံ ချဥ်းကပ်ခဲ့၏။

၅၉။ ထိုရသေ့ထံ၌ ဗေဒင်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဆဠင်္ဂမည်သော လက္ခဏာကျမ်းကိုလည်း ကောင်း သင်ယူလျက် ရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရား အရှင်ဘုရားသည် အမိုက်မှောင်ကို ပယ်ဖျောက် လျက် ပွင့်တော်မူပါပေ၏။

၆၀။ မြတ်စွာဘုရား အရှင်ဘုရားအား ဖူးမြော်လိုသည်ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ် လာရောက်ပါ၏၊ အရှင်ဘုရား၏ တရားတော်ကို ကြားနာရ၍ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိသော နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရပါ၏။

၆၁။ ကမ္ဘာသုံးသောင်းထက်၌ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားအား ထောပတ်ကို ပေးလှူခဲ့၏၊ ဤအတွင်း၌ ငါသည် ထောပတ်ကို တောင်းဖူး၏ဟူ၍ မသိရချေ။

၆၂။ ငါ၏ အကြံကို သိ၍ အလိုရှိတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လေ၏၊ စိတ်ကို သိ၍ ဖြစ်ပေါ်လာသော ထောပတ်ကို အားလုံးသောသူတို့ကို ငါသည် ရောင့်ရဲစေ၏။

၆၃။ မြတ်စွာဘုရားတို့သည် အံ့ဩဖွယ်ရှိပါပေကုန်စွ၊ တရားတော်တို့သည် အံ့ဩဖွယ်ရှိပါ ပေကုန်စွ၊ ငါတို့အား ဆရာနှင့် ပြည့်စုံခြင်းသည် အံ့ဩဖွယ်ရှိပါပေကုန်စွ၊ အနည်းငယ်မျှသော ထောပတ်ကို ပေးလှူ၍ မရေတွက်နိုင်သော ထောပတ်ကို ရပေ၏။

၆၄။ မြင်းမိုရ်တောင်နံပါးမှ (စ၍) မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ ရှိသမျှသော ရေသည် ငါ၏ ထောပတ် ကို ထောက်ဆသည်ရှိသော် အစိတ်အဖို့မျှ မရှိလတ္တံ့။ (တစ်ဆယ့်ခြောက်စိတ် စိတ်၍ တစ်စိတ် မျှ မရှိဟု ဆိုလိုသည်)။

၆၅။ ငါ့အား ဖြစ်ပေါ်လာသော အဝတ်တို့ကို အစုအပုံပြုသော် စကြဝဠာ၏ ရှိသမျှသော ထိုနေရာသည် ဆန့်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

၆၆။ မြင်းမိုရ်တောင်မင်းသည်လည်းကောင်း၊ မြတ်သော ဟိမဝန္တာတောင်သည်လည်း ကောင်း ငါလိမ်းကျံသော နံ့သာ၏ အစိတ်အပိုင်းမျှ မရှိလတ္တံ့။

၆၇။ ငါသည် အဝတ်ကိုလည်းကောင်း၊ နံ့သာကိုလည်းကောင်း၊ ထောပတ်ကိုလည်း ကောင်း၊ မျက်မှောက်၌ မြင်အပ်သော အခြားပစ္စည်းကိုလည်းကောင်း၊ ပြုပြင်မှု ကင်းသော နိဗ္ဗာန်ကိုလည်းကောင်း ရရှိခဲ့၏။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ထောပတ်လှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၆၈။ ငါသည် သတိပဋ္ဌာန်ဟူသော အိပ်ရာရှိ၏၊ သမာဓိဈာန်ဟူသော ကျက်စားရာရှိ၏၊ ယခု ဗောဇ္ဈင်ဟူသော အစာဘောဇဥ်ရှိ၏။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ထောပတ်လှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၆၉။ ငါသည် ကိလေသာတို့ကို ရှို့မြှိုက်လောင်ကျွမ်းစေအပ်ကုန်ပြီ။ပ။ အာသဝမရှိဘဲ နေရ၏။

၇၀။ ငါ၏ လာခြင်းကား။ပ။ ပြုကျင့်အပ်ပြီီ။

၇၁။ ပဋိသမ္ဘိဒါလေးပါး။ပ။ လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်မေတ္တဂုမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ သုံးခုမြောက်မေတ္တဂုတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၄-ဓောတကတ္ထေရအပဒါန ၇၂။ ထိုအခါ ဟိမဝန္တာမှ စ၍ ဖြစ်သော ဘာဂီရထီမည်သော ဂင်္ဂါမြစ်သည် ဟံသာဝတီ မြို့၏ တံခါးမှ စီးဆင်းလျက် ရှိ၏။

၇၃။ သောဘိတမည်သော ကျောင်းတိုက်ကို ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်း၌ ကောင်းစွာ ပြုလုပ်ဖန်ဆင်းအပ်၏၊ ထိုကျောင်းတိုက်၌ လောက၏ ရှေ့သွား ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် သီတင်းသုံး တော်မူ၏။

၇၄။ ‘သိကြားမင်းသည် တာဝတိံသာနတ်တို့ဖြင့် ခြံရံလျက် နေသကဲ့သို့’ ထိုကျောင်း တိုက်၌ မြတ်စွာဘုရားသည် လူတို့ဖြင့် ခြံရံလျက် ‘ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းသော ခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့’ နေတော်မူ၏။

၇၅။ မြတ်စွာဘုရား တပည့်တော်သည် ဗြာဟ္မဏမျိုးဖြစ်၍ ဟံသာဝတီမြို့၌ နေပါ၏၊ အမည်အားဖြင့် ဆဠင်္ဂဟူသော အမည်ရှိသူ ဖြစ်ပါ၏။

၇၆။ ထိုအခါ တပည့်ပေါင်း တစ်ထောင့်ရှစ်ရာတို့သည် ငါ့ကို ခြံရံလျက် ရှိကုန်၏၊ ထိုတပည့်တို့နှင့်တကွ ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းသို့ ချဥ်းကပ်ခဲ့၏။

၇၇။ ထိုမြစ်ကမ်း၌ ပလွှားဝါကြွားခြင်းကင်းကုန်သော ဆေးလျှော်အပ်ပြီးသော မကောင်းမှု ရှိကုန်သော ဘာဂီရထီမြစ်ကို ကူးကုန်သော ရဟန်းတို့ကို ဖူးမြင်ရ၏၊ ဖူးမြင်ခြင်းကြောင့် ငါသည် ထိုအခါ ဤသို့့ကြံစည်ခဲ့၏။

၇၈။ ညဥ့်, နံနက် (ညဥ့်ရော, နေ့ပါ) ကူးကုန်သော အခြံအရံများကုန်သော ဤမြတ်စွာဘုရား၏ သားတော်တို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပင်ပန်းစေကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့၏ ကိုယ်သည် ပင်ပန်းလျက်ရှိ၏။

၇၉။ နတ်နှင့်တကွသော လူအပေါင်းသည် မြတ်စွာဘုရားကို အမြတ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဟု ဆိုအပ်ပေ၏၊ မြတ်သော အလှူကို ခံထိုက်သော မြတ်စွာဘုရား၌ (ပြုအပ်သော) ဂတိလမ်းကို သုတ် သင်ကြောင်း ကောင်းမှုကံသည် ငါ့အား မရှိချေ။

၈၀။ မြတ်စွာဘုရားအား ဂင်္ဂါမြစ်၌ တံတားကို ဆောက်လုပ် (လှူဒါန်း) ရပါမူ ကောင်းလေ ရာ၏၊ ဤတံတားဆောက်လုပ်ခြင်းအမှုကို ပြုလုပ်စေ၍ ဤဘဝကို ကူးမြောက်ပေအံ့။

၈၁။ ငါသည် ဥစ္စာကြေးငွေ တစ်သိန်းပေး၍ တံတားကို ဆောက်လုပ်စေခဲ့၏၊ ပြုအပ် သော ကောင်းမှုကို ယုံကြည်သည် ဖြစ်၍ ပြန့်ပြောကြီးကျယ်သော အကျိုးသည် ငါ့အား ဖြစ်လတ္တံ့။

၈၂။ ထိုတံတားကို ဆောက်လုပ်စေပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ခဲ့၏၊ ဦးခေါင်း၌ လက်အုပ်ချီ၍ ဤစကားကို လျှောက်ထားခဲ့၏။

၈၃။ တပည့်တော်သည် အဖိုးအခ တစ်သိန်းပေး၍ အရှင်ဘုရားအကျိုးငှါ တံတားကြီးကို ဆောက်လုပ်စေခဲ့ပါပြီ၊ မြတ်စွာဘုရား အရှင်ဘုရားသည် အလှူခံတော်မူပါ။

၈၄။ ပေးလှူဖွယ် ပစ္စည်းဝတ္ထုတို့ကို ခံယူတော်မူထိုက်သော ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းသံဃာအလယ်၌ ထိုင်နေတော်မူ၍ ဤဆိုမည့် ဂါထာတို့ကို မိန့်တော်မူ၏-

၈၅။ အကြင်သူသည် ငါဘုရားအား ကြည်ညိုသည်ဖြစ်၍ မိမိလက်တို့ဖြင့် တံတားကို ဆောက်လုပ်စေခဲ့၏၊ ထိုသူကို ငါဘုရား ဗျာဒိတ်စကား မိန့်ကြားတော်မူအံ့၊ မိန့်ကြားမည့် ငါ၏ စကားကို နာယူကြကုန်လော့။

၈၆။ ဤသူသည် ချောက်မှလည်းကောင်း၊ တောင်မှလည်းကောင်း၊ သစ်ပင်မှလည်း ကောင်း ကျသည်ဖြစ်စေ၊ (သို့မဟုတ်) စုတေသည်ဖြစ်စေ ဆောက်တည်ရာ (သုဂတိဘဝ) ကို ရလတ္တံ့။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် တံတားလှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၈၇။ ‘စည်ပင်ပြန့်ပွါးသော အမြစ်အစဥ်ရှိသော ပညောင်ပင်ကို (အရပ်လေးမျက်နှာမှ) တိုက်ခတ်လာသော လေသည် မနှိပ်စက်နိုင်သကဲ့သို့’ ရန်သူတို့သည် ဤသူ့ကို မနှိပ်စက်နိုင် ကုန်လတ္တံ့။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် တံတားလှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၈၈။ ထိုတံတားလှူသူအား ခိုးသူတို့သည် မနှိပ်စက်နိုင်ကုန်လတ္တံ့၊ မင်းတို့သည် မထီမဲ့ မြင် မအောက်မေ့ကုန်လတ္တံ့၊ ရန်သူခပ်သိမ်းတို့ကို လွန်မြောက်လတ္တံ့။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် တံတားလှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၈၉။ ထိုအခါ လွင်တီးခေါင်အရပ်၌ နေထိုင်လျက် ကောင်းမှုကံနှင့် ယှဥ်သော ထိုသူကို ကြမ်းတမ်းသော နေပူသည်လည်း နှိပ်စက်ခံရသည် မဖြစ်လတ္တံ့။

၉၀။ နတ်ပြည်၌လည်းကောင်း၊ လူ့ပြည်၌လည်းကောင်း ထိုသူ၏ စိတ်အကြံကို သိ၍ ကောင်းစွာ ဖန်ဆင်းအပ်သော ဆင်ယာဥ်သည် ထိုခဏ၌ ဖြစ်ပေါ်လတ္တံ့။

၉၁။ ‘လေကဲ့သို့’ လျင်မြန်ကုန်သော လျင်မြန်စွာ ဆောင်နိုင်ကုန်သော သိန္ဓောမြင်း တစ်ထောင်တို့သည် ညဥ့်နံနက် ချဥ်းကပ်ကုန်လတ္တံ့။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် တံတားလှူရ ခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၉၂။ ဤသူသည် လူ့ပြည်သို့ လာ၍ ချမ်းသာသောသူ ဖြစ်လတ္တံ့၊ လူဖြစ်လျက်သာလျှင် ကောင်း ကင်၌ သွားနိုင်သော ဆင်ယာဥ်သည် ဖြစ်ပေါ်လတ္တံ့။

၉၃။ ကမ္ဘာတစ်သိန်းထက်၌ ဩက္ကာကမင်းမျိုး၌ ဖြစ်သော အနွယ်အားဖြင့် ဂေါတမ မည်သော မြတ်စွာဘုရားသည် လောက၌ ပွင့်တော်မူလတ္တံ့။

၉၄။ ထိုဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ တရားတို့၌ တရားသည် ဖန်ဆင်းအပ်သော အမွေခံ သားဖြစ်၍အာသဝေါတရား အားလုံးတို့ကို ပိုင်းခြားသိပြီးလျှင် အာသဝမရှိဘဲ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုလတ္တံ့ (ဟု ဟောတော်မူ၏)။

၉၅။ ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရား၌ ကောင်းစွာ ပြုခဲ့သော ငါ၏ ကံသည် အံံ့ဩဖွယ်ရှိပါပေစွ၊ ထိုမြတ်စွာဘုရား၌ ကောင်းမှုကို ပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် ငါသည် အာသဝတရား ကုန်ခြင်းသို့ ရောက်ရပေ၏။

၉၆။ ငါသည် ကမ္မဋ္ဌာန်းအားထုတ်ခြင်းသို့ လွှတ်အပ်သော စိတ်ရှိသည် ဖြစ်၍ ကိလေသာ မီး ငြိမ်းပြီးသူ, ဥပဓိမရှိသူ ဖြစ်ပေ၏၊ ‘ဆင်ပြောင်ကြီးသည် အနှောင်အဖွဲ့ကို ဖြတ်၍ နေသကဲ့သို့’ ငါသည် အာသဝမရှိဘဲ နေရပေ၏။

၉၇။ ငါသည် ကိလေသာတို့ကို ရှို့မြှိုက်လောင်ကျွမ်းစေအပ်ကုန်ပြီ။ပ။ အာသဝမရှိဘဲ နေရပေ၏။

၉၈။ ငါ၏ လာခြင်းကား စင်စစ် ကောင်းမွန်ပေ၏။ပ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမ တော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးအပ်ပြီ။

၉၉။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဓောတကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ လေးခုမြောက် ဓောတကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၅-ဥပသီဝတ္ထေရအပဒါန ၁၀၀။ ဟိမဝန္တာ၏ အနီး၌ အနောမမည်သော တောင်သည် ရှိ၏၊ (ထိုတောင်၌) ငါသည် သင်္ခမ်းကျောင်းကို ကောင်းစွာ ဆောက်လုပ်ထား၏၊ သစ်ရွက်မိုးကျောင်းကိုလည်း ကောင်းစွာ ပြုလုပ်ဖန်ဆင်းထားပေ၏။

၁၀၁။ ထိုတောင်၌ ကောင်းသော ဆိပ်ကမ်းရှိသည် ဖြစ်၍ စိတ်နှလုံးကို မွေ့လျော်စေ နိုင်သော မြစ်သည်လည်း စီးဆင်းလျက် ရှိ၏၊ ရေများရာဆိပ်ကမ်း၌ ပဒုမ္မာကြာ, ဥပ္ပလကြာ တို့သည် များစွာ ပေါက်ရောက်လျက် ရှိကုန်၏။

၁၀၂။ ငါးဖယ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးတန်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးပတ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးရံ့, ငါးမြင်းတို့သည်လည်းကောင်း (များစွာရှိကုန်၏)။ ထိုအခါ၌ မြစ်သည် ငါးလိပ်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ စီးဆင်းလျက် ရှိ၏။

၁၀၃။ ထိုတောင်၌ ကျည်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သော်ကပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ပန်းပင်ငယ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ပုန်းညက်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ တောင်ပုန်းညက်ပင် တို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်ကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို ကြိုင်လှိုင်စေကုန်၏။

၁၀၄။ ထိုတောင်၌ လက်ထုတ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ကြက်ရုန်းတောတို့သည်လည်း ကောင်း ပွင့်လျက်ရှိကုန်၏။ ထိုတောင်၌ များစွာသော အင်ကြင်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ထင်းရှူးပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ စံကားပင်တို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်လျက် ရှိကုန်၏။

၁၀၅။ ဖောက်ကြံ့ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ကင်ပွန်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ရှား စောင်းကြီးပင်တို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်လျက် ရှိကုန်၏။ ပိတောက်ပင်တို့သည်လည်း ကောင်း၊ ပျားအနံ့ရှိသော ပန်းတို့သည်လည်းကောင်း ထိုသစ်ပင်တို့သည် ငါ၏ သင်္ခမ်း ကျောင်း၌ ပွင့်လျက် ရှိကုန်၏။

၁၀၆။ ငုစပ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သခွတ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ စံပယ်ကြီးပင် တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဥပါသကာပင်တို့သည်လည်းကောင်း ထက်ဝန်းကျင်မှ ယူဇနာခွဲတိုင် အောင့်လိပ်ဆူးရွှေပန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိကုန်၏။

၁၀၇။ မာတဂ္ဂါရသစ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ မိုးစွေပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သခွတ် ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ရေဥနှဲပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ များစွာသော မှန်ကူ (အင်္ကောလက) ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ လက်ပံပင်တို့သည်လည်းကောင်း ထိုတောင်၌ ပွင့်လျက် ရှိကုန်၏။ ငါ၏ ထိုသင်္ခမ်းကျောင်း၌ ကျောက်ပန်းတို့သည် များစွာ ပွင့်လျက် ရှိကုန်၏။

၁၀၈။ ထိုသစ်ပင်တို့သည် အပွင့် ပွင့်ကုန်သည်ရှိသော် များစွာသော သစ်ပင်တို့သည် တင့်တယ်လှပကုန်၏၊ ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းသည် ထိုပန်းရနံ့ဖြင့် ထက်ဝန်းကျင် ကြိုင်လှိုင် လျက် ရှိ၏။

၁၀၉။ သဖန်းခါးပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သျှိသျှားပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သရက်, သပြေ, သစ်ဆိမ့်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဆီးပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ချေးပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဥသျှစ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဖက်သက်တရော်အသီးတို့သည်လည်း ကောင်း (ထိုတောင်၌ များပြားကုန်၏)။

၁၁၀။ တည်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ လွန်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သစ်မည်စည်ပင် တို့သည်လည်းကောင်း၊ ထောက်ရှာပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ တောင်ပိန္နဲပင်တို့သည်လည်း ကောင်း၊ အိမ်ပိန္နဲပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငှက်ပျောသီး, ဆီးသီးမှည့်တို့သည်လည်းကောင်း ထိုတောင်၌ များပြားကုန်၏။

၁၁၁။ ထိုတောင်၌ ဝှေးပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဖရဲသီးတို့သည်လည်းကောင်း များပြားကုန်၏။ ရှောက်ကြီးပင်, သံပရိုပင်တို့သည် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းအနီး၌ သီးလျက် ရှိကုန်၏။

၁၁၂။ ပဲတက်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ရသေ့စားပဲတို့သည်လည်းကောင်း၊ ထိုမှတစ်ပါး သပြက်သီး (မောဒ), သစ်သီးတို့သည်လည်းကောင်း များပြားကုန်၏။ မှည့်၍ လေးသော အသီးဝန်ရှိကုန်သော (ထန်း) အဝဋပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ညောင်ကြတ်ပင်, သဖန်းပင် တို့သည်လည်းကောင်း-

၁၁၃။ ထိုတောင်၌ ပိတ်ချင်းပင်, ငရုတ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ပညောင်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သီးပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ရေသဖန်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ စိမ်း လန်းကုန်သော ပဏ္ဍုကဏ္ဏမည်သော သစ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း များပြားကုန်၏။

၁၁၄။ ဤသစ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ အခြားသစ်ပင်များစွာတို့သည်လည်းကောင်း ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းအနီး၌ အသီးသီးလျက် ရှိကုန်၏။ အပွင့်ပွင့်သော သစ်ပင်များစွာတို့သည်လည်း ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းအနီး၌ ပွင့်လျက် ရှိကုန်၏။

၁၁၅။ မျောက် (ဥ) ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သင်းတောက်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ပိန်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သတွေးပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ပဲတက်ပင်တို့သည်လည်း ကောင်း၊ ထန်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းအနီး၌ ရှိကုန်၏။

၁၁၆။ ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းအနီး၌ ကြီးစွာသော ရေအိုင်သည် ရှိ၏၊ ကြည်လင်သော ရေရှိ၏၊ အေးမြသော ရေရှိ၏၊ ကောင်းသော ရေဆိပ်ရှိ၏၊ စိတ်နှလုံးကို မွေ့လျော်စေနိုင်ပေ၏။

၁၁၇။ ထိုရေအိုင်၌ များစွာသော ပဒုမ္မာကြာ, ဥပ္ပလကြာတို့သည် ကြာပုဏ္ဍရိက်တို့နှင့် ရောနှောလျက် ရှိကုန်၏၊ မျောက်လှေကူးတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် အမျိုးမျိုးသော ရနံ့တို့ဖြင့် ကြိုင်လှိုင်လျက် ရှိ၏။

၁၁၈။ (အချို့) ပဒုမ္မာကြာတို့သည် ဖူးငုံလျက် ရှိကုန်၏၊ အခြားတစ်ပါးသော ပဒုမ္မာကြာ တို့သည် ဝတ်ဆံစွင့်စွင့် ပွင့်ကြကုန်၏၊ အခြားတစ်ပါးသော ပဒုမ္မာကြာတို့သည် ပွင့်ချပ်ကြွေကျ လျက် တည်နေကုန်၏၊ များစွာသော ကြာတို့သည် ကြာချက် (ကြာခွက်) မျှသာ ရှိကုန်လျက် တည်နေကုန်၏။

၁၁၉။ ကြာစွယ်မှ ချိုမြိန်သော အရည်သည် ယိုစီးလျက် ရှိ၏၊ ကြာရင်း (ရိုး) တို့မှ နို့ရည်, ထောပတ်နှင့့်တူသော အရည်သည် ယိုစီးလျက် ရှိ၏၊ ထက်ဝန်းကျင်မှ ထိုအနံ့ဖြင့်, အမျိုးမျိုးသော ရနံ့ဖြင့် ကြိုင်လှိုင်လျက် ရှိကုန်၏။

၁၂၀။ များစွာကုန်သော ကုမုဒြာကြာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ သရက်အနံ့ရှိသော ပန်းပင်တို့ ကိုလည်းကောင်း (အသီးအပွင့်ကို) ဆောင်ကုန်လျက် တွေ့မြင်အပ်ကုန်၏။ ရေအိုင်၏ ကမ်းနားတလျှောက်၌ များစွာကုန်သော ဆပ်သွားပွင့်တို့သည် ပွင့်လျက် ရှိကုန်၏။

၁၂၁။ ခေါင်ရန်းပင်တို့သည်လည်း ကောင်းစွာ ပွင့်လျက် ရှိကုန်၏၊ မှော်တို့သည် ကောင်းသော အနံ့ ရှိကုန်၏။ ထိုအိုင်၌ ဖမ်းယူတတ်သော မိကျောင်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကြမ်းတမ်းသော ငါးတို့သည်လည်းကောင်း ဖြစ်ပေါ်လျက် ရှိကုန်၏။

၁၂၂။ ဖမ်းယူညှို့တတ်ကုန်သော စပါးကြီးတို့သည် ထိုအိုင်၌ များစွာ ရှိကုန်၏။ ငါးဖယ် တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးတန်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးပတ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးရံ့, ငါးကြင်းတို့သည်လည်းကောင်း (ထိုအိုင်၌ များစွာ ရှိကုန်၏)။

၁၂၃။ ငါး, လိပ်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိကုန်၏။ ထိုမှတစ်ပါး ပုတ်သင်ပျံတို့သည်လည်း ကောင်း၊ ခိုတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဝမ်းဘဲ (ဟင်္သာ) တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဘုတ်ငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ တင်ကျီးငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊

၁၂၄။ ယစ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ စက္ကဝါက်ငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ မျောက်လှောင် တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဇီဝဇိုးငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ များစွာသော ရှဥ့်နက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဝံလိုငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ထိုးသုတ်ဆောင်ယူတတ်ကုန်သော သိန်းစွန် ငှက်တို့သည်လည်းကောင်း များပြားကုန်၏။

၁၂၅။ ဥဗျိုင်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကျေးသားငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ရှူးပျံတို့သည်လည်းကောင်း၊ စမရီတို့သည်လည်းကောင်း များပြားကုန်၏။ ကာရေနိယမည်သော ငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ တိလကမည်သော ငှက်တို့သည်လည်းကောင်း ထိုအိုင်ကို မှီ၍ အသက်မွေးလျက် ရှိကုန်၏။

၁၂၆။ ခြင်္သေ့တို့သည်လည်းကောင်း၊ ကျားတို့သည်လည်းကောင်း၊ သစ်တို့သည်လည်း ကောင်း၊ ဝံပုလွေ, အောင်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ မျောက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ကိန္နရာတို့သည်လည်းကောင်း ငါ၏ ကျောင်းသင်္ခမ်းအနီး၌ ထင်ကုန်၏။

၁၂၇။ ငါသည် ထိုအနံ့တို့ကို နမ်းရှူလျက်လည်းကောင်း၊ သစ်သီးတို့ကို စားလျက်လည်းကောင်း၊ နံ့သာရေကို သောက်လျက်လည်းကောင်း ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ နေ၏။

၁၂၈။ ဧဏီမည်သော သားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဝက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငယ်သော ရုပ်သွင်သဏ္ဌာန်ရှိကုန်သော ချေ (ဂျီ) တို့သည်လည်းကောင်း၊ မီးပူဇော်သူတို့သည်လည်း ကောင်း၊ဟူးရားသင်သောသူတို့သည်လည်းကောင်း ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ နေကြကုန်၏။

၁၂၉။ ဟင်္သာတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကြိုးကြာတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဥဒေါင်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ သာလိကာငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဥဩတို့သည်လည်းကောင်း၊ ထိုတောင် ၌ ကြောင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ကုပ်သလုပ် (ဇီးကွက်) ငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ တောင်သူ ကြီးငှက်တို့သည်လည်းကောင်း များစွာ ရှိကုန်၏။

၁၃၀။ မြေဘုတ်ဘီလူးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဒါနောဘီလူးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကုမ္ဘဏ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ရက္ခိုသ်ဘီလူးတို့သည်လည်းကောင်း များစွာ ရှိကုန်၏။ ဂဠုန်တို့သည်လည်းကောင်း၊ နဂါးတို့သည်လည်းကောင်း ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်း အနီး၌ နေကြကုန်၏။

၁၃၁။ တန်ခိုးအာနုဘော်ကြီးကုန်သော ငြိမ်သက်သော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ တည်ကြည် ကုန်သော တရားကို့ဆောင်ကုန်သော သစ်နက်ရေအပေါ်ရုံကို ဝတ်ကုန်သော ရသေ့အားလုံး တို့သည် ရသေ့ပရိက္ခရာဝန်ဖြင့် ပြည့်ကုန်၍ သာလျှင် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ နေကြကုန်၏။

၁၃၂။ (ထိုရသေ့တို့သည် ) ထမ်းပိုး တစ်ပြန်ခန့်မျှကိုသာလျှင် ကြည့်ရှုကုန်လျက် ရင့် ကျက်သော ပညာဉာဏ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ ငြိမ်သက်သော ဖြစ်ခြင်း ရှိကုန်ပြီးလျှင် လာဘ်ရမှု, မရမှုဖြင့် ရောင့်ရဲကြလျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ နေကုန်၏။

၁၃၃။ ထိုအခါ၌ ထိုရသေ့တို့သည် လျှော်တေသင်္ကန်းကို ခါကုန်လျက် သစ်နက်ရေကို ပုတ်ခတ်ကုန်ပြီးလျှင် မိမိတန်ခိုးအစွမ်းတို့ဖြင့် ထောက်ပံ့အပ်ကုန်သည်ဖြစ်၍ ကောင်းကင်၌ သွားလာကြကုန်၏။

၁၃၄။ ထိုရသေ့တို့သည် ရေကို မခပ်ကုန်။ ထင်းကိုလည်းကောင်း၊ မီးပူဇော်ရန် ထင်းကိုလည်းကောင်း မဆောင်ကုန်။ အလိုလိုသာလျှင် ပြည့်စုံကုန်၏။ ဤအကျိုးကား တန်ခိုး ပြာဋိဟာ၏ အကျိုးပင်တည်း။

၁၃၅။ ထိုရသေ့တို့သည် ‘ဆင်ပြောင်ကြီးတို့ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း ကင်း ကုန်သော ခြင်္သေ့တို့ကဲ့သို့လည်းကောင်း’ ကြေးခွက်ကို ယူ၍ တောအလယ်၌ နေကြကုန်၏။

၁၃၆။ အချို့သောရသေ့တို့သည် အနောက်ကျွန်းသို့ (အစာရှာမှီးခြင်းငှါ) သွားကြကုန်၏၊ အချို့သော ရသေ့တို့သည် အရှေ့ကျွန်းသို့ (အစာရှာမှီးခြင်းငှါ) သွားကြကုန်၏၊ အချို့သော ရသေ့တို့ကား မြောက်ကျွန်းသို့ (အစာရှာမှီးခြင်းငှါ) သွားကြကုန်၏၊ ထိုရသေ့တို့သည် မိမိ တန်ခိုးအစွမ်းကို အမှီပြုကုန်၏။

၁၃၇။ ထိုထိုကျွန်းမှ ဆွမ်းကို ဆောင်ယူ၍ တစ်ပေါင်းတည်း ဘုဥ်းပေးသုံးဆောင်ကြကုန်၏၊ အရပ်တစ်ပါးသို့ ဖဲသွားကြကုန်သော ထက်မြက်သော တန်ခိုးရှိကုန်သော တာဒိဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံကုန်သော ရသေ့အားလုံးတို့၏ -

၁၃၈။ သစ်နက်ရေအသံကြောင့် ထိုအခါ၌ တောသည် ဆူညံလျက် ရှိ၏၊ ကြီးသော လုံ့လရှိတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား ထက်မြက်သော အကျင့်ရှိကုန်သော အကျွန်ုပ်၏ ထို တပည့်တို့သည် ဤသို့ သဘောရှိပါကုန်၏။

၁၃၉။ အကျွန်ုပ်သည် ထိုတပည့်တို့ဖြင့် ခြံရံလျက် အကျွန်ုပ်၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ နေပါ၏၊ မိမိအလုပ်ဖြင့် နှစ်သက်စေအပ်ကုန်သော ဆုံးမအပ်ကုန်သော တပည့်တို့သည် အညီအညွတ် လာကုန်၏။

၁၄၀။ မိမိအလုပ်၌ တွယ်တာနှစ်သက်ကြကုန်သော သီလရှိကုန်သော ရင့်ကျက်သော ပညာရှိကုန်သော အပ္ပမညာတို့၌ လိမ္မာကုန်သော ထိုတပည့်တို့သည် အကျွန်ုပ်ကို အားရ နှစ်သက်စေပါကုန်၏။

၁၄၁။ လောကသုံးပါကို သိတော်မူသော ပေးလှူဖွယ် ပစ္စည်းဝတ္ထုတို့ကို ခံတော်မူထိုက် သော ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် အခါကို သိတော်မူ၍ ကြွလာတော်မူ၏။

၁၄၂။ သစ္စာလေးပါးကို ထိုးထွင်းသိမြင်တော်မူသော ကိလေသာတို့ကို ပူပန်စေတတ်သော လုံ့လနှင့် ပြည့်စုံသော ရင့်ကျက်သော ဉာဏ်ရှိတော်မူသော မုနိအစစ်ဖြစ်သော မြတ်စွာဘုရားသည် ကြွလာတော်မူပြီးလျှင် သပိတ်ကို ယူ၍ ဆွမ်းခံအလို့ငှါ ကြွရောက်လာတော်မူ၏။

၁၄၃။ ငါသည် ကြွလာတော်မူသော ပဒုမုတ္တရမည်သော မြတ်စွာဘုရားကို မြက်အခင်းကို ခင်း၍ အင်ကြင်းပန်းတို့ဖြင့် ဖြန့်ကြဲပူဇော်ခဲ့၏။

၁၄၄။ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားကို ထိ်ုင်စေတော်မူပြီးလျှင် ရွှင်လန်းသော, ထိတ်လန့်သော စိတ်ရှိသည် ဖြစ်၍ တောင်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လျက် အကျော်နံ့သာကို ယူ၏။

၁၄၅။ နတ်ရနံ့လှိုင်သော အိုးစရည်းမျှရှိသော ပိန္နဲသီးကို ယူခဲ့၍ ပခုံး၌ တင်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရား ထံသို့ ချဥ်းကပ်ခဲ့၏။

၁၄၆။ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားအား ပိန္နဲသီးကို ပေးလှူပြီး၍ အကျော်နံ့သာကိုလည်း လိမ်းကျံခဲ့၏၊ ကြည်လင်ဝမ်းမြောက်သော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ငါသည် ဘုရားမြတ်ကို ရှိခိုးခဲ့၏။

၁၄၇။ လောကသုံးပါးကို သိတော်မူသော ပေးလှူဖွယ် ပစ္စည်းဝတ္ထုတို့ကို ခံယူတော်မူ ထိုက်သော ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် ရသေ့တို့၏ အလယ်၌ ထိုင်နေတော်မူ၍ ဤဆိုမည့် ဂါထာတို့ကို ဟောတော်မူ၏။

၁၄၈။ အကြင်သူသည် ငါဘုရားအား ပိန္နဲသီးကိုလည်းကောင်း၊ အကျော်နံ့သာကိုလည်း ကောင်း၊ နေရာကိုလည်းကောင်း ပေးလှူ၏။ ထိုသူကို ငါသည် ဗျာဒိတ်စကား မိန့်ကြား ပေအံ့၊ မိန့်ကြားမည့် ငါ၏ စကားကို နာယူကြကုန်လော့။

၁၄၉။ ရွာ၌ ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် တော၌ ဖြစ်စေ၊ တောင်ဝှမ်းတို့၌ ဖြစ်စေ၊ လိုဏ်ဂူတို့၌ ဖြစ်စေ ဤသူ၏ စိတ်ကို သိ၍ စားဖွယ်သည် ဖြစ်ပေါ်လတ္တံ့။

၁၅၀။ ဤသူသည် နတ်ပြည်၌လည်းကောင်း၊ လူ့ပြည်၌လည်းကောင်း ဖြစ်ရသည်ရှိသော် စားဖွယ် အစာတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အဝတ်တို့ဖြင့်လည်းကောင်း ပရိသတ်ကို ရောင့်ရဲနှစ်သိမ့် ရလတ္တံ့။

၁၅၁။ ဤသူသည် ကပ်ရောက်ရတိုင်းသော လူအဖြစ်, နတ်အဖြစ်ဟူသမျှတို့၌ သူတစ်ပါး တို့ မလှုပ်ချောက်ချားနိုင်သော စည်းစိမ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ကျင်လည်ရလတ္တံ့။

၁၅၂။ ကမ္ဘာသုံးသောင်းတို့ပတ်လုံး နတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့၊ စကြဝတေးမင်းလည်း အကြိမ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် ဖြစ်ရလတ္တံ့။

၁၅၃။ ခုနစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် နတ်မင်းအဖြစ်ကိုလည်း ပြုရလတ္တံ့၊ ပြန့်ပြောများ ပြားသော ပဒေသရာဇ်မင်းအဖြစ်သည်ကား ဂဏန်းအားဖြင့် မရေမတွက်နိုင်။

၁၅၄။ ကမ္ဘာတစ်သိန်းထက်၌ ဩက္ကာကမင်းမျိုး၌ ဖြစ်သော အမည်အားဖြင့် ဂေါတမမည်သော မြတ်စွာဘုရားသည် လောက၌ ပွင့်တော်မူလတ္တံ့။

၁၅၅။ ထိုဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ တရားတို့၌ တရားသည် ဖန်ဆင်းအပ်သော အမွေခံ သားတော်ဖြစ်လျက် အာသဝတရား အလုံးစုံတို့ကို ပိုင်းခြားသိပြီးလျှင် အာသဝမရှိဘဲ နေရ လတ္တံ့ (ဟု ဟောတော်မူ၏)။

၁၅၆။ အကြင်ငါသည် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရ၏၊ ထိုငါသည် ကောင်းစွာ ရအပ်သော လာဘ်ကို (လာဘ်ကောင်း လာဘ်မြတ်ကို) ရအပ်ပေ၏၊ ငါသည် ဝိဇ္ဇာသုံးပါးတို့ကို ရအပ် ကုန်ပြီ၊ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာပြုကျင့်အပ်ပေပြီ။

၁၅၇။ ရွာ၌ ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် တော၌ ဖြစ်စေ၊ တောင်ဝှမ်းတို့၌ ဖြစ်စေ၊ လိုဏ်ဂူတို့၌ ဖြစ်စေ ငါ၏ စိတ်အကြံကို သိ၍ စားဖွယ်အစာသည် ငါ့အား အခါခပ်သိမ်း ဖြစ်ပေါ်လျက် ရှိ၏။

၁၅၈။ ငါသည် ကိလေသာတို့ကို ရှို့မြှိုက်လောင်ကျွမ်းစေအပ်ကုန်ပြီ။ပ။ အာသဝမရှိဘဲ နေရ၏။

၁၅၉။ ငါ၏ လာခြင်းကား။ပ။ လိုက်နာပြုကျင့်အပ်ပြီ။

၁၆၀။ ပဋိသမ္ဘိဒါလေးပါး။ပ။ ကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဥပသီဝမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ငါးခုမြောက် ဥပသီဝတ္ထေရအပါန် ပြီး၏။

၆-နန္ဒကတ္ထေရအပဒါန ၁၆၁။ ငါသည် ရှေးအခါက ငှက်တို့ တွန်မြူးရာ တော၌ သားမုဆိုး ဖြစ်ခဲ့၏၊ ချေ (ဂျီ) သမင်ကို ရှာမှီးသည်ရှိသော် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို ဖူးမြင်ရ၏။

၁၆၂။ ထိုအခါ သစ္စာလေးပါးကို သိတော်မူသော အလိုုလို ဖြစ်တော်မူသော ရန်သူတို့သည် မအောင်အပ်သော အနုရုဒ္ဓါမည်သော ထိုပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို အလိုရှိတော် မူသည်ဖြစ်၍ တောသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

၁၆၃။ ငါသည် တိုင်လေးလုံးတို့ကို ယူ၍ လေးဌာန၌ စိုက်ထူထား၏၊ (စိုက်ထူပြီးသော်) မဏ္ဍပ်ကို ကောင်းစွာ ပြုလုပ်၍ ပဒုမ္မာကြာတို့ဖြင့် ဆောင်းမိုး၏။

၁၆၄။ မဏ္ဍပ်မိုးပြီး၍ မြတ်စွာဘုရား (ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ) ကို ရှိခိုး၏၊ ထိုအရပ်၌ပင် လေးကို ပစ်ချ၍ ရဟန်းဘောင်၌ ရဟန်းပြုခဲ့၏။

၁၆၅။ ရဟန်းပြု၍ မကြာမြင့်မီ ငါ့အား အနာသည် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏၊ ငါသည် ရှေးကံကို အောက်မေ့၍ ထိုအရပ်၌ ကွယ်လွန်ခဲ့၏။

၁၆၆။ ငါသည် ရှေးကံနှင့် ယှဥ်သည် ဖြစ်၍ တုသိတာနတ်ပြည်သို့ ရောက်ရပေ၏၊ ထို တုသိတာနတ်ပြည်၌ ရွှေဗိမာန်သည် (ငါ့အား) အလိုရှိတိုင်း ဖြစ်လေ၏။

၁၆၇။ (ငါ့အား) နတ်မြင်းတစ်ထောင် ကသော နတ်ယာဥ်သည် တည်ရှိ၏၊ ငါသည် ထို ယာဥ်သို့ တက်စီး၍ အလိုရှိသော အရပ်သို့ သွားရပေ၏။

၁၆၈။ ထိုအခါ ငါ သွားသည် ရှိသော် နတ်ဖြစ်သော ငါ၏ ထက်ဝန်းကျင်မှ ယူဇနာ တစ်ရာတိုင်အောင် မဏ္ဍပ်သည် ငါ့အား ဆောင်းမိုးလျက် ရှိ၏။

၁၆၉။ ငါသည် ပန်းအခင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအပ်သော အိပ်ရာ၌ အိပ်ရ၏၊ ကောင်းကင်မှလည်း ပဒုမ္မာကြာ (မိုး) တို့သည် အခါခပ်သိမ်း ရွာသွန်းလျက် ရှိကုန်၏။

၁၇၀။ တံလျှပ်သည် တလျှပ်လျှပ် တုန်လှုပ်လျက် နေသည် ပူလျက်ရှိသော်လည်း ငါ့ကို နေသည် မပူလောင်ချေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် မဏ္ဍပ်လှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၇၁။ ငါသည် ဒုဂ္ဂတိဘဝကို လွန်မြောက်ခဲ့၏၊ ငါသည် အပါယ်တံခါးတို့ကို ပိတ်အပ် ကုန်ပြီ။ မဏ္ဍပ်၌လည်းကောင်း၊ သစ်ပင်ရင်း၌လည်းကောင်း ပူပန်ခြင်းသည် ငါ့အား မရှိချေ။

၁၇၂။ ငါသည် မြေဟူသော အမှတ်သညာကို အဓိဋ္ဌာန်ပြု၍ သမုဒ္ဒရာဆားငန်ရေကို ကူး နိုင်ပေ၏၊ ထိုငါသည် ကုသိုလ်ကံကို ကောင်းစွာ ပြုအပ်၏။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဘုရားအား ပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၇၃။ ငါသည် ကောင်းကင်၌ ခရီးလမ်း မဟုတ်သည်ကိုလည်း ခရီးလမ်းသဖွယ် ပြုလုပ်၍ ကောင်းကင်၌ သွားလာနိုင်ပေ၏၊ ကောင်းစွာ ပြုအပ်သော ငါ၏ ကံသည် အံ့ဩဖွယ်ရှိပါပေစွ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဘုရားအား ပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၇၄။ ငါသည် ရှေး၌ နေဖူးသော ခန္ဓာအစဥ် (ရှေး ဘဝ) ကို သိနိုင်ပေ၏၊ ဒိဗ္ဗစက္ခု အဘိညာဥ်ကို သုတ်သင်အပ်ပေပြီ၊ ငါ့အား အာသဝတရားတို့ ကုန်လေပြီ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်း သည် ဘုရားအား ပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၇၅။ ငါသည် ရှေး၌ ဖြစ်သော (ဗြာဟ္မဏ) ဇာတ်ကို စွန့်အပ်ပေပြီ၊ ငါသည် မြတ်စွာဘုရား၏ ရင်နှစ်သားတော် ဖြစ်၍ သူတော်ကောင်းတရား၌လည်း အမွေခံသူ ဖြစ်၏။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဘုရားအား ပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၇၆။ ငါသည် တရားတည်းဟူသော တံခွန်ရှိသူ, တရားတည်းဟူသော အမွေခံရှိသူဖြစ်၍ သာကီဝင်မင်းတို့၏ ရှေ့သွားခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားကို အားရနှစ်သိမ့် စေအပ်ပေပြီ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဘုရားအား ပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၇၇။ လောက၏ ရှေ့သွား သာကီဝင်မင်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားကိုလည်း ဆည်းကပ်လုပ်ကျွေး၍ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းလမ်းကို မြတ်စွာဘုရားအား မေးလျှောက်ခဲ့၏။

၁၇၈။ မေးလျှောက်အပ်သော မြတ်စွာဘုရားသည် နက်နဲသိမ်မွေ့သော နိဗ္ဗာန်ကို ဟောပြ တော်မူ၏၊ ငါသည် ထိုမြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်ကို နာယူရခြင်းကြောင့် အာသဝေါ ကုန်ခြင်းသို့ ရောက်ရပေ၏။

၁၇၉။ ငါ၏ ကောင်းစွာ ပြုအပ်သော ကံသည် အံ့ဩဖွယ် ရှိပါပေစွ၊ ငါသည် အာသဝေါ တရားအားလုံး ကုန်ခန်းသူဖြစ်၍ ပဋိသန္ဓေမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပေ၏၊ ယခုတစ်ဖန် ဘဝသစ်သည် ငါ့အား မရှိတော့ပြီ။

၁၈၀။ ငါသည် ကိလေသာတို့ကို။ပ။ အာသဝ မရှိဘဲ နေရ၏။

၁၈၁။ ငါ၏ လာခြင်းကား။ပ။ လိုက်နာပြုကျင့်အပ်ပြီ။

၁၈၂။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း။ပ။ ကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်နန္ဒကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ခြောက်ခုမြောက် နန္ဒကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၇-ဟေမကတ္ထေရအပဒါန ၁၈၃။ ထိုအခါ၌ အနောမမည်သော ရသေ့သည် တောင်ဝှမ်းအထွတ်ကို အမှီပြု၍ သင်္ခမ်းကျောင်းကို ကောင်းစွာ ဆောက်လုပ်ပြီးလျှင် သစ်ရွက်မိုးကျောင်း၌ နေ၏။

၁၈၄။ ထိုရသေ့အား ကျင့်ဖွယ်ကိစ္စသည် ပြီးစီးလေ၏၊ မိမိ၏ တန်ခိုးအစွမ်း၌ အပြီးသို့ ရောက်လေ၏၊ မိမိ၏ ရသေ့ရဟန်းအဖြစ်၌ ရဲရင့်သူ ဖြစ်၏၊ ကိလေသာတို့ကို ပူပန်စေတတ် သော လုံ့လ, ရင့်ကျက်သော ပညာရှိသော ရသေ့ ဖြစ်ပေ၏။

၁၈၅။ ထိုရသေ့သည် မိမိအယူဝါဒ၌ ရဲရင့်သူ ဖြစ်၍ သူတစ်ပါးအယူဝါဒ၌လည်း ကျွမ်း ကျင်ပေ၏၊ မြေအတတ်, ကောင်းကင်အတတ်၌ ကျော်ကြားသူ ဖြစ်၍ ဥပ္ပါတကျမ်း၌လည်း ကျွမ်းကျင်ပေ၏။

၁၈၆။ စိုးရိမ်ခြင်း ကင်းပေ၏၊ မြဲသော လုံ့လရှိပေ၏၊ နည်းပါးသော အာဟာရရှိပေ၏၊ အစာအာဟာရ၌ တပ်မက်မှု မရှိပေ၊ ရရသမျှနှင့် ရောင့်ရဲပေ၏၊ ဈာန်ဝင်စားလေ့ရှိပေ၏၊ ဈာန်၌ မွေ့လျော်သော ရသေ့ဖြစ်ပေ၏။

၁၈၇။ ထိုအခါ၌ မဟာကရုဏာတော်ရှိတော်မူသော ရဟန်းမြတ်ဖြစ်တော်မူသော ထို ပိယဒဿီမြတ်စွာဘုရားသည် သတ္တဝါတို့ကို ကယ်တင်တော်မူလိုသည် ဖြစ်၍ မဟာကရုဏာဖြင့် ဖြန့်တော်မူ၏။

၁၈၈။ ရဟန်းမြတ်ဖြစ်တော်မူသော ပိယဒဿီမြတ်စွာဘုရားသည် ကျွတ်ထိုက်သော သတ္တဝါကို မြင်လတ်သော် စကြဝဠာတစ်ထောင်တိုင်အောင်လည်း ကြွသွားတော်မူ၍ ဆုံးမတော် မူ၏။

၁၈၉။ ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် ငါ့ကို ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်တော်မူလိုသည် ဖြစ်၍ ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းသို့ ကြွလာတော်မူ၏၊ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားကို ရှေးက မြင်လည်း မမြင်ဖူး ချေ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူ၏ စကားကိုမျှ ကြားလည်း မကြားဖူးပေ။

၁၉၀။ ငါသည် ဥပ္ပါတကျမ်းတို့ကိုလည်းကောင်း၊ အိပ်မက်ကျမ်းတို့ကိုလည်းကောင်း၊ လက္ခဏာကျမ်းတို့ကိုလည်းကောင်း ကောင်းစွာ ပြသလျက် ရှိ၏။ မြေအတတ်, ကောင်းကင် အတတ်၌ ကျော်ကြားသူဖြစ်၍ နက္ခတ်အတတ်, ဗျာကရုဏ်းအတတ်တို့၌ ကျွမ်းကျင်ပေ၏။

၁၉၁။ ထိုငါသည် မြတ်စွာဘုရား၏ တရားစကားကို ကြားနာရ၍ ထိုမြတ်စွာဘုရား၌ စိတ်ကို ကြည်လင်စေခဲ့၏။ ရပ်သော်လည်းကောင်း၊ ထိုင်သော်လည်းကောင်း အခါခပ်သိမ်း (မြတ်စွာဘုရားကို) အောက်မေ့ခဲ့၏။

၁၉၂။ ငါသည် ဤသို့ အောက်မေ့လတ်သော် မြတ်စွာဘုရားသည်လည်း အောက်မေ့တော် မူ၏၊ မြတ်စွာဘုရားကို အောက်မေ့သော ငါ့အား ထိုခဏ၌ ပီတိသည် ဖြစ်ပေါ်လျက် ရှိ၏။

၁၉၃။ မြတ်စွာဘုရားသည် လျောက်ပတ်သော ကာလကို စွဲ၍လည်း ငါ့ထံသို့ တစ်ဖန် ကြွတော်မူလာ၏၊ ကြွရောက်လာသော်လည်း ဤပုဂ္ဂိုလ်ကား ရဟန်းမြတ်ဖြစ်သော မြတ်စွာဘုရားဟု ငါသည် မသိပေ။

၁၉၄။ အစဥ်သနားတော်မူတတ်သော မဟာကရုဏာတော်ရှိတော်မူသော ပိယဒဿီမြတ်စွာဘုရားသည် နတ်နှင့်တကွသော လောက၌ ငါသည် ဘုရားပင်တည်းဟု မိမိကိုယ်ကို သိစေ တော်မူ၏။

၁၉၅။ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု သိလတ်သော် ပိယဒဿီမြတ်စွာဘုရား၌ မိမိစိတ်ကို ကြည်လင်စေ၍ ဤစကားကို လျှောက်ထား၏။

၁၉၆။ အခြားတစ်ပါးသောသူတို့သည် အင်းပျဥ်၌လည်းကောင်း၊ ပလ္လင်၌လည်းကောင်း၊ အခြေတပ်သော ညောင်စောင်းတို့၌လည်းကောင်း ထိုင်ပါကုန်၏။ တရားအားလုံးကို သိမြင် တော်မူသော မြတ်စွာဘုရား အရှင်ဘုရားသည်လည်း ရတနာဖြင့် ပြီးသော နေရာ၌ ထိုင်တော် မူပါ။

၁၉၇။ ထိုအခါ ငါသည် ရတနာအလုံးစုံဖြင့် ပြီးသော အင်းပျဥ်ကို ဖန်ဆင်း၍ တန်ခိုးဖြင့် ဖန်ဆင်းအပ်သော ထိုအင်းပျဥ်ကို ပိယဒဿီမြတ်စွာဘုရားအား ပေးလှူခဲ့၏။

၁၉၈။ ထိုအခါ ငါသည် တန်ခိုးဖြင့် ဖန်ဆင်းအပ်သော ရတနာအင်းပျဥ်၌ ထိုင်နေတော်မူ သော မြတ်စွာဘုရားအား အိုးစရည်းခန့်ရှိသော ဇမ္ဗုသပြေသီးကို ပေးလှူခဲ့၏။

၁၉၉။ မြတ်စွာဘုရားသည် ငါ့အား ရွှင်လန်းခြင်းကို ဖြစ်စေ၍ ဘုဥ်းပေးသုံးဆောင် တော်မူ၏၊ ထိုအခါ၌ ငါသည် စိတ်ကို ကြည်လင်စေ၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးခဲ့၏။

၂၀၀။ လောက၏ အကြီးအမှူးဖြစ်တော်မူသော လူတို့ထက် မြတ်တော်မူသော ပိယဒဿီ မြတ်စွာဘုရားသည် ရတနာဖြင့် ပြီးသော နေရာ၌ နေတော်မူလျက် ဤဂါထာတို့ကို ဟော တော်မူ၏။

၂၀၁။ အကြင်သူသည် ငါဘုရားအား ရတနာဖြင့် ပြီးသော အင်းပျဥ်ကိုလည်းကောင်း၊ အမြိုက်ဆေးသဖွယ်ဖြစ်သော ဇမ္ဗုသပြေသီးကိုလည်းကောင်း ပေးလှူ၏။ ထိုသူ့ကို ငါသည် ဗျာဒိတ်စကား မိန့်ကြားပေအံ့၊ မိန့်ကြားမည့် ငါ၏ စကားကို နာယူကြကုန်လော့။

၂၀၂။ ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ကမ္ဘာတို့ပတ်လုံး နတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့၊ စကြဝတေးမင်းလည်း ခုနစ်ဆယ့်ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြစ်လတ္တံ့။

၂၀၃။ သုံးဆယ့်နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် နတ်တို့ကို အစိုးရသူဖြစ်၍ နတ်မင်းအဖြစ်ကို ပြုရ လတ္တံ့၊ ပြန့်ပြောသော ပဒေသရာဇ်မင်းအဖြစ်သည်ကား ဂဏန်းအားဖြင့် မရေတွက်နိုင်။

၂၀၄။ ကောင်းစွာ ပြုလုပ်အပ်သော ရွှေပလ္လင်ကိုလည်းကောင်း၊ ငွေပလ္လင်ကိုလည်း ကောင်း၊ ပတ္တမြားနီပလ္လင်ကိုလည်းကောင်း၊ ရတနာမျိုးစုံပလ္လင်ကိုလည်းကောင်း များစွာ ရလတ္တံ့။

၂၀၅။ ထိုအခါ၌ ဘုန်းကံနှင့် ပြည့်စုံသော ဤသူ့ကို စင်္ကြံသွားဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း များစွာသော ပလ္လင်တို့သည် ခြံရံကုန်လတ္တံ့။

၂၀၆။ အထွတ်တပ်သော ပြာသာဒ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ မြတ်သောသူတို့အားသာ ထိုက်တန်သော အိပ်ရာနေရာသည်လည်းကောင်း ဤသူ၏ စိတ်ကို သိ၍ ထိုခဏ၌ ဖြစ်ပေါ် ကုန်လတ္တံ့။

၂၀၇။ ခပ်သိမ်းသော တန်ဆာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်ကုန်သော, ရွှေခါးကြိုးရှိကုန်သော, ရွှေတန်ဆာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအပ်ကုန်သော, လှံချွန်းတောင်းလက်စွဲကုန်သော -

၂၀၈။ ဆင်စီးသူရဲတို့သည် တက်စီးအပ်ကုန်သော ခြောက်သောင်းသော ဆင်တို့သည် ဤ သူ့ကို ခြံရံကုန်လတ္တံ့။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ရတနာအင်းပျဥ်ကို လှူရခြင်း၏ အကျိုး ပေတည်း။

၂၀၉-၂၁၀။ ခပ်သိမ်းသော တန်ဆာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်ကုန်သော ၊ အမျိုးအားဖြင့် အာဇာနည် မျိုးဖြစ်ကုန်သော ၊ သိန္ဓောမြင်းမျိုးဖြစ်ကုန်သော ၊ လျင်မြန်စွာ ဆောင်လေ့ရှိကုန် သော၊ သက်တင်ရေးကဲ့သို့သော လေးကို ဆောင်ကုန်သော မြင်းစီးသူရဲတို့ တက်စီးအပ် ကုန်သည့် ထိုသိန္ဓောမြင်းပေါင်း ခြောက်သောင်းတို့သည်လည်း ဤသူ့ကို ခြံရံကုန်လတ္တံ့။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ရတနာအင်းပျဥ်ကို လှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၂၁၁-၂၁၂။ ခပ်သိမ်းသော တန်ဆာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်ကုန်သော ၊ ကျားသစ်ရေ သို့မဟုတ် ကျားရေဖြင့် ကျက်အပ်ကုန်သော ၊ မြဲမြံစွာ ဖွဲ့အပ်ကုန်သော ၊ အလံကို စိုက်ထူထား ကုန်သော ၊ ချပ်မိန်ညိုဝတ်လျက် လေးလက်နက် စွဲကိုင်ကုန်သော ရထားစီးသူရဲတို့သည် တက်စီးအပ်ကုန်သော ရထားပေါင်း ခြောက်သောင်းတို့သည် ဤသူ့ကို အမြဲခြံရံကုန်လတ္တံ့။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းသည် ရတနာအင်းပျဥ်ကို လှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၂၁၃။ နို့ညှစ်အပ်ကုန်သော (အမွေးနီကုန်သော ) နွားမပေါင်း ခြောက်သောင်းတို့သည် နွားလားဥသဘ အပါအဝင် ဖြစ်ကုန်သော နွားငယ်တို့ကို ဖြစ်စေကုန်လတ္တံ့။ ဤသို့ ဖြစ်ရ ခြင်းသည် ရတနာ အင်းပျဥ်ကို လှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၂၁၄-၂၁၅။ အလုံးစုံသော တန်ဆာဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်ကုန်သော ၊ ဆန်းကြယ်သော အဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ကုန်သော ၊ ပုလဲသွယ်ပတ္တမြားနားတောင်း ဆင်ယင်ကုန်သော ၊ ကော့တက်သော မျက်တောင်ရှိကုန်သော ၊ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုတတ်ကုန်သော ၊ အမှတ်သညာ ကောင်းလျက် သေးသွယ်သော ခါးရှိကုန်သော ၊ တစ်သောင်းခြောက်ထောင် အရေအတွက် ရှိကုန်သော မိန်းမတို့သည် ဤသူ့ကို အမြဲ ခြံရံကုန်လတ္တံ့။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ရတနာ အင်းပျဥ်ကို လှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၂၁၆။ ကမ္ဘာတစ်ထောင့်ရှစ်ရာထက်၌ စက္ခုငါးမျိုးရှိတော်မူသော ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား သည် (မောဟတည်းဟူသော) အမိုက်တိုက်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၍ လောက၌ ပွင့်တော်မူလတ္တံ့။

၂၁၇။ ထိုဂေါတမမြတ်စွာဘုရားအား ဖူးမြင်ခြင်းကို စွဲ၍ ကြောင့်ကြမရှိဘဲ ရဟန်းပြု လတ္တံ့၊ မြတ်စွာဘုရားကို အားရနှစ်သက်စေ၍ သာသနာတော်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့။

၂၁၈။ ထိုဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်ကို ကြားနာရ၍ ကိလေသာတို့ကို ပယ် သတ်လတ္တံ့၊ အာသဝတရား အားလုံးတို့ကို ပိုင်းခြားသိပြီးလျှင် အာသဝမရှိဘဲ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုရလတ္တံ့ (ဟု ဟောတော်မူ၏)။

၂၁၉။ ဝန်ဆောင်နွားလားနှင့် တူသော ငါ၏ ဝီရိယသည် ယောဂကုန်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ပို့ ဆောင်ပေ၏၊ ငါသည် မြတ်သော အကျိုးကို တောင့်တလျက် သာသနာတော်၌ နေရပေ၏။

၂၂၀။ ဤဘဝကား ငါ့အား နောက်ဆုံးပေတည်း၊ အဆုံးစွန်သော ဘဝ ဖြစ်ပေ၏၊ အာသဝေါတရားအားလုံး ကုန်ပြီ၊ (ယခု) ငါ့အား တစ်ဖန် ဘဝသစ်သည် မရှိတော့ပြီ။

၂၂၁။ ငါသည် ကိလေသာတို့ကို ရှို့မြှိုက်လောင်ကျွမ်းစေအပ်ပြီ။ပ။ အာသဝမရှိဘဲ နေရ၏။

၂၂၂။ ငါ၏ လာခြင်းကား။ပ။ လိုက်နာပြုကျင့်အပ်ပြီ။

၂၂၃။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း။ပ။ ကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဟေမကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ခုနစ်ခုမြောက် ဟေမကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၈-တောဒေယျတ္ထေရအပဒါန ၂၂၄။ ထိုအခါ ကေတုမတီပြည်မြတ်၌ ရဲရင့်သော လုံ့လနှင့် ပြည့်စုံသော အဇိတဉ္ဇယ မည်သော မင်းသည် တိုင်းပြည်ကို စိုးအုပ်၍ နေ၏။

၂၂၅။ မေ့လျော့သော ထိုမင်း၏ (နိုင်ငံ၌) တောတွင်းသူပုန်တို့သည် ထကြွသောင်းကျန်း ကုန်၏၊ ထိုအခါ၌ ခိုးသားဓားပြတို့သည်လည်း အခွင့်ရကြကုန်လျက် တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီး ကြကုန်၏။

၂၂၆။ အစွန်အဖျားကျသော တိုင်းပြည်မြို့ရွာသည် ပျက်စီးလတ်သော် ရန်သူတို့ကို ဆုံးမ တတ်သော မင်းသည် မင်းမှုထမ်းတို့ကိုလည်းကောင်း၊ စစ်တပ်တို့ကိုလည်းကောင်း လျင်မြန် စွာ စုဝေးစေ၏။ ထို (စုဝေးပြီးသော) အခါ၌ ရန်သူကို နှိမ်နင်းလေ၏။

၂၂၇။ ထိုအခါ ဆင်စီးသူရဲတို့သည်လည်းကောင်း၊ မြင်းစီးသူရဲတို့သည်လည်းကောင်း၊ လွှားကာစွဲ၍ ထိုးပစ်တတ်သောသူရဲတို့သည်လည်းကောင်း၊ လေးသမားတို့သည်လည်း ကောင်း၊ ထင်ရှားသော မင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း ထိုသူအားလုံးတို့သည် စုဝေးကြ ကုန်၏။

၂၂၈။ ထိုအခါ စားဖိုသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဆေတ္တာသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ရေချိုး ပေးသမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ပန်းသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ အောင်မြင်ပြီး သော စစ်ပွဲရှိသောသူတို့သည်လည်းကောင်း ထိုသူအားလုံးတို့သည် စုဝေးကြကုန်၏။

၂၂၉။ ထိုအခါ ချပ်မိန်ညိုဝတ်ဆင်သော သန်လျက်ကိုင် ယောကျာ်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ ချပ် မိန်ညိုဝတ်ဆင်ပြီးသော လေးကိုင်ယောကျာ်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကြမ်းကြုတ်ကုန်သော အောင်မြင်ပြီးသော စစ်ပွဲရှိသူတို့သည်လည်းကောင်း ထိုသူအားလုံးတို့သည်လည်း စုဝေးလျက် ရှိကြကုန်၏။

၂၃၀။ ထိုအခါ အရပ်သုံးပါးမှ ယိုကျသော အမုန်ရှိကုန်သော, အသက်ခြောက်ဆယ် အရွယ်တိုင်မှ ခွန်အားဆုတ်ယုတ်ကုန်သော, ရွှေကြိုးတန်ဆာရှိကုန်သော မာတင်္ဂဆင်မျိုး အား လုံးတို့သည် စုဝေးကြကုန်၏။

၂၃၁။ ထိုအခါ အအေးကိုလည်းကောင်း၊ အပူကိုလည်းကောင်း၊ အဟုန်ဖြင့် တက်ရောက် ထိုးပစ်ခြင်းကိုလည်းကောင်း သည်းခံနိုင်ကုန်သော, လေ့ကျင့်အပ်ပြီးသော စစ်တိုက်မှုရှိကုန် သော စစ်သည် သူရဲအားလုံးတို့သည် စုဝေးကြကုန်၏။

၂၃၂။ ထိုအခါ ခရုသင်းသံလည်းကောင်း၊ စည်ကြီးသံလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ဥတုကြောင့် ဖြစ်သော အသံလည်းကောင်း ထိုအသံတို့ဖြင့် ရွှင်လန်းစေတတ်ကုန်သော ထိုစစ်သည် အားလုံးတို့သည် စုဝေးကြကုန်၏။

၂၃၃။ ထိုအခါ တံကျင်သုံးခွရှိသော လှံနှင့် မန္တာန်အတတ်တို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ချပ် ဝတ်မှိန်းတို့ဖြင့်လည်းကောင်း ထိုးပစ်တတ်သော ရန်သူတို့ကို ကျစေ (တွန်းလှန်) နိုင်သော စစ်သည်အားလုံးတို့သည် စုဝေးကြကုန်၏။

၂၃၄။ ထိုအခါ ထိုအဇိတဉ္ဇယမင်းသည် ဤသူတို့ကို အဘယ်မှာ အရှင်ထားရအံ့နည်းဟု စုံစမ်းထောက်လှမ်း၍ ခြောက်သောင်းသောသူတို့ကို တံကျင်၌ (လျှို၍) ထိတ်လန့်စေ၏။

၂၃၅။ အဇိတဉ္ဇယမင်းသည် ဪ တရားမဲ့လေစွ၊ ငရဲသို့ ကျသည်ရှိသော် ဘယ်အခါ၌ လွတ် တော့အံ့နည်းဟု လူတို့သည် အသံပြုကုန်ကြ၏။ (ဟစ်အော်ကြကုန်၏)။

၂၃၆။ ထိုအခါ ငါသည် အိပ်ရာ၌ အိပ်သည်ရှိသော် ငရဲကို မြင်ရ၏၊ နေ့ညဥ့်ပတ်လုံး အိပ်စက်၍ မရ၊ တံကျင်ဖြင့် ငါ့ကို ခြိမ်းချောက်ကုန်၏။

၂၃၇။ မေ့လျော့သော မင်းပြုခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဆင်ယာဥ်, မြင်းယာဥ်ဖြင့်လည်း ကောင်း၊ စစ်သည်ဗိုလ်ပါဖြင့်လည်းကောင်း အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။ ထိုအားလုံးတို့သည် ငါ့ကို ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ကုန်၊ အခါခပ်သိမ်း ပူပန်စေကုန်၏။

၂၃၈။ ငါ့အား သားသမီးတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မယားတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အလုံးစုံ သော တိုင်းပြည်ဖြင့်လည်းကောင်း အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။ ငါသည် ရဟန်းပြုရပါမူ ကောင်းလေစွ၊ သွားရာ “ဂတိ”လမ်းကို သုတ်သင်ရတော့အံ့။

၂၃၉။ အလုံးစုံသော တန်ဆာဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်ကုန်သော, ရွှေကြိုးရှိကုန်သော, ရွှေကကြိုး တန်ဆာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအပ်ကုန်သော, -

၂၄၀။ မှိန်းချွန်းလက်စွဲကုန်သော သူရဲတို့သည် တက်စီးအပ်ကုန်သော မာတင်္ဂဆင် အပေါင်း ခြောက်သောင်းတို့ကို ငါသည် မငဲ့့ကွက်ဘဲ စစ်မြေပြင်၌ ပယ်စွန့်၍ မိမိအမှုဖြင့် ပြင်းစွာပူလောင်သည်ဖြစ်၍ ရဟန်းဘောင်သို့ ထွက်ခဲ့၏။

၂၄၁။ အလုံးစုံသော တန်ဆာဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်ကုန်သော, အမျိုးအားဖြင့် အာဇာနည် မျိုး, သိန္ဓောမျိုးဖြစ်ကုန်သော, လျင်မြန်စွာ ဆောင်နိုင်ကုန်သော, -

၂၄၂။ ချပ်မိန်ညိုဝတ်လျက် လေးကို စွဲကိုင်သော မြင်းစီးသူရဲတို့သည် တက်စီးအပ် ကုန်သော ထိုအလုံးစုံသော မြင်းပေါင်းခြောက်သောင်းတို့ကို စွန့်၍ ရဟန်းဘောင်သို့ ထွက် ခဲ့၏။

၂၄၃။ အလုံးစုံသော တန်ဆာဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်ကုန်သော, ကျားသစ်ရေ သို့မဟုတ် ကျားရေဖြင့် ကျက်အပ်ကုန်သော, မြဲမြံစွာ ဖွဲ့လျက် အလံစိုက်ထူထားကုန်သော ထိုအလုံးစုံ သော ရထားပေါင်း ခြောက်သောင်းတို့ကို ပယ်စွန့်၍ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။

၂၄၄။ အလုံးစုံသော နို့ရေခံ ရွှေခွက်နှင့်တကွ ဖြစ်ကုန်သော နွားမပေါင်း ခြောက် သောင်းတို့ကို စွန့်၍ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။

၂၄၅။ အလုံးစုံသော တန်ဆာဖြင့် တန်ဆာဆင်အပ်ကုန်သော, ဆန်းကြယ်သော အဝတ် တန်ဆာကို ဝတ်ကုန်သော, ပုလဲသွယ်, ပတ္တမြားနားတောင်းကို ဆင်ယင်ကုန်သော -

၂၄၆။ ကော့တက်သော မျက်တောင်ရှိ၍ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုတတ်ကုန်သော, အမှတ်သညာ ကောင်းလျက် သေးသွယ်သော ခါးရှိကုန်သော ထိုမိန်းမပေါင်း ခြောက်သောင်းတို့ကို စွန့်၍ ငိုကြွေးမြည်တမ်းကုန်စဥ် ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။

၂၄၇။ ခပ်သမ်းသော အခြင်းအရာဖြင့် ပြည့်စုံလုံလောက်ကုန်သော ရွာပေါင်း ခြောက် သောင်းတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုတိုင်းပြည်ကိုလည်းကောင်း စွန့်၍ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင် ရောက်ခဲ့၏။

၂၄၈။ ငါသည် မြို့မှ ထွက်၍ ဟိမဝန္တာသို့ ချဥ်းကပ်ခဲ့၏၊ ဘာဂီရထီမြစ်ကမ်း၌ သင်္ခမ်း ကျောင်းကို ပြုလုပ်ဖန်ဆင်းခဲ့၏။

၂၄၉။ ငါသည် သစ်ရွက်မိုးကျောင်းကို ဆောက်လုပ်ပြီးလျှင် မီးတင်းကုပ်ကိုလည်း ပြု လုပ်၏၊ ငါသည် အားထုတ်အပ်သော လုံ့လရှိသည်ဖြစ်၍ နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်အပ်သော စိတ်ရှိလျက် သင်္ခမ်းကျောင်း၌ နေ၏။

၂၅၀။ မဏ္ဍပ်၌လည်းကောင်း၊ သစ်ပင်ရင်း၌လည်းကောင်း၊ ဆိပ်ငြိမ်ရာ ကျောင်း၌လည်း ကောင်း၊ ဈာန်ဝင်စားလေ့ရှိသော ငါ့အား ထိတ်လန့်မှု မရှိချေ။ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးဘျမ်း ကို မမြင်ရချေ။

၂၅၁။ ထိုအခါ မဟာကရုဏာရှိတော်မူသော, ရဟန်းမြတ်ဖြစ်တော်မူသော, သုမေဓာမည်သော မြတ်စွာဘုရားသည် ဉာဏ်တော်ရောင်ဖြင့် ထွန်းတောက်ပတော်မူလျက် လောက၌ ပွင့် တော်မူ၏။

၂၅၂။ ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းအနီး၌ တန်ခိုးကြီးသော နတ်သည် ရှိသည် ဖြစ်၏၊ ထိုအခါ ဘုရားပွင့်တော်မူသည်ရှိသော် ထိုနတ်သည် ငါ့ကို ပြောကြားခဲ့၏။

၂၅၃။ စက္ခုငါးမျိုးရှိတော်မူသော သုမေဓာမည်သော မြတ်စွာဘုရားသည် လောက၌ ပွင့်တော်မူလျက် ရှိ၏၊ အလုံးစုံသော လူအပေါင်းကို ကယ်တင်တော်မူ၏၊ ထိုမြတ်စွာဘုရား သည် သင့်ကိုလည်း ကယ်တင်တော်မူလတ္တံ့ဟု ပြောကြား၏။

၂၅၄။ နတ်၏ စကားကို ကြားရ၍ ထိုခဏ၌ (ငါ့အား) ထိတ်လန့်ခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ငါသည် ‘ဘုရား ဘုရား’ဟု စဥ်းစားကြံဆလျက် သင်္ခမ်းကျောင်းကို သိုမှီးသိမ်းဆည်းခဲ့၏။

၂၅၅။ ငါသည် မီးပူဇော်ရန် ထင်းကိုလည်း ပယ်စွန့်၍ အခင်းကို သိိုမှီးပြီးလျှင် သင်္ခမ်း ကျောင်းကို ရှိခိုးလျက် တောမှ ထွက်ခဲ့၏။

၂၅၆။ ထိုတောမှ စန္ဒကူးကို ယူ၍ နတ်ထက်နတ် ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားကို ရှာမှီးလျက် တစ်ရွာမှ တစ်ရွာသို့လည်းကောင်း၊ တစ်မြို့မှ တစ်မြို့သို့လည်းကောင်း မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ခဲ့၏။

၂၅၇။ ထိုအခါ၌ လောက၏ ရှေ့သွားဖြစ်တော်မူသော သုမေဓာမြတ်စွာဘုရားသည် သစ္စာ လေးပါးတရားကို ပြတော်မူလျက် များစွာသော လူအပေါင်းကို သိစေတော်မူ၏။

၂၅၈။ ငါသည် လက်အုပ်ချီလျက် စန္ဒကူးကို ဦးခေါင်း၌ တင်ထား၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် ဤဂါထာတို့ကို လျှောက်ဆိုခဲ့၏။ -

၂၅၉။ မုလေးပန်း (မိုးစွေပန်း) သည် ပွင့်သည်ရှိသော် (အပင်၏) အနီး၌သာ ကြိုင်လှိုင် လျက် ရှိပါ၏၊ ကြီးသော လုံ့လရှိတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား အရှင်ဘုရားသည် ဂုဏ်တော် ရနံ့ဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးတို့ကို ကြိုင်လှိုင်စေတော်မူပါပေ၏။

၂၆၀။ စံကားပန်းသည်လည်းကောင်း၊ ကံ့ကော်ပန်းသည်လည်းကောင်း၊ စစ်ကြီးပန်း, ဆပ်သွားပန်းသည်လည်းကောင်း၊ အင်ကြင်းပန်းတို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်ကုန်လတ်သော် လေအောက်သို့သာ ကြိုင်လှိုင်လျက် ရှိပါပေ၏။

၂၆၁။ အကျွန်ုပ်သည် အရှင်ဘုရား၏ (ဂုဏ်တော်) ရနံ့ကို ကြားရ၍ ဟိမဝန္တာမှ ဤအရပ်သို့ လာခဲ့ပါ၏၊ လုံ့လကြီးမားတော်မူသော လောက၏ အကြီးအမှူးဖြစ်တော်မူသော အခြံအရံ များတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား အရှင်ဘုရားကို ပူဇော်ပါ၏။

၂၆၂။ ငါသည် မြတ်သော စန္ဒကူးဖြင့် လောက၏ ရှေ့သွားဖြစ်တော်မူသော သုမေဓာ မြတ်စွာဘုရားကို လိမ်းကျံပူဇော်ခဲ့၏၊ မိမိစိတ်ကို ကြည်ညိုစေ၍ ထိုခဏ၌ ဆိတ်ဆိတ်သာလျှင် ရပ်တည်၏။

၂၆၃။ လောက၏ အကြီးအမှူးဖြစ်၍ လူတို့ထက် မြတ်တော်မူသော သုမေဓာမည်သော မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းသံဃာ (အလယ်) ၌ ထိုင်တော်မူ၍ ဤဂါထာတို့ကို ဟောတော်မူ၏။

၂၆၄။ အကြင်သူသည် ငါ၏ ဂုဏ်တော်တို့ကို ချီးကျူး၏၊ စန္ဒကူးကိုလည်း ပူဇော်၏၊ ငါသည် ထိုသူ့ကို ဗျာဒိတ်စကား မိန့်ကြားတော်မူအံ့၊ မိန့်ကြားမည့် ငါ၏ စကားကို နာယူကြ ကုန်လော့။

၂၆၅။ ဤသူသည် နှစ်ဆယ့်ငါးကမ္ဘာတို့ပတ်လုံး နာယူအပ်သော စကားရှိသော ဖြောင့် မတ်တည်ကြည်သော တန်ခိုးကြီးသော ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် အရောင်ရှိသော ဗြဟ္မာ ဖြစ်လတ္တံ့။

၂၆၆။ ကမ္ဘာနှစ်ထောင့်ခြောက်ရာတို့ပတ်လုံး နတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့၊ စကြဝတေး မင်းလည်း အကြိမ်တစ်ထောင် ဖြစ်လတ္တံ့။

၂၆၇။ သုံးဆယ့်သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် နတ်တို့ကို အစိုးရသူဖြစ်၍ နတ်မင်းအဖြစ်ကို ပြုရ လတ္တံ့၊ ပြန့်ပြောသော ပဒေသရာဇ်မင်းအဖြစ်သည်ကား ဂဏန်းအားဖြင့် မရေတွက်နိုင်။

၂၆၈။ ဤသူသည် ထိုနတ်ပြည်မှ စုတေလတ်သော် လူ့ဘဝသို့ ရောက်လတ္တံ့၊ (ထိုအခါ) ကောင်းမှုကံနှင့် ယှဥ်သည်ဖြစ်၍ ဗြဟ္မာမင်း၏ အဆွေဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏအမျိုး ဖြစ်လတ္တံ့။

၂၆၉။ ဗေဒင်ကို သရဇ္ဈာယ်တတ်သော ဗေဒင်ကို ဆောင်သော ဗေဒင်သုံးပုံတို့၌ တစ်ဖက် ကမ်းရောက် တတ်မြောက်သော လက္ခဏာသုံးပါး၁နှင့် ပြည့်စုံသော ဗာဝရီမည်သော ဗြာဟ္မဏ သည် ရှိ၏။

၂၇၀။ ဤသူသည် ထိုဗြာဟ္မဏ၏ တပည့်ဖြစ်၍ ဗေဒင်သုံးပုံတို့ကို တစ်ဖက်ကမ်းရောက် တတ်မြောက်သူ ဖြစ်လတ္တံ့၊ သာကီဝင်မင်းသားတို့၏ ရှေ့သွားခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ -

၂၇၁။ သိမ် မွေ့ သော ပြဿနာတို့ ကို မေး လျှောက်ြ ပီး လျှင် ကောင်း မှုအစုကို ပွါး များ စေ လျ က် အာသဝတရား အားလုံးတို့ကို ပိုင်းခြားသိကာ အာသဝမရှိဘဲ နေရလတ္တံ့ (ဟု ဟော တော်မူ၏)။

၂၇၂။ ငါ့အား မီးသုံးပါးတို့ ငြိမ်းကုန်ပြီ၊ ဘဝအားလုံံးတို့ကို ပယ်နုတ်အပ်ကုန်ပြီ၊ အာသဝတရား အားလုံးတို့ကို ပိုင်းခြားသိ၍ အာသဝ မရှိဘဲ နေရ၏။

၂၇၃။ ငါသည် ကိလေသာတို့ကို ရှို့မြှိုက်လောင်ကျွမ်းစေအပ်ကုန်ပြီ။ပ။ အာသဝမရှိဘဲ နေရ၏။

၂၇၄။ ငါ၏ လာခြင်းကား။ပ။ လိုက်နာပြုကျင့်အပ်ပါပြီ။

၂၇၅။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း။ပ။ လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်တောဒေယျမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ရှစ်ခုမြောက် တောဒေယျတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။ ၁။ လက္ခဏာသုံးပါးကား ကောသောဟိတ၊ ပဟူတဇိဝှ၊ ဥဏ္ဏာလောမ။

၉-ဇတုကဏ္ဏိတ္ထေရအပဒါန ၂၇၆။ ငါသည် ဟံသာဝတီမြို့၌ သူဌေးသား ဖြစ်ခဲ့၏၊ ထိုအခါ၌ ငါသည် ကာမဂုဏ်တို့ကို အပြည့်အစုံ ခံစားရပေ၏။

၂၇၇။ ထိုအခါ ငါသည် ပြာသာဒ်သို့ တက်၍ စည်းစိမ်တို့ကို ခံစားသုံးဆောင်၏၊ ထိုပြာသာဒ် ထက်၌ ကခြင်း, သီခြင်းတို့ဖြင့် ခံစားရပေ၏။

၂၇၈။ ငါ့အလို့ငှါ မောင်းကြေးနင်းနှင့် တကွသော တူရိယာတို့ကို တီးမှုတ်ကြကုန်သည် ဖြစ်၍ အလုံးစုံသော မိန်းမတို့သည် ကခုန်ကြကုန်လျက် ငါ၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်ကြကုန်သည် သာတည်း။

၂၇၉။ စေလာပိကာမည်သောသူတို့သည်လည်းကောင်း၊ လာမဏိကာမည်သောသူတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကုဉ္ဇဝါသီမည်သောသူတို့နှင့်တကွ မဇ္ဈိ ကာမည်သောသူတို့သည်လည်း ကောင်း၊ လင်္ဃိကာမည်သောသူတို့သည်လည်းကောင်း၊ သောကဇ္ဈာယီမည်သောသူတို့သည်လည်းကောင်း အခါခပ်သိမ်း ငါ့ကို ခြံရံကုန်၏။

၂၈၀။ များစွာသော မောင်းကြေးနင်းတီးသူတို့သည်လည်းကောင်း၊ အိုးစည်တီးသူတို့သည်လည်း ကောင်း၊ ကချေသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သီချင်းဆို၍ ကသူတို့သည်လည်း ကောင်း၊ ကချေသည်မတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဇာတ်ဆရာတို့သည်လည်းကောင်း အခါခပ် သိမ်း ငါ့ကို ခြံရံကုန်၏။

၂၈၁။ ကောင်းစွာ ဆည်းကပ်တတ်ကုန်သော ဆတ္တာသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ရေချိုး ပေးသမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ စားဖိုသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ပန်းသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ အညစ်အကြေး ပယ်တတ်သောသူ (ချေးတွန်းသမား) တို့သည်လည်းကောင်း၊ လက်ပန်းသည် (လက်ဝှေ့သမား) တို့သည်လည်းကောင်း ထိုအလုံးစုံသောသူတို့သည် ငါ့ကို အခါခပ်သိမ်း ခြံရံကုန်၏။

၂၈၂။ အတတ်ပညာသင်ပြီး၍ ဆည်းကပ်မှုကို ပြုကုန်သော သူတို့သည် မြူးထူးပျော်ပါး ကစားကြကုန်သည်ရှိသော် ငါသည် ‘တာဝတိံသာနတ်ပြည်၌ သိကြားမင်းကဲ့သို့’ နေ့နှင့် ညဥ့် ကို မသိတော့ချေ။

၂၈၃။ အလုံးစုံသော ခရီးရှည်သွားသောသူတို့သည်လည်းကောင်း၊ ခရီးတိုသွားသောသူတို့သည်လည်းကောင်း၊ သူတောင်းစားတို့သည်လည်းကောင်း၊ အထီးကျန်သူတို့သည်လည်း ကောင်း များစွာသောသူတို့သည် တောင်ရမ်းကြကုန်သည် ဖြစ်၍ ငါ၏ အိမ်သို့ အမြဲ ချဥ်း ကပ်လာကြကုန်၏။

၂၈၄။ ကောင်းမှုမျိုးစေ့၏ စိုက်ပျိုးရာ လယ်ယာမြေကောင်းသဖွယ်ဖြစ်ကုန်သော အမြတ် ဆုံးဖြစ်သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် ငါ၏ ကောင်းမှုကို ပွါးကြစေကုန်လျက် ငါ့အိမ်သို့ ကြွလာကုန်၏။

၂၈၅။ အလုံးစုံကုန်သော ပဋဂလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ လဋုကလူမျိုးတို့သည်လည်း ကောင်း၊ နိဂဏ္ဌလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ပုပ္ဖသာဋကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ တေဒဏ္ဍိကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဧကသိခါလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြကုန်၏။

၂၈၆။ တက္ကတွန်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ လုယက်တတ်သူတို့သည်လည်းကောင်း၊ နွား ကျင့်နွားကြံ ရှိသူတို့သည်လည်းကောင်း၊ နတ်ပြည်ရောက်ရန် ဒေဝဓမ်ရှိသူတို့သည်လည်း ကောင်း၊ မြူအညစ်အကြေးကို ဆောင်တတ်သူတို့သည်လည်းကောင်း ထိုသူတို့သည် ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြကုန်၏။

၂၈၇။ အရံအတားကို ပြုတတ်ကုန်သော (ပရိတ်ရွတ်) သူတို့သည်လည်းကောင်း၊ ငြိမ် သက်ခြင်းသို့ ရောက်ကုန်သော သူတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကောဓပုဂ္ဂနိကမည်သော လူမျိုး များစွာတို့သည်လည်းကောင်း၊ ခြိုးခြံစွာ ကျင့်သောသူတို့သည်လည်းကောင်း၊ တော၌ လှည့့်လည်ကျက်စားသော (ရသေ့) တို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြကုန်၏။

၂၈၈။ ဩဍ္ဍကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဒမိဠလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ သာကုဠ လူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ မလဝါဠကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ သဝရလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ယောနကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြကုန်၏။

၂၈၉။ အန္ဓကတိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဦးပြည်းအားလုံးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကောဋကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဟနုဝိန္ဒကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ အာရာဝစိန ရဋ္ဌလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြကုန်၏။

၂၉၀။ အလသန္တကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ပလ္လဝကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဓမ္မရလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ နိဂ္ဂလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဂေဟိကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ စေတတိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း ခပ်သိမ်းသော သူတို့သည် ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြကုန်၏။

၂၉၁။ မဓုရဇ်တိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကောသလတိုင်းသားတို့သည်လည်း ကောင်း၊ ကလိင်္ဂတိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဟတ္ထိပုရတိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဣသိန္ဒတိုင်းသား, မက္ကလတိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြကုန်၏။

၂၉၂။ များစွာသော စေလာဝကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ အာရဗ္ဘလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဩဃုဠှလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ မေဃလလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ခုဒ္ဒကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ သုဒ္ဒကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာရောက် ကြကုန်၏။

၂၉၃။ ရောဟဏလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ သိန္ဓဝလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ စိတကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဧကကဏ္ဏိကလူမျိုးတို့သည်လည်းကောင်း၊ သုရဋ္ဌလူမျိုး တို့သည်လည်းကောင်း၊ အပရန္တတိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြ ကုန်၏။

၂၉၄။ သုပ္ပါရကတိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကုမာရတိုင်းသားတို့သည်လည်း ကောင်း၊ မလ္လတိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း၊ သုဝဏ္ဏဘူမိတိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဝဇ္ဇီတိုင်းသား, အင်္ဂတိုင်းသားတို့သည်လည်းကောင်း ထိုအလုံးစုံသောသူတို့သည် ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြကုန်၏။

၂၉၅။ ကျူထရံသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ရက်ကန်းသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သားရေနယ်သမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ သစ်ရွေ (သစ်ခုတ်) သမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ အလုပ်သမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ အိုးထိန်းသည်တို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာ ရောက်ကြကုန်၏။

၂၉၆။ ရွဲ (ကျောက်သွေး) သမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ပန်းပဲ, ပန်းတင်းသမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ပန်းထိမ်သမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ အထည်သည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သလွဲ (သံဖြူ) သမားတို့သည်လည်းကောင်း ထိုသူအားလုံးတို့သည် ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြ ကုန်၏။

၂၉၇။ လေး (မြား) သမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ပန်းပွတ်သမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ရက်ကန်း သမားတို့သည်လည်းကောင်း၊ နံ့သာသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ခဝါသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊အပ်ချုပ်သမားတို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြကုန်၏။

၂၉၈။ ဆီသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ထင်းသည်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ရေထမ်းသမား တို့သည်လည်းကောင်း၊ အစေခံတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဟင်းချက်သမားတို့သည်လည်း ကောင်း၊ သူပရက္ခ (ဟင်းချက်စောင့်) မည်သောသူတို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာ ရောက်ကြကုန်၏။

၂၉၉။ တံခါးမှူးတို့သည်လည်းကောင်း၊ မြင်းစီးသူရဲတို့သည်လည်းကောင်း၊ အကျဥ်းသားတို့သည်လည်းကောင်း၊ ပန်းမှိုက်သွန် (မိလ္လာသမား) တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဆင်စီးသူရဲ တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဆင်ထိန်းတို့သည်လည်းကောင်း ငါ့အိမ်သို့ လာရောက်ကြကုန်၏။

၃၀၀။ ငါသည် အာနန္ဒာမင်းကြီးအား ငါ၏ ဥစ္စာကို ပေးလှူ၏၊ ငါသည် အဆင်းခုနစ်ပါး ရှိသော ရတနာဖြင့် ယုတ်လျော့သော ဥစ္စာကို ပြည့်စေ၏။

၃၀၁။ အမျိုးမျိုးသော အဆင်းအရောင်ရှိကုန်သော အလုံးစုံသော အကြင် များစွာသော လူတို့ကို ငါသည် ပြောကြားအပ်ကုန်၏၊ ငါသည် ထိုသူတို့၏ စိတ်ကို သိ၍ ရတနာဖြင့် ရောင့်ရဲစေခဲ့၏။

၃၀၂။ သာယာသော စကားတို့ကို ပြောဆိုကုန်သည်ရှိသော် စည်တို့ကို တီးအပ်ကုန်သည် ရှိသော် ခရုသင်းတို့ကို မှုတ်အပ်ကုန်သည်ရှိသော် ငါသည် မိမိအိမ်၌ မွေ့လျော်၏။

၃၀၃-၃၀၄။ ထိုအချိန်၌ စက္ခုငါးမျိုးရှိတော်မူသော ဘုန်းတော်ကြီးတော်မူသော ထို ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် ကုန်ပြီးသော အာသဝရှိသော တပည့်ရဟန်း တစ်သိန်းတို့နှင့် တကွ လမ်းခရီး၌ ကြွသွားတော်မူ၏၊ (ထိုအခါ) အရပ်မျက်နှာအားလုံးတို့ကို ‘ဆီမီးတိုင် ကဲ့သို့’ ထွန်းလင်းစေလျက် တောက်ပတော်မူ၏။

၃၀၅။ မြတ်စွာဘုရား ကြွသွားတော်မူသည်ရှိသော် စည်အားလုံးတို့သည် မြည်ဟည်း လျက် ရှိကြကုန်၏၊ ‘တက်လာသော နေမင်းကဲ့သို့’ ထိုမြတ်စွာဘုရား၏ အရောင်သည် ထွက် ပေါ်လျက် ရှိပေ၏။

၃၀၆။ ထိုခဏဝယ် တံခါးရွက်ကြားမှလည်း ဝင်သော ရောင်ခြည်တော်ကြောင့် အိမ် အတွင်း၌ ပြန့်ပြောသော အလင်းရောင်သည် ဖြစ်ပေါ်လေ၏။

၃၀၇။ ငါသည် မြတ်စွာဘုရား၏ အရောင်တော်ကို ဖူးမြင်ရ၍ အခြွေအရံတို့ကို ပြောဆို၏၊ ဘုရားမြတ်သည် ဤလမ်းခရီးသို့ ဧကန်မုချ ကြွလာတော်မူ၏။

၃၀၈။ ငါသည် ပြာသာဒ်မှ လျင်မြန်စွာ သက်ဆင်း၍ ဈေးအတွင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့၏၊ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ ဤစကားကို လျှောက်ထား၏။

၃၀၉။ ပဒုမုတ္တရအမည်ရှိသော မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်အား အစဥ်သနားတော်မူစေ သတည်း၊ ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတစ်သိန်းတို့နှင့်တကွ လျှောက်ထားချက်ကို လက်ခံ တော်မူ၏။

၃၁၀။ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားကို ပင့်ဖိတ်၍ မိမိအိမ်သို့ ပင့်ဆောင်ခဲ့၏၊ ထိုအိမ်၌ ထမင်း, အဖျော်ဖြင့် မြတ်စွာဘုရားကို ရောင့်ရဲစေခဲ့၏။

၃၁၁။ ငါသည် တာဒိဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ဘုရားမြတ်၏ ဆွမ်းစားပြီးသော အခါကို သိ၍ အင်္ဂါတစ်ရာရှိသော တူရိယာဖြင့် ဘုရားမြတ်ကို လုပ်ကျွေးပူဇော်ခဲ့၏။

၃၁၂။ လောကသုံးပါးကို သိတော်မူ၍ ပေးလှူဖွယ် ပစ္စည်းဝတ္ထုတို့ကို ခံယူတော်မူ ထိုက်သော ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် အိမ်တွင်း၌ ထိုင်နေတော်မူလျက် ဤဂါထာတို့ကို ဟောတော်မူ၏။

၃၁၃။ အကြင်သူသည် ငါဘုရားကို တူရိယာတို့ဖြင့် လုပ်ကျွေးပူဇော်၏၊ ထမင်း, အဖျော် ကိုလည်း ငါ့အား ပေးလှူ၏၊ ထိုသူ့ကို ငါသည် ဗျာဒိတ်စကား မိန့်ကြားတော်မူအံ့၊ မိန့် ကြားမည့် စကားကို နာယူကြကုန်လော့။

၃၁၄။ ဤသူသည် ရွှေငွေအသုံးအဆောင်နှင့်တကွ အစားအစာ ပေါများသူဖြစ်၍ လေးကျွန်းလုံး၌ တစ်မင်းတည်းသော စကြဝတေးမင်းအဖြစ်ကို ပြုရလတ္တံ့။

၃၁၅။ ငါးပါးသီလတို့ကို ဆောက်တည်၍ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရားဆယ်ပါး၌ မွေ့လျော် လျက် ပရိသတ်ကို ဆောက်တည်ပြီး ဖြစ်စေလျက် ကျင့်စေလတ္တံ့။

၃၁၆။ ကောင်းစွာ တန်ဆာဆင်အပ်ကုန်သော စည်တူရိယာ တစ်သိန်းတို့သည် ဤသူ့ကို အမြဲ တီးမှုတ်ဖျော်ဖြေကုန်လတ္တံ့။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် လုပ်ကျွေးပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုး ပေတည်း။

၃၁၇။ ကမ္ဘာသုံးသောင်းတို့ပတ်လုံး နတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့၊ ခြောက်ဆယ့်လေးကြိမ် တိုင်တိုင့်နတ်တို့ကို အစိုးရလျက် နတ်မင်းအဖြစ်ကို ပြုရလတ္တံ့။

၃၁၈။ ခြောက်ဆယ့်လေးကြိမ်တိုင်တိုင် စကြဝတေးမင်း ဖြစ်လတ္တံ့၊ ပြန့်ပြောသော ပဒေသရာဇ်မင်း အဖြစ်သည်ကား ဂဏန်းအားဖြင့် မရေတွက်နိုင်။

၃၁၉။ ကမ္ဘာတစ်သိန်းထက်၌ ဩက္ကာကမင်းမျိုး၌ ဖြစ်သော အနွယ်အားဖြင့် ဂေါတမ အမည်ရှိသော မြတ်စွာဘုရားသည် လောက၌ ပွင့်တော်မူလတ္တံ့။

၃၂၀။ ကပ်ရောက်ရတိုင်းသော လူအဖြစ်, နတ်အဖြစ်ဟူသမျှတို့၌ မယုတ်လျော့သော စည်း စိမ်ရှိသည် ဖြစ်၍ လူ့ဘဝသို့ ရောက်ရလတ္တံ့။

၃၂၁။ ဗေဒင်ကို သရဇ္ဈာယ်တတ်သူဖြစ်၍ ဗေဒင်သုံးပုံတို့၌ တစ်ဖက်ကမ်းရောက် တတ် မြောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီးလျှင် မြတ်သော အကျိုးကို ရှာမှီးလျက် ဤမြေပြင်၌ လှည့် လည်ရလတ္တံ့။

၃၂၂။ ထိုသူသည် နောင်အခါ၌ ရဟန်းပြုပြီးလျှင် ဖြူစင်သော ကုသိုလ်အကြောင်း ရင်းသည် တိုက်တွန်းအပ်သည် ဖြစ်၍ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်၌ မွေ့လျော်ရ လတ္တံ့။

၃၂၃။ ဤသူသည် သာကီဝင်မင်းတို့၏ ရှေ့သွားခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားကို အားရနှစ်သက်စေ၍ ကိလေသာတို့ကို ရှို့မြှိုက်လောင်ကျွမ်းစေပြီးလျှင် ရဟန္တာ ဖြစ်လတ္တံ့။

၃၂၄။ ‘တောအုပ်၌ ကျားမင်းကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ သားတို့သနင်း ခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့လည်းကောင်း’ ငါသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ မြတ်စွာဘုရားသာသနာတော်၌ ယခု နေရ၏။

၃၂၅။ နတ်ပြည်တွင်ဖြစ်စေ, လူ့ပြည်တွင်ဖြစ်စေ ဆင်းရဲသော အမျိုး၌လည်းကောင်း၊ အပါယ်ဒုဂ္ဂတိဘုံ၌လည်းကောင်း ငါ၏ ဖြစ်ရခြင်းကို မတွေ့မြင်ရချေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ခစားလုပ်ကျွေးရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၃၂၆။ ငါသည် ဆိတ်ငြိမ်ရာနှင့် ယှဥ်သောသူဖြစ်၍ ကိလေသာမီးငြိမ်းလျက် ဥပဓိမရှိသူ ဖြစ်ပေ၏၊ ‘ဆင်ပြောင်ကြီးသည် အနှောင်အဖွဲ့ကို ဖြတ်၍ နေသကဲသို့’ ငါသည် အာသဝ မရှိဘဲ နေရ၏။

၃၂၇။ ငါသည် ကိလေသာတို့ကို ရှို့မြှိုက်လောင်ကျွမ်းစေအပ်ကုန်ပြီ။ပ။ အာသဝ မရှိဘဲ နေရပေ၏။

၃၂၈။ ငါ၏ လာခြင်းကား။ပ။ လိုက်နာပြုကျင့်အပ်ပါပြီ။

၃၂၉။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း။ပ။ လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဇတုကဏ္ဏိမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ကိုးခုမြောက် ဇတုကဏ္ဏိတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၁၀-ဥဒေနတ္ထေရအပဒါန ၃၃၀။ ဟိမဝန္တာ၏ အနီး၌ ပဒုမမည်သော တောင်သည် ရှိ၏၊ ထိုတောင်၌ ငါသည် သင်္ခမ်းကျောင်းကို ကောင်းစွာ ဆောက်လုပ်အပ်၏၊ သစ်ရွက်မိုးကျောင်းကို ကောင်းစွာ ပြုလုပ်ဖန်ဆင်းအပ်၏။

၃၃၁။ ထိုတောင်၌ စိတ်နှလုံး မွေ့လျော်စေနိုင်သည်ဖြစ်၍ ကောင်းသော ဆိပ်ကမ်းရှိသော မြစ်တို့သည် စီးဆင်းလျက် ရှိကုန်၏၊ ကြည်လင်အေးမြသော ရေရှိသော မြစ်တို့သည် အခါခပ်သိမ်း စီးဆင်းလျက် ရှိကုန်၏။

၃၃၂။ ငါးဖယ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးတန်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးပတ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးရံ့, ငါးကြင်းတို့သည်လည်းကောင်း ဤငါးတို့သည် မြစ်တို့ကို တင့်တယ် စေကုန်လျက် အခါခပ်သိမ်း မြစ်၌ နေကြကုန်၏။

၃၃၃။ ရေခံတက်ပင်, ပြည့်စင်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ငုစပ်ပင်, သခွတ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း သရက်, သပြေတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းအပ်ကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၃၄။ မှန်ကူပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ မျက်နှာပန်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ မာယာ ကာရိမည်သော သစ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်ကြကုန်သည်ရှိသော် နတ်ရနံ့တို့ဖြင့် ကြိုင် လှိုင်ကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၃၅။ စစ်ကြီးပင်, မိုးစွေပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ကံ့ကော်ပင်, အင်ကြင်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်ကြကုန်သည်ရှိသော် နတ်ရနံ့တို့ကို ကြိုင်လှိုင်စေကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်း ကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၃၆။ ကြို့ပင်, ထင်းရှူးပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ တမာပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ အဋ္ဌင်္ဂမည်သော သစ်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်ကြကုန်သည်ရှိသော် နတ်ရနံ့တို့ကို ကြိုင် လှိုင်စေကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၃၇။ သဖန်ခါးသီး, သျှိသျှားသီးတို့သည်လည်းကောင်း၊ သရက်သီး, သပြေသီး, သစ်ဆိမ့်သီးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဆီးသီးတို့သည်လည်းကောင်း၊ ချေးသီးတို့သည်လည်း ကောင်း၊ ဥသျှစ်သီးတို့သည်လည်းကောင်း ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ များစွာ ရှိကုန်၏။

၃၃၈။ ကန်စွန်းပင် (ဟင်းနုနွယ်ပင်), ကန္ဒလိပင်တို့သည် ထိုငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ ပွင့်လျက် ရှိကုန်၏၊ နတ်ရနံ့တို့ကို ကြိုင်လှိုင်စေကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ် စေကုန်၏။

၃၃၉။ သော်ကပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ တမာပင်တို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်ကြကုန် သည်ရှိသော် နတ်ရနံ့တို့ကို ကြိုင်လှိုင်စေကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေ ကုန်၏။

၃၄၀။ ထိုသင်္ခမ်းကျောင်း၌ ပုန်းညက်ပင်, တောင်ပုန်းညက်ပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ကျည်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်ကြကုန်သည်ရှိသော် နတ်ရနံ့တို့ကို ကြိုင်လှိုင်စေကုန် လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၄၁။ ဤကျောင်း၌ ကြောင်ပန်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သိရိနိဂ္ဂ္ဂုဏ္ဍိပင်တို့သည်လည်း ကောင်း၊ စံကားပန်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်ကုန်သည်ရှိသော် နတ်ရနံ့တို့ကို ကြိုင် လှိုင်စေကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၄၂။ ထိုသင်္ခမ်းကျောင်း၏ အနီး၌ လေးထောင့်ကန်သည် စက္ကဝါက်ငှက်တို့၏ တွန်မြူးရာ ဖြစ်၍ မျောက်လှေကူးတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပဒုမ္မာကြာ, ဥပ္ပလကြာတို့ဖြင့်လည်းကောင်း ဖုံး လွှမ်းလျက် ရှိ၏။

၃၄၃။ ထိုကန်သည် ကြည်လင်အေးမြသော ရေရှိ၏၊ ကောင်းမွန်သော ဆိပ်ကမ်းရှိသည် ဖြစ်၍ နှလုံးမွေ့လျော်စေနိုင်ပေ၏၊ ဖန်အဆင်းနှင့်တူသော ကြည်လင်သော ရေတို့သည် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၄၄။ ထိုရေကန်၌ ပဒုမ္မာကြာ, ပုဏ္ဍရိက်ကြာတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဥပ္ပလကြာတို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်လျက် ရှိကုန်၏။ မျောက်လှေကူးတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၄၅။ ငါးဖယ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးတန်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးပတ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ငါးရံ့, ငါးကြင်းတို့သည်လည်းကောင်း ထိုငါးတို့သည် ထိုရေအိုင်၌ ကျက်စား ကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၄၆။ ဖမ်းယူတတ်သော မိကျောင်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ ကြမ်းတမ်းသော ငါးတို့သည်လည်းကောင်း၊ လိပ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဖမ်းယူတတ်ကုန်သော စပါးကြီးမြွေတို့သည်လည်း ကောင်း များစွာ ရှိကုန်၏။ (ထိုသတ္တဝါတို့သည် ) ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေ ကုန်၏။

၃၄၇။ ဤရေကန်၌ ခိုတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဝမ်းဘဲ, ဟင်္သာတို့သည်လည်းကောင်း၊ စက္ကဝါက်ငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ တင်ကျီးငှက်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ယစ်တို့သည်လည်း ကောင်း၊ ဆက်ရက် (သာလိကာ) တို့သည်လည်းကောင်း ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ် စေကုန်၏။

၃၄၈။ ထိုရေကန်၌ နယိတပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ သရက်အနံ့ရှိသော ပန်းပင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဆပ်သွားပင်တို့သည်လည်းကောင်း ပွင့်ကြကုန်သည်ရှိသော် နတ်ရနံ့တို့ ကို ကြိုင်လှိုင်စေကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၄၉။ ခြင်္သေ့, ကျား, ကျားသစ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဝံ, ဝံပုလွေ, အောင်းတို့သည်လည်းကောင်း တော၌ လှည့်လည်ကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၅၀။ ရသေ့ပရိက္ခရာဝန်ဖြင့် ပြည့်ကုန်သော သစ်နက်ရေအပေါ်ရုံကို ဝတ်သော ရသေ့တို့သည် တော၌ အစဥ်တစိုက် လှည့်လည်ကြကုန်လျက် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေ ကုန်၏။

၃၅၁။ ထိုရသေ့တို့သည် သစ်နက်ရေတို့ကို ဆောင်ကုန်လျက် ရင့်ကျက်သော ပညာ ရှိကုန်သည် ဖြစ်၍ ငြိမ်သက်သော ဖြစ်ခြင်း ရှိကုန်၏၊ ထိုရသေ့အားလုံးတို့သည် အာဟာရ နည်းပါးကုန်လျက်ပင် ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းကို တင့်တယ်စေကုန်၏။

၃၅၂။ ထိုအခါ၌ ရသေ့တို့၏ ပရိက္ခရာကို ယူ၍ တောသို့ သက်ဝင်ပြီးလျှင် သစ်မြစ်, သစ်သီးတို့ကို စားကုန်လျက် ထိုအခါ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ နေကြကုန်၏။

၃၅၃။ ထိုရသေ့တို့သည် ထင်းကို မခွေကြကုန်၊ သောက်ရေနှင့် ခြေဆေးရေတို့ကို မခပ်ကြကုန်၊ ရသေ့အားလုံးတို့၏ အာနုဘော်ကြောင့် အလိုလိုသာလျှင် ဆောင်အပ်ပြီး ဖြစ်ပေ၏။

၃၅၄။ ဤကျောင်း၌ ရသေ့ရှစ်သောင်းလေးထောင်တိုု့ စည်းဝေးကြကုန်၏၊ ထိုရသေ့ အားလုံးတို့သည် ဈာန်ရ ရသေ့များ ဖြစ်၍ မြတ်သော အကျိုးကို ရှာမှီးလျက် ရှိကုန်၏။

၃၅၅။ ခြိုးခြံသော အကျင့်ရှိကုန်သော မြတ်သော အကျင့်ရှိကုန်သော အပ္ပနာဈာန်အကျင့်၌ တိုက်တွန်းတတ်ကုန်သော ကောင်းကင်၌ သွားလာကုန်သော ရသေ့အားလုံးတို့သည် ထိုအခါ သင်္ခမ်းကျောင်း၌ နေကုန်၏။

၃၅၆။ တည်ကြည်၍ ငြိမ်သက်ခြင်းရှိသော ရသေ့တို့သည် ငါးရက်တစ်ကြိမ် စည်းဝေး ကုန်၏၊ အချင်းချင်း ရှိခိုး၍ အရပ်မျက်နှာသို့ ရှေးရှု ဖဲသွားကုန်၏။

၃၅၇။ မာရ်ငါးပါးကို အောင်တော်မူပြီးသော တရားခပ်သိမ်းတို့၏ ကမ်းတစ်ဖက်ရောက် သိမြင်တော်မူသော ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် မောဟတည်းဟူသော အမိုက်တိုက်ကို ပယ်ဖျောက်လျက် ထိုအခိုက်၌ ပွင့်တော်မူပြီး ဖြစ်ပေ၏။

၃၅၈။ ငါ၏ သင်္ခမ်းကျောင်းအနီး၌ တန်ခိုးကြီးသောနတ်သည် ရှိ၏၊ ထိုနတ်သည် သစ္စာလေးပါးကို သိမြင်တော်မူသော ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရား (ပွင့်တော်မူကြောင်း) ကို ငါ့အား ပြောကြားလေ၏။

၃၅၉။ ရဟန်းမြတ်ဖြစ်တော်မူသော ဤပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် ပွင့်တော်မူ၏၊ အချင်း ရသေ့ လျင်မြန်စွာ သွား၍ မြတ်စွာဘုရားကို ဆည်းကပ်ချေလော့ဟု (ပြောကြား၏)။

၃၆၀။ ထိုအခါ ငါသည် နတ်၏ စကားကို ကြားရ၍ အလွန်ကြည်လင်သော စိတ်ဖြင့် သင်္ခမ်းကျောင်းကို သိုမှီး၍ တောမှ ထွက်ခဲ့၏။

၃၆၁။ ‘ပုဆိုး၌ မီးလောင်သောသူကဲ့သို့’ တစ်ညဥ့်မျှ နေ၍ သင်္ခမ်းကျောင်းမှ ထွက်ပြီး လျှင် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၏။

၃၆၂။ ပေးလှူဖွယ် ပစ္စည်းဝတ္ထုတို့ကို အလှူခံတော်မူထိုက်သော ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရား သည် သစ္စာလေးပါးတရားကို ပြတော်မူလျက် အမြိုက်နိဗ္ဗာန်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။

၃၆၃။ ကောင်းစွာ ပွင့်သော ပဒုမ္မာကြာပန်းကို ယူ၍ မြတ်စွာဘုရား၏ အနီးသို့ ချဥ်းကပ် ပြီးလျှင် ကြည်လင်ဝမ်းမြောက်သော စိတ်ရှိလျက် မြတ်စွာဘုရားအား တင်လှူပူဇော်ခဲ့၏။

၃၆၄။ ငါသည် သစ္စာလေးပါးတရားကို သိတော်မူသော ပဒုမုတ္တရအမည်ရှိသော မြတ်စွာဘုရားကို ပူဇော်ပြီးလျှင် သစ်နက်ရေကို လက်ဝဲပခုံးထက်၌ တင်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ချီးကျူး ခဲ့၏။

၃၆၅။ မြတ်စွာဘုရားသည် အကြင်ဉာဏ်တော်ကြောင့် ဤလောက၌ အာသဝမရှိဘဲ နေ တော်မူ၏၊ ထိုဉာဏ်တော်ကို ချီးကျူးပေအံ့၊ ချီးကျူးပြောဆိုသော ငါ၏ စကားကို နာယူကြ ကုန်လော့။

၃၆၆။ မြတ်စွာဘုရား အရှင်ဘုရားသည် သံသရာရေလျဥ်ကို ဖြတ်၍ သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်တော်မူပါပေ၏၊ အရှင်ဘုရား၏ တရားတော်ကို ကြားနာရ၍ ထိုသူတို့သည် တဏှာ ရေလျဥ်ကို ကူးမြောက်ကြပါကုန်၏။

၃၆၇။ အခြေနှစ်ချောင်းရှိသူ နတ်လူတို့ထက် မြတ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရား အရှင် ဘုရားသည် သတ္တဝါတို့၏ ဆရာလည်း ဖြစ်တော်မူပါပေ၏၊ မှန်ကင်းသဖွယ်လည်း ဖြစ်တော်မူ ပါပေ၏၊ တံခွန်သဖွယ်လည်း ဖြစ်တော်မူပါပေ၏၊ ယဇ်တိုင်သဖွယ်လည်း ဖြစ်တော်မူပါပေ၏၊လည်းလျောင်းရာလည်း ဖြစ်တော်မူပါပေ၏၊ ဆောက်တည်ရာလည်း ဖြစ်တော်မူပါပေ၏၊ မှီခိုရာကျွန်းသဖွယ်လည်း ဖြစ်တော်မူပါပေ၏။