အပဒါနပါဠိ (ပ)

၂၁။ ထိုညောင်စောင်း, အင်းပျဥ်ကို ပေးလှူခြင်းဖြင့် လယ်မြေကောင်းသဖွယ် ဖြစ်သော သာသနာတော်၌ ကုသိုလ်မျိုးစေ့၏ ပြည့်စုံခြင်းကြောင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည် ဖြစ်ရကုန်၏။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ထိုညောင်စောင်း, အင်းပျဥ်နေရာကို လှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၂၂။ ငါသည် ကောင်းကင်၌ အိပ်ခြင်းကို ပြုနိုင်၏၊ ဤမြေကြီးကို ဆောင်နိုင်၏၊ သတ္တဝါ တို့၌ ငါ၏ အစိုးရသည်၏ အဖြစ်ကို ပြုနိုင်၏။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ညောင်စောင်း, အင်းပျဥ် အိပ်ရာနေရာကို လှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၂၃။ ကမ္ဘာငါးထောင်ထက်၌ ကြီးသော တန်ခိုးရှိသော စကြာမင်းတို့သည် ရှစ်ကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏၊ သုံးထောင့်လေးရာသော ကမ္ဘာထက်၌ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော စကြာမင်းတို့သည် လေးကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၂၄။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်သယနဒါယကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ သုံးခုမြောက် သယနဒါယကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၄-ဂန္ဓောဒကိယတ္ထေရအပဒါန ၂၅။ ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရား၏ မြတ်သော (ထင်းရှူး) ဗောဓိပင်ပူဇော်ပွဲသည် ဖြစ်၏၊ (ရတနာ ခြူးပန်း, ခြူးနွယ်တို့ဖြင့်) ငါသည် ဆန်းကြယ်သော အိုးကို ယူ၍ နံ့သာရေကို သွန်းလောင်းလှူဒါန်းခဲ့၏။

၂၆။ (ထင်းရှူး) ဗောဓိပင်ကို ပက်ဖျန်းသွန်းလောင်းသော အခါ၌လည်း မိုးကြီးသည် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်း၏၊ မိုးကြိုးသည် ထစ်ကြိုးပေါက်ကွဲလတ်သော် ကြီးစွာသော မိုးကြိုး သံသည် ဖြစ်၏။

၂၇။ ငါသည် ထိုဗောဓိပင်ကို ပူဇော်ရာ၌ ထိုမိုးကြိုးစက်၏ အဟုန်ကြောင့်သာလျှင် သေခဲ့ရ သည် ဖြစ်၍ နတ်ပြည်၌ တည်လျက် ဤဆိုမည့် ဂါထာတို့ကို ရွတ်ဆို၏-

၂၈။ မြတ်စွာဘုရားသည် အံ့ဖွယ်ရှိပေစွ၊ တရားတော်သည် အံ့ဖွယ်ရှိပေစွ၊ ငါတို့အား ဆရာ၏ ပြည့်စုံခြင်းသည် အံ့ဖွယ်ရှိပေစွ၊ ငါ၏ ကိုယ်ကောင်သည် မြေ၌ ကျသည် ဖြစ်၍ ငါသည် နတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်ရ၏။

၂၉။ ဘုံဆင့်တစ်ရာရှိသော ငါ၏ နေရာဗိမာန်သည် မြင့်စောက်သည် ဖြစ်၍ ကောင်းကင်သို့ စွင့်စွင့်တက်၏၊ တစ်သိန်းသော နတ်သမီးတို့သည် ငါ့ကို အမြဲတမ်း ခြံရံကုန်၏။

၃၀။ ငါ့အား အနာရောဂါတို့သည် မရှိကုန်၊ ငါ့အား စိုးရိမ်ခြင်းလည်း မရှိ၊ ကိုယ်, စိတ်ပူ ပန်ခြင်းကို မမြင်စဖူး။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ကောင်းမှုကံ၏ အကျိုးပေတည်း။

၃၁။ နှစ်ထောင့်ရှစ်ရာသော ကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်၍ များ မြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “သံဝသိတ”မည်သော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ဖူး၏။

၃၂။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဂန္ဓောဒကိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ လေးခုမြောက် ဂန္ဓောဒကိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၅-ဩပဝယှတ္ထေရအပဒါန ၃၃။ ငါသည် ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားအား အာဇာနည်မြင်းကို ပေးလှူခဲ့၏၊ မြတ်စွာဘုရား အားအပ်နှင်းပြီးလျှင် မိမိနေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။

၃၄။ မြတ်သော တရားတော်၏ အမွေခံဖြစ်သော အမည်အားဖြင့် “ဒေဝလ”ဟု ထင်ရှား သော မြတ်စွာဘုရား၏ တပည့် အဂ္ဂသာဝကသည် ငါ၏ အထံသို့ ကြွလာတော်မူ၏။

၃၅။ စက္ခုငါးပါးနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် မိမိအား ရောက်လာသော ပရိက္ခရာလျှင် ဝန်ရှိသည်ဖြစ်၍ အာဇာနည်မြင်းသည် မအပ်ဟု သိသော်လည်း သင်၏ လှူလိုခြင်းအကြံကို သိ၍ လက်ခံတော်မူ၏ (ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

၃၆။ (ထိုအခါ) ငါသည် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အဟုန်ရှိသော လျင်စွာ ဆောင်နိုင်သော သိန္ဓောမြင်းကို အဖိုးဖြတ်စေ၍ ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားအားအပ်သောသင်္ကန်းစသော ပရိက္ခရာ ကို ပေးလှူ၏။

၃၇။ ကပ်ရောက်ရတိုင်းသော လူအဖြစ်, နတ်အဖြစ်ဟူသမျှတို့၌ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သော စီးချင်စဖွယ် ဆန်းကြယ်သော ယာဥ်သည် ငါ့အား ဖြစ်ပေါ်၏။

၃၈။ အကြင်သူတို့သည် ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ရကုန်၏၊ ထိုသူတို့၏ ပဉ္စင်းအဖြစ်ကို ရခြင်း သည် အရတော်သည်သာလျှင်တည်း၊ မြတ်စွာဘုရားသည် လောက၌ အကယ်၍ ဖြစ်ပေါ်ငြား အံ့၊ တစ်ဖန်လည်း ဆည်းကပ်လို၏။

၃၉။ ငါသည် များသော ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော ကျွန်းကြီးလေးကျွန်း အပိုင်းအခြားရှိသည် ဖြစ်၍ အောင်အပ်ပြီးသော ရန်သူရှိသော ဇမ္ဗူကျွန်းလုံးကို အစိုးရသော စကြာမင်းသည် နှစ်ဆယ့်ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

၄၀။ ဤကိုယ်အဖြစ်သည် ငါ၏ အဆုံးဖြစ်သော ကိုယ်တည်း၊ အဆုံးဖြစ်သော ဘဝတည်း၊ ငါသည် အောင်ခြင်း, ရှုံးခြင်းကို စွန့်၍ မလှုပ်ရှားနိုင်သော နိဗ္ဗာန်အရပ်သို့ ရောက်ရ၏။

၄၁။ ကမ္ဘာသုံးသောင်းလေးထောင်ထက်၌ ကြီးမြတ်သော တန်ခိုးရှိသော ရတနာခုနစ်ပါး နှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ များသော ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

၄၂။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဩပဝယှမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ငါးခုမြောက် ဩပဝယှတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၆-သပရိဝါရာသနတ္ထေရအပဒါန ၄၃။ ငါသည် ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားအား ဆွမ်းကို လှူဒါန်းခဲ့၏၊ ညစ်နွမ်းသော နေရာ သို့ သွား၍ စံပယ်, ကြက်ရုန်းပန်းတို့ဖြင့် ခြံရံဖုံးလွှမ်းအပ်၏။

၄၄။ ထိုပန်းနေရာ၌ နေတော်မူသော လူတို့၏ အမြတ်ဆုံး ရှေ့သွားဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဖြောင့်မတ် တည်ကြည်တော်မူသည် ဖြစ်၍ ဆွမ်း၏ အကျိုးကို မိန့်ကြား တော်မူ၏။

၄၅-၄၆။ ကောင်းမြတ်သော လယ်၌ အနည်းငယ်သော မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးအပ်သော်လည်း မိုးကောင်းမွန်စွာ ရွာသွန်းလတ်သော် အသီးသည် လယ်သမားကို နှစ်သက်စေသကဲ့သို့ ထို့အတူသာလျှင် သင်သည် ဤဆွမ်းမျိုးစေ့ကို ငါဘုရားတည်းဟူသော လယ်မြေကောင်း၌ စိုက်ပျိုးအပ်၏၊ ဘဝသံသရာ၌ ဖြစ်ရသေးသည်ရှိသော် ကောင်းကျိုးတည်းဟူသော အသီးအနှံ က သင့်အား နှစ်သိမ့်စေလတ္တံ့။

၄၇။ ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် ဤစကားကို မိန့်ဆိုတော်မူ၍ ဆွမ်းအလှူကို ခံယူတော် မူလျက် မြောက်အရပ်သို့ ရှေးရှုကြွတော်မူ၏။

၄၈။ ငါသည် ပါတိမောက္ခသံဝရသီလ၌လည်းကောင်း၊ ငါးပါးသော ဣန္ဒြေတို့၌လည်း ကောင်း ကောင်းစွာ စောင့်စည်းလျက် ဝိဝေကသုံးပါး ပွါးများအားထုတ်ကာ အာသဝေါကင်း ကွာ ကိလေသာမရှိဘဲ နေရ၏။

၄၉။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်သပရိဝါရာသနမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ခြောက်ခုမြောက် သပရိဝါရာသနတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၇-ပဥ္စဒီပကတ္ထေရအပဒါန ၅၀။ ငါသည် အလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့ကို အစဥ်သနားတော်မူတတ်သော ပဒုမုတ္တရ မြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်၌ ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြောင့်မတ်သော အယူရှိသူ ဖြစ်ခဲ့၏။

၅၁။ ထိုအခါ ငါသည် ထင်းရှူးဗောဓိပင်ကို ခြံရံ၍ ဆီမီးအလှူကို ပေးလှူခဲ့၏၊ ကံ, ကံ၏ အကျိုးကို ယုံကြည်လျက် ဆီမီးတို့ကို ညှိထွန်းခဲ့၏။

၅၂။ ငါသည် ကပ်ရောက်ရတိုင်းသော နတ်အဖြစ်, လူအဖြစ်ဟူသမျှတို့၌ ကောင်းကင်၌ ဆီမီးရောင်ကို ဆောင်ကုန်၏။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဆီမီးအလှူ၏ အကျိုးပေတည်း။

၅၃။ နံရံတစ်ဖက်ကိုလည်းကောင်း၊ ကျောက်တောင်တစ်ဖက်ကိုလည်းကောင်း၊ မြေတောင် ကိုလည်းကောင်း ကျော်လွန်၍ ငါသည် ထက်ဝန်းကျင်မှ ယူဇနာတစ်ရာတိုင်အောင် မြင်စွမ်း နိုင်ခြင်း အကျိုးကို ခံစားရ၏။

၅၄။ ငါသည် ထိုကံကြွင်းကြောင့်သာလျှင် အာသဝေါကုန်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်သည် ဖြစ်၍ အခြေနှစ်ချောင်းရှိသူ လူတို့ကို အစိုးရသော မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်၌ အဆုံးဖြစ် သော ကိုယ်ကို ဆောင်၏။

၅၅။ သုံးထောင့်လေးရာသော ကမ္ဘာထက်၌ များမြတ်သော တန်ခိုးအင်အားရှိကုန်သော ‘သတစက္ခု’ဟု တူသော အမည်ရှိကုန်သော စကြဝတေးမင်းတို့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးကုန်၏။

၅၆။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ပဉ္စဒီပကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ခုနစ်ခုမြောက် ပဉ္စဒီပကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၈-ဓဇဒါယကတ္ထေရအပဒါန ၅၇။ ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရား၏ မြတ်သော ထင်းရှူးဗောဓိပင်၌ ရွှင်လန်းသော ငါသည် ရွှင်ပျသော စိတ်ဖြင့် တံခွန်ကို တင်လှူခဲ့၏။ ၅၈-၅၉-၆၀-၆၁။ ငါသည် ကြွေကျသော ဗောဓိရွက်တို့ကို ကောက်ယူ၍ အပ၌ စွန့်၏၊ အတွင်း, အပတို့၌ စင်ကြယ်သည် ဖြစ်၍ ကိလေသာမှ လွတ်သော အာသဝေါမရှိသော - မြတ်စွာဘုရားကို မျက်မှောက်၌ ရှိခိုးရသကဲ့သို့ ငါသည် မြတ်သော ဗောဓိပင်ကို ရှိခိုး၏၊ လောကကို သိတော်မူသော ဧည့်သည်အလို့ငှါ ဆောင်အပ်သော ပစ္စည်းဝတ္ထုကို အလှူခံထိုက် သော ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် - ရဟန်းသံဃာ (အလယ်၌) ရပ်တည်လျက် ဤဆိုမည့် ဂါထာတို့ကို မိန့်တော်မူ၏- ဤ တံခွန်အလှူကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဆည်းကပ်ခစားခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း နှစ်ပါးစုံကြောင့် - ထိုသူသည် ကမ္ဘာတစ်သိန်းပတ်လုံး အပါယ်လေးပါးသို့ မလားရောက်ရ၊ နတ်ပြည်တို့၌ နတ်၏ တင့်တယ်ခြင်းကို အတိုင်းမသိ ခံစားရလတ္တံ့။

၆၂။ အကြိမ်အရာများစွာ တိုင်းနိုင်ငံ၌ မင်းဖြစ်ရလတ္တံ့၊ အမည်အားဖြင့် “ဥဂ္ဂတ”ဟု ထင်ရှားသော စကြဝတေးမင်း ဖြစ်ရလတ္တံ့။

၆၃။ စည်းစိမ်ကို ခံစားပြီး၍ ဖြူစင်သော ကုသိုလ်အကြောင်းရင်းသည် တိုက်တွန်းအပ် သောကြောင့် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့ (ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

၆၄။ ငါသည် ကမ္မဋ္ဌာန်းအားထုတ်ခြင်းဖြင့် နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်ထားသော စိတ်ရှိသည် ဖြစ်၍ ကိလေသာမီး ငြိမ်းအေးသူ, ကိလေသာဥပဓိ မရှိသူ ဖြစ်၏၊ ဘုရားသာသနာတော်၌ အဆုံးဖြစ်သော ကိုယ်ကို ဆောင်၏။

၆၅။ တစ်ထောင့်ငါးဆယ့်တစ်ခုသော ကမ္ဘာထက်၌ “ဥဂ္ဂတ”အမည်ရှိသော စကြာမင်း ဖြစ်၏၊ တစ်ထောင့်ငါးဆယ်သော ကမ္ဘာထက်၌ “မေဃ”အမည်ရှိသော စကြာမင်း ဖြစ်၏။

၆၆။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဓဇဒါယကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ရှစ်ခုမြောက် ဓဇဒါယကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၉-ပဒုမတ္ထေရအပဒါန ၆၇။ သစ္စာလေးပါးတရားကို ပြတော်မူလျက် မြတ်သောတရားတော်ကို ဖြစ်စေတတ်သော ပဒုမုတ္တရဘုရားရှင်သည် လူအပေါင်းကို ငြိမ်းအေးစေလျက် အမြိုက်မိုးကို ရွာစေ၏။

၆၈။ ငါသည် တံခွန်နှင့် တကွသော ပဒုမ္မာကြာကို ယူ၍ ကုလလေးတာ နှစ်ရာ့ငါးဆယ် တစ်ကောသဝက်ရှိသော နေရာ၌ ရပ်တည်လျက် ရွှင်လန်းသည်ဖြစ်၍ ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရား အား ကောင်းကင်၌ ပစ်တင်မြှောက်လှူ၏။

၆၉။ ပဒုမ္မာကြာသည် ရှေးရှုလာလတ်သော် ထိုခဏ၌ မဖြစ်စဖူး (ပြာဋိဟာထူးကဲသော အရာ) သည် ဖြစ်၏၊ (ငါ မြတ်သူဟု) ဆိုတတ်သူတို့ထက် မြတ်သော ဘုရားရှင်သည် ငါ၏ အကြံကို သိ၍ ခံယူတော်မူ၏။

၇၀။ မြတ်စွာဘုရားသည် မြတ်သော ပဒုမ္မာကြာပန်းကို လက်တော်မြတ်ဖြင့် ကိုင်ယူတော်မူ ၍ ရဟန်းသံဃာအလယ်၌ ရပ်တည်လျက် ဤဆိုမည့် ဂါထာတို့ကို မိန့်တော်မူ၏။

၇၁။ အကြင်သူသည် နိဗ္ဗာန်သို့ ပို့ဆောင်တတ်သော တရားအလုံးစုံကို သိသော မြတ်စွာဘုရား၌ (သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရား၌) ဤပဒုမ္မာကြာပန်းကို ပစ်လွှင့်ပူဇော်အပ်၏၊ ထိုသူကို ငါသည် ဗျာဒိတ်စကား ဟောကြားပေအံ့၊ ဟောကြားမည့် ငါ၏ စကားကို နာကြကုန်လော့။

၇၂။ ကမ္ဘာသုံးဆယ်တို့ပတ်လုံး နတ်တို့ကို အစိုးရသူ ဖြစ်၍ သိကြားမင်းအဖြစ်ကို ပြုရ လတ္တံ့၊ အကြိမ်ခုနစ်ရာ ဧကရာဇ်မင်းဖြစ်၍ မြေအပြင်ကို စိုးအုပ်ရလတ္တံ့။

၇၃။ ထိုပဒုမ္မာကြာ၌ ကြာချပ်အရေအတွက်မျှလောက် စကြဝတေးမင်း ဖြစ်ရလတ္တံ့၊ ထိုအခါ ကောင်းကင်မှ ပန်းမိုးရွာလတ္တံ့။

၇၄။ ကမ္ဘာတစ်သိန်းထက်၌ “ဩက္ကာက” မင်းမျိုး၌ ဖြစ်သော အမည်အားဖြင့် ဂေါတမ မည်သော မြတ်စွာဘုရားသည် လောက၌ ဖြစ်လတ္တံ့။

၇၅။ ထိုဂေါတမမြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်တို့၌ အမွေခံရင်သွေးဖြစ်လျက် တရားတော် က ဖန်ဆင်းအပ်သည်ဖြစ်၍ ခပ်သိမ်းသော အာသဝတို့ကို ပိုင်းခြားသိပြီးလျှင် အာသဝေါ ကင်းကွာ ကိလေသာမရှိဘဲ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုလတ္တံ့ (ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

၇၆။ ငါသည် အမိဝမ်းမှ ဖွားမြင်သည်ရှိသော် ပညာအဆင်ခြင် ရှိသည် ထင်သော သတိ ရှိသည် ဖြစ်၍ ဖွားသည်မှ ငါးနှစ်မျှသာ ရှိသေးလျက် အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်၏။

၇၇။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ပဒုမမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ကိုးခုမြောက် ပဒုမတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၁၀-အသနဗောဓိယတ္ထေရအပဒါန ၇၈။ ငါသည် မွေးဖွားသည်မှ ခုနစ်နှစ်သာ ရှိသေးလျက် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရ၏၊ ကြည်ညို ဝမ်းမြောက်သော စိတ်ရှိသည် ဖြစ်၍ တိဿမြတ်စွာဘုရားထံတော်သို့ ကပ်ရောက်၏။

၇၉။ ရွှင်လန်းသော ငါသည် ရွှင်ပျသောစိတ်ဖြင့် လူတို့၏ အကြီးအမှူးဖြစ်၍ တာဒိဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသော တိဿမည်သော ဘုရားရှင်၏ မြတ်သော ပိတောက်ဗောဓိပင်ကို စိုက်ပျိုး၏။

၈၀။ မြေ၌ ပေါက်သော သစ်ပင်သည် အမည်အားဖြင့် ပိတောက်ပင် မည်၏၊ မြတ်သော (ထို) ပိတောက်ဗောဓိပင်ကို ငါးနှစ်ပတ်လုံး ပြုစု၏။

၈၁။ မဖြစ်စဘူး ထူးကဲသည် ဖြစ်၍ ကြက်သီးမွေးညင်း ထလောက်အောင် ပင်လုံးကျွတ် ပွင့်သော ပိတောက်ဗောဓိပင်ကို မြင်ရသော် မိမိစိုက်ပျိုးမှုကို အထူးထူးအထွေထွေ ကြား လျှောက်လျက် ဘုရားထံတော်သို့ ချဥ်းကပ်၏။

၈၂။ ထိုအခါ သစ္စာလေးပါးကို သိ၍ အမြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော တိဿမည်သော ထို ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းသံဃာအလယ်၌ ထိုင်နေတော်မူ၍ ဤဆိုမည့် ဂါထာတို့ကို မိန့်တော် မူ၏။

၈၃။ အကြင်သူသည် ဤပိတောက်ဗောဓိပင်ကို စိုက်ပျိုးအပ်၏၊ ဘုရားအား ပူဇော်ခြင်းကို ကောင်းစွာ ပြုအပ်၏၊ ထိုသူကို ငါသည် ဗျာဒိတ်စကား ဟောကြားပေအံ့၊ ဟောကြားမည့် ငါ၏ စကားကို နာကြကုန်လော့။

၈၄။ ထိုသူသည် အာယုကပ် သုံးဆယ်တို့ပတ်လုံး နတ်ပြည်တို့၌ နတ်မင်းအဖြစ်ကို ပြုရ လတ္တံ့၊ ခြောက်ဆယ့်လေးကြိမ် စကြဝတေးမင်း ဖြစ်ရလတ္တံ့။

၈၅။ တုသိတာနတ်ပြည်မှ စုတေ၍ ဖြူစင်သော ကုသိုလ်အကြောင်းရင်းသည် တိုက်တွန်းအပ်သောကြောင့် နှစ်ပါးသော စည်းစိမ်တို့ကို ခံစား၍ လူအဖြစ်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့။

၈၆။ ထိုသူသည် ကမ္မဋ္ဌာန်းစီးဖြန်းအားထုတ်ခြင်းဖြင့် နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်အပ်သော စိတ် ရှိသည် ဖြစ်၍ ကိလေသာမှ ငြိမ်းအေးကာ ကိလေသာဥပဓိ မရှိဘဲလျက် ခပ်သိမ်းသော အာသဝေါတရားတို့ကို ပိုင်းခြားသိပြီးလျှင် အာသဝေါကင်းကွာ ကိလေသာမရှိဘဲ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြု လတ္တံ့ (ဟု မိန့်တော်မူ၏)။

၈၇။ ငါသည် ဝိဝေကသုံးပါး ပွါးများအားထုတ်လျက် ကိလေသာမှ ငြိမ်းအေးသူ ကိလေသာဥပဓိ မရှိသူ ဖြစ်၏၊ ‘ဆင်ပြောင်သည် အနှောင်အဖွဲ့ကို ဖြတ်၍ နေသကဲ့သို့’ အာသဝေါကင်းကွာ (ကိလေသာ) မရှိဘဲ နေရ၏။

၈၈။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ ပိတောက်ဗောဓိပင်ကို စိုက်ပျိုးခဲ့သောအခါမှ စ၍ ငါသည် အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ပိတောက် ဗောဓိပင် စိုက်ပျိုးရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၈၉။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ခုနစ်ဆယ့်လေးကမ္ဘာထက် ဖြစ်သော ထိုအခါ၌ ငါသည် “ဒဏ္ဍသေန”ဟု ကျော်စောထင်ရှားသော ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့၏။

၉၀။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ခုနစ်ဆယ့်သုံးကမ္ဘာထက်၌ “သမန္တနေမိ”ဟူသော အမည်ဖြင့် ရေမြေ ကို အစိုးရသော စကြဝတေးမင်းတို့သည် ခုနစ်ကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၉၁။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ နှစ်ဆယ့်ငါးကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ များ မြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “ပုဏ္ဏက”မည်သော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

၉၂။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်အသနဗောဓိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ဆယ်ခုမြောက် အသနဗောဓိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။ ခြောက်ခုမြောက် ဗီဇနိဝဂ် ပြီး၏။

၇-သကစိန္တနိယဝဂ် ၁-သကစိန္တနိယတ္တေရအပဒါန ၁-၂။ ဘုရားရဟန္တာစသော ရသေ့တို့၏ ကျက်စားမှီဝဲရာဖြစ်သော လူသံတိတ်ဆိတ်သည် ဖြစ်၍ အနှောင့်အယှက် မရှိသော သားရဲထူထပ်သော တောအုပ်ကို မြင်၍ အဝေးမှဆောင်အပ် သော လှူဖွယ်တို့ကို ခံယူရာဖြစ်သော- သဲကို စေတီပုထိုးပြုပြီးလျှင် အမျိုးမျိုးသောပန်းကို ကြဲဖြန့်ပူဇော်၏၊ ငါသည် ‘မျက်မှောက်၌ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးသကဲ့သို့’ ဖန်ဆင်းတည်ထားအပ်သော သဲပုံစေတီကို ရှိခိုး၏။

၃။ ငါသည် တိုင်းနိုင်ငံ၌ အစိုးရသည်ဖြစ်၍ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသော မိမိကုသိုလ် ကောင်းမှုကို အားထုတ်အပ်ပြီးသူ စကြာမင်းသည် ဖြစ်ရ၏။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ပန်းပူ ဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၄။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ပန်းလှူခဲ့ရသောအခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ပန်းပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၅။ ငါသည် ကမ္ဘာရှစ်ဆယ်ထက်၌ အဆုံးမရှိသော အခြံအရံရှိသည် ဖြစ်၍ ရတနာခုနစ်ပါး နှင့် ပြည့်စုံသော လေးကျွန်းလုံးကို အစိုးရသော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

၆။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်သကစိန္တနိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ရှေးဦးစွာသော သကစိန္တနိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၂-အဝေါပုပ္ဖိယတ္ထေရအပဒါန ၇။ (သိခီအမည်ရှိသော မြတ်စွာဘုရားသည်) ကျောင်းမှ ထွက်တော်မူ၍ စင်္ကြံ၌ ရပ်တော်မူပြီးလျှင် သစ္စာလေးပါးကို ဖော်ပြတော်မူလျက် အမြိုက်နိဗ္ဗာန်ကို ဟောတော်မူ၏။

၈။ တာဒိဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသော သိခီဘုရားမြတ်၏ အသံတော်ကို သိ၍ အမျိုးမျိုးသော ပန်းကို ကိုင်ယူလျက် ကောင်းကင်၌ ကြဲဖြန့်ပူဇော်၏။

၉။ လူတို့ထက် ကြီးမြတ်တော်မူသော အခြေနှစ်ချောင်းရှိသူ လူအပေါင်းကို အစိုးရတော် မူသော မြတ်စွာဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ထိုပန်းပူဇော်ရသော ကောင်းမှုကံကြောင့် အောင်ခြင်း, ရှုံးခြင်းကို စွန့်၍ မတုန်လှုပ်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရပါလို၏ (ဟု ဆုတောင်း၏)။

၁၀။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ သုံးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ပန်းကို တင်လှူပူဇော်ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ပန်းပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၁။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကမ္ဘာနှစ်ဆယ်ထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်၍ များ မြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “သုမေဓ”မည်သော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်၏။

၁၂။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်အဝေါပုပ္ဖိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ နှစ်ခုမြောက် အဝေါပုပ္ဖိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၃-ပစ္စာဂမနိယတ္ထေရအပဒါန ၁၃။ ထိုအခါ ငါသည် သိန္ဓုမြစ်ကမ်းနား၌ စက္ကဝါက်ငှက် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏၊ ငါသည် သက် သက်သော မှော်သာလျှင် အစာရှိ၏၊ မကောင်းမှုတို့၌ ကောင်းစွာ စောင့်စည်း၏။

၁၄။ ငါသည် ကောင်းကင်၌ ကြွသွားတော်မူသော ကိလေသာမြူ ကင်းတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရ၏၊ နှုတ်သီးဖြင့် အင်ကြင်းပန်းကို ချီ၍ ဝိပဿီမြတ်စွာဘုရားအား တင်လှူပူဇော်၏။

၁၅။ အကြင်သူ၏ မြတ်စွာဘုရား၌ ယုံကြည်မှု ‘သဒ္ဓါတရား’ သည် မတုန်မလှုပ်သည် ဖြစ်၍ မြဲမြံစွာတည်၏၊ ထိုသူသည် ထိုယုံကြည်သော စိတ်၏ ကြည်လင်မှုကြောင့် အပါယ်လေးပါးသို့ မလား မရောက်ရပေ။

၁၆။ မြတ်စွာဘုရား၏ အထံတော်သို့ ငါရောက်လာခြင်းသည် စင်စစ် ကောင်းသော လာခြင်းပေတည်း၊ ငါသည် ငှက်တိရစ္ဆာန် ဖြစ်ပါလျက် ကောင်းသော ကုသိုလ်မျိုးစေ့ကို စိုက် ပျိုးရပေ၏။

၁၇။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ပန်းကို တင်လှူပူဇော်ခဲ့ရသောအခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဘုရားကို ပန်းပူဇော် ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၈။ တစ်ဆယ့်ခုနစ်ကမ္ဘာထက်၌ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသည် ဖြစ်၍ အမည် တစ်မျိုးတည်းရှိသော “သုစာရုဒဿန”မည်သော ဤစကြဝတေးမင်းတို့သည် ရှစ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ ဖူးကုန်၏။

၁၉။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ပစ္စာဂမနိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ သုံးခုမြောက် ပစ္စာဂမနိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၄-ပရပ္ပသာဒကတ္ထေရအပဒါန ၂၀။ ဥသဘသဖွယ်ဖြစ်၍ မြတ်သော လုံ့လရှိတော်မူသော သီလက္ခန္ဓစသည့် ကျေးဇူးကို ရှာမှီးတော်မူသည် ဖြစ်၍ အောင်ပြီးသော မာရ်ငါးပါးရှိတော်မူသော ရွှေအဆင်းနှင့် တူသော အဆင်းရှိတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရသည်ရှိသော် အဘယ်သူသည် မကြည်ညိုဘဲ ရှိအံ့နည်း။

၂၁။ ဟိမဝန္တာတောင်သည် မနှိုင်းရှည့်နိုင်သကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ သမုဒ္ဒရာသည် ကူးခပ် နိုင်ခဲသကဲ့သို့လည်းကောင်း ထို့အတူသာလျှင် မြတ်စွာဘုရား၏ ဈာန်သမာဓိတော်သည် မနှိုင်း ရှည့်နိုင်သည်လည်း ဖြစ်၏၊ ကူးခပ်နိုင်ခဲသည်လည်း ဖြစ်၏၊ (ထိုမြတ်စွာဘုရားကို) ဖူးမြင်ရ သည်ရှိသော် အဘယ်သူသည် မကြည်ညိုဘဲ ရှိအံ့နည်း။

၂၂။ မြေကြီးသည် မနှိုင်းရှည့်နိုင်သကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ တော၌ ပေါက်သော ဦးဆောက် ပန်းသည် ဆန်းကြယ်သကဲ့သို့လည်းကောင်း ထို့အတူသာလျှင် မြတ်စွာဘုရား၏ သီလတော် သည် မနှိုင်းရှည့်နိုင်သည်လည်း ဖြစ်၏၊ ဆန်းကြယ်သည်လည်း ဖြစ်၏၊ ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရသည်ရှိသော် အဘယ်သူသည် မကြည်ညိုဘဲ ရှိအံ့နည်း။

၂၃။ လေ၏ အဟုန်ဖြင့် ချောက်ချားသော ကောင်းကင်သည် မရေတွက်နိုင်သကဲ့သို့ ထို့ အတူသာလျှင် မြတ်စွာဘုရား၏ ဉာဏ်တော်သည် မရေတွက်နိုင်၊ ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရ သည်ရှိသော် အဘယ်သူသည် မကြည်ညိုဘဲ ရှိအံ့နည်း။

၂၄-၂၅။ သေနအမည်ရှိသော ပုဏ္ဏားသည် သူတစ်ပါးတို့ မအောင်မြင်နိုင်သော သိဒ္ဓတ္ထ ဘုရားမြတ်ကို ဤလေးဂါထာတို့ဖြင့် ချီးမွမ်းသောကြောင့် ကိုးဆယ့်လေးကမ္ဘာတို့ပတ်လုံး အပါယ်လေးပါးသို့့မကပ်ရောက်ရပေ၊ သုဂတိဘဝ၌ အတိုင်းမသိသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ခံစားရ၏။

၂၆။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်လေးကမ္ဘာထက်၌ မြတ်စွာဘုရားကို ချီးမွမ်းရသောကြောင့် အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းသည် မြတ်စွာဘုရားကို ချီးမွမ်း ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၂၇။ တစ်ဆယ့်လေးကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်၍ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “ဥဂ္ဂတ”မည်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် လေးကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးကုန်၏။

၂၈။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ပရပ္ပသာဒကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ လေးခုမြောက် ပရပ္ပသာဒကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၅-ဘိသဒါယကတ္ထေရအပဒါန ၂၉။ အကြင်မြတ်စွာဘုရားသည် အမည်တော်အားဖြင့် ဝေဿဘူ မည်တော်မူ၏၊ သုံးဆူ သော ဘုရားမြတ်တို့တွင် တတိယမြောက် ဖြစ်တော်မူ၏၊ ယောကျာ်းမြတ်ဖြစ်တော်မူသော ထို မြတ်စွာဘုရားသည် သားရဲထူထပ်သော တောအုပ်သို့ ဝင်ရောက်၍ နေတော်မူ၏။

၃၀။ ထိုအခါ ငါသည် ကြည်ညိုလှသည် ဖြစ်၍ ကြာစွယ်ကြာရင်းကို နုတ်ယူ၍ မြတ်စွာဘုရားထံတော်သို့ သွား၏၊ ငါသည် ကြည်ညိုလှသည်ဖြစ်၍ မိမိလက် (နှာမောင်း) တို့ဖြင့် ထို ကြာစွယ်ကြာရင်းကိုလည်း မြတ်စွာဘုရားအား ပေးလှူ၏။

၃၁။ မြတ်သော သဗ္ဗညုတဉာဏ်ရှိသော ဝေဿဘူမြတ်စွာဘုရားသည် (ငါ့ကို) လက်တော် ဖြင့်လည်း သုံးသပ်တော်မူ၏၊ ထိုလက်တော်ဖြင့် သုံးသပ်ခြင်းနှင့် ညီမျှသော ချမ်းသာကို ငါသည် မသိခဲ့ရဖူးပေ၊ ထို့ထက် လွန်ကဲသော ချမ်းသာကိုကား အဘယ်မှာ ဆိုရပါတော့ အံ့နည်း။

၃၂။ ငါ၏ ယခုဘဝသည် အဆုံးဘဝဖြစ်၏၊ ခပ်သိမ်းသော ဘဝကို ပယ်နုတ်အပ်ကုန်ပြီ၊ ငါသည် ဆင်ပြောင်ဖြစ်ပါလျက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို စိုက်ပျိုးခဲ့ရ၏။

၃၃။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ သုံးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ကြာစွယ်လှူဒါန်းမှုကို ပြုခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ကြာစွယ်လှူဒါန်းရ ခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၃၄။ တစ်ဆယ့်လေးကမ္ဘာထက်၌ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသည်ဖြစ်၍ လူတို့ကို အစိုးရသော “သမောဓာန”မည်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် တစ်ဆယ့်ခြောက်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ဖူး ကုန်၏။

၃၅။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဘိသဒါယကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ငါးခုမြောက် ဘိသဒါယကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၆-သုစိန္တိတတ္ထေရအပဒါန ၃၆။ ငါသည် အထူးသဖြင့် ပေါက်ဖွားသော ခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့ အသွားခက်သော တောင် ဝှမ်း၌ ကျက်စားသော သားမုဆိုးဖြစ်၍ တောကြိုတောင်ကြား၌ သားအပေါင်းကို သတ်၍ အသက်မွေး၏။

၃၇။ ခပ်သိမ်းသော တရားကို သိသည် ဖြစ်၍ “ငါ မြတ်သူ”ဟု ဆိုတတ်သောသူတို့ ထက် မြတ်သော ထိုအတ္ထဒဿီမြတ်စွာဘုရားသည် ငါ့ကို ကယ်တင်တော်မူလို၍ တောင်မြတ်သို့ ကြွလာတော်မူ၏။

၃၈။ ငါသည် ချေကိုလည်းကောင်း၊ သားသမင်ကိုလည်းကောင်း သတ်၍ (ချက်၍) စားရန်အလို့ငှါ တောတောင်အရပ်သို့ ကပ်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆွမ်းရပ်လိုသည် ဖြစ်၍ ချဥ်းကပ်တော်မူ၏။

၃၉။ ငါသည် မွန်မြတ်သော အသားတို့ကို ယူ၍ ထိုအတ္ထဒဿီမြတ်စွာဘုရားအား ပေးလှူ၏၊ ထိုအခါ ကြီးသော လုံ့လရှိတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို ငြိမ်အေး စေတော်မူလျက် အနုမောဒနာ ပြုတော်မူ၏။

၄၀။ ငါသည် ထိုလှူဒါန်းရသော စိတ်ကြည်လင်မှုဖြင့် အသွားခက်သော တောတောင် ချောက်ကြားသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏၊ ထိုအရပ်၌ ငါသည် နှစ်သက်ခြင်းကို ဖြစ်စေ၍ သေခဲ့၏။

၄၁။ ငါသည် ထိုအသားအလှူကြောင့်လည်းကောင်း၊ စိတ်၏ တောင့်တမှုတို့ကြောင့်လည်းကောင်း ကမ္ဘာတစ်ရာ့ငါးဆယ်တို့ပတ်လုံး နတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်ရ၏။

၄၂-၄၃။ ကြွင်းသော ကမ္ဘာတို့၌ ငါသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ကြံစည်အပ်၏၊ ထိုအသား အလှူကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဘုရားဂုဏ်ကို အောက်မေ့ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း သုံးဆယ့်ရှစ် ကမ္ဘာထက်၌ “ဒီဃာယု”မည်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် ရှစ်ကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။ ဤ ဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကမ္ဘာတစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ထက်၌ “ဝရုဏ”မည်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် နှစ်ကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၄၄။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်သုစိန္တိတမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ခြောက်ခုမြောက် သုစိန္တိတတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၇-ဝတ္ထဒါယကတ္ထေရအပဒါန ၄၅။ ထိုအခါ ငါသည် ငှက်မျိုးဖြစ်၍ ဂဠုန်တို့ကို အစိုးရသော ဂဠုန်မင်း ဖြစ်ခဲ့၏၊ ကိလေသာမြူ ကင်းတော်မူသော အတ္ထဒဿီမြတ်စွာဘုရားကို ဂန္ဓမာဒနတောင်သို့ ကြွတော်မူ စဥ် ဖူးမြင်ရ၏။

၄၆။ ထိုအခါ ငါသည် ဂဠုန်အသွင်ကို စွန့်၍ လုလင်အသွင်ကို ဆောင်၏၊ အခြေနှစ်ချောင်း ရှိသူ လူတို့ကို အစိုးရသည် ဖြစ်၍ တာဒိဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသော မြတ်စွာဘုရားအား ငါသည် တစ်ထည်သော အဝတ်ကို လှူဒါန်းခဲ့၏။

၄၇။ လောကထက် အမြတ်ဆုံး ရှေ့သွားဖြစ်၍ နတ်, လူတို့၏ ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုအဝတ်ပုဆိုးကို ခံယူ၍ ကောင်းကင်၌ ရပ်တည်လျက် ဤဆိုမည့် ဂါထာတို့ကို မိန့်တော်မူ၏။

၄၈။ ဤအဝတ်အလှူကြောင့်လည်းကောင်း၊ စိတ်၏ တောင့်တမှုတို့ကြောင့်လည်းကောင်း ဂဠုန်မျိုးကို စွန့်၍ နတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့။

၄၉။ လောကထက် ကြီး၍ လူတို့ထက် မြတ်တော်မူသော အတ္ထဒဿီမြတ်စွာဘုရားသည် အဝတ်အလှူကို ချီးမွမ်းတော်မူ၍ မြောက်အရပ်သို့ ရှေးရှုကြွသွားတော်မူ၏။

၅၀။ ဘဝသံသရာ၌ ကျင်လည်ရသော ငါ့အား အဝတ်၏ ပြည့်စုံခြင်းတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏၊ ကောင်းကင်၌ အမိုးသည် ဖြစ်၏။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် အဝတ်အလှူ၏ အကျိုးပေတည်း။

၅၁။ သုံးဆယ့်ခြောက်ကမ္ဘာထက်၌ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသည် ဖြစ်၍ လူတို့ကို အစိုးရသော “အရုဏဝ”မည်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် ခုနစ်ကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၅၂။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဝတ္ထဒါယကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ခုနစ်ခုမြောက် ဝတ္ထဒါယကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၈-အမ္ဗဒါယကတ္ထေရအပဒါန ၅၃။ ကိလေသာဥပဓိ ကင်းတော်မူသော အနောမဒဿီမြတ်စွာဘုရားသည် တောင်ကြား၌ ထိုင်နေလျက် အတိုင်းအရှည် မရှိသော လောက၌ မေတ္တာဘာဝနာတော်ဖြင့် ပျံ့နှံ့စေတော်မူ၏။

၅၄။ ထိုအခါ ငါသည် ဟိမဝန္တာတောင်မြတ်၌ မျောက်ဖြစ်ခဲ့၏၊ ထိုအနောမဒဿီမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရသောကြောင့် မြတ်စွာဘုရား၌ မိမိစိတ်ကို ကြည်လင်စေ၏။

၅၅။ ထိုအခါ ဟိမဝန္တာတောင်၏ အနီးအရပ်၌ အသီး, သီးသော သရက်ပင်တို့သည် ရှိ ကုန်၏၊ ထိုသရက်ပင်မှ သရက်သီးမှည့်ကို ဆွတ်ယူ၍ ပျားနှင့်တကွ ပေးလှူခဲ့၏။

၅၆-၅၇။ ရဟန်းမြတ်ဖြစ်တော်မူသော အနောမဒဿီမြတ်စွာဘုရားသည် ထိုသရက်သီး အလှူကို ငါ့အား ဟောကြားတော်မူ၏၊ ဤပျားအလှူ, သရက်သီးအလှူ နှစ်ပါးစုံတို့ကြောင့် ငါးဆယ့်ခုနစ်ကမ္ဘာတို့ပတ်လုံး နတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့၊ ကြွင်းသော ကမ္ဘာတို့၌ လူ့ပြည် နတ်ပြည် အရောရော ကျင်လည်ရလတ္တံ့။

၅၈။ ဗောဓိဉာဏ်ရင့်ကျက်လတ်သော် ယုတ်ညံ့သော ကံကို ကုန်စေ၍ အပါယ်လေးပါးသို့ မလားရဘဲ ကိလေသာတို့ကို ရှို့မြှိုက်လောင်ကျွမ်းစေလတ္တံ့ (ဟု ဟောတော်မူ၏)။

၅၉။ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားက မြတ်သော ဆုံးမခြင်းဖြင့် ဆုံးမ၍ ယဥ်ကျေးအပ်ပြီးသူ ဖြစ်၏၊ အောင်ခြင်း, ရှုံးခြင်းကို စွန့်၍ သေခြင်းကင်းရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်၏။

၆၀။ တစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ကမ္ဘာထက်၌ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “အမ္ဗဋ္ဌဇ”ဟု တူသော အမည်ရှိကုန်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် တစ်ဆယ့်လေးကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၆၁။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်အမ္ဗဒါယကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ရှစ်ခုမြောက် အမ္ဗဒါယကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၉-သုမနတ္ထေရအပဒါန ၆၂။ ထိုအခါ ငါသည် အမည်အားဖြင့် ‘သုမန’ဟု ထင်ရှားသောပန်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏၊ ကိလေသာ မြူကင်းသည်ဖြစ်၍ လူတို့၏ ပူဇော်ခြင်းကို ခံတော်မူထိုက်သော မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရ၏။

၆၃။ လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် မြတ်သော မုလေးပန်းကို မြှောက်ချီယူ၍ လောက၏ အဆွေ ဖြစ်တော်မူသော သိခီမြတ်စွာဘုရားအား ကပ်လှူပူဇော်၏။

၆၄။ ဤပန်းပူဇော်ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ ကုသိုလ်စေတနာ၏ တောင့်တခြင်းတို့ကြောင့်လည်းကောင်း အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် မြတ်စွာဘုရားကို ပန်းပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၆၅။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ သုံးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ မုလေးပန်းကို ကပ်လှူခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် မြတ်စွာဘုရားအား မုလေးပန်း ပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၆၆။ နှစ်ဆယ့်ခြောက်ကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ များသော အခြံ အရံရှိသော စကြဝတေးမင်းတို့သည် လေးကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၆၇။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်သုမနမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ကိုးခုမြောက် သုမနတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၁၀-ပုပ္ဖစင်္ကောဋိယတ္ထေရအပဒါန ၆၈-၆၉-၇၀။ ကြောက်ရွံ့ခြင်း ကင်းသော သဘောရှိသော ခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ငှက်တို့ထက် မြတ်သော ဂဠုန်မင်းကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ မြတ်သော ကျားမင်း ဥသဘကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အထူးသဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာသော ခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့လည်းကောင်း တဏှာကင်း သည် ဖြစ်၍ မာရ်ငါးပါးသည် မအောင်အပ်သော လူသုံးပါးတို့၏ ကိုးကွယ်ရာဖြစ်၍ ရဟန်း တို့ထက်လည်း မြတ်သော သိခီမြတ်စွာဘုရားကို (ဖူးမြင်ရ၍) ငါသည် ပန်းတောင်း၌ မြတ် သော လိပ်ဆူးရွှေပန်းကို ထားလျက် ပန်းတောင်းနှင့် တကွသာလျှင် ဘုရားမြတ်ကို ကြဲ မြှောက်ပူဇော်၏။ ၇၁။ ခြေနှစ်ချောင်းရှိသူ လူတို့ကို အစိုးရသည် ဖြစ်၍ လူတို့ထက် ထူးကဲတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား အကျွန်ုပ်သည် လိပ်ဆူးရွှေပန်း လှူဒါန်းရသော စိတ်၏ ကြည်လင်ခြင်းကြောင့် အောင်ခြင်းရှုံးခြင်းကို စွန့်လျက် မလှုပ်ရှားနိုင်သော နိဗ္ဗာန်အရပ်သို့ ရောက်ရပါ၏။

၇၂။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ သုံးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ပန်းပူဇော်မှုကို ပြုခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဘုရားကို ပန်းပူဇော်ရ ခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၇၃။ ကမ္ဘာသုံးဆယ် ပြည့်လတ်သော် ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသော “ဒေဝဘူတိ”ဟု တူသော အမည်ရှိကုန်သော စကြာမင်းတို့သည် ငါးကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၇၄။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ပုပ္ဖစင်္ကောဋိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ဆယ်ခုမြောက် ပုပ္ဖစင်္ကောဋိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။ ခုနစ်ခုမြောက် သကစိန္တနိယဝဂ် ပြီး၏။

၈- နာဂသမာလဝဂ် ၁-နာဂသမာလတ္ထေရအပဒါန ၁။ ငါသည် မြို့လယ်လမ်းမကြီး၌ စွန့်ထားအပ်သော သခွတ်ပန်းကို ယူ၍ လူတို့၏ အဆွေဖြစ်သော သိခီမြတ်စွာဘုရား၏ စေတီတော်၌ ရိုသေစွာ တင်လှူပူဇော်ခဲ့၏၁။

၂။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ သုံးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ပန်းအလှူကို ပြုရသော ထိုအခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဘူးပေ။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းသည် စေတီတော်ကို ပန်းလှူ ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၃။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ တစ်ဆယ့်ငါးကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “ဘူမိယ”မည်သော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့၏။

၄။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်နာဂသမာလမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ရှေးဦးစွာသော နာဂသမာလတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။ ၁။ ဤ ၁-နံပါတ် ဂါထာ၏ အဖွင့် အဋ္ဌကထာ၌ ‘ဥဇ္ဈိတံ သုမဟာပထေ’ ဟူသော ဒုတိယပါဒ၏ အဖွင့်သည် တတိယပါဒလာ ထူပမှိ၏ ဝိသေသနကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ဝိသေသနနှင့် ဝိသေသျ ဝိဘတ်ချင်းမတူဘဲ ရှိနေသောကြောင့် ယခုမူအတိုင်းထား။

၂-ပဒသညကတ္ထေရအပဒါန ၅။ နေမင်း၏ အဆွေဖြစ်တော်မူသော တိဿမြတ်စွာဘုရား၏ နင်းသွားတော်မူသော ခြေတော်ရာကို ဖူးမြင်ရ၍ ရွှင်လန်းသော ငါသည် ရွှင်ပျသော စိတ်ဖြင့် ခြေတော်ရာ၌ စိတ်ကို ကြည်လင်စေပြီ။

၆။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ ဘုရားရှင်၏ “ခြေတော်ရာ”ဟူသော အမှတ် ကို ရခဲ့သော အခါမှစ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းသည် “ခြေတော်ရာ”ဟု မှတ်သားရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၇။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ခုနစ်ကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်၍ များမြတ် သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “သုမေဓ”မည်သော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

၈။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ပဒသညကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ နှစ်ခုမြောက် ပဒသညကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၃-ဗုဒ္ဓသညကတ္ထေရအပဒါန ၉။ သစ်ပင်ဖျား၌ ဆွဲထားသော တိဿရှင်တော်ဘုရား၏ ပံ့သကူသင်္ကန်းတော်ကို တွေ့မြင် ရသောအခါ၌ ငါသည် ထိုပံ့သကူသင်္ကန်းကို လက်အုပ်ချီ၍ ရှိခိုးခဲ့၏။

၁၀။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ သင်္ကန်းတော်ကို ရှိခိုးမှု ပြုခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ‘ဘုရား’ဟူသော အမှတ်အသားသညာ၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၁။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ လေးကမ္ဘာထက်၌ ကျွန်းကြီးလေးကျွန်း အပိုင်းအခြားရှိသည်ဖြစ်၍ အောင်အပ်ပြီးသော ရန်သူ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “ဒုမသာရ”မည်သော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

၁၂။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဗုဒ္ဓသညကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ သုံးခုမြောက် ဗုဒ္ဓသညကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၄-ဘိသာလုဝဒါယကတ္ထေရအပဒါန ၁၃။ ငါသည် သားရဲထူထပ်သော တောသို့ ဝင်ရောက်၍ ဆိတ်ငြိမ်ရာတော၌ နေ၏၊ ထိုအခါ ဧည့်သည်အလို့ငှါ ဆောင်အပ်သော ပစ္စည်းဝတ္ထုတို့ကို ခံတော်မူထိုက်သော ဝိပဿီ မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရ၏။

၁၄။ ကြာစွယ်, ပိန်းဥကိုလည်းကောင်း၊ လက်ဆေးတော်ရေကိုလည်းကောင်း ပေးလှူခဲ့၏။ ခြေတော်တို့ကို ဦးဖြင့် ရှိခိုး၍ မြောက်သို့ ရှေးရှုဖဲသွားခဲ့၏။

၁၅။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ကြာစွယ်, ပိန်းဥကို ပေးလှူခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ကြာစွယ်, ပိန်းဥ လှူရသော ကောင်းမှုကံ၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၆။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ သုံးခုမြောက်ကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “ဘိသ”ဟု သမုတ်အပ်သော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

၁၇။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဘိသာလုဝဒါယကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ လေးခုမြောက် ဘိသာလုဝဒါယကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။ ဆဋ္ဌဘာဏဝါရ ပြီး၏။

၅-ဧကသညကတ္ထေရအပဒါန ၁၈။ ဝိပဿီမြတ်စွာဘုရား၏ လက်ယာရံ အဂ္ဂသာဝကသည် အမည်အားဖြင့် “ခဏ္ဍ”ဟု ထင်ရှားသူ ဖြစ်၏၊ ငါသည် လူတို့၏ ပူဇော်ခြင်းကို ခံထိုက်သော အဂ္ဂသာဝက၌ တစ်ထပ်စာ ဆွမ်းကို လှူခဲ့၏။

၁၉။ အခြေနှစ်ချောင်းရှိသူ လူတို့ကို အစိုးရသည် ဖြစ်၍ လူတို့ထက် ထူးကဲတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ထိုဆွမ်းလှူရသော စိတ်၏ ကြည်လင်မှုကြောင့် အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် တစ်ထပ်စာဆွမ်းကို လှူဒါန်းရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၂၀။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကမ္ဘာလေးဆယ်ထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်၍ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “ဝရုဏ” မည်သော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

၂၁။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဧကသညကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ငါးခုမြောက် ဧကသညကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၆-တိဏသန္ထရဒါယကတ္ထေရအပဒါန ၂၂။ ဟိမဝန္တာတောင်၏ အနီးအရပ်၌ ပွင့်ချပ်တစ်ရာရှိသော ကြာပန်းတို့ဖြင့် ကောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းသည်ဖြစ်၍ အမျိုးမျိုးသော ငှက်တို့၏ နေရာဖြစ်သော ရေအိုင်ကြီးသည် ရှိ၏။

၂၃။ ငါသည် အနီးဖြစ်သော ထိုအိုင်ကြီး၌ ရေချိုး၍လည်းကောင်း၊ ရေသောက်၍လည်း ကောင်း နေ၏။ ထိုအခါ ငါသည် ရဟန်းတို့ထက် မြတ်သော (တိဿ) ဘုရားရှင်ကို ကောင်း ကင်၌ ကြွသွားတော်မူစဥ် ဖူးမြင်ရ၏။

၂၄။ လောက၌ အတုမရှိသော မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုအခါ ငါ၏ စိတ်အကြံကို သိတော်မူ၍ ကောင်းကင်မှ သက်ဆင်းတော်မူလျက် မြေ၌ ရပ်တည်တော်မူ၏။

၂၅။ ငါသည် သားချိုဖြင့် မြက်ကို ကော်ဆောင်၍ နေထိုင်ရာမြက်ခင်းကို လှူ၏၊ လူတို့၏ အမြတ်ဆုံး ရှေ့သွားဖြစ်တော်မူသော တိဿမြတ်စွာဘုရားသည် ထိုနေရာမြက်ခင်း၌ ထိုင်နေ တော်မူ၏။

၂၆။ ငါသည် မိမိစိတ်ကို ကြည်လင်စေ၍ လောက၏ ရှေ့သွားဖြစ်သော မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၏၊ မြတ်စွာဘုရားကို တစိန်းစိန်း ကြည့်ရှုလျက် နောက်ပြန်ဆုတ်၍ ဖဲသွားခဲ့၏။

၂၇။ ငါသည် ထိုစိတ်၏ ကြည်လင်မှုကြောင့် နိမ္မာနရတိဘုံသို့ ရောက်၏၊ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် မြက်အခင်း လှူဒါန်းရခြင်း၏ အကျိုး ပေတည်း။

၂၈။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ဒုတိယကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်၍ များမြတ် သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “မိဂသမ္မတ”မည်သော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

၂၉။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်တိဏသန္ထရဒါယကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ခြောက်ခုမြောက် တိဏသန္ထရဒါယကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၇-သူစိဒါယကတ္ထေရအပဒါန ၃၀။ ကမ္ဘာသုံးသောင်းထက်၌ လူတို့၏ ရှေ့သွားဖြစ်သော သုံးဆယ့်နှစ်ပါးသော ယောကျာ်းမြတ်တို့၏ လက္ခဏာရှိတော်မူသော အမည်အားဖြင့် “သုမေဓာ”ဟု ထင်ရှားသော မြတ်စွာဘုရားသည် ပွင့်တော်မူ၏။

၃၁။ ရွှေအဆင်းနှင့် တူသော အဆင်းရှိတော်မူသော အခြေနှစ်ချောင်းရှိသူ လူတို့ကို အစိုးရသည်ဖြစ်၍ တာဒိဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရားအား သင်္ကန်းကို ချုပ် ဖို့ရန်အလို့ငှါ ငါသည် ငါးချောင်းသောအပ်တို့ကို ပေးလှူခဲ့၏။

၃၂။ ထိုအပ်လှူရသောကြောင့်သာလျှင် သိမ်မွေ့သောအနက်ကို ရှုမြင်တတ်သော ထက်မြက် လျင်မြန်သော လွယ်ကူသော ဉာဏ်သည် ငါ့အား ဖြစ်လတ်၏။

၃၃။ ငါသည် ကိလေသာတို့ကို ရှို့မြှိုက်လောင်ကျွမ်းစေအပ်ကုန်ပြီ၊ ခပ်သိမ်းသော ဘဝတို့ ကို ပယ်နုတ်အပ်ကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားသာသနာတော်၌ အဆုံးစွန်ဖြစ်သော ကိုယ်ကို ဆောင်၏။

၃၄။ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်၍ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “ဒွိပဒါ ဓိပတိ” မည်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် လေးကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၃၅။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်သူစိဒါယကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ခုနစ်ခုမြောက် သူစိဒါယကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၈-ပါဋလိပုပ္ဖိယတ္ထေရအပဒါန ၃၆။ ရွှေတုရိုဏ်တိုင်နှင့် တူသော သုံးဆယ့်နှစ်ရပ် မြတ်သော လက္ခဏာရှိသော ရွှေ အဆင်းနှင့် တူသော အဆင်းရှိတော်မူသော (တိဿ) မြတ်စွာဘုရားကို အိမ်ဈေးအကြား လမ်း ခရီး၌ ကြွတော်မူစဥ် ငါသည် ဖူးမြင်ရ၏။

၃၇။ ငါသည် ထိုအခါ၌ ချမ်းချမ်းသာသာ ကြီးပွါးရသည် ဖြစ်၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောသူဌေးသား ဖြစ်၏၊ ငါသည် ခါးပိုက်ထဲ၌ သခွတ်ပန်းကို ထား၍ ရှေးရှုဆောင်ခဲ့၏။

၃၈။ ရွှင်လန်းသော ငါသည် ရွှင်ပျသောစိတ်ဖြင့် ပန်းတို့ဖြင့် ရှေးရှုပူဇော်၏၊ ငါသည် လောကကို သိ၍ လူတို့၏ နတ်ဖြစ်တော်မူသော တိဿမြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၏။

၃၉။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ ပန်းလှူဒါန်းမှု ပြုရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ပန်းပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၄၀။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ခြောက်ဆယ့်သုံးကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “အဘိသမ္မ္မတ” မည်သော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ ဖူး၏။

၄၁။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ပါဋလိပုပ္ဖိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ရှစ်ခုမြောက် ပါဋလိပုပ္ဖိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၉-ဌိတဥ္ဇလိယတ္ထေရအပဒါန ၄၂။ ငါသည် ရှေးအခါ၌ သားရဲတိရစ္ဆာန်ထူထပ်သော တောအုပ်၌ သားမုဆိုး ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏၊ ထိုတောအရပ်၌ သုံးဆယ့်နှစ်ပါးသော ယောကျာ်းမြတ်လက္ခဏာ ရှိတော်မူသော (တိဿ) မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရ၏။

၄၃-၄၄။ ထိုတိဿဘုရားရှင်၌ ငါသည် လက်အုပ်ချီ၍ အရှေ့အရပ်သို့ ရှေးရှုဖဲသွား၏၊ အမြဲတမ်း သစ်ရွက်အခင်းရှိသော အနီးအရပ်၌ ထိုင်နေသောအခါ ကျလာသော မိုးကြိုးသည် ငါ၏ ထိပ်ထက်၌ ကျရောက်လေ၏၊ ထိုငါသည် သေခါနီးကာလ၌ လက်အုပ်ချီခြင်းကို တစ်ဖန် ပြုခဲ့၏။

၄၅။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ လက်အုပ်ချီမှုကို ပြုရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဘူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် လက်အုပ်ချီရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၄၆။ ငါးဆယ့်လေးကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “မိဂကေတု”အမည်ရှိသော စကြဝတေးမင်းသည် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

၄၇။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဌိတဉ္ဇလိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ကိုးခုမြောက် ဌိတဉ္ဇလိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၁၀-တိပဒုမိယတ္ထေရအပဒါန ၄၈။ အလုံးစုံသော တရား၏ တစ်ဖက်ကမ်းဖြစ်သော နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်တော်မူသော ပဒုမုတ္တရမည်သော မြတ်စွာဘုရားသည် ကိုယ်တော်တိုင် ယဥ်ကျေးသည်ဖြစ်၍ ယဥ်ကျေးသော ရဟန္တာအပေါင်း ခြံရံလျက် ထိုအခါ မြို့မှ ထွက်တော်မူ၏။

၄၉။ ထိုအခါ ငါသည် ဟံသာဝတီမြို့တော်၌ ပန်းတော်ဆက် ဖြစ်၏၊ မင်းဆက်ရန် ယူ ဆောင်လာသော ထိုပန်းအပေါင်းတို့တွင် မြတ်သော ပဒုမ္မာကြာပန်း သုံးပွင့်တို့ကို ယူခဲ့၏။

၅၀။ အိမ်ဈေးအကြား လမ်းခရီး၌ ကိလေသာမြူ ကင်းသော မြတ်စွာဘုရားကို ခရီးရင် ဆိုင် ဖူးမြင်ရ၏၊ ထိုအခါ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤသို့ ကြံမိ၏။

၅၁။ ငါသည် (အာနန္ဒာ) မင်းကြီးအား ဆက်သရန် ယူဆောင်ခဲ့သော ဤပန်းတို့ဖြင့် ရွာကိုလည်းကောင်း၊ (တစ်စိတ်မျှသော) ရွာခေတ်ကိုလည်းကောင်း၊ အသပြာတစ်ထောင်ကိုလည်းကောင်း ရရာ၏၊ ထိုရသော ဆုလာဘ်တို့ဖြင့် ငါ့အား အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။

၅၂။ မယဥ်ကျေးသောသူတို့ကို ယဥ်ကျေးအောင် ဆုံးမတော်မူတတ်သော ကြီးသော လုံ့လရှိသော သတ္တဝါအားလုံးတို့၏ ချမ်းသာကို ဆောင်တော်မူတတ်သော မြတ်စွာဘုရားကို ပူဇော်ရသည်ရှိသော် အမြိုက်နိဗ္ဗာန်တည်းဟူသော ဥစ္စာကို ရလတ္တံ့ (ဟု ဤသို့ ကြံ၏)။

၅၃။ ဤသို့ ကြံပြီး၍ ငါသည် မိမိစိတ်ကို ကြည်လင်စေ၏၊ ထိုအခါ သုံးပွင့်သော ကြာနီ ပန်းတို့ကို ယူ၍ ကောင်းကင်၌ ပစ်လွှင့်မြှောက်တင်၏။

၅၄။ ငါသည် ပစ်လွှင့်မြှောက်တင်ကာမျှ၌ ထိုကြာနီသုံးပွင့်တို့သည် ကောင်းကင်၌ ဖြန့်၍ တည်ကုန်၏၊ ထိုကောင်းကင်၌ ထိုကြာပန်းတို့သည် အညှာအထက်သို့ လှည့်ကာ မိုးမျှော်, မျက်နှာအောက်သို့ ပြုကုန်လျက် ဦးခေါင်းတော်ထက်၌ ဆောင်းကုန်၏။

၅၅။ ခပ်သိမ်းကုန်သော လူအားလုံးတို့သည် မြင်ကြကုန်သော် ကြွေးကြော်ခြင်းကို ဖြစ်စေ ကြကုန်၏၊ နတ်တို့သည်လည်း ကောင်းကင်၌ ကောင်းချီးပေးဆက်ခြင်းကို ဖြစ်စေကြကုန်၏။

၅၆။ မြတ်စွာဘုရား၏ အစွမ်းကြောင့် လောက၌ အံ့ဩဖွယ်သည် ဖြစ်ပေါ်လာ၏၊ ကြာ ပန်း၏ အစွမ်းကြောင့် အလုံးစုံသော ငါတို့သည် တရားတော်ကို နာကြရကုန်အံ့။

၅၇။ လောကကို သိတော်မူသော အဝေးမှ ဆောင်အပ်သော လှူဖွယ်တို့ကို ခံတော်မူထိုက် သော ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် ခရီးမ၌ ရပ်တည်လျက် ဤဆိုမည့် ဂါထာတို့ကို မိန့်တော် မူ၏။

၅၈။ အကြင်ပန်းတော်ဆက်သည် နီသော ပဒုမ္မာကြာတို့ဖြင့် ငါဘုရားကို ပူဇော်၏၊ ထိုသူ ကို ငါသည် ဗျာဒိတ်စကား ဟောကြားပေအံ့၊ ဟောကြားမည့် ငါ၏ စကားကို နာကြကုန် လော့။

၅၉။ ကမ္ဘာသုံးသောင်းတို့ပတ်လုံး နတ်ပြည်၌ မွေ့လျော်ရလတ္တံ့၊ အာယုကပ် သုံးဆယ်တို့ ပတ်လုံး နတ်တို့ကို အစိုးရသည် ဖြစ်၍ သိကြားမင်းအဖြစ်ကို ပြုရလတ္တံ့။

၆၀။ ထိုနတ်ဖြစ်သော အခါ၌ ယူဇနာသုံးရာ အစောက်မြင့်၍ ယူဇနာတစ်ရာ့ငါးဆယ် ကျယ်ပြန့်သော “မဟာဝိတ္ထာရိက”မည်သော ဗိမာန်သည် ဖြစ်လတ္တံ့။

၆၁။ လေးသိန်းကုန်သော နန်းဦးပြာသာဒ်ဆောင်တို့ကိုလည်း ကောင်းစွာ ဖန်ဆင်းထား ကုန်၏၊ အထွတ်တပ်သော အဆောင်မြတ်နှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်၍ မြတ်သော နေရာဖြင့်လည်း တန်ဆာဆင်ထားကုန်၏။

၆၂။ အဆိုအကတို့၌ လိမ္မာ၍ အတီးအမှုတ်၌လည်း ကျွမ်းကျင်ကုန်သော နတ်သမီးကုဋေ တစ်သိန်းတို့သည် ခြံရံံကုန်လတ္တံ့။

၆၃။ နတ်သမီးအပေါင်းတို့ဖြင့် ပြွမ်းသော ဤကဲ့သို့သော ဗိမာန်မြတ်၌ နီမြန်းသော နတ်၌ ဖြစ်သော ပန်းမိုးသည် အခါခပ်သိမ်း ရွာသွန်းလတ္တံ့။

၆၄။ ထိုပဒုမ္မာကြာမိုး ရွာသွန်းသော အခါ၌ နံရံ, တံသင်း, ဆင်စွယ်ကောက်, တံခါး ပေါင်, တုရိုဏ်တိုင်တို့၌ လှည်းဘီးစက် ပမာဏရှိကုန်သော ပဒုမ္မာကြာနီတို့သည် တွဲလဲကျ ကုန်လတ္တံ့။

၆၅။ ထိုအခါ (နတ်သမီးတို့သည် ) ရွက်ချပ်တစ်ခုဖြင့် ရွက်ချပ်တစ်ခုကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ပဒုမ္မာကြာ ဗိမာန်မြတ်အတွင်း၌ ဤကြာပန်းကို ခင်းကုန်, ခြုံကုန်လျက် အိပ်ကုန်လတ္တံ့။

၆၆။ ထိုပဒုမ္မာကြာနီပန်းတို့သည်လည်း ဘုံဗိမာန်ကို ဝန်းဝိုင်းခြံရံလျက် ထက်ဝန်းကျင် ယူဇနာတစ်ရာတိုင်အောင် နတ်ရနံ့ကို လှိုင်စေကုန်လတ္တံ့။

၆၇။ ခုနစ်ဆယ့်ငါးကြိမ် စကြဝတေးမင်း ဖြစ်လတ္တံ့၊ ပြန့်ပြောစွာသော ပဒေသရာဇ်မင်း အဖြစ်သည်ကား ဂဏန်းအားဖြင့် မရေတွက်နိုင်။

၆၈။ နှစ်ပါးသော စည်းစိမ်တို့ကို ခံစားလျက် ဘေးဥပဒ် မရှိဘဲ အဆုံးဘဝ ရောက်လတ် သော် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရလတ္တံ့။ (ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏)။

၆၉။ ငါသည် ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားကို စင်စစ်အားဖြင့် ကောင်းစွာ ဖူးမြင်ရပေ၏၊ ပဒုမ္မာကြာ ပူဇော်ရခြင်းဟူသော ကုန်သွယ်မှုကိုလည်း ကောင်းစွာ ယှဥ်စပ်ပြုအပ်ခဲ့ရပေ၏၊ ပဒုမ္မာကြာသုံးပွင့်တို့ကို ပူဇော်ရသောကြောင့် သုံးပါးသော စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့ကို ခံစားခဲ့ရ၏။

၇၀။ ယခုပင် လောကုတ္တရာတရားသို့ ဆိုက်ရောက်သည် ဖြစ်၍ ကိလေသာမှ လွတ် မြောက်သော ငါ့အား ကောင်းစွာ ပွင့်သော ပဒုမ္မာကြာနီပန်းသည် ဦးထိပ်၌ အချင်းခပ်သိမ်း ဆောင်းမိုးထားလတ္တံ့။

၇၁။ ပဒုမုတ္တရမြတ်စွာဘုရားသည် ငါ၏ ရှေးကောင်းမှုကို ဟောကြားစဥ် တစ်သိန်းသော သတ္တဝါတို့၏ သစ္စာလေးပါးတရားကို သိခြင်းသည် ဖြစ်၏။

၇၂။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကမ္ဘာတစ်သိန်းထက်၌ (ပဒုမုတ္တရ) မြတ်စွာဘုရားကို ပူဇော်ခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ပဒုမ္မာကြာ သုံးပွင့်ကို လှူဒါန်းရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၇၃။ ငါသည် ကိလေသာတို့ကို ရှို့မြှိုက်လောင်ကျွမ်းစေအပ်ကုန်ပြီ၊ ခပ်သိမ်းသော ဘဝ တို့ကို ပယ်နုတ်အပ်ကုန်ပြီ၊ ခပ်သိမ်းသော အာသဝေါတရားတို့ ကုန်ခန်းကုန်ပြီ၊ ယခုအခါ ဘဝသစ်၌ တစ်ဖန် ဖြစ်ခြင်းသည် မရှိတော့ပြီ။

၇၄။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်တိပဒုမိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ဆယ်ခုမြောက် တိပဒုမိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။ ရှစ်ခုမြောက် နာဂသမာလဝဂ် ပြီး၏။

၉-တိမိရဝဂ် ၁-တိမိရပုပ္ဖိယတ္ထေရအပဒါန ၁-၂။ ငါသည် စန္ဒဘာဂါမြစ်နား၌ အောက်အကြေသို့ သွား၏၊ ကိလေသာအနောက်အကျု ကင်းသည်ဖြစ်၍ အထူးကြည်လင်စွာ ထိုင်နေတော်မူသော (သိဒ္ဓတ္ထ) မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင် ရ၍ - ထိုသိဒ္ဓတ္ထမြတ်စွာဘုရား၌ စိတ်ကို ကြည်ညိုစေပြီးလျှင် ထိုအခါ ငါသည် ဤသို့ ကြံစည် မိ၏၊ ဤမြတ်စွာဘုရားသည် ကိုယ်တော်တိုင် ကူးမြောက်ပြီးသည်ဖြစ်၍ သူတစ်ပါးတို့ကိုလည်း ကူးမြောက်စေတော်မူလတ္တံ့၊ ဤမြတ်စွာဘုရားသည် ကိုယ်တော်တိုင် ယဥ်ကျေးပြီးသည်ဖြစ်၍ သူတစ်ပါးတို့ကိုလည်း ယဥ်ကျေးစေတော်မူလတ္တံ့။

၃။ ကိုယ်တော်တိုင် သက်သာရာ ရပြီးသည်ဖြစ်၍ သူတစ်ပါးတို့ကိုလည်း သက်သာရာ ရစေတော်မူလတ္တံ့၊ ကိုယ်တော်တိုင် ကိလေသာမီး ငြိမ်းအေးသည်ဖြစ်၍ သူတစ်ပါးတို့ကိုလည်း ငြိမ်းအေးစေတော်မူလတ္တံ့၊ ကိုယ်တော်တိုင် ကိလေသာမှ လွတ်မြောက်ပြီးသည်ဖြစ်၍ သူတစ်ပါး တို့ကိုလည်း လွတ်မြောက်စေတော်မူလတ္တံ့၊ ကိုယ်တော်တိုင် ဒုက္ခငြိမ်းပြီးသည်ဖြစ်၍ သူတစ်ပါး တို့ကိုလည်း ဒုက္ခငြိမ်းစေတော်မူလတ္တံ့။ (ဤသို့ ကြံ၏)။

၄။ ငါသည် ဤသို့ ကြံစည်ပြီးနောက် သိဒ္ဓတ္ထမြတ်စွာဘုရားအား ကျည်းပန်းကို ယူ၍ ဦးခေါင်းထက်၌ ကြဲဖြန့်လှူဒါန်း၏။

၅။ ထိုသိဒ္ဓတ္ထမြတ်စွာဘုရားကို လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပြု၍ မြတ်စွာဘုရား၏ ခြေတော် တို့ကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ပါးသော အရပ်သို့ ဖဲသွားခဲ့၏။

၆။ ဖဲသွား၍ မကြာမြင့်မီ ငါ့ကို ခြင်္သေ့မင်းသည် ညှဥ်းဆဲ၏၊ ငါသည် ကမ်းပါးပြတ် အတိုင်း သွားသည်ရှိသော် ထိုကမ်းပါးပြတ်၌သာလျှင် တိမ်းလဲချော်ကျ၏။

၇။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်လေးကမ္ဘာထက်၌ ပန်းကို တင်လှူရသောအခါမှ စ၍ အပါယ် လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဘုရားကို ပန်းပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၈။ ငါးဆယ့်ခြောက်ကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်၍ များသော ဗိုလ်ပါ အင်အားရှိသော များသော အခြံအရံရှိကုန်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် ခုနစ်ကြိမ် ဖြစ်ဖူး ကုန်၏။

၉။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်တိမိရပုပ္ဖိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ရှေးဦးစွာသော တိမိရပုပ္ဖိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၂-ဂတသညကတ္ထေရအပဒါန ၁၀။ ငါသည် မွေးဖွားသည်မှ ခုနစ်နှစ်သာ ရှိပါသေးလျက် အိမ်၏ စီးပွါးမဲ့ဖြစ်သော သာသနာ့ဘောင်၌ ရှင်အဖြစ်သို့ ရောက်၏၊ မြတ်စွာဘုရား၏ ခြေတော်တို့ကို အထူးကြည်လင် သော စိတ်ဖြင့် ရှိခိုး၏။

၁၁။ အဆုံးမရှိသောဂုဏ်တော်တို့ဖြင့် သမုဒ္ဒရာသဖွယ်ဖြစ်သော တိဿမြတ်စွာဘုရားကို ကောင်းစွာ ရည်စူး၍ ငါသည် ခုနစ်ပွင့်သော ဆီမီးတောက်ပန်းတို့ကို ကောင်းကင်၌ ပစ်လွှင့် မြှောက် လှူပူဇော်၏။

၁၂။ ထိုအခါ၌ ရွှင်လန်းသော စိတ်ရှိသော ငါသည် ကြည်ညိုလှသည် ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရား ကြွသွားတော်မူရာ လမ်းခရီးကို ပူဇော်ပြီးလျှင် မိမိလက်တို့ဖြင့် ထိုမြတ်စွာဘုရားကို လက်အုပ်ချီခြင်းကို ပြု၏။

၁၃။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ လက်အုပ်ချီမှုကို ပြုခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဘူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် မြတ်စွာဘုရားကို ပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၄။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ရှစ်ခုမြောက်ကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “အဂ္ဂိသိခ”မည်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် သုံးကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၁၅။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဂတသညကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ နှစ်ခုမြောက် ဂတသညကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၃-နိပန္နဥ္ဇလိကတ္ထေရအပဒါန ၁၆။ ငါသည် သစ်ပင်ရင်း၌ ထိုင်နေစဥ် သည်းထန်စွာသော အနာရောဂါဖြင့် နှိပ်စက်ခံ ရသောကြောင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်ထူထပ်သော တော၌ လွန်စွာ သနားဖွယ်အဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့ရ၏။

၁၇-၁၈။ တိဿမြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ်သနားသည်ကို စွဲ၍ ငါ့ထံသို့ ချဥ်းကပ်တော် မူလာ၏၊ ထိုငါသည် လျောင်းလျက်သာလျှင် ဖြစ်လျက် ဦးခေါင်း၌ လက်အုပ်ချီပြီးလျှင် - ကြည်ညိုဝမ်းမြောက်သော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံးတို့ထက် မြတ်သော မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ ထိုအရပ်၌ပင် သေခဲ့၏။

၁၉။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ တိဿဘုရားမြတ်ကို ရှိခိုးရသောအခါမှ စ၍ အပါယ်လေပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၂၀။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ငါးခုမြောက် ကမ္ဘာထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ များမြတ်သည့် ဗိုလ်ပါအင်အားရှိသော “မဟာသိခ” မည်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် ငါးကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၂၁။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်နိပန္နဉ္ဇလိကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ သုံးခုမြောက် နိပန္နဉ္ဇလိကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၄-အဓောပုပ္ဖိယတ္ထေရအပဒါန ၂၂။ သိခီမြတ်စွာဘုရား၏ လက်ယာရံအဂ္ဂသာဝကဖြစ်သော ထိုအဘိဘူမည်သော ရဟန်းသည် ကြီးသော အာနုဘော်ရှိသည် ဖြစ်၍လည်းကောင်း၊ ဝိဇ္ဇာသုံးပါးကို ရသည် ဖြစ်၍လည်းကောင်း ဟိမဝန္တာ တောင်သို့ ကြွလာတော်မူ၏။

၂၃။ ငါသည် လည်း ဟိမဝန္တာတောင်၌ မွေ့လျော်ဖွယ်ရှိသော သင်္ခမ်းကျောင်း၌ ရသေ့ဖြစ်၍ နေ၏၊ ထိုအခါ အပ္ပမညာလေပါးတို့၌လည်းကောင်း၊ တန်ခိုး ဖန်ဆင်းခြင်းတို့၌လည်းကောင်း လေ့လာခြင်း ရှိ၏။

၂၄။ ငါသည် ကောင်းကင်၌ ငှက်မျိုးသဖွယ်ဖြစ်၍ ဟိမဝန္တာတောင်ကို စိုးအုပ်နေထိုင်၏၊ ငါသည် တောင်အောက်က ပန်းကို ဆွတ်ယူ၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လာ၏။

၂၅။ ခုနစ်ပွင့်သော ပန်းတို့ကို ယူ၍ ငါသည် (အဘိဘူရဟန်း၏) ဦးထိပ်၌ ကြဲမြှောက် ပူဇော်၏၊ ရဲရင့်သော မြတ်စွာဘုရားသည် ငါ့ကို ကြည့်ရှုတော်မူစဥ် ငါသည် အရှေ့အရပ်သို့ ရှေးရှုဖဲသွားခဲ့၏။

၂၆။ (ဖဲခွါခဲ့ပြီးသော်) ငါသည် ကျောင်းသို့ ရောက်၏၊ သင်္ခမ်းကျောင်းသို့ ရောက်ပြီး၍ ရသေ့ပရိက္ခရာကို ယူ၍ တောင်ကြားသို့ (အစာရှာရန်) သွား၏။

၂၇။ (ထိုအခါ) ကြမ်းတမ်းသည် ဖြစ်၍ ခွန်အားကြီးသော စပါးကြီးမြွေသည် ငါ့ကို ရစ်ပတ်နှိပ် စက်၏၊ ငါသည် ပန်းလှူဖူးသော ရှေးကောင်းမှုကို အောက်မေ့၍ ထိုအရပ်၌ပင် သေလွန်ခဲ့ရ၏။

၂၈။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ သုံးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ပန်းကိို တင်လှူပူဇော်ခဲ့ရသောအခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းသည် ပန်းကို ပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၂၉။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်အဓောပုပ္ဖိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ လေးခုမြောက် အဓောပုပ္ဖိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၅-ရံသိသညကတ္ထေရအပဒါန ၃၀။ ရှေးအခါ၌ ငါသည် ဟိမဝန္တာတောင်၌ နေခြင်းကို ပြု၏၊ ငါသည် သစ်နက်ရေကို ဝတ်ဆင်လျက် တောင်ကြား၌ နေ၏။

၃၁-၃၂။ ‘အရောင်များစွာရှိသော နေမင်းကို မြင်ရသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ပင်လုံးကျွတ် ပွင့်သော အင်ကြင်းပင်မင်းကို မြင်ရသကဲ့သို့လည်းကောင်း’ တောအကြားသို့ ကြွတော်မူသော ရွှေအဆင်းရှိတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရသောကြောင့် ရောင်ခြည်တော်၌ (ငါ၏) စိတ်ကို ကြည်လင်စေ၍ ငါသည် ဝိပဿီမြတ်စွာဘုရားအား ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်အုပ် ချီလျက် ဦးတိုက်ရှိခိုး၏။

၃၃။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ကောင်းမှုပြုခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ် လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ရောင်ခြည်တော်ဟု ကြည်ညိုခြင်း အမှတ်သညာ ဖြစ်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၃၄။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ရံသိသညကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ငါးခုမြောက် ရံသိသညကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၆-ဒုတိယ ရံသိသညကတ္ထေရအပဒါန ၃၅။ ငါသည် ဟိမဝန္တာတောင်၌ လျှော်တေသင်္ကန်းကို ဆောင်လျက် စင်္ကြံပေါ်သို့ တက်ပြီးလျှင် အရှေ့အရပ်သို့ ရှေးရှုထိုင်နေ၏။

၃၆။ ထိုအခါ ဟိမဝန္တာတောင်၌ ဈာန်ဝင်စားတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရ၍ လက်အုပ်ချီပြီးလျှင် (ထိုဘုရား၏) ရောင်ခြည်တော်၌ စိတ်ကို ကြည်လင်စေခဲ့၏။

၃၇။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ ရောင်ခြည်တော်ဟူသော အမှတ်သညာကို ရခဲ့သော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ရောင်ခြည်တော်ဟု မှတ်သားရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၃၈။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ရံသိသညကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ခြောက်ခုမြောက် ရံသိသညကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၇-ဖလဒါယကတ္ထေရအပဒါန ၃၉။ ဟိမဝန္တာတောင်၌ ကြမ်းတမ်းသော သစ်နက်ရေကို ဆောင်သော ငါသည် သစ်သီး လက်စွဲလျက် ဖုဿမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရသောကြောင့် သစ်သီးကို ပေးလှူခဲ့၏။

၄၀။ ငါသည် အထူးကြည်လင်သော စိတ်ဖြင့် အကြင်သစ်သီးကို ပေးလှူခဲ့၏၊ ဘဝ သံသရာ၌ ကျင်လည်ရသည်ရှိသော် ငါ့အား (ထိုသစ်သီး) အကျိုးသည် ဖြစ်ပေါ်၏။

၄၁။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ ငါသည် သစ်သီးလှူခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် သစ်သီးလှူဒါန်းရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၄၂။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဖလဒါယကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ခုနစ်ခုမြောက် ဖလဒါယကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၈-သဒ္ဒသညကတ္ထေရအပဒါန ၄၃။ ငါသည် ဟိမဝန္တာတောင် သစ်ရွက်အခင်း၌ နေ၏၊ ထိုအခါ တရားဟောတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား၏ အသံတော်၌ စိတ်ကို ကြည်လင်စေ၏။

၄၄။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ ကောင်းမှုပြုခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ် လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ကောင်းမှုကံ၏ အကျိုးပေတည်း။

၄၅။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်သဒ္ဒသညကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ရှစ်ခုမြောက် သဒ္ဒသညကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၉-ဗောဓိသိဥ္စကတ္ထေရအပဒါန ၄၆။ ဝိပဿီမြတ်စွာဘုရား၏ ဗောဓိပင်မြတ်ကို ပူဇော်ပွဲသည် ဖြစ်၏၊ ထိုအခါ ငါသည် ရဟန်းဘဝသို့ ရောက်ပြီးသည် ဖြစ်လျက် ထိုပူဇော်ပွဲသို့ ချဥ်းကပ်၏။

၄၇။ (ချဥ်းကပ်ပြီးသော်) ကိုယ်တော်တိုင် ဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ပြီးသည် ဖြစ်၍ ငါတို့ ကို လွတ်မြောက်စေလတ္တံ့၊ ကိုယ်တော်တိုင် ဒုက္ခငြိမ်းအေးပြီးသည် ဖြစ်၍ ငါတို့ကို ငြိမ်းအေး စေလတ္တံ့ (ဟု နှလုံးသွင်းလျက်) ငါသည် ပန်းဖြင့် ထုံးထားသော ရေကို ယူ၍ ဗောဓိပင်၌ သွန်းလောင်း ပူဇော်ခဲ့၏။

၄၈။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌ ဗောဓိပင်၌ ညောင်ရေသွန်းလောင်းခဲ့ရ သော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဗောဓိပင်၌ ညောင်ရေသွန်းလောင်းရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၄၉။ သုံးဆယ့်သုံးကမ္ဘာထက် ရောက်လတ်သော် လူတို့ကို အစိုးရသော “ဥဒကသေစန” မည်ကုန်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် ရှစ်ကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၅၀။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ဗောဓိသိဉ္စကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ကိုးခုမြောက် ဗောဓိသိဉ္စကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၁၀-ပဒုမပုပ္ဖိယတ္ထေရအပဒါန ၅၁။ ကြာတောကြာရုံသို့ ဝင်သော ငါသည် ပဒုမ္မာကြာတို့ကို ချိုးစဥ် ထိုကြာတော၌ သုံးဆယ့်နှစ်ပါးသော ယောကျာ်းမြတ်တို့၏ လက္ခဏာတော်ရှိသော ဖုဿဘုရားရှင်ကို ဖူးမြင်ရ၏။

၅၂။ ငါသည် ပဒုမ္မာကြာပန်းကို ယူ၍ ကောင်းကင်၌ မြှောက်ချီပူဇော်လှူဒါန်းခဲ့၏၊ မကောင်းမှုကို အောက်မေ့၍ အိမ်၏ စီးပွားမဲ့ ဖြစ်သော သာသနာ့ဘောင်၌ ရှင်အဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့၏။

၅၃။ ရဟန်းပြုပြီးသော် စောင့်စည်းအပ်ပြီးသော ကိုယ်, နှုတ်ဖြင့် ဝစီဒုစရိုက်ကို စွန့်လျက် အာဇီဝပါရိသုဒ္ဓိသီလကို စင်ကြယ်စေခဲဲ့၏။

၅၄။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ ပန်းတင်လှူခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ် လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ဘုရားကို ပူဇော်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၅၅။ တစ်ဆယ့်ရှစ်ကမ္ဘာတို့၌ “ပဒုမာဘာသ”မည်ကုန်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည့်တစ်ဆယ့်ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်လည်းကောင်း၊ လေးဆယ့်ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်လည်းကောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးကုန်၏။

၅၆။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်ပဒုမပုပ္ဖိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ဆယ်ခုမြောက် ပဒုမပုပ္ဖိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။ ကိုးခုမြောက် တိမိရဝဂ် ပြီး၏။

၁၀-သုဓာဝဂ် ၁-သုဓာပိဏ္ဍိယတ္ထေရအပဒါန ၁။ ပပဉ္စတရား (ချဲ့ထွင်တတ်သော တရား) တို့ကို လွန်မြောက်ပြီးသည် ဖြစ်၍ စိုးရိမ်ပူ ဆွေးခြင်း ‘သောက’ နှင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်း ‘ပရိဒေဝ’ တို့ကိုလည်း လွန်မြောက်သော ပူဇော် ထိုက်သော မြတ်စွာဘုရားတို့ကို ပူဇော်သောသူ၏လည်းကောင်း၊ ထိုမှတစ်ပါး တပည့်သား တော်တို့ကို ပူဇော်သောသူ၏လည်းကောင်း-

၂။ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုပြီးသည်ဖြစ်၍ ဘေးတစ်စုံတစ်ရာ မရှိကုန်သော ထိုကဲ့သို့သော ဘုရား သာဝကတို့ကို ပူဇော်သောသူ၏လည်းကောင်း၊ ကောင်းမှု၏ အစုကို (ဤနတ်နှင့် တကွသော လူအပေါင်းတို့တွင်) တစ်စုံတစ်ယောက်သော လူနတ်သည်သော်လည်း ဤရွေ့ဤမျှ အကျိုးရ၏ဟု ရေတွက်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်။

၃။ အကြင်သူသည် ဤလောက၌ လေးကျွန်းလုံးတို့ကို အစိုးရသော စကြဝတေးမင်း အဖြစ်ကို ပြုရာ၏၊ ထိုသူ၏ လေးကျွန်းလုံးကို အစိုးရခြင်းသည် တစ်ကြိမ် ပူဇော်ရခြင်း၏ တစ်ဆယ့်ခြောက်စိတ် စိတ်၍ တစ်စိတ်မျှကို မမီနိုင်။

၄။ လူတို့ထက်မြတ်သော သိဒ္ဓတ္ထမြတ်စွာဘုရား၏ စေတီတော်၌ ကွဲအက်သော အကြား၌ ငါသည် အထူးသဖြင့် ကြည်လင်သော စိတ်ဖြင့် အင်္ဂတေစိုင်ကို လှူဒါန်းခဲ့၏။

၅။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်လေးကမ္ဘာထက်၌ စေတီတော်ပြင်ဆင်မှုကို ပြုခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် စေတီတော်ကို ပြင်ဆင်ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၆။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကမ္ဘာသုံးဆယ်ထက်၌ ရတနာခုနစ်ပါးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော “ပဋိသင်္ခါရ” အမည် ရှိကုန်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် တစ်ဆယ့်သုံးကြိမ် ဖြစ်ဖူးကုန်၏။

၇။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်သုဓာပိဏ္ဍိယမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ ရှေးဦးစွာသော သုဓာပိဏ္ဍိယတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၂-သုစိန္တိကတ္ထေရအပဒါန ၈။ ငါသည် လူတို့၏ ကိုးကွယ်ရာဖြစ်သော နေမင်း၏ အဆွေဖြစ်တော်မူသော တိဿ ဘုရားရှင်အား အလွန်ရွှင်လန်းနှစ်သက်သော စိတ်ဖြင့် စင်ကြယ်သော အင်းပျဥ်ကို ပေးလှူခဲ့၏။

၉။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ တစ်ဆယ့်ရှစ်ကမ္ဘာထက်၌ “မဟာရုစိ”မည်သော မင်းသည် ဖြစ်၏၊ စည်းစိမ်သည်လည်း ပြန့်ပြော၏၊ အိပ်ရာနေရာသည်လည်း အတိုင်းမသိ ဖြစ်၏။

၁၀။ မြတ်စွာဘုရားအား အထူးကြည်လင်လှသော စိတ်ဖြင့် အင်းပျဥ်ကို ပေးလှူဖူးသော ကြောင့် ရှေး၌ ကောင်းစွာ ပြုထားသော မိမိကောင်းမှုကံအကျိုးကို ခံစားရ၏။

၁၁။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ အင်းပျဥ်လှူဒါန်းခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် အင်းပျဥ်ကို လှူဒါန်း ရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၂။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ သုံးဆယ့်ရှစ်ကမ္ဘာထက်၌ ရုစိစကြာမင်း, ဥပရုစိစကြာမင်း, သုံးယောက်မြောက် မဟာရုစိစကြာမင်းဟူသော ထိုသုံးကြိမ်သော စကြာမင်းတို့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးကုန်၏။

၁၃။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်သုစိန္တိကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ နှစ်ခုမြောက် သုစိန္တိကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၃-အဋ္ဌစေဠကတ္ထေရအပဒါန ၁၄။ ငါသည် ဆင်းရဲခြင်းဖြင့် နှိပ်စက်သည် ဖြစ်၍ အလွန်သနားဖွယ် အဖြစ်သို့ ရောက် ရ၏၊ တိဿဘုရားရှင်အား ကိုယ်ဝတ်ပုဆိုးတစ်ပိုင်းကို ပေးလှူခဲ့၏။

၁၅။ ငါသည် ကိုယ်ဝတ်ပုဆိုးကို ပေးလှူသောကြောင့် တစ်ကမ္ဘာပတ်လုံး နတ်ပြည်၌ မွေ့ လျော်ရ၏၊ ငါသည် ကြွင်းသော ကမ္ဘာတို့၌ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ပြုအပ်၏။

၁၆။ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်နှစ်ကမ္ဘာထက်၌ ပုဆိုးပိုင်းလှူဒါန်းခဲ့ရသော အခါမှ စ၍ အပါယ်လေးပါး လားရသည်ကို မသိစဖူးပေ။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းသည် ပုဆိုးပိုင်းလှူရခြင်း၏ အကျိုးပေတည်း။

၁၇။ လေးဆယ့်ကိုးကမ္ဘာထက်၌ လူတို့ကို အစိုးရသော “သမန္တစ္ဆဒန”မည်ကုန်သော စကြဝတေးမင်းတို့သည် သုံးဆယ့်နှစ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးကုန်၏။

၁၈။ လေးပါးသော ပဋိသမ္ဘိဒါတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရှစ်ပါးသော ဤဝိမောက္ခတို့ကိုလည်း ကောင်း၊ ခြောက်ပါးသော အဘိညာဥ်တို့ကိုလည်းကောင်း မျက်မှောက်ပြုအပ်ပါကုန်ပြီ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီးပါပြီ။ ဤသို့လျှင် အသျှင်အဋ္ဌစေဠကမထေရ်သည် ဤဂါထာတို့ကို မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ။ သုံးခုမြောက် အဋ္ဌစေဠကတ္ထေရအပဒါန ပြီး၏။

၄-သူစိဒါယကတ္ထေရအပဒါန ၁၉။ ငါသည် ရှေးအခါက ဗန္ဓုမာမည်သော ပြည်မြတ်၌ ပန်းပဲသမား ဖြစ်ခဲ့၏၊ ငါသည် ဝိပဿီမြတ်စွာဘုရားအားအပ်အလှူကို ပေးလှူခဲ့၏။

၂၀။အပ်လှူသော ကောင်းမှုကံကြောင့် ထိုအပ်နှင့် အလားရှိသော ဝရဇိန်လက်နက်အဖျား နှင့်တူမျှသော ဉာဏ်ထက်မြက်မှုသည် ဖြစ်၏၊ တပ်စွန်းခြင်း “ရာဂ” ကင်းသည် ဖြစ်၏၊ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်သည် ဖြစ်၏၊ အာသဝေါတရားတို့၏ကုန်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်၏။