မဟာဝဂ္ဂပါဠိ မူလပါဠိတော်

၁၀၂-ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော ရဟန်းစသည်တို့နှင့် ဥပုသ်ပြုခြင်း ၁၈၀။ ရဟန်းတို့ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော အာဝါသိကရဟန်း တို့ကို တွေ့မြင်ကုန်၏၊ ထိုအာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် (အာဝါသိကရဟန်းတို့ကို) ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု တူမျှသော ရဟန်းတို့ဟု အယူရှိ၍ (၄င်းအယူကို) မမေးမစစ်ဘဲ တပေါင်းတည်း ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ထိုအာဂန္တုက ရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (ထိုအယူကို) မစွန့်လွှတ်စေနိုင်ဘဲ တပေါင်း တည်း ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဂန္တုရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးသော်လည်း (၄င်းတို့အယူကို) မစွန့်လွှတ်စေနိုင်သဖြင့် အသီးအခြား ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ အာဂန္တုက ရဟန်းတို့သည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု တူမျှသော အာဝါသိက ရဟန်းတို့ကို တွေ့မြင်ကုန်၏၊ ထိုအာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် (အာဝါသိကရဟန်းတို့ကို) ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းတို့ဟု အယူရှိ၍ (၄င်းတို့၏ အယူကို) မမေးမစစ်ဘဲ တစ်ပေါင်းတည်း ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဂန္တုက ရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) စွန့်လွှတ်စေနိုင်လျက် အသီး အခြား ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဂန္တုရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်း တို့အယူကို) စွန့်လွှတ်စေနိုင်သည်ဖြစ်၍ တစ်ပေါင်းတည်း ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ အာဝါသိက ရဟန်းတို့သည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော အာဂန္တုက ရဟန်းတို့ကို တွေ့မြင်ကုန်၏၊ ထိုအာဝါသိက ရဟန်းတို့သည် (အာဂန္တုကရဟန်းတို့ကို) ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု တူမျှသော ရဟန်းတို့ဟု အယူရှိ၍ မမေးမစစ်ဘဲ တစ်ပေါင်းတည်း ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ထိုအာဝါသိက ရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) မစွန့်လွှတ်စေနိုင်ဘဲ တပေါင်း တည်း ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဝါသိက ရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) မစွန့်လွှတ်စေနိုင်သဖြင့် အသီးအခြား ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ အာဝါသိက ရဟန်းတို့သည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု တူမျှသော အာဂန္တုက ရဟန်းတို့ကို တွေ့မြင်ကုန်၏၊ ထိုအာဝါသိက ရဟန်းတို့သည် (အာဂန္တုကရဟန်းတို့ကို) ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းတို့ဟု အယူရှိ၍ မမေးမစစ်ဘဲ တစ်ပေါင်းတည်း ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဝါသိက ရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) စွန့်လွှတ်စေနိုင်လျက် အသီး အခြား ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဝါသိက ရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) စွန့်လွှတ်စေနိုင်သည်ဖြစ်၍ တစ်ပေါင်းတည်း ဥပုသ်ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

“It may happen that newly-arrived monks see resident monks who belong to a different Buddhist sect, but they have the view that they belong to the same one. Then— If they don’t ask the resident monks about it, and then do the observance-day ceremony together, there’s no offense. If they do ask the resident monks about it, but don’t reach a clear conclusion, and then do the observance-day ceremony together, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the resident monks about it, but don’t reach a clear conclusion, and then do the observance-day ceremony separately, there’s no offense. It may happen that newly-arrived monks see resident monks who belong to the same Buddhist sect, but they have the view that they belong to a different one. Then— If they don’t ask the resident monks about it, and then do the observance-day ceremony together, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the resident monks about it, and they change their view, but then do the observance-day ceremony separately, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the resident monks about it, and they change their view, and then do the observance-day ceremony together, there’s no offense. It may happen that resident monks see newly-arrived monks who belong to a different Buddhist sect, but they have the view that they belong to the same one. Then— If they don’t ask the newly-arrived monks about it, and then do the observance-day ceremony together, there’s no offense. If they do ask the newly-arrived monks about it, but don’t reach a clear conclusion, and then do the observance-day ceremony together, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the newly-arrived monks about it, but don’t reach a clear conclusion, and then do the observance-day ceremony separately, there’s no offense. It may happen that resident monks see newly-arrived monks who belong to the same Buddhist sect, but they have the view that they belong to a different one. Then— If they don’t ask the newly-arrived monks about it, and then do the observance-day ceremony together, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the newly-arrived monks about it, and they change their view, but then do the observance-day ceremony separately, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the newly-arrived monks about it, and they change their view, and then do the observance-day ceremony together, there’s no offense.” 36. The section on “you shouldn’t go”

၁၀၃-မသွားအပ်သည်ကို ဆိုရာ ၁၈၁။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ရဟန်းမရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာ လောက်သည်ကိုလည်းကောင်း အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ ဖြစ်စေ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ မသွားအပ်။ ရဟန်း တို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ရဟန်းမရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ ရဟန်းမရှိသော ဇရပ် တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်ကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ် ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်း စသည်မှဖြစ်စေ ရဟန်းမရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာ လောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ဖြစ်စေ၊ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ဖြစ်စေ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ ရဟန်းမရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ မသွား အပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်း စသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ၊ ဇရပ် တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ၊ ပေါင်းသင်းဆက် ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။

“On the observance day you shouldn’t go from a monastery with monks to one without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery with monks to a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery with monks to a monastery or a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a monastery or a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a monastery or a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery with monks to one with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery with monks to a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery with monks to a monastery or a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a monastery or a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the observance day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a monastery or a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers.” 37. The section on “you may go”

၁၀၄-သွားအပ်သည်ကို ဆိုရာ ၁၈၂။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ “နေ့ချင်းပြန် ရောက်နိုင်သည်”ဟု သိငြားအံ့၊ သွားအပ်၏။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ။ပ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ “နေ့ချင်းပြန် ရောက်နိုင်သည်”ဟု သိငြားအံ့၊ သွား အပ်၏။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့။ပ။ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့။ပ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ “နေ့ချင်းပြန် ရောက်နိုင်သည်”ဟု သိငြားအံ့၊ သွားအပ်၏။ ရဟန်းတို့ ဥပုသ်နေ့၌ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ ပေါင်း သင်းဆက်ဆံမှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့။ပ။ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့။ပ။ ပေါင်းသင်းဆက် ဆံမှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ “နေ့ချင်းပြန်ရောက် နိုင်သည်”ဟု သိငြားအံ့၊ သွားအပ်၏။

“On the observance day you may go from a monastery with monks to one with monks who belong to the same Buddhist sect if you know you’ll get there on the same day. On the observance day you may go from a monastery with monks to a non-monastery with monks … to a monastery or a non-monastery with monks who belong to the same Buddhist sect if you know you’ll get there on the same day. On the observance day you may go from a non-monastery with monks to a monastery with monks … to a non-monastery with monks … to a monastery or a non-monastery with monks who belong to the same Buddhist sect if you know you’ll get there on the same day. On the observance day you may go from a monastery or a non-monastery with monks to a monastery with monks … to a non-monastery with monks … to a monastery or a non-monastery with monks who belong to the same Buddhist sect if you know you’ll get there on the same day.” 38. The identification of persons to be avoided

၁၀၅-ကြဥ်အပ်သော ‘ဝဇ္ဇနီယ’ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပြခြင်း ၁၈၃။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်၊ ပြသောရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ သိက္ခမာန်နေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ သာမဏေနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ သာမဏေမနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ သိက္ခာချသူနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ ပါရာဇိကကျသူနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်၊ ပြသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ အာပတ်ကို မရှုခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသော ရဟန်းနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်၊ ပြသောရဟန်းအား တရားအားလျော်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည်။ အာပတ်ကို မကုစားခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသော ရဟန်းနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ ယုတ်ညံ့သော မိစ္ဆာအယူကို မစွန့်ခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသော ရဟန်းနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်၊ ပြသောရဟန်းအား တရားအား လျော်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည်။ ပဏ္ဍုက်နေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်၊ ပြသောရဟန်းအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုခိုးသူနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက် မပြအပ်။ပ။ တိတ္ထိတို့ထံသို့ ပြောင်းရွှေ့ သူနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ တိရစ္ဆာန်နေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ အမိသတ်သူ နေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ အဖသတ်သူနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက် မပြအပ်။ပ။ ရဟန္တာကို သတ်သူနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ ရဟန်းမိန်းမကို ဖျက်ဆီးသူ နေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ သံဃာသင်းခွဲသူနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ ဘုရားကို သွေးစိမ်းတည် အောင်ပြုသူနေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်မပြအပ်။ပ။ ဥဘတောဗျည်း နေသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက် မပြအပ်၊ ပြသောရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ (ဆန္ဒမစွန့်ဘဲ) ပရိသတ် မထသေးသည်ကို ကြဥ်ထား၍ သိုးပြီးသော ပါရိသုဒ္ဓိကို ပေးခြင်းဖြင့် ဥပုသ်မပြုအပ်။ ရဟန်းတို့ သံဃာ၏ ညီညွတ်ခြင်းကို ကြဥ်ထား၍ ဥပုသ်နေ့မဟုတ်သောနေ့၌ ဥပုသ်မပြုအပ်။ ဒုတိယ ဥပေါသထက္ခန္ဓက ပြီး၏။ တတိယ အခန်းပြီး၏။ ၁၀၆-ထိုဥပေါသထက္ခန္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ် တိတ္ထိတို့သည် တရားဟောသော အကြောင်း၊ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီး လျှောက်ထားသော အကြောင်း၊ ဆိတ်ဆိတ်နေကုန်လျက် စည်းဝေးခြင်းအကြောင်း၊ တရားဟောရန် ခွင့်ပြုသောအကြောင်း၊ ဆိတ်ငြိမ်ရာ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ နေတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားအား အကြံတော်ဖြစ်ကြောင်း၊ ပါတိမောက်ပြရန်ခွင့်ပြုတော်မူကြောင်း၊ နေ့တိုင်း ပါတိမောက် ပြသော အကြောင်း၊ တစ်ပက္ခလခွဲမှာ တစ်ကြိမ်သာ ပါတိမောက်ပြရန် ခွင့်ပြုကြောင်း။ မိမိပရိသတ်၌သာ ပါတိမောက်ပြသော အကြောင်း၊ ညီညွတ်သော ရဟန်းတို့အား ဥပုသ်ကို ခွင့်ပြုတော်မူသော အကြောင်း၊ သာမဂ္ဂီဟူသည် အဘယ်မျှနည်း၊ မဒ္ဒကုစ္ဆိမည်သော သမင်တော သိမ်၊ ကျယ်စွာသော မဟာသိမ်၊ မြစ်နား၌ သိမ်သမုတ်ကြောင်း၊ ပရိဝုဏ်တိုင်း ပါတိမောက်မပြအပ်ကြောင်း၊ နှစ်ဆောင်သော ဥပုသ်အိမ်တို့ကို သမုတ် ကြောင်း၊ ငယ်သော သိမ်တို့ကို သမုတ်ကြောင်း။ သီတင်းငယ်ရဟန်းတိုု့ အရပ်တစ်ပါးသို့ ဖဲသွားကြောင်း၊ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ ကျောင်း တိုင်း သိမ်ရှိကြောင်း၊ အဝိပ္ပဝါသသိမ် သမုတ်ရန် ခွင့်ပြုတော်မူကြောင်း၊ ရှေးဦးစွာ သိမ်သမုတ်ရကြောင်း၊ နောက်မှ သိမ်နုတ်ရကြောင်း။ ဉတ်ကမ္မဝါစာဖြင့် မသမုတ်အပ်သော ဂါမသိမ်အကြောင်း၊ နဒီသိမ်၊ သမုဒ္ဒသိမ်၊ ဇာတဿရသိမ်၊ ဥဒကုက္ခေပသိမ်၊ မိမိသိမ်နှင့် သူတစ်ပါးသိမ်ကို စပ်၍ ဖွဲ့ကုန်၏၊ ထို့အတူ မိမိသိမ်ဖြင့် သူတစ်ပါးသိမ်ကို လွှမ်းမိုး၍ ဖွဲ့ကုန်၏။ ဥပုသ်ကံတို့ကား အဘယ်တို့နည်း၊ ပါတိမောက် ပြခြင်းကား အဘယ်နည်း၊ လူရိုင်း ဘေး ဖြစ်ကြောင်း၊ အန္တရာယ်မရှိသော်လည်း အကျဥ်းသာပြကုန်၏၊ တရားကို မေးကုန်၏၊ ဝိနည်းကို မေးကုန်၏၊ ခြိမ်းခြောက်ကုန်၏၊ တစ်ဖန် ဝိနည်းဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခြင်း တို့ကိုပြုကုန်၏။ ခွင့်မတောင်းဘဲ စောဒနာခြင်း၊ ခွင့်ပြု စေပြီးမှ စောဒနာအပ်၏၊ အဓမ္မကံကို တားမြစ်ခြင်းအကြောင်း၊ လေးယောက် ငါးယောက်သော ရဟန်းတို့သည် တားမြစ်အပ်ကုန်၏၊ နှုတ်မြွက်၍ ဆိုခြင်း။ နှလုံး၌သာ ဆောက်တည်ခြင်း၊ မကြားစေလိုသောစိတ်ဖြင့် မကြားစေခြင်းအကြောင်း၊ အကယ်၍ အသံကို ကြားစိမ့်သောငှါ လုံ့လပြု လျဥ်းမူလည်း အာပတ် မသင့်ကြောင်း။ လူနှင့်တကွသော ပရိသတ်၌ ပါတိမောက်ပြသော အကြောင်း၊ မတိုက်တွန်းဘဲ ပါတိ မောက်ပြသော အကြောင်း၊ စောဒနာဝတ္ထု မြို့၌ ဥပုသ်စသည်ကို မသိသောအကြောင်း၊ များစွာသော ရဟန်းတို့ ဥပုသ်စသည်ကို မသိသောအကြောင်း၊ နေ့ချင်းပြန် တမန် လွှတ်အပ်သောအကြောင်း၊ မထေရ်ကြီးများက ခိုင်းသော်လည်း မသွားဘဲ နေသော အကြောင်း။ လဆန်းလဆုတ်အစွမ်းဖြင့် ရက်အရေအတွက်ကို အဘယ်မျှရှိပြီနည်းဟု မေးခြင်း အကြောင်း၊ အသျှင်တို့အဘယ်မျှရှိကုန်သနည်းဟု အရေအတွက်ကို မေးသောအကြောင်း၊ ဝေးသော ရွာသို့ ဆွမ်းခံလှည့်လည်ခြင်းအကြောင်း၊ ဥပုသ်နေ့ကို ပြောကြားခြင်းငှါ မေ့လျော့ကြောင်း၊ အမှိုက်ရှိသော ဥပုသ်အိမ်ကို တံမြက်လှည်းးအပ်ကြောင်း၊ နေရာခင်းခြင်း၊ ဆီမီးညှိထွန်းခြင်း၊ ဆရာဥပဇ္ဈာယ်ကို မပန်ကြားဘဲ အရပ်မျက်နှာသို့ ဖဲသွားခြင်း၊ တစ်ပါးသော ဗဟုသုတရဟန်း ရောက်လာသောအကြောင်း။ ပါတိမောက်သင်ရန် တမန်ရဟန်း နေ့ချင်းပြန် စေလွှတ်အပ်ကြောင်း၊ ဝါဆိုသော အကြောင်း၊ ဥပုသ်ပြုအပ်ကြောင်း၊ ပါရိသုဒ္ဓိပေးခြင်း၊ ဆောင်ခြင်း၊ ကံဆောင်ခြင်း၊ ဆွေမျိုးတို့က ဖမ်းယူကြသောအကြောင်း၊ ဂဂ္ဂရဟန်းအကြောင်း၊ လေးပါးသော ရဟန်း တို့နေသောအကြောင်း၊ သုံးပါးသော ရဟန်းတို့နေသောအကြောင်း၊ နှစ်ပါးသော ရဟန်း တို့ နေသောအကြောင်း၊ တစ်ပါးသော ရဟန်းနေသောအကြောင်း၊ အာပတ်သင့်သော ရဟန်းအကြောင်း၊ သဘောတူ ဝတ္ထုကြောင့် အာပတ်သင့်သောအကြောင်း၊ အာပတ်ကို အောက်မေ့သောအကြောင်း။ အားလုံးသော သံဃာများ ယုံမှားကြောင်း၊ ဥပုသ်စသည်ကို မသိသော အကြောင်း၊ ဗဟုသုတရဟန်း ရောက်လာသောအကြောင်း၊ များစွာသော ရဟန်းတို့ လာသောအကြောင်း၊ တူမျှသော ရဟန်းတို့လာသောအကြောင်း၊ နည်းသောရဟန်းတို့ လာသော အကြောင်း၊ ပရိသတ်မထမီ ရဟန်းတို့လာသောအကြောင်း။ အချို့သော ပရိသတ် ထသွားသော် ရဟန်းတို့ လာသောအကြောင်း၊ ပရိသတ် အားလုံး ထသွားသော် ရဟန်းတို့ လာသောအကြောင်း၊ သိကုန်လျက် ပါတိမောက် ပြသော အကြောင်း၊ ယုံမှားရှိကုန်လျက် ပါတိမောက်ပြသောအကြောင်း၊ အပ်သည် သာတည်းဟု တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကစ္စ’ သည် နှိပ်စက်အပ်သည်ဖြစ်ပါလျက် ပါတိမောက်ပြသော အကြောင်း၊ ဝင်လတ်သည်ကို သိလျက် ပါတိမောက်ပြသောအကြောင်း၊ မြင်သည် ဖြစ်လျက် ပါတိမောက်ပြသော အကြောင်း၊ ကြားလည်း ကြားသောအကြောင်း။ အာဝါသိကနှင့် အာဂန္တုက ပေယျာလစသည်လည်းကောင်း စာတုဒ္ဒသီဥပုသ် ပန္နရသီ ဥပုသ် တစ်ဖန် အထွက်တစ်ရက်နေ့ ပန္နရသီဥပုသ် ကျောင်းနေရှိသော အသွင်နှစ်ပါး နာနာသံဝါသက သမာနသံဝါသက။ သိုးလေပြီးသော ပါရိသုဒ္ဓိကို ပေးခြင်း၊ ဥပုသ်နေ့ မဟုတ်သော နေ့၌ သံဃာ၏ ညီညွတ်ခြင်းကို ကြဥ်၍ ဥပုသ်မပြု အပ်သောအကြောင်း၊ ခွဲဝေအပ်သော ဤအကျဥ်းချုပ် တို့သည် ဝတ္ထုထင်ရှားသော အကြောင်းချည်းတည်း။ ဤကား အကျဥ်းချုပ်တည်း။ ဤဥပေါသထက္ခန္ဓက၌ ဝတ္တုကား ရှစ်ဆယ့်ခြောက်ပါးတို့တည်း။ ဥပေါသထက္ခန္ဓက ပြီး၏။

“You shouldn’t recite the Monastic Code with a nun seated in the gathering. If you do, you commit an offense of wrong conduct. You shouldn’t recite the Monastic Code with a trainee nun, a novice monk, a novice nun, one who has renounced the training, or one who has committed the worst kind of offense seated in the gathering. If you do, you commit an offense of wrong conduct. You shouldn’t recite the Monastic Code with one who has been ejected for not recognizing an offense seated in the gathering. If you do, you should be dealt with according to the rule. You shouldn’t recite the Monastic Code with one who has been ejected for not making amends for an offense seated in the gathering or with one who has been ejected for not giving up a bad view seated in the gathering. If you do, you should be dealt with according to the rule. You shouldn’t recite the Monastic Code with a <i lang='pi' translate='no'>paṇḍaka</i> seated in the gathering. If you do, you commit an offense of wrong conduct. You shouldn’t recite the Monastic Code with a fake monk, with one who has previously left to join the monastics of another religion, with an animal, with a matricide, with a patricide, with a murderer of a perfected one, with one who has raped a nun, with one has caused a schism in the Sangha, with one who has caused the Buddha to bleed, or with a gynandromorph seated in the gathering. If you do, you commit an offense of wrong conduct. You shouldn’t do the observance-day ceremony with a passed-on purity that has expired, except if the gathering is still seated together. You shouldn’t do the observance-day ceremony on a non-observance day, except to unify the Sangha.” The third section for recitation is finished. The second chapter on the observance day is finished. This is the summary: “Ascetics of other religions, and Bimbisāra, To assemble, silent; Teaching, seclusion, the Monastic Code, Daily, then once. Separately, complete assembly, Complete assembly, and Maddakucchi; Monastery zone, large, with river, One after another, two, and small. Juniors, and just in Rājagaha, May-stay-apart zone; Should establish the monastery zone first, Should abolish the monastery zone afterwards. Non-established zones of inhabited areas, In a river, in the ocean, in a lake; A splash of water, they made overlap, And just so they enclosed. How many procedures, recitation, Primitive tribes, and even when there were none; A teaching, Monastic Law, they made threats, Again Monastic Law, and threatening. Accusing, when permission is given, Objecting to what is illegitimate; Four or five, and others state, Also if deliberately, one should make an effort. Included lay people, without being asked, He did not know at Codanā; A number did not know, And straightaway, would not go. Which, how many, faraway, And to announce, he forgot; Dirty, seat, lamp, Regions, another who is learned. Straightaway, observance day in the rainy season, Purity, and procedure, relatives; Gagga, four, three, two, one, Offense, shared, he remembered. The whole Sangha, unsure, They did not know, one who is learned; Greater, equal, smaller, And none of the gathering has left. Some have left, entire, And they know, unsure; Anxious thinking, ‘It’s allowable’, Knowing, seeing, and they hear. With resident, newly arrived, The fourteenth and the fifteenth, again; The day after, the fifteenth, Characteristics, belonging to a Buddhist sect, gynandromorph. That has expired, non-observance day Except to unify the Sangha; These summaries are detailed, Making the topics clear.” In this chapter there are eighty-six topics. The chapter on the observance day is finished.

၃-ဝဿူပနာယိကက္ခန္ဓက ၁၀၇-ဝါကပ်ရန် ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း ၁၈၄။ တစ်ရံရောအခါ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ရှဥ့်နက်တို့အား အစာကျွေးရာဖြစ်သော ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ ရဟန်းတို့အား ဝါဆိုဝါကပ်ကို ပညတ် တော်မမူသေးသောကြောင့် ရဟန်းတို့သည် ဆောင်း နွေ မိုးဥတုသုံးပါးလုံး ဒေသစာရီ လှည့်လည်ကြကုန်၏။ လူတို့သည် သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ်ကြောင့် ဆောင်း နွေ မိုးဥတုသုံးပါးလုံး စိမ်းရှင်သော မြက်ပင်တို့ကို နင်းချေကုန်လျက် အသက်ဟု ဆိုအပ်သော တစ်ခုသော ဣန္ဒြေကို ညှဥ်းဆဲကာ သေးငယ်သည့် များစွာသော သတ္တဝါတို့ကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေ၍ ဒေသစာရီ လှည့်လည်ကုန်ဘိသနည်း၊ မကောင်းသဖြင့် ဟောအပ်သော တရားရှိသော သာသနာတော်မှ တစ်ပါးသော အယူရှိသော တိတ္ထိတို့သော်မှလည်း မိုးလတို့ပတ်လုံးကြောင့်ကြမဲ့ ကိန်းအောင်းနေထိုင်ကြကုန်သေး၏၊ ငှက်တို့သော်မှလည်း သစ်ပင်ဖျားတို့၌ အသိုက်ပြုကာ မိုးလတို့ပတ်လုံးကြောင့်ကြမဲ့ မြဲစွဲစွာ နေကြကုန်သေး၏။ ဤသာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော် ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည်ကား ဆောင်း နွေ မိုးဥတုသုံးပါးလုံး စိမ်းရှင်သော မြက်ပင်တို့ကို နင်းချေကုန် လျက် အသက်ဟု ဆိုအပ်သော တစ်ခုသော ဣန္ဒြေကို ညှဥ်းဆဲကာ သေးငယ်သည့် များစွာသော သတ္တဝါ တို့ကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေလျက် ဒေသစာရီ လှည့်လည်ကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသောအခါ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်း အရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူ၍ ရဟန်းတို့အား “ရဟန်းတို့ ဝါကပ်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “အဘယ်အခါ၌ ဝါကပ်အပ်ပါသနည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ မိုးလ၌ ဝါကပ်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “ဝါကပ်ခြင်းတို့သည် အဘယ်မျှ ရှိကုန်သနည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်ခြင်းတို့သည် ပုရိမဝါကပ်ခြင်း၊ ပစ္ဆိမဝါကပ်ခြင်းဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိကုန်၏။ ဝါဆိုလပြည့်ကျော် တစ်ရက်နေ့၌ ပုရိမဝါကပ်ရမည်၊ ဝါဆိုလပြည့် နေ့မှ တစ်လလွန်ပြီးသော လပြည့်ကျော်တစ်ရက် ‘ဝါခေါင်လပြည့်ကျော်တစ်ရက်’ နေ့၌ ပစ္ဆိမဝါကပ်ရမည်၊ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်ခြင်းတို့သည် ဤနှစ်မျိုးတို့တည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Division The chapter on entering the rainy-season residence 1. The instruction to enter the rainy-season residence At one time the Buddha was staying at Rājagaha in the Bamboo Grove, the squirrel sanctuary. At that time the Buddha had not yet laid down the rainy-season residence for the monks. And so the monks were wandering about in the winter, in the summer, and also during the rainy season. People complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics go wandering in the winter, in the summer, and even during the rainy season? They’re trampling down the green grass, oppressing one-sensed life, and destroying many small creatures. Even the monastics of other religions, with their flawed teachings, settle down for the rainy season. Even birds make a nest in the top of a tree and settle down for the rainy-season. But not so the Sakyan monastics.” The monks heard the complaints of those people and told the Buddha. Soon afterwards he gave a teaching and addressed the monks: “You should enter the rainy-season residence.” The monks thought, “When should we enter the rains residence?” They told the Buddha. “You should enter the rainy-season residence during the rainy season.” The monks thought, “How many entries to the rains residence are there?” “There are two entries to the rainy-season residence: the first and the second. The first should be entered on the day after the full moon of July and the second one month after the same full moon.” 2. The prohibition against wandering during the rainy season, etc.

၁၀၈-ဝါတွင်း၌ ဒေသစာရီ လှည့်လည်ခြင်းကို ပယ်တော်မူခြင်းစသည် ၁၈၅။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ဝါကပ်ပြီးနောက် ဝါတွင်း၌ ဒေသစာရီ လှည့်လည်ကုန်၏။ လူတို့သည် ထိုရှေးအတူပင်လျှင် “သာကီဝင်မင်းသားဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် အဘယ့်ကြောင့် ဆောင်း နွေ မိုးဥတုသုံးပါးလုံး စိမ်းရှင်သော မြက်ပင်တို့ကို နင်းချေကုန်လျက် အသက်ဟု ဆိုအပ်သော တစ်ခုသော ဣန္ဒြေကို ညှဥ်းဆဲကာ သေးငယ်သည့် များစွာသော သတ္တဝါတို့ကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေ၍ ဒေသစာရီလှည့်လည်ကုန်ဘိသနည်း၊ မကောင်းသဖြင့် ဟောအပ်သော တရားရှိသော သာသနာတော်မှ တစ်ပါးသော အယူရှိသော တိတ္ထိတို့သော်မှလည်း မိုးလတို့ပတ်လုံးကြောင့်ကြမဲ့ ကိန်းအောင်းနေထိုင်ကြကုန်သေး၏၊ ငှက်တို့သော်မှလည်း သစ်ပင်ဖျားတို့၌ အသိုက်ပြုကာ မိုးလတို့ ပတ်လုံးကြောင့်ကြမဲ့ စွဲမြဲစွာ နေကြကုန်သေး၏၊ ဤသာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည်ကား ဆောင်း နွေ မိုးဥတုသုံးပါးလုံး စိမ်းရှင်သော မြက်ပင်တို့ကို နင်းချေလျက် အသက်ဟု ဆိုအပ်သော တစ်ခုသော ဣန္ဒြေကို ညှဥ်းဆဲကာ သေးငယ်သည့် များစွာသော သတ္တဝါတို့ကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေလျက် ဒေသစာရီ လှည့်လည်ကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြော ဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည် သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့့့့့့်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ဝါကပ်ပြီးနောက် ဝါတွင်း၌ ဒေသစာရီလှည့်လည်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်း အရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူ၍ ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်း တို့ ဝါကပ်ပြီး၍ ပုရိမဝါ သုံးလပတ်လုံးသော်လည်းကောင်း၊ ပစ္ဆိမဝါ သုံးလပတ်လုံးသော်လည်းကောင်း မနေမူ၍ ဒေသစာရီ မလှည့်လည် မသွားလာအပ်၊ သွားလာသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Soon afterwards the monks from the group of six entered the rains residence and then went wandering during the rainy season. People complained and criticized them just as they had before. The monks heard the complaints of those people and the monks of few desires complained and criticized them, “How could the monks from the group of six enter the rains residence and then go wandering during the rainy season?” And they told the Buddha. Soon afterwards he gave a teaching and addressed the monks: “After entering the rainy-season residence, you should stay put for the first or the second three-month period before you go wandering. If you go wandering during the rainy-season residence period, you commit an offense of wrong conduct.”

၁၈၆။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ဝါကပ်ခြင်းငှါ အလိုမရှိကြကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်ရမည်သာတည်း၊ ဝါမကပ်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ထိုဝါကပ်သော နေ့၌ ဝါကပ်ခြင်းငှါ အလိုမရှိသည်ဖြစ်၍ ဝါမကပ် လိုသော စေတနာဖြင့် ကျောင်းကို လွန်သွားကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော နေ့၌ ဝါကပ်ခြင်းငှါ အလိုမရှိသည်ဖြစ်၍ ဝါမကပ်လိုသော စေတနာဖြင့် ကျောင်းကို လွန်၍ မသွားအပ်၊ လွန်၍ သွားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းသည် ဝါကို ငင်လိုသည်ဖြစ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကယ်၍ အသျှင်တို့သည် လာလတ္တံ့သော လ၌ ဝါသို့ ကပ်ပါကုန်မူ ကောင်းလေစွ”ဟု တမန်စေလွှတ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ မင်းတို့၏ အလိုသို့ လိုက်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

The monks from the group of six did not want to enter the rains residence. “You should enter the rainy-season residence. If you don’t, you commit an offense of wrong conduct.” On the day of the entry to the rains residence, the monks from the group of six deliberately bypassed a monastery because they did not want to enter the rains residence. “On the day of the entry to the rainy-season residence, you shouldn’t deliberately bypass a monastery because you don’t want to enter the rainy-season residence. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At one time King Seniya Bimbisāra of Magadha wanted to postpone the rains residence. He sent a message to the monks: “Would the venerables please enter the rains residence during the next waxing phase of the moon?” They told the Buddha. “You should comply with the wishes of kings.” 3. The allowance for seven-day business

၁၀၉-ခုနစ်ရက်ပြုဖွယ်ကို ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း ၁၈၇။ တစ်ရံရောအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော်မူပြီးလျှင် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူသည်ရှိသော် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ရောက်၍ ထိုသာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်တို့၌ ဥဒေနဥပါသကာသည် သံဃာကို ရည်မှတ်၍ ကျောင်းဆောက်လုပ်စေ၏၊ ထိုဥပါသကာသည် ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အလှူကို ပေးလှူခြင်း, တရားတော်ကို နာခြင်း, ရဟန်းတို့ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်၏။ ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် ဥပါသကာ မြတ်စွာဘုရားသည် ဝါကပ်ပြီးနောက် ‘ပုရိမဝါသုံးလပတ်လုံးသော်လည်းကောင်း၊ ပစ္ဆိမဝါသုံးလပတ်လုံးသော်လည်းကောင်း မနေမူ၍ ဒေသစာရီ မသွားလာအပ်’ဟု ပညတ်တော်မူ၏၊ ဥဒေနဥပါသကာသည် ရဟန်းတို့ ဝါဆိုနေသည့်အတွင်း စောင့်ဆိုင်းစေလိုပါ၏၊ ဝါကျွတ်သည်ရှိသော် ကြွလာကြပါလိမ့်မည်၊ ထိုဥဒေနဥပါသကာအား အဆောတလျင် ရှောင်တခင်ပြုဖွယ်ကိစ္စ ရှိလျှင်လည်း ထိုအရပ်၌ နေသော ရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ကျောင်းကို လှူဒါန်းပါစေ”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ဥဒေနဥပါသကာသည် “အဘယ့်ကြောင့် အသျှင်ကောင်းတို့သည် ငါသည် ပင့်ဖိတ်အပ်ပါလျက် မကြွလာကုန်ဘိသနည်း၊ ငါသည် ပစ္စည်းလေးပါးကို ပေးလှူတတ်သော ဒါယာကာတည်း၊ သံဃာ၏ အမှုကြီးငယ်ကို ပြုတတ်သူတည်း၊ သံဃာ၏ အလုပ်အကျွေးတည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆို၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြပြောဆိုသော ဥဒေနဥပါသကာ၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ ထိုအခါ၌ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤသို့သော အကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူ၍ ရဟန်းတို့ကို ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်း ရဟန်းမိန်းမ သိက္ခမာန် သာမဏေယောကျာ်း သာမဏေ မိန်းမ ဥပါသကာယောကျာ်း ဥပါသိကာမိန်းမဟူ၍ ခုနစ်ဦးတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားစိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ဤခုနစ်ဦးတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားစိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။

When the Buddha had stayed at Rājagaha for as long as he liked, he set out wandering toward Sāvatthī. When he eventually arrived, he stayed in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time the lay follower Udena had had a dwelling built for the Sangha in the Kosalan country. He sent a message to the monks: “Please come, venerables, I wish to make an offering, hear the Teaching, and see the monks.” The monks replied, “The Buddha has laid down a rule that a monk who’s entered the rains residence shouldn’t go wandering until after the rains. Please wait, Udena. Once we’ve completed the rains residence, we’ll come. But if the matter is urgent, then give the dwelling in the presence of the local monks.” Udena complained and criticized them, “How can the venerables not come when I’ve sent them a message? I’m a donor and I provide services. I’m a supporter of the Sangha!” The monks heard his complaints and they told the Buddha. Soon afterwards he gave a teaching and addressed the monks: “If any of seven kinds of persons— a monk, a nun, a trainee nun, a novice monk, a novice nun, a male lay follower, or a female lay follower— asks you to come, I allow you to go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days.” Male lay followers

၁၈၈။ ရဟန်းတို့ ဥပါသကာသည် သံဃာကို ရည်၍ ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏၊ ထိုဥပါသကာသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အလှူကို ပေးလှူခြင်း, တရားတော်ကို နာခြင်း, ရဟန်းတို့ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ဥပါသကာသည် သံဃာကို ရည်၍ တစ်ဖက်စောင်းမိုးသော ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ပ။ ပြာသာဒ်ရှည်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ဦးပြည်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဂူကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပရိဝုဏ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ တံခါးမုခ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ညီလာခံဇရပ် တန်ဆောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ မီးတင်းကုပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ကပ္ပိယကုဋိကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဝစ္စကုဋိကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေတွင်းကို တူးစေ၏။ ရေတွင်းဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဇရုံးအိမ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဇရုံးအိမ်ဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေကန်ကို တူးစေ၏။ မဏ္ဍပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ အရံကို ပြုလုပ်စေ၏။ အရံရာ ကို ပြုလုပ်စေ၏။ ထိုဥပါသကာသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွ လာတော်မူပါကုန်လော့၊ အလှူကို ပေးလှူခြင်း, တရားတော်ကိုနာခြင်း ရဟန်းတော်တို့ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ဥပါသကာသည် များစွာသော ရဟန်းတို့ကို ရည်၍။ပ။ တစ်ပါးသော ရဟန်းကို ရည်၍ ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ပ။ တစ်ဖက်စောင်းမိုးသော ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ရှည်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ဦးပြည်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဂူကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပရိဝုဏ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ တံခါးမုခ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဆွမ်းစားဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ မီးတင်းကုပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ကပ္ပိယကုဋိကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဝစ္စကုဋိကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေတွင်းကို တူးစေ၏။ ရေတွင်းဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဇရုံးအိမ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဇရုံးအိမ်ဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေကန်ကို တူးစေ၏။ မဏ္ဍပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ အရံကို ပြုလုပ်စေ၏။ အရံရာကို ပြုလုပ်စေ၏။ ထိုဥပါသကာသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊အလှူကို ပေးလှူခြင်း, တရား တော်ကိုနာခြင်း, ရဟန်းတော်တို့ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်၊ ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ဥပါသကာသည် ဘိက္ခုနီသံဃာကို ရည်၍။ပ။ များစွာသော ရဟန်းမိန်းမတို့ကို ရည်၍။ပ။ တစ်ပါးသော ရဟန်းမိန်းမကိုရည်၍။ပ။ များစွာသော သိက္ခမာန်တို့ကိုရည်၍။ပ။ တစ်ယောက်သော သိက္ခမာန်ကိုရည်၍။ပ။ များစွာသော သာမဏေတို့ကိုရည်၍။ပ။ တစ်ယောက်သော သာမဏေကိုရည်၍။ပ။ များစွာသော သာမဏေမတို့ကိုရည်၍။ပ။ တစ်ယောက်သော သာမဏေမကိုရည်၍ ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ပ။ တစ်ဖက်စောင်းမိုးသော ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ရှည်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ဦးပြည်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဂူကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပရိဝုဏ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ တံခါးမုခ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဆွမ်းစားဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ မီးတင်းကုပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ကပ္ပိယကုဋိကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေတွင်း ကို တူးစေ၏။ ရေတွင်းဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေကန်ကို တူးစေ၏။ မဏ္ဍပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ အရံကို ပြုလုပ်စေ၏။ အရံရာကို ပြုလုပ်စေ၏။ ထိုဥပါသကာသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော် မူပါကုန်လော့၊ အလှူကို ပေးလှူခြင်း, တရားတော်ကို နာခြင်း, ရဟန်းတော်တို့ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရ မည်။

“It may happen, monks, that a male lay follower has had a dwelling built for the Sangha and sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I wish to make an offering, hear the Teaching, and see the monks.’ You should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days. It may happen that a male lay follower has had a stilt house built for the Sangha, has had a cave built, a yard, a gatehouse, an assembly hall, a water-boiling shed, a food-storage hut, a restroom, a walking-meditation path, an indoor walking-meditation path, a well, a well house, a sauna, a sauna shed, a pond, a roof cover, a monastery, or has had a site for a monastery prepared for the Sangha, and sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I wish to make an offering, hear the Teaching, and see the monks.’ You should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days. It may happen that a male lay follower has had a dwelling built for a number of monks … has had a dwelling built for a single monk, has had a stilt house built, a cave, a yard, a gatehouse, an assembly hall, a water-boiling shed, a food-storage hut, a restroom, a walking-meditation path, an indoor walking-meditation path, a well, a well house, a sauna, a sauna shed, a pond, a roof cover, a monastery, or has had a site for a monastery prepared, and sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I wish to make an offering, hear the Teaching, and see the monks.’ You should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days. It may happen that a male lay follower has had a dwelling built for the Sangha of nuns, for a number of nuns, for a single nun, for a number of trainee nuns, for a single trainee nun, for a number of novice monks, for a single novice monk, for a number of novice nuns, or has had a dwelling built for a single novice nun … or has had a stilt house built, a cave, a yard, a gatehouse, an assembly hall, a water-boiling shed, a food-storage hut, a walking-meditation path, an indoor walking-meditation path, a well, a well house, a pond, a roof-cover, a monastery, or has had a site for a monastery prepared, and sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I wish to make an offering, hear the Teaching, and see the monks.’ You should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days.

၁၈၉။ ရဟန်းတို့ ဥပါသကာသည် မိမိအကျိုးငှါ အိမ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ပ။ အိပ်ရာတိုက်ခန်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ တန်ဆောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ အိမ်ဈေးကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ အိမ်ဈေးရုံကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ရှည်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ဦးပြည်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဂူကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပရိဝုဏ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ တံခါးမုခ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ညီလာခံအဆောင်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ မီးတင်းကုပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စဖိုအိမ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံဆောင်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေတွင်းကို တူးစေ၏။ ရေတွင်းဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေကန်ကို တူးစေ၏။ မဏ္ဍပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ အရံကို ပြုလုပ်စေ၏။ အရံရာကို ပြုလုပ်စေ၏။ သားအားသော်လည်း ထိမ်းမြားလို၏။ သမီးအားသော်လည်း ထိမ်းမြားလို၏။ နာဖျားသည်မူလည်း ဖြစ်၏။ ထင်ရှားသော သုတ္တန်ကိုမူလည်း ရွတ်အံနေ၏၊ ထိုဥပါသကာသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ဤသုတ္တန် မကွယ်မပျောက်သေးမီ ဤသုတ္တန်ကို သင်ကြားရကုန်လတ္တံ့”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ထိုဥပါသကာအား တစ်ပါးသော ပြုဖွယ်ကိစ္စသော်လည်း ရှိ၏၊ ထိုဥပါသကာသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော် မူပါကုန်လော့၊ အလှူကို ပေးလှူခြင်း, တရားတော်ကို နာခြင်း, ရဟန်းတော်တို့ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။

It may happen that a male lay follower has had a house built for himself, has had a bedroom, a storehouse, a watchtower, a stall, a shop, a stilt house, a cave, a yard, a gatehouse, an assembly hall, a water-boiling shed, a kitchen, a walking-meditation path, an indoor walking-meditation path, a well, a well house, a pond, a roof cover, a park, or has had a site for a park prepared for himself; or his son is getting married, or his daughter is getting married, or he is sick, or he knows a discourse. If he then sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, and learn this discourse before it disappears,’ or he has some duty or business and sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I wish to make an offering, hear the Teaching, and see the monks,’ you should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days.” Female lay followers, etc.

၁၉၀။ ရဟန်းတို့ ဥပါသိကာမသည် သံဃာတော်ကို ရည်၍ ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏၊ ထိုဥပါသိကာမသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အလှူကို ပေးလှူခြင်း, တရားတော်ကို နာခြင်း, ရဟန်းတော်တို့ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ဥပါသိကာမသည် သံဃာတော်ကို ရည်၍ တစ်ဖက်စောင်းမိုးသော ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ပ။ ပြာသာဒ်ရှည်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ဦးပြည်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဂူကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပရိဝုဏ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ တံခါးမုခ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ညီလာခံဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ မီးတင်းကုပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ကပ္ပိယကုဋိကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဝစ္စကုဋိကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံကိုဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံဆောင်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေတွင်းကို တူးစေ၏။ ရေတွင်းဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဇရုံးအိမ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဇရုံးအိမ်ဆောင်ကို ဆောက်လုပ် စေ၏။ ရေကန်ကို တူးစေ၏။ မဏ္ဍပ်ကို ဆောက်စေ၏။ အရံကို ပြုလုပ်စေ၏။ အရံရာကို ပြုလုပ်စေ၏။ ထိုဥပါသိကာမသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန် လော့၊ အလှူကို ပေးလှူခြင်း, တရားတော်ကို နာခြင်း, ရဟန်းတော်တို့ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရ မည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ဥပါသိကာမသည် များစွာသော ရဟန်းတို့ကိုရည်၍။ပ။ တစ်ပါးသော ရဟန်းကို ရည်၍။ပ။ ရဟန်းမိန်းမ သံဃာကိုရည်၍။ပ။ များစွာသော ရဟန်းမိန်းမတို့ကိုရည်၍။ပ။ တစ်ပါးသော ရဟန်းမိန်းမကိုရည်၍။ပ။ များစွာသော သိက္ခမာန်တို့ကိုရည်၍။ပ။ တစ်ယောက်သော သိက္ခမာန်ကို ရည်၍။ပ။ များစွာသော သာမဏေတို့ကို ရည်၍။ပ။ တစ်ယောက်သော သာမဏေကို ရည်၍။ပ။ များစွာသော သာမဏေမတို့ကိုရည်၍။ပ။ တစ်ယောက်သော သာမဏေမကို ရည်၍။ပ။

“It may happen that a female lay follower has had a dwelling built for the Sangha and sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I wish to make an offering, hear the Teaching, and see the monks.’ You should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days. It may happen that a female lay follower has had a stilt house built for the Sangha, has had a cave built, a yard, a gatehouse, an assembly hall, a water-boiling shed, a food-storage hut, a restroom, a walking-meditation path, an indoor walking-meditation path, a well, a well house, a sauna, a sauna shed, a pond, a roof cover, a monastery, or has had a site for a monastery prepared for the Sangha and sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I wish to make an offering, hear the Teaching, and see the monks.’ You should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days. It may happen that a female lay follower has had a dwelling built for a number of monks, for a single monk, for the Sangha of nuns, for a number of nuns, for a single nun, for a number of trainee nuns, for a single trainee nun, for a number of novice monks, for a single novice monk, for a number of novice nuns, or for a single novice nun …

၁၉၁။ ရဟန်းတို့ ဥပါသိကာမသည် မိမိအကျိုးငှါ အိမ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ပ။ အိပ်ရာတိုက်ခန်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ တန်ဆောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ အိမ်ဈေးကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ အိမ်ဈေးရုံကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ရှည်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ဦးပြည်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဂူကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပရိဝုဏ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ တံခါးမုခ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ညီလာခံအဆောင်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ မီးတင်းကုပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စဖိုအိမ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံဆောင်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေတွင်းကို တူးစေ၏။ ရေတွင်းဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေကန်ကို တူးစေ၏။ မဏ္ဍပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ အရံကို ပြုလုပ်စေ၏။ အရံရာကို ပြုလုပ်စေ၏။ သားအားသော်လည်း ထိမ်းမြားလို၏။ သမီးအားသော်လည်း ထိမ်းမြားလို၏။ နာဖျားသည်မူလည်း ဖြစ်၏။ ထင်ရှားသောသုတ္တန်ကိုမူလည်း ရွတ်အံနေ၏၊ ထိုဥပါသိကာမသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ဤသုတ္တန်မကွယ်ပျောက် သေးမီ ဤသုတ္တန်ကို သင်ကြားရကုန်လတ္တံ့”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ထိုဥပါသိကာမအား တစ်ပါးသော ပြုဖွယ်ကိစ္စသော်လည်း ရှိ၏၊ ထို ဥပါသိကာမသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အလှူကို ပေးလှူခြင်း, တရားတော်ကို နာခြင်း, ရဟန်းတို့ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။

It may happen that a female lay follower has had a house built for herself, has had a bedroom, a storehouse, a watchtower, a stall, a shop, a stilt house, a cave, a yard, a gatehouse, an assembly hall, a water-boiling shed, a kitchen, a walking-meditation path, an indoor walking-meditation path, a well, a well house, a pond, a roof cover, a park, or has had a site for a park prepared for herself; or her son is getting married, or her daughter is getting married, or she is sick, or she knows a discourse. If she then sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, and learn this discourse before it disappears,’ or she has some duty or business and sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I wish to make an offering, hear the Teaching, and see the monks,’ you should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days. Others send a message

၁၉၂။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်းသည် သံဃာကိုရည်၍။ပ။ ရဟန်းမိန်းမသည် သံဃာကိုရည်၍။ သိက္ခမာန်သည် သံဃာကိုရည်၍။ သာမဏေသည် သံဃာကိုရည်၍။ သာမဏေမသည် သံဃာကိုရည်၍။ များစွာသော ရဟန်းတို့ကိုရည်၍။ တစ်ပါးသော ရဟန်းကိုရည်၍။ ရဟန်းမိန်းမသံဃာကိုရည်၍။ များစွာသော ရဟန်းမိန်းမတို့ကိုရည်၍။ တစ်ပါးသော ရဟန်းမိန်းမကိုရည်၍။ များစွာသော သိက္ခမာန်တို့ကိုရည်၍။ တစ်ယောက်သော သိက္ခမာန်ကိုရည်၍။ များစွာသော သာမဏေတို့ကို ရည်၍။ တစ်ယောက်သော သာမဏေကို ရည်၍။ များစွာသော သာမဏေမတို့ကို ရည်၍။ တစ်ယောက်သော သာမဏေမကို ရည်၍ မိမိ၏အကျိုးငှါ ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ပ။ တစ်ဖက်စောင်းမိုးသော ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ရှည်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပြာသာဒ်ဦးပြည်းကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ဂူကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ပရိဝုဏ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ တံခါးမုခ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ညီလာခံအဆောင်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ မီးတင်းကုပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ကပ္ပိယကုဋိကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ စင်္ကြံဆောင်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေတွင်းကို တူးစေ၏။ ရေတွင်းဇရပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ ရေကန်ကို တူးစေ၏။ မဏ္ဍပ်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။ အရံကို ပြုလုပ်စေ၏။ အရံရာကို ပြုလုပ်စေ၏။ ထိုဥပါသိကာမသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အလှူကို ပေးလှူခြင်း, တရားတော်ကို နာခြင်း, ရဟန်းတော်တို့ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

It may happen that a monk, a nun, a trainee nun, a novice monk, or a novice nun has had a dwelling built for the Sangha … for a number of monks, for a single monk, for the Sangha of nuns, for a number of nuns, for a single nun, for a number of trainee nuns, for a single trainee nun, for a number of novice monks, for a single novice monk, for a number of novice nuns, or for a single novice nun … or she’s had a dwelling built for herself, has had a stilt house built, a cave, a yard, a gatehouse, an assembly hall, a water-boiling shed, a food-storage hut, a walking-meditation path, an indoor walking-meditation path, a well, a well house, a pond, a roof-cover, a monastery, or has had a site for a monastery prepared for herself. If she then sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I wish to make an offering, hear the Teaching, and see the monks,’ you should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days.” 4. The allowance to go to any of five kinds of persons even if not asked

၁၁၀-ငါးဦးတို့အတွက် မပင့်သော်လည်း ခွင့်ပြုခြင်း ၁၉၃။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုရဟန်းသည် ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်း တို့ ရဟန်းယောကျာ်း ရဟန်းမိန်းမ သိက္ခမာန် သာမဏေယောကျာ်း သာမဏေမိန်းမဟူသော သီတင်း သုံးဖော် ငါးဦးတို့အတွက် မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြု ဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိိုုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “သူနာအတွက် ဆွမ်းကိုဖြစ် စေ၊ သူနာပြုအတွက် ဆွမ်းကိုဖြစ်စေ၊ သူနာအတွက် ဆေးကိုဖြစ်စေ ရှာမှီးအံ့၊ မေးသော်လည်း မေးအံ့၊ လုပ်ကျွေးသော်လည်း လုပ်ကျွေးအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းအား မမွေ့လျော်ခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်အား မမွေ့လျော်ခြင်း ဖြစ်ပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်း တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “ထို ရဟန်း၏ မမွေ့လျော်ခြင်းကို ငြိမ်းမူလည်း ငြိမ်းအံ့၊ ငြိမ်းစေမူလည်း ငြိမ်းစေအံ့၊ တရားဟောခြင်းကို မူလည်း ပြုအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းအား တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ သည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်အား တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်ပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာ တော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိိုုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “ထိုရဟန်း၏ တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ကို ပယ်ဖျောက်မူလည်း ပယ်ဖျောက်အံ့၊ ပယ် ဖျောက်စေမူလည်း ပယ်ဖျောက်စေအံ့၊ တရားဟောခြင်းကိုမူလည်း ပြုအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းအား မိစ္ဆာအယူသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်အား မိစ္ဆာအယူသည် ဖြစ်ပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိိုုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “ထိုရဟန်း၏ မိစ္ဆာအယူကို ဖြေဖျောက်မူလည်း ဖြေဖျောက်အံ့၊ သူတစ်ပါးကိုမူလည်း ဖြေဖျောက်စေအံ့၊ တရားဟောခြင်း ကိုမူလည်း ပြုအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ ရောက်သည်ဖြစ်၍ ပရိဝါသ်နေခြင်းငှါ ထိုက်၏၊ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ ရောက်သည် ဖြစ်၍ ပရိဝါသ်နေခြင်းငှါ ထိုက်ပါ၏။ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာ့ခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “ပရိဝါသ်ပေးခြင်းကိုမူလည်း လုံ့လပြုအံ့၊ ကမ္မဝါစာမူလည်း ဖတ်ရွတ်အံ့၊ ဂိုဏ်းပြည့်သော်လည်း ဖြစ်အံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် အရင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ငင်ခြင်းငှါ ထိုက်၏၊ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် အရင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ငင်ခြင်းငှါ ထိုက်ပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “အရင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ငင်ခြင်းကိုမူလည်း လုံ့လပြုအံ့၊ ကမ္မဝါစာမူလည်း ဖတ်ရွတ်အံ့၊ ဂိုဏ်းပြည့်သော်လည်း ဖြစ်အံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရ မည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် မာနတ်ကျင့်ခြင်းငှါ ထိုက်၏၊ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် မာနတ်ကျင့်ခြင်းငှါ ထိုက်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “မာနတ် ပေးခြင်းကိုမူလည်း လုံ့လပြုအံ့၊ ကမ္မဝါစာမူလည်း ဖတ်ရွတ်အံ့၊ ဂိုဏ်းပြည့်သော်လည်းဖြစ်အံ့”ဟု (နှလုံး ပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် အဗ္ဘာန်သွင်းခြင်းငှါ ထိုက်၏၊ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် အဗ္ဘာန်သွင်းခြင်းငှါ ထိုက်ပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “အဗ္ဘာန် သွင်းခြင်းကိုမူလည်း လုံ့လပြုအံ့၊ ကမ္မဝါစာမူလည်း ဖတ်ရွတ်အံ့၊ ဂိုဏ်းပြည့်သော်လည်း ဖြစ်အံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းအား သံဃာသည် တဇ္ဇနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း နိယဿကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုသော်လည်းကောင်း ဥက္ခေပနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း ပြုလို၏၊ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “သံဃာသည် အကျွန်ုပ် အား ကံပြုလိုပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာတော်မူခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ် ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “အဘယ်သို့သော အကြောင်းဖြင့် သံဃာသည် ကံကိုမူလည်း မပြုပါအံ့နည်း၊ ပေါ့သောကံသို့မူလည်း ညွတ်စေရပါအံ့နည်း”ဟု (နှလုံး ပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ထိုရဟန်းအား သံဃာသည် တဇ္ဇနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ နိယဿကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဥက္ခေပနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း ပြုအပ်ပြီးသည် ဖြစ်၍၊ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “သံဃာသည် အကျွန်ုပ်အား ကံပြုထားပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ် ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “အဘယ်သို့လျှင် ကောင်းစွာ ကျင့်စေရပါအံ့နည်း၊ (မာန်တည်းဟူသော) အမွေးကို ချစေရပါအံ့နည်း၊ ဒဏ်မှ ထွက်မြောက်ကြောင်းအကျင့်ကို ကျင့်စေရပါအံ့နည်း၊ သံဃာသည် ကံကို ငြိမ်းစေပါအံ့နည်း”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။

On one occasion a certain monk was sick. He sent a message to the monks: “Please come, venerables, I’m sick.” They told the Buddha. “Even if you’re not asked, let alone if you are, I allow you to go for seven days to any of five kinds of persons— a monk, a nun, a trainee nun, a novice monk, or a novice nun. But you should return within seven days.” A monk sending a message “It may be that a sick monk sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’m sick.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll look for food for the sick,’ ‘I’ll look for food for the nurses,’ ‘I’ll look for medicine,’ ‘I’ll enquire about his sickness,’ or ‘I’ll nurse him.’ But you should return within seven days. It may be that a monk who is discontent with the spiritual life sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’m discontent with the spiritual life.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll allay his discontent,’ ‘I’ll find someone to allay his discontent’, or ‘I’ll give him a teaching.’ But you should return within seven days. It may be that an anxious monk sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’m anxious.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll dispel his anxiety,’ ‘I’ll find someone to dispel his anxiety,’ or ‘I’ll give him a teaching.’ But you should return within seven days. It may be that a monk who has wrong view sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I have wrong view.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make him give up that wrong view,’ ‘I’ll get someone to make him give up that wrong view,’ or ‘I’ll give him a teaching.’ But you should return within seven days. It may be that a monk who has committed a heavy offense for which he deserves to be given probation sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’ve committed a heavy offense for which I deserve to be given probation.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort to get him given probation,’ ‘I’ll do the proclamation,’ or ‘I’ll complete the quorum.’ But you should return within seven days. It may be that a monk who deserves to be sent back to the beginning sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I deserve to be sent back to the beginning.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort to get him sent back to the beginning,’ ‘I’ll do the proclamation,’ or ‘I’ll complete the quorum.’ But you should return within seven days. It may be that a monk who deserves the trial period sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I deserve to be given the trial period.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort to get him given the trial period,’ ‘I’ll do the proclamation,’ or ‘I’ll complete the quorum.’ But you should return within seven days. It may be that a monk who deserves rehabilitation sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I deserve rehabilitation.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort to get him rehabilitated,’ ‘I’ll do the proclamation,’ or ‘I’ll complete the quorum.’ But you should return within seven days. It may be that the Sangha wants to do a legal procedure against a monk—whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection. He sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, the Sangha wants to do a legal procedure against me.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘How may the Sangha not do the procedure?’ or ‘How may the Sangha make it lighter?’ But you should return within seven days. Or it may be that the Sangha has done a legal procedure against him—whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection. He sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, the Sangha has done a legal procedure against me.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘How can I help him behave properly and suitably so as to deserve to be released?’ or ‘What can I do so that the Sangha lifts that procedure?’ But you should return within seven days.” A nun sending a message “It may be, monks, that a sick nun

၁၉၄။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမသည် နာဖျား၏၊ ထိုရဟန်းမိန်းမသည် အကယ်၍ ရဟန်း ယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “သူနာအတွက် ဆွမ်းကိုဖြစ်စေ သူနာပြုအတွက် ဆွမ်းကိုဖြစ်စေ သူနာအတွက် ဆေးကိုဖြစ်စေ ရှာမှီးအံ့၊ မေးသော်လည်း မေးအံ့၊ လုပ်ကျွေးသော်လည်း လုပ်ကျွေးအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမအား မမွေ့လျော်ခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းမိန်းမသည် အကယ်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်အား မမွေ့လျော်ခြင်း ဖြစ်ပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော် မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့် ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “ထို ရဟန်းမိန်းမ၏ မမွေ့လျော်ခြင်းကို ငြိမ်းမူလည်း ငြိမ်းအံ့၊ ငြိမ်းစေမူလည်း ငြိမ်းစေအံ့၊ တရားဟောခြင်းကိုမူလည်း ပြုအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမအား တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ သည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းမိန်းမသည် အကယ်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်အား တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်ပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ် ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “ထိုရဟန်းမိန်းမ၏ တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ကို ပယ် ဖျောက်မှုလည်း ပယ်ဖျောက်အံ့၊ ပယ်ဖျောက် စေမူလည်း ပယ်ဖျောက်စေအံ့၊ တရားဟောခြင်းကိုမူလည်း ပြုအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမအား မိစ္ဆာအယူသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းမိန်းမသည် အကယ်၍ ရဟန်း ယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်အား မိစ္ဆာအယူသည် ဖြစ်ပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “ထိုရဟန်းမိန်းမ၏ မိစ္ဆာအယူကို ဖြေဖျောက်မူလည်း ဖြေဖျောက်အံ့၊ ဖြေဖျောက်စေမူလည်း ဖြေဖျောက်စေအံ့၊ တရားဟောခြင်းကိုမူလည်း ပြုအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမသည် သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ ရောက်သည်ဖြစ်၍ မာနတ်ကျင့်ခြင်းငှါ ထိုက်၏။ ထိုရဟန်းမိန်းမသည် အကယ်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် သံဃာ ဒိသိသ် အာပတ်သို့ ရောက်သည်ဖြစ်၍ မာနတ်ကျင့်ခြင်းငှါ ထိုက်ပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့ နည်း။ “မာနတ်ပေးခြင်းကို လုံ့လပြုအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမသည် အရင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ငင်ခြင်းငှါ ထိုက်၏၊ ထိုရဟန်းမိန်းမသည့်အကယ်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် အရင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ငင်ခြင်းငှါ ထိုက် ပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ် ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “အရင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ငင်ခြင်းကို လုံ့လပြုအံ့”ဟု (နှလုံး ပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမသည် အဗ္ဘာန်သွင်းခြင်းငှါ ထိုက်၏၊ ထိုရဟန်းမိန်းမသည် အကယ်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် အဗ္ဘာန်သွင်းခြင်းငှါ ထိုက်၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာ တော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “အဗ္ဘာန်သွင်းခြင်းကို လုံ့လပြုအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရ မည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမအား သံဃာသည် တဇ္ဇနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ နိယသကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဥက္ခေပနီယကံ ကိုသော်လည်းကောင်း ပြုလို၏၊ ထိုရဟန်းမိန်းမသည် အကယ်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “သံဃာသည် အကျွန်ုပ်အား ကံပြုလိုပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “အဘယ်သို့သော အကြောင်းဖြင့် သံဃာသည် ကံကို မပြုဘဲ ရှိပါအံ့နည်း၊ ပေါ့သော ကံသို့မူလည်း ညွတ်စေရပါအံ့နည်း”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ထိုရဟန်းမိန်းမအား သံဃာသည် တဇ္ဇနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ နိယဿကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပဗ္ဗာဇနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပဋိသာရဏီယကံကိုသော်လည်းကောင်း ဥက္ခေပနီယကံကိုသော်လည်းကောင်း ပြုအပ်ပြီးသည် ဖြစ်အံ့၊ ထိုရဟန်းမိန်းမသည် အကယ်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “သံဃာသည် အကျွန်ုပ်အား ကံပြုထားပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “အဘယ် သို့လျှင် ကောင်းစွာ ကျင့်စေရပါအံ့နည်း၊ (မာန်တည်းဟူသော) အမွေးကို ချစေရပါအံ့နည်း၊ ဒဏ်မှ ထွက်မြောက်ကြောင်း အကျင့်ကို ကျင့်စေရပါအံ့နည်း၊ သံဃာသည်လည်း ထိုကံကို ငြိမ်းစေရပါအံ့နည်း”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။

sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’m sick.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll look for food for the sick,’ ‘I’ll look for food for the nurses,’ ‘I’ll look for medicine,’ ‘I’ll enquire about her sickness,’ or ‘I’ll nurse her.’ But you should return within seven days. It may be that a nun who is discontent with the spiritual life sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’m discontent with the spiritual life.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll allay her discontent,’ ‘I’ll find someone to allay her discontent’, or ‘I’ll give her a teaching.’ But you should return within seven days. It may be that an anxious nun sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’m anxious.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll dispel her anxiety,’ ‘I’ll find someone to dispel her anxiety,’ or ‘I’ll give her a teaching.’ But you should return within seven days. It may be that a nun who has wrong view sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I have wrong view.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make her give up that wrong view,’ ‘I’ll get someone to make her give up that wrong view,’ or ‘I’ll give her a teaching.’ But you should return within seven days. It may be that a nun who has committed a heavy offense for which she deserves the trial period sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I deserve to be given the trial period.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort to get her given the trial period.’ But you should return within seven days. It may be that a nun who deserves to be sent back to the beginning sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I deserve to be sent back to the beginning.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort to get her sent back to the beginning.’ But you should return within seven days. It may be that a nun who deserves rehabilitation sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I deserve rehabilitation.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort to get her rehabilitated.’ But you should return within seven days. It may be that the Sangha wants to do a legal procedure against a nun— whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection. She sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, the Sangha wants to do a legal procedure against me.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘How may the Sangha not do the procedure?’ or ‘How may the Sangha make it lighter?’ But you should return within seven days. Or it may be that the Sangha has done a legal procedure against her— whether a procedure of censure, demotion, banishment, reconciliation, or ejection. She sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, the Sangha has done a legal procedure against me.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘How can I help her behave properly and suitably so as to deserve to be released?’ or ‘What can I do so that the Sangha lifts that procedure?’ But you should return within seven days.” Other monastics sending a message “It may be, monks, that a sick trainee nun

၁၉၅။ ရဟန်းတို့ သိက္ခမာန်သည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုသိက္ခမာန်သည် အကယ်၍ ရဟန်းယောကျာ်း တို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “သူနာအတွက် ဆွမ်းကိုဖြစ်စေ၊ သူနာပြုအတွက် ဆွမ်းကိုဖြစ်စေ၊ သူနာအတွက် ဆေးကိုဖြစ်စေ ရှာမှီးအံ့၊ မေးသော်လည်း မေးအံ့၊ လုပ်ကျွေးသော်လည်း လုပ်ကျွေးအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာ ရမည်။ ရဟန်းတို့ သိက္ခမာန်အား မမွေ့လျော်ခြင်းဖြစ်၏။ပ။ သိက္ခမာန်အား တွေးတောမှု ‘သံသယ ကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်၏။ သိက္ခမာန်အား မိစ္ဆာအယူဖြစ်၏။ သိက္ခမာန်အား သိက္ခာပျက်စီး၏၊ ထိုသိက္ခမာန်သည် အကယ်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်အား သိက္ခာပျက်စီးပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော့်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ် ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “သိက္ခာဆောက်တည်ခြင်းကို လုံ့လပြုအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ သိက္ခမာန်သည် ပဉ္စင်းခံလို၏၊ ထိုသိက္ခမာန်သည် အကယ်၍ ရဟန်းယောကျာ်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် ပဉ္စင်းခံလိုပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “ပဉ္စင်းခံခြင်းကို မူလည်း လုံ့လပြုအံ့၊ ကမ္မဝါစာမူလည်း ဖတ်ရွတ်အံ့၊ ဂိုဏ်းပြည့်သော်လည်း ဖြစ်အံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။

sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’m sick.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll look for food for the sick,’ ‘I’ll look for food for the nurses,’ ‘I’ll look for medicine,’ ‘I’ll enquire about her sickness,’ or ‘I’ll nurse her.’ But you should return within seven days. It may be that a trainee nun who is discontent with the spiritual life, who is anxious, who has wrong view, or who has failed in the training sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’ve failed in the training.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort to get her to undertake the training.’ But you should return within seven days. It may be that a trainee nun who desires the full ordination sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I desire the full ordination.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort to get her the full ordination,’ ‘I’ll do the proclamation,’ or ‘I’ll complete the quorum.’ But you should return within seven days.

၁၉၆။ ရဟန်းတို့ သာမဏေသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုသာမဏေသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “သူနာအတွက် ဆွမ်းကိုဖြစ်စေ သူနာပြု အတွက်ဆွမ်းကိုဖြစ်စေ သူနာအတွက် ဆေးကိုဖြစ်စေ ရှာမှီးအံ့၊ မေးသော်လည်း မေးအံ့၊ လုပ်ကျွေးသော်လည်း လုပ်ကျွေးအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာ ရမည်။ ရဟန်းတို့ သာမဏေအား မမွေ့လျော်ခြင်းသည် ဖြစ်၏။ သာမဏေအား တွေးတောမှု ‘သံသယ ကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်၏။ သာမဏေအား မိစ္ဆာအယူဖြစ်၏။ သာမဏေသည် ဝါကို မေးခြင်းငှါ အလိုရှိ၏၊ ထို သာမဏေသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် ဝါကို မေးခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏၊ ရဟန်း တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ် ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာရှိပါအံ့နည်း။ “မေးသော်လည်း မေးအံ့၊ ပြောကြားမူလည်း ပြောကြားအံ့”ဟု (နှလုံး ပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ သာမဏေသည် ပဉ္စင်းခံလို၏၊ ထိုသာမဏေသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် ပဉ္စင်းခံလိုပါ၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလို ရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ် ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “ပဉ္စင်းခံခြင်းကိုမူလည်း လုံ့လပြု အံ့၊ ကမ္မဝါစာမူလည်း ဖတ်ရွတ်အံ့၊ ဂိုဏ်းပြည့်သော်လည်း ဖြစ်အံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ် ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။

It may be that a sick novice monk sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’m sick.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll look for food for the sick,’ ‘I’ll look for food for the nurses,’ ‘I’ll look for medicine,’ ‘I’ll enquire about his sickness,’ or ‘I’ll nurse him.’ But you should return within seven days. It may be that a novice monk who is discontent with the spiritual life, who is anxious, who has wrong view, or who wants to ask about his age sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I want to ask about my age.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll ask him,’ or ‘I’ll inform him.’ But you should return within seven days. It may be that a novice monk who desires the full ordination sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I desire the full ordination.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort to get him the full ordination,’ ‘I’ll do the proclamation,’ or ‘I’ll complete the quorum.’ But you should return within seven days.

၁၉၇။ ရဟန်းတို့ သာမဏေမသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုသာမဏေမသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာရှိပါအံ့နည်း။ “သူနာအတွက် ဆွမ်းကိုဖြစ်စေ သူနာပြုအတွက် ဆွမ်းကိုဖြစ်စေ သူနာအတွက် ဆေးကိုဖြစ်စေ ရှာမှီးအံ့၊ မေးသော်လည်း မေးအံ့၊ လုပ်ကျွေးသော်လည်း လုပ်ကျွေးအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရ မည်။ ရဟန်းတို့ သာမဏေမအား မမွေ့လျော်ခြင်းဖြစ်၏။ပ။ သာမဏေမအား တွေးတောမှု ‘သံသယ့ကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်၏။ သာမဏေမအား မိစ္ဆာအယူဖြစ်၏။ သာမဏေမသည် ဝါကို မေးခြင်းငှါ အလိုရှိ၏၊ ထိုသာမဏေမသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် ဝါကို မေးခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ် ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “မေးသော်လည်း မေးအံ့၊ ပြောကြားမူလည်း ပြောကြားအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ သာမဏေမသည် သိက္ခာဆောက်တည်လို၏။ ထိုသာမဏေမသည် အကယ်၍ ရဟန်း တို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် သိက္ခာဆောက်တည်လိုပါ၏။ အသျှင်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင်တို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာရှိပါအံ့နည်း။ “သိက္ခာ ဆောက်တည်ခြင်းကို လုံ့လပြုအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။

It may be that a sick novice nun sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I’m sick.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll look for food for the sick,’ ‘I’ll look for food for the nurses,’ ‘I’ll look for medicine,’ ‘I’ll enquire about her sickness,’ or ‘I’ll nurse her.’ But you should return within seven days. It may be that a novice nun who is discontent with the spiritual life, who is anxious, who has wrong view, or who wants to ask about her age sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I want to ask about my age.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll ask her,’ or ‘I’ll inform her.’ But you should return within seven days. It may be that a novice nun who desires to undertake the training of a trainee nun sends a message to the monks: ‘Please come, venerables, I desire to undertake the training.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll make an effort for her to undertake the training of a trainee nun.’ But you should return within seven days.” 5. The allowance to go to any of seven kinds of persons even if not asked

၁၁၁-ခုနစ်ဦးတို့အတွက် မပင့်သော်လည်း ခွင့်ပြုခြင်း ၁၉၈။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတစ်ပါး၏ အမိသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုအမိသည် သား၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ အကျွန်ုပ်၏ သားသည် ကြွလာတော်မူပါလော့၊ သား၏လာခြင်းကို အလို ရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းအား “မြတ်စွာဘုရားသည် ‘သီတင်းသုံးဖော်ငါးဦးနှင့် ဥပါသကာဥပါသိကာမ ခုနစ်ဦးသော သူတို့အတွက်သာ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားအပ်။ ငါးဦးသော သီတင်းသုံးဖော်တို့အတွက် မပင့်ဖိတ်သော်လည်း သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း၊ သွားအပ်သည်သာလျှင်တည်း’ဟု ပညတ်တော်မူ၏၊ ငါ၏ အမိသည်လည်း နာဖျားနေ၏၊ ထိုအမိသည်လည်း (ရတနာသုံးပါးကို) ဆည်းကပ်တတ်သော ဥပါသိကာမ မဟုတ်၊ ငါသည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရမည်နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းယောကျာ်း ရဟန်းမိန်းမ သိက္ခမာန် သာမဏေယောကျာ်း သာမဏေမိန်းမ အမိ အဖဟူ၍ ခုနစ်ဦးသော သူတို့အတွက် မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်း၏ အမိသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုအမိသည် အကယ်၍ သား၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ အကျွန်ုပ်၏ သားသည် ကြွလာတော်မူပါလော့၊ သား၏ လာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “သူနာအတွက် ထမင်းကိုဖြစ်စေ၊ သူနာပြုအတွက် ထမင်းကိုဖြစ်စေ၊ သူနာအတွက် ဆေးကိုဖြစ်စေ ရှာမှီးအံ့၊ မေးသော်လည်း မေးအံ့၊ လုပ်ကျွေးသော်လည်း လုပ်ကျွေးအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်း၏ အဖသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုအဖသည် အကယ်၍ သား၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ အကျွန်ုပ်၏ သားသည် ကြွလာတော်မူပါလော့၊ သား၏ လာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ မပင့်ဖိတ်သော်လည်း ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ် ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ ပင့်ဖိတ်ပါမူ အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း။ “သူနာအတွက် ထမင်းကိုဖြစ်စေ၊ သူနာပြုအတွက် ထမင်းကို ဖြစ်စေ၊ သူနာအတွက် ဆေးကိုဖြစ်စေ ရှာမှီးအံ့၊ မေးသော်လည်း မေးအံ့၊ လုပ်ကျွေးသော်လည်း လုပ်ကျွေးအံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) သွားရမည်၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။

On one occasion the mother of a certain monk was sick. She sent a message to her son: “Please come, I’m sick.” That monk thought, “The Buddha has laid down a rule that one should go for seven days to any of seven kinds of persons, but only when asked, and that one should go for seven days to any of five kinds of persons even if not asked, let alone if one is. My mother is sick, but she’s not a lay follower. So what should I do?” They told the Buddha. “Even if you’re not asked, let alone if you are, I allow you to go for seven days to any of seven kinds of persons— a monk, a nun, a trainee nun, a novice monk, a novice nun, your mother, your father. But you should return within seven days. It may be that a monk’s mother is sick and sends a message to her son: ‘Please come, I’m sick.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll look for food for the sick,’ ‘I’ll look for food for the nurses,’ ‘I’ll look for medicine,’ ‘I’ll enquire about her sickness,’ or ‘I’ll nurse her.’ But you should return within seven days. It may be that a monk’s father is sick and sends a message to his son: ‘Please come, I’m sick.’ Then, even if you’re not asked, let alone if you are, you should go for seven days, thinking, ‘I’ll look for food for the sick,’ ‘I’ll look for food for the nurses,’ ‘I’ll look for medicine,’ ‘I’ll enquire about his sickness,’ or ‘I’ll nurse him.’ But you should return within seven days.” 6. The allowance to go only when asked

၁၁၂- ပင့်ခေါ်မှသာ ခွင့်ပြုခြင်း ၁၉၉။ ရဟန်းတို့ ရဟန်း၏ အစ်ကိုသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုအစ်ကိုသည် အကယ်၍ ညီဖြစ်သော ရဟန်း၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ အကျွန်ုပ်၏ ညီသည် ကြွလာတော်မူပါလော့၊ ညီ၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့်သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားရ၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်း၏ နှမသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုနှမသည် အကယ်၍ မောင်၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ အကျွန်ုပ်၏ မောင်သည် ကြွလာတော်မူပါလော့၊ မောင်၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ် ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားရ၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်း၏ ဆွေမျိုးသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုဆွေမျိုးသည် အကယ်၍ ရဟန်း၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ အသျှင်ကောင်းသည် ကြွလာတော်မူပါလော့၊ အသျှင်ကောင်း၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားရ၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းတို့နှင့် အတူနေသူသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုသူသည် အကယ်၍ ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကျွန်ုပ်သည် နာဖျားနေပါ၏၊ အသျှင်ကောင်းတို့သည် ကြွလာတော်မူပါကုန်လော့၊ အသျှင် ကောင်းတို့၏ ကြွလာခြင်းကို အလိုရှိပါ၏”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် သွားရမည်၊ မပင့်ဖိတ်ဘဲ မသွားရ၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်။ ထိုစဥ်အခါ၌ သံဃာ၏ ကျောင်းသည် ပြို၏၊ ဥပါသကာတစ်ယောက်သည် တော၌ သစ်ဘဏ္ဍာကို ဖြတ်စေ၏၊ ထိုဥပါသကာသည်လည်း ရဟန်းတို့၏ အထံသို့ “အကယ်၍ အသျှင်ကောင်းတို့သည် သစ်ဘဏ္ဍာကို ဆောင်စေကုန်ပါမူ အကျွန်ုပ်သည် ထိုသစ်ဘဏ္ဍာကို လှူပါအံ့”ဟု တမန်ကို စေလွှတ်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သံဃာ့ကိစ္စဖြင့် သွားခြင်းကို ခွင့်ပြု၏၊ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဝါဆိုခြင်းအခန်း ပြီး၏။

“It may be that a monk’s brother is sick and sends a message to his brother: ‘Please come, I’m sick.’ You should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days. It may be that a monk’s sister is sick and sends a message to her brother: ‘Please come, I’m sick.’ You should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days. It may be that a monk’s relative is sick and sends him a message: ‘Please come, venerable, I’m sick.’ You should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days. It may be that one who is staying with the monks is sick and sends them a message: ‘Please come, venerables, I’m sick.’ You should go for seven days, but only if you’re asked. And you should return within seven days.” At one time one of the Sangha’s dwellings was falling apart. At that time the timber belonging to a certain lay follower had been cut up in the wilderness. He sent a message to the monks: “Venerables, if you retrieve that timber, I’ll give it to you.” They told the Buddha. “I allow you to go on business for the Sangha. But you should return within seven days.” The section for recitation on the rainy-season residence is finished. 7. The section on no offense for breaking the rains residence when there are dangers

၁၁၃-အန္တရာယ်ရှိခဲ့သော် ဝါပြတ်သော်လည်း အာပတ် မသင့်ခြင်း ၂၀၀။ တစ်ရံရောအခါ ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်ဝယ် တစ်ခုသော ကျောင်း၌ ဝါကပ်သော ရဟန်း တို့ကို သားရဲတို့သည် နှိပ်စက်ကုန်၏၊ ဖမ်းလည်း ဖမ်းယူကုန်၏၊ လိုက်လည်း လိုက်ကုန်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့ကို သားရဲတို့သည် နှိပ်စက်ကုန်၏၊ ဖမ်းလည်း ဖမ်းယူကုန်၏၊ လိုက်လည်း လိုက်ကုန်၏။ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့ကို မြွေတို့သည် နှိပ်စက်ကုန်၏၊ ကိုက်လည်း ကိုက်ကုန်၏၊ လိုက်လည်း လိုက်ကုန်၏။ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့ကို ခိုးသူတို့သည် နှိပ်စက်ကုန်၏၊ လုယက်လည်း လုယက်ကုန်၏၊ ထောင်းထုလည်း ထောင်းထုကုန်၏။ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအားအာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့ကို ဘီလူးတို့သည် နှိပ်စက်ကုန်၏၊ ပူးဝင်လည်း ပူးဝင်ကုန်၏၊ သတ်လည်း သတ်ကုန်၏။ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ်မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့၏ ရွာသည် မီးလောင်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ဆွမ်းကြောင့် ပင်ပန်းကြကုန်၏။ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်း အား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့၏ ကျောင်းသည် မီးလောင်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကျောင်းကြောင့် ပင်ပန်းကြကုန်၏။ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်း အား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့၏ ရွာသည် ရေမျော၏၊ ရဟန်းတို့သည် ဆွမ်းကြောင့် ပင်ပန်းကုန်၏။ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့၏ ကျောင်းသည် ရေမျော၏၊ ရဟန်းတို့သည် ကျောင်းကြောင့် ပင်ပန်းကုန်၏။ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time in a certain monastery in the Kosalan country, monks who had entered the rains residence were harassed by predatory animals that attacked and grabbed hold of them. They told the Buddha. “It may happen that monks who have entered the rains residence are harassed by predatory animals that attack and grab hold of them. When there’s such a danger, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that monks who have entered the rains residence are harassed by creeping animals that attack and bite them. When there’s such a danger, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that monks who have entered the rains residence are harassed by criminals who steal from them and beat them up. When there’s such a danger, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that monks who have entered the rains residence are harassed by demons who take possession of them and kill them. When there’s such a danger, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that the village where monks have entered the rains residence burns down. As a consequence, they have trouble getting almsfood. When there’s such an obstacle, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that the dwellings where monks have entered the rains residence burn down. As a consequence, they have trouble getting dwellings. When there’s such an obstacle, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that the village where the monks have entered the rains residence is swept away by flooding. As a consequence, they have trouble getting almsfood. When there’s such an obstacle, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that the dwellings where the monks have entered the rains residence are swept away by flooding. As a consequence, they have trouble getting dwellings. When there’s such an obstacle, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence.”

၂၀၁။ ထိုအခါ ကျောင်းတစ်ကျောင်း၌ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့၏ (ဆွမ်းခံ) ရွာသည် ခိုးသူတို့ကြောင့် ပြောင်းရွှေ့၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ရွာရှိရာသို့ သွားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ရွာသည် နှစ်ခြမ်းကွဲ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ လူများရာသို့ လိုက်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ များစွာသော လူတို့သည် သဒ္ဓါတရား မရှိကုန်၊ မကြည်ညိုကုန်၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်း ကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သဒ္ဓါတရားရှိရာ ကြည်ညိုရာရွာသို့ သွားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်ဝယ် တစ်ခုသော ကျောင်း၌ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့သည် ကြမ်းသော ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း နူးညံ့သော ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း လုံလုံလောက်လောက် မရကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့သည် ကြမ်းသော ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း၊ နူးညံ့သော ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း လုံလောက်အောင် မရကြကုန်။ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့သည် ကြမ်းသော ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း နူးညံ့သော ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း လုံလုံလောက်လောက် ရကုန်၏၊ လျောက်ပတ်သော ဘောဇဥ်တို့ကို မရကုန်၊ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့သည် ကြမ်းသော ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း နူးညံ့သော ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း လုံလောက်အောင် ရကုန်၏၊ လျောက်ပတ်သော ဘောဇဥ်တို့ကို ရကုန်၏၊ လျောက်ပတ်သော ဆေးတို့ကို မရကုန်။ ဤသည်လျှင် အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းတို့သည် ကြမ်းသော ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း နူးညံ့သော ဆွမ်းကိုလည်းကောင်း၊ လုံလောက်အောင် ရကုန်၏၊ လျောက်ပတ်သော ဘောဇဥ်တို့ကို ရကုန်၏၊ လျောက်ပတ်သော ဆေးတို့ကို ရကုန်၏၊ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အလုပ်အကျွေးကို မရကုန်။ ဤသည်လျှင့်အန္တရာယ်တည်းဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းကို မိန်းမသည် “အသျှင်ဘုရား ကြွလာတော်မူပါ၊ အသျှင့်အား ငွေကိုဖြစ်စေ၊ ရွှေကိုဖြစ်စေ၊ လယ်ကိုဖြစ်စေ၊ ယာကိုဖြစ်စေ၊ နွားကိုဖြစ်စေ၊ နွားမကိုဖြစ်စေ၊ ကျွန်ကိုဖြစ်စေ၊ ကျွန်မကိုဖြစ်စေ လှူပါအံ့၊ အသျှင့်အား မယားအလို့ငှါ သမီးကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပေးလှူပါအံ့၊ အကျွန်ုပ်သည်မူလည်း အသျှင်၏ မယားဖြစ်ပါအံ့၊ အသျှင့်အတွက် တစ်ပါးသော မယားကိုမူလည်း ဆောင်ပေး ပါအံ့”ဟု ပင့်ဖိတ်၏၊ ထိုသို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ဖြစ်အံ့ “စိတ်မည်သည် လျင်သော ဖြစ်ခြင်းရှိ၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ငါ့အား မြတ်သောအကျင့်၏ အန္တရာယ်သည်လည်း ဖြစ်ရာ၏”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းကို ပြည့်တန်ဆာမသည် ပင့်ဖိတ်၏။ပ။ အပျိုကြီးသည် ပင့်ဖိတ်၏။ ပဏ္ဍုက်သည် ပင့်ဖိတ်၏။ အဆွေအမျိုးတို့သည် ပင့်ဖိတ်ကုန်၏။ မင်းတို့သည် ပင့်ဖိတ်ကုန်၏။ ခိုးသူတို့သည် ပင့်ဖိတ်ကုန်၏။ သေသောက်ကြူးတို့သည် “အသျှင်ဘုရား ကြွလာတော်မူပါ၊ အသျှင့်အား ငွေကို ဖြစ်စေ၊ ရွှေကိုဖြစ်စေ၊ လယ်ကိုဖြစ်စေ၊ ယာကိုဖြစ်စေ၊ နွားကိုဖြစ်စေ၊ နွားမကိုဖြစ်စေ၊ ကျွန်ကိုဖြစ်စေ၊ ကျွန်မကိုဖြစ်စေ ပေးလှူပါအံ့၊ အသျှင့်အား မယားအလို့ငှါ သ္မီးကိုသော်လည်း ပေးလှူပါအံ့၊ အသျှင်အား တစ်ပါးသော မယားကိုမူလည်း ခေါ်ဆောင်ပေးပါအံ့”ဟု ပင့်ဖိတ်ကုန်၏၊ ထိုသို့ ပင့်ဖိတ်သည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ ဖြစ်အံ့ “စိတ်မည်သည် လျင်သော ဖြစ်ခြင်းရှိ၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ငါ့အား မြတ်သောအကျင့်၏ အန္တရာယ်သည်လည်း ဖြစ်ရာ၏”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရ မည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းသည် အရှင်မရှိသော ရွှေအိုးကို တွေ့မြင်၏၊ ထိုသို့ တွေ့မြင်သည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ ဖြစ်အံ့ “စိတ်မည်သည် လျင်သော ဖြစ်ခြင်းရှိ၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ငါ့အား မြတ်သောအကျင့်၏ အန္တရာယ်သည်လည်း ဖြစ်ရာ၏”ဟု (နှလုံး ပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။

At one time in a certain monastery, the village where the monks had entered the rains residence relocated because of criminals. “I allow you to move to where the village is.” The village was divided in two. “I allow you to move to where the majority is.” The majority had no faith and confidence. “I allow you to move to where those who have faith and confidence are.” At one time in a certain monastery in the Kosalan country, the monks who had entered the rains residence did not get enough food, whether coarse or fine. “It may happen that monks who have entered the rains residence don’t get enough food, whether coarse or fine. When there’s such an obstacle, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that monks who have entered the rains residence get enough food, whether coarse or fine, but the food isn’t suitable for them. When there’s such an obstacle, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that monks who have entered the rains residence get enough suitable food, whether coarse or fine, but they don’t get suitable medicines. When there’s such an obstacle, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that monks who have entered the rains residence get enough suitable food, whether coarse or fine, as well as suitable medicines, but they don’t get a suitable attendant. When there’s such an obstacle, you should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence is invited by a woman: ‘Come, venerable, I’ll give you money’, ‘I’ll give you gold’, ‘I’ll give you a field’, ‘I’ll give you land’, ‘I’ll give you an ox’, ‘I’ll give you a cow’, ‘I’ll give you a slave’, ‘I’ll give you my daughter as wife’, ‘I’ll be your wife’, ‘I’ll bring you another wife.’ If that monk thinks, ‘The Buddha has said that the mind is volatile. This could be an obstacle to my monastic life,’ he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence is invited by a sex worker, by a single woman, by a <i lang='pi' translate='no'>paṇḍaka</i>, by relatives, by kings, by criminals, or by scoundrels: ‘Come, venerable, we’ll give you money’, ‘We’ll give you gold’, ‘We’ll give you a field’, ‘We’ll give you land’, ‘We’ll give you an ox’, ‘We’ll give you a cow’, ‘We’ll give you a slave’, ‘We’ll give you our daughter as wife’, ‘We’ll bring you another wife.’ If that monk thinks, ‘The Buddha has said that the mind is volatile. This could be an obstacle to my monastic life,’ he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence sees an ownerless treasure. If he thinks, ‘The Buddha has said that the mind is volatile. This could be an obstacle to my monastic life,’ he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence.” 8. The section on no offense for breaking the rains residence when there is schism in the Sangha Monks pursuing schism “It may happen that a monk who has entered the rains residence sees a number of monks who are pursuing schism in the Sangha.

၁၄၄-သံဃာကွဲပြားသော် ဝါပြတ်ခြင်းကြောင့် အာပတ် မသင့်ခြင်း ၂၀၂။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းသည် သံဃာကွဲပြားခြင်းငှါ လုံ့လပြုသော များစွာသော ရဟန်းတို့ကို တွေ့မြင်၏။ ထိုသို့ တွေ့မြင်သည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ဖြစ်အံ့ “သံဃာကို သင်းခွဲခြင်းသည် ဝန်လေး၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ငါမျက်မှောက်ရှိစဥ် သံဃာသည် မကွဲပါစေလင့်”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် သံဃာကွဲပြားခြင်းငှါ လုံ့လပြုကုန်သတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုသို့ ကြားသည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ဖြစ်အံ့ “သံဃာကို သင်းခွဲခြင်းသည် ဝန်လေး၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ငါမျက်မှောက်ရှိစဥ် သံဃာသည် မကွဲပါစေလင့်”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် သံဃာကွဲ ပြားခြင်းငှါ လုံ့လပြုကုန်သတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုသို့ ကြားသည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ဖြစ်အံ့ “ထိုရဟန်းတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းတို့ပေတည်း၊ ငါသည် ထိုရဟန်းတို့ကို ‘ငါ့သျှင်တို့ သံဃာကို သင်းခွဲခြင်းသည် ဝန်လေး၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ အသျှင်တို့သည် သံဃာ ကွဲပြားခြင်းကို မနှစ်သက်ကုန်လင့်’ဟု ပြောဆိုအံ့၊ ငါ၏ စကားကို လိုက်နာကုန်လတ္တံ့၊ နာလိုကုန် လတ္တံ့၊ နားထောင်ကုန်လတ္တံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် သံဃာကွဲ ပြားခြင်းငှါ လုံ့လပြုကုန်သတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုသို့ ကြားသည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ဖြစ်အံ့ “ထိုရဟန်းတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်း မဟုတ်ကုန်၊ ထိုသို့ မဟုတ်သော်လည်း အကြင်ရဟန်းတို့သည် ထိုလုံ့လပြုသော ရဟန်းတို့၏ အဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်ကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းတို့တည်း၊ ငါသည် ထိုရဟန်းတို့ကို ပြောဆိုအံ့၊ (ငါပြောဆိုရှိသည်သော်) ထိုငါ၏ အဆွေ ခင်ပွန်း ရဟန်းတို့က ထိုလုံ့လပြုသော ရဟန်းတို့ကို ‘ငါ့သျှင်တို့ သံဃာကို သင်းခွဲခြင်းသည် ဝန်လေး၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ အသျှင်တို့သည် သံဃာကွဲပြားခြင်းကို မနှစ်သက်ကြကုန်လင့်’ဟု ပြောဆိုကြလျှင် ထိုရဟန်းတို့၏ စကားကို လိုက်နာကုန်လတ္တံ့၊ နာလိုကုန်လတ္တံ့၊ နားထောင်ကုန်လတ္တံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် သံဃာကို သင်းခွဲသတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုသို့ ကြားသည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ ဖြစ်အံ့ “ထိုရဟန်းတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းတို့တည်း၊ ငါသည် ထိုရဟန်းတို့ကို ‘ငါ့သျှင်တို့ သံဃာကို သင်းခွဲခြင်းသည် ဝန်လေး၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ အသျှင်တို့သည် သံဃာကွဲပြားခြင်းကို မနှစ်သက်ကုန်လင့်’ဟု ပြောဆိုလျှင် ငါ၏ စကားကို လိုက်နာကုန်လတ္တံ့၊ နာလိုကုန်လတ္တံ့၊ နားထောင်ကုန် လတ္တံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် သံဃာကို သင်းခွဲသတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုသို့ ကြားသည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ ဖြစ်အံ့ “ထိုရဟန်းတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်း မဟုတ်ကုန်၊ ထိုသို့ မဟုတ်သော်လည်း သံဃာကို သင်းခွဲသော အကြင်ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းတို့၏ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းတို့တည်း၊ ငါသည် ထိုရဟန်းတို့ကို ပြောဆိုအံ့၊ (ငါပြောဆိုသည်ရှိသော်) ထိုငါ၏ အဆွေ ခင်ပွန်း ရဟန်းတို့သည် ထိုကွဲပြားသော ရဟန်းတို့ကို ‘ငါ့သျှင်တို့ သံဃာကို သင်းခွဲခြင်းသည် ဝန်လေး၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ အသျှင်တို့သည် သံဃာကွဲပြားခြင်းကို မနှစ်သက်ကုန်လင့်’ဟု ပြော ဆိုကြလျှင် ထိုရဟန်းတို့၏ စကားကို လိုက်နာကုန်လတ္တံ့၊ နာလိုကုန်လတ္တံ့၊ နားထောင်ကုန်လတ္တံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ များစွာသော ရဟန်းမိန်းမတို့သည် သံဃာကွဲပြားခြင်းငှါ လုံ့လပြုကုန်သတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုသို့ ကြားသည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ဖြစ်အံ့၊ “ထိုရဟန်းမိန်းမတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းမတို့တည်း၊ ငါသည် ထိုရဟန်း မိန်းမတို့ကို ‘နှမတို့ သံဃာကို သင်းခွဲခြင်းသည် ဝန်လေး၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ နှမတို့သည် သံဃာကွဲပြားခြင်းကို မနှစ်သက်ကုန်လင့်’ဟု ပြောဆိုအံ့၊ ငါ၏ စကားကို လိုက်နာကုန်လတ္တံ့၊ နာလိုကုန်လတ္တံ့၊ နားထောင်ကုန်လတ္တံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ များစွာသော ရဟန်းမိန်းမတို့သည် သံဃာကွဲပြားခြင်းငှါ လုံ့လပြုကုန်သတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုသို့ ကြားသည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ ဖြစ်အံ့ “ထိုရဟန်းမိန်းမတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းမတို့ မဟုတ်ကုန်၊ ထိုသို့ မဟုတ်သော်လည်း အကြင်ရဟန်းမိန်းမတို့သည် ထိုရဟန်းမိန်းမတို့၏ အဆွေခင်ပွန်းတို့ ဖြစ်ကုန်၏၊ ထို ရဟန်းမိန်းမတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းတို့တည်း၊ ငါသည် ထိုရဟန်းမိန်းမတို့ကို ပြောအံ့၊ (ငါပြောဆိုသည်ရှိသော်) ထိုရဟန်းမိန်းမတို့သည် သံဃာကွဲပြားခြင်းငှါ လုံ့လပြုသော ရဟန်းမိန်းမတို့ကို ‘ညီမတို့ သံဃာကို သင်းခွဲခြင်းသည် ဝန်လေး၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ညီမတို့သည် သံဃာကွဲပြားခြင်း ကို မနှစ်သက်ကုန်လင့်’ဟု ပြောဆိုကြလျှင် ထိုရဟန်းမိန်းမတို့၏ စကားကို လိုက်နာကုန်လတ္တံ့၊ နာလိုကုန် လတ္တံ့၊ နားထောင်ကုန်လတ္တံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သော ရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ များစွာသော ရဟန်းမိန်းမတို့သည် သံဃာကို သင်းခွဲသတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုသို့ ကြားသည်ရှိသော် အကယ်၍ ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ ဖြစ်အံ့ “ထိုရဟန်းမိန်းမတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းမတို့တည်း၊ ငါသည် ထိုရဟန်းမိန်းမတို့ကို ‘နှမတို့ သံဃာကို သင်းခွဲခြင်းသည် ဝန်လေး၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ နှမတို့သည် သံဃာကွဲပြားခြင်း ကို မနှစ်သက်ကုန်လင့်’ဟု ပြောဆိုအံ့၊ ငါ၏ စကားကို လိုက်နာကုန်လထ္တံ့၊ နာလိုကုန်လတ္တံ့၊ နားထောင်ကုန်လတ္တံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်သောရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ များစွာသော ရဟန်းမိန်းမတို့သည် သံဃာကို သင်းခွဲသတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုသို့ ကြားသည်ရှိသော် ရဟန်း၏ စိတ်သည် ဤသို့ ဖြစ်အံ့ “ထိုရဟန်းမိန်းမတို့သည် ငါ၏ အဆွေခင်ပွန်းမတို့ မဟုတ်ကုန်၊ ထိုသို့ မဟုတ်သော်လည်း အကြင်ရဟန်း မိန်းမတို့သည် ထိုရဟန်းမိန်းမတို့၏ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကုန်၏၊ ထိုရဟန်းမိန်းမတို့သည် ငါ၏ အဆွေ ခင်ပွန်းတို့တည်း၊ ငါသည် ထိုရဟန်းမိန်းမတို့ကို ပြောဆိုအံ့၊ (ငါပြောဆိုသည်ရှိသော်) ထိုရဟန်းမိန်းမ တို့သည် ထိုသံဃာသင်းခွဲသော ရဟန်းမိန်းမတို့ကို ‘ညီမတို့ သံဃာကို သင်းခွဲခြင်းသည် ဝန်လေး၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ညီမတို့သည် သံဃာသင်းခွဲခြင်းကို မနှစ်သက်ကုန်လင့်’ဟု ပြောဆိုကြလျှင် ထိုရဟန်းမိန်းမတို့၏ စကားကို လိုက်နာကုန်လတ္တံ့၊ နာလိုကုန်လတ္တံ့၊ နားထောင်ကုန်လတ္တံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်၍) ဖဲသွားရမည်၊ ဝါပြတ်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

If he thinks, ‘The Buddha has said that schism in the Sangha is a serious matter. I don’t want the Sangha to be divided in my presence,’ he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence hears that a number of monks in such-and-such a monastery are pursuing schism in the Sangha. If he thinks, ‘The Buddha has said that schism in the Sangha is a serious matter. I don’t want the Sangha to be divided in my presence,’ he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence hears that a number of monks in such-and-such a monastery are pursuing schism in the Sangha. If he thinks, ‘Those monks are my friends. I must tell them that the Buddha has said that schism in the Sangha is a serious matter, and I must ask them not to consent to it. They will act on what I say. They will listen and pay careful attention,’ then he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence hears that a number of monks in such-and-such a monastery are pursuing schism in the Sangha. If he thinks, ‘Those monks are not my friends, but we have friends in common. If I speak to my friends, they will tell those monks that the Buddha has said that schism in the Sangha is a serious matter, and they will ask them not to consent to it. Those monks will act on what my friends say. They will listen and pay careful attention,’ then he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence hears that a number of monks in such-and-such a monastery have caused a schism in the Sangha. If he thinks, ‘Those monks are my friends. I must tell them that the Buddha has said that schism in the Sangha is a serious matter, and I must ask them not to consent to it. They will act on what I say. They will listen and pay careful attention,’ then he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence hears that a number of monks in such-and-such a monastery have caused a schism in the Sangha. If he thinks, ‘Those monks are not my friends, but we have friends in common. If I speak to my friends, they will tell those monks that the Buddha has said that schism in the Sangha is a serious matter, and they will ask them not to consent to it. Those monks will act on what my friends say. They will listen and pay careful attention,’ then he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence.” Nuns pursuing schism “It may happen that a monk who has entered the rains residence hears that a number of nuns in such-and-such a monastery are pursuing schism in the Sangha. If he thinks, ‘Those nuns are my friends. I must tell them that the Buddha has said that schism in the Sangha is a serious matter, and I must ask them not to consent to it. They will act on what I say. They will listen and pay careful attention,’ then he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence hears that a number of nuns in such-and-such a monastery are pursuing schism in the Sangha. If he thinks, ‘Those nuns are not my friends, but we have friends in common. If I speak to my friends, they will tell those nuns what the Buddha has said about schism in the Sangha being a serious matter, and they will ask them not to consent to it. Those nuns will act on what my friends say. They will listen and pay careful attention,’ then he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence hears that a number of nuns in such-and-such a monastery have caused a schism in the Sangha. If he thinks, ‘Those nuns are my friends. I must tell them that the Buddha has said that schism in the Sangha is a serious matter, and I must ask them not to consent to it. They will act on what I say. They will listen and pay careful attention,’ then he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence. It may happen that a monk who has entered the rains residence hears that a number of nuns in such-and-such a monastery have caused a schism in the Sangha. If he thinks, ‘Those nuns are not my friends, but we have friends in common. If I speak to my friends, they will tell those nuns what the Buddha has said about schism in the Sangha being a serious matter, and they will ask them not to consent to it. Those nuns will act on what my friends say. They will listen and pay careful attention,’ then he should leave. There’s no offense for breaking the rains residence.” 9. Entering the rains residence in a cowherd’s dwelling, etc.

၁၁၅-နွားကျောင်းသားတို့၏ နေရာစသည်တို့ ၌ ဝါကပ်ခြင်း ၂၀၃။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် နွားကျောင်းသားတို့၏ နေရာ၌ ဝါကပ်ခြင်းငှါ အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နွားကျောင်းသားတို့၏ နေရာ၌ ဝါကပ်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ နွားကျောင်းသားတို့၏ နေရာသည် ပြောင်းရွှေ့၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နွားကျောင်းသားတို့၏ နေရာရှိရာသို့ ကပ်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ဝါဆိုရန် အချိန်အခါ နီးလတ်သော် လှည်းကုန်သည်နှင့် သွားခြင်းငှါ အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ လှည်း၌ ဝါကပ်ခြင်းငှါခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ဝါဆိုရန် အချိန်အခါ နီးလတ်သော် လှေဖြင့် သွားခြင်းငှါ အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ လှေ၌ ဝါကပ်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On one occasion a certain monk wanted to enter the rains residence in a cowherd’s dwelling. They told the Buddha. “I allow you to enter the rains residence in a cowherd’s dwelling.” The cowherd’s dwelling was moved. “I allow you to go where the cowherd’s dwelling is.” On one occasion, as the entry to the rains residence was getting close, a certain monk wanted to travel by caravan. “I allow you to enter the rains residence in a caravan.” On one occasion, as the entry to the rains residence was getting close, a certain monk wanted to travel by boat. “I allow you to enter the rains residence on a boat.” 10. Places where the rains residence should not be entered

၁၁၆-ဝါမကပ်သင့်သော နေရာများ ၂၀၄။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတို့သည် သစ်ခေါင်း၌ ဝါကပ်ကုန်၏။ လူတို့သည် “ဘီလူးငယ်တို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်း ကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သစ်ခေါင်း၌ ဝါမကပ်အပ်၊ ဝါကပ်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတို့သည် သစ်ပင်ခွ၌ ဝါကပ်ကုန်၏။ လူတို့သည် “သားမုဆိုးတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်း ကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သစ်ပင်ခွ၌ ဝါမကပ်အပ်၊ ဝါကပ်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတို့သည် လွင်တီးခေါင်၌ ဝါကပ်ကုန်၏။ မိုးရွာသည်ရှိသော် သစ်ပင်ရင်းသို့လည်းကောင်း၊ တံစက်မြိတ်သို့လည်းကောင်း ပြေးကပ်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ လွင်တီးခေါင်၌ ဝါမကပ်အပ်၊ ဝါကပ်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတို့သည် ကျောင်း အိပ်ရာ နေရာ မရှိဘဲ ဝါကပ်ကုန်၏။ အချမ်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ အပူကြောင့်လည်းကောင်း ပင်ပန်းကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကျောင်း အိပ်ရာ နေရာ မရှိဘဲ ဝါမကပ်အပ်၊ ဝါကပ်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတို့သည် သူသေကောင်ထားရာတဲ၌ ဝါကပ်ကုန်၏။ လူတို့သည် “သူသေ ကောင်ကို မီးဖုတ်သော သူတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သူသေကောင်ထားရာတဲ၌ ဝါမကပ်အပ်၊ ဝါကပ်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတို့သည် ထီး၌ ဝါကပ်ကုန်၏၊ လူတို့သည် “နွားကျောင်းသားတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်း ကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ထီး၌ ဝါမကပ်အပ်၊ ဝါကပ်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတို့သည် အိုးစရည်းကြီး၌ ဝါကပ်ကုန်၏။ လူတို့သည် “တိတ္ထိတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အိုးစရည်းကြီး၌ ဝါမကပ်အပ်၊ ဝါကပ်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time monks entered the rains residence in the hollow of a tree. People complained and criticized them, “They’re just like goblins.” “You shouldn’t enter the rains residence in the hollow of a tree. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At one time monks entered the rains residence in the fork of a tree. People complained and criticized them, “They’re just like deer hunters.” “You shouldn’t enter the rains residence in the fork of a tree. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At one time monks entered the rains residence out in the open. When it was raining, they ran for cover under trees and eaves. “You shouldn’t enter the rains residence out in the open. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At one time monks entered the rains residence without a dwelling. They suffered in the cold and the heat. “You shouldn’t enter the rains residence without a dwelling. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At one time monks entered the rains residence in a charnel house. People complained and criticized them, “They’re just like undertakers.” “You shouldn’t enter the rains residence in a charnel house. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At one time monks entered the rains residence under a sunshade. People complained and criticized them, “They’re just like cowherds.” “You shouldn’t enter the rains residence under a sunshade. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At one time monks entered the rains residence in a large earthenware pot. People complained and criticized them, “They’re just like the monastics of other religions.” “You shouldn’t enter the rains residence in a large earthenware pot. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” 11. Illegitimate agreements

၁၁၇-မတရားသော ကတိကဝတ် ၂၀၅။ တစ်ရံရောအခါ သာဝတ္ထိပြည်၌ သံဃာသည် “ဝါတွင်း၌ ရှင်ရဟန်းမပြုအပ်”ဟု ဤသို့ သဘောရှိသော ကတိကဝတ်ကို ပြု၏။ မိဂါရမာတာမည်သော ဝိသာခါ၏ မြေးသည် ရဟန်းတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ရှင်ရဟန်းအဖြစ်ကို တောင်း၏။ ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် သံဃာသည် ‘ဝါတွင်း၌ ရှင်ရဟန်း မပြုအပ်’ဟု ဤသို့ သဘောရှိသော ကတိကဝတ်ကို ပြုထား၏၊ ငါ့သျှင် ရဟန်းတို့ ဝါကျွတ်သည့်တိုင်အောင် ဆိုင်းငံ့ဦးလော့၊ ဝါကျွတ်သည်ရှိသော် ရှင်ရဟန်းပြုပေးကုန်လတ္တံ့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် ဝါကျွတ်သည်ရှိသော် မိဂါရမာတာမည်သော ဝိသာခါ၏ မြေးကို “ငါ့သျှင် လာလော့ ယခု ရှင်ရဟန်းပြုလော့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုဝိသာခါ၏ မြေးသည် “အသျှင်ဘုရားတို့ အကယ်၍ အကျွန်ုပ်သည် ရှင်ရဟန်းပြုမိငြားအံ့၊ အကျွန်ုပ်သည် ပျော်မွေ့ရာ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့ ယခုအခါ အကျွန်ုပ်သည် ရှင်ရဟန်းမပြုတော့အံ့”ဟု ဆို၏။ မိဂါရမာတာမည်သော ဝိသာခါသည် “အဘယ့်ကြောင့် အသျှင်တို့သည် ‘ဝါတွင်း၌ ရှင်ရဟန်းမပြုအပ်’ဟု ဤသို့ သဘောရှိသော ကတိကဝတ်ကို ပြုကုန်ဘိ သနည်း၊ အဘယ်ကာလ၌ တရားကို မကျင့်အပ်သနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆို၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုသော မိဂါရမာတာမည်သော ဝိသာခါ၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ဝါတွင်း၌ ရှင် ရဟန်းမပြုအပ်”ဟု ဤသို့ သဘောရှိသော ကတိကဝတ်ကို မပြုအပ်၊ ပြုသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time the Sangha at Sāvatthī had made an agreement that they would not give the going forth during the rains residence. Then, one of Visākhā’s grandsons went to the monks and asked for the going forth. The monks told him about their agreement, adding, “Please wait while the monks observe the rains residence. Once we’ve completed the rains residence, we’ll give you the going forth.” When they had completed the rains residence, the monks told Visākhā’s grandson that they would give him the going forth. He replied, “If I had been given the going forth, venerables, I would have enjoyed it. But now I won’t do it.” Visākhā complained and criticized those monks, “How could the venerables make an agreement that they wouldn’t give the going forth during the rains residence? Is there a time when the Teaching shouldn’t be practiced?” The monks heard Visākhā’s complaints and told the Buddha. “You shouldn’t make an agreement that you won’t give the going forth during the rains residence. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” 12. An offense of wrong conduct for agreeing

၁၁၈-ဝန်ခံရာ၌ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်ခြင်း ၂၀၆။ တစ်ရံရောအခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ပသေနဒီကောသလမင်းကြီး၏ ဝါဆို ကျောင်းကို ပုရိမဝါကပ်ရန် ဝန်ခံထား၏။ ထိုဥပနန္ဒသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် လမ်းခရီး အကြား၌ သင်္ကန်းပေါများသော ကျောင်းနှစ်ကျောင်းတို့ကို မြင်၏၊ ထိုဥပနန္ဒအား “ငါသည် ဤကျောင်း နှစ်ကျောင်းတို့၌ ဝါဆိုရမူ ကောင်းလေစွ၊ ဤသို့ ဝါဆိုသည်ရှိသော် ငါ့အား များစွာသော သင်္ကန်းသည် ဖြစ်လထ္တံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုဥပနန္ဒသည် ထိုကျောင်းနှစ်ကျောင်းတို့၌ ဝါဆို၏၊ ပသေနဒီကောသလ မင်းကြီးသည် “အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ငါတို့၏ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံပြီး မှ ချွတ်ယွင်းစေဘိသနည်း၊ မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် မဟုတ်မမှန် ပြောဆိုခြင်းကို ကဲ့ရဲ့တော်မူသည် မဟုတ်ပါလော၊ မုသားပြောဆိုခြင်းမှ ရှောင်ကြဥ်ခြင်းကို ချီးမွမ်းတော်မူသည် မဟုတ်ပါ လော”ဟု ကဲ့ရဲ့၏၊ ရှုတ်ချ၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆို၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုသော ပသေနဒီကောသလမင်းကြီး၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ပသေနဒီကောသလမင်းကြီး၏ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံပြီးမှ ချွတ်ယွင်းစေဘိသနည်း၊ မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသောအကြောင်းဖြင့် မဟုတ်မမှန် ပြောဆိုခြင်းကို ကဲ့ရဲ့တော်မူသည် မဟုတ်ပါလော၊ မုသားပြောဆိုခြင်းမှ ရှောင်ကြဥ်ခြင်းကို ချီးမွမ်းတော်မူသည် မဟုတ်ပါလော”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ၌ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤသို့သော အကြောင်းအရာကြောင့် ရဟန်းအပေါင်းကို စည်းဝေးစေပြီးလျှင် သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒကို “ဥပနန္ဒ သင်သည် ပသေနဒီကောသလမင်းကြီး၏ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံပြီးမှ ချွတ်ယွင်းစေ၏ ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း သင်သည် အဘယ့်ကြောင့် ပသေနဒီကောသလမင်းကြီး၏ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံပြီးမှ ချွတ် ယွင်းစေဘိသနည်း။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ငါသည် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် မဟုတ်မမှန်ပြောဆိုခြင်းကို ကဲ့ရဲ့သည် မဟုတ်ပါလော၊ မုသားပြောဆိုခြင်းမှ ရှောင်ကြဥ်ခြင်းကို ချီးမွမ်းသည် မဟုတ်ပါလော။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို မိန့်တော်မူ၏။

On one occasion Venerable Upananda the Sakyan had agreed to spend the first rains residence at the invitation of King Pasenadi of Kosala. As he was going to the monastery provided by the king, he saw two monasteries with much robe-cloth. He thought, “Why don’t I spend the rains residence in these two monasteries? That way I’ll get much robe-cloth.” And he spent the rains residence in those two monasteries. King Pasenadi complained and criticized him, “How could Upananda agree to spend the rains residence in my monastery, but then break his word? Hasn’t the Buddha in many ways criticized lying and praised truthfulness?” The monks heard the king’s complaints, and the monks of few desires complained and criticized Upananda, “How could Upananda act like this?” And they told the Buddha. Soon afterwards the Buddha had the Sangha gathered and questioned Upananda: “Is it true that you acted like this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked him … “Foolish man, how could you agree to spend the rains residence at the invitation of King Pasenadi, but then break your word? Haven’t I criticized lying in many ways and praised truthfulness? This will affect people’s confidence …” After rebuking him … he gave a teaching and addressed the monks:

၂၀၇။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပုရိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထို ကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် လမ်းခရီးအကြား၌ သင်္ကန်းပေါများသော ကျောင်းနှစ်ကျောင်းတို့ကို မြင်၏၊ ထိုရဟန်းအား “ငါသည် ဤကျောင်းနှစ်ကျောင်းတို့၌ ဝါဆိုရမူ ကောင်းလေစွ ဤသို့ ဝါဆိုသည်ရှိသော် ငါ့အား များစွာသော သင်္ကန်းသည် ဖြစ်လတ္တံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းနှစ်ကျောင်း တို့၌ ဝါဆို၏၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ့်သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပုရိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာနေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုနေ့ပင်လျှင် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စမပြုဘဲ ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပုရိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုနေ့ပင်လျှင် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပုရိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စမပြုဘဲ ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပုရိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက် သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပုရိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာနေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စကို ပြင်ပ၌ လွန်စေအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပုရိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာနေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက် သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုခုနစ်ရက်အတွင်း၌ ပြန်လာခြင်းကို ပြုအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း ထင်၏၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပုရိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ခုနစ်ရက်ဖြင့် မရောက်သေးသော မဟာပဝါရဏာနေ့၌ ‘သီတင်းကျွတ်လဆန်း ၉ရက်နေ့၌’ ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ လာသည်ဖြစ်စေ့မလာသည်ဖြစ်စေ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း ထင်၏၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပုရိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွား၍ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုနေ့ပင်လျှင် ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စမပြုဘဲ ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ်သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပုရိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွား၍ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုနေ့ပင်လျှင် ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကို ပြုလျက် ဖဲသွားအံ့။ပ။ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြု ဖွယ်ကိစ္စမပြုဘဲ ဖဲသွားအံ့။ပ။ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက် သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စ ပြုလျက် ဖဲသွားအံ့။ပ။ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ပြုလျက် ဖဲသွား အံ့။ ထိုရဟန်းသည် ထိုသတ္တာဟကို အပ၌ လွန်စေအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ပ။ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက် သုံးရက် နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုခုနစ်ရက်အတွင်း၌ ပြန်လာခြင်းကို ပြုအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း ထင်၏၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း အာပတ် မသင့်။ပ။ ထိုရဟန်းသည် ခုနစ်ရက်ဖြင့် မရောက်သေးသော မဟာပဝါရဏာနေ့၌ ‘သီတင်းကျွတ်လဆန်း ၉ရက်နေ့၌’ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွား အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ လာသည်ဖြစ်စေ မလာသည်ဖြစ်စေ ထိုရဟန်းအား ပုရိမဝါသည်လည်း ထင်၏၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း အာပတ် မသင့်။

“It may happen that a monk agrees to spend the first rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he sees two monasteries with much robe-cloth. He thinks, ‘Why don’t I spend the rains residence in these two monasteries? That way I’ll get much robe-cloth.’ And he does spend the rains residence in those two monasteries. The first rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing.” The first rains residence: observance day outside monastery “It may happen that a monk agrees to spend the first rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. He then leaves on that very day, despite not having any business. The first rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the first rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. He then leaves on that very day because of business. The first rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the first rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. After staying there for two or three days, he leaves, despite not having any business. The first rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the first rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. After staying there for two or three days, he leaves because of business. The first rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the first rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. After staying there for two or three days, he leaves on seven-day business. But he stays away for more than seven days. The first rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the first rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. After staying there for two or three days, he leaves on seven-day business. And he returns within seven days. The first rains residence does count for that monk. And there’s no offense for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the first rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. Seven days before the invitation ceremony, he leaves because of business. Whether he returns to that monastery or not, the first rains residence does count for that monk. And there’s no offense for agreeing.” The first rains residence: observance day within monastery “It may happen that a monk agrees to spend the first rains residence in a particular monastery. When he’s arrived at that monastery, he does the observance-day ceremony. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. He then leaves on that very day, despite not having any business. The first rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the first rains residence in a particular monastery. When he’s arrived at that monastery, he does the observance-day ceremony. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. He then leaves on that very day because of business. … After staying there for two or three days, he leaves, despite not having any business. … After staying there for two or three days, he leaves because of business. … After staying there for two or three days, he leaves on seven-day business. But he stays away for more than seven days. The first rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. … After staying there for two or three days, he leaves on seven-day business. And he returns within seven days. The first rains residence does count for that monk. And there’s no offense for agreeing. … Seven days before the invitation ceremony, he leaves on seven-day business. Whether he returns to that monastery or not, the first rains residence does count for that monk. And there’s no offense for agreeing.” The second rains residence: observance-day outside monastery

၂၀၈။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပစ္ဆိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထို ကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုနေ့ပင်လျှင် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စမပြုဘဲ ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပစ္ဆိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာနေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုနေ့ ပင်လျှင် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပစ္ဆိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက် သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စမပြုဘဲ ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပစ္ဆိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပစ္ဆိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာနေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက် သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စကို ပြင်ပ၌ လွန်စေအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပစ္ဆိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာနေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက် သုံးရက် နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုခုနစ်ရက်အတွင်း၌ ပြန်လာခြင်းကို ပြုအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း ထင်၏၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပစ္ဆိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွားသည်ရှိသော် ပြင်ပ၌ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ခုနစ် ရက်ဖြင့် မရောက်သေးသော ကုမုဒြာကြာပွင့်ချိန် မိုးလေးလအဆုံး တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့ ‘တန်ဆောင် မုန်းလဆန်း ၉ရက်နေ့’ ၌ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ ပြန်လာသည်ဖြစ်စေ၊ မလာသည်ဖြစ်စေ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း ထင်၏၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပစ္ဆိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွား၍ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုနေ့ပင်လျှင် ခုနစ်ရက် အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စ မပြုဘဲ ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပစ္ဆိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွား၍ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုနေ့ပင်လျှင် ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ် ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့။ပ။ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စ မပြုဘဲ ဖဲသွားအံ့။ပ။ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွား အံ့။ပ။ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ထို ရဟန်းသည် ထိုခုနစ်ရက်ကို အပ၌ လွန်စေအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း မထင်၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုရဟန်းသည် နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီး၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ထို ရဟန်းသည် ခုနစ်ရက်အတွင်း၌ ပြန်လာခြင်းကို ပြုအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း ထင်၏၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပစ္ဆိမဝါ၌ ဝါဆိုကျောင်းကို ဝန်ခံထား၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွား၍ ဥပုသ်ပြု၏၊ အထွက်တစ်ရက်နေ့၌ ကျောင်းသို့ ကပ်အံ့၊ အိပ်ရာ နေရာကို ခင်းအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားအံ့၊ ပရိဝုဏ်ကို တံမြက်လှည်းအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် ခုနစ်ရက်ဖြင့် မရောက် သေးသော ကုမုဒြာကြာပွင့်ချိန် မိုးလေးလအဆုံး တန်ဆောင်မုန်းလပြည့် ‘တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ၉ရက် နေ့’ ၌ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြုဖွယ်ကိစ္စပြုလျက် ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ ပြန်လာသည်ဖြစ်စေ၊ မလာသည်ဖြစ်စေ ထိုရဟန်းအား ပစ္ဆိမဝါသည်လည်း ထင်၏၊ ဝန်ခံခြင်းကြောင့်လည်း အာပတ် မသင့်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တတိယ ဝဿူပနာယိကက္ခန္ဓက ပြီး၏။ ၁၁၉-ထိုဝဿူပနာယိကက္ခန္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ် ဝါဆိုဝါကပ်ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း၊ ဝါကပ်သောအခါကို မေးခြင်း၊ ဝါဆိုရခြင်းသည် အဘယ် မျှ အပြားရှိပါသနည်းဟု မေးခြင်း၊ ဝါတွင်း၌ သွားခြင်း၊ ဝါမဆိုလိုကုန်၊ ဝါဆိုနေ့ဟု သိလျက် အရပ်တစ်ပါးသို့ ဖဲသွားခြင်း၊ ဝါဆိုဝါကပ်အချိန် ရွှေ့ခြင်း၊ ဥဒေနဥပါသကာ အကြောင်း။ နာသော အမိအကြောင်း၊ အဖအကြောင်း၊ ညီအစ်ကိုအကြောင်း၊ အဆွေအမျိုးအ ကြောင်း၊ ရဟန်းနှင့် တစ်ကျောင်းတည်းနေသော ယောကျာ်းအကြောင်း၊ ကျောင်းပြို ကြောင်း၊ သားရဲအကြောင်း၊ မြွေအကြောင်း။ ခိုးသူတို့အကြောင်း၊ ဘီလူးတို့အကြောင်း၊ ရွာနှင့် ကျောင်း မီးလောင်ကြောင်း၊ ရေမျောကြောင်း၊ ပြောင်းရွှေ့ကြောင်း၊ လူများရာသို့ ဝါကပ်အပ်ကြောင်း၊ သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံသော ရွာသို့ ဝါကပ်အပ်ကြောင်း။ ကြမ်းသောဆွမ်း မွန်မြတ်သောဆွမ်း လုံလုံလောက်လောက် မရသောအကြောင်း၊ လျောက်ပတ်သော ဘောဇဥ် ဆေး အလုပ်အကျွေး မရရှိကြောင်း၊ မိန်းမ ပြည့်တန် ဆာမ အပျိုကြီး ပဏ္ဍုက် အဆွေအမျိုးတို့အကြောင်း။ မင်း ခိုးသူ သေသောက်ကြူးတို့အကြောင်း၊ အရှင်မရှိသော ရွှေအိုးအကြောင်း၊ သံဃာကို သင်းခွဲကြောင်း၊ ရှစ်ပါးအပြားရှိသော ကြားခြင်း၊ နွားကျောင်းသားတို့ နေရာ အကြောင်း၊ လှည်းအကြောင်း၊ လှေအကြောင်း၊ သစ်ခေါင်းအကြောင်း၊ သစ်ပင်ခွအ ကြောင်း၊ လွင်တီးခေါင်၌ ဝါဆိုခြင်း၊ ကျောင်းမရှိသော နေရာ၌ ဝါမကပ်အပ်ကြောင်း၊ သူသေထားသော အိမ်၌လည်းကောင်း၊ ထီး၌လည်းကောင်း အိုးစရည်းကြီး၌လည်းကောင်း၊ ရဟန်းတို့ ဝါကပ်ကြောင်း။ အဓမ္မကတိကဝတ်ကို ပြုခြင်း၊ ဝန်ခံ၍ ချွတ်ယွင်းကြောင်း၊ အပ၌ ဥပုသ်ပြုကြောင်း၊ အတွင်း၌ ဥပုသ်ပြုကြောင်း၊ ပုရိမဝါ ပစ္ဆိမဝါအကြောင်း။ သတ္တာဟကိစ္စပြုခြင်း မပြုခြင်းအကြောင်း၊ နှစ်ရက်သုံးရက်နေပြီး၍ ဖဲသွားကြောင်း တစ်ဖန် သတ္တာဟပြု၍ ဖဲသွားကြောင်း။ ပဝါရဏာနေ့မရောက်မီ ခုနစ်ရက်၌ ဖဲသွား၍ ပြန်လာ မလာအကြောင်း၊ ဝတ္ထုကို အရင်းပြုလျက် ခြားနားထားသော ပါဠိအစဥ်ကို ဆင်ခြင်ရာသည်၊ ဤသည်လျှင် ဝဿူပ နာယိကက္ခန္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ်တည်း။ ဤခန္ဓက၌ ဝတ္ထုပေါင်းကား ငါးဆယ့်နှစ်ပါးတို့တည်း။ ဝဿူပနာယိကက္ခန္ဓက ပြီး၏။

“It may happen that a monk agrees to spend the second rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. He then leaves on that very day, despite not having any business. The second rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the second rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. He then leaves on that very day because of business. The second rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the second rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. After staying there for two or three days, he leaves, despite not having any business. The second rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the second rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. After staying there for two or three days, he leaves because of business. The second rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the second rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. After staying there for two or three days, he leaves on seven-day business. But he stays away for more than seven days. The second rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the second rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. After staying there for two or three days, he leaves on seven-day business. And he returns within seven days. The second rains residence does count for that monk. And there’s no offense for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the second rains residence in a particular monastery. While on his way to that monastery, he does the observance-day ceremony outside. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. Seven days before Komudī, the fourth full-moon day of the rainy season, he leaves because of business. Whether he returns to that monastery or not, the second rains residence does count for that monk. And there’s no offense for agreeing.” The second rains residence: observance day within monastery “It may happen that a monk agrees to spend the second rains residence in a particular monastery. When he’s arrived at that monastery, he does the observance-day ceremony. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. He then leaves on that very day, despite not having any business. The second rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the second rains residence in a particular monastery. When he’s arrived at that monastery, he does the observance-day ceremony. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. He then leaves on that very day because of business. … After staying there for two or three days, he leaves, despite not having any business. … After staying there for two or three days, he leaves because of business. … After staying there for two or three days, he leaves on seven-day business. But he stays away for more than seven days. The second rains residence doesn’t count for that monk. And there’s an offense of wrong conduct for agreeing. … After staying there for two or three days, he leaves on seven-day business. And he returns within seven days. The second rains residence does count for that monk. And there’s no offense for agreeing. It may happen that a monk agrees to spend the second rains residence in a particular monastery. When he’s arrived at that monastery, he does the observance-day ceremony. On the following day, he enters and prepares the dwelling, sets out water for drinking and water for washing, and sweeps the yard. Seven days before Komudī, the fourth full-moon day of the rainy season, he leaves because of business. Whether he returns to that monastery or not, the second rains residence does count for that monk. And there’s no offense for agreeing.” The third chapter on entering the rainy-season residence is finished. This is the summary: “To enter and when, How many, and during the rains; And they did not want, deliberately, To postpone, lay follower. Sick, and mother, father, And brother, then a relative; One staying with the monks, dwelling, And also predatory, creeping animals. And criminals, and demons, And then burned down twice; Swept away by flooding, it relocated, And majority, donors. Coarse or fine, suitable, And medicine, with attendant; Woman, sex worker, and single woman, A <i lang='pi' translate='no'>paṇḍaka</i>, and by a relative. King, criminals, scoundrels, treasure, And with eightfold on schism; A cowherd’s dwelling, and a caravan, and a boat, In a hollow, and in a fork. Rains residence out in the open, And without a dwelling; Charnel house, and under a sunshade, And they entered in a large earthenware pot. Agreement, having agreed, And observance days outside; First, second, Should be understood according to the same method. He departs without business, And the same with business; And two or three days, and again, And on seven-day business. And returned within seven days, Whether he returns or not; Because of the gaps in the summary of topics, One should attend carefully to the way of the passages of the Canonical text.” In this chapter there are fifty-two topics. The chapter on entering the rainy-season residence is finished.

၄-ပဝါရဏာက္ခန္ဓက ၁၂၀-မချမ်းသာဘဲနေခြင်း ၂၀၉။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ မြင်ဖူးကာမျှမိတ်ဆွေဖြစ်ကုန်သော အတူနေအတူစား မိတ်ဆွေဖြစ်ကုန်သော များစွာသော ရဟန်းတို့သည် ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်၌ တစ်ခုသော ကျောင်းဝယ် ဝါဆိုကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့အား “ငါတို့သည် အဘယ်အကြောင်းဖြင့် အညီအညွတ် ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ ချမ်းသာစွာ ဝါဆိုရပါကုန်အံ့နည်း၊ ဆွမ်းဖြင့်လည်း မပင်ပန်းကုန်ရာပါအံ့နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့အား “အကယ်၍ ငါတို့သည် အချင်းချင်း မခေါ်မပြောဘဲ ရှေးဦးစွာ ရွာမှ ဆွမ်းခံ ပြန်လာသော ရဟန်းသည် နေရာကို ခင်းငြားအံ့၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်း ကို အနီး၌ ထားငြားအံ့၊ ဆွမ်းဦးထည့်ရန် ခွက်ကို ဆေး၍ ထားငြားအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထားငြားအံ့၊ ရွာမှ နောက်ကျ၍ ဆွမ်းခံပြန်လာသော ရဟန်းသည် စားကြွင်းရှိ၍ စားလိုလျှင် စားငြား အံ့၊ မစားလိုက စိမ်းစိုသော မြက်သစ်ပင် မရှိရာအရပ်၌ စွန့်ပစ်ငြားအံ့၊ ပိုးမရှိသော ရေ၌မူလည်း သွန်ငြား အံ့၊ ထိုရဟန်းသည် နေရာကို ခေါက်ငြားအံ့၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို သိမ်းဆည်း ငြားအံ့၊ ဆွမ်းဦးထည့်ရန် ခွက်ကို ဆေး၍ သိမ်းဆည်းငြားအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို သိမ်းဆည်း ငြားအံ့၊ ဆွမ်းစားဇရပ်ကို တံမြက်လှည်းငြားအံ့၊ ရေမရှိ အချည်းနှီးသောသောက်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း၊ သုံးဆောင်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း၊ သန့်သက်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း မြင်သော ရဟန်းသည် တည်ထားငြား အံ့၊ အကယ်၍ ထိုရဟန်းသည် မချီနိုင်လျှင် အဖော်ကို လက်ယပ်ခေါ်၍ လက်တို့ဖြင့် မြှောက်ချီကာ တည်ထားငြားအံ့၊ ထိုအကြောင်းများကြောင့် စကားမပြောဆိုငြားအံ့၊ ငါတို့သည် အညီအညွတ် ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ ချမ်းသာစွာ ဝါဆိုနေရကုန်ရာ၏၊ ဆွမ်းဖြင့်လည်း မပင်ပန်းကုန်ရာ”ဟု အကြံ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ထိုရဟန်းတို့သည် အချင်းချင်း မခေါ်မပြောကြကုန်၊ ရှေးဦးစွာ ရွာမှ ဆွမ်းခံပြန်လာသော ရဟန်းသည် နေရာခင်း၏၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို ထား၏၊ ဆွမ်းဦး ထည့်ရန် ခွက်ကို ရေဆေး၍ တည်ထား၏၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို တည်ထား၏၊ ရွာမှ နောက်ကျ၍ ဆွမ်းခံပြန်လာသော ရဟန်းသည် စားကြွင်းရှိ၍ စားလိုလျှင် စား၏၊ မစားလိုက စိမ်းစိုသော မြက်သစ် ပင်မရှိသော အရပ်၌ စွန့်ပစ်၏၊ ပိုးမရှိသော ရေ၌မူလည်း သွန်၏၊ ထိုရဟန်းသည် နေရာကို ခေါက်၏၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို သိမ်းဆည်း၏၊ ဆွမ်းဦးထည့်ရန် ခွက်ကို ရေဆေး၍ သိမ်းဆည်း၏၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို သိမ်းဆည်း၏၊ ဆွမ်းစားဇရပ်ကို တံမြက်လှည်း၏၊ ရေမရှိ အချည်းနှီးသောသောက်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း၊ သုံးဆောင်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း၊ သန့်သက်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း မြင်သော ရဟန်းသည် တည်ထား၏၊ အကယ်၍ ထိုရဟန်းသည် မချီနိုင်လျှင် အဖော်ကို လက်ယပ်ခေါ်၍ (အချင်းချင်း) လက်တို့ဖြင့် မြှောက်ချီကာ တည်ထား၏၊ ထိုအကြောင်းများကြောင့် စကား မပြော။ ဝါမှထကုန်သော ရဟန်းတို့၏ မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ကန်တော့ရန် ချဥ်းကပ်ကြခြင်းသည် အလေ့ အထပင်ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် သုံးလလွန်မြောက်သဖြင့် ဝါမှ ထကုန်သည်ရှိသော် အိပ်ရာနေရာကို သိမ်း၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူလျက် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ဖဲသွားကုန်၏။ အစဥ်အတိုင်း ဖဲသွားကြသည်ရှိသော် သာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်လျက် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကုန်၏။ အာဂန္တုရဟန်းတို့နှင့် အတူတကွ ဝမ်းမြောက်စွာ နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားတော်မူခြင်းသည် ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားတို့၏ အလေ့အထပင် ဖြစ်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ကျန်းမာကြ၏လော၊ မျှတကြ၏လော၊ အညီအညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မငြင်းခုံဘဲ ချမ်းသာစွာ ဝါကပ်ခဲ့ကြရကုန်၏လော၊ ဆွမ်းအတွက်လည်း မပင်ပန်းဘဲ ရှိ ကြကုန်၏လော”ဟု မေးတော်မူရာ- “ကျန်းမာကြပါသည် မြတ်စွာဘုရား၊ မျှတကြပါသည် မြတ်စွာဘုရား၊ တပည့်တော်တို့သည် အညီ အညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မငြင်းခုံဘဲ ချမ်းသာစွာ ဝါကပ်ခဲ့ကြရပါသည် မြတ်စွာဘုရား ဆွမ်းအတွက်လည်း မပင်ပန်းဘဲ ရှိကြပါကုန်သည် မြတ်စွာဘုရား”ဟု (လျှောက်ထားကြကုန်၏။) ဘုရားသျှင်တို့သည် သိလျက်လည်း မေးတော်မူကုန်၏၊ သိလျက်လည်း မေးတော်မမူကုန်။ အခါကို သိ၍ မေးတော်မူကုန်၏၊ အခါကို သိ၍ မေးတော်မမူကုန်။ ဘုရားသျှင်တို့သည် အကျိုးနှင့် စပ်သည်ကို မေးတော်မူကုန်၏၊ အကျိုးနှင့် မစပ်သည်ကို မေးတော်မမူကုန်၊ ဘုရားသျှင်တို့သည် အကျိုးနှင့် မစပ်သည် တို့ကို မဂ်ဖြင့် ပယ်တော်မူပြီးဖြစ်ကုန်၏။ “တရားကိုသော်လည်း ဟောကုန်အံ့၊ တပည့်တို့အား သိက္ခာပုဒ် ကိုသော်လည်း ပညတ်ကုန်အံ့” ဟူသော အကြောင်းနှစ်မျိုးတို့ဖြင့် ရဟန်းတို့ကို မေးတော်မူကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် အဘယ်သို့လျှင် အညီအ ညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ ချမ်းသာစွာ ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး နေကုန်သနည်း၊ ဆွမ်းဖြင့်လည်း မပင်ပန်းကုန်သနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား ဤသာသနာတော်၌ မြင်ဖူးကာမျှ မိတ်ဆွေ ဖြစ်ကုန်သော အတူနေအတူစား မိတ်ဆွေဖြစ်ကုန်သော များစွာသော အကျွန်ုပ်တို့သည် ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်၌ တစ်ခုသော ကျောင်းဝယ် ဝါဆိုပါကုန်၏။ အသျှင်ဘုရား ထိုအကျွန်ုပ်တို့အား “ငါတို့သည် အဘယ်အကြောင်းဖြင့် အညီအညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ ချမ်းသာစွာ ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး နေရပါကုန်အံ့နည်း၊ ဆွမ်းဖြင့်လည်း မပင်ပန်းကုန်ရာပါအံ့နည်း”ဟု အကြံဖြစ်ပါသည်။ အသျှင်ဘုရား ထိုအကျွန်ုပ်တို့အား “အကယ်၍ ငါတို့သည် အချင်းချင်း မခေါ်မပြောကြဘဲ ရှေးဦးစွာ ရွာမှ ဆွမ်းခံပြန်လာသော ရဟန်းသည် နေရာကို ခင်းငြားအံ့၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ် အိုးခြမ်းကို အနီး၌ ထားငြားအံ့၊ ဆွမ်းဦးထည့်ရန် ခွက်ကို ဆေး၍ ထားငြားအံ့၊သောက်ရေသုံးဆောင် ရေကို တည်ထားငြားအံ့၊ ရွာမှ နောက်ကျ၍ ဆွမ်းခံပြန်လာသော ရဟန်းသည် စားကြွင်းရှိ၍ စားလိုလျှင် စားငြားအံ့၊ မစားလိုက စိမ်းစိုသော မြက်သစ်ပင် မရှိရာအရပ်၌ စွန့်ပစ်ငြားအံ့၊ ပိုးမရှိသော ရေ၌မူလည်း သွန်ငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းသည် နေရာကို ခေါက်ငြားအံ့၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို သိမ်းဆည်းငြားအံ့၊ ဆွမ်းဦးထည့်ရန် ခွက်ကို ဆေး၍ သိမ်းဆည်းငြားအံ့၊သောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို သိမ်းဆည်းငြားအံ့၊ ဆွမ်းစားဇရပ်ကို တံမြက်လှည်းငြားအံ့၊ ရေမရှိအချည်းနှီးသောသောက်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း၊ သုံးဆောင်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း၊ သန့်သက်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း မြင်သော ရဟန်းသည် တည်ထားငြားအံ့၊ အကယ်၍ ထိုရဟန်းသည် မချီနိုင်လျှင် အဖော်ကို လက်ယပ်ခေါ်၍ လက်တို့ဖြင့် မြှောက် ချီကာ တည်ထားငြားအံ့၊ ထိုအကြောင်းများကြောင့် စကားမပြောဆိုငြားအံ့၊ ငါတို့သည် အညီအညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ ချမ်းသာစွာ ဝါဆိုနေကုန်ရာ၏၊ ဆွမ်းဖြင့်လည်း မပင်ပန်းကုန်ရာ”ဟု အကြံဖြစ်ပါသည်။ အသျှင်ဘုရား ထိုအခါ အကျွန်ုပ်တို့သည် အချင်းချင်း မခေါ်မပြောကြကုန်၊ ရှေးဦးစွာ ရွာမှ ဆွမ်းခံ ပြန်လာသော ရဟန်းသည် နေရာကို ခင်းပါသည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို ထားပါသည်၊ ဆွမ်းဦးထည့်ရန် ခွက်ကို ရေဆေး၍ တည်ထားပါသည်၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို တည် ထားပါသည်၊ ရွာမှ နောက်ကျ၍ ဆွမ်းခံပြန်လာသော ရဟန်းသည် စားကြွင်းရှိ၍ စားလိုလျှင် စားပါသည်၊ မစားလိုက စိမ်းစိုသော မြက်သစ်ပင်မရှိသော အရပ်၌ စွန့်ပစ်ပါသည်၊ ပိုးမရှိသော ရေ၌လည်း သွန်ပါသည်၊ ထိုရဟန်းသည် နေရာကို ခေါက်ပါသည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို သိမ်း ဆည်းပါသည်၊၊ ဆွမ်းဦးထည့်ရန် ခွက်ကို ရေဆေး၍ သိမ်းဆည်းပါသည်၊သောက်ရေသုံးဆောင်ရေကို သိမ်းဆည်းပါသည်၊ ဆွမ်းစားဇရပ်ကို တံမြက်လှည်းပါသည်၊ ရေမရှိ အချည်းနှီးသောသောက်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း၊ သုံးဆောင်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း၊ သန့်သက်ရေအိုးကိုလည်းကောင်း မြင်သော ရဟန်းသည် တည်ထားပါသည်၊ အကယ်၍ ထိုရဟန်းသည် မချီနိုင်လျှင် အဖော်ကို လက်ယပ်ခေါ်၍ (အချင်းချင်း) လက်တို့ဖြင့် မြှောက်ချီကာ တည်ထားပါသည်၊ ထိုအကြောင်းများကြောင့် စကားမပြောပါ၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်တို့သည် ဤသို့ ပြု၍ အညီအညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ ချမ်းသာစွာ ဝါတွင်း သုံးလပတ်လုံး နေရပါကုန်သည်၊ ဆွမ်းဖြင့်လည်း မပင်ပန်းပါကုန်ဟု လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို မိန့်တော်မူ၏၊ ရဟန်းတို့ ဤ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီး ဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် မချမ်းသာဘဲ နေကုန်လျက် “ချမ်းသာစွာ နေကုန်၏”ဟု ဝန်ခံကုန်ဘိ၏။ ရဟန်းတို့ ဤ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် နွားတို့၏ နေခြင်းကဲ့သို့ နေကုန်လျက် “ချမ်းသာစွာ နေကုန်၏”ဟု ဝန်ခံကုန်ဘိ၏။ ရဟန်းတို့ ဤ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် ဆိတ်တို့၏ နေခြင်းကဲ့သို့ နေကုန်လျက် “ချမ်းသာစွာ နေကုန်၏”ဟု ဝန်ခံကုန်ဘိ၏။ ရဟန်းတို့ ဤ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် ရန်သူတို့၏ နေခြင်းကဲ့သို့ နေကုန်လျက် “ချမ်း သာစွာနေကုန်၏”ဟု ဝန်ခံကုန်ဘိ၏။ ရဟန်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် တိတ္ထိတို့ ဆောက် တည်အပ်သော သူအကဲ့သို့ စကားမဆိုသော အကျင့်ကို ဆောက်တည်ကုန်ဘိသနည်း၊ ရဟန်းတို့ ဤ (ရဟန်းတို့ ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို မိန့်တော်မူ၏။ ရဟန်းတို့ တိတ္ထိတို့ ဆောက်တည်အပ်သော စကားမဆိုသော အကျင့်ကို မဆောက်တည်အပ်၊ ဆောက်တည်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဝါမှ ထသော ရဟန်းတို့အား မြင်၍ဖြစ်စေ၊ ကြား၍ဖြစ်စေ၊ ယုံမှား၍ဖြစ်စေ သုံးပါးသော အကြောင်းတို့ဖြင့် ဖိတ်ကြားခြင်း ‘ပဝါရဏာပြုခြင်း’ ငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ထိုသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းသည် သင် တို့အတွက် အချင်းချင်း လိုက်လျောခြင်း အာပတ်မှ ထမြောက်စေခြင်း ဝိနည်းကို ရှေးရှုခြင်းဖြစ်လတ္တံ့။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ဖိတ်ကြားရမည်၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်။

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Division The chapter on the invitation ceremony 1. Being uncomfortable At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time in a certain monastery in the Kosalan country a number of monks who were friends had entered rainy-season residence together. They thought, “How can we have a comfortable rains, live in peace and harmony, and get almsfood without trouble?” Then it occurred to them, “Let’s not talk to one another. Whoever returns first from almsround in the village should prepare the seats, and set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. He should wash the bowl for leftovers and put it back out, and set out water for drinking and water for washing. Whoever returns last from almsround may eat whatever is left over, or he should discard it where there are no cultivated plants or in water without life. He should put away the seats and also the foot stool, the foot scraper, and the water for washing the feet. He should wash the bowl for leftovers and put it away, put away the water for drinking and the water for washing, and sweep the dining hall. Whoever sees that the pot for drinking water, the pot for washing water, or the waterpot in the restroom is empty should fill it. If he can’t do it by himself, he should call someone over by hand signal, and they should fill it together. He shouldn’t speak because of that. In this way we’ll have a comfortable rains, live in peace and harmony, and get almsfood without trouble.” And they did just that. Now it was the custom for monks who had completed the rainy-season residence to go and see the Buddha. And so, when the three months were over and they had completed the rains residence, they put their dwellings in order, took their bowls and robes, and set out for Sāvatthī. When they eventually arrived, they went to the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. There they approached the Buddha, bowed, and sat down. Since it is the custom for Buddhas to greet newly-arrived monks, the Buddha said to them, “I hope you’re keeping well, monks, I hope you’re getting by? I hope you had a comfortable and harmonious rains, and got almsfood without trouble?” “We’re keeping well, sir, we’re getting by. We had a comfortable and harmonious rains, and got almsfood without trouble.” When Buddhas know what is going on, sometimes they ask and sometimes not. They know the right time to ask and when not to ask. Buddhas ask when it is beneficial, otherwise not, for Buddhas are incapable of doing what is unbeneficial. Buddhas question the monks for two reasons: to give a teaching or to lay down a training rule. So the Buddha said to those monks, “In what way, monks, did you have a harmonious and comfortable rains? And how did you get almsfood without trouble?” When they had told him, the Buddha addressed the monks: “While being uncomfortable, these foolish men claim they were living in comfort. While living together like animals, they claim they were living in comfort. While living together like sheep, they claim they were living in comfort. While living together like enemies, they claim they were living in comfort. How could these foolish men take a vow of silence, like the monastics of other religions? This will affect people’s confidence …” After rebuking them and giving a teaching, he addressed the monks: “You shouldn’t take a vow of silence, like the monastics of other religions. If you do, you commit an offense of wrong conduct. When you have completed the rainy-season residence, you should invite the monks to correct you in regard to three things: what has been seen, heard, or suspected. This will help you live with one another in the proper way, help you clear yourself of offenses, and help you prioritize the training. And you should do the invitation ceremony like this. A competent and capable monk should inform the Sangha:

၂၁၀။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ယနေ့ကား ဖိတ်ကြားအပ်သော ‘ပဝါရဏာ’ နေ့တည်း၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါ ရှိသောကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဖိတ်ကြားရာ၏ ‘ပဝါရဏာပြုရာ၏” ’ဟု (သိစေရမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏)။ မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းသည် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီးလျှင် လက်အုပ်ချီကာ- “ငါ့သျှင်တို့ သံဃာကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်၍ဖြစ်စေ၊ ကြား၍ဖြစ်စေ၊ ယုံမှား၍ဖြစ်စေ အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်အား အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့။ ငါ့သျှင်တို့ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း သံဃာကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်၍ဖြစ်စေ၊ ကြား၍ဖြစ်စေ၊ ယုံမှား၍ဖြစ်စေ အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်အား အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ် ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့။ ငါ့သျှင်တို့ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း သံဃာကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်၍ဖြစ်စေ၊ ကြား၍ဖြစ်စေ၊ ယုံမှား ၍ဖြစ်စေ အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်အား အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ် ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့”ဟု ပြောဆိုရာ၏။ သီတင်းငယ်ဖြစ်သော ရဟန်းသည် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီးလျှင် လက်အုပ်ချီကာ- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်၍ဖြစ်စေ၊ ကြား၍ဖြစ်စေ၊ ယုံမှား၍ဖြစ်စေ အသျှင် တို့သည် အကျွန်ုပ်အား အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည် ရှိသော် ကုစားပါအံ့။ အသျှင်ဘုရားတို့ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း သံဃာကို။ပ။ အသျှင်ဘုရားတို့ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း သံဃာကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်၍ဖြစ်စေ၊ ကြား၍ဖြစ်စေ၊ ယုံမှား၍ဖြစ်စေ အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်အား အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့”ဟု ပြော ဆိုရာ၏။

‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. Today is the invitation ceremony. If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony.’ The most senior monk should arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say: ‘I invite the Sangha to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends. For the second time, I invite the Sangha to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends. For the third time, I invite the Sangha to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends.’ Each junior monk should arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say: ‘I invite the Sangha to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends. For the second time, I invite the Sangha to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends. For the third time, I invite the Sangha to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends.’”

၂၁၁။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပဝါရဏာပြုစဥ် နေရာတို့၌ နေကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်း တို့သည် မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပဝါရဏာ ပြုကုန်စဥ် နေရာတို၌ နေကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရူတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပဝါရ ဏာ ပြုစဥ် နေရာတို့၌ နေကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ ရဟန်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် ထို (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်လျက် ပဝါရဏာပြုစဥ် နေရာတို့၌ နေကုန်ဘိသနည်း၊ ရဟန်းတို့ ဤ (ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ ပြုမိသော အမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း ကြည်ညိုပြီးသော သူတို့အား တိုး၍ ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်း တို့ကို- “ရဟန်းတို့ မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပဝါရဏာ ပြုစဥ် နေရာတို့၌ မနေအပ်၊ နေသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အားလုံးသော ရဟန်းတို့သည် ပင်လျှင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ဖိတ်ကြားခြင်ငှါ ‘ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ’ ခွင့်ပြု၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ အိုမင်းမစွမ်းသော မထေရ်ကြီးတစ်ပါးသည် ‘ရဟန်းအားလုံး ပဝါရဏာ ပြုပြီးသည်တိုင် အောင်’ဟု ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဆိုင်းငံ့ရသည်ဖြစ်၍ မူးဝေလျက် လဲကျလေ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ (မိမိ) ပဝါရဏာပြုစဥ်အတွင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခြင်းငှါ၊ ပဝါရဏာပြုပြီးနောက် နေရာ၌ ထိုင်နေခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Soon afterwards the monks from the group of six remained seated while the senior monks were inviting correction, squatting on their heels. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the monks from the group of six act like this?” They told the Buddha. … “Is it true, monks, that the monks from the group of six are acting like this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “How can those foolish men act like this?” This will affect people’s confidence …” After rebuking them … he gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t remain seated while the senior monks are inviting correction, squatting on their heels. If you do, you commit an offense of wrong conduct. Everyone should squat on their heels during the invitation ceremony.” On one occasion, while squatting on his heels and waiting for everyone to finish, a senior monk who was weak from old age fainted and fell over. They told the Buddha. “You should squat on your heels until you have invited correction. Once you have invited, you may sit down.” 2. Breach of the invitation ceremony

၁၂၁-ပဝါရဏာကံလေးမျိုး ၂၁၂။ ထိုစဥ်အခါ၌ ရဟန်းတို့အား “ပဝါရဏာတို့သည် အဘယ်မျှတို့နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ စာတုဒ္ဒသီပဝါရဏာ ပန္နရသီ ပဝါရဏာဟူ၍ ပဝါရဏာတို့သည် နှစ်ပါးရှိကုန်၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “ပဝါရဏာကံတို့သည် အဘယ်မျှတို့နည်း”ဟု အကြံဖြစ်ပြန်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာကံတို့သည် တရားနှင့် မလျော်၍ ဝဂ်ဖြစ်သော ‘အစုကွဲသော’ ပဝါရဏာကံ၊ တရားနှင့် မလျော်၍ ညီညွတ်သော ပဝါရဏာကံ၊ တရား နှင့် လျော်၍ ဝဂ်ဖြစ်သော ‘အစုကွဲသော’ ပဝါရဏာကံ၊ တရားနှင့် လျော်၍ ညီညွတ်သော ပဝါရဏာကံ ဟူ၍ ဤလေးပါးရှိကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုလေးပါးသော ပဝါရဏာကံတို့တွင် တရားနှင့် မလျော်၍ ဝဂ်ဖြစ်သော ပဝါရဏာကံကို မပြုအပ်၊ ငါသည်လည်း ဤသို့ သဘောရှိသော ပဝါရဏာကံကို ခွင့်မပြု။ ရဟန်းတို့ ထိုလေးပါးသော ပဝါရဏာကံတို့တွင် တရားနှင့် မလျော်၍ ညီညွတ်သော ပဝါရဏာ ကံကိုလည်း မပြုအပ်၊ ငါသည်လည်း ဤသို့ သဘောရှိသော ပဝါရဏာကံကို ခွင့်မပြု။ ရဟန်းတို့ ထိုလေးပါးသော ပဝါရဏာကံတို့တွင် တရားနှင့် လျော်၍ ဝဂ်ဖြစ်သော ပဝါရဏာကံ ကိုလည်း မပြုအပ်၊ ငါသည်လည်း ဤသို့ သဘောရှိသော ပဝါရဏာကံကို ခွင့်မပြု။ ရဟန်းတို့ ထိုလေးပါးသော ပဝါရဏာကံတို့တွင် တရားနှင့် လျော်၍ ညီညွတ်သော ပဝါရဏာကံ ကိုသာ ပြုရမည်၊ ငါသည်လည်း ဤသို့ သဘောရှိသော ပဝါရဏာကံကိုသာ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ထို့ကြောင့် ဤသာသနာတော်၌ တရားနှင့်လျော်၍ ညီညွတ်သော ပဝါရဏာကံကိုသာ ပြုကုန်အံ့ဟု သင် တို့သည် ကျင့်ကြံအားထုတ်ကြကုန်ရာသတည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

The monks thought, “How many invitation days are there?” “There are two invitation days: the fourteenth and the fifteenth day of the lunar half-month.” The monks thought, “How many kinds of invitation procedures are there?” “There are four kinds: The invitation procedure that is illegitimate and has an incomplete assembly. The invitation procedure that is illegitimate but has a complete assembly. The invitation procedure that is legitimate but has an incomplete assembly. The invitation procedure that is legitimate and has a complete assembly. The first, second, and third of these shouldn’t be done; I haven’t allowed such procedures. The fourth should be done; I have allowed such procedures. Therefore, monks, you should train like this: ‘We will do invitation procedures that are legitimate and have a complete assembly.’” 3. The allowance to pass on the invitation

၁၂၂-ပဝါရဏာပေးခြင်းကို ခွင့်ပြုခြင်း ၂၁၃။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ စည်းဝေးကြလော့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုလတ္တံ့”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤသို့ မိန့်တော်မူသည်ရှိသော် တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် မြတ်စွာ ဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား နာဖျားသော ရဟန်း ရှိနေပါ၏၊ ထိုရဟန်းသည် မလာနိုင်ပါ”ဟု လျှောက်၏။ ရဟန်းတို့ နာဖျားသော ရဟန်းသည် ပဝါရဏာကို ပေးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ပေးရမည်- ထိုနာဖျားသော ရဟန်းသည် ရဟန်းတစ်ပါးထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီး၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် လက်အုပ်ချီကာ “ပဝါရဏာကို ပေးပါ၏၊ အကျွန်ုပ်၏ ပဝါရဏာကို ဆောင်ယူပါလော့၊ အကျွန်ုပ်၏ ပဝါရဏာကို ပြောကြားပါလော့၊ အကျွန်ုပ်၏ အကျိုးငှါ ဖိတ် ကြားပါလော့”ဟု ပြောဆိုအပ်၏။ ကိုယ်ဖြင့် သိစေအံ့၊ နှုတ်ဖြင့် သိစေအံ့၊ ကိုယ်နှုတ်နှစ်ပါးဖြင့် သိစေအံ့၊ ပဝါရဏာကို ပေးသည် မည်၏။ ကိုယ်ဖြင့် မသိစေအံ့၊ နှုတ်ဖြင့် မသိစေအံ့၊ ကိုယ်နှုတ်နှစ်ပါးဖြင့် မသိစေ အံ့၊ ပဝါရဏာကို ပေးသည် မမည်။ ဤသို့လျှင် အကယ်၍ ပဝါရဏာပေးခြင်းကို ရငြားအံ့၊ ဤသို့ရခြင်းသည် ကောင်း၏။ အကယ်၍ မရငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုနာဖျားသော ရဟန်းကို ညောင်စောင်းဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ အင်းပျဥ်ဖြင့်သော်လည်းကောင်း သံဃာ့အလယ်သို့ ယူဆောင်ကာ ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ သူနာပြု ရဟန်းတို့အား “ငါတို့သည် သူနာကို နေရာမှ ရွှေ့ပြောင်းကုန်ငြားအံ့၊ အနာသော်လည်း တိုးပွါးလတ္တံ့၊ သေခြင်းသော်လည်း ဖြစ်လတ္တံ့”ဟု အထင်ရှိသည်ဖြစ်အံ့၊ ရဟန်းတို့ နာဖျားသော ရဟန်းကို နေရာမှ မရွှေ့မပြောင်းစေအပ်၊ သံဃာသည် ထိုနေရာသို့ သွား၍ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ဝဂ်ဖြစ်သော ‘အစုကွဲသော’ သံဃာသည် ပဝါရဏာ မပြုအပ်သည်သာလျှင်တည်း၊ အကယ်၍ ပဝါရဏာပြုငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ပဝါရဏာကို ဆောင်သော ရဟန်းသည် ပဝါရဏာကို ပေးပြီးသည်ရှိသော့်ထိုပေးရာအရပ်၌ပင်လျှင် အရပ်တစ်ပါးသို့ ဖဲသွားငြားအံ့၊ တစ်ပါးသော ရဟန်းအား ပဝါရဏာကို ပေးရ မည်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ဆောင်ယူသွားသော ရဟန်းသည် ပဝါရဏာကို ပေးပြီးသည်ရှိသော် ထိုပေး ရာအရပ်၌ပင်လျှင် လူထွက်ငြားအံ့။ပ။ သေငြားအံ့။ သာမဏေဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ သိက္ခာကို စွန့်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အဆုံးစွန်သော ပါရာဇိကဝတ္ထုသို့ ရောက်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ရူးသောသူဟု ဝန်ခံငြား အံ့။ စိတ်ပျံ့လွင့်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ဝေဒနာနှိပ်စက်သောသူ ‘ခံစားသောသူ’ဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အာပတ်ကို မရှုခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အာပတ်ကို မကုစားခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ် ထားသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ယုတ်ညံ့သော မိစ္ဆာအယူကို မစွန့်ခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ပဏ္ဍုက်ဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ပေါင်းသင်းမှုကို ခိုးသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ တိတ္ထိဘောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့သူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ တိရစ္ဆာန်ဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အမိသတ်သူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အဖသတ်သူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ရဟန္တာကို သတ်သူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ရဟန်းမိန်းမကို ဖျက်ဆီးသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ သံဃာကို သင်းခွဲသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ဘုရားကို သွေးစိမ်းတည်အောင် ပြုသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ဥဘတောဗျည်းဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ တစ်ပါးသော ရဟန်းအား ပဝါရဏာကို ပေးရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ပဝါရဏာကို ဆောင်သော ရဟန်းသည် ပဝါရဏာကို ပေးအပ်ပြီးသော် လမ်းခရီးအကြား၌ အရပ်တစ်ပါးသို့ ဖဲသွားငြားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ဆောင်သည် မမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ပဝါရဏာကို ဆောင်သော ရဟန်းသည် ပဝါရဏာကို ပေးအပ်ပြီးသော် လမ်းခရီးအကြား၌ လူထွက်ငြားအံ့။ပ။ သေငြားအံ့။ သာမဏေဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ သိက္ခာကို စွန့်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့၊ အဆုံးစွန်သော ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ရူးသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ စိတ်ပျံ့လွင့်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ဝေဒနာနှိပ်စက်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အာပတ်ကို မရှုခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ် ထားသော ရဟန်းဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အာပတ်ကို မကုစားခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသော ရဟန်းဟု ဝန်ခံ ငြားအံ့။ ယုတ်ညံ့သော မိစ္ဆာအယူကို မစွန့်ခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသော ရဟန်းဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ပဏ္ဍုက်ဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ပေါင်းသင်းမှုကို ခိုးသောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ တိတ္ထိတို့ဘောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ သွားသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ တိရစ္ဆာန်ဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အမိသတ်သူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အဖသတ်သူဟု ဝန်ခံ ငြားအံ့။ ရဟန္တာကို သတ်သူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ရဟန်းမိန်းမကို ဖျက်ဆီးသောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ သံဃာ ကို သင်းခွဲသောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ဘုရားကို သွေးစိမ်းတည်အောင် ပြုသောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ဥဘတောဗျည်းဟု ဝန်ခံငြားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ဆောင်သည် မမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ပဝါရဏာကို ဆောင်သော ရဟန်းသည် ပဝါရဏာကို ပေးပြီးသော် သံဃာ့ ဘောင်သို့ ရောက်၍ အရပ်တစ်ပါးသို့ ဖဲသွားငြားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ဆောင်သည် မည်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ပဝါရဏာကို ဆောင်သော ရဟန်းသည် ပဝါရဏာကို ပေးပြီးသော် သံဃာ့ဘောင်သို့ ရောက် ပြီးမှ လူထွက်ငြားအံ့။ပ။ သေငြားအံ့။ သာမဏေဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ သိက္ခာကို စွန့်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အဆုံးစွန်သော ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ရူးသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ စိတ်ပျံ့လွင့်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ဝေဒနာ နှိပ်စက်အပ်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အာပတ်ကို မရှုခြင်းကြောင့် နှင် ထုတ်ထားသော ရဟန်းဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အာပတ်ကို မကုစားခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသော ရဟန်းဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ယုတ်ညံ့သော မိစ္ဆာအယူကို မစွန့်ခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသော ရဟန်းဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ပဏ္ဍုက်ဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ပေါင်းသင်းမှုကို ခိုးသောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ တိတ္ထိတို့ဘောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ သွားသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ တိရစ္ဆာန်ဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အမိသတ်သူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ အဖသတ်သူဟု ဝန်ခံ ငြားအံ့။ ရဟန္တာကို သတ်သောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ရဟန်းမိန်းမကို ဖျက်ဆီးသောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ သံဃာကို သင်းခွဲသောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ဘုရားကို သွေးစိမ်းတည်အောင် ပြုသောသူဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ဥဘတောဗျည်းဟု ဝန်ခံငြားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ဆောင်သည် မည်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ပဝါရဏာကို ဆောင်သော ရဟန်းသည် ပဝါရဏာကို ပေးပြီးသော် သံဃာ့ ဘောင်သို့ ရောက်ပြီးနောက် အိပ်ပျော်သည်ဖြစ်၍ မပြောကြားငြားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ဆောင်သည် မည်၏။ ပဝါရဏာ ဆောင်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာကို ဆောင်သော ရဟန်းသည် အကယ်၍ ပဝါရဏာကို ပေးပြီးလျှင် သံဃာ့ဘောင်သို့ ရောက်မှ မေ့လျော့သည်ဖြစ်၍ မပြောကြားမိငြား အံ့။ပ။ သမာပတ် ဝင်စားသည်ဖြစ်၍ မပြောကြားမိငြားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ဆောင်သည် မည်၏။ ပဝါရဏာ ဆောင်သော ရဟန်းအား အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာကို ဆောင်သော ရဟန်းသည် အကယ် ၍ ပဝါရဏာကို ပေးပြီးလျှင် သံဃာ့ဘောင်သို့ ရောက်မှ မပြောလိုသဖြင့် စေတနာရှိ၍ မပြောကြားငြားအံ့၊ ပဝါရဏာကို ဆောင်သည် မည်၏၊ ပဝါရဏာဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုပဝါရဏာနေ့၌ ပဝါရဏာကို ပေးသော ရဟန်းသည် သံဃာအား ပြုဖွယ်ကိစ္စရှိအံ့ဟု ဆန္ဒကိုလည်း ပေးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

The Buddha addressed the monks: “Gather, monks, for the Sangha to do the invitation ceremony.” A monk said to the Buddha, “Sir, there’s a sick monk. He hasn’t come.” “A sick monk should pass on his invitation. And he should do it like this. The sick monk should approach a monk, arrange his upper robe over one shoulder, and squat on his heels. He should then raise his joined palms and say, ‘I pass on my invitation; please convey my invitation; please announce my invitation; please invite correction on my behalf.’ If he makes this understood by body, by speech, or by body and speech, then the invitation has been passed on. If he doesn’t make this understood by body, by speech, or by body and speech, then the invitation hasn’t been passed on. If he’s able to do this, it’s good. If he’s not, then the sick monk should be brought into the midst of the Sangha together with his bed or bench. They can then do the invitation ceremony. But if the one who is nursing him says, ‘If we move him, his illness will get worse, or he’ll die,’ then the sick monk shouldn’t be moved. The Sangha should go to where the sick monk is and do the invitation ceremony there. You shouldn’t do the invitation ceremony with an incomplete sangha. If you do, you commit an offense of wrong conduct. If, after the invitation has been passed on to him, the monk who is conveying the invitation goes away right then and there, then the invitation should be passed on to someone else. If, after the invitation has been passed on to him, the monk who is conveying the invitation disrobes right then and there, dies right then and there, admits right then and there that he’s a novice monk, admits right then and there that he’s renounced the training, admits right then and there that he’s committed the worst kind of offense, admits right then and there that he’s insane, admits right then and there that he’s deranged, admits right then and there that he’s overwhelmed by pain, admits right then and there that he’s been ejected for not recognizing an offense, admits right then and there that he’s been ejected for not making amends for an offense, admits right then and there that he’s been ejected for not giving up a bad view, admits right then and there that he’s a <i lang='pi' translate='no'>paṇḍaka</i>, admits right then and there that he’s a fake monk, admits right then and there that he’s previously left to join the monastics of another religion, admits right then and there that he’s an animal, admits right then and there that he’s a matricide, admits right then and there that he’s a patricide, admits right then and there that he’s a murderer of a perfected one, admits right then and there that he’s raped a nun, admits right then and there that he’s caused a schism in the Sangha, admits right then and there that he’s caused the Buddha to bleed, or admits right then and there that he’s a gynandromorph, then the invitation should be passed on to someone else. If, after the invitation has been passed on to him, the monk who is conveying the invitation goes away while on his way to the invitation ceremony, then the invitation hasn’t been brought. If, after the invitation has been passed on to him, the monk who is conveying the invitation disrobes, dies, admits that he’s a novice monk, admits that he’s renounced the training, admits that he’s committed the worst kind of offense, admits that he’s insane, admits that he’s deranged, admits that he’s overwhelmed by pain, admits that he’s been ejected for not recognizing an offense, admits that he’s been ejected for not making amends for an offense, admits that he’s been ejected for not giving up a bad view, admits that he’s a <i lang='pi' translate='no'>paṇḍaka</i>, admits that he’s a fake monk, admits that he’s previously left to join the monastics of another religion, admits that he’s an animal, admits that he’s a matricide, admits that he’s a patricide, admits that he’s a murderer of a perfected one, admits that he’s raped a nun, admits that he’s caused a schism in the Sangha, admits that he’s caused the Buddha to bleed, or admits that he’s a gynandromorph while on his way to the invitation ceremony, then the invitation hasn’t been brought. But if, after the invitation has been passed on to him, the monk who is conveying the invitation goes away after reaching the Sangha, then the invitation has been brought. And if, after the invitation has been passed on to him, the monk who is conveying the invitation disrobes, dies, admits that he’s a novice monk, admits that he’s renounced the training, admits that he’s committed the worst kind of offense, admits that he’s insane, admits that he’s deranged, admits that he’s overwhelmed by pain, admits that he’s been ejected for not recognizing an offense, admits that he’s been ejected for not making amends for an offense, admits that he’s been ejected for not giving up a bad view, admits that he’s a <i lang='pi' translate='no'>paṇḍaka</i>, admits that he’s a fake monk, admits that he’s previously left to join the monastics of another religion, admits that he’s an animal, admits that he’s a matricide, admits that he’s a patricide, admits that he’s a murderer of a perfected one, admits that he’s raped a nun, admits that he’s caused a schism in the Sangha, admits that he’s caused the Buddha to bleed, or admits that he’s a gynandromorph after reaching the Sangha, then the invitation has been brought. And if, after the invitation has been passed on to him, the monk who is conveying the invitation reaches the Sangha, but doesn’t announce the invitation because he falls asleep, then the invitation has been brought. There’s no offense for the one who is conveying the invitation. And if, after the invitation has been passed on to him, the monk who is conveying the invitation reaches the Sangha, but doesn’t announce the invitation because he is heedless or because he gains a meditation attainment, then the invitation has been brought. There’s no offense for the one who is conveying the invitation. And if, after the invitation has been passed on to him, the monk who is conveying the invitation reaches the Sangha, but deliberately doesn’t announce the invitation, then the invitation has been brought. But there’s an offense of wrong conduct for the one who is conveying the invitation. On the invitation day, if the Sangha has business to be done, then anyone passing on their invitation should also give their consent.” 4. Discussion on being seized by relatives, etc.

၁၂၃-ဆွေမျိုးစသည်တို့က ဖမ်းယူခြင်း ၂၁၄။ ထိုအခါ တစ်ပါးသော ရဟန်းကို ထိုပဝါရဏာနေ့၌ အဆွေအမျိုးတို့သည် ဖမ်းယူကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းကို ထို ပဝါရဏာနေ့၌ အဆွေအမျိုးတို့သည် ဖမ်းယူကုန်အံ့၊ ထိုအဆွေအမျိုးတို့ကို ရဟန်းတို့သည် “ဒါယကာတို့ တောင်းပန်ပါ၏၊ သင်တို့သည် ဤရဟန်းကို ပဝါရဏာပြုပြီးသည်တိုင်အောင် တစ်ခဏမျှ လွှတ်ကြကုန် လော့”ဟု ပြောဆိုရမည်။ ဤသို့ ပြောဆိုသည့်အတိုင်းရခဲ့သော် ကောင်း၏၊ အကယ်၍ မရခဲ့သော် ထိုအဆွေအမျိုးတို့ကို ရဟန်းတို့သည် “ဒါယကာတို့ တောင်းပန်ပါ၏၊ ဤရဟန်း ပဝါရဏာပြုပြီးသည်တိုင်အောင် သင်တို့သည် တစ်ခဏမျှ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အရပ်၌ နေကုန်လော့”ဟု ပြောဆိုရမည်။ ဤသို့ ပြောဆိုသည့် အတိုင်းရခဲ့သော် ကောင်း၏၊ အကယ်၍ မရခဲ့သော် ထိုအဆွေအမျိုးတို့ကို ရဟန်းတို့သည် “ဒါယကာတို့ တောင်းပန်ပါ၏၊ သင်တို့သည် ဤရဟန်းကို သံဃာ့ပဝါရဏာပြုပြီးသည်တိုင်အောင် တစ်ခဏမျှ သိမ်အပ သို့ ဆောင်ကုန်လော့”ဟု ပြောဆိုရမည်။ ဤသို့ ပြောဆိုသည့်အတိုင်းရခဲ့သော် ကောင်း၏၊ အကယ်၍ မရခဲ့သော် ဝဂ်ဖြစ်သော ‘အစုကွဲသော’ သံဃာသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်၊ အကယ်၍ ပဝါရဏာပြုငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ ရဟန်းကို ထိုပဝါရဏာနေ့၌ မင်းတို့သည် ဖမ်းယူကုန်အံ့။ပ။ ခိုးသူတို့သည် ဖမ်းယူကုန်အံ့၊ သေသောက်ကြူးတို့သည် ဖမ်းယူကုန်အံ့၊ ရန်သူဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ဖမ်းယူကုန်အံ့။ ရဟန်းတို့သည် ထိုရန်သူဖြစ်သော ရဟန်းတို့ကို “အသျှင်တို့ တောင်းပန်ပါ၏၊ ဤရဟန်း ကို ပဝါရဏာပြုပြီးသည်တိုင်အောင် တစ်ခဏမျှ လွှတ်ကြကုန်လော့”ဟု ပြောဆိုရမည်။ ဤသို့ ပြောဆိုသည့်အတိုင်းရခဲ့သော် ကောင်း၏၊ အကယ်၍ မရခဲ့သော် ရန်သူဖြစ်သော ရဟန်း တို့ကို ရဟန်းတို့သည် “အသျှင်တို့ တောင်းပန်ပါ၏၊ ဤရဟန်း ပဝါရဏာပြုပြီးသည်တိုင်အောင် သင်တို့သည် တစ်ခဏမျှ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော နေရာ၌ နေကုန်လော့”ဟု ပြောဆိုရမည်။ ဤသို့ ပြောဆိုသည့်အတိုင်းရခဲ့သော် ကောင်း၏၊ အကယ်၍ မရခဲ့သော် ထိိုုရန်သူဖြစ်သော ရဟန်း တို့ကို ရဟန်းတို့သည် “အသျှင်တို့ တောင်းပန်ပါ၏၊ သင်တို့သည် ဤရဟန်းကို သံဃာ့ပဝါရဏာပြုပြီးသည်တိုင်အောင် တစ်ခဏမျှ သိမ်အပသို့ ဆောင်ပါကုန်လော့”ဟု ပြောဆိုအပ်ကုန်၏။ ဤသို့ ပြောဆိုသည်ရှိသော် ပြောဆိုသည့် အတိုင်းရခဲ့သော် ကောင်း၏၊ အကယ်၍ မရခဲ့သော် ဝဂ်ဖြစ်သော သံဃာသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်၊ အကယ်၍ ပဝါရဏာပြုငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time on the invitation day, a certain monk was seized by his relatives. They told the Buddha. “If a monk is seized by his relatives on the invitation day, other monks should say to those relatives, ‘Listen, please release this monk for a short time so that he can take part in the invitation ceremony.’ If they’re able to do this, it’s good. If not, they should say to those relatives, ‘Listen, please step aside for a moment while this monk passes on his invitation.’ If they’re able to do this, it’s good. If not, they should say to those relatives, ‘Listen, please take this monk outside the monastery zone for a short time while the Sangha does the invitation ceremony.’ If they’re able to do this, it’s good. If not, you shouldn’t do the invitation ceremony with an incomplete sangha. If you do, you commit an offense of wrong conduct. If on the invitation day a monk is seized by kings, by bandits, by scoundrels, or by enemies of the monks, other monks should say to those enemies, ‘Listen, please release this monk for a short time, so that he can take part in the invitation ceremony.’ If they’re able to do this, it’s good. If not, they should say to those enemies, ‘Listen, please step aside for a moment while this monk passes on his invitation.’ If they’re able to do this, it’s good. If not, they should say to those enemies, ‘Listen, please take this monk outside the monastery zone for a short time while the Sangha does the invitation ceremony.’ If they’re able to do this, it’s good. If not, you shouldn’t do the invitation ceremony with an incomplete sangha. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” 5. Various kinds of invitation ceremonies for the Sangha, etc.

၁၂၄-သံဃာ့ပဝါရဏာ စသည်အပြား ၂၁၅။ တစ်ရံရောအခါ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါးသော ရဟန်းတို့ နေကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့အား “မြတ်စွာဘုရားသည် ‘သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုအပ်၏’ဟု ပညတ် တော်မူ၏၊ ငါတို့သည်ကား ငါးယောက်တို့သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ ငါတို့သည် အဘယ်သို့ ပဝါရဏာပြုရမည် နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဤ ငါးပါးသော ရဟန်းတို့အား သံဃာ့ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time on the invitation day, there were five monks staying in a certain monastery. They thought, “The Buddha has laid down a rule that the invitation ceremony should be done with a sangha. Now there’s five of us. So how should we do the invitation ceremony?” They told the Buddha. “When there are five of you, you should do the invitation ceremony in the Sangha.”

၂၁၆။ တစ်ရံရောအခါ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ လေးပါးသော ရဟန်းတို့သည် နေကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့အား “မြတ်စွာဘုရားသည် ‘ငါးပါးသော ရဟန်းတို့အား သံဃာ့ ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြုတော်မူ၏၊ ငါတို့သည်ကား လေးယောက်တို့သာ ဖြစ်ကုန်၏၊ ငါတို့သည် အဘယ်သို့ ပဝါရဏာပြုရမည်နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ လေးပါးသော ရဟန်းတို့အား အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် ထိုရဟန်းတို့ကို သိစေရမည်- “အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူကုန်လော့၊ ယနေ့ ပဝါရဏာနေ့ ဖြစ်၏၊ အကယ်၍ အသျှင်တို့အား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ အကျွန်ုပ် တို့သည် အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုကုန်အံ့”ဟု (သိစေရမည်)။ မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းသည် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီးလျှင် လက်အုပ်ချီကာ ထိုရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်တို့ကို ဖိတ်ကြား ပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစား ပါအံ့။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ငါ့သျှင်တို့ အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်တို့ကို ဖိတ် ကြားပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့”ဟု ပြောဆိုရမည်။ သီတင်းငယ် ရဟန်းသည် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ပြီးလျှင် လက်အုပ်ချီကာ ထိုရဟန်းတို့ကို “အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်တို့ကို ဖိတ်ကြား ပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစား ပါအံ့။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်တို့ကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့”ဟု ပြောဆိုရမည်။ တစ်ရံရောအခါ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ သုံးပါးသော ရဟန်းတို့သည် နေကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့အား “မြတ်စွာဘုရားသည် ‘ငါးပါးသော ရဟန်းတို့အား သံဃာ့ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ လေးပါးသော ရဟန်းတို့အား အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ’ ခွင့်ပြုတော်မူ၏၊ ငါတို့သည်ကား သုံးယောက်တို့သာတည်း၊ ငါတို့သည် အဘယ်သို့ ပဝါရဏာပြု ရမည်နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာ့ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သုံးပါးသော ရဟန်းတို့အား အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ပဝါရဏာပြုအပ်၏။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် ထိုရဟန်းတို့ကို သိစေအပ်ကုန်၏- “အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူပါကုန်လော့၊ ယနေ့ ပဝါရဏာနေ့တည်း၊ အကယ်၍ အသျှင်တို့အား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ အကျွန်ုပ် တို့သည် အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုကုန်အံ့”ဟု (သိစေအပ်ကုန်၏)။ မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းသည် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ပြီးလျှင် လက်အုပ်ချီကာ ထိုရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်တို့ကို ဖိတ်ကြား ပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစား ပါအံ့။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ငါ့သျှင်တို့ အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်တို့ကို ဖိတ် ကြားပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့”ဟု ပြောဆိုအပ်ကုန်၏။ သီတင်းငယ် ရဟန်းသည် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ပြီးလျှင် လက်အုပ်ချီကာ ထိုရဟန်းတို့ကို “အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်တို့ကို ဖိတ်ကြား ပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစား ပါအံ့။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်တို့ကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုကုန်လော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့”ဟု ပြောဆိုရမည်။

At one time on the invitation day, there were four monks staying in a certain monastery. They thought, “The Buddha has instructed that the invitation ceremony should be done in the Sangha when there are five monks. But there’s only four of us. So how should we do the invitation ceremony?” “When there are four of you, you should do the invitation ceremony with one another. And you should do it like this. A competent and capable monk should inform those monks: ‘Please, venerables, I ask you to listen. Today is the invitation ceremony. If the venerables are ready, we should do the invitation ceremony with one another.’ The most senior monk should arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say to the other monks: ‘I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends. For the second time … For the third time, I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends.’ Each junior monk should arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say to the other monks: ‘I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends. For the second time … For the third time, I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends.’” At one time on the invitation day, there were three monks staying in a certain monastery. They thought, “The Buddha has instructed that the invitation ceremony should be done in the Sangha when there are five monks and with one another when there are four. But there’s only three of us. So how should we do the invitation ceremony?” “When there are three of you, you should do the invitation ceremony with one another. And you should do it like this. A competent and capable monk should inform those monks: ‘Please, venerables, I ask you to listen. Today is the invitation ceremony. If the venerables are ready, we should do the invitation ceremony with one another.’ The most senior monk should arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say to the other monks: ‘I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends. For the second time … For the third time, I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends.’ Each junior monk should arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say to the other monks: ‘I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends. For the second time … For the third time, I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerables, out of compassion. If I see a fault, I will make amends.’”

၂၁၇။ တစ်ရံရောအခါ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ နှစ်ပါးသော ရဟန်းတို့သည် နေကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့အား “မြတ်စွာဘုရားသည် ‘ငါးပါးသော ရဟန်းတို့အား သံဃာ့ ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ လေးပါးသော ရဟန်းတို့အား အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ သုံးပါးသော ရဟန်း တို့အား အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ’ ခွင့်ပြုတော်မူ၏။ ငါတို့သည်ကား နှစ်ယောက်တို့သာတည်း။ ငါတို့သည် အဘယ်သို့ ပဝါရဏာပြုရပါ မည်နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်း ကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နှစ်ပါးသော ရဟန်းတို့အား အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ပဝါရဏာပြုရမည်။ မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းသည် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ပြီးလျှင် လက်အုပ်ချီကာ သီတင်းငယ်ဖြစ်သော ရဟန်းကို “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်သည် အသျှင့်ကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုပါလော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်သည် အသျှင့်ကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုပါလော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့”ဟု ပြောဆို ရမည်။ သီတင်းငယ်ဖြစ်သော ရဟန်းသည် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီးလျှင် လက်အုပ်ချီကာ မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းကို “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်ဘုရားကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုပါလော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်ဘုရားကို ဖိတ်ကြားပါ၏၊ မြင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယုံမှားသဖြင့်လည်းကောင်း အသျှင်သည် အကျွန်ုပ်ကို အစဥ်သနားခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ပြောဆိုပါလော့၊ (အပြစ်ကို) မြင်သည်ရှိသော် ကုစားပါအံ့”ဟု ပြောဆိုရမည်။

At one time on the invitation day, there were two monks staying in a certain monastery. They thought, “The Buddha has instructed that the invitation ceremony should be done in the Sangha when there are five monks and with one another when there are three or four. But there’s only two of us. So how should we do the invitation ceremony?” “When there are two of you, you should do the invitation ceremony with each other. And you should do it like this. The senior monk should arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say to the junior monk: ‘I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerable, out of compassion. If I see a fault, I will make amends. For the second time … For the third time, I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerable, out of compassion. If I see a fault, I will make amends.’ The junior monk should arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say to the senior monk: ‘I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerable, out of compassion. If I see a fault, I will make amends. For the second time … For the third time, I invite you to correct me concerning what you have seen, heard, or suspect. Please correct me, venerable, out of compassion. If I see a fault, I will make amends.’”

၂၁၈။ တစ်ရံရောအခါ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် နေ၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းအား “မြတ်စွာဘုရားသည် ‘ငါးပါးသော ရဟန်းတို့အား သံဃာ့ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ လေးပါးသော ရဟန်းတို့အား အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ သုံးပါးသော ရဟန်းတို့အား အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ နှစ်ပါးသော ရဟန်းတို့အား အချင်းချင်း ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ’ ခွင့်ပြုတော်မူ၏၊ ငါသည်ကား တစ်ပါးတည်းသာတည်း။ ငါသည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရပါမည်နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်၏။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာတော်၌ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် နေ၏၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းသည် ရဟန်းတို့ ဝင်ထွက်ရာဖြစ်သော စည်းဝေးရာဇရပ်၊ မဏ္ဍပ်၊ သစ်ပင်ရင်းတို့ကို တံမြက်လှည်း၍သောက်ရေသုံးဆောင်ရေ တည်ထားပြီးလျှင် နေရာကို ခင်းလျက် ဆီမီး ညှိထွန်းကာ ထိုင်နေရမည်။ အကယ်၍ အခြားသော ရဟန်းတို့သည် လာကုန်ငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းတို့နှင့် အတူ ပဝါရဏာပြုရမည်။ အကယ်၍ မလာကုန်ငြားအံ့၊ “ယနေ့ ငါ့အတွက် ပဝါရဏာနေ့တည်း”ဟု အဓိဋ္ဌာန်ရမည်။ အကယ်၍ အဓိဋ္ဌာန်ခြင်းကို မပြုငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုသို့ ပဝါရဏာပြုရာ၌ ရဟန်းငါးပါးနေသော ကျောင်း၌ တစ်ပါးသော ရဟန်း၏ ပဝါရဏာကို ဆောင်၍ လေးပါးသော ရဟန်းတို့သည် သံဃာ့ပဝါရဏာကို မပြုအပ်၊ အကယ်၍ ပဝါရဏာ ပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုသို့ ပဝါရဏာပြုရာ၌ လေးပါးနေသော ကျောင်းဝယ် တစ်ပါးသော ရဟန်း၏ ပဝါရဏာကို ဆောင်၍ သုံးပါးသော ရဟန်းတို့သည် အချင်းချင်း ပဝါရဏာကို မပြုအပ်၊ အကယ်၍ ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုသို့ ပဝါရဏာပြုရာ၌ သုံးပါးနေသော ကျောင်းဝယ် တစ်ပါးသော ရဟန်း၏ ပဝါရဏာကို ဆောင်၍ နှစ်ပါးသော ရဟန်းတို့သည် အချင်းချင်း ပဝါရဏာကို မပြုအပ်၊ အကယ်၍ ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုသို့ ပဝါရဏာပြုရာ၌ ရဟန်းနှစ်ပါးနေသော ကျောင်း၌ တစ်ပါးသော ရဟန်း၏ ပဝါရဏာကို ဆောင်၍ တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် အဓိဋ္ဌာန် ပဝါရဏာကို မပြုအပ်၊ အကယ်၍ အဓိဋ္ဌာန် ပဝါရဏာပြုငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time on the invitation day, a monk was staying in a certain monastery by himself. He thought, “The Buddha has instructed that the invitation ceremony should be done in the Sangha when there are five monks and with one another when there are two, three, or four. But I’m here by myself. So how should I do the invitation ceremony?” “On the invitation day, a monk may be staying by himself in a certain monastery. He should sweep the place where the monks normally go: whether the assembly hall, under a roof cover, or at the foot of a tree. He should set out water for drinking and water for washing. He should prepare a seat, light a lamp, and sit down. If other monks arrive, he should do the invitation ceremony with them. If not, he should determine: ‘Today is my invitation ceremony.’ If he doesn’t make a determination, he commits an offense of wrong conduct. Wherever five monks are staying together, four shouldn’t do the invitation ceremony in the Sangha, while the invitation of the fifth is brought. If you do the invitation in the Sangha, you commit an offense of wrong conduct. Wherever four monks are staying together, three shouldn’t do the invitation ceremony with one another, while the invitation of the fourth is brought. If you do the invitation in this way, you commit an offense of wrong conduct. Wherever three monks are staying together, two shouldn’t do the invitation ceremony with each other, while the invitation of the third is brought. If you do the invitation in this way, you commit an offense of wrong conduct. Wherever two monks are staying together, one shouldn’t make a determination, while the invitation of the other is brought. If you do make a determination, you commit an offense of wrong conduct.” 6. The process for making amends for an offense

၁၂၅-အာပတ်ကို ကုစားနည်း ၂၁၉။ တစ်ရံရောအခါ တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ အာပတ် သင့်၏။ ထိုအခါ ထို ရဟန်းအား “မြတ်စွာဘုရားသည် ‘အာပတ်နှင့်တကွ ပဝါရဏာ မပြုအပ်’ဟု ပညတ်တော်မူ၏၊ ငါသည်လည်း အာပတ် သင့်၏၊ ငါသည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရပါမည်နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပဝါရဏာနေ့၌ အာပတ် သင့်၏၊ ထိုရဟန်းသည် တစ်ပါးသော ရဟန်း အထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီးလျှင် လက်အုပ်ချီကာ - “ငါ့သျှင် ငါသည် ဤမည်သော အာပတ်သို့ ရောက်၏၊ ထိုအာပတ်ကို ပြောကြားပါ၏”ဟု ပြောဆို ရမည်။ ထိုဒေသနာခံသော ရဟန်းက “အာပတ်ကို ရှုလော့”ဟု ပြောဆိုရမည်။ “ကောင်းပါပြီ ရှုပါအံ့”ဟု (အာပတ်သင့်သော ရဟန်းက) ပြောဆိုရမည်။ “နောင်အခါ စောင့်စည်းလော့”ဟု (ဒေသနာခံသော ရဟန်းက ပြောဆိုရမည်)။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ အာပတ်၌ ယုံမှားရှိ၏၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းသည် တစ်ပါးသော ရဟန်းအထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီးလျှင် လက်အုပ်ချီကာ “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်သည် ဤမည်သော အာပတ်၌ ယုံမှားရှိပါ၏၊ အကြင်အခါ၌ ယုံမှားမရှိသည်ဖြစ်အံ့၊ ထိုအခါ၌ ထိုအာပတ်ကို ကုစားပါအံ့”ဟု ဆို၍ ပဝါရဏာပြုရမည်။ ထိုယုံမှားခြင်းကြောင့် ပဝါရဏာ၏ အန္တရာယ်ကို မပြုအပ်သည်သာလျှင်တည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time on the invitation day, a certain monk had committed an offense. He thought, “The Buddha has laid down a rule that one shouldn’t invite correction if one has an unconfessed offense. And I’ve committed an offense. So what should I do?” They told the Buddha. “On the invitation day, a monk may have committed an offense. He should approach a single monk, arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say: ‘I’ve committed such-and-such an offense. I confess it.’ The other should say, ‘Do you recognize it?’ — ‘Yes, I recognize it.’ — ‘You should restrain yourself in the future.’ On the invitation day, a monk may be unsure if he’s committed an offense. He should approach a single monk, arrange his upper robe over one shoulder, squat on his heels, raise his joined palms, and say: ‘I’m unsure if I’ve committed such-and-such an offense. I’ll make amends for it when I’m sure.’ They can then do the invitation ceremony. This is not an obstacle to doing the invitation ceremony.” 7. The process for revealing an offense

၁၂၆-အာပတ်ကို ထင်ရှားစွာပြုခြင်း ၂၂၀။ တစ်ရံရောအခါ တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် ပဝါရဏာပြုသည်ရှိသော် အာပတ်ကို သတိရ၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းအား “မြတ်စွာဘုရားသည် ‘အာပတ်နှင့်တကွ ပဝါရဏာမပြုအပ်’ဟု ပညတ်တော်မူ၏၊ ငါသည်ကား အာပတ် သင့်၏၊ ငါသည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရပါမည်နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်၏။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပဝါရဏာပြုသည်ရှိသော် အာပတ်ကို သတိရ၏။ ရဟန်းတို့ ထို ရဟန်းသည် အနီးဖြစ်သော ရဟန်းကို “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်သည် ဤမည်သော အာပတ်သို့ ရောက်၏၊ ဤနေရာမှ ထသော် ထိုအာပတ်ကို ကုစားပါအံ့”ဟု ပြောဆို၍ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ထိုအာပတ်ဟူသော အကြောင်းကြောင့် ပဝါရဏာ၏ အန္တရာယ်ကို မပြုအပ်သည်သာလျှင်တည်း။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပဝါရဏာပြုသည်ရှိသော် အာပတ်၌ ယုံမှားရှိ၏၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းသည် အနီး ဖြစ်သော ရဟန်းကို “ငါ့သျှင် အကျွန်ုပ်သည် ဤမည်သော အာပတ်၌ ယုံမှားရှိ၏၊ ယုံမှား ကင်းသောအခါ ထိုအာပတ်ကို ကုစားပါအံ့”ဟု ပြောဆို၍ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ထိုအာပတ်၌ ယုံမှားခြင်း ဟူသော အကြောင်းကြောင့် ပဝါရဏာ၏ အန္တရာယ်ကို မပြုအပ်သည်သာလျှင်တည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time a certain monk remembered an offense during the invitation ceremony. He thought, “The Buddha has laid down a rule that one shouldn’t invite correction if one has an unconfessed offense. And I’ve committed an offense. So what should I do?” They told the Buddha. “A monk may remember an offense during the invitation ceremony. He should say to a monk sitting next to him, ‘I’ve committed such-and-such an offense. Once this ceremony is finished, I’ll make amends for it.’ They can then continue the invitation ceremony. This is not an obstacle to doing the invitation ceremony. A monk may become unsure if he has committed an offense during the invitation ceremony. He should say to a monk sitting next to him, ‘I’m unsure if I’ve committed such-and-such an offense. I’ll make amends for it when I’m sure.’ They can then continue the invitation ceremony. This is not an obstacle to doing the invitation ceremony.” 8. The process for making amends for a shared offense

၁၂၇-သဘောတူအာပတ်ကို ကုစားနည်း ၂၂၁။ တစ်ရံရောအခါ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာအားလုံးသည် သဘောတူ ဝတ္ထုကြောင့် သင့်သော အာပတ်သို့ ရောက်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့အား “မြတ်စွာဘုရားသည် ‘သဘော တူဝတ္ထုကြောင့် သင့်သော အာပတ်ကို ဒေသနာမကြားအပ်၊ သဘောတူဝတ္ထုကြောင့် သင့်သော အာပတ်ကို မခံယူအပ်’ဟု ပညတ်တော်မူ၏၊ ဤသံဃာအားလုံးသည်လည်း သဘောတူဝတ္ထုကြောင့် သင့်သော အာပတ် သို့ ရောက်၏၊ ငါတို့သည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရပါမည်နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာအားလုံးသည် သဘောတူဝတ္ထုကြောင့် သင့်သော အာပတ်သို့ ရောက်၏၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ပါးသော ရဟန်းကို “ငါ့သျှင် သွားလော့၊ ထိုအာပတ်ကို ကုစား၍ လာခဲ့လော့၊ ငါတို့သည် သင်၏ အထံ၌ ထိုအာပတ်ကို ကုစားပါကုန်အံ့”ဟု ဆို၍ အနီးအနားကျောင်းသို့ နေ့ချင်းပြန် စေလွှတ်ရမည်။ ဤသို့ ရခဲ့သော် ကောင်း၏။ အကယ်၍ မရခဲ့သော် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤသံဃာအားလုံးသည် သဘောတူဝတ္ထုကြောင့် သင့်သော အာပတ်သို့ ရောက်၏၊ အာပတ်မရှိ စင်ကြယ်သော တစ်ပါးသော ရဟန်းကို တွေ့သောအခါ ထိုရဟန်း၏ အထံ၌ ထိုအာပတ်ကို ကုစားလတ္တံ့”ဟု ဆို၍ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ထိုအာပတ်ဟူသော အကြောင်းကြောင့် ပဝါရဏာ၏ အန္တရာယ်ကို မပြုအပ်။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာအားလုံးသည် သဘောတူဝတ္ထုကြောင့် သင့်သော အာပတ်၌ ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်အံ့၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤ သံဃာအားလုံးသည် သဘောတူဝတ္ထုကြောင့် သင့်သော အာပတ်၌ ယုံမှားရှိ၏၊ ယုံမှားကင်းသောအခါ ထိုအာပတ်ကို ကုစားပါအံ့”ဟု ဆို၍ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ထိုအာပတ်၌ ယုံမှားခြင်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ပဝါရဏာ၏ အန္တရာယ်ကို မပြုအပ်သည်သာလျှင်တည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ပဌမအခန်း ပြီး၏။

At one time on the invitation day, the whole Sangha in a certain monastery had committed the same offense. The monks thought, “The Buddha has laid down a rule that one shouldn’t confess or receive the confession of shared offenses. Yet here the whole Sangha has committed the same offense. So what should we do?” “On the invitation day, the whole Sangha in a certain monastery may have committed the same offense. Those monks should straightaway send a monk to a neighboring monastery: ‘Go and make amends for this offense. When you return, we’ll make amends for it with you.’ If he’s able to do this, it’s good. If he’s not, then a competent and capable monk should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. This whole Sangha has committed the same offense. When the Sangha sees another monk who is pure and free of offenses, it should make amends for this offense with him.’ Once this has been said, they can do the invitation ceremony. This is not an obstacle to doing the invitation ceremony. On the invitation day, the whole Sangha in a certain monastery may be unsure if it has committed the same offense. A competent and capable monk should then inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. This whole Sangha is unsure if it has committed the same offense. When the Sangha is sure, it should make amends for this offense.’ Once this has been said, they can do the invitation ceremony. This is not an obstacle to doing the invitation ceremony.” The first section for recitation is finished. 9. The group of fifteen on non-offenses

၁၂၈-အာပတ်မသင့်ခြင်း တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ၂၂၂။ တစ်ရံရောအခါ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “ အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကြကုန်။ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ‘အစုကွဲလျက်’ ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုသည်ရှိသော် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်း တို့သည် လာကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့်လျော်၏ ဝိနည်းနှင့်လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုနေစဥ် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာကို ပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၁) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုနေစဥ် အခြားသော အရေအတွက်တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်ခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏။ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာ့ပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၂) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုနေစဥ် အခြားသော အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်ခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာ ပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၃) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်။ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထို ရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၄) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ အခြားသော အရေအတွက်တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြု နှင့်ခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၅) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ အခြားသော အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြု နှင့်ခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၆) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်း နှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ် မထသေးမီ အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်း တို့အား အာပတ် မသင့်။ (၇) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့်လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ် မထသေးမီ အခြားသော အရေအတွက် တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်ခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၈) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်း နှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ် မထသေးမီ အခြားသော အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန် အံ့၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်ခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာ ပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၉) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်း နှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ အချို့သော ပရိသတ် ထသွားသော် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေ ရဟန်း တို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၁၀) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ အချို့သော ပရိသတ် ထသွားသော် အခြားသော အရေအတွက် တူမျှသော ကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်ခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ထိုရဟန်း တို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၁၁) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ အချို့သော ပရိသတ် ထသွားသော် အခြားသော အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်ခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၁၂) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထို ရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ်အားလုံး ထသွားသော် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၁၃) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ် အားလုံး ထသွားသော် အခြားသော အရေအတွက်တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်း တို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၁၄) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု မသိကုန်၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့် လျော်၏ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏ ဝဂ်ဖြစ်လျက် ညီညွတ်၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ်အားလုံး ထသွားသော် အခြားသော အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား အာပတ် မသင့်။ (၁၅) အာပတ်မသင့်ခြင်း တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ပြီး၏။

At one time on the invitation day, five or more resident monks had gathered together in a certain monastery. They did not know that there were other resident monks who had not arrived. Perceiving that they were acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly was complete although it was not, they did the invitation ceremony. While they were doing it, a greater number of resident monks arrived. They told the Buddha. “On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, but the others should invite. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, but the others should invite. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, and none of the gathering has left, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, and none of the gathering has left, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, and none of the gathering has left, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, and only some members of the gathering have left, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, and only some members of the gathering have left, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, and only some members of the gathering have left, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, and the entire gathering has left, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, and the entire gathering has left, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s no offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, perceiving that the assembly is complete although it’s not, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished, and the entire gathering has left, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s no offense for those who already have invited.” The group of fifteen on non-offenses is finished. 10. The group of fifteen on perceiving an incomplete assembly as incomplete

၁၂၉-ဝဂ်ဖြစ်၍ ဝဂ်ဖြစ်၏ဟု အမှတ်ရှိခြင်း တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ၂၂၃။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့်လျော်၏၊ ဝိနည်းနှင့်လျော်၏၊ ဝဂ်ဖြစ်၍ ဝဂ်ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြု နေစဥ် အခြားသော အလွန်များ စွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်း တို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၁) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့်လျော်၏၊ ဝိနည်း နှင့်လျော်၏၊ ဝဂ်ဖြစ်၍ ဝဂ်ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုနေစဥ် အခြားသော အရေအတွက် တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြု နှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၂) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့်လျော်၏၊ ဝိနည်း နှင့်လျော်၏၊ ဝဂ်ဖြစ်၍ ဝဂ်ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုနေစဥ် အခြားသော အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၃) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တရားနှင့်လျော်၏၊ ဝိနည်းနှင့် လျော်၏၊ ဝဂ်ဖြစ်၍ ဝဂ်ဟု မှတ်ထင်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌။ပ။ ပရိသတ် မထသေးမီ။ပ။ အချို့သော ပရိသတ် ထသွားသော်။ပ။ ပရိသတ်အားလုံး ထသွားသော် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့။ပ။ တူမျှသော။ပ။ အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၄-၁၅) ဝဂ်ဖြစ်၍ ဝဂ်ဖြစ်၏ဟု အမှတ်ရှိခြင်း တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ပြီး၏။

“On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, yet correctly perceiving the assembly as incomplete, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, yet correctly perceiving the assembly as incomplete, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, but the others should invite. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, yet correctly perceiving the assembly as incomplete, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, but the others should invite. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. Perceiving that they’re acting according to the Teaching and the Monastic Law, yet correctly perceiving the assembly as incomplete, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished … When they’ve just finished, and none of the gathering has left … When they’ve just finished, and only some members of the gathering have left … When they’ve just finished, and the entire gathering has left, a greater number of resident monks arrive … an equal number of resident monks arrive … a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited.” The group of fifteen on perceiving an incomplete assembly as incomplete is finished. 11. The group of fifteen on being unsure

၁၃၀-ယုံမှားရှိခြင်း တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ၂၂၄။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါတို့အား ပဝါရဏာ ပြုခြင်းငှါ အပ်လေသလော မအပ်လေသလော”ဟု ယုံမှားရှိလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုနေစဥ် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၁) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါတို့အား ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ အပ်လေသလော မအပ်လေသလော”ဟု ယုံမှားရှိလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုနေစဥ် အခြားသော အရေအတွက်တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာ ပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၂) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါတို့အား ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ အပ်လေသလော မအပ်လေသလော”ဟု ယုံမှားရှိလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုနေစဥ် အခြားသော အရေအတွက် အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြု ရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၃) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါတို့အား ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ အပ်လေသလော မအပ်လေသလော”ဟု ယုံမှားရှိလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌။ပ။ ပရိသတ် မထသေးမီ။ပ။ အချို့သော ပရိသတ် ထသွားသော်။ပ။ ပရိသတ့်အားလုံး ထသွားသော် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့။ပ။ တူမျှသော။ပ။ အရေအတွက် အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၄-၁၅) ယုံမှားရှိခြင်း တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ပြီး၏။

“On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘Is it allowable for us to do the invitation ceremony or not?’ Being unsure, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘Is it allowable for us to do the invitation ceremony or not?’ Being unsure, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, but the others should invite. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘Is it allowable for us to do the invitation ceremony or not?’ Being unsure, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, but the others should invite. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘Is it allowable for us to do the invitation ceremony or not?’ Being unsure, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished … When they’ve just finished, and none of the gathering has left … When they’ve just finished, and only some members of the gathering have left … When they’ve just finished, and the entire gathering has left, a greater number of resident monks arrive … an equal number of resident monks arrive … a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited.” The group of fifteen on being unsure is finished. 12. The group of fifteen on being anxious

၁၃၁-တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ နှိပ်စက်ခြင်း တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ၂၂၅။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် ငါတို့အား ပဝါရဏာ ပြုခြင်းငှါ မအပ်သည် မဟုတ် အပ်သည်သာလျှင်တည်း”ဟု (ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မအပ်သည်၌ အပ်သည်ဟူသော) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ နှိပ်စက်သည်ဖြစ်၍ ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြု နေစဥ် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၁) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါတို့အား ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ မအပ်သည် မဟုတ် အပ်သည်သာလျှင်တည်း”ဟု (ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မအပ်သည်၌ အပ်သည်ဟူသော) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ နှိပ်စက်သည်ဖြစ်၍ ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြု နေစဥ် အခြားသော အရေအတွက် တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏၊ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၂) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါတို့အား ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ မအပ်သည်မဟုတ် အပ်သည်သာလျှင်တည်း”ဟု (ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မအပ်သည်၌ အပ်သည်ဟူသော) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ နှိပ်စက်သည်ဖြစ်၍ ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြု နေစဥ် အခြားသော အရေအတွက် အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာ ပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏။ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၃) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါတို့အား ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ မအပ်သည်မဟုတ် အပ်သည်သာလျှင်တည်း”ဟု (ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မအပ်သည်၌ အပ်သည်ဟူသော) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ နှိပ်စက်သည်ဖြစ်၍ ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ ပြုပြီးကာမျှ၌။ပ။ ပရိသတ် မထသေးမီ။ပ။ အချို့သော ပရိသတ် ထသွားသော်။ပ။ ပရိသတ်အားလုံး ထသွားသော် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့။ပ။ တူမျှသော။ပ။ အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်းမည်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့ အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ (၄-၁၅) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ နှိပ်စက်ခြင်း တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ပြီး၏။

“On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘It’s allowable for us to do the invitation ceremony; it’s not unallowable.’ Being anxious, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘It’s allowable for us to do the invitation ceremony; it’s not unallowable.’ Being anxious, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, but the others should invite. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘It’s allowable for us to do the invitation ceremony; it’s not unallowable.’ Being anxious, they do the invitation ceremony. While they’re doing it, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, but the others should invite. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘It’s allowable for us to do the invitation ceremony; it’s not unallowable.’ Being anxious, they do the invitation ceremony. When they’ve just finished … When they’ve just finished, and none of the gathering has left … When they’ve just finished, and only some members of the gathering have left … When they’ve just finished, and the entire gathering has left, a greater number of resident monks arrive … an equal number of resident monks arrive … a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. There’s an offense of wrong conduct for those who already have invited.” The group of fifteen on being anxious is finished. 13. The group of fifteen on aiming at schism

၁၃၂-ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုခြင်း တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ၂၂၆။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်း တို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုနေစဥ် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၁) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုနေစဥ် အခြားသော အရေအတွက် တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်းမည်၏၊ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၂) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုနေစဥ် အခြားသော အလွန် နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်းမည်၏၊ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၃) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ အခြားသော အလွန်များ စွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရ မည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၄) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ အခြားသော အရေအတွက် တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်းမည်၏။ ကြွင်းသော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၅) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ အခြားသော အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်း အာပတ် သင့်၏။ (၆) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ် မထသေးမီ အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၇) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ် မထသေးမီ အခြားသော အရေအတွက် တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြု နှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၈) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ် မထသေးမီ အခြားသော အရေအတွက် အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုဝါရဏာပြုာ ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၉) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ် အချို့ထသွားသော် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၁၀) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ်အချို့ ထသွားသော် အခြားသော အရေအတွက် တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၁၁) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ်အချို့ ထသွားသော် အခြားသော အရေအတွက် အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်း မည်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏ အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၁၂) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ်အားလုံး ထသွားသော် အခြားသော အလွန်များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် တစ်ဖန် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုနှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၁၃) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ်အားလုံး ထသွားသော် အခြားသော အရေအတွက် တူမျှသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်းမည်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြု နှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၁၄) ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော မလာသေးသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် ရှိကြသေး၏”ဟု သိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့က “ထိုမလာသော ရဟန်းတို့သည် ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုမလာသော ရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုလျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးကာမျှ၌ ပရိသတ်အားလုံး ထသွားသော် အခြားသော အရေအတွက် အလွန်နည်းသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် လာကုန်အံ့၊ ပဝါရဏာပြုခြင်းသည် ကောင်းသော ပဝါရဏာပြုခြင်းမည်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏အထံ၌ ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြု နှင့်သော ရဟန်းတို့အား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ (၁၅) ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှုခြင်း တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ပြီး၏။ နှစ်ဆယ့်ငါးသုံးလီ ခုနစ်ဆယ့်ငါး ပြီး၏။

“On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. While they’re doing it, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. While they’re doing it, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, but the others should invite. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. While they’re doing it, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, but the others should invite. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, and none of the gathering has left, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, and none of the gathering has left, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, and none of the gathering has left, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, and only some members of the gathering have left, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, and only some members of the gathering have left, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, and only some members of the gathering have left, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, and the entire gathering has left, a greater number of resident monks arrive. In such a case, those monks should do the invitation ceremony once more. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, and the entire gathering has left, an equal number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. And there’s a serious offense for those who already have invited. On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They know there are other resident monks who haven’t arrived. They think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them.’ They then do the invitation ceremony, aiming at schism. When they’ve just finished, and the entire gathering has left, a smaller number of resident monks arrive. In such a case, the invitations of those who already have invited are valid, and the late arrivals should invite in the presence of the others. And there’s a serious offense for those who already have invited.” The group of fifteen on aiming at schism is finished. The group of seventy-five is finished. 14. The successive series on entering a monastery zone

၁၃၃-သိမ်သို့ဝင်၍ နေခြင်းစကားမြှုပ်များ ၂၂၇။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ထိုပဝါရဏာနေ့၌ ငါးပါး ငါးပါးထက် အလွန်ဖြစ်သော များစွာသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် စည်းဝေးကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော ကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် သိမ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေကုန်၏”ဟု မသိကုန်။ပ။ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် သိမ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကုန်ပြီ”ဟု မသိကုန်။ပ။ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့ကို သိမ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည်တို့ကို မမြင်ကုန်”။ပ။ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့ကို သိမ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည်တို့ကို မမြင်ကုန်”။ပ။ ထိုရဟန်း တို့သည် “အခြားသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် သိမ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကုန်၏”ဟု မကြားကုန်။ပ။ ထိုရဟန်းတို့သည် “အခြားသော ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် သိမ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကုန်ပြီ”ဟု မကြားကုန်။ အာဝါသိကအချင်းချင်း တိကနည်းအားဖြင့် တစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ့်ငါးတိက်တို့တည်း။ အာဝါသိကနှင့် အာဂန္တုကတို့သည်လည်းကောင်း၊ အာဂန္တုကနှင့်အာဝါသိကတို့သည်လည်းကောင်း၊ အာဂန္တုက အချင်းချင်းတို့သည်လည်းကောင်း ပေယျာလကို အရင်းပြုသဖြင့် ခုနစ်ရာသော တိက်တို့သည် ဖြစ်ကုန်၏။

“On the invitation day, five or more resident monks may have gathered together in a certain monastery. They don’t know that other resident monks are entering the monastery zone. … They don’t know that other resident monks have entered the monastery zone. … They don’t see that other resident monks are entering the monastery zone. … They don’t see that other resident monks have entered the monastery zone. … They don’t hear that other resident monks are entering the monastery zone. … They don’t hear that other resident monks have entered the monastery zone. …” As there are one hundred and seventy-five sets of three for resident monks with resident monks, so there is for newly-arrived monks with resident monks, resident monks with newly-arrived monks, newly-arrived monks with newly-arrived monks. Thus by way of succession, there are seven hundred sets of three. 15. Different days

၁၃၄- နေ့အထူး ၂၂၈။ ရဟန်းတို့ အာဝါသိက ‘ကျောင်းနေ’ ရဟန်းတို့အား တစ်ဆယ့်လေးရက် စာတုဒ္ဒသီ ပဝါရဏာနေ့ ဖြစ်၏၊ အာဂန္တုက ‘ဧည့်သည်’ ရဟန်းတို့အား တစ်ဆယ့်ငါးရက် ပန္န္နရသီပဝါရဏာနေ့ ဖြစ်၏၊ အကယ်၍ အာဝါသိက ‘ကျောင်းနေ’ ရဟန်းတို့သည် များကုန်ငြားအံ့၊ အာဂန္တုက ‘ဧည့်သည်’ ရဟန်း တို့သည် အာဝါသိကရဟန်းတို့သို့ လိုက်ရမည်။ အကယ်၍ တူမျှကုန်ငြားအံ့၊ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် အာဝါသိကရဟန်းတို့သို့ လိုက်ရမည်။ အကယ်၍ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် များကုန်ငြားအံ့၊ အာဝါသိက ရဟန်းတို့သည် အာဂန္တုကရဟန်းတို့သို့ လိုက်ရမည်။ ရဟန်းတို့ အာဝါသိက ရဟန်းတို့အား တစ်ဆယ့်ငါးရက် ပန္န္နရသီပဝါရဏာနေ့ ဖြစ်၏၊ အာဂန္တုက ရဟန်းတို့အား တစ်ဆယ့်လေးရက် စာတုဒ္ဒသီပဝါရဏာနေ့ ဖြစ်၏၊ အကယ်၍ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် များကုန်ငြားအံ့၊ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် အာဝါသိကရဟန်းတို့သို့ လိုက်ရမည်။ အကယ်၍ တူမျှကုန် ငြားအံ့၊ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် အာဝါသိကရဟန်းတို့သို့ လိုက်ရမည်။ အကယ်၍ အာဂန္တုကရဟန်း တို့သည် များကုန်ငြားအံ့၊ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် အာဂန္တုကရဟန်းတို့သို့ လိုက်ရမည်။ ရဟန်းတို့ အာဝါသိကရဟန်းတို့အား အထွက်တစ်ရက်နေ့ ဖြစ်အံ့၊ အာဂန္တုကရဟန်းတို့အား တစ်ဆယ့်ငါးရက် ပန္န္နရသီပဝါရဏာနေ့ ဖြစ်အံ့၊ အကယ်၍ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် များကုန်ငြားအံ့၊ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် အာဂန္တုကရဟန်းတို့အား အလိုမရှိကုန်သည်ရှိသော် ညီညွတ်ခြင်းကို မပေးရ၊ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် သိမ်အပသို့သွား၍ ပဝါရဏာပြုရမည်။ အကယ်၍ တူမျှကုန်ငြားအံ့၊ အာဝါသိက ရဟန်းတို့သည် အာဂန္တုကရဟန်းတို့အား အလိုမရှိကုန်သည်ရှိသော် ညီညွတ်ခြင်းကို မပေးရ၊ အာဂန္တုက ရဟန်းတို့သည် သိမ်အပသို့သွား၍ ပဝါရဏာပြုရမည်။ အကယ်၍ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် များကုန် ငြားအံ့၊ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် အာဂန္တုကရဟန်းတို့အား ညီညွတ်ခြင်းကိုသော်လည်း ပေးရမည်၊ သိမ်အပသို့သော်လည်း သွားရမည်။ ရဟန်းတို့ အာဝါသိကရဟန်းတို့အား တစ်ဆယ့်ငါးရက် ပန္န္နရသီပဝါရဏာနေ့ ဖြစ်အံ့၊ အာဂန္တုက ရဟန်းတို့အား အထွက်တစ်ရက်နေ့ ဖြစ်အံ့၊ အကယ်၍ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် များကုန်ငြားအံ့၊ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် အာဝါသိကရဟန်းတို့အား ညီညွတ်ခြင်းကိုသော်လည်း ပေးရမည်၊ သိမ်အပသို့သော်လည်း သွားရမည်၊ အကယ်၍ တူမျှကုန်ငြားအံ့၊ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် အာဝါသိကရဟန်းတို့အား ညီညွတ်ခြင်းကိုသော်လည်း ပေးရမည်၊ သိမ်အပသို့သော်လည်း သွားရမည်၊ အကယ်၍ အာဂန္တုကရဟန်း တို့သည် များကုန်ငြားအံ့၊ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် အာဝါသိကရဟန်းတို့အား အလိုမရှိကုန်သည်ရှိသော် ညီညွတ်ခြင်းကို မပေးရ၊ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် သိမ်အပသို့ သွား၍ ပဝါရဏာပြုရမည်။

“It may be, monks, that for the resident monks it’s the fourteenth day of the lunar half-month, but for the newly-arrived monks it’s the fifteenth. Then— If the number of resident monks is greater, the newly-arrived monks should fall in line with the resident monks. If the number is the same, the newly-arrived monks should fall in line with the resident monks. If the number of newly-arrived monks is greater, the resident monks should fall in line with the newly-arrived monks. It may be that for the resident monks it’s the fifteenth day of the lunar half-month, but for the newly-arrived monks it’s the fourteenth. Then— If the number of resident monks is greater, the newly-arrived monks should fall in line with the resident monks. If the number is the same, the newly-arrived monks should fall in line with the resident monks. If the number of newly-arrived monks is greater, the resident monks should fall in line with the newly-arrived monks. It may be that for the resident monks it’s the day after the invitation day, but for the newly-arrived monks it’s the fifteenth day of the lunar half-month. Then— If the number of resident monks is greater, the resident monks may, if they’re willing, do the invitation ceremony with the newly-arrived monks. Otherwise the newly-arrived monks should go outside the monastery zone and do the invitation ceremony there. If the number is the same, the resident monks may, if they’re willing, do the invitation ceremony with the newly-arrived monks. Otherwise the newly-arrived monks should go outside the monastery zone and do the invitation ceremony there. If the number of newly-arrived monks is greater, the resident monks should do the invitation ceremony with the newly-arrived monks, or they should go outside the monastery zone while the newly-arrived monks do the invitation ceremony. It may be that for the resident monks it’s the fifteenth day of the lunar half-month, but for the newly-arrived monks it’s the day after the invitation day. Then— If the number of resident monks is greater, the newly-arrived monks should do the invitation ceremony with the resident monks, or they should go outside the monastery zone while the resident monks do the invitation ceremony. If the number is the same, the newly-arrived monks should do the invitation ceremony with the resident monks, or they should go outside the monastery zone while the resident monks do the invitation ceremony. If the number of newly-arrived monks is greater, they may, if they’re willing, do the invitation ceremony with the resident monks. Otherwise the resident monks should go outside the monastery zone and do the invitation ceremony there.” 16. The seeing of characteristics, etc.

၁၃၅-အသွင်ကို မြင်ခြင်းစသည် ၂၂၉။ ရဟန်းတို့ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် အာဝါသိကရဟန်းတို့အား အာဝါသိကအခြင်းအရာ အာဝါသိကအသွင်အပြင် အာဝါသိကရှိကြောင်းနိမိတ် အာဝါသိကရှိကြောင်းကို ညွှန်ပြခြင်းဟုဆိုအပ်သော ညောင်စောင်း အင်းပျဥ် ဘုံလျှိုအုံးကို ကောင်းစွာ ခင်းထားခြင်းသောက်ရေ သုံးဆောင်ရေကို ကောင်းစွာ တည်ထားခြင်း ပရိဝုဏ်ကို ကောင်းစွာ တံမြက်လှည်းထားခြင်းတို့ကို မြင်၍ “အာဝါသိကရဟန်းတို့ ရှိလေသလော မရှိလေသလော”ဟု ယုံမှားရှိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသော်လည်း မစုံစမ်း မရှာဖွေဘဲ ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့မမြင်သောကြောင့် ပဝါရဏာ ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ်မသင့်။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သောကြောင့် တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ်မသင့်။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သော်လည်း အသီးအခြား ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သော်လည်း “ထိုရဟန်းတို့ ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှု လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် အာဝါသိကရဟန်းတို့၏ အာဝါသိကအခြင်းအရာ အာဝါသိက အသွင်အပြင် အာဝါသိကရှိကြောင်းနိမိတ် အာဝါသိကရဟန်းတို့ရှိကြောင်းကို ညွှန်ပြခြင်းဟု ဆိုအပ်သော စင်္ကြံသွားသော ရဟန်းတို့၏ ခြေသံသရဇ္ဈာယ်သံ ချောင်းဟန့်သံ ချေဆတ်သံတို့ကို ကြား၍ “အာဝါသိက ရဟန်းတို့ ရှိလေသလော မရှိလေသလော”ဟု ယုံမှားရှိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသော်လည်း မစုံစမ်းမရှာဖွေဘဲ ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့မမြင်သောကြောင့် ပဝါရဏာ ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သောကြောင့် တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သော်လည်း အသီးအခြား ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သော်လည်း “ထိုရဟန်းတို့ ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှု လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် အာဂန္တုကရဟန်းတို့၏ အာဂန္တုကအခြင်းအရာ အာဂန္တုက အသွင်အပြင် အာဂန္တုကရှိကြောင်းနိမိတ် အာဂန္တုကတို့ရှိကြောင်းကို ညွှန်ပြခြင်းဟု ဆိုအပ်သော (မည်သူ့ ဥစ္စာဟု) မသိအပ်သော သပိတ်သင်္ကန်း နိသီဒိုင် ခြေဆေးထားသော ရေစ ရေနတို့ကို မြင်၍ “အာဂန္တု ရဟန်းတို့သည် ရှိလေသလော မရှိလေသလော”ဟု ယုံမှားရှိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိလျက် မစုံစမ်းမရှာဖွေဘဲ ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိလျက် စုံစမ်းရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့မမြင်သောကြောင့် ပဝါရဏာ ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သောကြောင့် တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သော်လည်း အသီးအခြား ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သော်လည်း “ထိုရဟန်းတို့ ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ၊ ထိုရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှု လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် အာဂန္တုကရဟန်းတို့၏ အာဂန္တုကအခြင်းအရာ အာဂန္တုက အသွင်အပြင် အာဂန္တုကရှိကြောင်းနိမိတ် အာဂန္တုကရှိကြောင်းကို ညွှန်ပြခြင်းဟု ဆိုအပ်သော အာဂန္တုက ရဟန်းတို့၏ ခြေသံ ဖိနပ်ခါသံ ချောင်းဟန့်သံ ချေဆတ်သံတို့ကို ကြား၍ “အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် ရှိလေသလော မရှိလေသလော”ဟု ယုံမှားရှိကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိလျက် မစုံစမ်း မရှာဖွေဘဲ ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့မြင်သောကြောင့် ပဝါရဏာ ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေ၍ တွေ့မြင်သောကြောင့် တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သော်လည်း အသီးအခြား ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် ယုံမှားရှိသည်ဖြစ်၍ စုံစမ်းရှာဖွေသဖြင့် တွေ့မြင်သော်လည်း “ထိုရဟန်းတို့ ပျက်စီးလေစေ ပျောက်ပျက်လေစေ ထိုရဟန်းတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ကွဲပြားခြင်းကို ရှေးရှု လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။

“It may happen that newly-arrived monks see signs and indications of resident monks: beds and benches that are made up, water for drinking and water for washing that are ready for use, yards that are well swept. As a consequence, they’re unsure whether or not there are resident monks there. Then— If they do the invitation ceremony without investigating, there’s an offense of wrong conduct. If they investigate, but don’t see anyone, and then do the invitation ceremony, there’s no offense. If they investigate, and they see someone, and then do the invitation ceremony together, there’s no offense. If they investigate, and they see someone, but then do the invitation ceremony separately, there’s an offense of wrong conduct. If they investigate, and they see someone, but think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them,’ and then do the invitation ceremony aiming at schism, there’s a serious offense. It may happen that newly-arrived monks hear signs and indications of resident monks: the sound of the feet of someone doing walking meditation, the sound of recitation, the sound of coughing, the sound of sneezing. As a consequence, they’re unsure whether or not there are resident monks there. Then— If they do the invitation ceremony without investigating, there’s an offense of wrong conduct. If they investigate, but don’t see anyone, and then do the invitation ceremony, there’s no offense. If they investigate, and they see someone, and then do the invitation ceremony together, there’s no offense. If they investigate, and they see someone, but then do the invitation ceremony separately, there’s an offense of wrong conduct. If they investigate, and they see someone, but think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them,’ and then do the invitation ceremony aiming at schism, there’s a serious offense. It may happen that resident monks see signs and indications of newly-arrived monks: an unknown almsbowl, an unknown robe, an unknown sitting mat, water poured on the ground from the washing of feet. As a consequence, they’re unsure whether or not monks have arrived. Then— If they do the invitation ceremony without investigating, there’s an offense of wrong conduct. If they investigate, but don’t see anyone, and then do the invitation ceremony, there’s no offense. If they investigate, and they see someone, and then do the invitation ceremony together, there’s no offense. If they investigate, and they see someone, but then do the invitation ceremony separately, there’s an offense of wrong conduct. If they investigate, and they see someone, but think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them,’ and then do the invitation ceremony aiming at schism, there’s a serious offense. It may happen that resident monks hear signs and indications of newly-arrived monks: the sound of the feet of someone arriving, the sound of sandals being knocked together, the sound of coughing, the sound of sneezing. As a consequence, they’re unsure whether or not monks have arrived. Then— If they do the invitation ceremony without investigating, there’s an offense of wrong conduct. If they investigate, but don’t see anyone, and then do the invitation ceremony, there’s no offense. If they investigate, and they see someone, and then do the invitation ceremony together, there’s no offense. If they investigate, and they see someone, but then do the invitation ceremony separately, there’s an offense of wrong conduct. If they investigate, and they see someone, but think, ‘May they get lost! May they disappear! We are better off without them,’ and then do the invitation ceremony aiming at schism, there’s a serious offense.” 17. The doing of the invitation ceremony with those belonging to a different Buddhist sect, etc.

၁၃၆-ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော ရဟန်းစသည်တို့နှင့် ပဝါရဏာပြုခြင်း ၂၃၀။ ရဟန်းတို့ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော အာဝါသိကရဟန်း တို့ကို တွေ့မြင်ကုန်၏၊ ထိုအာဂန္တုရဟန်းတို့သည် (အာဝါသိကရဟန်းတို့ကို) ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု တူမျှသော ရဟန်းတို့ဟု အယူရှိ၍ (၄င်းအယူကို) မမေးမစိစစ်ဘဲ တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ထိုအာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (ထိုအယူကို) မစွန့်လွှတ်စေနိုင်ဘဲ တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးသော်လည်း (၄င်းတို့အယူကို) မစွန့်စေနိုင်သဖြင့် အသီး အခြား ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ အာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတူမျှသော အာဝါသိကရဟန်းတို့ကို တွေ့မြင်ကုန်၏၊ ထိုအာဂန္တုရဟန်းတို့သည် (အာဝါသိကရဟန်းတို့ကို) ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော ရဟန်းတို့ဟု အယူရှိ၍ (၄င်းတို့၏အယူကို) မမေးမစစ်ဘဲ တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) စွန့်လွှတ်စေနိုင်လျက် အသီး အခြား ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဂန္တုကရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) စွန့်လွှတ်စေနိုင်သည်ဖြစ်၍ တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော အာဂန္တုကရဟန်းတို့ကို တွေ့မြင်ကုန်၏။ ထိုအာဝါသိကရဟန်းတို့သည် (အာဂန္တုကရဟန်းတို့ကို) ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတူမျှသော ရဟန်းတို့ဟု အယူရှိ၍ (အယူကို) မမေးမစစ်ဘဲ တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ထိုအာဝါသိကရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) မစွန့်လွှတ်စေနိုင်ဘဲ တစ်ပေါင်း တည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဝါသိကရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) မစွန့်လွှတ်စေနိုင်သဖြင့် အသီး အခြား ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရဟန်းတို့ အာဝါသိကရဟန်းတို့သည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတူမျှသော အာဂန္တုကရဟန်းတို့ကို တွေ့မြင်ကုန်၏။ ထိုအာဝါသိကရဟန်းတို့သည် (အာဂန္တုကရဟန်းတို့ကို) ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော ရဟန်းတို့ဟု အယူရှိ၍ (အယူကို) မမေးမစစ်ဘဲ တစ်ပေါင်းတည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဝါသိကရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) စွန့်လွှတ်စေနိုင်လျက် အသီး အခြား ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ထိုအာဝါသိကရဟန်းတို့သည် မေးစစ်ပြီးနောက် (၄င်းတို့အယူကို) စွန့်လွှတ်စေနိုင်သဖြင့် တစ်ပေါင်း တည်း ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်။

“It may happen that newly-arrived monks see resident monks who belong to a different Buddhist sect, but they have the view that they belong to the same one. Then— If they don’t ask the resident monks about it, and then do the invitation ceremony together, there’s no offense. If they do ask the resident monks about it, but don’t reach a clear conclusion, and then do the invitation ceremony together, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the resident monks about it, but don’t reach a clear conclusion, and then do the invitation ceremony separately, there’s no offense. It may happen that newly-arrived monks see resident monks who belong to the same Buddhist sect, but they have the view that they belong to a different one. Then— If they don’t ask the resident monks about it, and then do the invitation ceremony together, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the resident monks about it, and they change their view, but then do the invitation ceremony separately, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the resident monks about it, and they change their view, and then do the invitation ceremony together, there’s no offense. It may happen that resident monks see newly-arrived monks who belong to a different Buddhist sect, but they have the view that they belong to the same one. Then— If they don’t ask the newly-arrived monks about it, and then do the invitation ceremony together, there’s no offense. If they do ask the newly-arrived monks about it, but don’t reach a clear conclusion, and then do the invitation ceremony together, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the newly-arrived monks about it, but don’t reach a clear conclusion, and then do the invitation ceremony separately, there’s no offense. It may happen that resident monks see newly-arrived monks who belong to the same Buddhist sect, but they have the view that they belong to a different one. Then— If they don’t ask the newly-arrived monks about it, and then do the invitation ceremony together, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the newly-arrived monks about it, and they change their view, but then do the invitation ceremony separately, there’s an offense of wrong conduct. If they do ask the newly-arrived monks about it, and they change their view, and then do the invitation ceremony together, there’s no offense.” 18. The section on “you shouldn’t go”

၁၃၇-မသွားအပ်သည်ကို ဆိုရာ ၂၃၁။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ရဟန်းမရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ကျောင်းမဟုတ်သော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာ နေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ရဟန်းမရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ရဟန်းမရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ၊ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ ရဟန်းမရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ၊ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ၊ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ရဟန်းမရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ မသွား အပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်း စသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော ရဟန်းရှိသော ဇရပ် တန်ဆောင်း စသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူ့သော ရဟန်းရှိသော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ မသွားအပ်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ သံဃာလောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှဖြစ်စေ၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ မသွားအပ်။

“On the invitation day you shouldn’t go from a monastery with monks to one without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery with monks to a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery with monks to a monastery or a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a monastery or a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a monastery or a non-monastery without monks, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery with monks to one with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery with monks to a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery with monks to a monastery or a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a non-monastery with monks to a monastery or a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers. On the invitation day you shouldn’t go from a monastery or a non-monastery with monks to a monastery or a non-monastery with monks who belong to a different Buddhist sect, except if you go with a sangha or there are dangers.” 19. The section on “you may go”

၁၃၈-သွားအပ်သည်ကို ဆိုရာ ၂၃၂။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု တူသော ရဟန်း ရှိသော ကျောင်းသို့ “နေ့ချင်းပြန် ရောက်နိုင်သည်”ဟု သိငြားအံ့၊ သွားအပ်၏။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမဟုတ်သော ဇရပ် တန်ဆောင်းစသည်သို့ သွားအပ်၏။ပ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ ဖြစ်စေ “နေ့ချင်းပြန် ရောက်နိုင်သည်”ဟု သိငြားအံ့၊ သွားအပ်၏။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမဟုတ်သော ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်မှ ပေါင်း သင်းဆက်ဆံမှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့။ပ။ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့။ပ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံ မှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ “နေ့ချင်းပြန်ရောက်နိုင်သည်”ဟု သိငြားအံ့၊ သွားအပ်၏။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ ရဟန်းရှိသော ကျောင်းမှဖြစ်စေ၊ ကျောင်းမဟုတ်သော ဇရပ်တန်ဆောင်း စသည်မှဖြစ်စေ၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့။ပ။ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့။ပ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတူသော ရဟန်းရှိသော ကျောင်းသို့ဖြစ်စေ၊ ဇရပ်တန်ဆောင်းစသည်သို့ဖြစ်စေ “နေ့ချင်းပြန်ရောက်နိုင်သည်”ဟု သိငြားအံ့၊ သွားအပ်၏။

“On the invitation day you may go from a monastery with monks to one with monks who belong to the same Buddhist sect if you know you’ll get there on the same day. On the invitation day you may go from a monastery with monks to a non-monastery with monks … to a monastery or a non-monastery with monks who belong to the same Buddhist sect if you know you’ll get there on the same day. On the invitation day you may go from a non-monastery with monks to a monastery with monks … to a non-monastery with monks … to a monastery or a non-monastery with monks who belong to the same Buddhist sect if you know you’ll get there on the same day. On the invitation day you may go from a monastery or a non-monastery with monks to a monastery with monks … to a non-monastery with monks … to a monastery or a non-monastery with monks who belong to the same Buddhist sect if you know you’ll get there on the same day.” 20. The identification of persons to be avoided

၁၃၉-ကြဥ်အပ်သော ‘ဝဇ္ဇနီယ’ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပြခြင်း ၂၃၃။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းမိန်းမနေသော ပရိတ်သတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်၊ ပြုသောရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ သိက္ခမာန်နေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ သာမဏေ နေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ သာမဏေမနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ သိက္ခာချပြီးသူနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ ပါရာဇိကကျသူ နေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာ မပြုအပ်၊ ပြုသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ အာပတ်ကို မရှုခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသော ရဟန်းနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်၊ ပြုသောရဟန်းအား တရားအားလျော်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည်။ အာပတ်ကို မကုစားခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသော ရဟန်းနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ ယုတ်ညံ့သော မိစ္ဆာအယူကို မစွန့်ခြင်းကြောင့် နှင်ထုတ်ထားသော ရဟန်းနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်၊ ပြုသောရဟန်းအား တရားအား လျော်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည်။ ပဏ္ဍုက်နေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်၊ ပြုသောရဟန်းအား ဒုက္ကဋ် အာပတ် သင့်၏။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုခိုးသူနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ တိတ္ထိဘောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ သူနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ တိရစ္ဆာန်နေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ အမိ သတ်သူ နေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ အဖသတ်သူနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ ရဟန္တာကို သတ်သောသူနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ ရဟန်းမိန်းမကို ဖျက်ဆီးသော သူနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ သံဃာသင်းခွဲသောသူနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာ မပြုအပ်။ပ။ ဘုရားကို သွေးစိမ်းတည်အောင် ပြုသောသူနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်။ပ။ ဥဘတောဗျည်းနေသော ပရိသတ်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်၊ ပြုသောရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ပရိသတ် မထသေးသည်ကို ကြဥ်ထား၍ သိုးပြီးသော ပဝါရဏာကို ပေးခြင်းဖြင့် ပဝါရဏာမပြုအပ်။ ရဟန်းတို့ သံဃာ၏ ညီညွတ်ခြင်းကို ကြဥ်ထား၍ ပဝါရဏာနေ့မဟုတ်သော နေ့၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဒုတိယအခန်း ပြီး၏။

“You shouldn’t do the invitation ceremony with a nun seated in the gathering. If you do, you commit an offense of wrong conduct. You shouldn’t do the invitation ceremony with a trainee nun, a novice monk, a novice nun, one who has renounced the training, or one who has committed the worst kind of offense seated in the gathering. If you do, you commit an offense of wrong conduct. You shouldn’t do the invitation ceremony with one who has been ejected for not recognizing an offense seated in the gathering. If you do, you should be dealt with according to the rule. You shouldn’t do the invitation ceremony with one who has been ejected for not making amends for an offense seated in the gathering or with one who has been ejected for not giving up a bad view seated in the gathering. If you do, you should be dealt with according to the rule. You shouldn’t do the invitation ceremony with a <i lang='pi' translate='no'>paṇḍaka</i> seated in the gathering. If you do, you commit an offense of wrong conduct. You shouldn’t do the invitation ceremony with a fake monk, with one who has previously left to join the monastics of another religion, with an animal, with a matricide, with a patricide, with a murderer of a perfected one, with one who has raped a nun, with one has caused a schism in the Sangha, with one who has caused the Buddha to bleed, or with a gynandromorph seated in the gathering. If you do, you commit an offense of wrong conduct. You shouldn’t do the invitation ceremony with a passed-on invitation that has expired, except if the gathering is still seated together. You shouldn’t do the invitation ceremony on a non-invitation day, except to unify the Sangha.” The second section for recitation is finished. 21. Invitation ceremonies by means of two statements

၁၄၀-နှစ်ကြိမ်စသည် ပဝါရဏာပြုခြင်း ၂၃၄။ တစ်ရံရောအခါ ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်၌ တစ်ခုသော ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ လူရိုင်းဘေးသည် ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့သည် သုံးကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ကုန်။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နှစ်ကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ပြင်းထန်လှစွာသော လူရိုင်းဘေး ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့သည် နှစ်ကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ တစ်ကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အလွန်ပြင်းထန်သော လူရိုင်းဘေး ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့သည် တစ်ကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဝါတူ (တစ်ပြိုင် နက်) ပဝါရဏာပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ အလှူကို ပေးလှူသော လူတို့ကြောင့် များသော အားဖြင့် ညဥ့်အချိန်ကုန်လွန်ကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့အား “အလှူကို ပေးလှူသော လူတို့ကြောင့် များသောအားဖြင့် ညဥ့်အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့၏၊ အကယ်၍ သံဃာသည် သုံးကြိမ်စီ ပဝါရဏာပြုသည် ဖြစ်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်သည်သာ ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုသို့ပြုခဲ့လျှင် ဤညဥ့်သည် မိုးလင်းလတ္တံ့၊ ငါတို့သည် အဘယ်သို့ ကျင့်အပ်ပါသနည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ အလှူကို ပေးလှူသော လူတို့ကြောင့် များသောအားဖြင့် ညဥ့်အချိန်ကုန်လွန်သည်ဖြစ်အံ့။ ရဟန်းတို့ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “အလှူကို ပေးလှူသော လူတို့ကြောင့် များသောအားဖြင့် ညဥ့်အချိန်ကုန်လွန်၏၊ အကယ်၍ သံဃာသည် သုံးကြိမ်စီ ဆို၍ ပဝါရဏာပြုသည် ဖြစ်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်သည်သာ ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုသို့ပြုခဲ့လျှင် ဤညဥ့်သည် မိုးလင်းလတ္တံ့”ဟု အကြံဖြစ်အံ့၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ အလှူကို ပေးလှူသော လူတို့ကြောင့် များသောအားဖြင့် ညဥ့်အချိန်ကုန်လွန်၏၊ အကယ်၍ သံဃာသည် သုံးကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုသည်ဖြစ်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်သည်သာ ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုသို့ပြုခဲ့ပါလျှင် ဤညဥ့်သည် မိုးလင်းလတ္တံ့၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သောအခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် နှစ်ကြိမ်စီရွတ်ဆိုခြင်း၊ တစ်ကြိမ်စီရွတ်ဆိုခြင်း၊ ဝါတူတစ်ပြိုင်နက် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် ပဝါရဏာပြုရာ၏”ဟု (သိစေရမည်)။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ တရားကို ဟောသော ရဟန်းတို့ကြောင့်။ပ။ သုတ္တန်ကို ပေါင်း၍ရွတ်ဆိုသော ရဟန်းတို့ကြောင့်။ ဝိနည်းကို ဆုံးဖြတ်သော ဝိနည်းဆောင်ရဟန်းတို့ကြောင့်။ အဘိဓမ္မာကို ဆွေးနွေးမေးမြန်းသော ရဟန်းတို့ကြောင့်။ ခိုက်ရန်ပြုသော ရဟန်းတို့ကြောင့့်များသောအားဖြင့် ညဥ့်အချိန်ကုန်လွန်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုသို့ညဥ့်အချိန်ကုန်လွန်ရာ၌ ရဟန်းတို့အား “ခိုက်ရန်ပြုသော ရဟန်းတို့ကြောင့် များသောအားဖြင့် ညဥ့်အချိန်ကုန်လွန်အံ့၊ အကယ်၍ သံဃာသည် သုံးကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုသည် ဖြစ်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်သည်သာ ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုသို့ပြုခဲ့လျှင် ညဥ့်သည် မိုးလင်း လတ္တံ့”ဟု အကြံဖြစ်အံ့၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူပါလော့၊ ခိုက်ရန်ပြုသော ရဟန်းတို့ကြောင့် များသောအားဖြင့် ညဥ့်အချိန်ကုန်လွန်၏၊ အကယ်၍ သံဃာသည် သုံးကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုသည်ဖြစ်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာ မပြုအပ်သည်သာ ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုသို့ပြုခဲ့လျှင် ညဥ့်သည် မိုးလင်းလတ္တံ့၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြား အံ့၊ သံဃာသည် နှစ်ကြိမ်စီရွတ်ဆိုခြင်း၊ တစ်ကြိမ်စီရွတ်ဆိုခြင်း၊ ဝါတူတစ်ပြိုင်နက် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် ပဝါရဏာ ပြုရာ၏”ဟု (သိစေရမည်)။ တစ်ရံရောအခါ ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်၌ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ များစွာသော ရဟန်းသံဃာသည် စည်းဝေး၏၊ မိုးလုံသော နေရာသည်လည်း ကျဥ်းမြောင်း၏၊ မိုးကြီးသည်လည်း တက်လာ၏၊ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “ဤများစွာသော ရဟန်းသံဃာသည် စည်းဝေး၏၊ မိုးလုံသော နေရာသည်လည်း ကျဥ်းမြောင်း၏၊ မိုးကြီးသည်လည်း တက်လာ၏၊ အကယ်၍ သံဃာသည် သုံးကြိမ်စီ ဆို၍ ပဝါရဏာပြုသည် ဖြစ်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာ မပြုအပ်သည်သာ ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုသို့ပြုခဲ့လျှင် ဤမိုးကြီးသည် ရွာလတ္တံ့၊ အဘယ်သို့လျှင် ငါတို့ ကျင့်အပ်ပါသနည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ များစွာသော ရဟန်းသံဃာသည် စည်းဝေး၏၊ မိုးလုံသော နေရာသည်လည်း ကျဥ်းမြောင်း၏၊ မိုးကြီးသည်လည်း တက်လာ၏၊ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုသို့ မိုးကြီးတက်လာရာ၌ ရဟန်းတို့အား “ဤများစွာသော ရဟန်းသံဃာသည် စည်းဝေး၏၊ မိုးလုံသော နေရာသည်လည်း ကျဥ်းမြောင်း၏၊ မိုးကြီးသည်လည်း တက်လာ၏၊ အကယ်၍ သံဃာသည် သုံးကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုသည်ဖြစ်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်သည်သာ ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုသို့ပြုခဲ့ လျှင် ဤမိုးကြီးသည် ရွာလတ္တံ့”ဟု အကြံဖြစ်ငြားအံ့၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကိုသိစေရမည်- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤများစွာသော ရဟန်းသံဃာသည် စည်းဝေး၏၊ မိုးလုံသော နေရာသည်လည်း ကျဥ်းမြောင်း၏၊ မိုးကြီးသည်လည်း တက်လာ၏၊ အကယ်၍ သံဃာသည် သုံးကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုသည် ဖြစ်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်သည်သာ ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုသို့ ပြုခဲ့လျှင် ဤမိုးကြီးသည် ရွာလတ္တံ့၊ အကယ် ၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် နှစ်ကြိမ်စီရွတ် ဆိုခြင်း၊ တစ်ကြိမ်စီရွတ်ဆိုခြင်း၊ ဝါတူ တစ်ပြိုင်နက် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် ပဝါရဏာပြုရာ၏”ဟု (သိစေ ရမည်)။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ပဝါရဏာနေ့၌ မင်းအန္တရာယ်ရှိသည် ဖြစ်အံ့။ပ။ ခိုးသူ အန္တရာယ်ရှိသည် ဖြစ်အံ့။ မီးအန္တရာယ်ရှိသည် ဖြစ်အံ့။ ရေအန္တရာယ်ရှိသည် ဖြစ်အံ့။ လူအန္တရာယ်ရှိသည် ဖြစ်အံ့။ ဘီးလူးအန္တရာယ်ရှိသည် ဖြစ်အံ့။ သားရဲအန္တရာယ်ရှိသည် ဖြစ်အံ့။ မြွေ ကင်း သန်း အန္တရာယ်ရှိသည် ဖြစ်အံ့။ အသက်၏ အန္တရာယ်ရှိသည် ဖြစ်အံ့။ မြတ်သော အကျင့်၏ အန္တရာယ်ရှိသည် ဖြစ်အံ့။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုသို့အန္တရာယ်ရှိရာ၌ ရဟန်းတို့အား “ဤသည်ကား မြတ်သော အကျင့်၏ အန္တရာယ်တည်း၊ အကယ်၍ သံဃာသည် သုံးကြိမ်စီ ဆို၍ ပဝါရဏာပြုသည် ဖြစ်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်သည်သာ ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုသို့ပြုခဲ့လျှင် ဤမြတ်သော အကျင့်၏ အန္တရာယ့်ဖြစ်လတ္တံ့”ဟု အကြံဖြစ်ငြားအံ့၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤအန္တရာယ်သည်ကား မြတ်သော အကျင့်၏ အန္တရာယ်တည်း၊ အကယ်၍ သံဃာသည် သုံးကြိမ်စီဆို၍ ပဝါရဏာပြုသည်ဖြစ်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်သည်သာ ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုသို့ ပြုခဲ့လျှင် ဤမြတ်သော အကျင့်၏ အန္တရာယ်ဖြစ်လတ္တံ့၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် နှစ်ကြိမ်စီရွတ်ဆိုခြင်း၊ တစ်ကြိမ်စီရွတ်ဆိုခြင်း၊ ဝါတူ တစ် ပြိုင်နက် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် ပဝါရဏာပြုရာ၏”ဟု (သိစေရမည်)။

At one time on the invitation day in a certain monastery in the Kosalan country, there was a threat from primitive tribes. The monks were unable to do the invitation ceremony by means of three statements. “I allow you to do the invitation ceremony by means of two statements.” The threat from primitive tribes increased. The monks were unable to do the invitation ceremony by means of two statements. “I allow you to do the invitation ceremony by means of one statement.” The threat from primitive tribes increased further. The monks were unable to do the invitation ceremony by means of one statement. “I allow you to do the invitation ceremony in groups according to the year of seniority.” On one occasion on the invitation day in a certain monastery, most of the night had been spent with people making offerings. The monks considered this and thought, “If the Sangha does the invitation ceremony by means of three statements, we won’t finish before dawn. What should we do?” “In such a case, a competent and capable monk should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. Most of the night has been spent with people making offerings. If the Sangha does the invitation ceremony by means of three statements, we won’t finish before dawn. If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony by means of two statements.’ Or, ‘If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony by means of one statement.’ Or, ‘If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony in groups according to the year of seniority.’ It may happen on the invitation day that most of the night in a monastery is spent with monks giving teachings, with experts on the discourses reciting discourses, with experts on the Monastic Law discussing the Monastic Law, with expounders of the Teaching discussing the Teaching, or with the monks arguing. If the monks consider this and think, ‘If the Sangha does the invitation ceremony by means of three statements, we won’t finish before dawn,’ then a competent and capable monk should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. Most of the night has been spent with the monks arguing. If the Sangha does the invitation ceremony by means of three statements, we won’t finish before dawn. If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony by means of two statements.’ Or, ‘If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony by means of one statement.’ Or, ‘If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony in groups according to the year of seniority.’” At one time on the invitation day in a certain monastery in the Kosalan country, a large sangha of monks had gathered. Just then a storm was approaching, but they only had a small sheltered area. The monks considered this and thought, “If the Sangha does the invitation ceremony by means of three statements, we won’t finish before it starts raining. What should we do?” They told the Buddha. “In such a case, a competent and capable monk should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. This large Sangha of monks has gathered. A storm is approaching, but we only have a small sheltered area. If the Sangha does the invitation ceremony by means of three statements, we won’t finish before it starts raining. If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony by means of two statements.’ Or, ‘If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony by means of one statement.’ Or, ‘If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony in groups according to the year of seniority.’ It may happen on the invitation day in a certain monastery that there is a threat from kings, bandits, fire, floods, people, spirits, predatory animals, or creeping animals, or a threat to life, or a threat to the monastic life. If the monks consider this and think, ‘This is a threat to the monastic life. If the Sangha does the invitation ceremony by means of three statements, we won’t finish before the threat manifests,’ then a competent and capable monk should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. This is a threat to the monastic life. If the Sangha does the invitation ceremony by means of three statements, we won’t finish before the threat manifests. If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony by means of two statements.’ Or, ‘If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony by means of one statement.’ Or, ‘If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony in groups according to the year of seniority.’” 22. The cancellation of the invitation

၁၄၁-ပဝါရဏာထားခြင်း ၂၃၅။ တစ်ရံရောအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အာပတ်နှင့်တကွ ဖြစ်ကုန်လျက် ပဝါရဏာပြုကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အာပတ်နှင့်တကွဖြစ်သော ရဟန်းသည် ပဝါရဏာမပြုအပ်၊ ပြုသောရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အာပတ်နှင့်တကွ ဖြစ်၍ ပဝါရဏာပြုသော ရဟန်းအား အခွင့်ကို ပြုစေ၍ အာပတ်ဖြင့် စောဒနာခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ခွင့်တောင်းသည်ရှိသော် ခွင့်ပြုခြင်းငှါ အလိုမရှိကုန်။ မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ခွင့်မပြုသော ရဟန်းအား ပဝါရဏာထားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ထားရမည်။ တစ်ဆယ့်လေးရက်၊ သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ငါးရက်ဖြစ်သော ပဝါရဏာနေ့ဝယ် ထိုအာပတ်နှင့် တကွသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ မျက်မှောက်ဖြစ်သော သံဃာ့အလယ်၌- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် အာပတ်နှင့်တကွ ဖြစ်၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျက်မှောက်၌ ပဝါရဏာမပြုအပ်ဟု ပဝါရဏာကို ထားပါ၏” ဟူ၍ ဆိုလျှင် ပဝါရဏာကို ထားသည် မည်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “ငါတို့အား သီလကို ချစ်သော ရဟန်းတို့သည် ရှေးဦးစွာ ပဝါရဏာ ကို ထားကုန်လတ္တံ့”ဟု စောစောကပင်လျှင် စင်ကြယ်သော အာပတ်မရှိသော ရဟန်းတို့အား အမှုအခင်း မရှိဘဲ အကြောင်းမရှိဘဲ ပဝါရဏာကို ထားကုန်၏၊ ပဝါရဏာပြုပြီးသော ရဟန်းတို့အားလည်း ပဝါရဏာ ကို ထားကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ စင်ကြယ်သော အာပတ်မရှိသော ရဟန်းတို့အား အမှုအခင်းမရှိဘဲ အကြောင်းမရှိဘဲ ပဝါရဏာကို မထားအပ်၊ ထားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပြီးသော ရဟန်းတို့အားလည်း ပဝါရဏာကို မထားအပ်၊ ထားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။

At that time the monks from the group of six invited correction while having unconfessed offenses. “You shouldn’t invite correction if you have unconfessed offenses. If you do, you commit an offense of wrong conduct. If anyone invites correction with an unconfessed offense, you should get their permission and then accuse them of an offense.” Soon afterwards, when asked for permission, the monks from the group of six refused to give it. “If anyone doesn’t give their permission, you should cancel their invitation. And it should be done like this. On the invitation day, whether the fourteenth or the fifteenth, in the midst of the Sangha and in the presence of that person, you should announce: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. Such-and-such a person has an unconfessed offense. I cancel their invitation. The invitation ceremony shouldn’t be done in their presence.’ Their invitation has then been canceled.” Improper cancellation of the invitation On one occasion the monks from the group of six— thinking to act before the good monks canceled their invitation, but having no reason for doing so—canceled the invitation of pure monks who had not committed any offenses. They also canceled the invitation of those who already had invited. “When there is no reason for doing so, you shouldn’t cancel the invitation of pure monks who haven’t committed any offenses. If you do, you commit an offense of wrong conduct. And you shouldn’t cancel the invitation of those who already have invited. If you do, you commit an offense of wrong conduct.

၂၃၆။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ပဝါရဏာကို ထားရမည်၊ ဤသို့ မထားအပ်။ ရဟန်းတို့ အဘယ်သို့လျှင် ပဝါရဏာကို မထားအပ်သနည်း၊ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ သုံးကြိမ်စီရွတ်ခြင်းရှိသော ပဝါရဏာကို ရွတ်ဆိုပြီးဆုံးစေပြီးမှ ပဝါရဏာထားငြားအံ့၊ ပဝါရဏာထားသည် မမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ နှစ်ကြိမ်စီရွတ်ခြင်းရှိသော။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ တစ်ကြိမ်စီရွတ်ခြင်းရှိသော။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ဝါတူပေါင်း၍ တစ်ပြိုင်နက်ရွတ်ခြင်းရှိသော ပဝါရဏာကို ရွတ်ဆိုပြီးဆုံးစေပြီးမှ ပဝါရဏာကို ထားငြားအံ့၊ ပဝါရဏာထားသည် မမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ပဝါရဏာ မထားအပ်။ ရဟန်းတို့ အဘယ်သို့ ပဝါရဏာထားသည် မည်သနည်း။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ သုံးကြိမ်ရွတ်ခြင်း ရှိသော ပဝါရဏာကို ရွတ်ဆိုစဥ် မပြီးမီ ပဝါရဏာထားငြားအံ့၊ ပဝါရဏာထားသည် မည်၏။ ရဟန်း တို့ အကယ်၍ နှစ်ကြိမ်စီရွတ်ခြင်းရှိသော။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ တစ်ကြိမ်စီရွတ်ခြင်းရှိသော။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ဝါတူပေါင်း၍ တပြိုင်နက်ရွတ်ခြင်းရှိသော ပဝါရဏာကို ရွတ်ဆို၍ မပြီးဆုံးမီ ပဝါရဏာ ထားငြားအံ့၊ ပဝါရဏာထားသည် မည်၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ပဝါရဏာကို ထားအပ်၏။

And this is how the invitation is canceled and how it isn’t canceled. If the invitation is canceled after a three-statement invitation has been spoken and concluded, then it isn’t canceled. If the invitation is canceled after a two-statement invitation … after a one-statement invitation … after an invitation done in groups according to the year of seniority has been spoken and concluded, then it isn’t canceled. If the invitation is canceled when a three-statement invitation hasn’t yet been concluded, then it’s canceled. If the invitation is canceled when a two-statement invitation … when a one-statement invitation … when an invitation done in groups according to the year of seniority hasn’t yet been concluded, then it’s canceled.

၂၃၇။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရဟန်းတစ်ပါးအား ပဝါရဏာထား၏၊ အကယ်၍ ထိုထားသော ရဟန်းကို အခြားရဟန်းတို့က “ဤအသျှင်သည် မစင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့် ရှိ၏၊ မစင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်ရှိ၏၊ မစင်ကြယ်သော အသက်မွေးခြင်းရှိ၏၊ (ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်ကို) မသိ၊ (ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်၌) မလိမ္မာ၊ မေးစိစစ်အပ်သည်ရှိသော် အမေးကို ဖြေခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်”ဟု သိကုန် ငြားအံ့၊ “ရဟန်း မသင့်၊ မျက်ကွယ် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ မျက်မှောက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ အထူး ထူးအပြားပြား ယူလျက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်”ဟု (စကားဖြင့်) နှိမ်နင်း၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရဟန်းတစ်ပါးအား ပဝါရဏာထား၏၊ အကယ်၍ ထိုထားသော ရဟန်းကို အခြားရဟန်းတို့က “ဤအသျှင်သည် စင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်ရှိ၏၊ မစင် ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်ရှိ၏၊ မစင်ကြယ်သော အသက်မွေးခြင်းရှိ၏၊ (ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်ကို) မသိ၊ (ဝိနည်း သိက္ခာပုဒ်၌) မလိမ္မာ၊ မေးစိစစ်အပ်သည်ရှိသော် အမေးကို ဖြေခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်”ဟု သိကုန်ငြားအံ့၊ “ရဟန်း မသင့်၊ မျက်ကွယ် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ မျက်မှောက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ အထူးထူး အပြားပြား ယူလျက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်”ဟု (စကားဖြင့်) နှိမ်နင်း၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရဟန်းတစ်ပါးအား ပဝါရဏာထား၏၊ အကယ်၍ ထိုထားသော ရဟန်းကို အခြားရဟန်းတို့က “ဤအသျှင်သည် စင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်ရှိ၏၊ စင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်ရှိ၏၊ မစင်ကြယ်သော အသက်မွေးခြင်းရှိ၏၊ (ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်ကို) မသိ၊ (ဝိနည်း သိက္ခာပုဒ်၌) မလိမ္မာ၊ မေးစိစစ်အပ်သည်ရှိသော် အမေးကို ဖြေခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်”ဟု သိကုန်ငြားအံ့၊ “ရဟန်း မသင့်၊ မျက်ကွယ် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ မျက်မှောက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ အထူးထူး အပြားပြား ယူလျက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်”ဟု (စကားဖြင့်) နှိမ်နင်း၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရဟန်းတစ်ပါးအား ပဝါရဏာထား၏၊ အကယ်၍ ထိုထားသော ရဟန်းကို အခြားရဟန်းတို့က “ဤအသျှင်သည် စင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်ရှိ၏၊ စင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်ရှိ၏၊ စင်ကြယ်သော အသက်မွေးခြင်းရှိ၏၊ (ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်ကို) မသိ၊ (ဝိနည်း သိက္ခာ ပုဒ်၌) မလိမ္မာ၊ မေးစိစစ်အပ်သည်ရှိသော် အမေးကို ဖြေခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်”ဟု သိကုန်ငြားအံ့၊ “ရဟန်း မသင့်၊ မျက်ကွယ် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ မျက်မှောက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ အထူးထူးအပြားပြား ယူလျက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို မပြုလင့်”ဟု (စကားဖြင့်) နှိမ်နင်း၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာနေ့၌ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရဟန်းတစ်ပါးအား ပဝါရဏာထား၏၊ အကယ်၍ ထိုထားသော ရဟန်းကို အခြားရဟန်းတို့က “ဤအသျှင်သည် စင်ကြယ်သော ကိုယ်အကျင့်ရှိ၏၊ စင်ကြယ်သော နှုတ်အကျင့်ရှိ၏၊ စင်ကြယ်သော အသက်မွေးခြင်းရှိ၏၊ ပညာရှိ၏၊ (ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်၌) လိမ္မာ၏၊ မေးစိစစ်အပ်သည်ရှိသော် အမေးကို ဖြေခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်၏”ဟု သိကုန်ငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် သင်သည် ဤရဟန်းအား အဘယ်ဝိပတ္တိကြောင့် ပဝါရဏာကို ထားသနည်း၊ သီလပျက်ခြင်းကြောင့် ထား သလော၊ အကျင့် ‘အာစာရ’ ပျက်ခြင်းကြောင့် ထားသလော၊ အယူပျက်ခြင်းကြောင့် ထားသလော”ဟု မေးမြန်းရာ၏။ ထိုရဟန်းသည် “အကယ်၍ သီလပျက်ခြင်းကြောင့် ထား၏၊ အကျင့် ‘အာစာရ’ ပျက်ခြင်းကြောင့် ထား၏၊ အယူပျက်ခြင်းကြောင့် ထား၏”ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “အသျှင်သည် သီလပျက်ခြင်းကို သိ့သလော၊ အကျင့် ‘အာစာရ’ ပျက်ခြင်းကို သိသလော၊ အယူပျက်ခြင်းကို သိသလော”ဟု မေးမြန်းရာ၏။ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ “ငါသည် သီလပျက်ခြင်းကို သိ၏၊ အကျင့် ‘အာစာရ’ ပျက်ခြင်းကို သိ၏၊ အယူပျက်ခြင်းကို သိ၏”ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် သီလပျက်ခြင်းကား အဘယ်နည်း၊ အကျင့် ‘အာစာရ’ ပျက်ခြင်းကား အဘယ်နည်း၊ အယူပျက်ခြင်းကား အဘယ်နည်း”ဟု မေးမြန်းရာ၏။ ထိုရဟန်းသည် “ပါရာဇိကလေးပါးနှင့် သံဃာဒိသိသ် တစ်ဆယ့်သုံးပါးတို့သည် သီလပျက်သည် မည်၏၊ ထုလ္လစ္စဥ်း ပါစိတ် ပါဋိဒေသနီ ဒုက္ကဋ် ဒုဗ္ဘာသီ အာပတ်တို့သည် အကျင့် ‘အာစာရ’ ပျက်သည် မည်၏၊ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိနှင့် အန္တဂ္ဂါဟိကဒိဋ္ဌိ (သဿတဒိဋ္ဌိ ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိ) တို့သည် အယူပျက်သည် မည်၏”ဟု အကယ်၍ ဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် သင်သည် ဤရဟန်းအား ပဝါရဏာကို ထားခြင်းသည် မြင်သဖြင့် ထားသလော၊ ကြားသဖြင့် ထားသလော၊ ယုံမှားသဖြင့် ထားသလော”ဟု မေးမြန်းရာ၏။ ထိုရဟန်းသည် အကယ်၍ “မြင်သဖြင့် ထား၏၊ ကြားသဖြင့် ထား၏၊ ယုံမှားသဖြင့် ထား၏”ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် သင်သည် ဤရဟန်းအား မြင်သဖြင့် ပဝါရဏာထားသော် အဘယ်ကို သင် မြင်သနည်း၊ အဘယ်သို့ သင် မြင်သနည်း၊ အဘယ်အခါ၌ သင်မြင်သနည်း၊ အဘယ်အရပ်၌ သင်မြင်သနည်း၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်သည်ကို မြင်သလော၊ သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ ရောက်သည်ကို မြင်သလော၊ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်သို့ ရောက်သည်ကို မြင်သလော၊ ပါစိတ်အာပတ်သို့ ရောက်သည် ကို မြင်သလော၊ ပါဋိဒေသနီအာပတ်သို့ ရောက်သည်ကို မြင်သလော၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့ ရောက်သည်ကို မြင်သလော၊ ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်သို့ ရောက်သည်ကို မြင်သလော၊ သင်သည် အဘယ်အရပ်၌ ရှိသနည်း၊ ဤရဟန်းသည် အဘယ်အရပ်၌ ရှိသနည်း၊ သင်သည် အဘယ်အမှုကို ပြု၍နေသနည်း၊ ဤရဟန်းသည် အဘယ်အမှုကို ပြုသနည်း”ဟု မေးမြန်းရာ၏။ ထိုရဟန်းက “ငါ့သျှင် ငါသည် ဤရဟန်းအား မြင်သဖြင့် ပဝါရဏာကို မထားပါ၊ စင်စစ်သော် ကား ကြားသဖြင့် ပဝါရဏာကို ထားပါ၏”ဟု အကယ်၍ ပြောဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် သင်သည် ဤရဟန်းအား ကြားသဖြင့် ပဝါရဏာကိုထားသော် အဘယ်ကို သင် ကြားသနည်း၊ အဘယ်သို့ သင် ကြားသနည်း၊ အဘယ်အခါ၌ သင် ကြားသနည်း၊ အဘယ်အရပ်၌ သင် ကြားသနည်း၊ ‘ပါရာဇိက အာပတ်သို့ ရောက်၏’ဟု ကြားသလော၊ ‘သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ ရောက်၏’ဟု ကြားသလော၊ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်။ ပါစိတ်အာပတ်။ ပါဋိဒေသနီအာပတ်။ ဒုက္ကဋ်အာပတ်။ ‘ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်သို့ ရောက်၏ ’ဟု ကြားသလော၊ ရဟန်းယောကျာ်း၏ စကားကို ကြားသလော၊ ရဟန်းမိန်းမ၏ စကားကို ကြား သလော၊ သိက္ခမာန်၏ စကားကို ကြားသလော၊ သာမဏေယောကျာ်း၏ စကားကို ကြားသလော၊ သာမဏေမိန်းမ၏ စကားကို ကြားသလော၊ ဥပါသကာ၏ စကားကို ကြားသလော၊ ဥပါသိကာမ၏ စကားကို ကြားသလော၊ မင်းတို့၏ စကားကို ကြားသလော၊ မင်း အမတ်တို့၏ စကားကို ကြားသလော၊ တိတ္ထိတို့၏ စကားကို ကြားသလော၊ တိတ္ထိတပည့်တို့၏ စကားကို ကြားသလော”ဟု မေးမြန်းရာ၏။ ထိုရဟန်းက “ငါ့သျှင် ငါသည် ဤမည်သော ရဟန်းအား ကြားသဖြင့် ပဝါရဏာကို မထားပါ၊ စင်စစ်သော်ကား ယုံမှားသဖြင့် ထားပါ၏”ဟု အကယ်၍ ပြောဆိုငြားအံ့။ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် သင်သည် ဤရဟန်းအား ယုံမှားသဖြင့် ပဝါရဏာကို ထားသော် အဘယ်ကို ယုံမှားသနည်း၊ အဘယ်သို့ ယုံမှားသနည်း၊ အဘယ်အခါ၌ ယုံမှားသနည်း၊ အဘယ်အရပ်၌ ယုံမှားသနည်း၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်၏’ဟု ယုံမှားသလော၊ သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ ရောက်၏’ဟု ယုံမှားသလော၊ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်။ ပါစိတ်အာပတ်။ ပါဋိဒေသနီအာပတ်။ ဒုက္ကဋ်အာပတ်။ ‘ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်သို့ ရောက်၏ ’ဟု ယုံမှားသလော၊ ရဟန်းယောကျာ်း၏ စကားကို ကြား၍ ယုံမှားသလော၊ ရဟန်းမိန်းမ၏ စကားကို ကြား၍ ယုံမှား သလော၊ သိက္ခမာန်၏ စကားကို ကြား၍ ယုံမှားသလော၊ သာမဏေယောကျာ်း၏စကားကို ကြား၍ ယုံမှားသလော၊ သာမဏေမိန်းမ၏ စကားကို ကြား၍ ယုံမှားသလော၊ ဥပါသကာ၏ စကားကို ကြား၍ ယုံမှားသလော၊ ဥပါသိကာမ၏ စကားကို ကြား၍ ယုံမှားသလော၊ မင်းတို့၏ စကားကို ကြား၍ ယုံမှားသလော၊ မင်းအမတ်တို့၏ စကားကို ကြား၍ ယုံမှားသလော၊ တိတ္ထိတို့၏ စကားကို ကြား၍ ယုံမှားသလော၊ တိတ္ထိတပည့်တို့၏ စကားကို ကြား၍ ယုံမှားသလော”ဟု မေးမြန်းရာ၏။ ထိုရဟန်းက “ငါ့သျှင် ငါသည် ဤရဟန်းအား ယုံမှားသဖြင့် ပဝါရဏာကို ထားသည် မဟုတ်၊ စင်စစ်သော်ကား အဘယ့်ကြောင့် ငါသည် ဤရဟန်းအား ပဝါရဏာထားရသနည်းဟု ငါသည်လည်း မသိပါ”ဟု အကယ်၍ ပြောဆိုငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ စောဒနာတတ်သော ထိုရဟန်းသည် မေး စိစစ်သဖြင့် ပညာရှိ သီတင်းသုံးဖော်တို့၏ စိတ်ကို မနှစ်သက်စေငြားအံ့ “စောဒနာအပ်သော ရဟန်းကို မကဲ့ရဲ့အပ် (စွပ်စွဲခြင်းကို မပြုအပ်) ”ဟု ဆိုခြင်းငှါ သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ စောဒနာတတ်သော ထိုရဟန်းသည် မေးစိစစ်သဖြင့် ပညာရှိသီတင်းသုံးဖော် တို့၏ စိတ်ကို နှစ်သက်စေငြားအံ့ “စောဒနာအပ်သော ရဟန်းကို ကဲ့ရဲ့အပ်သော အပြစ်နှင့်တကွ ဖြစ်၏ (စွပ်စွဲခြင်းကို ပြုအပ်၏) ”ဟု ဆိုခြင်းငှါ သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ စောဒနာတတ်သော ထိုရဟန်းသည် (မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း) အရင်း မရှိသော ပါရာဇိကအာပတ်ဖြင့် စွပ်စွဲသည်ကို ဝန်ခံငြားအံ့၊ သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ တင်၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ စောဒနာတတ်သော ထိုရဟန်းသည် (မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း) အရင်း မရှိသော သံဃာဒိသိသ်အာပတ်ဖြင့် စွပ်စွဲသည်ကို ဝန်ခံငြားအံ့၊ တရားအားလျော်စွာ ကုစားစေ၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ စောဒနာတတ်သော ထိုရဟန်းသည် (မြင်ခြင်း ကြားခြင်း ယုံမှားခြင်း) အရင်း မရှိသော ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်ဖြင့်။ ပါစိတ်။ ပါဋိဒေသနီ။ ဒုက္ကဋ်။ ဒုဗ္ဘာသီ အာပတ်ဖြင့် စွပ်စွဲသည်ကို ဝန်ခံ ငြားအံ့၊ တရားအားလျော်စွာ ကုစားစေ၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ စောဒနာအပ်သော ထိုရဟန်းသည် “ပါရာဇိကအာပတ်သို့ ရောက်၏”ဟု ဝန်ခံငြားအံ့၊ ဖျက်ဆီး၍ ‘လူထွက်စေ၍’ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ စောဒနာ အပ်သော ထိုရဟန်းသည် “သံဃာဒိသိသ်အာပတ်သို့ ရောက်၏”ဟု ဝန်ခံငြားအံ့၊ သံဃာဒိသိသ်အာပတ် သို့ တင်၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ စောဒနာအပ်သော ထိုရဟန်းသည် ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်။ ပါဋိဒေ သနီ။ ဒုက္ကဋ်။ ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်သို့ ရောက်၏”ဟု ဝန်ခံငြားအံ့၊ တရားအား လျော်စွာ ကုစားစေ၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်။

It may happen on the invitation day that a monk cancels another monk’s invitation. If other monks know about the first monk: ‘This venerable is impure in bodily conduct, verbal conduct, and livelihood; he’s ignorant and incompetent, incapable of answering properly when questioned,’ then they should press him by saying, ‘Enough. No more arguing and disputing,’ and the Sangha should then do the invitation ceremony. It may happen on the invitation day that a monk cancels another monk’s invitation. If other monks know about the first monk: ‘This venerable is pure in bodily conduct, but impure in verbal conduct and livelihood; he’s ignorant and incompetent, incapable of answering properly when questioned,’ then they should press him by saying, ‘Enough. No more arguing and disputing,’ and the Sangha should then do the invitation ceremony. It may happen on the invitation day that a monk cancels another monk’s invitation. If other monks know about the first monk: ‘This venerable is pure in bodily conduct and verbal conduct, but impure in livelihood; he’s ignorant and incompetent, incapable of answering properly when questioned,’ then they should press him by saying, ‘Enough. No more arguing and disputing,’ and the Sangha should then do the invitation ceremony. It may happen on the invitation day that a monk cancels another monk’s invitation. If other monks know about the first monk: ‘This venerable is pure in bodily conduct, verbal conduct, and livelihood; but he’s ignorant and incompetent, incapable of answering properly when questioned,’ then they should press him by saying, ‘Enough. No more arguing and disputing,’ and the Sangha should then do the invitation ceremony.” Questioning of the accusing monk “It may happen on the invitation day that a monk cancels another monk’s invitation. If other monks know about the first monk: ‘This venerable is pure in bodily conduct, verbal conduct, and livelihood; he’s knowledgeable and competent, capable of answering properly when questioned,’ then they should say to him, ‘Are you canceling this monk’s invitation because he has failed in morality, in conduct, or in view?’ If he says, ‘I’m canceling it because he has failed in morality,’ ‘I’m canceling it because he has failed in conduct,’ or ‘I’m canceling it because he has failed in view,’ he should be asked, ‘Do you know what failure in morality is?’ ‘Do you know what failure in conduct is?’ or ‘Do you know what failure in view is?’ If he says, ‘I do,’ he should be asked what they are. If he says, ‘The four offenses entailing expulsion and the thirteen entailing suspension are failure in morality,’ ‘The serious offenses, the offenses entailing confession, the offenses entailing acknowledgment, the offenses of wrong conduct, and the offenses of wrong speech are failure in conduct,’ ‘Wrong views and extreme views are failure in view,’ he should be asked, ‘Are you canceling this monk’s invitation because of what you’ve seen, what you’ve heard, or what you suspect?’ If he says, ‘I’m canceling it because of what I’ve seen,’ ‘I’m canceling it because of what I’ve heard,’ or ‘I’m canceling it because of what I suspect,’ he should be asked, ‘Since you’re canceling this monk’s invitation because of what you’ve seen, what have you seen? How did you see it? When did you see it? Where did you see it? Did you see him commit an offense entailing expulsion, an offense entailing suspension, a serious offense, an offense entailing confession, an offense entailing acknowledgment, an offense of wrong conduct, or an offense of wrong speech? Where were you? Where was this monk? What were you doing? What was this monk doing?’ If he says, ‘I didn’t cancel this monk’s invitation because of what I’ve seen, but because of what I’ve heard,’ he should be asked, ‘Since you’re canceling this monk’s invitation because of what you’ve heard, what have you heard? How did you hear it? When did you hear it? Where did you hear it? Did you hear that he has committed an offense entailing expulsion, an offense entailing suspension, a serious offense, an offense entailing confession, an offense entailing acknowledgment, an offense of wrong conduct, or an offense of wrong speech? Did you hear it from a monk, a nun, a trainee nun, a novice monk, a novice nun, a male lay follower, or a female lay follower? Or did you hear it from kings, a king’s officials, the monastics of another religion, or the lay followers of another religion?’ If he says, ‘I didn’t cancel this monk’s invitation because of what I’ve heard, but because of what I suspect,’ he should be asked, ‘Since you’re canceling this monk’s invitation because of suspicion, what do you suspect? How do you suspect it? When did you suspect it? Where did you suspect it? Do you suspect that he has committed an offense entailing expulsion, an offense entailing suspension, a serious offense, an offense entailing confession, an offense entailing acknowledgment, an offense of wrong conduct, or an offense of wrong speech? Do you suspect it after hearing about it from a monk, a nun, a trainee nun, a novice monk, a novice nun, a male lay follower, or a female lay follower? Or do you suspect it after hearing about it from kings, a king’s officials, the monastics of another religion, or the lay followers of another religion?’ He might say, ‘I didn’t cancel this monk’s invitation because of what I suspect. I don’t know why I canceled his invitation.’ If the accusing monk, when questioned, isn’t able to satisfy his discerning fellow monastics, they should conclude, ‘The accused monk is improperly accused.’ But if the accusing monk, when questioned, is able to satisfy his discerning fellow monastics, they should conclude, ‘The accused monk is properly accused.’ If the accusing monk admits to a groundless charge of an offense entailing expulsion, he should be charged with an offense entailing suspension. The Sangha should then do the invitation ceremony. If the accusing monk admits to a groundless charge of an offense entailing suspension, he should be dealt with according to the rule. The Sangha should then do the invitation ceremony. If the accusing monk admits to a groundless charge of a serious offense, an offense entailing confession, an offense entailing acknowledgment, an offense of wrong conduct, or an offense of wrong speech, he should be dealt with according to the rule. The Sangha should then do the invitation ceremony. If the accused monk admits to having committed an offense entailing expulsion, he should be expelled. The Sangha should then do the invitation ceremony. If the accused monk admits to having committed an offense entailing suspension, he should be charged with that offense. The Sangha should then do the invitation ceremony. If the accused monk admits to having committed a serious offense, an offense entailing confession, an offense entailing acknowledgment, an offense of wrong conduct, or an offense of wrong speech, he should be dealt with according to the rule. The Sangha should then do the invitation ceremony.” 23. Grounds for a serious offense, etc.

၁၄၂-ထုလ္လစ္စဥ်းဝတ္ထုစသည် ၂၃၈။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပဝါရဏာနေ့၌ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်သို့ ရောက်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် သံဃာဒိသိသ် အာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်ဟု အယူရှိသော ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို သင့်တင့် လျောက်ပတ်သော အရပ်သို့ ဖဲစေ၍ တရားအားလျော်စွာ ကုစားစေလျက် သံဃာသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် “ငါ့သျှင်တို့ ထိုရဟန်းသည် သင့်ရောက်သော အာပတ်ကို တရားအားလျော်စွာ ကုစားပြီးပါပြီ၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရာ၏”ဟု (ပြောဆိုရာ၏)။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပဝါရဏာနေ့၌ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်သို့ ရောက်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည်ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ပါစိတ်အာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏။ပ။ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ပါဋိဒေသနီအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏။ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ဒုက္ကဋ်အာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏။ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ထုလ္လစ္စဥ်း အာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်ဟု အယူရှိသော ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အရပ်သို့ ဖဲစေ၍ တရားအားလျော်စွာ ကုစားစေလျက် သံဃာသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် “ငါ့သျှင်တို့ ထိုရဟန်းသည် သင့်ရောက်သော အာပတ်ကို တရားအားလျော်စွာ ကုစားပြီးပါပြီ၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရာ၏”ဟု (ပြောဆိုရာ၏)။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပဝါရဏာနေ့၌ ပါစိတ်အာပတ်သို့ ရောက်၏၊။ပ။ ပါဋိဒေသနီအာပတ်သို့ ရောက်၏။ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့ ရောက်၏။ ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်သို့ ရောက်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် သံဃာဒိသိသ်အာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အကြင်ရဟန်းတို့သည် ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ ရဟန်းတို့ ထိုဒုဗ္ဘာသီအာပတ်ဟု အယူရှိသော ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အရပ်သို့ ဖဲစေ၍ တရားအား လျော်စွာ ကုစားစေလျက် သံဃာသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် “ငါ့သျှင်တို့ ထိုရဟန်းသည် သင့်ရောက်သော အာပတ်ကို တရားအားလျော်စွာ ကုစားပြီးပါပြီ၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရာ၏ဟု (ပြောဆိုရာ၏)။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပဝါရဏာနေ့၌ ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်သို့ ရောက်၏၊။ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏။ပ။ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ပါစိတ် အာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏။ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ပါဋိဒေသနီအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏။ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ဒုက္ကဋ်အာပတ်ဟု အယူရှိကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဒုဗ္ဘာသီအာပတ်ဟု အယူရှိသော ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အရပ်သို့ ဖဲစေ၍ တရားအားလျော်စွာ ကုစားစေလျက် သံဃာသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် “ငါ့သျှင်တို့ ထိုရဟန်းသည် သင့်ရောက်သော အာပတ်ကို တရားအားလျော်စွာ ကုစားပြီးပါပြီ၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရာ၏”ဟု (ပြောဆိုရာ၏)။

“On the invitation day, a monk may have committed a serious offense. Some monks regard it as a serious offense, but others as an offense entailing suspension. The monks who regard it as a serious offense should take that monk aside and deal with him according to the rule. They should then approach the Sangha and say: ‘This monk has made amends for the offense he has committed. If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony.’ On the invitation day, a monk may have committed a serious offense. Some monks regard it as a serious offense, but others as an offense entailing confession. … Some monks regard it as a serious offense, but others as an offense entailing acknowledgment. … Some monks regard it as a serious offense, but others as an offense of wrong conduct. … Some monks regard it as a serious offense, but others as an offense of wrong speech. The monks who regard it as a serious offense should take that monk aside and deal with him according to the rule. They should then approach the Sangha and say: ‘This monk has made amends for the offense he has committed. If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony.’ On the invitation day, a monk may have committed an offense entailing confession. … an offense entailing acknowledgment. … an offense of wrong conduct. … an offense of wrong speech. Some monks regard it as an offense of wrong speech, but others as an offense entailing suspension. The monks who regard it as an offense of wrong speech should take that monk aside and deal with him according to the rule. They should then approach the Sangha and say: ‘This monk has made amends for the offense he has committed. If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony.’ On the invitation day, a monk may have committed an offense of wrong speech. Some monks regard it as an offense of wrong speech, but others as a serious offense. … Some monks regard it as an offense of wrong speech, but others as an offense entailing confession. … Some monks regard it as an offense of wrong speech, but others as an offense entailing acknowledgment. … Some monks regard it as an offense of wrong speech, but others as an offense of wrong conduct. The monks who regard it as an offense of wrong speech should take that monk aside and deal with him according to the rule. They should then approach the Sangha and say: ‘This monk has made amends for the offense he has committed. If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony.’” 24. Setting aside an offense, etc.

၁၄၃-ဝတ္ထုကို ထားခြင်းစသည် ၂၃၉။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပဝါရဏာနေ့ဝယ် သံဃာ့အလယ်၌ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤအကြောင်းအရာသည် ထင်၏၊ ပုဂ္ဂိုလ်သည် မထင်၊ အကယ် ၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ အကြောင်းအရာကို ထား၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရာ၏”ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် စင်ကြယ်သော ရဟန်းတို့အား ပဝါရဏာကို ပညတ်တော်မူ၏၊ အကယ်၍ အကြောင်းအရာသာ ထင်၍ ပုဂ္ဂိုလ်မထင်အံ့၊ ယခုပင် ထိုအကြောင်းအရာဖြင့် ယုံမှားရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပြောဆိုလော့”ဟု (ပြောဆိုရာ၏)။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပဝါရဏာနေ့ဝယ် သံဃာ့အလယ်၌ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ထင်၏၊ အကြောင်းအရာသည် မထင်၊ အကယ် ၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ထား၍ သံဃာသည့်ပဝါရဏာပြုရာ၏”ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ညီညွတ်သော ရဟန်းတို့ အား ပဝါရဏာကို ပညတ်တော်မူ၏၊ အကယ်၍ ပုဂ္ဂိုလ်သာ ထင်၍ အကြောင်းအရာ မထင်ငြားအံ့၊ ယခုပင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ အပြစ်ကို ပြောဆိုလော့”ဟု (ပြောဆိုရာ၏)။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ပဝါရဏာနေ့ဝယ် သံဃာ့အလယ်၌ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ဤအကြောင်းအရာသည်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း ထင်၏၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ အကြောင်းအရာကိုလည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်းကောင်း ထား၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရာ၏”ဟု ဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်း ကို “ငါ့သျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် စင်ကြယ်သော ရဟန်းတို့အားလည်းကောင်း၊ ညီညွတ်သော ရဟန်းတို့ အားလည်းကောင်း ပဝါရဏာကို ပညတ်တော်မူ၏၊ အကယ်၍ အကြောင်းအရာသည်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း ထင်ငြားအံ့၊ ယခုပင် ထိုအကြောင်းအရာနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပြောဆိုလော့”ဟု (ပြောဆို ရာ၏)။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ပဝါရဏာ၏ ရှေး၌ အကြောင်းအရာထင်၍ ပဝါရဏာ၏ နောက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ထင် ငြားအံ့၊ စောဒနာခြင်းငှာ သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ပဝါရဏာ၏ ရှေး၌ ပုဂ္ဂိုလ်ထင်၍ ပဝါရဏာ၏ နောက်မှ အကြောင်းအရာ ထင်ငြားအံ့၊ စောဒနာခြင်းငှာ သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ပဝါရဏာ၏ ရှေး၌ အကြောင်းအရာသည်လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း ထင်ငြားအံ့၊ ထိုဆုံးဖြတ်ခြင်းကို အကယ်၍ ပဝါရဏာပြုပြီးမှ ချောက်ချားငြားအံ့၊ ချောက်ချားခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

“It may happen on the invitation day that a monk announces in the midst of the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. I know about an offense, but not who the offender is. If the Sangha is ready, it should set aside the offense and then do the invitation ceremony.’ They should say to him, ‘The Buddha has laid down a rule that the invitation ceremony is for those who are pure. If you know the offense, but not the offender, then say now who it is that you suspect.’ It may happen on the invitation day that a monk announces in the midst of the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. I know of an offender, but not what the offense is. If the Sangha is ready, it should do the invitation ceremony without the offender.’ They should say to him, ‘The Buddha has laid down a rule that the invitation ceremony should be done in a complete assembly. If you know the offender, but not the offense, then say now what it is that you suspect.’ It may happen on the invitation day that a monk announces in the midst of the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. I know of an offender and his offense. If the Sangha is ready, it should set aside the offense and then do the invitation ceremony without the offender.’ They should say to him, ‘The Buddha has laid down a rule that the invitation ceremony should be done in a complete assembly by those who are pure. If you know an offender and their offense, then say now what they are.’ If the offense is known about before the invitation ceremony, but the offender only afterwards, the offender should be corrected. If the offender is known about before the invitation ceremony, but the offense only afterwards, the offender should be corrected. If both the offense and the offender are known about before the invitation ceremony, and someone reopens the case after the invitation ceremony has been done, he commits an offense entailing confession for the reopening.” 25. Creators of quarrels, etc.

၁၄၄-ငြင်းခုံခြင်းကိုပြုခြင်း ၂၄၀။ တစ်ရံရောအခါ မြင်ဖူးကာမျှ အဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်ကြသော အတူသုံးဆောင်ဖော် သုံးဆောင် ဖက် အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကြသော များစွာသော ရဟန်းတို့သည် ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်၌ ကျောင်းတစ် ကျောင်းဝယ် ဝါကပ်ကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့၏ အနီးအပါး၌ မျက်ကွယ်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော မျက်မှောက်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော များစွာသောစကားကို ဆိုတတ်ကုန်သော သံဃာ၌ အဓိကရုဏ်းကို ပြုတတ်ကုန်သော တစ်ပါးသော ရဟန်းတို့သည် “ငါတို့သည် ထိုဝါကျွတ်သော ရဟန်းတို့၏ ပဝါရဏာပြုရာ၌ ပဝါရဏာကို ထား၁ကုန်အံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်ကာ) ဝါကပ်ကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါတို့၏ အနီးအပါး၌ မျက်ကွယ်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော မျက်မှောက် ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ကိုယ်ထိလက်ရောက်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော များစွာသော စကား ကို ဆိုတတ်ကုန်သော သံဃာ၌ အဓိကရုဏ်းကို ပြုတတ်ကုန်သော တစ်ပါးသော ရဟန်းတို့သည် ငါတို့သည် ထိုဝါကျွတ်သော ရဟန်းတို့၏ ပဝါရဏာပြုရာ၌ ပဝါရဏာကို ထားကုန်အံ့ဟု ကြံ၍ ဝါကပ်ကုန် သတတ်”ဟု ကြားကုန်၏၊ အဘယ်သို့လျှင် ငါတို့သည် ကျင့်အပ်ပါသနည်းဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မြင်ဖူးကာမျှ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကြသော အတူသုံးဆောင်ဖော်သုံးဆောင်ဖက် အဆွေ ခင်ပွန်းဖြစ်ကြသော များစွာသော ရဟန်းတို့သည် ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် ဝါကပ်ကုန်၏။ ထိုရဟန်း တို့၏ အနီးအပါး၌ မျက်ကွယ်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော မျက်မှောက်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ကိုယ်ထိလက်ရောက်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော များစွာသော စကားကို ဆိုတတ်ကုန်သော သံဃာ၌ အဓိကရုဏ်းကို ပြုတတ်ကုန်သော တစ်ပါးသော ရဟန်းတို့သည် “ငါတို့သည် ထိုဝါကျွတ်သော ရဟန်း တို့၏ ပဝါရဏာပြုရာ၌ ပဝါရဏာကို ထားကုန်အံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်ကာ)ဝါကပ်ကုန်အံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုမြင်ဖူးကာမျှ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကြသော အတူသုံးဆောင်ဖော် သုံးဆောင်ဖက် အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကြသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ်သို့လျှင် ငါတို့သည် ထိုငြင်းခုံခြင်းကို ပြုသောရဟန်းတို့မှ ရှေးဦးစွာ ပဝါရဏာ ပြုရပါကုန်အံ့နည်း”ဟု (နှလုံးပိုက်ကာ) နှစ်ဥပုသ် သုံးဥပုသ်တို့ကို စာတုဒ္ဒသီ ဥပုသ်တို့ဟု ပြုစိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ မျက်ကွယ်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော မျက်မှောက် ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော များစွာသော စကားကို ဆိုတတ်ကုန်သော သံဃာ၌ အဓိကရုဏ်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုကျောင်းသို့ လာကုန်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် လျင်လျင်မြန်မြန် စည်းဝေးစေပြီးလျှင် ပဝါရဏာပြုရမည်၊ ပဝါရဏာပြုပြီးနောက် “ငါ့သျှင်တို့ ငါတိုု့သည် ပဝါရဏာပြုပြီးကုန်ပြီ၊ အသျှင်တို့သည် အောက်မေ့ကုန်သည့်အတိုင်း ပြုကုန်လော့”ဟု (ပြောဆိုရမည်)။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ မျက်ကွယ်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော မျက်မှောက်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော များစွာသော စကားကို ဆိုတတ်ကုန်သော သံဃာ၌ အဓိကရုဏ်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ထိုရဟန်းတို့သည် မစီမံဘဲ ထိုကျောင်းသို့ လာကုန် ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် နေရာကို ခင်းရမည်၊ ခြေဆေးရေ ခြေဆေးအင်းပျဥ် ခြေပွတ်အိုးခြမ်းကို အနီး၌ ထားရမည်၊ ခရီးဦးကြိုပြုကာ သပိတ်သင်္ကန်းကို လှမ်းယူရမည်၊သောက်ရေဖြင့် မေးရမည်၊ ထိုရဟန်းတို့အား ပြောကြားပြီးလျှင် သိမ်ပသို့ သွား၍ ပဝါရဏာပြုရမည်။ ပဝါရဏာပြုပြီးနောက် “ငါ့သျှင်တို့ ငါတိုု့သည် ပဝါရဏာပြုပြီးကုန်ပြီ၊ အသျှင်တို့သည် အောက် မေ့သည့်အတိုင်း ပြုကုန်လော့”ဟု ပြောဆိုရမည်။ ဤသို့ သိမ်ပသို့ သွားသဖြင့် ထိုပဝါရဏာကို ပြုခြင်းငှါ အကယ်၍ ရငြားအံ့၊ ဤသို့ ရခြင်းသည် ကောင်း၏။ အကယ်၍ မရငြားအံ့၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ကျောင်းနေရဟန်းသည် ကျောင်းနေရဟန်းတို့ကို သိစေရမည်- “အသျှင်ဘုရားတို့ ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူကုန်လော့၊ အကယ်၍ အသျှင်ဘုရားတို့အား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ ယခုအခါ၌ ဥပုသ်ပြုကုန်အံ့၊ ပါတိမောက်ပြကုန်အံ့၊ လာလတ္တံ့သော သီတင်းကျွတ်လကွယ်နေ့၌ ပဝါရဏာပြုကုန်အံ့”ဟု (သိစေရမည်)။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ မျက်ကွယ်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော မျက်မှောက်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော များစွာသော စကားကို ဆိုတတ်ကုန်သော သံဃာ၌ အဓိကရုဏ်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုအာဝါသိကရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ တောင်းပန်ပါ၏၊ ယခုပင် ငါတို့အား ပဝါရဏာကို ပြုကုန်လော့”ဟု ဆိုကုန်ငြားအံ့၊ ထိုငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ သင်တို့သည် ငါတို့၏ ပဝါရဏာကို အစိုးမရကုန်၊ ငါတို့သည် ပဝါရဏာမပြုကုန်သေး”ဟု ပြောဆိုရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ မျက်ကွယ်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော မျက်မှောက်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော များစွာသော စကားကို ဆိုတတ်ကုန်သော သံဃာ၌ အဓိကရုဏ်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုအချိန်အခါကို ဆိုင်းငံ့၍ နေကုန် ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ကျောင်းနေရဟန်းသည် ကျောင်းနေရဟန်းတို့ကို သိစေရမည်- “အသျှင်ဘုရားတို့ ကျောင်းနေရဟန်းတို့သည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူကုန်လော့၊ အကယ်၍ အသျှင်ဘုရားတို့အား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ ယခုအခါ၌ ဥပုသ်ပြုကုန်အံ့၊ ပါတိမောက်ပြကုန်အံ့၊ လာမည့် တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့၌ ပဝါရဏာပြုကုန်အံ့”ဟု (သိစေရမည်)။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ မျက်ကွယ်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော မျက်မှောက်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ့်ကုန်သော ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော များစွာသော စကားကို ဆိုတတ်ကုန်သော သံဃာ၌ အဓိကရုဏ်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုအာဝါသိကရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင် တို့ တောင်းပန်ပါ၏၊ ယခုပင် ငါတို့အား ပဝါရဏာကို ပြုကုန်လော့”ဟု ပြောဆိုကုန်ငြားအံ့၊ ထိုငြင်းခုံခြင်း ကို ပြုတတ်သော ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ သင်တို့သည် ငါတို့၏ ပဝါရဏာကို အစိုးမရကုန်၊ ငါတို့သည် ပဝါရဏာ မပြုကုန်သေး”ဟု ပြောဆိုရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ မျက်ကွယ်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော မျက်မှောက်ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ကိုယ်ထိလက်ရောက် ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော များစွာသော စကားကို ဆိုတတ်ကုန်သော သံဃာ၌ အဓိကရုဏ်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုလာမည့် တန်ဆောင်မုန်း လပြည့်နေ့ကို ဆိုင်းငံ့၍ နေကုန်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုအားလုံးသော ရဟန်းတို့သည် ကုမုဒြာကြာပွင့်ချိန် မိုးလေးလအဆုံး လာမည့်တန်ဆောင်မုန်း လပြည့်နေ့၌ အလိုမရှိဘဲ ပဝါရဏာပြုရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုသည်ရှိသော် နာဖျားသော ရဟန်းသည် မနာမဖျားသော ရဟန်းအား ပဝါရဏာကို ထားငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “အသျှင်သည် နာဖျား၏၊ နာဖျားသော ရဟန်းသည် မေးစိစစ်ခြင်းကို မခံနိုင်ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ငါ့သျှင် အကြင် မျှလောက် အနာမရှိသည် ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုမျှလောက်တိုင်အောင် ဆိုင်းငံ့ပါဦးလော့၊ အနာမရှိသောအခါ စောဒနာလိုသည်ရှိသော် စောဒနာရလတ္တံ့”ဟု ပြောဆိုရာ၏။ ဤသို့ ပြောဆိုအပ်ပါလျက် အကယ်၍ စောဒနာငြားအံ့၊ (သိက္ခာပုဒ်ကို) မရိုသေခြင်းကြောင့် ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုသည်ရှိသော် မနာမဖျားသော ရဟန်းသည် နာဖျားသော ရဟန်းအား ပဝါရဏာထားငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် ဤရဟန်းသည် နာဖျား၏၊ နာဖျားသော ရဟန်းသည် မေးစိစစ်ခြင်းကို မခံနိုင်ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ငါ့သျှင် အကြင်မျှလောက် ဤရဟန်းသည် အနာမရှိသည် ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုမျှလောက်တိုင်အောင် ဆိုင်းငံ့ပါဦးလော့၊ အနာမရှိသောအခါ စောဒနာလိုက စောဒနာရလတ္တံ့”ဟု ပြောဆိုရာ၏။ ဤသို့ ပြောဆိုပါလျက် အကယ်၍ စောဒနာငြားအံ့၊ (သိက္ခာပုဒ်ကို) မရိုသေခြင်းကြောင့် ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုသည်ရှိသော် နာဖျားသော ရဟန်းသည် နာဖျားသော ရဟန်းအား ပဝါရဏာ ထားငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “အသျှင်တို့သည် နာဖျားကုန်၏၊ နာဖျားသော ရဟန်းသည် မေးစိစစ်ခြင်းကို မခံနိုင်ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူ၏၊ ငါ့သျှင်တို့ အကြင်မျှလောက် အနာမရှိသည် ဖြစ်လတ္တံ့၊ ထိုမျှလောက်တိုင်အောင် ဆိုင်းငံ့ပါဦးလော့၊ အနာ မရှိသောအခါ စောဒနာလိုက စောဒနာရလတ္တံ့”ဟု ပြောဆိုရာ၏။ ဤသို့ ပြောဆိုပါလျက် အကယ်၍ စောဒနာငြားအံ့၊ (သိက္ခာပုဒ်ကို) မရိုသေခြင်းကြောင့် ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုသည်ရှိသော် မနာမဖျားသော ရဟန်းသည် မနာမဖျားသော ရဟန်းအား ပဝါရဏာကို ထားငြားအံ့၊ နှစ်ပါးသော ရဟန်းတို့ကို သံဃာသည် စိစစ်၍ မေးမြန်းပြီးလျှင် တရားအားလျော်စွာ ကုစားစေ၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာပြုရမည်ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ ၁။ ထား- တန့်ရပ်ထားခြင်း။ ၂။ နှစ်ဥပုသ်ဟူသည် တော်သလင်းလပြည့်နေ့ ၄င်းလကွယ်နေ့ နှစ်ဥပုသ်ကို ရှာကာ စာတုဒ္ဒသီဥပုသ် ပြုရမည်၊ သုံးဥပုသ်ဟူသည် ဝါခေါင်လကွယ်နေ့ ဥပုသ်ကို ထည့်သဖြင့် သုံးဥပုသ်ကို စာတုဒ္ဒသီဥပုသ် ပြုရမည်ဟု ယူရမည်၊ ဤသို့ ဥပုသ်နေ့ကို ငင်သည်ရှိသော် သန္ဒိဋ္ဌ သမ္ဘတ္တပုဂ္ဂိုလ်တို့အား သီတင်းကျွတ်လပြည့် အဖိတ်နေ့သည် ပဝါရဏာနေ့ ဖြစ်၍ ပဝါရဏာ ပြုရာ၏။

At one time in a certain monastery in the Kosalan country, a number of monks who were friends had entered the rainy-season residence together. Other monks who were quarrelsome, argumentative, and creators of legal issues in the Sangha had entered the rains residence nearby. They said to one another, “At the invitation ceremony, when those monks have completed the rains residence, we’ll cancel their invitation.” The monks who were friends heard about this and wondered what to do. They told the Buddha. “In such a case, I allow those monks to do two or three observance-day ceremonies on the fourteenth day, with the aim of having their invitation ceremony before the other monks. If those quarrelsome and argumentative monks are on their way to the other monastery, the resident monks should gather quickly and do the invitation ceremony. When it has been done, they should say to the other monks, ‘Venerables, we have completed the invitation ceremony. Please do as you see fit.’ If those quarrelsome and argumentative monks arrive without prior notice, the resident monks should prepare seats and set out a foot stool, a foot scraper, and water for washing the feet. They should then go out to meet those monks, receive their bowls and robes, and ask if they want water to drink. Then, having distracted them, they should go outside the monastery zone and do the invitation ceremony there. When it has been done, they should say to the other monks, ‘Venerables, we have completed the invitation ceremony. Please do as you see fit.’ If they’re able to do this, it’s good. If not, then a resident monk who is competent and capable should inform the resident monks: ‘Please, venerables, I ask the resident monks to listen. If the venerables are ready, we’ll now do the observance-day ceremony and recite the Monastic Code, and we’ll do the invitation ceremony during the next waning phase of the moon.’ If the quarrelsome and argumentative monks say, ‘Please do the invitation ceremony with us now,’ they should be told, ‘You have no authority over our invitation ceremony. We won’t do the procedure for the time being.’ If the quarrelsome and argumentative monks stay on until the new moon, then a resident monk who is competent and capable should inform the resident monks: ‘Please, venerables, I ask the resident monks to listen. If the venerables are ready, we’ll now do the observance-day ceremony and recite the Monastic Code, and we’ll do the invitation ceremony during the next waxing phase of the moon.’ If the quarrelsome and argumentative monks say, ‘Please do the invitation ceremony with us now,’ they should be told, ‘You have no authority over our invitation ceremony. We won’t do the procedure for the time being.’ If the quarrelsome and argumentative monks stay on until the next full moon, then all the monks have no choice but to do the invitation ceremony on the day of Komudī, the fourth full moon of the rainy season.” Invitation with the sick “If, while you’re doing the invitation ceremony, a sick monk cancels the invitation of a healthy monk, you should tell him, ‘You’re sick. The Buddha has said that a sick monk can’t endure being questioned. Please wait until you’re healthy. If you then wish, you may accuse him.’ If, in spite of this, he still accuses the other, he commits an offense entailing confession for disrespect. If, while you’re doing the invitation ceremony, a healthy monk cancels the invitation of a sick monk, you should tell him, ‘This monk is sick. The Buddha has said that a sick monk can’t endure being questioned. Please wait until he’s healthy. If you then wish, you may accuse him.’ If, in spite of this, he still accuses the other, he commits an offense entailing confession for disrespect. If, while you’re doing the invitation ceremony, a sick monk cancels the invitation of a sick monk, you should tell him, ‘You’re both sick. The Buddha has said that a sick monk can’t endure being questioned. Please wait until you’re both healthy. If you then wish, you may accuse him.’ If, in spite of this, he still accuses the other, he commits an offense entailing confession for disrespect. If, while you’re doing the invitation ceremony, a healthy monk cancels the invitation of a healthy monk, you should question and examine both and deal with them according to the rule. The Sangha should then continue the invitation ceremony.” 26. Agreements about the invitation ceremony

၁၄၅-ပဝါရဏာဖြင့် သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်း ၂၄၁။ တစ်ရံရောအခါ ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်တို့တွင် ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် မြင်ဖူးကာမျှ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကုန်သော အတူသုံးဆောင်ဖော်သုံးဆောင်ဖက် အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကုန်သော များစွာသော ရဟန်းတို့သည် ဝါကပ်ကုန်၏။ ညီညီညွတ်ညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ နေကြသော ထိုရဟန်းတို့အား အမှတ်မရှိသော (သမထဝိပဿနာမှုဖြင့်) ချမ်းသာစွာ နေခြင်းကို ရ၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့အား “ညီညီညွတ်ညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ နေကုန်သော ငါတို့အား အမှတ်မရှိသော (သမထဝိပဿနာမှုဖြင့်) ချမ်းသာစွာ နေခြင်းကို ရ၏၊ အကယ်၍ ငါတို့သည် ယခုအခါ၌ ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုပြီးလျှင် ဒေသစာရီ လှည့် လည် ဖဲသွားကုန်ရာ၏၊ ဤသို့ သွားသည်ရှိသော် ငါတို့သည် ဤချမ်းသာစွာ နေခြင်းမှအပ ဖြစ်ကုန်အံ့၊ အဘယ်သို့လျှင် ငါတို့သည် ကျင့်အပ်ပါသနည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းဝယ် မြင်ဖူးကာမျှ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကုန်သော အတူသုံးဆောင်ဖော် သုံးဆောင်ဖက် အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကုန်သော များစွာသော ရဟန်းတို့သည် ဝါကပ်ကုန်၏။ ညီညီညွတ်ညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ နေကြသော ထိုရဟန်းတို့အား အမှတ်မရှိသော (သမထဝိပဿနာ မှုဖြင့်) ချမ်းသာစွာ နေခြင်းကို ရ၏။ ထိုသို့ရရာ၌ အကယ်၍ ရဟန်းတို့အား “ညီညီညွတ်ညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ နေကုန်သော ငါတို့အား အမှတ်မရှိသော (သမထဝိပဿနာမှုဖြင့်) ချမ်းသာစွာနေခြင်းကို ရ၏၊ အကယ်၍ ငါတို့သည် ယခုအခါ ပဝါရဏာပြုကုန်ငြားအံ့၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုပြီးလျှင် ဒေသစာရီ လှည့်လည် ဖဲသွားကုန်ရာ၏၊ ဤသို့ ဖဲသွားသည်ရှိသော် ငါတို့သည် ဤချမ်းသာစွာ နေခြင်းမှ အပဖြစ်ကုန်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ထိုရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာ သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်းကို ပြုခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ပြုရမည်၊ အားလုံးသော ရဟန်းတို့သည် တပေါင်းတည်း စည်းဝေး ရမည်၊ စည်းဝေးပြီးနောက် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်- “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ညီညီညွတ်ညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ နေကုန်သော ငါတို့အား အမှတ်မရှိသော (သမထ ဝိပဿနာ မှုဖြင့်) ချမ်းသာစွာ နေခြင်းကို ရ၏၊ အကယ်၍ ငါတို့သည် ယခုအခါ ပဝါရဏာ ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုပြီးလျှင် ဒေသစာရီ လှည့်လည်ဖဲသွားကုန်ရာ၏၊ ဤသို့ ဖဲသွားသည်ရှိသော် ငါတို့သည် ဤချမ်းသာစွာ နေခြင်းမှ အပဖြစ်ကုန်အံ့၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာ သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်း ကို ပြုရာ၏၊ ယခုအခါ၌ ဥပုသ်ပြုရာ၏၊ ပါတိမောက် ပြရာ၏၊ ကုမုဒြာကြာပွင့်ချိန် မိုးလေးလအဆုံး လာမည့် တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့၌ ပဝါရဏာပြုရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ ညီညီညွတ်ညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ နေကုန်သော ငါတို့အား အမှတ်မရှိသော (သမထဝိပဿနာ မှုဖြင့်) ချမ်းသာစွာ နေခြင်းကို ရ၏၊ အကယ်၍ ငါတို့သည် ယခုအခါ ပဝါရဏာ ပြုကုန်ငြားအံ့၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုပြီးလျှင် ဒေသစာရီ လှည့်လည်ဖဲသွားကုန်ရာ၏၊ ဤသို့ ဖဲသွားသည်ရှိသော် ငါတို့သည် ဤချမ်းသာစွာ နေခြင်းမှ အပဖြစ်ကုန်အံ့၊ သံဃာသည် ပဝါရဏာ သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်းကို ပြုရာ၏၊ ယခုအခါ၌ ဥပုသ်ပြုအံ့၊ ပါတိမောက်ပြအံ့၊ ကုမုဒြာကြာပွင့်ချိန် မိုးလေးလအဆုံး လာမည့်တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့၌ ပဝါရဏာပြုအံ့၊ ယခုအခါ၌ ဥပုသ်ပြုအံ့၊ ပါတိမောက်ပြအံ့၊ ကုမုဒြာကြာပွင့်ချိန် မိုးလေးလအဆုံး လာမည့်တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့၌ ပဝါရဏာပြုအံ့ဟု ပဝါရဏာ သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်းကို ပြုခြင်းကို အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ်နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း မရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ယခုအခါ ဥပုသ်ပြုအံ့၊ ပါတိမောက်ပြအံ့၊ ကုမုဒြာကြာပွင့်ချိန် မိုးလေးလအဆုံး လာမည့် တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့၌ ပဝါရဏာပြုအံ့ဟု ပဝါရဏာ သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်းကို ပြု အပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုကြောင့် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေရမည်)။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုကျောင်းနေ ရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာကို သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်းကို ပြုအပ်သည်ရှိသော် တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် “ငါ့သျှင်တို့ ငါသည် ဇနပုဒ်သို့ ဒေသစာရီ လှည့်လည် သွားလာခြင်းငှါ အလို ရှိ၏၊ ငါ့အား ဇနပုဒ်၌ ပြုဖွယ်ကိစ္စသည် ရှိ၏”ဟု ပြောဆိုငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် တောင်းပန်ပါ၏၊ ပဝါရဏာပြုပြီးမှ သွားပါလော့”ဟု ပြောဆိုရာ၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုရဟန်းသည် ပဝါရဏာပြုသည်ရှိသော် တစ်ပါးသော ရဟန်းအား ပဝါရဏာကို ထားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် သင်သည် အကျွန်ုပ်၏ ပဝါရဏာကို အစိုးမရ၊ ငါသည် ပဝါရဏာ မပြုသေး”ဟု ပြောဆိုရာ၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ပဝါရဏာပြုသော ထိုရဟန်းအား တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် ထိုရဟန်း၏ ပဝါရဏာ ကို ထားငြားအံ့၊ နှစ်ပါးသော ရဟန်းတို့ကို သံဃာသည် စိစစ်မေးမြန်းပြီးလျှင် တရားအား လျော်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုရဟန်းသည် ဇနပုဒ်၌ ထိုပြုဖွယ်ကိစ္စကို ပြီးဆုံးစေပြီးနောက် တစ်ဖန် ကုမုဒြာကြာ ပွင့်ချိန် မိုးလေးလအဆုံး တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်အတွင်း၌ ထိုကျောင်းသို့ ပြန်လာငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာ ပြုသည်ရှိသော် တစ်ပါးသော ရဟန်းသည် ထိုရဟန်း အား ပဝါရဏာကို ထားအံ့၊ ထိုရဟန်းကို “ငါ့သျှင် သင်သည် အကျွန်ုပ်၏ ပဝါရဏာကို အစိုးမရ၊ ငါသည် ပဝါရဏာ ပြုပြီးပြီ”ဟု ပြောဆိုရမည်။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ထိုရဟန်းတို့သည် ပဝါရဏာပြုသည်ရှိသော် ထိုရဟန်းသည် တစ်ပါးသော ရဟန်း၏ ပဝါရဏာကို ထားငြားအံ့၊ နှစ်ပါးသော ရဟန်းတို့ကို သံဃာသည် စိစစ်မေးမြန်းပြီးလျှင် တရား အားလျော်စွာ ကုစားစေ၍ သံဃာသည် ပဝါရဏာ ပြုရမည်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ စတုတ္ထ ပဝါရဏာက္ခန္ဓက ပြီး၏။ ၁၄၆-ထိုပဝါရဏာက္ခန္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ် ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်၌ ဝါကျွတ်သော ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော် ရန် ကြွလာခြင်း၊ နွား ဆိတ် တိတ္ထိတို့၏ နေခြင်းနှင့်တူသော မချမ်းသာသော နေခြင်း ကို ချမ်းသာစွာ နေကုန်၏ဟု ဝန်ခံခြင်း၊ အချင်းချင်း မဆန့်ကျင်သောအဖြစ် တိတ္ထိတို့၏ အကျင့်ကို ဆောက်တည်ခြင်းကို ကဲ့ရဲ့တော်မူခြင်း။ ပဝါရဏာပြုသော ရဟန်းတို့သည် မညီညွတ်ခြင်း ပဝါရဏာကံလေးပါး၊ နာသော ရဟန်း၊ အဆွေအမျိုးတို့သည် ဖမ်းခြင်း၊ မင်း ခိုးသူ သေသောက်ကြူး ရန်သူ ရဟန်း တို့က ဖမ်းခြင်း။ ငါးပါးသော ရဟန်း လေးပါးသော ရဟန်း သုံးပါးသော ရဟန်း နှစ်ပါးသော ရဟန်း တစ်ပါးသော ရဟန်းတို့ ပဝါရဏာပြုပုံ ပြုဟန်အကြောင်း၊ အာပတ်သင့်သော ရဟန်း အာပတ်၌ယုံမှားသော ရဟန်း အာပတ်သင့်သည်ကို အောက်မေ့ခြင်း သံဃာအားလုံး ယုုံမှားရှိခြင်း အလွန်များစွာသော ရဟန်းတို့လာခြင်း တူမျှသော ရဟန်းတို့လာခြင်း နည်းသော ရဟန်းတို့လာခြင်း။ ကျောင်းနေရဟန်းတို့အား စာတုဒ္ဒသီပဝါရဏာကို ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း၊ ကျောင်းနေ အာဂန္တုကတို့ရှိသောရဟန်း နှစ်ပါးသော နာနာသံဝါသက သမာနသံဝါသက ရဟန်းတို့ အကြောင်း၊ သွားသင့်ခြင်း ပဏ္ဍုက်ပရိသတ် စသည်ရှိသည့် နေရာ၌ ပဝါရဏာမပြု အပ်ခြင်း၊ ဆန္ဒပေးပြီး၍ သိုးလေပြီးမှ ပဝါရဏာပြုခြင်း။ လူရိုင်းဘေးတို့နှင့်တကွ ညဥ့်ကုန်ရခြင်းအကြောင်း၊ သည်းထန်စွာသော မိုးကြီး အကြောင်း သားရဲစသော အန္တရာယ်အကြောင်း၊ ဒွေဝါစိကပဝါရဏာကို ခွင့်မပြုခြင်း အကြောင်း၊ ငါတို့၏ ရှေ့ဦးစွာ ပဝါရဏာကို ထားခဲ့သော် ရဟန်းအား ပဝါရဏာ ထားသင့်, မထားသင့်အကြောင်း။ အဘယ်ဝတ္ထုကြောင့် ပဝါရဏာကို ထားသနည်း ဤသို့စသည်ကို ပြခြင်း၊ အဘယ် ဝိပ္ပတ္တိနည်း ‘အဘယ်ပျက်စီးခြင်းနည်း’ဟု မေးခြင်း၊ မြင်ခြင်းဖြင့် ထားသလော ကြားခြင်းဖြင့် ထားသလော ယုံမှားခြင်းဖြင့် ထားသလောဟု မေးခြင်း၊ စောဒနာတတ်သော ရဟန်းကို ပြခြင်း၊ စောဒနာအပ်သော ရဟန်းကို ပြခြင်း၊ ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် ဝတ္ထုကို ထားခြင်း၊ ငြင်းခုံခြင်းကို ပြုတတ်သော ရဟန်းကို ပြခြင်း၊ ပဝါရဏာကို သင်္ဂြိုဟ်ထောက် ပံ့ခြင်းကို ပြုခြင်း၊ ပဝါရဏာကို အစိုးမရခြင်း၊ ပဝါရဏာနေ့၌ ပဝါရဏာပြုရခြင်း၊ ဤကား အကျဥ်းချုပ်တည်း။ ဤပဝါရဏာက္ခန္ဓက၌ ဝတ္ထုပေါင်းကား လေးဆယ့်ခြောက်ဝတ္ထုတို့တည်း။ ပဝါရဏာက္ခန္ဓက ပြီး၏။

On one occasion in a certain monastery in the Kosalan country, a number of monks who were friends had entered the rainy-season residence together. While living together in peace and harmony, they were experiencing deep meditation. They considered this and thought, “If we do the invitation ceremony now, monks might set out wandering. We’ll then lose this deep meditation. So what should we do?” They told the Buddha. “In such a case, I allow those monks to make an agreement about the invitation ceremony. And it should be made like this. Everyone should gather in one place. A competent and capable monk should then inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. While living together in peace and harmony, we’re experiencing deep meditation. If we do the invitation ceremony now, monks might set out wandering. We’ll then lose this deep meditation. If the Sangha is ready, it should make an agreement about the invitation ceremony: we’ll now do the observance-day ceremony and recite the Monastic Code, and we’ll do the invitation ceremony on the day of Komudī, the fourth full moon of the rainy season. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. While living together in peace and harmony, we’re experiencing deep meditation. If we do the invitation ceremony now, monks might set out wandering. We’ll then lose this deep meditation. The Sangha makes an agreement about the invitation ceremony: we’ll now do the observance-day ceremony and recite the Monastic Code, and we’ll do the invitation ceremony on the day of Komudī, the fourth full moon of the rainy season. Any monk who approves of making this agreement about the invitation ceremony—that we’ll now do the observance-day ceremony and recite the Monastic Code and that we’ll do the invitation ceremony on the day of Komudī, the fourth full moon of the rainy season—should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has made an agreement about the invitation ceremony: we’ll now do the observance-day ceremony and recite the Monastic Code, and we’ll do the invitation ceremony on the day of Komudī, the fourth full moon of the rainy season. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’ If, when those monks have made an agreement about the invitation ceremony, a monk says, ‘I wish to go wandering in the country; I have business there,’ they should tell him, ‘That’s fine, but you have to do the invitation first.’ If, while that monk is doing the invitation, he cancels the invitation of another monk, the other monk should tell him, ‘You have no authority over my invitation until I invite.’ If, while that monk is doing the invitation, another monk cancels his invitation, the monks should question and examine both and deal with them according to the rule. If that monk finishes his business in the country and returns to that monastery before the full-moon day of Komudī, and if, while the monks are doing the invitation ceremony, a monk cancels the invitation of the monk who has returned, the monk who has returned should tell him, ‘You have no authority over my invitation; I’ve already done it.’ If, while the monks are doing the invitation ceremony, the monk who has returned cancels the invitation of another monk, the monks should question and examine both and deal with them according to the rule. The Sangha should then continue the invitation ceremony.” The fourth chapter on the invitation ceremony is finished. This is the summary: “Completed rains residence in Kosala, They went to see the Teacher; Living uncomfortably like animals, One another in the proper way. Inviting, and in the seat, Legal procedure, sick, relatives; King, and bandits, and scoundrels, So enemies of monks. Five, four, three, two, one, Committed, unsure, he remembered; The whole Sangha, unsure, Greater, and equal, smaller. Residents, fourteenth, Characteristics, belonging to a Buddhist sect, both; May go, not with seated, About giving consent, invitation. With primitive tribes, spent, storm, And threat, invitation; They refused, before their, And isn’t canceled, a monk’s. ‘Or why’, and what, Because of the seen, the heard, the suspected; The accuser, and the accused, Serious offense, offense, quarrel; And agreement about the invitation, One without authority, should invite.” In this chapter there are forty-six topics. The chapter on the invitation ceremony is finished.

၅-စမ္မက္ခန္ဓက ၁၄၇-သောဏကောဠိဝိသဝတ္ထု ၂၄၂။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ဂိဇ္ဈကုဋ်တောင်၌ သီတင်းသုံးနေ တော်မူသောအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် ရှစ်သောင်းသော ရွာတို့၌ စိုးမိုးအုပ်ချုပ်မင်း လုပ်နေ၏။ ထိုအခါ စမ္ပာမြို့ဝယ် ကောဠိဝိသအမျိုး၌ ဖြစ်သောသောဏမည်သော သူဌေးသားသည် နူးညံ့ သိမ့်မွေ့၏၊ ထိုသောဏ၏ ခြေဖဝါးအပြင်တို့၌ အမွေးတို့သည် ပေါက်ကုန်၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့ကို စည်းဝေးစေ၍ တစ်စုံတစ်ရာ ပြုဖွယ်ကိစ္စဖြင့် ကောဠိဝိသ အမျိုး၌ ဖြစ်သောသောဏ၏ အထံသိုု့ “သောဏ လာစေ၊သောဏ၏ လာခြင်းကို အလိုရှိ၏”ဟု တမန် စေလွှတ်၏။ ထိုအခါ ကောဠိဝိသအမျိုး၌ဖြစ်သောသောဏ၏ အမိအဖတို့သည် ကောဠိဝိသအမျိုး၌ဖြစ်သောသောဏကို “ချစ်သားသောဏ မင်းကြီးသည် သင်၏ ခြေတို့ကို ကြည့်ရှုလို၏၊ ချစ်သားသောဏ သင်သည် မင်းကြီးရှိရာ အရပ်သို့ ခြေတို့ကို မဆန့်လင့်၊ မင်းကြီး၏ ရှေ့၌ ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခွေသဖြင့် ထိုင်နေလော့၊ မင်းကြီးသည် ထိုင်နေသော သင်၏ ခြေတို့ကို မြင်လတ္တံ့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုအခါ ကောဠိဝိသအမျိုး၌ ဖြစ်သောသောဏကို ထမ်းစင်ဖြင့် ယူဆောင်ကုန်၏။ ထိုအခါ၌ ကောဠိဝိသအမျိုး၌ ဖြစ်သောသောဏသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးကို ရှိခိုးပြီးလျှင် မင်းကြီး၏ ရှေ့၌ ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခွေသဖြင့် ထိုင်နေ၏။ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် ကောဠိဝိသအမျိုး၌ဖြစ်သောသောဏ၏ ခြေဖဝါး အပြင်တို့၌ ပေါက်ရောက်သော အမွေးတို့ကို မြင်၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့ကို ပစ္စုပ္ပန်ဘဝ၌ ခံစားအပ်သော အကျိုးတို့ကို့ဆုံးမ၍ “အချင်းတို့ ပစ္စုပ္ပန်ဘဝ၌ ခံစားအပ်သော အကျိုးစီးပွါး၌ ငါသည် သင်တို့ကို ဆုံးမအပ်ကုန်ပြီ၊ သွားကုန်လော့၊ ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဆည်းကပ်ကုန်လော့၊ ထိုငါတို့၏ မြတ်စွာဘုရားသည် တမလွန် ဘဝ၌ဖြစ်သော အကျိုးစီးပွါး၌ ဆုံးမလတ္တံ့”ဟု (ဆို၍) လွှတ်လိုက်၏၊ ထို့နောက် ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့သည် ဂိဇ္ဈကုဋ်တောင်သို့ ချဥ်းကပ်ကုန်၏။ ထိုအခါ အသျှင်သာဂတသည် မြတ်စွာဘုရား၏ အလုပ်အကျွေးဖြစ်၏။ ထိုအခါ ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာ သားတို့သည် အသျှင်သာဂတထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ အသျှင်သာဂတကို “အသျှင်ဘုရား ဤရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့သည် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ ဤကျောင်းတော်သို့ ကပ်ရောက်လာပါကုန်၏၊ တောင်းပန်ပါသည် အသျှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ ရလိုပါကုန်၏”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ “ဒါယကာတို့ သင်တို့သည် ထိုသို့ ဖူးမြော်လိုကြမူ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားကို လျှောက်ချေဦးအံ့၊ အနည်းငယ် တစ်ခဏမျှ ဤအရပ်၌ နေကြပါဦးလော့”ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ အသျှင်သာဂတသည် ကြည့်ရှုနေကြသော ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့ ရှေ့၌ပင် ခင်းထားသော လှေကားဦးကျောက်ဖျာ၌ ငုပ်၍ မြတ်စွာဘုရား၏ ရှေ့တော်၌ ပေါ်လျက် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား ဤရှစ်သောင်းသော ရွာသားတိုု့သည် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ ဤကျောင်းတော်သို့ ကပ်ရောက်လာပါကုန်၏။ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် ယ္ခုအခါ၌ အချိန်အခါကို သိတော်မူပါလော့”ဟု လျှောက်၏။ “သာဂတ ထိုသို့ ဖူးမြော်လိုကြမူ သင်သည် ကျောင်းစွန်အရိပ်၌ နေရာကို ခင်းထားလော့”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု အသျှင်သာဂတသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင် အင်းပျဥ်ကို ယူ၍ မြတ်စွာဘုရား၏ ရှေ့တော်မှ ငုပ်၍ ကြည့်ရှုနေကြသော ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့ ရှေ့၌ပင် ခင်းထားသော လှေကားဦး ကျောက်ဖျာ၌ ပေါ်လျက် ကျောင်းစွန်အရိပ်၌ နေရာခင်းထား၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကျောင်းတော်မှ ထွက်၍ ကျောင်းစွန်အရိပ်ဝယ် ခင်းထားသော နေရာ၌ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့သည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့သည် အသျှင် သာဂတကိုသာလျှင် နှလုံးသွင်းကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားကိုကား နှလုံးမသွင်းကုန်။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့၏ စိတ်အကြံကို ကိုယ်တော်၏ စိတ်တော်ဖြင့် သိ၍ အသျှင် သာဂတကို “သာဂတ သို့ဖြစ်လျှင် သင်သည် အတိုင်းထက်အလွန် လူတို့၏ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးထက် လွန်မြတ်သော တရားဖြစ်သော တန်ခိုးပြာဋိဟာကို ပြလော့”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု အသျှင်သာဂတသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင် ကောင်း ကင်သို့ ပျံတက်၍ ရေးခြစ်မထင် ထက်ကောင်းကင်၌ စင်္ကြံလည်း သွား၏၊ ရပ်လည်းရပ်၏၊ ထိုင်လည်း ထိုင်၏၊ အိပ်ခြင်းကိုလည်း ပြု၏၊ အခိုးကိုလည်း လွှတ်၏၊ အလျှံကိုလည်း လွှတ်၏၊ ကွယ်လည်း ကွယ် ပျောက်၏၊ ထို့နောက် အသျှင်သာဂတသည် ရေးခြစ်မထင် ထက်ကောင်းကင်၌ လူတို့၏ ကုသိုလ်ကမ္မပထ တရား ဆယ်ပါးထက် လွန်မြတ်သော တရားဖြစ်သော များစွာသော တန်ခိုးပြာဋိဟာကို ပြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရား၏ ခြေတို့၌ ဦးခိုက်၍ မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်၏ ဆရာပါတည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် တပည့်ပါတည်း။ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်၏ ဆရာပါ တည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် တပည့်ပါတည်း”ဟု လျှောက်၏။ ထိုအခါ ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့သည် “အချင်းတို့ အံ့ဖွယ်ဖြစ်၏၊ မဖြစ်ဖူးမြဲဖြစ်၏၊ တပည့်သော်မှလည်း ဤသို့ တန်ခိုးကြီးသေး၏။ ဤသို့ အာနုဘော်ကြီးသေး၏၊ ဆရာမူကား သာလွန်၍ အံ့ဩ့ဖွယ် မဖြစ်ပါလော”ဟု (အောက်မေ့ကြကာ) မြတ်စွာဘုရားကိုသာလျှင် နှလုံးသွင်းကုန်၏၊ အသျှင်သာဂတ ကိုကား နှလုံးမသွင်းကုန်။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့၏ စိတ်အကြံကို ကိုယ်တော်၏ စိတ်ဖြင့် သိတော်မူ၍ အစဥ်အတိုင်းသော တရားစကားကို ဟောတော်မူ၏၊ ဤသည်တို့ကား အဘယ်နည်း- ဒါနနှင့်စပ်သောစကား သီလနှင့်စပ်သောစကား နတ်ပြည်နှင့်စပ်သောစကား ကာမဂုဏ်တို့၏ အပြစ် ယုတ်ညံ့ခြင်း ညစ်ညူးခြင်း (ကာမဂုဏ်) တို့မှ ထွက်မြောက်ခြင်း၌ အကျိုးတို့ကို ပြတော်မူ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့၌ ခံ့သောစိတ် နူးညံ့သောစိတ် အပိတ်အပင် ‘နီဝရဏမှ’ ကင်းသောစိတ် တက်ကြွသောစိတ် ယုံကြည်သောစိတ်ရှိသည်ကို သိတော်မူသောအခါ မြတ်စွာ ဘုရားတို့၏ ကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်သိမြင်ပြီးသော ‘သာမုက္ကံသိက’ တရားဒေသနာတော်ဖြစ်သော ဆင်းရဲခြင်း ‘ဒုက္ခသစ္စာ’ ကိုလည်းကောင်း ဆင်းရဲဖြစ်ကြောင်း ‘သမုဒယသစ္စာ’ ကိုလည်းကောင်း ဆင်းရဲချုပ်ရာ ‘နိရောဓ သစ္စာ’ ကိုလည်းကောင်း ဆင်းရဲချုပ်ရာသို့ ရောက်ကြောင်းလမ်းစဥ် ‘မဂ္ဂသစ္စာ’ ကိုလည်းကောင်း ပြတော်မူ၏၊ မည်းညစ်ခြင်းကင်း၍ ဖြူစင်သော အဝတ်သည် ဆိုးရည်ကို ကောင်းစွာ ခံယူရာသကဲ့သို့ ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့အား ထိုနေရာ၌ပင်လျှင် “ဖြစ်ခြင်း သဘောရှိသော တရားအလုံးစုံသည် ချုပ်ခြင်းသဘောရှိ၏”ဟု ကိလေသာမြူအညစ်အကြေးမှ ကင်းသော တရားမျက်စိ ‘သောတာပတ္တိမဂ်ဥာဏ်’ သည် ဖြစ်ပေါ်၏။ ထိုရှစ်သောင်းသောရွာသားတို့သည် တရားကို မြင်ပြီးသည်ဖြစ်၍ တရားသို့ ရောက်ပြီးသည်ဖြစ်၍ တရားကို သိပြီးသည်ဖြစ်၍ တရားသို့ သက်ဝင်ပြီးသည်ဖြစ်၍ ယုံမှားခြင်းကို ကူးမြောက်ပြီးသည်ဖြစ်၍ သို့လော သို့လော (တွေးတောခြင်း) ကင်းပြီးသည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်၌ ရဲရင့်ခြင်းသို့ ရောက်ပြီးသည်ဖြစ်၍ ဘုရားမှ တစ်ပါး ကိုးစားထိုက်သူ မရှိသည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားအား- “အသျှင်ဘုရား (တရားတော်သည်) အလွန်နှစ်သက်ဖွယ် ရှိပါပေ၏၊ အသျှင်ဘုရား (တရား တော်သည်) အလွန်နှစ်သက်ဖွယ် ရှိပါပေ၏၊ အသျှင်ဘုရား ဥပမာသော်ကား မှောက်ထားသည်ကို လှန်ဘိသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဖုံးလွှမ်းထားသည်ကို ဖွင့်လှစ်ဘိသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ မျက်စိလည်သော သူအား လမ်းမှန်ကို ပြောကြားဘိသကဲ့သို့လည်းကောင်း ‘မျက်စိရှိသော သူတို့သည် အဆင်းတို့ကို မြင်ကြလိမ့်မည်’ဟု အမိုက်မှောင်၌ ဆီမီးတန်ဆောင်ကို ဆောင်ပြဘိသကဲ့သို့လည်းကောင်း အသျှင်ဘုရား ဤအတူသာလျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် တရားကို ပြတော်မူပါပေ၏၊ အသျှင်ဘုရား ထိုအကျွန်ုပ်တို့သည် မြတ်စွာဘုရားကို ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်းကပ်ပါကုန်၏၊ တရားတော်ကိုလည်း ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်းကပ်ပါကုန်၏၊ သံဃာတော်ကိုလည်း ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်းကပ်ပါကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်တို့ကို ယနေ့မှစ၍ အသက်ထက်ဆုံး ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သော ဥပါသကာတို့ဟူ၍ မှတ်တော်မူပါ”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ သောဏရဟန်းဖြစ်ခြင်း

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Division The chapter on skins 1. The account of Soṇa Koḷivisa At one time the Buddha was staying on the Vulture Peak at Rājagaha. At that time King Seniya Bimbisāra of Magadha ruled over eighty thousand villages, and at Campā there was a wealthy merchant who had a son called Soṇa Koḷivisa. He had been raised in great comfort, so much so that he had hairs growing on the soles of his feet. On one occasion, King Bimbisāra had the chiefs of those eighty thousand villages gathered because of some business. He then sent a message to Soṇa, asking him to come. Soṇa’s parents said to him, “Soṇa, the king wishes to see your feet, but don’t point them at him. If you just sit down cross-legged in front him, he’ll be able to see them.” They then sent him away on a palanquin, and Soṇa went to King Bimbisāra. Upon arrival, he bowed to the king and sat down cross-legged in front of him. The king saw the hairs growing on the soles of his feet. Then, after instructing those eighty thousand chiefs in worldly matters, the king dismissed them, saying, “I’ve instructed you in worldly matters. Now go and visit the Buddha. He will instruct us about the afterlife.” Those village chiefs then went to the Vulture Peak. There they approached Venerable Sāgata, who at that time was the Buddha’s attendant. They said to him, “Venerable, these eighty thousand chiefs have come to visit the Buddha. May we please see him?” “Well then, please wait here for a moment, while I announce you to the Buddha.” Then, while those village chiefs were watching, he sunk into the stone slab he was standing on and emerged in front of the Buddha. He said to the Buddha, “Sir, eighty thousand village chiefs have come to visit you. What would you like to do?” “Well then, Sāgata, prepare a seat in the shade of the dwelling.” “Yes, sir.” He took a bench, sunk down in front of the Buddha, and as those village chiefs were watching, he once more emerged from that stone slab. He then prepared a seat in the shade of the dwelling, after which the Buddha came out and sat down. Those eighty thousand chiefs approached the Buddha, bowed, and sat down. But they were preoccupied with Sāgata, not with the Buddha. After reading their minds, the Buddha said to Sāgata, “Well then, Sāgata, show us more superhuman abilities, more wonders of supernormal power.” Saying, “Yes, sir,” he rose up in the air, walked back and forth in space, and he stood, sat down, and lay down there. He emitted smoke and fire, and then disappeared. After this display of supernormal powers, he bowed down at the feet of the Buddha, and said, “Sir, you’re my teacher, and I’m your disciple.” Those eighty thousand chiefs thought, “It’s astonishing and amazing that even a disciple should be so powerful and mighty. Imagine what the teacher must be like!” Now they paid attention to the Buddha, not to Sāgata. Having read their minds, the Buddha gave those eighty thousand chiefs a progressive talk— on generosity, morality, and heaven; on the downside, degradation, and defilement of worldly pleasures; and he revealed the benefits of renunciation. When the Buddha knew that their minds were ready, supple, without hindrances, joyful, and confident, he revealed the teaching unique to the Buddhas: suffering, its origin, its end, and the path. Just as a clean and stainless cloth absorbs dye properly, so too, while they were sitting right there, those eighty thousand village chiefs experienced the stainless vision of the Truth: “Anything that has a beginning has an end.” They had seen the Truth, had reached, understood, and penetrated it. They had gone beyond doubt and uncertainty, had attained to confidence, and had become independent of others in the Teacher’s instruction. They then said to the Buddha, “Wonderful, sir, wonderful! Just as one might set upright what’s overturned, or reveal what’s hidden, or show the way to one who’s lost, or bring a lamp into the dark so that one with eyes might see what’s there— just so has the Buddha made the Teaching clear in many ways. We go for refuge to the Buddha, the Teaching, and the Sangha of monks. Please accept us as lay followers who have gone for refuge for life.” The going forth of Soṇa Koḷivisa

၂၄၃။ ထိုအခါ ကောဠိဝိသအမျိုး၌ ဖြစ်သောသောဏအား “ငါသည် မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူသည့်အတိုင်း တရားတော်ကို သိ၏၊ လူ့ဘောင်၌ နေသော သူသည် ဤမြတ်သော အကျင့်ကို စင်စစ် ပြည့်စုံစွာ စင်စစ် စင်ကြယ်စွာ ခရုသင်းပွတ်သစ်နှင့်တူစွာ ကျင့်ခြင်းငှါ မလွယ်ကူချေ၊ ငါသည် ဆံမုတ်ဆိတ် ကို ပယ်ပြီးလျှင် ဖန်ရည်ဆိုးသော အဝတ်တို့ကို ဝတ်ရုံ၍ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ရမူ ကောင်းလေစွ”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုအခါ ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့သည် မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူအပ်သော တရားကို အလွန်နှစ်သက် ဝမ်းမြောက်ကုန်သည် ဖြစ်၍ နေရာမှ ထလျက် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် အရိုအသေ့ပြုကာ ဖဲခွါသွားကုန်၏။ ထိုအခါ ကောဠိဝိသအမျိုး၌ ဖြစ်သောသောဏသည် ထိုရှစ်သောင်းသော ရွာသားတို့ ဖဲသွား၍ မကြာမီ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးသော် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်၏၊ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးသော် ကောဠိဝိသအမျိုး၌ဖြစ်သောသောဏသည် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင် ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားဟောတော်မူသည့်အတိုင်း တရားတော်ကို သိရပါ၏၊ လူ့ဘောင်၌ နေသူသည် ဤမြတ်သော အကျင့်ကို စင်စစ် ပြည့်စုံစွာ စင်စစ် စင်ကြယ်စွာ ခရုသင်းပွတ်သစ်နှင့်တူစွာ ကျင့်ခြင်းငှါ မလွယ်ကူပါ၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ဆံမုတ်ဆိတ်ကို ပယ်ပြီးလျှင် ဖန်ရည်ဆိုးသော အဝတ်တို့ကို ဝတ်ရုံ၍ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်လိုပါသည်၊ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို ရှင်ရဟန်းပြုပေးတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ ကောဠိဝိသအမျိုး၌ ဖြစ်သောသောဏသည် မြတ်စွာဘုရား၏ အထံ၌ ရှင့်အဖြစ်ကို ရ၏၊ ရဟန်း အဖြစ်ကိုလည်း ရ၏၊ ရဟန်းဖြစ်၍ မကြာမီ အသျှင်သောဏသည် ယင်းတိုက်တော၌ သီတင်းသုံးနေ၏၊ အလွန် အားထုတ်သော ဝီရိယရှိသည်ဖြစ်၍ စင်္ကြံသွားသော ထိုသောဏ၏ ခြေဖဝါးတို့သည် ကွဲကုန်၏၊ စင်္ကြံသည် နွားသတ်ရာအရပ်ကဲ့သို့ သွေးဖြင့် လိမ်းကျံလေ၏။ ထိုအခါ ဆိတ်ငြိမ်ရာ အရပ်သို့ ကပ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေသော အသျှင်သောဏအား “မြတ်စွာဘုရား၏ အားလုံးသော တပည့်သားတို့သည် အားထုတ်သော ဝီရိယရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ နေကုန်၏၊ ထိုသူတို့တွင် ငါသည် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်၏၊ ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက် ငါ၏စိတ်သည် တဏှာဒိဋ္ဌိအားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုသော အာရုံကို မစွဲလမ်းဘဲ အာသဝေါ တရားတို့မှ လွတ်သည် မဟုတ်၊ ငါ၏ အိမ်၌ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည် ရှိကုန်၏၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ခံစားခြင်းငှါလည်းကောင်း၊ ကောင်းမှုတို့ကို ပြုခြင်းငှါလည်းကောင်း တတ်ကောင်း၏၊ ငါသည် လူထွက်ပြီး လျှင် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကိုလည်း ခံစားရမူ ကောင်းမှုတို့ကိုလည်း ပြုရမူ ကောင်းလေစွ”ဟု စိတ်အကြံ ဖြစ်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသျှင်သောဏ၏ စိတ်အကြံကို ကိုယ်တော်၏ စိတ်ဖြင့် သိတော်မူ၍ အားရှိသော ယောကျာ်းသည် ကွေးထားသော လက်မောင်းကို ဆန့်သကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဆန့်ထားသော လက်မောင်းကို ကွေးသကဲ့သို့လည်းကောင်း ဤအတူသာလျှင် ဂိဇ္ဈကုဋ်တောင်မှ ကွယ်ခဲ့၍ ယင်းတိုက်တော ၌ ထင်ရှား ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသော ရဟန်းတို့နှင့်အတူ ကျောင်းစဥ် ဒေသစာရီ လှည့်လည်သည်ရှိသော် အသျှင်သောဏ၏ စင်္ကြံသို့ ချဥ်းကပ်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် သွေးဖြင့် လိမ်းကျံနေသော အသျှင်သောဏ၏ စင်္ကြံကို မြင်တော်မူ၍ ရဟန်းတို့ နွားသတ်ရာအရပ်ကဲ့သို့ သွေးဖြင့် ပြန့်နှံ့နေသော ဤစင်္ကြံသည် အဘယ်ရဟန်း၏ စင်္ကြံနည်း”ဟု ရဟန်းတို့အား မေးတော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား အလွန်အားထုတ်သော ဝီရိယရှိသည်ဖြစ်၍ စင်္ကြံသွားသော အသျှင်သောဏ၏ ခြေဖဝါးတို့သည် ကွဲကုန်၏၊ နွားသတ်ရာအရပ်ကဲ့သို့ သွေးဖြင့် လိမ်းကျံနေသော ဤစင်္ကြံကား ထိုသောဏ၏ စင်္ကြံပါတည်းဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသျှင်သောဏမထေရ်၏ ကျောင်းသို့ ချဥ်းကပ်၍ ခင်းထားသော နေရာ၌ ထိုင်တော်မူ၏၊ အသျှင်သောဏသည်လည်း မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏။ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော အသျှင်သောဏကို မြတ်စွာဘုရားသည် “သောဏ ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်သို့ ကပ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေသော သင့်အား မြတ်စွာဘုရား၏ အားလုံးသော တပည့်သားတို့သည် အားထုတ်အပ်သော ဝီရိယရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ နေကုန်၏၊ ထိုသူတို့တွင် ငါသည် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်သည်၊ ထိုသို့ ဖြစ်ပါလျက် ငါ၏ စိတ်သည် တဏှာဒိဋ္ဌိအားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုသော အာရုံကို မစွဲလမ်းဘဲ အာသဝေါတရားတို့မှ လွတ်သည် မဟုတ်၊ ငါ၏ အိမ်၌ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည့်ရှိကုန်၏၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ခံစားခြင်းငှါလည်းကောင်း၊ ကောင်းမှုတို့ကို ပြုခြင်းငှါလည်းကောင်း တတ် ကောင်း၏၊ ငါသည် လူထွက်ပြီးလျှင် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကိုလည်း ခံစားရမူ ကောင်းမှုတို့ကိုလည်း ပြုရမူ ကောင်းလေစွ”ဟု စိတ်အကြံဖြစ်သည် မဟုတ်လော”ဟု မေးတော်မူရာ “မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရား”ဟု (လျှောက်၏)။ သောဏ ထိုအရာကို အဘယ်သို့ မှတ်ထင်သနည်း။ သင်သည် ရှေးလူဖြစ်စဥ်အခါက စောင်းတီးခြင်း၌ လိမ္မာသည် မဟုတ်လောဟု (မေးတော်မူပြန်ရာ) - မှန်ပါသည် အသျှင်ဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ သောဏ ထိုအရာကို အဘယ်သို့ မှတ်ထင်သနည်း။ အကြင်အခါ၌ သင်၏ စောင်းညှို့တို့သည် ‘ ကြိုးတို့သည်’ တင်းကုန်၏၊ ထိုအခါ၌ သင်၏ စောင်းသည် အသံသာခြင်းရှိသည်လည်းကောင်း၊ (အရှည်တီးခြင်း၌) ခံ့ခြင်းရှိသည်လည်းကောင်း ဖြစ်၏လောဟု (မေးတော်မူပြန်ရာ) - အသျှင် ဘုရား ဤသို့ကား မဖြစ်ပါဟု (လျှောက်၏)။ သောဏ ထိုအရာကို အဘယ်သို့ မှတ်ထင်သနည်း။ အကြင်အခါ၌ သင်၏ စောင်းညှို့တို့သည် လျော့လွန်းကုန်၏၊ ထိုအခါ၌ သင်၏ စောင်းသည် အသံ သာခြင်းရှိသည်လည်းကောင်း၊ (အရှည်တီးခြင်း၌) ခံ့ခြင်းရှိသည်လည်းကောင်း ဖြစ်၏လောဟု (မေးတော်မူ ပြန်ရာ) - အသျှင်ဘုရား ဤသို့ကား မဖြစ်ပါဟု (လျှောက်၏)။သောဏ ထိုအရာကို အဘယ်သို့ မှတ်ထင်သနည်း။ အကြင်အခါ၌ သင်၏ စောင်းညှို့တို့သည် မတင်းလွန်း မလျော့လွန်းကုန်၊ ညီမျှသော ကြိုးအဖြစ် တည်ကုန်၏၊ ထိုအခါ၌ သင်၏ စောင်းသည် အသံသာခြင်းရှိသည်လည်းကောင်း၊ (အရှည်တီးခြင်း၌) ခံ့ခြင်းရှိသည်လည်းကောင်း ဖြစ်၏လောဟု (မေးတော်မူပြန်ရာ) - ဖြစ်ပါသည် အသျှင်ဘုရားဟု (လျှောက်၏)။သောဏ ဤအတူသာလျှင် လွန်စွာအားထုတ်အပ်သော ဝီရိယသည် ပျံ့လွင့်ခြင်းငှါ ဖြစ်၏၊ လျော့ လွန်းသော ဝီရိယသည် ပျင်းရိခြင်းငှါ ဖြစ်၏၊သောဏ ထို့ကြောင့် သင်သည် ဝီရိယနှင့် သမာဓိမျှသော အဖြစ်ကို ဆောက်တည်လော့၊ (သဒ္ဓါစသော) ဣန္ဒြေတို့၏လည်း ညီမျှသော အဖြစ်ကို သိလော့၊ ထိုသို့ ညီမျှသော အခါ၌ (သမထစသော) နိမိတ်ကို ဖြစ်စေလော့ဟု ဆုံးမတော်မူ၏။ ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရားဟု အသျှင်သောဏသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသျှင်သောဏကို ဤအဆုံးအမဖြင့် ဆုံးမတော်မူ၍ အားရှိသော ယောကျာ်းသည် ကွေးထားသော လက်မောင်းကို ဆန့်တန်းသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဆန့်ထားသော လက် မောင်းကို ကွေးသကဲ့သို့လည်းကောင်း ဤအတူသာလျှင် ယင်းတိုက်တော၌ အသျှင်သောဏ၏ မျက်မှောက် မှ ကွယ်ခဲ့၍ ဂိဇ္ဈကုဋ်တောင်၌ ထင်ရှားဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအခါ အသျှင်သောဏသည် အခါတစ်ပါး၌ ဝီရိယနှင့် သမာဓိညီမျှသည်၏ အဖြစ်ကို ဆောက်တည်၏၊ (သဒ္ဓါစသော) ဣန္ဒြေတို့၏လည်း ညီမျှသော အဖြစ်ကို သိ၏၊ ထိုသို့ ညီမျှသော အခါ၌ (သမထ စသော) နိမိတ်ကို ဖြစ်စေ၏။ ထိုအခါ အသျှင်သောဏသည် တစ်ယောက်တည်း ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ကပ်လျက် မမေ့မလျော့သည် ဖြစ်၍ ပြင်းစွာအားထုတ်သည်ဖြစ်၍ တည်ကြည်သော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ နေသည်ရှိသော် ‘ကောင်းစွာ သာလျှင် လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ကြသော အမျိုးကောင်းသားတို့ လိုလားအပ်သော အတုမရှိသော အကျင့်မြတ်၏ အဆုံးဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်အကျိုးကို မကြာမီ မျက်မှောက်ဘဝ၌ ကိုယ်တိုင် ထူးသောဉာဏ်ဖြင့် မျက်မှောက်ပြုလျက် ရောက်၍ နေရ၏၊’ “ပဋိသန္ဓေနေမှုကုန်ပြီ၊ မြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်သုံးပြီးပြီ၊ (မဂ်) ကိစ္စကို ပြုပြီးပြီ၊ ဤ (မဂ်) ကိစ္စအလို့ငှါ တစ်ပါးသော ပြုဖွယ်မရှိတော့ပြီ”ဟု သိ၏၊ အသျှင်သောဏသည် ရဟန္တာတို့တွင် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်လေ၏။

But Soṇa thought, “The way I understand the Buddha’s Teaching, it’s not easy for one who lives at home to lead the spiritual life perfectly complete and pure as a polished conch shell. Why don’t I cut off my hair and beard, put on the ocher robes, and go forth into homelessness?” When those eighty-four thousand chiefs had rejoiced and expressed their appreciation for the Buddha’s teaching, they got up from their seats, bowed down, circumambulated the Buddha with their right sides toward him, and left. Soon after they had left, Soṇa approached the Buddha, bowed, sat down, and said, “Sir, the way I understand the Buddha’s Teaching, it’s not easy for one who lives at home to lead the spiritual life perfectly complete and pure as a polished conch shell. I want to cut off my hair and beard, put on the ocher robes, and go forth into homelessness. Please give me the going forth.” Soṇa received the going forth and the full ordination in the Buddha’s presence. Soon after his ordination, while staying in Cool Grove, Venerable Soṇa practiced walking meditation with so much energy that his feet cracked. His walking path became covered in blood, like a slaughterhouse. Then, while reflecting in private, he thought, “I’m one of the Buddha’s energetic disciples, yet my mind isn’t freed from the corruptions through letting go. But my family is wealthy. Why don’t I return to the lower life, enjoy wealth, and make merit?” Just then the Buddha read Soṇa’s mind. And, as a strong man might bend or stretch his arm, the Buddha disappeared from the Vulture Peak and appeared in Cool Grove. Soon afterwards as the Buddha and a number of monks were walking about the dwellings, they came to Soṇa’s walking path. The Buddha looked at it and asked the monks, “Whose walking path is this? It’s covered in blood, like a slaughterhouse.” They told him what had happened. The Buddha then went up to Soṇa’s dwelling and sat down on the prepared seat. Soṇa bowed and sat down, and the Buddha said to him, “Soṇa, while reflecting in private, didn’t you think, ‘I’m one of the Buddha’s energetic disciples, yet my mind isn’t freed from the corruptions through letting go. But my family is wealthy. Why don’t I return to the lower life, enjoy wealth, and make merit’?” “Yes, sir.” “Well, let me ask you, Soṇa: when you were previously a householder, weren’t you a skilled lute player?” “Yes.” “When the strings were too tight, was the lute in tune and easy to play?” “No.” “When the strings were too loose, was the lute in tune and easy to play?” “No.” “But when the strings were neither too tight nor too loose, but set to a balanced tension, was the lute then in tune and easy to play?” “Yes.” “Just so, Soṇa, too much energy leads to restlessness and too little to laziness. So apply a balanced energy and bring about an evenness in the spiritual faculties. And that is where you should take up the meditation object.” “Yes, sir.” Then, as a strong man might bend or stretch his arm, the Buddha disappeared from the presence of Soṇa in Cool Grove and appeared on the Vulture Peak. Soon Soṇa applied a balanced energy and brought about an evenness in his spiritual faculties, which is where he took up his meditation object. He then stayed by himself, secluded, heedful, energetic, and diligent. In no long time in this very life, he realized with his own insight the supreme goal of the spiritual life for which gentlemen rightly go forth into homelessness. He understood that birth had come to an end, that the spiritual life had been fulfilled, that the job had been done, that there was no further state of existence. And Venerable Soṇa became one of the perfected ones.

၂၄၄။ ထိုအခါ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ရောက်သော အသျှင်သောဏအား “ငါသည် မြတ်စွာဘုရား၏ အထံ တော်၌ အရဟတ္တဖိုလ်ကို လျှောက်ထားရမူကား ကောင်းလေရာ၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုအခါ အသျှင်သောဏသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင် ကာ “အသျှင်ဘုရားအာ သဝေါကုန်ပြီးသော (မဂ်အကျင့်ကို) ကျင့်သုံးပြီးသော မဂ်ကိစ္စကို ပြုပြီးသော (ခန္ဓာ) ဝန်ကိုချပြီးသော မိမိအကျိုး (အရဟတ္တဖိုလ်) သို့ အစဥ်အတိုင်း ရောက်ပြီးသော ဘဝသံယောဇဥ်ကုန်ပြီးသော ကောင်းစွာ သိ၍ (ကိလေသာမှ) လွတ်မြောက်ပြီးသော ရဟန္တာဖြစ်သော ရဟန်းသည် ခြောက်ပါးသော အကြောင်းတို့ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်၏။ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ပြီးသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်၏၊ ကိလေသာတို့မှ ကင်းဆိတ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက် မှောက်ပြု၍ တည်၏၊ကြောင့်ကြမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်၏၊ ဥပါဒါန်တို့၏ကုန်ရာ မဂ်၏အဆုံးဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်၏၊ တဏှာ၏ကုန်ရာ မဂ်၏အဆုံးဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်၏၊ မောဟမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်၏။ အသျှင်ဘုရား တစ်ရံတစ်ခါ အချို့သော အသျှင်အား ‘စင်စစ်အားဖြင့် ဤအသျှင်သည် သက်သက် ပဋိဝေဓဉာဏ်နှင့် မရောသော ယုံကြည်မှု ‘သဒ္ဓါ’ မျှကို မှီ၍ (ငါကား) ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ပြီးသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်သော ရဟန္တာတည်း’ဟု ပြောကြားလေသလော ဟူ၍ အကြံဖြစ်ရာ၏။ အသျှင်ဘုရား ဤသို့ ကြံစည်သည့်အတိုင်း ဤအကြောင်းကို မမှတ်အပ်ပါ၊ အသျှင်ဘုရား (မဂ် အကျင့်ကို) ကျင့်သုံးပြီးသော ပြုဖွယ်မဂ်ကိစ္စကို ပြုပြီးသော ပြုရမည့်သဘောနှင့် ပြုပြီးသော အမှု (ကိစ္စ) ၏ ပွါးခြင်းကို မမြင်သော အာသဝေါကုန်ပြီးသော ရဟန်းသည် ရာဂကုန်ခြင်းကြောင့် ရာဂကင်း၏။ ရာဂ ကင်းခြင်းကြောင့် (ရာဂမှ) ထွက်မြောက်ပြီးသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ ဒေါသကုန်ခြင်းကြောင့် ဒေါသကင်း၏၊ ဒေါသကင်းခြင်းကြောင့် (ဒေါသမှ) ထွက်မြောက်ပြီးသော အရဟတ္တဖိုလ်ကိုမျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ မောဟကုန်ခြင်းကြောင့် မောဟကင်း၏၊ မောဟကင်းခြင်းကြောင့် (မောဟမှ) ထွက်မြောက်ပြီးသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ အသျှင်ဘုရား တစ်ရံတစ်ခါ အချို့သောအသျှင်အား ‘စင်စစ်အားဖြင့် ဤအသျှင်သည် လာဘ်ပူဇော် သကာ အကျော်အစောကို တောင့်တ၍ (ငါကား) (ကိလေသာတို့မှ) ကင်းဆိတ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်သော ရဟန္တာတည်း’ဟု ပြောကြားလေသလော ဟူ၍ အကြံသည် ဖြစ်ရာပါ၏။ အသျှင်ဘုရား ဤသို့ ကြံစည်သည့်အတိုင်း ဤအကြောင်းကို မမှတ်အပ်ပါ။ အသျှင်ဘုရား (မဂ်အကျင့်ကို) ကျင့်သုံးပြီးသော ပြုဖွယ်မဂ်ကိစ္စကို ပြုပြီးသော ပြုရမည့် သဘောနှင့် ပြုပြီးသော အမှု (ကိစ္စ) ၏ ပွါးခြင်းကို မမြင်သော ရဟန္တာဖြစ်သော ရဟန်းသည် ရာဂကုန်ခြင်းကြောင့် ရာဂကင်း၏၊ ရာဂကင်းခြင်းကြောင့် (ရာဂမှ) ကင်းဆိတ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည် ပါ၏။ ဒေါသကုန်ခြင်းကြောင့် ဒေါသကင်း၏၊ ဒေါသကင်းခြင်းကြောင့် (ဒေါသမှ) ကင်းဆိတ်သော အရဟတ္တ ဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ မောဟကုန်ခြင်းကြောင့် မောဟကင်း၏၊ မောဟကင်းခြင်းကြောင့် (မောဟမှ) ကင်းဆိတ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ အသျှင်ဘုရား တစ်ရံတစ်ခါ အချို့သော အသျှင်အား ‘စင်စစ်အားဖြင့် ဤအသျှင်သည် မှားသော အားဖြင့် သုံးသပ်အပ်သော နွားတို့၏ အလေ့အကျင့်ကို အနှစ်သာရအားဖြင့် ယုံကြည်သည်ဖြစ်၍ (ငါကား)ကြောင့်ကြမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်သော ရဟန္တာတည်း’ဟု ပြောကြားလေ သလောဟူ၍ အကြံသည် ဖြစ်ရာပါ၏။ အသျှင်ဘုရား ဤသို့ ကြံစည်သည့်အတိုင်း ဤအကြောင်းကို မမှတ်အပ်ပါ။ အသျှင်ဘုရား (မဂ်အကျင့်ကို) ကျင့်သုံးပြီးသော ပြုဖွယ်မဂ်ကိစ္စကို ပြုပြီးသော ပြုရမည့်သဘောနှင့် ပြုပြီးသော အမှု (ကိစ္စ) ၏ ပွါးခြင်းကို မမြင်သော ရဟန္တာဖြစ်သော ရဟန်းသည် ရာဂကုန်ခြင်းကြောင့် ရာဂကင်း၏၊ ရာဂကင်းခြင်းကြောင့်ကြောင့်ကြမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ ဒေါသကုန်ခြင်းကြောင့် ဒေါသကင်း၏၊ ဒေါသကင်းခြင်းကြောင့်ကြောင့်ကြမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ မောဟကုန်ခြင်းကြောင့် မောဟကင်း၏၊ မောဟကင်းခြင်းကြောင့်ကြောင့်ကြမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ ရာဂကုန်ခြင်းကြောင့် ရာဂကင်း၏၊ ရာဂကင်းခြင်းကြောင့် ဥပါဒါန်တို့၏ကုန်ရာ မဂ်၏ အဆုံးဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ ဒေါသကုန်ခြင်းကြောင့် ဒေါသကင်း၏၊ ဒေါသကင်းခြင်းကြောင့် ဥပါဒါန်တို့၏ကုန်ရာ မဂ်၏ အဆုံး ဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ မောဟကုန်ခြင်းကြောင့် မောဟကင်း၏ မောဟကင်းခြင်းကြောင့် ဥပါဒါန်တို့၏ကုန်ရာ မဂ်၏ အဆုံး ဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ ရာဂကုန်ခြင်းကြောင့် ရာဂကင်း၏၊ ရာဂကင်းခြင်းကြောင့် တဏှာ၏ကုန်ရာ မဂ်၏ အဆုံး၌ ဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ ဒေါသကုန်ခြင်းကြောင့် ဒေါသကင်း၏၊ ဒေါသကင်းခြင်းကြောင့် တဏှာ၏ကုန်ရာ မဂ်၏အဆုံး၌ဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ မောဟကုန်ခြင်းကြောင့် မောဟကင်း၏၊ မောဟကင်းခြင်းကြောင့် တဏှာ၏ကုန်ရာ မဂ်၏အဆုံး၌ဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ ရာဂကုန်ခြင်းကြောင့် ရာဂကင်း၏၊ ရာဂကင်းခြင်းကြောင့် မောဟမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ ဒေါသကုန်ခြင်းကြောင့် ဒေါသကင်း၏၊ ဒေါသကင်းခြင်းကြောင့် ဒေါသမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ မောဟကုန်ခြင်းကြောင့် မောဟကင်း၏၊ မောဟကင်းခြင်းကြောင့် မောဟမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်ပါ၏။ အသျှင်ဘုရား ဤသို့ (ကိလေသာတို့မှ) ကောင်းစွာ လွတ်ပြီးသော စိတ်ရှိသော ရဟန်းအား အားရှိသော စက္ခုဝိညာဥ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော အဆင်း ‘ရူပါရုံ’ တို့သည် အကယ်၍ မျက်စိအား ထင်ခြင်း သို့ ရောက်ကုန်သော်လည်း ထိုရဟန်း၏ စိတ်ကို သိမ်းကျုံး၍ မယူနိုင်ကုန်၊ ထိုရဟန်း၏ စိတ်သည် (ကိလေသာတို့နှင့်) မရောသည်သာလျှင် ဖြစ်၏၊ တည်ကြည်၏၊ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိ၊ ထိုစိတ်၏ အဖြစ် အပျက်ကိုသာ ရှု၏။ အားရှိသောသောတဝိညာဥ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော အသံ ‘သဒ္ဒါရုံ’။ပ။ ဃာနဝိညာဥ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော အနံ့ ‘ဂန္ဓာရုံ’။ ဇိဝှါဝိညာဥ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော အရသာ ‘ရသာရုံ’။ ကာယဝိညာဥ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော အတွေ့အထိ ‘ဖောဋ္ဌဗ္ဗာရုံ’။ စိတ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော ဓမ္မာရုံတို့သည် အကယ်၍ စိတ်အား ထင်ခြင်းသို့ ရောက်ကုန်သော်လည်း ထိုရဟန်း၏ စိတ်ကို သိမ်းကျုံး၍ မယူနိုင်ကုန်၊ ထိုရဟန်း၏ စိတ်သည် (ကိလေသာတို့နှင့်) မရောသည်သာလျှင် ဖြစ်၏၊ တည်ကြည်၏၊ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိ၊ ထိုစိတ်၏ အဖြစ်အပျက်ကိုသာ ရှု၏။ အသျှင်ဘုရား ဥပမာအားဖြင့် အပေါက်အခေါင်းမရှိ တစ်ခဲနက်သော ကျောက်တောင်သည် အကယ်၍ အရှေ့အရပ်မှ ပြင်းထန်သောလေ လာငြားသော်လည်း ထိုတောင်ကို မရွေ့စေနိုင်ရာ၊ မလှုပ်စေနိုင်ရာ၊ ထိုမှ ဤမှ မတုန်လှုပ်စေနိုင်ရာ၊ အကယ်၍ အနောက်အရပ်မှ ပြင်းထန်သောလေ လာငြားသော်လည်း။ပ။ အကယ်၍ မြောက်အရပ်မှ။ပ။ အကယ်၍ တောင်အရပ်မှ ပြင်းထန်သောလေ လာငြားသော်လည်း ထို တောင်ကို မရွေ့စေနိုင်ရာ၊ မလှုပ်စေနိုင်ရာ၊ ထိုမှ ဤမှ မတုန်လှုပ်စေနိုင်ရာ။ အသျှင်ဘုရား ဤအတူသာလျှင် ဤသို့ (ကိလေသာတို့မှ) ကောင်းစွာ လွတ်ပြီးသော စိတ်ရှိသော ရဟန်းအား အားရှိသော စက္ခုဝိညာဥ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော အဆင်း ‘ရူပါရုံ’ တို့သည် အကယ်၍ မျက်စိ အား ထင်ခြင်းသို့ ရောက်ကုန်ငြားသော်လည်း ထိုရဟန်း၏ စိတ်ကို သိမ်းကျုံး၍ မယူနိုင်ကုန်၊ ထိုရဟန်း၏ စိတ်သည် (ကိလေသာတို့နှင့်) မရောသည်သာလျှင် ဖြစ်၏၊ တည်ကြည်၏၊ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိ၊ ထိုစိတ်၏ အဖြစ် အပျက်ကိုသာ ရှု၏။ အားရှိသောသောတဝိညာဥ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော အသံ ‘သဒ္ဒါရုံ’။ပ။ ဃာနဝိညာဥ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော အနံ့ ‘ဂန္ဓာရုံ’။ ဇိဝှါဝိညာဥ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော အရသာ ‘ရသာရုံ’။ ကာယဝိညာဥ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော အတွေ့အထိ ‘ဖောဋ္ဌဗ္ဗာရုံ’။ စိတ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော ဓမ္မာရုံတို့သည် အကယ်၍ စိတ်အား ထင်ခြင်းသို့ ရောက်ကုန်ငြားအံ့၊ ထို ရဟန်း၏ စိတ်ကို သိမ်းကျုံး၍ မယူနိုင်ကုန်၊ ထိုရဟန်း၏ စိတ်သည် (ကိလေသာတို့နှင့်) မရောသည်သာ လျှင် ဖြစ်၏၊ တည်ကြည်၏၊ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိ၊ ထိုစိတ်၏ အဖြစ်အပျက်ကိုသာ ရှု၏”ဟု (လျှောက်၏)။ (ကိလေသာတို့မှ) ထွက်မြောက်ပြီးသော အရဟတ္တဖိုလ်၊ (ကိလေသာတို့မှ) ကင်း ဆိတ်သော အရဟတ္တဖိုလ်၊ကြောင့်ကြမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်၊ ဥပါဒါန်တို့၏ကုန်ရာ မဂ်၏ အဆုံးဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်၊ တဏှာ၏ကုန်ရာ မဂ်၏ အဆုံးဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်၊ စိတ်၏ မောဟမရှိသော အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြု၍ တည်သော ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်၏ စိတ်သည် အာယတနတို့၏ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်းကို ကောင်းစွာမြင်၍ လွတ်၏။ ကောင်းစွာ (ကိလေသာတို့မှ) လွတ်သည် ဖြစ်၍ ငြိမ်သက်သော စိတ်ရှိသော ထို ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်အား ပြုပြီးသော ကိစ္စကို တစ်ဖန်ပွါးများစေခြင်းမရှိ၊ ပြုဖွယ်ကိစ္စလည်း မရှိ။ တစ်ခဲနက်သော ကျောက်တောင်သည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်သော လေကြောင့် မတုန်လှုပ်သကဲ့သို့ အဆင်း ‘ရူပါရုံ’ အရသာ ‘ရသာရုံ’ အသံ ‘သဒ္ဒါရုံ’ အနံ့ ‘ဂန္ဓာရုံ’ အတွေ့ ‘ဖောဋ္ဌဗ္ဗာရုံ’ တို့သည်လည်းကောင်း၊ အားလုံးသော ကောင်းသော အာရုံတို့သည်လည်းကောင်း၊ မကောင်းသော အာရုံတို့သည်လည်းကောင်း သည်းခံခြင်းဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်၏ တည်ကြည်သော၊ (ကိလေသာတို့မှ) လွတ်သော စိတ်ကို မတုန်လှုပ်စေနိုင်ကုန်၊ (ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်သည်) ထိုစိတ်၏ ဖြစ်ခြင်းပျက်ခြင်းကို ရှု၏။

He then thought, “Why don’t I declare perfect insight to the Buddha?” He then went to the Buddha, bowed, sat down, and said: “Sir, a monk who is a perfected one—who has ended the corruptions, fulfilled the spiritual life, done the job, put down the burden, realized the true goal, cut the bond to existence, gained release by right insight—he is committed to six things: to renunciation, seclusion, harmlessness, the end of grasping, the end of craving, and non-confusion. A venerable here might think, ‘No doubt this venerable is committed to renunciation simply because of faith.’ But this would be the wrong way to look at it. The monk who has ended the corruptions, who has fulfilled the spiritual life and done the job, doesn’t see anything to be done in himself, nor anything that needs improving. He is committed to renunciation because of the ending of sensual desire, because he is without sensual desire. He is committed to renunciation because of the ending of ill will, because he is without ill will. He is committed to renunciation because of the ending of confusion, because he is without confusion. A venerable here might think, ‘No doubt this venerable is committed to seclusion because he desires material support, honor, and praise.’ But this would be the wrong way to look at it. The monk who has ended the corruptions, who has fulfilled the spiritual life and done the job, doesn’t see anything to be done in himself, nor anything that needs improving. He is committed to seclusion because of the ending of sensual desire, because he is without sensual desire. He is committed to seclusion because of the ending of ill will, because he is without ill will. He is committed to seclusion because of the ending of confusion, because he is without confusion. A venerable here might think, ‘No doubt this venerable is committed to non-harming because he falls back on adhering to virtue and vows as the essence.’ But this would be the wrong way to look at it. The monk who has ended the corruptions, who has fulfilled the spiritual life and done the job, doesn’t see anything to be done in himself, nor anything that needs improving. He is committed to harmlessness because of the ending of sensual desire, because he is without sensual desire. He is committed to harmlessness because of the ending of ill will, because he is without ill will. He is committed to harmlessness because of the ending of confusion, because he is without confusion. He is committed to the end of grasping, to the end of craving, and to non-confusion because of the ending of sensual desire, because he is without sensual desire. He is committed to the end of grasping, to the end of craving, and to non-confusion because of the ending of ill will, because he is without ill will. He is committed to the end of grasping, to the end of craving, and to non-confusion because of the ending of confusion, because he is without confusion. Sir, for a monk who is fully freed in this way, even if he sees compelling sights, his mind is not overpowered by them. It remains unaffected, steady, and unshakeable, and he observes its disappearance. Even if he hears compelling sounds, smells compelling odors, tastes compelling flavors, touches compelling objects, or experiences compelling mental phenomena, his mind is not overpowered by them. It remains unaffected, steady, and unshakeable, and he observes its disappearance. It’s just like a granite mountain, a single, solid mass without cracks. It doesn’t shake or tremble when a powerful rainstorm arrives from any direction. The mind of the monk who is fully freed in this way is just like that. For one committed to renunciation And to seclusion of the mind, For one committed to harmlessness And to the end of grasping, For one committed to the end of craving And to clarity of mind, Having seen the arising of the senses, Their mind is fully freed. For one who is fully freed, The monastic with a peaceful mind, There is nothing to improve And nothing to be done. Just as a single, solid rock, Is unshaken by the wind, So too, all sights, and sounds, Smells, tastes, and touches, And mental objects, good or bad, Cannot move that kind of person. Their mind is free and steady, And they observe it as it disappears.” 2. The prohibition against sandals with double-layered soles, etc.

၁၄၈-နှစ်လွှာဖိနပ်စသည်ကိုပယ်ခြင်း ၂၄၅။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် အမျိုးကောင်းသားတို့သည်အရဟတ္တဖိုလ်ကို လျှောက်ထားကုန်၏၊ မိမိကိုယ်ကို တိုက်ရိုက်အားဖြင့် မဆောင်မကြားဘဲ (ရဟန္တာ ဖြစ်ခြင်း၏) အကြောင်းကိုလည်း ပြောကြား၏။ ထိုသို့ ဖြစ်သင့်ပါလျက် အချို့သော (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် ရယ်ရွှင် ဖွယ် ပြုသကဲ့သို့ အရဟတ္တဖိုလ်ကို ပြောကြားကုန်၏၊ ထိုသူတို့သည် နောက်ကာလ၌ ပင်ပန်းဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်ကုန်၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသျှင်သောဏကို “သောဏ သင်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့၏၊သောဏ သင့်အား လွှာချင်းဖိနပ်ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် လှည်းအစီး ရှစ်ဆယ်၁တိုက်ရသော ရွှေငွေတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဆင်တပ်ပေါင်း ခုနစ်တပ်၂ကိုလည်းကောင်း၊ စွန့်၍ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်၏၊ အသျှင်ဘုရား ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက် အကျွန်ုပ်သည် လွှာချင်း ဖိနပ်ကို အကယ်၍ ဆောင်ငြားအံ့၊ ထိုအကျွန်ုပ်အား “ကောဠိဝိသအမျိုး၌ ဖြစ်သောသောဏသည် လှည်း အစီးရှစ်ဆယ်တိုက်ရသော ရွှေငွေတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဆင်တပ်ပေါင်း ခုနစ်တပ်ကိုလည်းကောင်း၊ စွန့်၍ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်၏၊ ထိုသောဏသည် ယခုအခါ လွှာချင်းဖိနပ်တို့၌ ကပ်ငြိတွယ် တာ၏”ဟု ပြောဆိုကြကုန်လတ္တံ့၊ အကယ်၍ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းအပေါင်းအား ခွင့်ပြုငြားအံ့၊ အကျွန်ုပ်သည်လည်း သုံးဆောင်ပါအံ့၊ အကယ်၍ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းအပေါင်းအား ခွင့်မပြုငြားအံ့၊ အကျွန်ုပ်သည်လည်း မသုံးဆောင်ပါဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ လွှာချင်းဖိနပ်ကို ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ နှစ်လွှာဖိနပ် သုံးလွှာဖိနပ် အလွှာများသော ဖိနပ်တို့ကို မဆောင်အပ် (မစီးအပ်)၊ ဆောင်သော (စီးသော) ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ၁။ လှည်းအစီး ရှစ်ဆယ်၌ ဝါဟအရေအတွက်နှင့် လေးဆယ်ရှိသည်၊ လှည်းနှစ်စီးမှာ တစ်ဝါဟ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ (အဋ္ဌကထာ) ၂။ ဆင်တပ် ခုနှစ်တပ်၌ တစ်တပ်လျှင် ခုနှစ်ကောင်ရှိသောကြောင့် ဆင်အရေအတွက် လေးဆယ့်ကိုးကောင် ရှိ၏။

Then the Buddha addressed the monks: “It’s in this way that a gentleman declares perfect insight. The matter is spoken of, but the person isn’t mentioned. Still some foolish men here seem to declare perfect insight just for fun. Soon enough they experience distress.” The Buddha then said to Soṇa, “Soṇa, you were brought up in great comfort. I allow you to use sandals with single-layered soles.” “When I went forth into homelessness, sir, I left behind eighty cartloads of gold coins and a troop of seven elephants. If I were to walk around in sandals with single-layered soles, some people would say, ‘Soṇa left all this behind when he went forth, and now he’s attached to sandals with single-layered soles.’ If you allow them to the Sangha of monks, I too will use them. If not, I won’t use them either.” The Buddha then gave a teaching and addressed the monks: “I allow sandals with single-layered soles. But you shouldn’t wear sandals with double-layered soles, with triple-layered soles, or with multi-layered soles. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” 3. The prohibition against what is entirely blue, etc.

၁၄၉-အညိုရောင်ဖိနပ်စသည်ကိုပယ်ခြင်း ၂၄၆။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အလုံးစုံညိုသော အဆင်းရှိသော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ပ။ အလုံးစုံ ဝါသော အဆင်းရှိသော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ အလုံးစုံနီသော အဆင်းရှိသော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ အလုံးစုံမောင်းသော အဆင်းရှိသော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ အလုံးစုံမည်းသော အဆင်းရှိသော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ အလုံးစုံ ကင်းခြေများကျောက်ကုန်းအဆင်း ‘လိမ္မော်ရောင်’ ရှိသော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ အလုံးစုံ ဖက်ရွက်ရော် အဆင်းရှိသော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ချမ်း သာကို ခံစားသော လူတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ အလုံးစုံညိုသော အဆင်းရှိသော ဖိနပ်။ အလုံးစုံဝါသော အဆင်းရှိသော ဖိနပ်။ အလုံးစုံ နီသော အဆင်းရှိသော ဖိနပ်။ အလုံးစုံ မောင်းသော အဆင်းရှိသော ဖိနပ်။ အလုံးစုံ မည်းသော အဆင်းရှိသော ဖိနပ်။ အလုံးစုံ ကင်းခြေများကျောက်ကုန်းအဆင်း ‘လိမ္မော်ရောင်’ ရှိသော ဖိနပ်။ အလုံးစုံ ဖက်ရွက်ရော်အဆင်းရှိသော ဖိနပ်တို့ကို မစီးအပ်၊ စီးသောရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် သည်းကြိုးညိုတပ်ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ပ။ သည်းကြိုးဝါတပ်ဖိနပ် တို့ကို စီးကုန်၏။ သည်းကြိုးနီတပ်ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ သည်းကြိုးမောင်း ‘ရောင်စုံ’ တပ်ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ သည်းကြိုးမဲတပ်ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ သည်းကြိုးကင်းခြေများကျောက်ကုန်းအဆင်း ‘လိမ္မော် ရောင်’ တပ်ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ သည်းကြိုးဖက်ရွက်ရော်အဆင်းတပ်ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစားသော လူတို့နှင့်တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ သည်းကြိုးညိုတပ်ဖိနပ်။ သည်းကြိုးဝါတပ်ဖိနပ်။ သည်းကြိုးနီတပ်ဖိနပ်။ သည်းကြိုးမောင်းတပ်ဖိနပ်။ သည်းကြိုးမည်းတပ်ဖိနပ်။ သည်းကြိုးကင်းခြေများကျောက်ကုန်း အဆင်း ‘လိမ္မော်ရောင်’ တပ်ဖိနပ်။ သည်းကြိုးဖက်ရွက်ရော်အဆင်းတပ် ဖိနပ်တို့ကို မစီးအပ်၊ စီးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ဖနောင့်အဖုံးတပ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ပ။ ခြေသလုံးဖုံးသော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ဖမိုးဖနှောင့်ဖုံးသော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ လဲမှို့သွတ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ခါတောင်ကဲ့သို့ ပြောက်ကျားသော သည်းကြိုးတပ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ဆိတ်ကုလား ဦးချိုကဲ့သို့ သည်းကြိုးတပ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ဆိတ်မြန်မာဦးချိုကဲ့သို့ သည်းကြိုးတပ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ကင်းမြီးကောက်လက်မကဲ့သို့ သည်းကြိုးတပ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ဥဒေါင်းမွေးရင်းတို့ဖြင့် ချုပ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ဆန်းကြယ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ လူတို့ သည် “ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစားသောလူတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ် ပြပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ဖနှောင့်ဖုံးတပ်သောဖိနပ်။ ခြေသလုံးဖုံးသောဖိနပ်။ ဖမိုးဖနှောင့်ဖုံးသောဖိနပ်။ လဲမှို့ သွတ်သောဖိနပ်။ ခါတောင်ကဲ့သို့ ပြောက်ကျားသော သည်းကြိုးတပ်သောဖိနပ်။ ဆိတ်ကုလား ဦးချိုကဲ့သို့ သည်းကြိုးတပ်သောဖိနပ်။ ဆိတ်မြန်မာဦးချိုကဲ့သို့ သည်းကြိုးတပ်သောဖိနပ်။ ကင်းမြီး ကောက်လက်မ ကဲ့သို့ သဲကြိုးတပ်သောဖိနပ်။ ဥဒေါင်းမွေးရင်းတို့ဖြင့် ချုပ်သောဖိနပ်။ ဆန်းကြယ်သော ဖိနပ်တို့ကို မစီးအပ်၊ စီးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ခြင်္သေ့ရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ပ။ ကျားရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ သစ်ရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ သစ်နက်ရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ဖျံရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ကြောင်ရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ရှဥ့်နက်ရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ ရှူးရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်တို့ကို စီးကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစားသော လူတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်း ကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ခြင်္သေ့ရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်။ ကျားရေ အနားပတ်သောဖိနပ်။ သစ်ရေ အနား ပတ်သောဖိနပ်။ သစ်နက်ရေ အနားပတ်သောဖိနပ်။ ဖျံရေ အနားပတ်သောဖိနပ်။ ကြောင်ရေ အနားပတ်သောဖိနပ်။ ရှဥ့်နက်ရေ အနားပတ်သောဖိနပ်။ ရှူးရေ အနားပတ်သောဖိနပ်တို့ကို မစီးအပ်၊ စီးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Soon afterwards the monks from the group of six wore entirely blue sandals, entirely yellow sandals, entirely red sandals, entirely magenta sandals, entirely black sandals, entirely orange sandals, and entirely beige sandals. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “You shouldn’t wear sandals that are entirely blue, entirely yellow, entirely red, entirely magenta, entirely black, entirely orange, or entirely beige. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At that time the monks from the group of six wore sandals with blue straps, yellow straps, red straps, magenta straps, black straps, orange straps, and beige straps. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” “You shouldn’t wear sandals with blue straps, yellow straps, red straps, magenta straps, black straps, orange straps, or beige straps. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At that time the monks from the group of six wore sandals containing leather, enclosing the shin and the foot, covering the foot, stuffed with cotton, looking like partridge feathers, having straps like ram horns, having straps like goat horns, having straps like scorpion claws, decorated with a peacock’s tail feather, and decorated in various ways. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” “You shouldn’t wear sandals containing leather, enclosing the shin and the foot, covering the foot, stuffed with cotton, looking like partridge feathers, having straps like ram horns, having straps like goat horns, having straps like scorpion claws, decorated with a peacock’s tail feather, or decorated in various ways. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At that time the monks from the group of six wore sandals decorated with lionskin, tiger skin, leopard skin, deerskin, otter skin, cat skin, squirrel skin, and bat skin. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” “You shouldn’t wear sandals decorated with lionskin, tiger skin, leopard skin, deerskin, otter skin, cat skin, squirrel skin, or bat skin. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” 4. The allowance for second-hand sandals with multi-layered soles

၁၅၀-အလွှာများသော ဖိနပ်ဟောင်းတို့ကို ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း ၂၄၇။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူ ဆောင်ပြီးလျှင် နောက်လိုက်ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ဆွမ်းခံဝင်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် ကွလျက် မြတ်စွာဘုရား၏ နောက်မှ နောက်မှ အစဥ်လိုက်၏။ အလွှာများသော ဖိနပ်ကို စီးလာသော ဥပါသကာတစ်ယောက်သည် အဝေးမှပင် မြတ်စွာဘုရား ကြွလာသည်ကို မြင်၍ ဖိနပ်ချွတ်လျက် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးနောက် ထိုရဟန်းထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးကာ- “ အသျှင်ဘုရား အသျှင်သည် အဘယ်ကြောင့် ကွပါသနည်း”ဟု လျှောက်၏။ ဒါယကာ ငါ၏ ခြေတို့သည် ကွဲကုန်၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား ဖိနပ်တို့ကို ယူလော့ဟု (လျှောက်၏)။ ဒါယကာ မသင့်၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အလွှာများသော ဖိနပ်တို့ကို ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၏)။ ရဟန်း ဤဖိနပ်တို့ကို ခံယူလော့ဟု (မြတ်စွာဘုရား မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ အလွှာများသော ဖိနပ်ဟောင်းကို ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ အသစ်ဖြစ်သော အလွှာများသော ဖိနပ်တို့ကို မစီးအပ်၊ စီးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

One morning the Buddha robed up, took his bowl and robe, and entered Rājagaha for almsfood together with an attendant monk. As the attendant followed behind the Buddha, he was limping. A certain lay follower wearing sandals with multi-layered soles saw the Buddha coming. He removed his sandals, approached the Buddha, and bowed. He then bowed to the attendant monk and asked him, “Venerable, why are you limping?” “Because my feet are cracked.” “Well then, take these sandals.” “Thanks, but the Buddha has prohibited sandals with multi-layered soles.” But the Buddha said, “Please take the sandals.” Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “I allow second-hand sandals with multi-layered soles. But you shouldn’t wear new sandals with multi-layered soles. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” 5. The prohibition against sandals inside a monastery

၁၅၁-အရံအတွင်း၌ ဖိနပ်ကို ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း ၂၄၈။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် လွင်တီးခေါင်၌ ဖိနပ်မစီးဘဲ စင်္ကြံသွားတော်မူ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ဖိနပ်မစီးဘဲ စင်္ကြံသွားတော်မူ၏ဟု မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည်လည်း ဖိနပ်မစီးဘဲ စင်္ကြံ သွားကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားနှင့် မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ဖိနပ်မစီးဘဲ စင်္ကြံသွားပါကုန်လျက် ဆဗ္ဗဂ္ဂီ ရဟန်းတို့သည် ဖိနပ်စီး၍ စင်္ကြံသွားကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားနှင့် မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ဖိနပ်မစီးဘဲ စင်္ကြံသွားပါကုန်လျက် အဘယ်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်း တို့သည် ဖိနပ်စီး၍ စင်္ကြံသွားကြကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ၌ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့ မြတ်စွာဘုရားနှင့် မထေရ်ကြီးဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ဖိနပ်မစီးဘဲ စင်္ကြံသွားပါကုန် လျက် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ဖိနပ်စီး၍ စင်္ကြံသွားကုန်၏ ဟူသည် မှန်သလောဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏၊ ရဟန်းတို့ မြတ်စွာဘုရားနှင့် မထေရ်ကြီး ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ဖိနပ်မစီးဘဲ စင်္ကြံသွားပါကုန်လျက် ထို (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် အဘယ့်ကြောင့် ဖိနပ်စီး၍ စင်္ကြံ သွားကုန်ဘိသနည်း။ ရဟန်းတို့ အဝတ်ဖြူကို ဝတ်သော ဤလူတို့သော်မှလည်း အသက်မွေးကြောင်းဖြစ်သော အတတ်၏ အကြောင်းကြောင့် ဆရာတို့၌ ရိုသေခြင်း တုံ့ဝပ်ခြင်းတူသော အသက်မွေးခြင်း ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ နေကုန် သေး၏။ ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် ဤသို့ ကောင်းစွာ ဟောတော်မူအပ်သော သာသနာတော်၌ ရဟန်းပြု ကြသည် ဖြစ်ကြလျက် ဆရာတို့၌လည်းကောင်း၊ ဆရာမျှလောက်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့၌လည်းကောင်း၊ ဥပဇ္ဈာယ်တို့၌လည်းကောင်း၊ ဥပဇ္ဈာယ်မျှလောက်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့၌လည်းကောင်း မရိုသေခြင်း မတုံ့့ဝပ်ခြင်း တူသော အသက်မွေးခြင်း မရှိကြဘဲ နေကုန်ငြားအံ့၊ တင့်တယ်ကုန်ရာအံ့လော။ ရဟန်းတို့ ဤ (ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ ဆရာတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဆရာမျှလောက်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဥပဇ္ဈာယ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ ဥပဇ္ဈာယ်မျှလောက်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည်လည်းကောင်း ဖိနပ်မစီးဘဲ စင်္ကြံသွားကုန်သည်ရှိသော် ဖိနပ်စီးလျက် စင်္ကြံမသွားအပ်၊ စင်္ကြံသွားသော ထိုရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အရံအတွင်း၌ ဖိနပ်မစီးအပ်၊ စီးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။

On one occasion the Buddha was doing walking meditation outside without sandals. The senior monks followed his example, but not the monks from the group of six. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the monks from the group of six do walking meditation with their sandals on when the Teacher and the senior monks do it without?” They told the Buddha. … “Is it true, monks, that the monks from the group of six do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “How can those foolish men do walking meditation with their sandals on when the Teacher and the senior monks do it without? Even the householders who wear white are respectful and deferential toward their teachers for teaching them the profession by which they make a living. And you who have gone forth on such a well-proclaimed spiritual path will shine if you’re respectful and deferential toward your teachers, your preceptors, or those of an equivalent standing. This will affect people’s confidence …” After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t do walking meditation with your sandals on when your teachers, your preceptors, or those of equivalent standing do it without. If you do, you commit an offense of wrong conduct. And you shouldn’t wear sandals within a monastery. If you do, you commit an offense of wrong conduct.”

၂၄၉။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတစ်ပါးအား ဖဝါး၌ တံသင်းငုတ်ကဲ့သို့ အသားထွက်သော အနာ ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းကို ချီ၍ ကျင်ကြီးကျင်ငယ်ကို စွန့်စေကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ကျောင်းစဥ် ဒေသစာရီ လှည့်လည်သည်ရှိသော် ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို ချီ၍ ကျင်ကြီးကျင်ငယ် စွန့်စေသည်တို့ကို မြင်တော် မူသဖြင့် ရဟန်းတို့အထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် ထိုရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ဤရဟန်း၏ အနာကား အဘယ်အနာနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား ဤအသျှင်၏ ဖဝါး၌ တံသင်းငုတ်ကဲ့သို့ အသား ထွက်သော အနာပါတည်း၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ဤရဟန်းကို ချီ၍ ကျင်ကြီးကျင်ငယ် စွန့်စေပါကုန်၏ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ အကြင်ရဟန်းအား ခြေဖဝါးတို့သည် ကျင်နာကုန်ငြားအံ့၊ ခြေဖဝါးတို့သည် ကွဲကုန်ငြားအံ့၊ ဖဝါး၌ တံသင်းငုတ်ကဲ့သို့ အသားထွက်သော အနာဖြစ်ငြားအံ့၊ (ထိုရဟန်းတို့အား) ဖိနပ် စီးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် ခြေမဆေးဘဲ ညောင်စောင်း အင်းပျဥ်ပေါ်သို့ တက်ကုန်၏၊ သင်္ကန်းနှင့် အိပ်ရာနေရာသည် ညစ်နွမ်း ‘ပျက်စီး’၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ယခုအခါ၌ ညောင်စောင်း အင်းပျဥ်ပေါ်သို့ တက်အံ့”ဟု ဖိနပ်စီးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် ဥပုသ်အိမ်သို့လည်းကောင်း၊ စည်းဝေးရာအရပ်သို့လည်းကောင်း၊ သွားကုန်သည်ရှိသော် အမိုက်မှောင်၌ သစ်ငုတ်ကိုလည်းကောင်း၊ ဆူးကိုလည်းကောင်း နင်းမိသောကြောင့် ခြေ တို့သည် ကျင်နာကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ အရံ အတွင်း၌ ဖိနပ်စီးခြင်းငှါ မီးရှူး ဆီမီး တောင်ဝှေးတို့ကို ဆောင်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Soon afterwards a certain monk was afflicted with a corn on his foot. The monks had to hold him while he urinated and defecated. Just then, the Buddha was walking about the dwellings and saw this. He went up to those monks and said to them, “What illness does this monk have?” “He has a corn on his foot, sir. That’s why we do this for him.” Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “I allow you to wear sandals if your feet are painful or cracked, or you have a corn on your foot.” Then the monks made use of the beds and benches with dirty feet. Their robes and the furniture got dirty. “When you know that you are about to make use of a bed or a bench, I allow you to wear sandals.” Then, when the monks were walking to the observance hall or to a meeting in the dark of night, they stepped on stumps and thorns, hurting their feet. “I allow you to wear sandals within a monastery, and also to use a torch, a lamp, and a walking stick.” 6. The prohibition against wooden shoes, etc.

၁၅၂-သစ်သားဖိနပ်စသည်တို့ကို ပယ်ခြင်း ၂၅၀။ တစ်ရံရောအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ညဥ့်၏ မိုးသောက်ယံအခါ၌ စောစောထ၍ သစ်သား ခြေနင်းတို့ကို စီးပြီးလျှင် လွင်တီးခေါင်၌ ပြင်းပြကျယ်လောင်သောအသံ ခေါက်ခေါက်မြည်သောအသံ ရှိကုန် လျက် များစွာသော မဂ်ဖိုလ်နှင့်ဖီလာဖြစ်သောစကား ‘တိရစ္ဆာနကထာ’ ကို ပြောဆိုလျက် စင်္ကြံသွားကုန်၏။ ဤသည်တို့ကား အဘယ်နည်း- မင်းနှင့်စပ်သော စကား၊ ခိုးသူနှင့်စပ်သော စကား၊ အမတ်ကြီးနှင့်စပ်သော စကား၊ စစ်သည် နှင့်စပ်သော စကား၊ ကြောက်ဖွယ်နှင့်စပ်သော စကား၊ စစ်ထိုးခြင်းနှင့်စပ်သော စကား၊ စားဖွယ်နှင့်စပ်သော စကား၊သောက်ဖွယ်နှင့်စပ်သော စကား၊ အဝတ်နှင့်စပ်သော စကား၊ အိပ်ရာနှင့်စပ်သော စကား၊ ပန်းနှင့်စပ်သော စကား၊ နံ့သာနှင့်စပ်သော စကား၊ ဆွေမျိုးနှင့်စပ်သော စကား၊ ယာဥ်နှင့်စပ်သော စကား၊ ရွာနှင့်စပ်သော စကား၊ နိဂုံးနှင့်စပ်သော စကား၊ မြို့နှင့်စပ်သော စကား၊ နယ်နှင့်စပ်သော စကား၊ မိန်းမနှင့်စပ်သော စကား၊ ယောကျာ်းနှင့်စပ်သော စကား၊ သူရဲကောင်းနှင့်စပ်သော စကား၊ လမ်းနှင့်စပ်သော စကား၊ ရေခပ်ဆိပ်နှင့်စပ်သော စကား၊ သေလွန်သူနှင့်စပ်သော စကား၊ အထွေထွေ နှင့်စပ်သော စကား၊ လောက (အကြောင်း) နှင့်စပ်သော စကား၊ သမုဒ္ဒရာ (အကြောင်း) နှင့်စပ်သော စကား၊ ကြီးပွါးခြင်း ဆုတ်ယုတ်ခြင်းနှင့်စပ်သော စကားတို့တည်း။ ပိုးငယ်ကိုလည်း နင်းမိ၍ သေစေကုန်၏၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းစီးဖြန်းသော ရဟန်းတို့ကိုလည်း သမာဓိမှ ရွေ့စေကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ညဥ့်၏ မိုးသောက်ယံ အခါ၌ စောစောထ၍ သစ်သားခြေနင်းတို့ကို စီးပြီးလျှင် လွင်တီးခေါင်၌ ပြင်းပြကျယ်လောင်သောအသံ ခေါက်ခေါက် မြည်သောအသံ ရှိကုန်လျက် များစွာသော မဂ်ဖိုလ်နှင့်ဖီလာဖြစ်သောစကား ‘တိရစ္ဆာနကထာ’ ကို ပြောဆိုကုန်လျက် စင်္ကြံသွားကုန်ဘိသနည်း။ ဤသည်တို့ကား အဘယ်နည်း။ မင်းနှင့်စပ်သော စကား၊ ခိုးသူနှင့်စပ်သော စကား။ပ။ ကြီးပွါးခြင်း ဆုတ်ယုတ်ခြင်းနှင့်စပ်သော စကားတို့တည်း။ ပိုးငယ်ကိုလည်း နင်းမိ၍ သေစေကုန်ဘိသနည်း၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းစီးဖြန်းသော ရဟန်းတို့ ကိုလည်း သမာဓိမှ ရွေ့စေကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထို့နောက် ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရာအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်း တို့ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ညဥ့်၏ မိုးသောက်ယံအခါ၌ စောစောထ၍ သစ်သားခြေနင်းတို့ကို စီးပြီးလျှင် လွင်တီးခေါင်၌ ပြင်းပြကျယ်လောင်သောအသံ ခေါက်ခေါက်မြည်သောအသံ ရှိကုန်လျက် များစွာသော မဂ်ဖိုလ်နှင့် ဖီလာဖြစ်သော စကား ‘တိရစ္ဆာနကထာ’ ကို ပြောဆိုကုန်လျက် စင်္ကြံသွားကြကုန်၏။ ဤသည်တို့ကား အဘယ်နည်း- မင်းနှင့်စပ်သော စကား၊ ခိုးသူနှင့်စပ်သော စကား။ပ။ ကြီးပွါးခြင်း ဆုတ်ယုတ်ခြင်းနှင့်စပ်သော စကားတို့တည်း၊ ပိုးငယ်ကိုလည်း နင်းမိ၍ သေစေကုန်၏၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းစီးဖြန်းသော ရဟန်းတို့ကိုလည်း သမာဓိမှ ရွေ့စေကုန်၏ ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကား ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ သစ်သားခြေနင်းတို့ ကို မစီးအပ်၊ စီးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော်မူပြီးလျှင် ဗာရာဏသီပြည်သို့ ဒေသစာရီ လှည့်လည်ကြွချီတော်မူ၏။ အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်ကြွချီတော် မူသည်ရှိသော် ဗာရာဏသီပြည်သို့ ရောက်တော်မူ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုဗာရာဏသီပြည် ဣသိပတန မည်သော မိဂဒါဝုန်တော၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် သစ်သားခြေနင်းကို ပယ်တော်မူ၏”ဟု ထန်းပင်ငယ်တို့ကို ဖြတ်စေ၍ ထန်းပတ်ခြေနင်းတို့ကို စီးကုန်၏၊ ထိုထန်းပင်ငယ်တို့သည် ဖြတ်အပ်ကုန်သည်ရှိသော် ညှိုးနွမ်းကုန်၏၊ လူတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ထန်းပင်ငယ်တို့ကို ဖြတ်စေ၍ ထန်းပတ်ခြေနင်းတို့ကို စီးကုန်ဘိသနည်း၊ ထို ထန်းပင်ငယ်တို့သည် ဖြတ်အပ်ကုန်သည်ရှိသော် ညှိုးနွမ်းကုန်၏၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော် ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ဣန္ဒြေတစ်ခုရှိသော အသက်ကို အဘယ့်ကြောင့် ညှဥ်းဆဲကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည် သာတည်း။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ထန်းပင်ငယ်တို့ကို ဖြတ်စေ၍ ထန်းပတ်ခြေနင်းတို့ကို စီးကုန်၏၊ ထိုထန်းပင်ငယ်တို့သည် ဖြတ်အပ်ကုန်သည်ရှိသော် ညှိုးနွမ်းကုန်၏ ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ ရဟန်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် (မဂ်ဖိုလ် မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် ထန်းပင်ငယ်တို့ကို ဖြတ်စေ၍ ထန်းပတ်ခြေနင်းတို့ကို စီးကုန်ဘိသနည်း၊ ထိုထန်းပင်ငယ်တို့သည် ဖြတ်အပ်ကုန်သည်ရှိသော် ညှိုးနွမ်းကုန်၏။ ရဟန်းတို့ လူတို့သည် သစ်ပင်၌ အသက်ရှိ၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်၏၊ ရဟန်းတို့ ဤ (ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့ တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ထန်းပတ်ခြေနင်းတို့ကို မစီး အပ်၊ စီးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် ထန်းပတ်ခြေနင်းတို့ကို ပယ်တော်မူ၏”ဟု ဝါးပင်ငယ်တို့ကို ဖြတ်စေ၍ ဝါးပတ်ခြေနင်းတို့ကို စီးကုန်၏၊ ထိုဝါးပင်ငယ်တို့သည် ဖြတ်အပ်ကုန်သည် ရှိသော် ညှိုးနွမ်းကုန်၏၊ လူတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ဝါးပင်ငယ်တို့ကို ဖြတ်စေ၍ ဝါးပတ်ခြေနင်းတို့ကို စီးကုန်ဘိသနည်း၊ ထိုဝါးပင်ငယ်တို့သည် ဖြတ်အပ်ကုန်သည်ရှိသော် ညှိုးနွမ်းကုန်၏၊ သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်း တို့သည် ဣန္ဒြေတစ်ခုရှိသော အသက်ကို အဘယ့်ကြောင့် ညှဥ်းဆဲကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည် သာတည်း။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့ လူတို့သည် သစ်ပင်၌ အသက်ရှိ၏ဟု မှတ်ထင်ကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ ဝါးပတ်ခြေနင်းတို့ကို မစီးအပ်၊ စီးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time the monks from the group of six got up early in the morning, put on wooden shoes, and walked back and forth outside, making a loud clacking noise. And they talked about all sorts of worldly things: about kings, gangsters, and officials; about armies, dangers, and battles; about food, drink, clothes, and beds; about garlands and perfumes; about relatives, vehicles, villages, towns, and countries; about women and heroes; gossip; about the departed; about various trivialities; about the world and the sea; about being this or that. They stepped on and killed insects, and they disturbed the monks in the stillness of meditation. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the monks from the group of six act like this?” They told the Buddha. … “Is it true, monks, that the monks from the group of six are acting like this?” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t wear wooden shoes. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” When the Buddha had stayed at Rājagaha for as long as he liked, he set out wandering toward Benares. When he eventually arrived, he stayed in the deer park at Isipatana. When the monks from the group of six heard that the Buddha had prohibited wooden shoes, they took cuttings from young palm trees and wore shoes made of palm leaves. The trees withered. People complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics act like this? They are harming one-sensed life.” The monks heard the complaints of those people and they told the Buddha. … “Is it true, monks, that the monks from the group of six are acting like this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “How can those foolish men have cuttings made from young palm trees and wear shoes made of palm leaves, with the trees withering as a consequence? People regard trees as conscious. This will affect people’s confidence …” After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t wear shoes made of palm leaves. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” When they heard that the Buddha had prohibited shoes made of palm leaves, the monks from the group of six had cuttings made from young bamboo and wore shoes made of bamboo leaves. The bamboo withered. People complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics act like this? They are harming one-sensed life.” The monks heard the complaints of those people and they told the Buddha. … “… People regard trees as conscious … You shouldn’t wear shoes made of bamboo leaves. If you do, you commit an offense of wrong conduct.”

၂၅၁။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဗာရာဏသီပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော် မူပြီးလျှင် ဘဒ္ဒိယမြို့သို့ ဒေသစာရီ လှည့်လည်ကြွချီတော်မူ၏၊ အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည် ကြွချီတော်မူသည်ရှိသော် ဘဒ္ဒိယမြို့သို့ ရောက်တော်မူ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုဘဒ္ဒိယမြို့ မုလေးတော၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဘဒ္ဒိယမြို့၌ နေသော ရဟန်းတို့သည် များစွာသော ခြေနင်းကို တန်ဆာဆင်ခြင်း၌ အဖန် ဖန် အားထုတ်ခြင်းနှင့် ယှဥ်ကုန်လျက် နေကုန်၏၊ မြက်ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်၏၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်၏။ ဖြူဆံမြက်ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်၏၊ သူတစ်ပါး ကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်၏။ ပြိတ်မြက်ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်၏၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်၏။ သင်ပေါင်းရွက်ဖြင့် ပြုသော ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်၏၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်၏။ ကမလမည်သော မြက်ဖြင့် ပြုသော ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်၏၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်၏။ ကမ္ဗလာခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်၏၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်၏။ သင်အံခြင်း အဖန်ဖန် မေးခြင်းနှင့် မြတ်သောသီလ မြတ်သောသမာဓိ မြတ်သော ပညာတို့သည် ဆိတ်သုဥ်းကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဘဒ္ဒိယမြို့၌ နေသော ရဟန်းတို့သည် များစွာသော ခြေနင်းကို တန်ဆာဆင်ခြင်း၌ အဖန်ဖန် အားထုတ်ခြင်းနှင့် ယှဥ်ကုန်လျက် နေကုန်ဘိသနည်း၊ မြက်ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်ဘိသနည်း၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း။ ဖြူဆံမြက်ခြေနင်းကို့ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်ဘိသနည်း၊ သူတစ် ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း။ ပြိတ်မြက်ခြေနင်းကို ကိုတ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်ဘိသနည်း၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း။ သင်ပေါင်းရွက်ဖြင့် ပြုသော ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်ဘိသနည်း၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း။ ကမလမည်သော မြက်ဖြင့်ပြုသော ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်ဘိသနည်း၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း။ ကမ္ဗလာ ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်ဘိသနည်း၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း။ သင်အံခြင်း အဖန်ဖန်မေးခြင်းနှင့် မြတ်သောသီလ မြတ်သောသမာဓိ မြတ်သောပညာတို့သည် ဆိတ်သုဥ်းကုန်ဘိ သနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ “ရဟန်းတို့ ဘဒ္ဒိယမြို့၌ နေသော ရဟန်းတို့သည် များစွာသော ခြေနင်းကို တန်ဆာဆင်ခြင်း၌ အဖန်ဖန်အား ထုတ်ခြင်းနှင့် ယှဥ်ကုန်လျက် နေကုန်၏၊ မြက်ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်၏၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်၏။ပ။ သင်အံခြင်း အဖန်ဖန်မေးခြင်းနှင့် မြတ်သောသီလ မြတ်သောသမာဓိ မြတ်သောပညာတို့သည် ဆိတ်သုဥ်းကုန်၏ ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ ရဟန်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် ထို (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် များစွာသော ခြေနင်းကို တန်ဆာဆင်ခြင်း၌ အဖန် ဖန် အားထုတ်ခြင်းနှင့် ယှဥ်ကုန်လျက် နေကုန်ဘိသနည်း၊ မြက်ခြေနင်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုလုပ်ကုန်ဘိ သနည်း၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ပြုလုပ်စေကုန်ဘိသနည်း။ပ။ သင်အံ့ခြင်း အဖန်ဖန်မေးခြင်းနှင့် မြတ်သော သီလ မြတ်သောသမာဓိ မြတ်သောပညာတို့သည် ဆိတ်သုဥ်းကုန်ဘိသနည်း၊ ရဟန်းတို့ ဤ (ရဟန်းတို့ ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသောသူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို - “ရဟန်းတို့ မြက်ခြေနင်း၊ ဖြူဆံမြက်ခြေနင်း၊ ပြိတ်မြက်ခြေနင်း၊ သင်ပေါင်းရွက်ဖြင့် ပြုသော ခြေနင်း၊ ကမလမည်သော မြက်ဖြင့်ပြုသော ခြေနင်း၊ ကမ္ဗာလာခြေနင်း၊ ရွှေဖြင့်ပြီးသော ခြေနင်း၊ ငွေဖြင့် ပြီးသော ခြေနင်း၊ ပတ္တမြားဖြင့်ပြီးသော ခြေနင်း၊ ကျောက်မျက်ရွဲဖြင့်ပြီးသော ခြေနင်း၊ ဖလ်ဖြင့်ပြီးသော ခြေနင်း၊ ကြေးဖြူဖြင့်ပြီးသော ခြေနင်း၊ စဥ့်ဖြင့်ပြီးသော ခြေနင်း၊ သလွဲစင် ‘ခဲမဖြူ’ဖြင့်ပြီးသော ခြေနင်း၊ သလွဲမည်း ‘ခဲပုတ်’ဖြင့်ပြီးသော ခြေနင်း၊ ကြေးနီဖြင့်ပြီးသော ခြေနင်းတို့ကို မစီးအပ်၊ စီးသော ရဟန်း အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ပြောင်းရွှေ့ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခုသော ခြေနင်းတို့ကို မစီး အပ်။ စီးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ - “ကျင်ကြီးသွားရာခြေနင်း၊ ကျင်ငယ်သွားရာခြေနင်း၊ သန့်သက်ရေသုံးရာခြေနင်း ဟူ၍ အမြဲတည်လျက် မပြောင်းမရွှေ့ကောင်းသော သုံးမျိုးသော ခြေနင်းတို့ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

When the Buddha had stayed at Benares for as long as he liked, he set out wandering toward Bhaddiya. When he eventually arrived, he stayed in the Jātiyā Grove. At that time the monks in Bhaddiya were fond of various kinds of nice shoes. They made shoes of grass, reed, fishtail-palm leaves, and wool, and they had them made. As a consequence, they neglected recitation, questioning, the higher morality, the higher mind, and the higher wisdom. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the monks in Bhaddiya do this?” They told the Buddha. … “Is it true, monks, that the monks in Bhaddiya do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “How can those foolish men be fond of various kinds of nice shoes … and neglect recitation, questioning, the higher morality, the higher mind, and the higher wisdom? This will affect people’s confidence …” After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t wear shoes made of grass, reed, fishtail-palm leaves, or wool; or shoes made with gold, silver, gems, beryl, crystal, bronze, glass, tin, lead, or copper. If you do, you commit an offense of wrong conduct. And you shouldn’t use shoes. If you do, you commit an offense of wrong conduct. I allow three kinds of foot stands that are fixed in place and immobile: foot stands for defecating, foot stands for urinating, and foot stands for restroom ablutions.”

၂၅၂။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဘဒ္ဒိယမြို့၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံး နေတော်မူပြီး လျှင် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ဒေသစာရီ လှည့်လည်ကြွချီတော်မူ၏၊ အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီလှည့်လည် ကြွချီ တော်မူသည်ရှိသော် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ရောက်၍ ထိုသာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အစိရဝတီမြစ်၌ ကူးသော နွားမတို့၏ ဦးချိုတို့ကိုလည်းကောင်း၊ နားရွက်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ လည်ပင်းကိုလည်းကောင်း၊ မြီးထူးကိုလည်းကောင်း ကိုင်ကုန်၏။ ကျောက်ကုန်း၌လည်း တက်စီးကုန်၏၊ တပ်မက်သော စိတ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ အင်္ဂါဇာတ်ကိုလည်း (မိမိတို့၏ အင်္ဂါ ဇာတ်ဖြင့်) တို့ထိကုန်၏၊ နွားငယ်ကိုလည်း နှစ်၍ သတ်ကုန်၏။ လူတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစားသော လူတို့ကဲ့သို့ ရေကူးသော နွားမတို့၏ ဦးချိုတို့ကိုလည်း ကိုင်ကုန်ဘိ သနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့ မှန်သလော။ပ။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်း တို့ကို - “ရဟန်းတို့ နွားမတို့၏ ဦးချိုတို့ကို မကိုင်အပ်၊ နားရွက်တို့ကို မကိုင်အပ်၊ လည်ပင်းကို မကိုင် အပ်၊ မြီးထူးကို မကိုင်အပ်၊ ကျောက်ကုန်း၌ (တက်၍) မစီးအပ်၊ စီးသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အင်္ဂါဇာတ်ကို မတို့ထိအပ်၊ တို့ထိသော ရဟန်းအား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ နွားငယ်ကို မသတ်အပ်၊ သတ်သော ရဟန်းအား တရားအားလျော်စွာ ဆုံးဖြတ်အပ်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

When the Buddha had stayed at Bhaddiya for as long as he liked, he set out wandering toward Sāvatthī. When he eventually arrived, he stayed in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At this time, the monks from the group of six would grab cattle as they were crossing the Aciravatī river—by the horns, the ears, the neck, and the tail—and they would mount their backs and, motivated by lust, would touch their genitals. They even killed a calf by submerging it. People complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics act like this? They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” The monks heard the complaints of those people and they told the Buddha. … “Is it true, monks …” “It’s true, sir.” … After rebuking them … the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t grab cattle by the horns, the ears, the neck, or the tail, and you shouldn’t mount their backs. If you do mount their backs, you commit an offense of wrong conduct. And you shouldn’t touch their genitals motivated by lust. If you do, you commit a serious offense. And you shouldn’t kill a calf. If you do, you should be dealt with according to the rule.” 7. The prohibition against vehicles, etc.

၁၅၃-ယာဥ်စသည်တို့ကို ပယ်ခြင်း ၂၅၃။ တစ်ရံရောအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အမ, က၍ ယောကျာ်းမောင်းနှင်သော ယာဥ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အထီး, က၍ မိန်းမမောင်းနှင်သော ယာဥ်ဖြင့်လည်းကောင်း သွားကုန်၏။ လူတို့သည် “ဂင်္ဂါသဘင် မဟီသဘင်နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ယာဥ်ဖြင့် မသွားအပ်၊ သွားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကောသလတိုင်း ဇနပုဒ်မှ မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ သာဝတ္ထိ ပြည်သို့ သွားသည်ရှိသော် လမ်းခရီးအကြား၌ နာဖျား၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် ခရီးလမ်းမှ သက် ဆင်း၍ တစ်ခုသော သစ်ပင်ရင်း၌ ထိုင်နေ၏။ လူတို့သည် ထိုရဟန်းကို မြင်၍ “အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားသည် အဘယ်အရပ်သို့ သွားမည် နည်း”ဟု လျှောက်ကြကုန်၏။ “ဒါယကာတို့ ငါသည် သာဝတ္ထိပြည်သို့ မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ သွားအံ့”ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား ကြွတော်မူပါ၊ သွားပါအံ့ဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဒါယကာတို့ ငါသည် မသွားနိုင်၊ နာဖျား၏ဟု (ဆို၏)။ အသျှင်ဘုရား ကြွတော်မူပါ၊ ယာဥ်အပေါ်သို့ တက်စီးပါလော့ဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဒါယကာတို့ မသင့်၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ယာဥ်ကို ပယ်တော်မူ၏ဟု (ဆို၍) မအပ်ဟု တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည်ဖြစ်၍ ယာဥ်ကို မစီးဘဲနေ၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ရောက်၍ ရဟန်းတို့အား ဤအကြောင်းကို ပြောကြား၏။ ရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ နာဖျားသော ရဟန်းအား ယာဥ်ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “အမကသော ယာဥ်သည် အပ်လေသလော အထီးကသော ယာဥ်သည် အပ်လေသလော”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ အထီးကသော ယာဥ်ကိုလည်းကောင်း လက်ဆွဲယာဥ်ကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးအား လှည်းဆောင့်သဖြင့် ပြင်းစွာ ကိုယ်မချမ်းသာခြင်း ဖြစ်လေ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ထမ်းစင်ကိုလည်းကောင်း သန်လျင်းကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time the monks from the group of six traveled in vehicles, sometimes pulled by a female animal with a man driving, at other times pulled by a male animal with a woman driving. People complained and criticized them, “You’d think they were at the Ganges festival!” They told the Buddha. “You shouldn’t travel in a vehicle. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” Soon afterwards a monk who was traveling through the Kosalan country on his way to visit the Buddha at Sāvatthī became sick. He stepped off the path and sat down at the foot of a tree. People saw him and said to him, “Venerable, where are you going?” “I’m going to Sāvatthī to visit the Buddha.” “Please come with us.” “I can’t. I’m sick.” “Then please come inside the vehicle.” “Thank you, but the Buddha has prohibited us from traveling in vehicles.” He did not accept because he was afraid of wrongdoing. Then, when he arrived at Sāvatthī, he told the monks what had happened. They in turn told the Buddha. “I allow a vehicle when you’re sick.” The monks thought, “Pulled by a female or by a male?” “I allow a rickshaw pulled by men.” Soon afterwards a certain monk was even more uncomfortable when jolted around in a vehicle. “I allow a palanquin and a litter.” 8. The prohibition against high and luxurious beds

၁၅၄-မြင့်သောနေရာ မြတ်သောနေရာတို့ကို ပယ်ခြင်း ၂၅၄။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် မြင့်သောနေရာ မြတ်သောနေရာတို့ကို ဆောင်ယူ သုံးစွဲကုန်၏။ ဤသည်တို့ကား အဘယ်နည်း - မြင့်လွန်းသောနေရာ၊၁ ပလ္လင်၊၂ မွေးရှည်ကော်ဇောကြီး၊ ဆန်းကြယ်သော သားမွေးအခင်း၊ ဖြူသော သားမွေးအခင်း၊ ပန်းပြောက်ခြယ် သားမွေးအခင်း၊ လဲသွပ်အခင်း၊ ရုပ်ပုံခြယ်သားမွေးအခင်း၊ တစ်ဖက် မွေးရှိအခင်း၊ နှစ်ဖက်မွေးရှိအခင်း၊ ရွှေချည်ထိုးအခင်း၊ ပိုးချည်အခင်း၊ သားမွေးအခင်းကြီး၊ ဆင်ကုန်းနှီး၊ မြင်းကုန်းနှီး၊ ရထားခင်းနှီး၊ သစ်နက်ရေအခင်း၊ ဝံပိုင့်ရေအခင်း၊ (နီသော) မျက်နှာကြက်နှင့် အုံးနီနှစ်ဖက် ရှိ နေရာတို့တည်း။ ကျောင်းစဥ် လှည့်လည်သော လူတို့သည် မြင်၍ “ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစားသော လူတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ မြင့်သောနေရာ မြတ်သောနေရာတို့ကို မဆောင်ယူ မသုံး စွဲအပ်ကုန်။ ဤသည်တို့ကား အဘယ်နည်း - မြင့်လွန်းသောနေရာ၊ ပလ္လင်၊ မွေးရှည်ကော်ဇောကြီး၊ ဆန်းကြယ်သော သားမွေးအခင်း၊ ဖြူသော သားမွေးအခင်း၊ ပန်းပြောက်ခြယ် သားမွေးအခင်း၊ လဲသွပ်အခင်း၊ ရုပ်ပုံခြယ် သားမွေးအခင်း၊ တစ်ဖက်မွေး ရှိအခင်း၊ နှစ်ဖက်မွေးရှိအခင်း၊ ရွှေချည်ထိုးအခင်း၊ ပိုးချည်အခင်း၊ သားမွေးအခင်းကြီး၊ ဆင်ကုန်းနှီး၊ မြင်းကုန်နှီး၊ ရထားခင်းနှီး၊ သစ်နက်ရေအခင်း၊ ဝံပိုင့်ရေအခင်း၊ (နီသော) မျက်နှာကြက်နှင့် အုံးနီနှစ်ဖက်ရှိ နေရာတို့တည်း။ (ဤသည်တို့ကို) ဆောင်ယူ ‘သုံးစွဲ’သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ ၁။ မြတ်စွာဘုရားလက်ရှစ်သစ် ပမာဏလွန်သော အခြေရှိသော ညောင်စောင်းအင်ပျဥ်။ ၂။ ခြေထောက်တို့၌ သားရဲရုပ်တပ်သော နေရာ။

At that time the monks from the group of six used high and luxurious beds, such as: high couches, luxurious couches, long-fleeced woolen rugs, multi-colored woolen rugs, white woolen rugs, red woolen rugs, cotton-down quilts, woolen rugs decorated with the images of predatory animals, woolen rugs with long fleece on one side, woolen rugs with long fleece on both sides, sheets of silk embroidered with gems, silken sheets, woolen rugs like a dancer’s rug, elephant-back rugs, horse-back rugs, carriage-seat rugs, rugs made of black antelope hide, exquisite sheets made of <i lang='pi' translate='no'>kadalī</i>-deer hide, seats with canopies, seats with red cushions at each end. When people walking about the dwellings saw this, they complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “You shouldn’t use high and luxurious beds, such as: high couches, luxurious couches, long-fleeced woolen rugs, multi-colored woolen rugs, white woolen rugs, red woolen rugs, cotton-down quilts, woolen rugs decorated with the images of predatory animals, woolen rugs with long fleece on one side, woolen rugs with long fleece on both sides, sheets of silk embroidered with gems, silken sheets, woolen rugs like a dancer’s rug, elephant-back rugs, horse-back rugs, carriage-seat rugs, rugs made of black antelope hide, exquisite sheets made of <i lang='pi' translate='no'>kadalī</i>-deer hide, seats with canopies, seats with red cushions at each end. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” 9. The prohibition against all skins

၁၅၅-သားရေအားလုံးကို ပယ်တော်မူခြင်း ၂၅၅။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် မြင့်သောနေရာ မြတ်သောနေရာတို့ကို ပယ်တော်မူ၏”ဟု ခြင်္သေ့ရေ ကျားရေ သစ်ရေဟု ဆိုအပ်သော သားရေကြီးတို့ကို ဆောင်ယူ ‘သုံးစွဲ’ကုန်၏။ ထိုအရေတို့ကို ညောင်စောင်းနှင့် အညီအမျှ ဖြတ်ကုန်၏၊ အင်းပျဥ်နှင့် အညီအမျှလည်း ဖြတ်ကုန်၏၊ ညောင်စောင်းအတွင်း၌လည်း ခင်းကုန်၏၊ ညောင်စောင်း၏ အပြင်၌လည်း ခင်းကုန်၏၊ အင်းပျဥ် အတွင်း၌လည်း ခင်းကုန်၏၊ အင်းပျဥ်၏ အပြင်၌လည်း ခင်းကုန်၏။ ကျောင်းစဥ် လှည့်လည်ကုန်သော လူတို့သည် မြင်၍ “ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစားသော လူတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ခြင်္သေ့ရေ ကျားရေ သစ်ရေဟု ဆိုအပ်သော သားရေကြီးတို့ကို မဆောင်ယူ ‘မသုံးစွဲ’ အပ်ကုန်၊ ဆောင်ယူ ‘သုံးစွဲ’သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် သားရေကြီးတို့ကို ပယ်တော်မူ၏”ဟု နွားရေ တို့ကို ဆောင်ကုန်၏။ ထိုနွားရေတို့ကို ညောင်စောင်းနှင့် အညီအမျှ ဖြတ်ကုန်၏၊ အင်းပျဥ်နှင့် အညီ အမျှလည်း ဖြတ်ကုန်၏၊ ညောင်စောင်းအတွင်း၌လည်း ခင်းကုန်၏။ ညောင်စောင်း၏ အပြင်၌လည်း ခင်းကုန်၏၊ အင်းပျဥ်အတွင်း၌လည်း ခင်းကုန်၏၊ အင်းပျဥ်၏ အပြင်၌လည်း ခင်းကုန်၏။ ယုတ်ညံ့သော ရဟန်းတစ်ပါးသည် ယုတ်ညံ့သော ဥပါသကာ၏ အိမ်သို့ကပ်သော ဆရာဖြစ်၏။ ထိုအခါ ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟန်းသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူလျက် ထိုယုတ်ညံ့သော ဥပါသကာ၏ အိမ်သို့ ချဥ်းကပ်၍ ခင်းထားသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏။ ထိုအခါ၌ ထိုယုတ်ညံ့သော ဥပါသကာသည် ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟနံ်းထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟန်းကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏။ ထိုအခါ ထိုယုတ်ညံ့သော ဥပါသကာအား နုနယ်လှပ၍ ရှုချင်စဖွယ် စိတ်ကြည်လင်ဖွယ်ကို ဖြစ်စေ တတ်သော ကျားသစ်ငယ်ကဲ့သို့ ပြောက်ကျားသော နို့စို့နွားငယ်သည် ရှိ၏။ ထိုအခါ ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟန်းသည် ထိုနို့စို့နွားငယ်ကို တစိမ့်စိမ့် ကြည့်ရှု၏။ ထိုအခါ ထို ယုတ်ညံ့သော ဥပါသကာသည် ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟန်းကို “အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားသည် အဘယ့်ကြောင့် နို့စို့နွားငယ်ကို တစိမ့်စိမ့် ရှုပါသနည်း”ဟု လျှောက်၏။ ဒါယကာ ဤနို့စို့နွားငယ်၏ အရေကို ငါအလိုရှိ၏ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ ထိုယုတ်ညံ့သော ဥပါသကာသည် ထိုနို့စို့နွားငယ်ကို သတ်၍ အရေ ကို ခွါပြီးလျှင် ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟန်းအား ပေးလှူ၏။ ထိုအခါ ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟန်းသည် ထိုအရေကို ဒုကုဋ်သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးအုပ်၍ သွား၏။ ထိုအခါ သားကို ခင်မင်သော ထိုအမိနွားမကြီးသည် ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟန်း၏ နောက်မှ နောက်မှ အစဥ် လိုက်၏။ ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် အဘယ့်ကြောင့် ဤနွားမကြီးသည် သင်၏ နောက်မှ နောက်မှ အစဥ် တစိုက် လိုက်ဘိသနည်း”ဟု မေးကုန်၏။ ငါ့သျှင်တို့ ငါသည်လည်း “အဘယ့်ကြောင့် ဤနွားမကြီးသည် ငါ၏ နောက်မှ နောက်မှ အစဥ် တစိုက် လိုက်သည်ကို မသိ”ဟု ပြောဆို၏။ ထိုအခါ ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟန်း၏ ဒုကုဋ်သင်္ကန်းသည် သွေးဖြင့် လိမ်းကျံ၏။ ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် သင်သည် ဤဒုကုဋ်သင်္ကန်းကို အသို့ပြုသနည်း”ဟု မေးကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟန်းသည် ရဟန်းတို့အား ဤအကြောင်းကို ပြောကြား၏။ ငါ့သျှင် သင်သည် သူ၏အသက်ကို သတ်ခြင်း၌ ဆောက်တည်စေဘိသလောဟု မေးကုန်၏။ ငါ့သျှင်တို့ ဆောက်တည်စေပါ၏ဟု (ပြောဆို၏)။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ရဟန်းသည် သူ၏ အသက်ကို သတ်ခြင်း၌ ဆောက်တည်စေဘိသနည်း၊ မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် သူ၏ အသက်သတ်ခြင်းကို ကဲ့ရဲ့အပ်သည် မဟုတ်ပါလော၊ သူ၏ အသက်သတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဥ်ခြင်းကို ချီးမွမ်းအပ်သည် မဟုတ် ပါလော”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် ရဟန်းအပေါင်းကို စည်းဝေးစေပြီးလျှင် ထိုယုတ်ညံ့သော ရဟန်းကို “ရဟန်း သင်သည် သူ့အသက်သတ်ခြင်း၌ ဆောက်တည်စေ၏ ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း သင်သည် အဘယ့်ကြောင့် သူ့အသက်ကိုသတ်ခြင်း၌ ဆောက်တည်စေဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သောယောကျာ်း ငါသည် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် သူ့အသက်သတ်ခြင်းကို ကဲ့ရဲ့အပ်သည် မဟုတ်ပါလော၊ သူ့အသက်သတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဥ်ခြင်းကို ချီးမွမ်းအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် “ရဟန်းတို့ကို ရဟန်းတို့ သူ့အသက်ကို သတ်ခြင်း၌ မဆောက်တည်စေအပ်၊ ဆောက်တည်စေသော ရဟန်းအား တရားအားလျော်စွာ ဆုံးဖြတ်အပ်၏။ ရဟန်းတို့ နွားရေကို မဆောင်ယူ ‘မသုံးစွဲ’ အပ်၊ ဆောင်ယူသုံးစွဲသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏၊ ရဟန်းတို့ တစ်စုံတစ်ခုသော အရေကို မဆောင် ယူ ‘မသုံးစွဲ’ အပ်၊ ဆောင်ယူ ‘သုံးစွဲ’သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Soon afterwards when the monks from the group of six heard that the Buddha had prohibited high and luxurious beds, they used luxurious skins: lionskins, tiger skins, and leopard skins. They cut them to fit their beds and benches, and used them both there and elsewhere. When people walking about the dwellings saw this, they complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “You shouldn’t use luxurious skins: lionskins, tiger skins, or leopard skins. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” Soon afterwards when the monks from the group of six heard that the Buddha had prohibited luxurious skins, they used cattle hides. They cut them to fit their beds and benches, and used them both there and elsewhere. At this time a certain bad monk was associating with the family of a bad lay follower. One morning that monk robed up, took his bowl and robe, and went to that lay follower’s house, where he sat down on the prepared seat. The lay follower approached the monk, bowed, and sat down. At that time that lay follower had a beautiful young calf with variegated hide, just like a young leopard. When the bad monk stared at that calf, the lay follower asked him why. He replied, “I need the skin of that calf.” The bad lay follower then slaughtered the calf, skinned it, and gave the skin to the bad monk. The monk hid the skin under his outer robe and left. The mother-cow, longing for her calf, followed behind him. When the monks asked him why, he said he did not know. But his outer robe was smeared with blood, and so they said, “What happened to your outer robe?” When he told them what had happened, they asked, “So did you encourage someone to kill?” “Yes.” The monks of few desires complained and criticized him, “How can a monk encourage someone to kill? Hasn’t the Buddha in many ways criticized killing and praised abstention from killing?” They then told the Buddha. Soon afterwards the Buddha had the Sangha gathered and questioned that bad monk: “Is it true, monk, that you encouraged someone to kill?” “It’s true, sir.” … “Foolish man, how can you encourage someone to kill? Haven’t I in many ways criticized killing and praised abstention from killing? This will affect people’s confidence …” After rebuking him, the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t make others kill. If you do, you should be dealt with according to the rule. And you shouldn’t use cattle hide. If you do, you commit an offense of wrong conduct. And you shouldn’t use any kind of skin. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” 10. The allowance regarding the belongings of a householder, etc.

၁၅၆-လူတို့၏ ဥစ္စာကို ခွင့်ပြုခြင်းစသည် ၂၅၆။ ထိုစဥ်အခါ လူတို့သည် ညောင်စောင်း အင်းပျဥ်တို့ကို သားရေဖြင့် ဖွဲ့ယှက်မွမ်းမံထားကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် မအပ်ဟု တွေးတောမူ ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည် ဖြစ်၍ မထိုင်ကုန်။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ လူတို့၏ ဥစ္စာကို ထိုင်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏၊ အိပ်ခြင်းငှါ ခွင့်မပြု”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ကျောင်းတို့ကို သားရေကြိုးတို့ဖြင့် ဖွဲ့ချည်ထားကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် မအပ်ဟု တွေးတောမူ ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည်ဖြစ်၍ မထိုင်ကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ နံရံကို ပတ်၍ ဖွဲ့ချည်ကာမျှကို (မှီ၍) ထိုင်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ဖိနပ်စီး၍ ရွာတွင်းသို့ ဝင်ကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ် ချမ်းသာကို ခံစားသော လူတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ဖိနပ်စီးလျက် ရွာတွင်းသို့ မဝင်အပ်၊ ဝင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် နာဖျား၏၊ ဖိနပ်နှင့် ကင်း၍ ရွာတွင်းသို့ ဝင်ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ နာဖျားသော ရဟန်းသည် ဖိနပ်စီး လျက် ရွာတွင်းသို့ ဝင်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time people’s beds and benches were upholstered and covered with skin. Being afraid of wrongdoing, the monks did not sit on them. “I allow you to sit down on what belongs to a householder, but not to lie down on it.” The dwellings were held together by straps of leather. Being afraid of wrongdoing, the monks did not sit down. “I allow you to sit down against a mere binding made of skin.” At that time the monks from the group of six entered the village wearing sandals. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “You shouldn’t enter the village wearing sandals. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” Soon afterwards a certain sick monk was unable to go to the village without sandals. “I allow sick monks to enter the village wearing sandals.” 11. The account of Soṇa Kuṭikaṇṇa

၁၅၇-သောဏကုဋိကဏ္ဏဝတ္ထု ၂၅၇။ ထိုအခါ မဟာကစ္စည်းသည် အဝန္တိတိုင်း ကုရုဃရမြို့ပပတကတောင်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ကုဋေထိုက်သော နားတန်ဆာကို ဝတ်ဆင်သောသောဏမည်သော ဥပါသကာသည် အသျှင် မဟာကစ္စည်း၏ အလုပ်အကျွေး ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ကုဋေထိုက်သော နားတန်ဆာကို ဝတ်ဆင်သောသောဏမည်သော ဥပါသကာသည် အသျှင်မဟာကစ္စည်းထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကာ အသျှင်မဟာကစ္စည်း ကို “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ု်ပ်သည် အသျှင်ဘုရား ဟောတော်မူအပ်သော တရားတော်ကို ထိုက်သည်အား လျော်စွာ သိပါ၏၊ (ထိုသို့ သိရသည့်အတိုင်း) လူ့ဘောင်၌ နေသူသည် စင်စစ်ပြည့်စုံ စင်ကြယ်၍ ခရုသင်း ပွတ်သစ်နှင့်တူသော ဤမြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်ခြင်းငှါ မလွယ်ကူပါ။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ဆံမုတ်ဆိတ်ကို ပယ်ပြီးလျှင် ဖန်ရည်ဆိုးသော အဝတ်တို့ကို ဝတ်ရုံ၍ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်လိုပါသည်။ အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို ရှင်ရဟန်းပြုပေးတော်မူပါ”ဟု (လျှောက်၏)။ သောဏ အသက်ထက်ဆုံး တစ်ယောက်တည်းသာ အိပ်ရသော တစ်ထပ်တည်းသာ စားရသော မြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်ခြင်းငှါ ခဲယဥ်း၏၊သောဏ တိုက်တွန်း၏၊ သင်သည် ထိုလူ့ဘောင်၌သာလျှင် လူဖြစ်လျက် (ဥပုသ်နေ့စသော) အခါကာလအားလျော်စွာ တစ်ယောက်တည်းသာ အိပ်ရသော တစ်ထပ် တည်းသာ စားရသော ဘုရား၏ အဆုံးအမဟုဆိုအပ်သော မြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်လော့ဟု ပြောဆို၏။ ထိုအခါ ကုဋေထိုက်သော နားတန်ဆာကို ဝတ်ဆင်သောသောဏ ဥပါသကာ၏ ရဟန်းပြုအံ့ဟု အားထုတ်ခြင်းသည် ငြိမ်း၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ကုဋေထိုက်သော နားတန်ဆာကို ဝတ်ဆင်သောသောဏ ဥပါသကာသည်။ပ။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ကုဋေထိုက်သော နားတန်ဆာကို ဝတ်ဆင်သောသောဏ ဥပါသကာသည် အသျှင် မဟာကစ္စည်းထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကာ အသျှင်မဟာကစ္စည်းကို “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်ဘုရား ဟောတော်မူအပ်သော တရားတော်ကို ထိုက်သည့် အားလျော်စွာ သိပါ၏၊ (ထိုသို့ သိရသည့်အတိုင်း) လူ့ဘောင်၌ နေသူသည် စင်စစ် ပြည့်စုံစင်ကြယ်၍ ခရုသင်းပွတ်သစ်နှင့်တူသော ဤမြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်ခြင်းငှါ မလွယ်ကူပါ။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ု်ပ်သည် ဆံမုတ်ဆိတ်ကို ပယ်ပြီးလျှင် ဖန်ရည်ဆိုးသော အဝတ်တို့ကို ဝတ်ရုံ၍ လူ့ဘောင်မှ ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်လိုပါသည်၊ အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို ရှင်ရဟန်း ပြုပေးတော်မူပါ”ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကစ္စည်းသည် ကုဋေထိုက်သော နားတန်ဆာကို ဝတ်ဆင်သောသောဏ ဥပါသကာကို ရှင်ပြုပေးလေ၏။ ထိုအခါ၌ အဝန္တိတိုင်း ဒဏ္ခိဏာပထဇနပုဒ်သည် ရဟန်းနည်းပါး၏၊ ထို အခါ၌ အသျှင်မဟာကစ္စည်းသည် သုံးနှစ်လွန်သဖြင့် ငြိုငြင်ပင်ပန်းစွာ ထိုထိုအရပ်မှ တစ်ကျိပ်အစုရှိသော ရဟန်းအပေါင်းကို စည်းဝေးစေပြီးလျှင် အသျှင်သောဏကို ပဉ္စင်းခံပေး၏။ ၁၅၈-မဟာကစ္စည်း၏ ဆုငါးပါးကို ပြခြင်း ထိုအခါ ဝါကျွတ်၍ ဆိတ်ငြိမ်ရာ အရပ်သို့ ကပ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာနေသော အသျှင်သောဏအား “ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် ဤသို့သဘောရှိသော ရူပကာယကျေးဇူး ဤသို့သဘောရှိသော ဓမ္မကာယကျေးဇူး ရှိတော်မူ၏ဟု ငါသည် ကြားဖူးရုံသာတည်း၊ ငါသည် မျက်မှောက်ထင်ထင် မမြင်ဖူးပေ၊ အကယ်၍ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် ငါ့ကို ခွင့်ပြုငြားအံ့၊ ငါသည် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော အလုံးစုံသောတရား တို့ကို ကိုယ်တိုင် မှန်စွာ သိတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ သွားအံ့”ဟု စိတ်အကြံ ဖြစ်၏။ ထိုအခါ အသျှင်သောဏသည် ညချမ်းအခါ၌ ကိန်းအောင်းရာမှထ၍ အသျှင်မဟာကစ္စည်းထံသို့ ချဥ်းကပ်လျက် အသျှင်မဟာကစ္စည်းကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ထိုင်ကာ အသျှင်မဟာကစ္စည်းကို “အသျှင်ဘုရား ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်သို့ ကပ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာနေသော အကျွန်ုပ်အား ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် ‘ဤသို့ သဘောရှိသော ရူပကာယကျေးဇူး, ဤသို့သဘောရှိသော ဓမ္မကာယကျေးဇူး ရှိတော်မူ၏’ဟု ငါသည် ကြားဖူးရုံသာတည်း၊ ငါသည် မျက်မှောက်ထင်ထင် မမြင်ဖူးပေ၊ အကယ်၍ ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာသည် ငါ့ကို ခွင့်ပြုငြားအံ့၊ ငါသည် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော အလုံးစုံသောတရားတို့ကို ကိုယ်တိုင်မှန်စွာ သိတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ သွားအံ့ဟု စိတ်အကြံဖြစ်ပါသည်။ အသျှင်ဘုရား အကယ်၍ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် အကျွန်ုပ်ကို ခွင့်ပြု ငြားအံ့၊ အကျွန်ုပ်သည် ပူဇော် အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော အလုံးစုံသောတရားတို့ကို ကိုယ်တိုင်မှန်စွာ သိတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရား ကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ သွားပါအံ့”ဟု (လျှောက်၏)။ သောဏ ကောင်းစွ ကောင်းစွ၊သောဏ သင်သည် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော အလုံးစုံသော တရားတို့ကို ကိုယ်တိုင် မှန်စွာ သိတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခြင်းငှါ သွားလေလော့။သောဏ သင်သည် ရှုချင်ဖွယ်ရှိသော ကြည်ညိုဖွယ်ရှိသော ငြိမ်သက်သော ဣန္ဒြေရှိသော ငြိမ်သက်သော စိတ်နှလုံးရှိတော်မူသော မြတ်သောပညာ မြတ်သောတည်ကြည်ခြင်းသို့လည်း ရောက်တော်မူပြီးသော ယဥ် ကျေးသည့် နှလုံးတော်လည်းရှိသော စောင့်စည်းသည့် သီတင်းသီလလည်း ရှိတော်မူသော အားထုတ်အပ်သည့် ဝီရိယိန္ဒြေလည်း ရှိတော်မူသော မကောင်းမှုမှလည်း ကင်းတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော် ရလတ္တံ့။ သောဏ ထိုသို့သွားပြီးလျှင် သင်သည် “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ အသျှင်မဟာ့ကစ္စည်းသည် မြတ်စွာဘုရား၏ ခြေတော်တို့ကို ဦးခေါင်းဖြင့် ရှိခိုးပါ၏”ဟု ငါ၏ စကားဖြင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ခြေတော်တို့ကို ဦးခေါင်းဖြင့် ရှိခိုးလေလော့။ ဤသို့လည်း လျှောက်ထားလေဦး။ (၁) “အသျှင်ဘုရား အဝန္တိတိုင်း ဒဏ္ခိဏာပထဇနပုဒ်သည် ရဟန်းနည်းပါးပါ၏၊ အကျွန်ုပ်သည် သုံးနှစ်လွန်သဖြင့် ငြိုငြင်ပင်ပန်းစွာ ထိုထိုအရပ်မှ တစ်ကျိပ်အစုရှိသော ရဟန်းအပေါင်းကို စည်းဝေးစေပြီး လျှင် ရဟန်းအဖြစ်ကို ရပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အဝန္တိတိုင်း ဒက္ခိဏာပထဇနပုဒ်၌ နည်းသော ဂိုဏ်းဖြင့် ဥပသမ္ပဒကံကို ခွင့်ပြုတော်မူမည်လည်း မသိ။ (၂) “အသျှင်ဘုရား အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ အထက်သို့ စုန့်စုန့်တက်၍ မည်းနက်သည့် နွားခွါရာ ‘ခရောင်း’ မြေသည် ကြမ်းတမ်းပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ အလွှာ များသော ဖိနပ်ကို ခွင့်ပြုတော်မူမည်လည်း မသိ။ (၃) “အသျှင်ဘုရား အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ လူတို့သည် ရေချိုးခြင်းကို အလေးပြုပါကုန်၏။ ရေဖြင့် စင်ကြယ်ကုန်၏ဟု အယူရှိပါ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ မပြတ် ရေချိုးခြင်းကို ခွင့်ပြုတော်မူမည်လည်း မသိ။ (၄) “အသျှင်ဘုရား အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ သိုးရေ ဆိတ်ရေ သမင်ရေ ဟူသော သားရေ တို့ကို ခင်းပါကုန်၏။ အသျှင်ဘုရား ဥပမာအားဖြင့် မဇ္ဈိမတိုင်း ဇနပုဒ်တို့၌ ပြိတ်မြက်ဖြင့် ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ မြားမြက်ဖြင့် ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ သင်ဖြင့် ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ပိတ်ထည် မြက်ဖြင့် ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း ခင်းကုန်သကဲ့သို့ အသျှင်ဘုရား ဤအတူသာလျှင် အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ သိုးရေ ဆိတ်ရေ သမင်ရေဟူသော သားရေတို့ကို ခင်းပါကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ သိုးရေ ဆိတ်ရေ သမင်ရေဟူသော သားရေ အခင်းတို့ကို ခွင့်ပြုတော်မူမည်လည်း မသိ။ (၅) အသျှင်ဘုရား ယခုအခါ၌ လူတို့သည် သိမ်အပသို့ သွားသော ရဟန်းတို့အား ‘ဤမည်သော ရဟန်းအား ဤသင်္ကန်းကို လှူပါကုန်၏’ဟု သင်္ကန်းလှူပါကုန်၏၊ ထိုသီတင်းသုံးဖော်ရဟန်းတို့သည် လာ၍ ‘ငါ့သျှင်တို့ ဤမည်သော လူတို့သည် သင့်အား သင်္ကန်းလှူ၏’ဟု ပြောကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် ‘ငါတို့အား စွန့်ခြင်း ဝိနည်းကံ မဖြစ်စေလင့်’ဟု (မှတ်၍) မအပ်ဟု တွေးတောမူ ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည် ဖြစ်၍ မခံယူပါကုန်၊ မြတ်စွာဘုရားသည် သင်္ကန်း၌ အပ်သော ပရိယာယ်ကို ဟောကြားတော်မူမည်လည်း မသိဟု လျှောက်ထားလေဦး”ဟု (မှာလိုက်၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု အသျှင်သောဏသည် အသျှင်မဟာကစ္စည်းအား ဝန်ခံ၍ နေရာမှ ထပြီးလျှင် ရှိခိုး၍ အရိုအသေပြုကာ အိပ်ရာနေရာကို သိမ်းဆည်း၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူလျက် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ဖဲသွားလေ၏၊ အစဥ်အတိုင်း သွားသည်ရှိသော် သာဝတ္ထိပြည် အနာထပိတ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း ဘုရားထံတော်သို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသျှင်အာနန္ဒာကို “အာနန္ဒာ ဤအာဂန္တုရဟန်းအတွက် နေရာခင်း လော့”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် “မြတ်စွာဘုရားသည် ငါ့ကို ‘အာနန္ဒာ ဤအာဂန္တုရဟန်းအတွက် နေရာခင်းလော့’ဟု စေခိုင်းတော်မူ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းနှင့်အတူ တစ်ခုတည်းသော ကျောင်း၌ နေခြင်းငှါ အလိုရှိ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အရှင်သောဏနှင့်အတူ တစ်ခုတည်းသော ကျောင်း ‘ဂန္ဓကုဋီ’ ၌ နေခြင်းငှါ အလိုရှိ၏”ဟု (အောက်မေ့၍) မြတ်စွာဘုရား သီတင်းသုံးတော်မူရာ (ဂန္ဓကုဋီ) ကျောင်း၌ အသျှင်သောဏအား နေရာကို ခင်းပေး၏။

At one time Venerable Mahākaccāna was staying in Avantī on Papataka Hill at Kuraraghara. At that time the lay follower Soṇa Kuṭikaṇṇa was his supporter. On one occasion Soṇa went to Mahākaccāna, bowed, sat down, and said, “Venerable, the way I understand your teaching, it’s not easy for one who lives at home to lead the spiritual life perfectly complete and pure as a polished conch shell. I wish to cut off my hair and beard, put on the ocher robes, and go forth into homelessness. Please give me the going forth.” “It’s difficult, Soṇa, to live the spiritual life all one’s life, eating one meal a day and sleeping by oneself. So follow the Buddhas’ instruction while remaining as a householder. At suitable times you can eat one meal a day, sleep by yourself, and abstain from sexuality.” As a result, Soṇa’s intention to go forth died down. A second time Soṇa asked Mahākaccāna for the going forth, but got the same response. A third time he asked for the going forth and Mahākaccāna finally relented. At that time in the southern region of Avantī, there were few monks. Only after three years, with much trouble and difficulty, was Mahākaccāna able to gather a sangha of ten monks from here and there to give the full ordination to Venerable Soṇa. 12. The making known of the five favors for Mahākaccāna

၂၅၈။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ညဥ့်နက်သည့်တိုင်အောင် လွင်တီးခေါင်၌ (အချိန်ကို) လွန်စေကာ့ကျောင်းတော်သို့ ဝင်တော်မူ၏။ အသျှင်သောဏသည်လည်း ညဥ့်နက်သည်တိုင်အောင် လွင်တီးခေါင်၌ (အချိန်ကို) လွန်စေကာ ကျောင်းသို့ ဝင်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ညဥ့်၏ မိုးသောက်ယံအခါ၌ ထတော်မူ၍ အသျှင်သောဏကို “ရဟန်း ရွတ်ဆိုရန် တရားသည် သင့်ဉာဏ်ကို ထင်စေလော့”ဟု တိုက်တွန်းတော်မူ၏။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု ဆို၍ အသျှင်သောဏသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင် အဋ္ဌကဝဂ်၌ပါသော (ကာမသုတ်စသော) သုတ်အားလုံးတို့ကို အသံဖြင့် ရွတ်ဆို၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသျှင်သောဏ၏ သာယာစွာ ရွတ်ဆိုသည့်အဆုံး၌ ကောင်းချီးခေါ်တော်မူ၏။ ရဟန်း ကောင်းစွ၊ ကောင်းစွ၊ ရဟန်း သင်သည် အဋ္ဌကဝဂ်၌ ပါသော (ကာမသုတ်စသော) သုတ် အားလုံးတို့ကို စင်စစ်အားဖြင့် ကောင်းစွာ သင်ထားပေ၏၊ ကောင်းစွာ နှလုံးသွင်းထားပေ၏၊ ကောင်းစွာ ဆောင်ထား ပေ၏၊ (ဌာန်ကရိုဏ်းစသည်ပြည့်စုံသဖြင့်) ကောင်းသော စကားသံနှင့်လည်း ပြည့်စုံပေ၏၊ သန့်ရှင်းသော အပြစ်လည်း မရှိ, လိမ့်လဲခြင်းလည်း မရှိသော အနက်ကို သိစေတတ်သော စကားနှင့်လည်း ပြည့်စုံပေ၏၊ ရဟန်း သင်သည် ဝါအဘယ်မျှရှိပြီနည်း”ဟု မေးတော်မူရာ “မြတ်စွာဘုရား အကျွန်ုပ်သည် တစ်ဝါသာ ရှိပါသေး၏”ဟု (လျှောက်၏)။ ရဟန်း သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ကြာမြင့်မှ ရဟန်းပြုသနည်းဟု မေးတော်မူရာ “အသျှင် ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ဤကာမဂုဏ်တို့၌ အပြစ်ကိုမြင်သည်ကား ကြာမြင့်ပါပြီ၊ ထိုသို့ပင် မြင်ပါသော်လည်း လူ့ဘောင်၌ နေသောသူတို့သည် ကျဥ်းမြောင်းကုန်၏၊ များသော ကိစ္စရှိကုန်၏၊ များသော ပြုဖွယ် ရှိကုန်၏”ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းကို သိတော်မူ၍- “လောက၌ သူတော်ကောင်းဖြစ်သော သူသည် အပြစ်ကို မြင်၍ ဥပဓိကင်းသော နိဗ္ဗာန်တရားကို သိသောကြောင့် မကောင်းမှု၌ မမွေ့လျော်၊ စင်ကြယ်သော၁ပုဂ္ဂိုလ်သည် သာသနာတော်၌ မွေ့လျော်၏” ဟူသော ဤဥဒါနကို ကျူးရင့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ အသျှင်သောဏသည် မြတ်စွာဘုရားသည် “ငါ့ကို ဝမ်းမြောက်စွာ စကားပြောတော်မူ၏၊ ဤ အခါကား ငါ၏ (ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ) မှာလိုက်သော သတင်းစကားကို (လျှောက်ထားရန်) အချိန်တန်ပြီ”ဟု နေရာမှ ထ၍ လက်ဝဲတစ်ဖက် ပခုံးထက်၌ ဧကသီကို စံပယ်တင်ကာ မြတ်စွာဘုရား၏ ခြေတော်တို့၌ ဦးခိုက်၍ ဤသို့ (လျှောက်၏)။ “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာဖြစ်သော အသျှင်မဟာကစ္စည်းသည် မြတ်စွာဘုရား၏ ခြေတော်တို့ကို ဦးခေါင်းဖြင့် ရှိခိုးပါ၏၊ ဤသို့လည်း လျှောက်ထားလိုက်ပါ၏။ ‘အသျှင်ဘုရား အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်သည် ရဟန်းနည်းပါးပါ၏၊ အကျွန်ုပ်သည် သုံးနှစ်လွန်သဖြင့်၊ငိငြင်ပင်ပန်းစွာ ထိုထိုအရပ်မှ တစ်ကျိပ်အစုရှိသော ရဟန်းအပေါင်းကို စည်းဝေးစေပြီးမှ ရဟန်း အဖြစ်ကို ရပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ နည်းသော ဂိုဏ်းဖြင့် ဥပသမ္ပဒကံကို ခွင့်ပြုတော်မူမည်လည်း မသိ။ အသျှင်ဘုရား အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ အထက်သို့ စုန့်စုန့်တက်၍ မည်းနက်သည့် နွားခွါရာ ‘ခရောင်း’ မြေသည် ကြမ်းတမ်းပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ အလွှာများသော ဖိနပ်ကို ခွင့်ပြုတော်မူမည်လည်း မသိ။ အသျှင်ဘုရား အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ လူတို့သည် ရေချိုးခြင်းကို အလေးပြုပါကုန်၏၊ ရေဖြင့် စင်ကြယ်၏ဟု အယူရှိပါကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ မပြတ်ရေချိုးခြင်းကို ခွင့်ပြုတော်မူမည်လည်း မသိ။ အသျှင်ဘုရား အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ သိုးရေ ဆိတ်ရေ သမင်ရေဟူသော သားရေတို့ကို ခင်းပါကုန်၏။ အသျှင်ဘုရား ဥပမာအားဖြင့် မဇ္ဈိမတိုင်းဇနပုဒ်၌ ပြိတ်မြက်ဖြင့်ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ မြားမြက်ဖြင့်ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ သင်ဖြင့်ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ပိတ် ထည်မြက်ဖြင့် ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း ခင်းကုန်သကဲ့သို့ အသျှင်ဘုရား ဤအတူသာလျှင် အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ သိုးရေ ဆိတ်ရေ သမင်ရေဟူသော သားရေတို့ကို ခင်းပါကုန်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားသည် အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ သိုးရေ ဆိတ်ရေ သမင်ရေဟူသော သားရေအခင်းတို့ကို ခွင့်ပြုတော်မူမည်လည်း မသိ။ အသျှင်ဘုရား ယခုအခါ၌ လူတို့သည် သိမ်အပသို့ သွားသော ရဟန်းတို့အား ‘ဤမည်သော ရဟန်းအား ဤသင်္ကန်းကို လှူပါကုန်၏’ဟု သင်္ကန်းလှူပါကုန်၏၊ ထိုသီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတို့သည် လာ၍ ‘ငါ့သျှင်တို့ ဤမည်သော လူတို့သည် သင့်အား သင်္ကန်းလှူ၏’ဟု ပြောကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် ‘ငါတို့အား စွန့်ခြင်းဝိနည်းကံ မဖြစ်စေလင့်’ဟု (မှတ်၍) မအပ်ဟု တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည် ဖြစ်၍ မခံယူပါကုန်၊ မြတ်စွာဘုရားသည် သင်္ကန်း၌ အပ်သော ပရိယာယ်ကို ဟောကြားတော်မူမည်လည်း မသိ”ဟု (လျှောက်လိုက်ပါ၏ဟူ၍) လျှောက်၏။

After completing the rainy-season residence, Soṇa was reflecting in private: “I’ve heard that the Buddha is like this and like that, but I haven’t seen this for myself. If my preceptor allows me, I shall go and visit the Buddha, the Perfected One, the fully Awakened One.” Coming out from seclusion, Soṇa went to Mahākaccāna, bowed, sat down, and told him what he had thought. Mahākaccāna said, “Well thought, Soṇa! Please go and visit the Buddha, the Perfected and fully Awakened One. You will see someone who is pleasing to the eye and inspiring confidence; who is peaceful in mind and faculties; who is attained to the supreme subduing and calm; who is tamed, guarded, and restrained in his senses—a great being. Then, Soṇa, in my name, pay respect with your head at the Buddha’s feet and say, ‘Sir, my preceptor, Venerable Mahākaccāna, pays respect with his head at the Buddha’s feet.’ And then say this: ‘In the southern region of Avantī, sir, there are few monks. Only after three years, with much trouble and difficulty, was it possible to gather a sangha of ten monks from here and there to give me the full ordination. Would the Buddha allow a smaller group of monks to give the full ordination in Avantī? In Avantī the ground is dark and hard, made rough by the hooves of cattle. Would the Buddha allow sandals with multi-layered soles in Avantī? In Avantī people value bathing and cleanliness. Would the Buddha allow unrestricted bathing in Avantī? In Avantī sheepskins, goatskins, and deerskins are used as rugs, just as <i lang='pi' translate='no'>eragu</i> grass, chaff-flower grass, <i lang='pi' translate='no'>majjāru</i> grass, and <i lang='pi' translate='no'>jantu</i> grass are used in the central Ganges plain. Would the Buddha allow sheepskins, goatskins, and deerskins as rugs in Avantī? At present people give robe-cloth to monks who are outside the monastery zone, saying, “We give this robe-cloth to so-and-so.” When those monks return to the monastery, they are told, “Such-and-such people have given you robe-cloth.” But being afraid of wrongdoing, they don’t accept, thinking, “We might commit an offense entailing relinquishment.” Would the Buddha point out a way to deal with robe-cloth?’” Soṇa replied, “Yes, sir.” He got up from his seat, bowed down, and circumambulated Mahākāccāna with his right side toward him. He then put his dwelling in order, took his bowl and robe, and set out for Sāvatthī. When he eventually arrived, he went to the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery where he approached the Buddha, bowed, and sat down. The Buddha said to Venerable Ānanda, “Ānanda, please prepare a resting place for this newly-arrived monk.” Ānanda thought, “When the Buddha says this, it means he wishes to stay in the same dwelling as Venerable Soṇa.” And he prepared a resting place for Soṇa in the Buddha’s dwelling. Then, after spending much of the night outside, the Buddha entered the dwelling, as did Soṇa. Rising early in the morning, the Buddha said to Soṇa, “Recite a teaching, monk.” Saying, “Yes, sir,” he chanted the entire Chapter of Eights. When he was finished, the Buddha said, “Well done, Soṇa, well done. You have learned the Chapter of Eights well. You have remembered it well. And you have a good voice—it’s clear, articulate, and gets the meaning across. How long have you been a monk?” “One year, sir.” “But why did it take you so long to go forth?” “Well, I have long seen the downside of worldly pleasures. Still, because household life is crowded and busy, I was not able to leave.” Seeing the significance of this, the Buddha uttered a heartfelt exclamation: “Having seen the downside of the world, Knowing the Truth beyond ownership, The noble one doesn’t delight in the bad; In the bad, the pure one doesn’t delight.” Soṇa thought, “The Buddha approves of me! This is the time to bring up what my preceptor said.” He got up from his seat, arranged his upper robe over one shoulder, bowed down at the Buddha’s feet, and said, “Sir, my preceptor, Venerable Mahākaccāna, pays respect with his head at the Buddha’s feet.” He then repeated everything Mahākaccāna had asked him to say.

၂၅၉။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရာသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို (မိန့်တော်မူ၏)။ “ရဟန်းတို့ အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်သည် ရဟန်းနည်းပါး၏၊ ရဟန်း တို့ အလုံးစုံသော ပစ္စန္တရစ်ဇနပုဒ်တို့၌ ဝိနည်းဓိုရ်လျှင် ငါးယောက်မြောက်သော ဂိုဏ်းဖြင့် ပဉ္စင်းခံခြင်းကို ခွင့်ပြု၏။ ထိုစကားရပ်၌ ပစ္စန္တရစ်ဇနပုဒ်တို့ ဟူသည် အရှေ့မျက်နှာအရပ်၌ ဂဇင်္ဂလမည်သော နိဂုံးရှိ၏၊ ထိုနိဂုံး၏ အပြင်ဘက်မှ အင်ကြင်းပင်ကြီး ရှိ၏၊ ထိုအင်ကြင်းပင်ကြီးမှ ပြင်ဘက်ကား ပစ္စန္တရစ်ဇနပုဒ်တို့ တည်း၊ အတွင်းကား မဇ္ဈိမတိုင်းတည်း။ အရှေ့တောင်အရပ်၌ သလ္လာဝတီမည်သော မြစ်ရှိ၏၊ ထိုသလ္လာဝတီမြစ်မှ ပြင်ဘက်ကား ပစ္စန္တရစ် ဇနပုဒ်တည်း၊ အတွင်းကား မဇ္ဈိမတိုင်းတည်း။ တောင်မျက်နှာအရပ်၌ သေတကဏ္ဏိက မည်သော နိဂုံး ရှိ၏၊ ထိုနိဂုံးမှ ပြင်ဘက်ကား ပစ္စန္တရစ် ဇနပုဒ်တည်း၊ အတွင်းကား မဇ္ဈိမတိုင်းတည်း။ အနောက်မျက်နှာအရပ်၌ ထူနမည်သော ပုဏ္ဏားရွာ ရှိ၏၊ ထိုရွာမှ ပြင်ဘက်ကား ပစ္စန္တရစ်ဇနပုဒ် တည်း၊ အတွင်းကား မဇ္ဈိ မတိုင်းတည်း။ မြောက်မျက်နှာအရပ်၌ ဥသီရဒ္ဓဇမည်သော တောင်ရှိ၏၊ ထိုတောင်မှ ပြင်ဘက်ကား ပစ္စန္တရစ်ဇနပုဒ် တည်း၊ အတွင်းကား မဇ္ဈိမတိုင်းတည်း။ ရဟန်းတို့ ဤသို့သဘောရှိသော ပစ္စန္တရစ်ဇနပုဒ်တို့၌ ဝိနည်းဓိုရ်လျှင် ငါးယောက်မြောက်သော ဂိုဏ်းဖြင့် ပဉ္စင်းခံခြင်းကို ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ အထက်သို့ စုန့်စုန့်တက်၍ မည်းနက်သည့် နွားခွါရာ ‘ခရောင်း’ မြေသည် ကြမ်းတမ်း၏၊ ရဟန်းတို့ အလုံးစုံသော ပစ္စန္တရစ်ဇနပုဒ်၌ အလွှာများသော ဖိနပ်ကိိုု ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ လူတို့သည် ရေချိုးခြင်းကို အလေးပြုကြကုန်၏၊ ရေဖြင့် စင်ကြယ်၏ဟု အယူရှိကုန်၏၊ ရဟန်းတို့ အလုံးစုံသော ပစ္စန္တရစ်ဇနပုဒ်တို့၌ မပြတ်ရေချိုးခြင်းကို ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်၌ သိုးရေ ဆိတ်ရေ သမင်ရေဟူသော သားရေတို့ကို ခင်းကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မဇ္ဈိမတိုင်းဇနပုဒ်တို့၌ ပြိတ်မြက်ဖြင့်ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ မြားမြက်ဖြင့်ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ သင်ဖြင့် ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ပိတ်ထည် မြက်ဖြင့် ရက်သော ဖျာတို့ကိုလည်းကောင်း ခင်းကုန်သကဲ့သို့၊ ရဟန်းတို့ ဤအတူသာလျှင် အဝန္တိတိုင်း တောင်ပိုင်း နယ်၌ သိုးရေ ဆိတ်ရေ သမင်ရေ ဟူသော သားရေတို့ကို ခင်းကုန်၏၊ရဟန်းတို့့အလုံးစုံသော ပစ္စန္တရစ် ဇနပုဒ်တို့၌ သိုးရေ ဆိတ်ရေ သမင်ရေ ဟူသော သားရေအခင်းတို့ကို ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ လူတို့သည် (ဥပစာရ) သိမ်ပသို့ သွားသော ရဟန်းတို့အား ‘ဤမည်သော ရဟန်း အား ဤသင်္ကန်းကို လှူပါကုန်၏’ဟု သင်္ကန်းလှူကုန်ငြားအံ့၊ ရဟန်းတို့ လက်သို့ မရောက်သေးသမျှ (အဓိဋ္ဌာန်တင်အပ်သော) အရေအတွက်သို့ မရောက်နိုင်ပေ။ ရဟန်းတို့ ခံယူစိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ ပဉ္စမ စမ္မက္ခန္ဓက ပြီး၏။ ၁။ ပါဠိတော်နိဿယမူအတိုင်း ပြန်ဆိုလိုက်သည်၊ ပြင်ဆင်ပြီးပါဠိမူနှင့် ဋီကာတို့၌ ပါပေ န ရမတိ သုခီဟု ရှိသည်။ ၁၅၉-ထိုစမ္မက္ခန္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ် ရွာပေါင်းရှစ်သောင်းကို အစိုးရသော မဂဓမင်းကြီးသည်သောဏသူဌေးသားကို ခေါ်စေခြင်း၊ သာဂတမထေရ်သည် ဂိဇ္ဈကုဋ်တောင်၌ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မကို များစွာပြတော် မူခြင်း။ သောဏ ရဟန်းပြုခြင်း၊ အလွန်တရာ အားထုတ်၍ အသျှင်သောဏ ခြေကွဲကုန်ခြင်း၊ စောင်းဥပမာကို ဟောတော်မူခြင်း၊ တစ်ထပ်သော ဖိနပ်ကို ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း၊ အလုံးစုံ ညိုသော ဆိုးရည်ဆိုးသော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ ရွှေသော ဆိုးရည်ဆိုးသော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ နီသော ဆိုးရည်ဆိုးသော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ မောင်းသော ဆိုးရည် ဆိုးသော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ မည်းသော ဆိုးရည်ဆိုးသော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ ကင်းသန်းကျောက်ကုန်း အဆင်း၊ ဖက်ရွက်ရော်အဆင်းနှင့်တူသော ဆိုးရည်ဖြင့် ဆိုးသော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုခပ်သိမ်းသော ဆိုးရည်တို့ဖြင့် ဆိုးသော သဲကြိုးတပ်သော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း ပယ်တော်မူခြင်း၊ ဖနှောင့် အဖုံးတပ်သော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ ခြေသလုံးအဖုံးရှိသော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ လဲသွပ်သောဖိနပ်၊ ခါတောင် ကဲ့သို့ ပြောက်ကျားသောဖိနပ်၊ ဆိတ်ကုလားဦးချိုကဲ့သို့ သည်းကြိုးတပ်သော ဖိနပ်တို့ ကိုလည်းကောင်း၊ ကင်းလက်မကဲ့သို့ သည်းကြိုးတပ်သောဖိနပ်၊ ဥဒေါင်းမြီးရင်းဖြင့် ချုပ်သောဖိနပ်၊ ဆန်းကြယ်သော ဖိနပ်တို့ကိုလည်းကောင်း ခြင်္သေ့ရေ ကျားရေတို့ဖြင့် အနားပတ်သော ဖိနပ်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ သစ်ရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ သစ်နက်ရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ ကြောင်ရေ အနားပတ်သောဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ ရှဥ့်နက်ရေ ရှူးရေ အနားပတ်သော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း ပယ်တော်မူခြင်း။ ခြေကွဲသောရဟန်းကို အကြောင်းပြု၍ ဖိနပ်ကို ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း၊ ဖိနပ်စီး၍ စင်္ကြံ သွားခြင်း၊ ဖဝါး၌ အသားထွက်သော အနာရှိသော ရဟန်းဝတ္ထု၊ ခြေမဆေးဘဲ ညောင် စောင်း အင်းပျဥ်သို့တက်သော ဝတ္ထု၊ ငြောင့် သစ်ငုတ်ကို နင်းမိသော ရဟန်းတို့ဝတ္ထု၊ ခေါက်ခေါက်မြည်လျက် စင်္ကြံသွားသော ရဟန်းတို့ဝတ္ထု၊ ထန်းပလပ်ခြေနင်း ဝါးပတ် ခြေနင်း မြက်ခြေနင်း ဖြူဆံမြက် ခြေနင်း ပြိတ်မြက်ခြေနင်း သင်ပေါင်းခြေနင်း ကမလ မည်သော မြက်ခြေနင်း ရွှေခြေနင်း ငွေခြေနင်း ပတ္တမြားခြေနင်း ကျောက်မျက်ရွဲ ခြေနင်း ဖလ်ခြေနင်း ကြေးဖြူခြေနင်း စဥ့်ခြေနင်း သလွဲစင်ခြေနင်း သလွဲမည်းခြေနင်း ကြေးနီခြေနင်းတို့ကို ပယ်တော်မူခြင်း။ နွားမတို့ကို စီးသော ရဟန်းတို့ဝတ္ထု၊ ယာဥ်ကို စီးသော ဝတ္ထု၊ နာဖျားသော ရဟန်းအား ယာဥ်ခွင့်ပြုတော်မူသော ဝတ္ထု၊ အဖိုကသောယာဥ်, ထမ်းစင်ကို ခွင့်ပြု တော်မူသော ဝတ္ထု၊ မြင့်မြတ်သော အိပ်ရာနေရာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ခြင်္သေ့ရေ သစ်ရေ ကျားရေတို့ကိုလည်းကောင်း၊ နွားရေတို့ကိုလည်းကောင်း ပယ်တော်မူခြင်း၊ ယုတ်မာသော ရဟန်းကို ကဲ့ရဲ့တော်မူခြင်း။ လူတို့၏ ဥစ္စာဖြစ်သော သားရေကို မှီ၍ နေအပ်သော ဝတ္ထု၊ သားရေကြိုးတို့ဖြင့် ဖွဲ့ခြင်း ဖိနပ်တို့ကို စီးလျက် ရွာတွင်းသို့ ဝင်သော ဝတ္ထု၊ နာဖျားသော ရဟန်းအား ခွင့်ပြုတော်မူသော ဝတ္ထု၊ အသျှင်မဟာကစ္စည်း တပည့်ဖြစ်သော အသျှင်သောဏဝတ္ထု၊ ထင်သောအသံဖြင့် ရှစ်ဝဂ်ရှိသော ကာမသုတ်စသည်ကို ရွတ်ဆိုသောဝတ္ထု။ ငါးယောက်သော ဂိုဏ်းတို့ဖြင့် ပဉ္စင်းခံပေးခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အလွှာများသော ဖိနပ်ကိုလည်းကောင်း၊ မပြတ်ရေချိုးခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ သားရေအခင်းကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း၊ အဓိဋ္ဌာန်တင်သော အရေအတွက်သို့ မရောက်ခြင်း၊ ဤငါးပါးသော ဆုတို့ကို အသျှင်သောဏမထေရ်အား မြတ်စွာဘုရား ပေးတော်မူခြင်း၊ ဤကား အကျဥ်း ချုပ်တည်း။ ဤစမ္မက္ခန္ဓက၌ ဝတ္ထုကား ခြောက်ဆယ့်သုံးပါးတည်း။ စမ္မက္ခန္ဓက ပြီး၏။

Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “In the southern region of Avantī there are few monks. Outside the central Ganges plain, I allow the full ordination to be given by a group of five, including one expert on the Monastic Law. In this regard, the following is outside the central Ganges plain: In the eastern direction there is a town called <i lang='pi' translate='no'>Gajaṅgala</i>, with another town called <i lang='pi' translate='no'>Mahāsālā</i> just after it. Beyond it is outside the central Ganges plain. On the near side of it is the central Ganges plain. In the south-eastern direction there is a river called <i lang='pi' translate='no'>Sallavatī</i>. Beyond it is outside the central Ganges plain. On the near side of it is the central Ganges plain. In the southern direction there is a town called <i lang='pi' translate='no'>Setakaṇṇika</i>. Beyond it is outside the central Ganges plain. On the near side of it is the central Ganges plain. In the western direction there is a brahmin village called <i lang='pi' translate='no'>Thūṇa</i>. Beyond it is outside the central Ganges plain. On the near side of it is the central Ganges plain. In the northern direction there is a mountain called <i lang='pi' translate='no'>Usīraddhaja</i>. Beyond it is outside the central Ganges plain. On the near side of it is the central Ganges plain. In Avantī the ground is dark and hard, made rough by the hooves of cattle. Outside the central Ganges plain, I allow sandals with multi-layered soles. In Avantī people value bathing and cleanliness. Outside the central Ganges plain, I allow unrestricted bathing. In Avantī sheepskins, goatskins, and deerskins are used as rugs, just as <i lang='pi' translate='no'>eragu</i> grass, chaff-flower grass, <i lang='pi' translate='no'>majjāru</i> grass, and <i lang='pi' translate='no'>jantu</i> grass are used in the central Ganges plain. Outside the central Ganges plain, I allow rugs of sheepskin, goatskin, and deerskin. And it may be that people give robe-cloth to monks who are outside the monastery zone, saying, ‘We give this robe-cloth to so-and-so.’ I allow you to accept it and not start counting the days until you receive it in your hands.” The fifth chapter on skins is finished. This is the summary: “The king of Magadha and Soṇa, Eighty thousand chiefs; Sāgata on the Vulture Peak, Showed much that was super-human. Going forth, energetic, they cracked, Lute, single-layered soles; Blue, yellow, red, Magenta, and just black. Orange, beige, And he prohibited straps; Leather, and enclosing, covering, Cotton, partridge, ram, goat. Scorpion, peacock, and various, Lion, and tiger, leopard; Deer, otter, and cat, Squirrel, bat, decorated. Cracked, sandals, corn, Washed, stumps, clacking; Palm, bamboo, and just grass, Reed, fish-tail palm. Grass, wool, gold, Silver, gems, beryl; Crystal, bronze, and glass, Tin, and lead, copper. Cow, vehicle, and sick, Pulled by men, palanquin; Beds, luxurious skins, And the bad one with a cattle hide. Of householders, straps of leather, They enter, being sick; Mahākaccāyana, Soṇa, Chanted the Chapter of Eights. Full ordination through five, Multi-layered, unrestricted bathing; He allowed rugs made of skin, Not start the counting until; The leader did these five favors, For Soṇa, the senior monk.” In this chapter there are sixty-three topics. The chapter on skins is finished.

၆-ဘေသဇ္ဇက္ခန္ဓက ၁၆၀-ဆေးငါးမျိုး ၂၆၀။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ တန်ဆောင်မုန်းလအခါ၌ ဖြစ်တတ်သော သည်းခြေနာဖြင့် တွေ့ထိသော ရဟန်းတို့အားသောက်အပ်သော ယာဂုသည်လည်း အန်ထွက်၏၊ စားအပ်သော ဆွမ်းသည်လည်း အန်ထွက်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုသို့ အန်ထွက်သဖြင့် ပိန်ကြုံကုန်၏၊ အသွေးအသား ခေါင်းပါးကုန်၏၊ ရုပ်အဆင်း ပျက်ကုန်၏၊ (ဖက်ရွက်ရော်ကဲ့သို့) ဖျော့တော့သော အဆင်းရှိကုန်၏၊ (ကွန်ရက်ကို ဖြန့်ခင်း သကဲ့သို့) အကြောပြိုင်းပြိုင်းထသော ကိုယ်ရှိကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ပိန်ကြုံသော အသွေးအသား ခေါင်းပါးသော ရုပ်အဆင်း ပျက်သော (ဖက်ရွက်ရော်ကဲ့သို့) ဖျော့တော့သော အဆင်းရှိသော (ကွန်ရက်ကို ဖြန့်ခင်းသကဲ့သို့) အကြောပြိုင်းပြိုင်းထသော ကိုယ်ရှိသော ထိုရဟန်းတို့ကို မြင်တော်မူ၍ အသျှင်အာနန္ဒာ ကို “အာနန္ဒာ အဘယ့်ကြောင့် ယခုအခါ၌ ရဟန်းတို့သည် ပိန်ကြုံကုန်သနည်း၊ အသွေးအသား ခေါင်းပါးကုန်သနည်း၊ ရုပ်အဆင်း ပျက်ကုန်သနည်း၊ (ဖက်ရွက်ရော်ကဲ့သို့) ဖြော့တော့သော အဆင်းရှိကုန်သနည်း၊ (ကွန်ရက်ကို ဖြန့်ခင်းသကဲ့သို့) အကြောပြိုင်းပြိုင်းထသော ကိုယ်ရှိကုန်သနည်း”ဟု (မေးတော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား ယခုအခါ၌ တန်ဆောင်မုန်းလအခါ ဖြစ်တတ်သော သည်းခြေနာဖြင့် တွေ့ထိသော ရဟန်းတို့အားသောက်အပ်သော ယာဂုသည်လည်း အန်ထွက်ပါ၏၊ စားအပ်သော ဆွမ်းသည်လည်း အန်ထွက်ပါ၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုသို့ အန်ထွက်သောကြောင့် ပိန်ကြုံပါကုန်၏၊ အသွေးအသားခေါင်း ပါးပါကုန်၏၊ ရုပ်အဆင်း ပျက်ပါကုန်၏၊ (ဖက်ရွက်ရော်ကဲ့သို့) ဖျော့တော့သော အဆင်းရှိပါကုန်၏၊ (ကွန်ရက်ကို ဖြန့်ခင်းသကဲ့သို့) အကြောပြိုင်းပြိုင်းထသော ကိုယ်ရှိကုန်၏ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်သို့ ကပ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားအား “ယခုအခါ တန်ဆောင်မုန်းလအခါ ဖြစ်တတ်သော သည်းခြေနာဖြင့် တွေ့ထိသော ရဟန်းတို့အား။ပ။ အကြော ပြိုင်းပြိုင်းထသော ကိုယ်ရှိကုန်၏၊ ငါသည် အဘယ်သို့လျှင် ရဟန်းတို့အား ဆေးကို ခွင့်ပြုရအံ့နည်း၊ ယင်းသည် ဆေးလည်း ဖြစ်ရာ၏၊ လူအပေါင်းကလည်း ဆေးဟု သမုတ်ရာ၏၊ အာဟာရအကျိုးကိုလည်း ပြီးစေရာ၏၊ ရုန့်ရင်းသော အစာအာဟာရလည်း မဟုတ်ရာ”ဟု စိတ်အကြံ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားအား “ထောပတ် ဆီဦး ဆီ ပျားရည် တင်လဲ ဟူသော ဤဆေးငါးပါး တို့သည် ဆေးလည်း မည်ကုန်၏၊ လူအပေါင်းကလည်း ဆေးဟု သမုတ်၏၊ အာဟာရအကျိုးကိုလည်းပြီးစေကုန်၏၊ ရုန့်ရင်းသော အစာအာဟာရလည်း မဟုတ်၊ ငါသည် ရဟန်းတို့အား ဤငါးပါးသော ဆေးတို့ကို နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံ၍ နံနက်အခါ၌ စားစေခြင်းငှါ ခွင့်ပြုရမူ ကောင်းလေစွ”ဟု အကြံဖြစ် တော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ညချမ်းအခါ ကိန်းအောင်းရာမှ ထတော်မူသော် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်သို့ ကပ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာနေသော ငါအား ‘ယခုအခါ၌ တန်ဆောင်မုန်းလအခါ၌ ဖြစ်တတ်သော သည်းခြေနာဖြင့် တွေ့ထိသော ရဟန်းတို့အား ယာဂုသည် အန်ထွက်၏။ပ။ အကြောပြိုင်းပြိုင်းထသော ကိုယ်ရှိကုန်၏၊ ငါသည် အဘယ်သို့လျှင် ရဟန်းတို့အား ဆေးကို ခွင့်ပြုရအံ့နည်း၊ ယင်းသည် ဆေးလည်း ဖြစ်ရာ၏၊ လူအပေါင်းကလည်း ဆေးဟု သမုတ်ရာ၏၊ အာဟာရအကျိုးကိုလည်း ပြီးစေရာ၏၊ ရုန့်ရင်းသော အစာ အာဟာရလည်း မဟုတ်ရာ”ဟု စိတ်အကြံဖြစ်ခဲ့၏။ ရဟန်းတို့ ထိုငါအား။ပ။ ငါသည် ဤငါးပါးသော ဆေးတို့ကို ရဟန်းတို့အား နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံ၍ နံနက်အခါ၌ စားစိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြုရမူ ကောင်းလေစွ’ဟု အကြံဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုငါးပါးသော ဆေးတို့ကို နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံ၍ နံနက်အခါ၌ သုံးဆောင် စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Division The chapter on medicines 1. Discussion of the five tonics At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time the monks were afflicted with autumn illness, and they could keep down neither congee nor other food. As a result, they became thin, haggard, and pale, with veins protruding all over their bodies. The Buddha noticed this and asked Venerable Ānanda why they were looking so sickly. Ānanda told him. Then, while reflecting in private, the Buddha thought, “What tonics might I allow the monks that are generally regarded as tonics, would serve as nourishment, but aren’t considered substantial food?” It then occurred to him, “There are these five tonics— ghee, butter, oil, honey, and syrup— that are generally regarded as tonics, serve as nourishment, but aren’t considered substantial food. Why don’t I allow them these five tonics, to be received and consumed before midday?” In the evening, when the Buddha had come out from seclusion, he gave a teaching and then told the monks what he had thought, adding: “I allow these five tonics, to be received and consumed before midday.”

၂၆၁။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် ထိုငါးပါးသော ဆေးတို့ကို နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံ၍ နံနက်အခါ၌ သုံးဆောင်ကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့အား ပြကတေ့ စားမြဲဖြစ်သော ကြမ်းသော အစားအစာတို့ကိုသော်လည်း မကျေစေနိုင်ကုန်၊ သိမ်မွေ့သော အစာတို့မှာကား အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါအံ့နည်း၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တန်ဆောင်မုန်းလ အခါ၌ ဖြစ်တတ်သော ထိုသည်းခြေနာဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဤအစာမမြိန်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း နှစ်ပါးစုံဖြင့် တွေ့ထိကုန်သည်ဖြစ်၍ အတိုင်းထက် အလွန်ပိန်ကြုံကုန်၏၊ အသွေးအသား ခေါင်း ပါးကုန်၏၊ ရုပ်အဆင်းပျက်ကုန်၏၊ (ဖက်ရွက်ရော်ကဲ့သို့) ဖျော့တော့သော အဆင်းရှိကုန်၏၊ အကြော ပြိုင်းပြိုင်းထသော ကိုယ်ရှိကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် အတိုင်းထက်အလွန်။ပ။ အကြောပြိုင်းပြိုင်းထသော ကိုယ်ရှိကုန်သော ထို ရဟန်းတို့ကို မြင်တော်မူ၍ အသျှင်အာနန္ဒာကို “အာနန္ဒာ အဘယ့်ကြောင့် ယခုအခါ၌ ရဟန်းတို့သည် အတိုင်းထက် အလွန်ပိန်ကြုံကုန်သနည်း။ပ။ အကြောပြိုင်းပြိုင်းထသော ကိုယ်ရှိကုန်သနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား ယခုအခါ ရဟန်းတို့သည် ထိုငါးပါးသော ဆေးတို့ကို နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံ၍ နံနက်အခါ၌ စားကုန်၏၊ ထိုရဟန်းတို့အား ပြကတေ့ စားမြဲဖြစ်သော ကြမ်းသော အစာတို့ကိိုသော်လည်း မကျေစေနိုင်၊ သိမ်မွေ့သော အစာတို့မှာကား အဘယ်မှာ ဆိုဖွယ်ရာရှိပါအံ့နည်း၊ ထိုရဟန်းတို့သည် တန်ဆောင်မုန်းလအခါ၌ ဖြစ်တတ်သော ထိုသည်းခြေနာတို့ဖြင့်လည်းကောင်း ဤအစာမမြိန်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း နှစ်ပါးစုံဖြင့် တွေ့ထိကုန်သည် ဖြစ်၍ အတိုင်းထက် အလွန်ပိန်ကြုံကုန်၏၊ အသွေးအသား ခေါင်းပါးကုန်၏၊ ရုပ်အဆင်းပျက်ပါကုန်၏၊ (ဖက်ရွက်ရော်ကဲ့သို့) ဖျော့တော့သော အဆင်းရှိပါကုန်၏၊ အကြောပြိုင်းပြိုင်းထသော ကိုယ်ရှိပါကုန်၏ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ထိုငါးပါးသော ဆေးတို့ကို နံနက်အခါ၌လည်းကောင်း မွန်းလွဲသော အခါ၌လည်းကောင်း အကပ်ခံ၍ သုံးဆောင်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

The monks then received and consumed the five tonics before midday. But even ordinary food did not agree with them, let alone greasy food. As a result of both the autumn illness and the food not agreeing with them, they became even more thin, haggard, and pale. Once again the Buddha noticed this and asked Venerable Ānanda why they were looking even worse. Ānanda told him. The Buddha then gave a teaching, and addressed the monks: “I allow the five tonics to be received and consumed both before and after midday.”

၂၆၂။ ထိုအခါ နာဖျားသော ရဟန်းတို့သည် ဆီကြည်ဖြစ်သော ဆေးတို့ကို အလိုရှိကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဝံဆီ ငါးဆီ လင်းပိုင်ဆီ ဝက်ဆီ မြည်းဆီဟူသော အဆီ ဖြစ်သော ဆေးတို့ကို နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံအံ့၊ နံနက်အခါ၌ ချက်အံ့၊ နံနက်အခါ၌ စစ်အံ့၊ ဆီဟူသော သုံးဆောင်ခြင်းဖြင့် သုံးဆောင်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့့နေလွဲသော အခါ၌ အကပ်ခံသော ဆေးကို နေလွဲသော အခါ၌ပင် ချက်၍ စစ်၍ သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သုံးချက် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံသော ဆေးကို နေလွဲသော အခါ၌ ချက်၍ စစ်၍ သုံးဆောင် ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် နှစ်ချက် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံ၍ နံနက်အခါ၌ပင် ချက်သော ဆေးကို နေလွဲသောအခါ စစ်၍ သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်တစ်ချက် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ နံနက် အခါ၌ အကပ်ခံသော ဆေးကို နံနက်အခါ၌ပင် ချက်၍ စစ်၍ သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time the sick monks needed fat as a tonic. They told the Buddha. “I allow these fats as tonics: bear fat, fish fat, alligator fat, pig fat, and donkey fat. They should be received, melted, and mixed with oil before midday, and then used. If you receive, melt, and mix them with oil after midday, and then use them, you commit three offenses of wrong conduct. If you receive them before midday, but melt and mix them with oil after midday, and then use them, you commit two offenses of wrong conduct. If you receive and melt them before midday, but mix them with oil after midday, and then use them, you commit one offense of wrong conduct. If you receive, melt, and mix them with oil before midday, and then use them, there is no offense.” 2. Discussion of root medicines, etc.

၁၆၁-အမြစ်စသောဆေး ၂၆၃။ ထိုစဥ်အခါ၌ နာဖျားသော ရဟန်းတို့သည် အမြစ်ဖြစ်သော ဆေးတို့ကို အလိုရှိကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နနွင်း ချင်းစိမ်း လင်းနေ ဆိပ်ဖူး ဓိဝုတ် ကုလား ဆောင်းမေးခါး ပန်းရင်း နွားမြေရင်း ဟူသော အမြစ်ဆေးတို့ကိုလည်းကောင်း ထိုမှ တစ်ပါးသော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ် အရာမမြောက်သော အမြစ်ဆေးတို့ကိုလည်းကောင်း အကပ်ခံ၍ အသက် ထက်ဆုံး ဆောင်ထားစိမ့်သောငှါလည်းကောင်း အနာဟူသော အကြောင်းရှိသော် သုံးဆောင်စိမ့်သောငှါလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏၊ အနာဟူသော အကြောင်းမရှိဘဲ သုံးဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုစဥ်အခါ၌ နာဖျားသော ရဟန်းတို့သည် အမြစ်ဆေးမှုန့်တို့ကို အလိုရှိကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဆေးကြိတ်ကျောက်ပြင်ကိုလည်းကောင်း၊ ဆေးကြိတ် ကျောက်လုံးကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုစဥ်အခါ၌ နာဖျားသော ရဟန်းတို့သည် ဖန်ဆေးတို့ကို အလိုရှိကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ တမာဖန် လက်ထုတ်ဖန် ဗြူးတား ‘ပုံလုံခါး’၁ဖန် ခွေးတောက်ဖန် သင်းဝင်ဖန်ဟူသော ဖန်ဆေးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုမှတစ်ပါး ခဲဖွယ်ဘောဇဥ် အရာမမြောက်သော ဖန်ဆေးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ အကပ်ခံ၍ အသက်ထက်ဆုံး ဆောင်ထားစိမ့်သောငှါလည်းကောင်း၊ အနာဟူသော အကြောင်းရှိသော် သုံးဆောင်စိမ့်သောငှါလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏၊ အနာ ဟူသော အကြောင်းမရှိဘဲ သုံးဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုစဥ်အခါ၌ နာဖျားသော ရဟန်းတို့သည် အရွက်ဖြစ်သော ဆေးတို့ကို အလိုရှိကုန်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ တမာရွက် လက်ထုတ်ရွက် ဗြူးတား ‘ပုံလုံခါး’ ရွက် ရုံးရွက် ဝါးရွက် ဟူသော အရွက်ဖြစ်သော ဆေးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုမှတစ်ပါး ခဲဖွယ် ဘောဇဥ် အရာမမြောက်သော။ပ။ ထိုစဥ်အခါ၌ နာဖျားသော ရဟန်းတို့သည် အသီးဖြစ်သော ဆေးတို့ကို အလိုရှိကုန်၏။။ပ။ ရဟန်း တို့ အိပ်မွေ့သီး ပိတ်ချင်းသီး ငရုပ်သီး ဖန်ခါးသီး သစ်ဆိမ့်သီး သျှစ်သျှားသီး သမင်စာသီးဟူသော အသီးဆေးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုမှတစ်ပါး ခဲဖွယ်ဘောဇဥ် အရာမမြောက်သော။ပ။ ထိုစဥ်အခါ၌ နာဖျားသော ရဟန်းတို့သည် အစေးဖြစ်သော ဆေးတို့ကို အလိုရှိကုန်၏။ပ။ ရဟန်း တို့ ရှိန်းခိုစစ် ရှိန်းခိုစေး ရှိန်းခိုလွှာ ချိပ်စစ် ချိပ်နှစ် ချိပ်လွှာ ပွဲ့လျက်ဟူသော အစေးဖြစ်သော ဆေးတို့ ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုမှတစ်ပါး ခဲဖွယ်ဘောဇဥ် အရာမမြောက်သော။ပ။ ထိုစဥ်အခါ၌ နာဖျားသော ရဟန်းတို့သည် ဆားဖြစ်သော ဆေးတို့ကို အလိုရှိကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့ ပင်လယ်ဆား ဆားပုပ် သိန္ဓောစား တွင်းထွက်ဆား ချက်ဆား ဟူသော ဆားဆေးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုမှတစ်ပါး ခဲဖွယ်ဘောဇဥ် အရာမမြောက်သော ဆေးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ အကပ်ခံ၍ အသက် ထက်ဆုံး ဆောင်ထားစိမ့်သောငှါလည်းကောင်း၊ အနာဟူသော အကြောင်းရှိသော် သုံးဆောင်စိမ့်သောငှါ့လည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏၊ အနာဟူသော အကြောင်းမရှိဘဲ သုံးဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time the sick monks needed medicinal roots. “I allow these medicinal roots: turmeric, ginger, sweet flag, white sweet flag, atis root, black hellebore, vetiver root, nut grass, and whatever other medicinal roots there are that don’t serve as fresh or cooked food. After receiving them, you may keep them for life and use them when there’s a reason. If you use them when there’s no reason, you commit an offense of wrong conduct.” Soon afterwards the sick monks needed medicinal root flour. “I allow a grinding stone.” The sick monks needed bitter medicines. “I allow bitter medicines from these plants: neem tree, arctic snow, pointed gourd, white fig, Indian beech, and whatever other bitter medicines there are that don’t serve as fresh or cooked food. After receiving them, you may keep them for life and use them when there’s a reason. If you use them when there’s no reason, you commit an offense of wrong conduct.” The sick monks needed medicinal leaves. “I allow medicinal leaves from these plants: neem tree, arctic snow, pointed gourd, holy basil, cotton plant, and whatever other leaf medicines there are that don’t serve as fresh or cooked food. After receiving them, you may keep them for life and use them when there’s a reason. If you use them when there’s no reason, you commit an offense of wrong conduct.” The sick monks needed medicinal fruits. “I allow medicinal fruits from these plants: false black pepper, long pepper, black pepper, chebulic myrobalan, belleric myrobalan, emblic myrobalan, crepe ginger, and whatever other medicinal fruits there are that don’t serve as fresh or cooked food. After receiving them, you may keep them for life and use them when there’s a reason. If you use them when there’s no reason, you commit an offense of wrong conduct.” The sick monks needed medicinal gum. “I allow the following medicinal gums: gum exuded from the asafoetida shrub, gum from the twigs and leaves of the asafoetida shrub, gum from the leaves of the asafoetida shrub, <i lang='pi' translate='no'>taka</i> gum, <i lang='pi' translate='no'>taka</i>-leaf gum, gum from heated <i lang='pi' translate='no'>taka</i> foliage, resin, and whatever other medicinal gums there are that don’t serve as fresh or cooked food. After receiving them, you may keep them for life and use them when there’s a reason. If you use them when there’s no reason, you commit an offense of wrong conduct.” The sick monks needed medicinal salts. “I allow the following medicinal salts: sea salt, black salt, hill salt, soil salt, red salt, and whatever other medicinal salts there are that don’t serve as fresh or cooked food. After receiving them, you may keep them for life and use them when there’s a reason. If you use them when there’s no reason, you commit an offense of wrong conduct.” Allowable medical equipment and more

၂၆၄။ တစ်ရံရောအခါ အသျှင်အာနန္ဒာ၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဖြစ်သော အသျှင်ဗေလဋ္ဌသီသအား ဝဲကြီးနာ စွဲကပ်သောကြောင့် သွေးပြည်အစေးဖြင့် သင်္ကန်းတို့သည် ကိုယ်၌ ကပ်ငြိကုန်၏၊ ထိုသင်္ကန်းတို့ကို ရဟန်း တို့သည် ရေဖြင့် ဆွတ်၍ ဆွတ်၍ ခွါကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ကျောင်းစဥ် ဒေသစာရီ လှည့်လည် တော်မူသည်ရှိသော် ထိုရဟန်းတို့သည် ထိုသင်္ကန်းတို့ကို ရေဖြင့် ဆွတ်၍ ဆွတ်၍ ခွါသည်တို့ကို မြင်တော် မူ၍ ရဟန်းတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်တော်မူကာ “ရဟန်းတို့ ဤရဟန်း၏ အနာကား အဘယ်အနာနည်း”ဟု (မေးတော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား ဤအသျှင်၏ အနာသည် ဝဲကြီးနာပါတည်း၊ သွေးပြည်အစေးဖြင့် သင်္ကန်းတို့သည် ကိုယ်၌ ကပ်ငြိပါကုန်၏၊ ထိုသင်္ကန်းတို့ကို အကျွန်ုပ်တို့သည် ရေဖြင့် ဆွတ်၍ ဆွတ်၍ ခွါရပါကုန်၏ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ အကြင်ရဟန်းအား ယားနာသည်လည်းကောင်း၊ အိုင်းအမာနာသည်လည်းကောင်း၊ အရည်ရွှဲရွှဲယိုသော အနာသည်လည်းကောင်း၊ ဝဲကြီးနာသည်လည်းကောင်း ရှိအံ့၊ ကိုယ်၌လည်း မကောင်းသော အနံ့ရှိငြားအံ့၊ အမှုန့်ဖြစ်သော ဆေးတို့ကို ခွင့်ပြု၏၊ အနာမရှိသော ရဟန်းအား နွားချေး ခြောက်ကိုလည်းကောင်း၊ မြေညက်ခဲကိုလည်းကောင်း၊ ဆိုးရည်ကျိုဖတ်ကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်း တို့ ဆုံကိုလည်းကောင်း၊ ကျည်ပွေ့ကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ၌ နာဖျားသော ရဟန်းတို့သည် ဆင့်အပ်သော ဆေးမှုန့်တို့ကို အလိုရှိကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့ ဆင့်အပ်သော ဆေးမှုန့်တို့ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သိမ်မွေ့နူးညံ့သော ဆေးမှုန့်တို့ကို အလို ရှိကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အဝတ်ဖြင့်ဆင့်ခြင်းကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးအား ဘီလူးဖမ်းသောအနာ ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းကို လုပ်ကျွေးသော ဆရာ ဥပဇ္ဈာယ်တို့သည် အနာမရှိသည်ကို ပြုရန်မတတ်နိုင်ကုန်။ ထိုရဟန်းသည် ဝက်ထိုးသမားတို့ ရောင်းသော ဈေးသို့ သွား၍ သားစိမ်းကို စား၏၊ သွေးစိမ်းကိုသောက်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုဘီလူးဖမ်းသော အနာသည် ငြိမ်း၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဘီးလူးဖမ်းသော အနာရှိလတ်သော် အသားစိမ်း သွေးစိမ်းကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At this time Venerable Ānanda’s preceptor, Venerable Belaṭṭhasīsa, had carbuncles, the pus making his robes adhere to his body. The monks kept on wetting his robes to remove the pus. As the Buddha was walking about the dwellings, he noticed this. He went up to them and said, “What sickness does this monk have?” “He has carbuncles, sir. That’s why we’re doing this.” Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “For anyone who has an itch, a boil, a running sore, a carbuncle, or whose body smells, I allow medicinal powders. If you’re not sick, I allow detergent, soap, and cleaning agents. And I allow a mortar and pestle.” Soon afterwards the sick monks needed sifted medicinal powders. “I allow a powder sieve.” They needed finely sifted powder. “I allow a cloth sieve.” On one occasion a monk was possessed by a spirit. His teacher and preceptor who were nursing him were not able to cure him. He then went to a pigs’ slaughterhouse to eat raw meat and drink blood. As a result, he became well. They told the Buddha. “For one who is possessed, I allow raw meat and raw blood.”

၂၆၅။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတစ်ပါးအား မျက်စိနာရောဂါ ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းကို ရဟန်းတို့သည် ချီမ၍ ကျင်ကြီးကျင်ငယ်ကို စွန့်စေကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ကျောင်းစဥ် ဒေသစာရီ လှည့်လည်တော် မူသည်ရှိသော် ထိုရဟန်းတို့သည် ရဟန်းကို ချီမ၍ ကျင်ကြီးကျင်ငယ် စွန့်စေသည်တို့ကို မြင်တော်မူ၍ ရဟန်းတို့ထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် ထိုရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ဤရဟန်း၏ အနာရောဂါကား မည်သည့်အနာရောဂါနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား ဤအသျှင်၏ အနာသည် မျက်စိနာရောဂါပါ တည်း၊ ဤရဟန်းကို အကျွန်ုပ်တို့သည် ချီမ၍ ကျင်ကြီးကျင်ငယ်ကို စွန့်စေပါကုန်၏ဟု (လျှောက်ကုန်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ မည်းသော မျက်စဥ်း အထူးထူးသော ဆေးတို့ဖြင့် ဖေါ်စပ်သော မျက်စဥ်း ရေယဥ်ခံ၍ပြုသော မျက်စဥ်း ဂွေ့မျက်စဥ်း မင်သေမျက်စဥ်းဟူသော မျက်စဥ်းကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ မျက်စဥ်းကြိတ်စရာ အမှုန့်တို့ကို အလိုရှိကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ စန္ဒကူးကိုလည်းကောင်း၊ တောင်ဇလပ်ကိုလည်းကောင်း၊ အကျော်ကိုလည်းကောင်း၊ ကရမက်ကိုလည်းကောင်း၊ နွားမြေရင်းကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် မျက်စဥ်းမှုန့်တို့ကို ခွက်ငယ်တို့၌လည်းကောင်း၊ အိုးဖုံးငယ်တို့၌လည်းကောင်း ထားကုန်၏။ မြက်မှုန့်တို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မြေမှုန့်တို့ဖြင်လည်းကောင်း ရောပြွမ်းကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မျက်စဥ်းကျည်ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ရွှေဖြင့် ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည် ငွေဖြင့် ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည် ဟူသော မျက်စဥ်းကျည် အစားစားတို့ကို ဆောင်ကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစားသော လူတို့နှင့်တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မျက်စဥ်းကျည် အစားစားတို့ကို မဆောင်အပ်၊ ဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အရိုးဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည်ကိုလည်းကောင်း၊ အစွယ်ဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည် ကိုလည်းကောင်း၊ သားချိုဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကျူဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဝါဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည်ကိုလည်းကောင်း၊ သစ်သားဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည်ကိုလည်းကောင်း၊ ချိပ်ဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဖလ်ဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည်ကိုလည်းကောင်း၊ သံဖြင်။ ပီးသော မျက်စဥ်းကျည်ကိုလည်းကောင်း၊ ခရုသင်းချက်ဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းကျည်ကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မျက်စဥ်းကျည်တို့သည် အပိတ်မရှိကုန်၊ မြက်မှုန့်တို့ဖြင့်လည်းကောင်း မြေမှုန့်တို့ဖြင်လည်းကောင်း ရောပြွမ်းကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အဖုံးကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အဖုံးသည် ကျ၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကြိုး ငယ်ဖြင့် ဖွဲ့၍ မျက်စဥ်းကျည်နှင့် ဖွဲ့စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ မျက်စဥ်းကျည်သည် ကွဲ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ချည်ဖြင့် ချုပ်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် လက်ချောင်းဖြင့် မျက်စဥ်းခတ်ကုန်၏၊ မျက်စိတို့သည် ကျင်နာကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မျက်စဥ်းခတ်တံကို ခွင်၊ ပ၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ရွှေဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းတံ ငွေဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းတံ ဟူသော မျက်စဥ်းတံ အစားစားတို့ကို ဆောင်ကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစားသော လူတို့ နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မျက်စဥ်းတံ အစားစားတို့ကို မဆောင်အပ်၊ ဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အရိုးဖြင့် ပြီးသော မျက်စဥ်းတံကိုလည်းကောင်း။ပ။ ခရုသင်းချက်ဖြင့်ပြီးသော မျက်စဥ်းတံကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မျက်စဥ်းတံသည် မြေ၌ ကျသည်ရှိသော် ကြမ်း၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မျက်စဥ်းတံထည့်စရာကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် မျက်စဥ်းကျည်ကိုလည်းကောင်း၊ မျက်စဥ်းတံကိုလည်းကောင်း လက်ဖြင့် ဆောင်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မျက်စဥ်းကျည်ထည့် စရာအိတ်ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ပခုံးလွယ်စရာသည် မရှိ။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့့ပခုံးလွယ်စရာကိုလည်းကောင်း ပခုံးလွယ်ကို ဖွဲ့စရာချည်ကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At that time a monk was afflicted with an eye-disease. The monks had to hold him while he urinated and defecated. Just then, as the Buddha was walking about the dwellings, he noticed this. He then went up to them and said, “What sickness does this monk have?” “He has an eye-disease, sir. That’s why we do this for him.” Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “I allow these ointments: black ointment, mixed ointment, river ointment, red ocher, and soot.” They needed scented ointments. “I allow sandal, crape jasmine, Indian valerian, coffee plum, and nut grass.” At that time the monks put their ointments in pots and scoops. The ointment was contaminated with grass, dust, and dirt. “I allow an ointment box.” Soon afterwards the monks from the group of six used luxurious ointment boxes made with gold or silver. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “You shouldn’t use luxurious ointment boxes. If you do, you commit an offense of wrong conduct. I allow ointment boxes made of bone, ivory, horn, reed, bamboo, wood, resin, fruit, metal, or shell.” At that time the ointment boxes were not covered. The ointment was contaminated with grass, dust, and dirt. “I allow a lid.” The lids fell off. “I allow you to tie it onto the ointment box with a string.” The ointment boxes split. “I allow you to sew it together with thread.” At that time the monks put the ointment on with their fingers. As a result their eyes hurt. “I allow an ointment stick.” Soon afterwards the monks from the group of six used luxurious ointment sticks made with gold or silver. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “You shouldn’t use luxurious ointment sticks. If you do, you commit an offense of wrong conduct. I allow ointment sticks made of bone, ivory, horn, reed, bamboo, wood, resin, fruit, metal, or shell.” The monks dropped the ointment sticks on the ground. The sticks became rough. “I allow a case for the ointment stick.” The monks carried the ointment boxes and sticks in their hands. “I allow a bag for the ointment box.” They did not have a shoulder strap. “I allow a shoulder strap and a string for tying it.”

၂၆၆။ တစ်ရံရောအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား ခေါင်းပူသော ဦးယဥ်းနာသည် ဖြစ်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဦးခေါင်းသုတ်လိမ်းစရာဆီကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သည်းမခံနိုင်ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်း တို့ နှာနှတ်ခြင်းကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ နှာရေယို၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နှာနှတ်တံကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ရွှေဖြင့်ပြီးသော နှာနှတ်တံ ငွေဖြင့်ပြီးသော နှာနှတ်တံ ဟူသော နှာနှတ်တံ အစားစားတို့ကို ဆောင်ကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစားသော လူတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နှာနှတ်တံ အစားစား တို့ကို မဆောင်အပ်၊ ဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အရိုးဖြင့် ပြီးသော နှာနှတ်တံကိုလည်းကောင်း။ပ။ ခရုသင်းချက်ဖြင့် ပြီးသော နှာနှတ်တံ ကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ မညီမညွတ် နှာနှတ်ကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အစုံဖြစ်သော နှာနှတ်တံကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သည်းမခံနိုင်ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အခိုးကိုသောက်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုဆေးခိုးလုံးကို ခံတွင်းသို့ သွင်း၍သောက်ကုန်၏၊ လည်ချောင်းသည် ပူလောင်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အခိုးသောက်တံကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ရွှေဖြင့်ပြီးသော အခိုးသောက်တံ ငွေဖြင့်ပြီးသော အခိုးသောက်တံ ဟူသော အခိုးသောက်တံ အစားစားတို့ကို ဆောင်ကုန်၏။ လူတို့သည် “ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ခံစားသော လူတို့နှင့် တူကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏၊ ရဟန်းတို့ အခိုးသောက်တံ အစားစားတို့ကို မဆောင်အပ်၊ ဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အရိုးဖြင့်ပြီးသော အခိုးသောက်တံကိုလည်းကောင်း။ပ။ ခရုသင်းချက်ဖြင့်ပြီးသော အခိုးသောက် တံကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ အခိုးသောက်တံတို့သည် အပိတ်မရှိကုန်၊ ပိုးတို့သည် ဝင်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ “အပိတ်ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်း တို့သည် အခိုးသောက်တံတို့ကို လက်ဖြင့် ဆောင်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အခိုးသောက်တံ ထည့်စရာအိတ်ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ဖက်မှ ပွန်းပဲ့ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အစုံဖြစ်သော အိတ် ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ပခုံးလွယ်စရာသည် မရှိ။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ပခုံးလွယ်စရာကိုလည်းကောင်း၊ ပခုံးလွယ်ကို ဖွဲ့စရာချည်ကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time Venerable Pilindavaccha had a headache. “I allow oil for the head.” He did not get better. “I allow treatment through the nose.” The oil dripped from the nose. “I allow a nose dropper.” Soon afterwards the monks from the group of six used luxurious nose droppers made with gold or silver. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “You shouldn’t use luxurious nose droppers. If you do, you commit an offense of wrong conduct. I allow nose droppers made of bone, ivory, horn, reed, bamboo, wood, resin, fruit, metal, or shell.” The nose dropper dripped unevenly. “I allow a double nose dropper.” He did not get better. “I allow you to inhale smoke.” They just lit the wick and inhaled the smoke. They burned their throat. “I allow a tube.” Soon the monks from the group of six used luxurious tubes made with gold or silver. People complained and criticized them, “They’re just like householders who indulge in worldly pleasures!” They told the Buddha. “You shouldn’t use luxurious tubes. If you do, you commit an offense of wrong conduct. I allow tubes made of bone, ivory, horn, reed, bamboo, wood, resin, fruit, metal, or shell.” At that time the tubes were not covered. Insects crawled inside of them. “I allow a lid.” At that time the monks carried the tubes in their hands. “I allow a bag for the tubes.” The tubes scratched each other. “I allow a bag with two compartments.” They did not have a shoulder strap. “I allow a shoulder strap and a string for fastening it.” Allowable medical treatments and more

၂၆၇။ တစ်ရံရောအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား လေနာစွဲကပ်လေ၏။ ဆေးသမားတို့က “ဆီကျက်ကိုသောက်ရမည်ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဆီကျက်ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုဆီကျက်၌ သေအရက်ကို ထည့်သင့်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ဆီကျက်၌ သေအရက်ကို ထည့်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် အလွန်များစွာသော သေအရက်ထည့်သော ဆီတို့ကို ချက်ကုန်၏၊ ထိုဆီကျက်တို့ကိုသောက်ခြင်းကြောင့် မူးယစ်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အလွန်များသော သေအရက်ထည့်သော ဆီကို မသောက်အပ်။သောက်သော ရဟန်း အား တရားအား လျော်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည်။ ရဟန်းတို့ သေအရက်၏ အဆင်း အနံ့ အရသာ မထင်ရှားသော ဆီကျက်ကိုသောက်ရန် ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ၌ ရဟန်းတို့အား အလွန်များစွာသော သေအရက်ထည့်သော ဆီကျက်သည် ဖြစ်၏၊ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “အဘယ်သို့လျှင် အလွန်များသော သေအရက်ထည့်သော ဆီ၌ ပြုကျင့်ရပါအံ့နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကိုယ်လက်သုတ်စရာဟု ဆောက်တည်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား များစွာသော ဆီကျက်သည် ဖြစ်၏၊ ဆီထည့်စရာ ခွက်မရှိ။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ကြေးကျည်၊ သစ်သားကျည်၊ သစ်သီး ကျည် ဟူသော ဆီကျည် သုံးမျိုးတို့ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား လက်ခြေတို့၌ ဖြစ်သော လေရောဂါ ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ချွေးထုတ်မှုကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သည်းမခံ နိုင်ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အထူးထူးသော ဆေးတို့ဖြင့် ချွေးထုတ်ခြင်း ကိစ္စကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သည်းမခံနိုင်ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ချွေးကြီးထုတ်ခြင်းကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သည်းမခံနိုင်ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သစ် ရွက်စုံပြုတ်ရေဖြင့် ချွေးထုတ်ခြင်းကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သည်းမခံနိုင်ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ ရေချိုးရုံ၌ ရေလှောင်အိုး စရည်းကြီးကို ရေနွေးထည့်၍ ချွေးအောင်းခြင်းကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်အား အဆစ်ကိုက်ခဲသော လေရောဂါဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သွေးကို ထုတ်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သည်းမခံနိုင်ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ သွေးကို ထုတ်၍ သားချိုဖြင့် တွင်ခုတ်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆ၏ ခြေတို့သည် ကွဲကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ခြေနယ်ဆီကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သည်းမခံနိုင်ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ခြေလိမ်း ဆေးကို စီရင်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးအား သွေးစုနာပေါက်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဓားငယ်ဖြင့် ဖောက်ခွဲမှုကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဖန်ရည်ကို အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဖန်ရည်ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ နှမ်းမုန့်ညက်ကို အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နှမ်းမုန့်ညက်ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အနာအုံဆေးကို အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အနာအုံ ဆေးကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အမာစည်းရန် အဝတ်ကို အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အမာစည်းရန် အဝတ်ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အမာသည် ယား၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မုန့်ညင်းမှုန့်ကို ဖြူးစိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အမာသည် ဖူးဖူးရောင်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မှိုင်းတိုက်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အမာ၌ အသားတက်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သင်ဓုန်းဖြင့် ဖြတ်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အမာသည် (အသား) မတက်ဘဲနေ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အမာသုတ်လိမ်းရန်ဆီကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ (လိမ်းသော) ဆီသည် လျှောကျ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဆီတားသော အဝတ်ကိုလည်းကောင်း၊ အလုံးစုံ အမာကုဆေးကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

At one time Venerable Pilindavaccha had a certain disease. The doctors said he needed a heated concoction of oil. “I allow a heated concoction of oil.” They wanted to add alcohol to that concoction. “I allow alcohol in a heated concoction of oil.” Soon afterwards the monks from the group of six heated oil with too much alcohol. They drank it and became drunk. “You shouldn’t drink heated oil with too much alcohol. If you do, you should be dealt with according to the rule. I allow you to drink heated oil if there is no discernible color, smell, or taste of alcohol.” The monks had heated much oil with too much alcohol. They did not know what to do with it. “I allow you to determine it for external use.” Pilindavaccha had more heated oil, but there was no vessel for storing it. “I allow three kinds of vessels: made of metal, made of wood, made of fruit.” At that time Pilindavaccha had arthritis of the hands and feet. “I allow treatment through sweating.” He did not get better. “I allow sweating with herbs.” He still did not get better. “I allow heavy sweating.” He still did not get better. “I allow hemp water.” He still did not get better. “I allow a bathtub.” Pilindavaccha had arthritis. “I allow bloodletting.” He did not get better. “I allow bloodletting and receiving it in a horn.” Pilindavaccha had cracked feet. “I allow salve for the feet.” He did not get better. “I allow you to make foot salve.” At that time a monk was afflicted with abscesses. “I allow surgery.” They needed bitter water. “I allow bitter water.” They needed sesame paste. “I allow sesame paste.” They needed flour paste. “I allow flour paste.” They needed a dressing. “I allow a dressing.” The sore was itching. “I allow you to sprinkle it with mustard powder.” The sore festered. “I allow you to fumigate it.” The flesh protruded. “I allow you to cut it with a razor.” The sore did not heal. “I allow oil for the sore.” The oil dripped off. “I allow a bandage and all treatments for sores.”

၂၆၈။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတစ်ပါးကို မြွေကိုက်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ကျင်ကြီး၊ ကျင်ငယ်၊ ပြာ၊ မြေညက်ဟူသော ဆေးကြီးလေးပါးတို့ကို ပေးစိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “အကပ်မခံဘဲ အပ်သလော၊ သို့မဟုတ် အကပ်ခံရဦးမည်လော”ဟု အကြံ ဖြစ်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကပ္ပိယကာရက ရှိခဲ့သော် အကပ်ခံစိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ကပ္ပိယကာရက မရှိခဲ့သော် ကိုယ်တိုင်ယူ၍ သုံးဆောင်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် အဆိပ်ကိုသောက်မိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကျင်ကြီးကိုသောက်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “အကပ်မခံဘဲ အပ်သလော၊ သို့မဟုတ် အကပ်ခံရဦးမည်လော”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ကျင်ကြီးစွန့်စဥ် ခံယူခြင်းသည်ပင်လျှင် အကပ်ခံခြင်းကို ပြုသည်မည်၏၊ တစ်ဖန် အကပ်မခံရတော့ပြီဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On one occasion a certain monk was bitten by a snake. “I allow you to give him the four foul edibles: feces, urine, ash, and clay.” The monks thought, “Do they need to be received or not?” “They should be received if there is an attendant. If there isn’t, I allow you to take them yourself and then eat them.” On one occasion a monk had drunk poison. “I allow you to give him feces to drink.” The monks thought, “Does it need to be received or not?” “I allow the one who is excreting it to receive it. When he’s received it, it doesn’t need to be received again.”

၂၆၉။ တစ်ရံရောအခါ ရဟန်းတစ်ပါးအား အိမ်ရှင်မ ပေးသော ပီယဆေးကြောင့် အနာဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ထွန်သွား၌ကပ်သော မြေကို ဖျော်၍သောက်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ဝမ်းမီးပျက်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ထမင်းခြောက်ပြာရည်ကိုသောက်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးအား ဖြော့တော့ ပိန်ကြုံသော ရောဂါစွဲကပ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နွားကျင်ငယ်ရေဖြင့် စိမ်သော ဖန်ခါးသီးရေကိုသောက်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးအား အရေပေါ်တွင် ဖြစ်သော အနာ (နူစွပ်နာ) စွဲကပ်၏။ မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နံ့သာလိမ်းခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် သလိပ် သည်းခြေ လေပြောသော ကိုယ်ရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဝမ်းလျှောဆေးကိုသောက်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ ပအုံးရေကြည်ကို အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ပအုံးရေကြည်ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ မစစ်သော ပဲနောက်ရေကို အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ မစစ်သော ပဲနောက်ရေကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အတန်ငယ်စစ်သော ပဲနောက်ရည်ကို အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အတန်ငယ်စစ်သော ပဲနောက်ရည်ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဟင်းမျိုးရည် (အသားရည်) ကို အလိုရှိ၏။ မြတ်စွာဘုရား အား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ဟင်းမျိုးရည် (အသားရည်) ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ ၁။ ပုံလုံခါး = ကင်းပုံကို ဆိုလိုသည်။ ၂။ ချွေးကြီးထုတ်ခြင်းဟူသည် တသူ (လက်ခုပ်တစ်ဖေါင်) မျှသော တွင်း၌ မီးကျီအပြည့်ထည့်၍ မြေသဲတို့ဖြင့် ဖုံးပိတ်ပြီးလျှင် လေနိုင်သစ်ရွက်တို့ကို ခင်းကာ ကိုယ်ကို ဆီလိမ်းလျက် ချွေးအောင်းခြင်းတည်း။

On one occasion a monk was sick from a drug. “I allow him to drink mud from a plow.” On one occasion a certain monk had indigestion. “I allow him to drink lye.” On one occasion a certain monk suffered from jaundice. “I allow him to drink chebulic myrobalan soaked in cattle urine.” On one occasion a certain monk suffered from a skin disease. “I allow you to make a scented ointment.” On one occasion a monk’s body was full of impurities. “I allow him to drink a purgative.” He needed clear congee. “I allow clear congee.” He needed mung-bean broth. “I allow mung-bean broth.” He needed oily mung-bean broth. “I allow oily mung-bean broth.” He needed meat broth. “I allow meat broth.” 3. The account of Pilindavaccha

၁၆၂-ပိလိန္ဒဝစ္ဆဝတ္ထု ၂၇၀။ တစ်ရံရောအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ လိုဏ်ပြုလုပ်လို၍ ချိုင့်ဝှမ်းကို သုတ်သင်စေ၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရိုသေစွာ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးသော် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား “အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားသည် အဘယ်အရာကို ပြုလုပ်စေတော်မူပါသနည်း”ဟု လျှောက်၏။ “မင်းကြီး လိုဏ်ပြုလုပ်လို၍ ချိုင့်ဝှမ်းကို သုတ်သင်စေပါသည်”ဟု (ပြော၏)။ “အသျှင်ဘုရား အသျှင့်အား အရံစောင့်ကို အလိုရှိပါသလော”ဟု (လျှောက်၏)။ “မင်းကြီး မြတ်စွာဘုရားသည် အရံစောင့်ကို ခွင့်ပြုတော် မမူအပ်သေး”ဟု (ပြော၏)။ “အသျှင်ဘုရား သို့ဖြစ်လျှင် မြတ်စွာဘုရားကို မေးလျှောက်၍ အကျွန်ုပ်အား (အကြောင်း) ကြား တော်မူပါ”ဟု (လျှောက်၏)။ “ကောင်းပြီ မင်းကြီး”ဟု အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီး အား ပြန်ကြား၏။ ထို့နောက် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးကို တရား စကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေ၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် အသျှင် ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေအပ်ပြီးသော် နေရာမှ ထလျက် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆကို ရှိခိုး၍ အရိုအသေပြုကာ ဖဲခွါသွားလေ၏။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် “အသျှင်ဘုရား မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် အရံစောင့်ကို လှူလိုပါသည်၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ကျင့်ရပါမည်နည်း”ဟု မြတ်စွာဘုရားထံသို့ တမန်ကို စေလွှတ်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောကြားတော်မူ၍ ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ အရံစောင့်ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆ ထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးသော် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား- “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် အရံစောင့်ကို ခွင့်ပြုတော်မူအပ်ပါပြီလော”ဟု (လျှောက်၏)။ ခွင့်ပြုတော်မူအပ်ပြီ မင်းကြီးဟု (ပြော၏)။ သို့ဖြစ်လျှင် အသျှင့်အား အရံစောင့်ကို လှူပါမည်ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား အရံစောင့်ကို ဝန်ခံပြီးနောက် သတိမေ့လျော့၍ ကြာမြင့်မှ သတိရကာ အမှုကိစ္စအလုံးစုံကို ဆောင်ရွက်တတ်သော အမတ်ကြီးတစ်ယောက်ကို - “အချင်း ငါသည် အသျှင့်အတွက် အကြင်အရံစောင့်ကို ဝန်ခံအပ်ခဲ့ပြီ၊ ထိုအရံစောင့်ကို လှူအပ်ပြီ လော”ဟု မေး၏။ “မင်းမြတ် အသျှင့်အား မလှူအပ်သေးပါ”ဟု (လျှောက်၏)။ “အချင်း ဤနေ့မှ (ပြန်၍ရေသော်) ထို (လှူမည်ဝန်ခံသောနေ့) သည် ဘယ်မျှလောက်ကြာပြီနည်း”ဟု (မေးပြန်ရာ) ထိုအခါ ထိုအမတ်ကြီးသည် ညဥ့်တို့ကို ရေတွက်၍ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်း ကြီးအား- “ရက်ပေါင်း ငါးရာမျှရှိပါပြီ မင်းမြတ်”ဟု (လျှောက်တင်၏)။ “အချင်း သို့ဖြစ်လျှင် အရံစောင့်ငါးရာတို့ကို လှူလော့”ဟု (အမိန့်ပေး၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်မင်းမြတ်”ဟု ထိုအမတ်ကြီးသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရ မင်းကြီးအား ဝန်ခံ၍ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား အရံစောင့် ငါးရာတို့ကို ပေးလှူလေ၏၊ သီးခြားရွာ တစ်ရွာ ဖြစ်တည်လာ၏၊ ထိုရွာကို အရံစောင့်ရွာငယ်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ပိလိန္ဒရွာငယ်ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်ကြကုန်၏။

At one time Venerable Pilindavaccha was having a hillside cleared near Rājagaha, intending to build a shelter. Just then King Seniya Bimbisāra of Magadha went to Pilindavaccha, bowed, sat down, and said, “Venerable, what are you having made?” “I’m clearing the hillside, great king. I want to build a shelter.” “Do you need a monastery worker?” “The Buddha hasn’t allowed monastery workers.” “Well then, sir, please ask the Buddha and tell me the outcome.” “Yes.” Pilindavaccha instructed, inspired, and gladdened King Bimbisāra with a teaching, after which the king got up from his seat, bowed down, circumambulated Pilindavaccha with his right side toward him, and left. Soon afterwards Pilindavaccha sent a message to the Buddha: “Sir, King Seniya Bimbisāra of Magadha wishes to provide a monastery worker. What should I tell him?” The Buddha then gave a teaching and addressed the monks: “Monks, I allow monastery workers.” Once again King Bimbisāra went to Pilindavaccha, bowed, sat down, and said, “Sir, has the Buddha allowed monastery workers?” “Yes, great king.” “Well then, I’ll provide you with a monastery worker.” Yet after making this promise, he forgot, and only remembered after a long time. He then addressed the official in charge of practical affairs: “Listen, has the monastery worker I promised been provided?” “No, sir, he hasn’t.” “How long has it been since we made that promise?” The official counted the days and said, “It’s been five hundred days.” “Well then, provide him with five hundred monastery workers.” “Yes.” The official provided Pilindavaccha with those monastery workers, and a separate village was established. They called it “The Monastery Workers’ Village” and “Pilinda Village”.

၂၇၁။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် ထိုရွာငယ်၌ အိမ်သို့ကပ်တတ်သော ရဟန်းဖြစ်၏၊ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူလျက် ပိလိန္ဒရွာငယ်သို့ ဆွမ်းအလို့ငှါ ဝင်၏၊ ထိုအခါ ထိုရွာငယ်၌ ပွဲသဘင်ဖြစ်၏။ သူငယ်မတို့သည် တန်ဆာဆင်ကြ ပန်းပန်ကြ ကာ ပျော်မြူးကြကုန်၏။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် ပိလိန္ဒရွာငယ်၌ အစဥ်အတိုင်း ဆွမ်းအလို့ငှါ လှည့်လည်လတ်သော် အရံစောင့်တစ်ဦး၏ အိမ်သို့ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် ခင်းထားသော နေရာ၌ ထိုင်၏။ ထိုအခါ အရံစောင့် မိန်းမ၏ သမီးသည် အခြားသော တန်ဆာဆင်ကြ ပန်းပန်ကြသော သူငယ်မတို့ကို မြင်၍ “ငါ့အား ပန်း ပေးကြလော့၊ ငါ့အား အဆင်တန်ဆာ ပေးကြလော့”ဟု (ဆို၍) ငို၏။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် ထိုအရံစောင့်မအား “ဤသူငယ်မသည် အဘယ့်ကြောင့် ငိုသနည်း”ဟု မေး၏။ အသျှင်ဘုရား ဤသူငယ်မသည် အခြားသော တန်ဆာဆင်ကြ ပန်းပန်ကြသော သူငယ်မတို့ကို မြင်၍ “ငါ့အား ပန်းပေးကြလော့၊ ငါ့အား အဆင်တန်ဆာပေးကြလော့”ဟု (ဆို၍) ငိုပါသည်။ အကျွန်ုပ်တို့ ဆင်းရဲသားများအား အဘယ်မှာ ပန်းရှိပါမည်နည်း၊ အဘယ်မှာ အဆင်တန်ဆာ ရှိပါမည် နည်းဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မြက်ကရွတ်ခွေတစ်ခုကို ယူ၍ ထိုအရံစောင့်မအား “ဤမြက်ကရွတ် ခွေကို ထိုသူငယ်မ၏ ဦးခေါင်း၌ စွပ်လော့”ဟု မိန့်ဆို၏။ ထိုအခါ ထိုအရံစောင့်မိန်းမသည် ထိုမြက်ကရွတ်ခွေကို ယူ၍ ထိုသူငယ်မ၏ ဦးခေါင်း၌ စွပ်လေ၏။ ထိုမြက်ကရွတ်ခွေသည် အလွန်လှသော ကြည့်ရှုဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ကို ကြည်လင်စေနိုင်သော ရွှေပန်း ခွေဖြစ် လေ၏။ ထိုကဲ့သို့သော ရွှေပန်းခွေသည် မင်း၏ နန်းတွင်း၌ပင် မရှိချေ။ လူတို့သည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးအား “အရှင်မင်းမြတ် ဤမည်သော အရံစောင့်၏ အိမ်၌ အလွန်လှသော ကြည့်ရှုဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ကို ကြည်လင်စေနိုင်သော ရွှေပန်းခွေ့ (ရှိပါသည်)၊ ထိုကဲ့သို့သော ရွှေပန်းခွေသည် မင်းမြတ်၏ နန်းတော်တွင်း၌ပင် မရှိပါ၊ ထိုသူဆင်းရဲအား အဘယ်မှ (ရနိုင်မည်နည်း)၊ မုချအားဖြင့် ခိုးယူလာခြင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်”ဟု လျှောက်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် ထိုအရံစောင့်အမျိုးကို နှောင်ဖွဲ့စေ၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူလျက် ပိလိန္ဒရွာငယ်ဆီသို့ ဆွမ်းခံဝင်လေ၏။ ပိလိန္ဒရွာငယ်၌ အစဥ်အတိုင်း ဆွမ်းအလို့ငှါ လှည့်လည် လတ်သော် ထိုအရံ စောင့်အိမ်ဆီသို့ ချဥ်းကပ်၍ အိမ်နီးချင်းတို့ကို “ဤအရံစောင့် အမျိုးသည် အဘယ် အရပ်သို့ သွားသနည်း”ဟု မေး၏။ အသျှင်ဘုရား ထိုရွှေပန်းခွေ၏ အကြောင်းကြောင့် ဘုရင်မင်းမြတ်သည် နှောင်ဖွဲ့စေအပ်ပါသည်ဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီး၏ နန်းတော်သို့ ချဥ်းကပ်၍ ခင်းထားအပ်သော နေရာ၌ ထိုင်၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်း ကြီးသည် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်၏။ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးသော် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးအား အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် “မင်းကြီး အဘယ့်ကြောင့် အရံစောင့်အမျိုးကို နှောင်ဖွဲ့စေအပ်သနည်း”ဟု မေး၏။ “အသျှင်ဘုရား ထိုအရံစောင့်၏ အိမ်၌ အလွန်လှသော ကြည့်ရှုဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ကို ကြည်လင် စေနိုင်သော ရွှေပန်းခွေရှိပါသည်၊ ထိုကဲ့သို့သော ရွှေပန်းခွေသည် အကျွန်ုပ်တို့၏ နန်းတော်တွင်း၌ပင် မရှိပါ၊ ထိုသူဆင်းရဲအား အဘယ်မှ (ရနိုင်မည်နည်း)၊ မုချအားဖြင့် ခိုးယူလာခြင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီး၏ ပြာသာဒ်ကို ရွှေဖြစ်စေဟု အဓိဋ္ဌာန်၏၊ ၄င်းသည် အလုံးစုံ ရွှေဖြင့်ပြီးသော ပြာသာဒ်ဖြစ်လာ၏။ မင်းကြီး အလွန်များ ပြားလှသော ဤရွှေကို သင်သည် အဘယ်မှရသနည်းဟု (မေး၏)။ “သိပါပြီ အသျှင်ဘုရား၊ အသျှင်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်တည်း”ဟု (ဆို၍) ထိုအရံစောင့်အမျိုးကို လွှတ်စေ၏။ လူတို့သည် “အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် မင်းနှင့် တစ်ကွ ပရိသတ်၌ လူတို့၏ ကုသိုလ်ကမ္မပထ တရား ဆယ်ပါးထက် လွန်မြတ်သော (ဈာန်မဂ်ဖိုလ်) တရားဖြစ်သော တန်ခိုးပြာဋိဟာကို ပြသည်”ဟု နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ကြကုန်၍ အလွန်ကြည်ညိုကုန်သဖြင့် အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆအား ငါးပါးသော ဆေးတို့ကို လှူဒါန်းကြကုန်၏။ ဤငါးပါးသော ဆေးဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ထောပတ် ဆီဦး ဆီ ပျားရည် တင်လဲ တို့တည်း။ ပင်ကိုယ်အားဖြင့်လည်း အသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည် ငါးပါးသော ဆေးတို့ကို ရလေ့ရှိ၏၊ ရတိုင်း ရတိုင်းကို ပရိသတ်အား စွန့်၏။ ထိုအသျှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆ၏ ပရိသတ်သည်ကား ပစ္စည်းပေါများ၏၊ ရတိုင်း ရတိုင်းကို ဖျဥ်းအိုး အိုးတို့၌ ပြည့်စေ၍ သိုမှီး၏၊ ရေစစ်အိပ်တို့ကို ပြည့်စေ၍ လေသောက် (ပြူတင်း) တို့၌ ချိတ်ခွဲထား၏။ ထိုဆေးတို့သည် အောက်နံပါးနှစ်ဖက်မှ ယိုကျကုန်၏။ ကျောင်းအားလုံး ကြွက်တို့ဖြင့် ပြွမ်းကုန်၏။ ကျောင်းစဥ် လှည့်လည်သော လူတို့သည် မြင်ကြကုန်၍ “ဤသာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော် ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးကဲ့သို့ အတွင်းကျီကြ ရှိကြကုန်၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏ ရှုတ်ချကုန်၏ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြသော ထိုလူတို့၏ စကားကို ကြားကြသည်သာတည်း။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ရဟန်းတို့သည် ဤကဲ့သို့ ပစ္စည်းပေါများခြင်းငှါ အားထုတ်ကုန်ဘိသနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ့ထိုရဟန်း တို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ပ။ ရဟန်းတို့ ရဟန်းတို့သည် ဤကဲ့သို့ ပစ္စည်းပေါများခြင်းငှါ အားထုတ်ကုန်၏ ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ်မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “နာဖျားသော ရဟန်းတို့အား အကြင် လျက်ဖွယ်ဖြစ်သော ဆေးတို့သည် ရှိကုန်၏၊ ဤဆေးတို့သည် အဘယ်သည်တို့နည်းဟူမူ ထောပတ် ဆီဦး ဆီး ပျားရည် တင်လဲ (ဤသည်တို့တည်း)။ ထိုဆေးတို့ကို အကပ်ခံပြီးလျှင် ခုနစ်ရက်တိုင်ရုံ သိုမှီး၍ သုံးဆောင်အပ်ကုန်၏၊ ထိုခုနှစ်ရက်ကို လွန်စေသော ရဟန်းအား တရားအားလျော်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည်”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပဌမဆေးတို့ကို ခွင့်ပြုတော်မူခြင်းအခန်း ပြီး၏။

And Pilindavaccha began associating with the families in that village. After robing up one morning, he took his bowl and robe and went to Pilinda Village for alms. At that time they were holding a celebration in that village, and the children were dressed up in ornaments and garlands. As Pilindavaccha was walking on continuous almsround, he came to the house of a certain monastery worker where he sat down on the prepared seat. Just then the daughter of the house had seen the other children dressed up in ornaments and garlands. She cried, saying, “I want a garland! I want ornaments!” Pilindavaccha asked her mother why the girl was crying. She told him, adding, “Poor people like us can’t afford garlands and ornaments.” Pilindavaccha then took a pad of grass and said to the mother, “Here, place this on the girl’s head.” She did, and it turned into a beautiful golden garland. Even the royal compound had nothing like it. People told King Bimbisāra, “Sir, in the house of a such-and-such a monastery worker there’s a beautiful golden garland. Even in your court, sir, there’s nothing like it. So how did those poor people get it? They must have stolen it.” King Bimbisāra then had that family imprisoned. Once again Pilindavaccha robed up in the morning, took his bowl and robe, and went to Pilinda Village for alms. As he was walking on continuous almsround, he came to the house of that same monastery worker. He then asked the neighbors what had happened to that family. “The king had jailed them, venerable, because of that golden garland.” Pilindavaccha went to King Bimbisāra’s house, where he sat down on the prepared seat. King Bimbisāra approached Pilindavaccha, bowed, and sat down. Pilindavaccha said, “Great king, why have you jailed the family of that monastery worker?” “Sir, in the house of that monastery worker there was a beautiful golden garland. Even the royal compound has nothing like it. So how did those poor people get it? They must have stolen it.” Pilindavaccha then focused his mind on turning King Bimbisāra’s stilt house into gold. As a result, the whole house became gold. He said, “Great king, how did you get so much gold?” “Understood, sir! It’s your supernormal power.” And he released that family. People said, “They say Venerable Pilindavaccha has performed a superhuman feat, a wonder of supernormal power, for the king and his court!” Delighted, and gaining confidence in Pilindavaccha, they brought him the five tonics: ghee, butter, oil, honey, and syrup. Ordinarily, too, Pilindavaccha was getting the five tonics. Since he was getting so much, he gave it away to his followers, who ended up with an abundance of tonics. After filling up basins and waterpots and setting these aside, they filled their water filters and bags and hung these in the windows. But as the tonics dripped, the dwellings became infested with rats. When people walking about the dwellings noticed this, they complained and criticized them, “These Sakyan monastics are hoarding goods indoors, just like King Seniya Bimbisāra of Magadha!” The monks heard the complaints of those people and the monks of few desires complained and criticized those monks, “How can these monks choose to live with such abundance?” After rebuking those monks in many ways, they told the Buddha. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that there are monks who live like this?” “It’s true, sir.” … After rebuking them, the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “After being received, the tonics allowable for sick monks—that is, ghee, butter, oil, honey, and syrup—should be used from storage for at most seven days. If you use them longer than that, you should be dealt with according to the rule.” The first section for recitation on allowable medicines is finished. 4. The allowance for sugar, etc.

၁၆၃-တင်လဲစသည်ကို ခွင့်ပြုခြင်း ၂၇၂။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော်မူ ပြီးလျှင် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ဖဲသွားတော်မူ၏။ အသျှင်ကင်္ခါရေဝတသည် လမ်းခရီးအကြား၌ တင်လဲချက်ရာ တင်းကုပ်သို့ ဝင်၍ မုန့်ညက်နှင့် ဖွဲထည့်သော တင်လဲတို့ကို မြင်သောကြောင့် “အာမိသနှင့်တကွသော တင်လဲသည် မအပ်၊ တင်လဲသည် နေလွဲသောအခါ၌ သုံးဆောင်ခြင်းငှါ မအပ်ဟု တွေးတောမှု ‘သံသယ ကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည်ဖြစ်၍ ပရိသတ်နှင့်တကွ တင်လဲကို မသုံးဆောင်။ ထိုမထေရ်၏ စကားကို နာယူသော ရဟန်းတို့သည်လည်း တင်လဲကို မသုံးဆောင်ကုန်။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် တင်လဲ၌ မုန့်ညက်ကိုလည်းကောင်း၊ ဖွဲကိုလည်းကောင်း ထည့်ကုန်သနည်းဟု (မေး၏)။ မြတ်စွာဘုရား ခက်မာစိမ့်သောငှါ ထည့်ပါကုန်၏ဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ ခက်မာစိမ့်သောငှါ တင်လဲ၌ မုံ့ညက်ကိုလည်းကောင်း၊ ဖွဲကိုလည်းကောင်း ထည့်ကုန်ငြားအံ့၊ ထိုထည့်သော မုန့်ညက်သည်လည်းကောင်း၊ ဖွဲသည်လည်းကောင်း၊ တင်လဲဟူသော အရေအတွက်သို့ ရောက်သည်သာတည်း။ ရဟန်းတို့ အလိုရှိတိုင်း တင်လဲ ကို သုံးဆောင်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ကင်္ခါရေဝတသည် လမ်းခရီးအကြားဝယ် ကျင်ကြီး၌ အပင်ပေါက်သော ပဲနောက်ကို မြင်၍ “ပဲနောက်တို့သည် မအပ်ကုန်၊ ချက်အပ်ပြီးသော ပဲနောက်တို့သည်လည်း အပင်ပေါက်ကုန်၏” ဟူ၍ မအပ်ဟု တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည်ဖြစ်၍ ပရိတ်သတ်နှင့်တကွ ပဲနောက်ကို မသုံးဆောင်။ ထို မထေရ်၏ စကားကို နာယူကုန်သော ထိုရဟန်းတို့သည်လည်း ပဲနောက်ကို မသုံးဆောင်ကုန်။ မြတ်စွာ ဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ချက်ပြီးသော ပဲနောက်တို့သည်အပင် ပေါက်စေကာမူ အလိုရှိတိုင်း သုံးဆောင်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

When the Buddha had stayed at Sāvatthī for as long as he liked, he set out wandering toward Rājagaha. While they were traveling, Venerable Revata the Doubter saw a sugar factory. As he approached, he noticed they were mixing the sugar with flour and ash. He thought, “Sugar mixed with food is unallowable, and so it’s unallowable to eat sugar at the wrong time,” and being afraid of wrongdoing, he and his followers did not take sugar. They told the Buddha. “Why are they adding flour and ash to the sugar?” “To harden it, sir.” “If they add flour or ash to sugar to harden it, it’s still considered sugar. I allow you to eat as much sugar as you like.” While still traveling, Revata noticed mung beans sprouting from feces. He thought, “Mung beans are unallowable. They sprout even after being digested,” and being afraid of wrongdoing, he and his followers did not eat mung beans. They told the Buddha. “Although mung beans may sprout after being digested, I allow you to eat as much of it as you like.”

၂၇၃။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးအား ဝမ်း၌ဖြစ်သော လေနာရောဂါ စွဲကပ်လေ၏၊ ထိုရဟန်းသည် လောဏသောဝိရက အဖျော်ကိုသောက်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုဝမ်း၌ဖြစ်သော လေနာရောဂါသည် ပျောက် ငြိမ်း၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ နာသော ရဟန်းအား လောဏသောဝိရက အဖျော်ကို ခွင့်ပြု၏၊ မနာသော ရဟန်းအား ရေနှင့်ရောသော လောဏသောဝိရကကို အဖျော်ဟူသော သုံးဆောင်ခြင်းဖြင့် သုံးဆောင်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On one occasion a certain monk who had a stomachache drank a salty purgative and was cured. “I allow salty purgatives when you’re sick. If you’re not sick, I allow you to drink it mixed with water.” 5. Discussion of the prohibition against storing indoors, etc.

၁၆၄- အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီခြင်းစသည်ကို ပယ်တော်မူခြင်း ၂၇၄။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်တော်မူသည်ရှိသော့်ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ရောက်၍ ထိုရာဇဂြိုဟ်ပြည် ရှဥ့်နက်တို့အား အစာကျွေးရာဖြစ်သော ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားအား ဝမ်း၌ လေနာရောဂါဖြစ်၏။ ထိုအခါ အသျှင် အာနန္ဒာသည် “ရှေးက မြတ်စွာဘုရား၏ ဝမ်း၌ဖြစ်သော လေနာသည် တေကဋုလယာဂုဖြင့် ပျောက်ဖူး၏”ဟု (နှလုံးပိုက်ကာ) ကိုယ်တိုင် နှမ်းကိုလည်းကောင်း၊ ဆန်ကိုလည်းကောင်း၊ ပဲနောက်ကိုလည်းကောင်း တောင်း၍ ကျောင်းတွင်း၌ သိမ်းပြီးလျှင် ကျောင်းတွင်း၌ ကိုယ်တိုင်ချက်၍ မြတ်စွာဘုရားအား “မြတ်စွာ ဘုရားသည် တေကဋုလယာဂုကိုသောက်တော်မူပါ”ဟု ကပ်လေ၏။ မြတ်စွာဘုရားတို့သည် သိလျက်လည်း မေးတော်မူကုန်၏၊ သိလျက်လည်း မေးတော်မမူကုန်၊ အခါကို သိ၍ မေးတော်မူကုန်၏၊ အခါကိုသိ၍ မေးတော်မမူကုန်။ မြတ်စွာဘုရားတို့သည် အကျိုးနှင့်စပ်သည်ကို မေးတော်မူကုန်၏၊ အကျိုးနှင့်မစပ်သည်ကို မေးတော်မမူကုန်၊ မြတ်စွာဘုရားတို့သည် အကျိုးနှင့် မစပ်သည်တို့ကို မဂ်ဖြင့် ပယ်တော်မူပြီးဖြစ်ကုန်၏။ “တရားကိုသော်လည်း ဟောကုန်အံ့၊ တပည့်တို့အား သိက္ခာပုဒ်ကိုသော်လည်း ပညတ်ကုန်အံ့” ဟူသော အကြောင်းနှစ်မျိုးတို့ဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီးကုန်သော မြတ်စွာဘုရားတို့သည် ရဟန်းတို့ကို မေးတော်မူကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အသျှင်အာနန္ဒာကို “အာနန္ဒာ ဤယာဂုကို အဘယ်မှ ရသနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်၏။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ အာနန္ဒာ မလျောက်ပတ်၊ မလျော်ကန်၊ မသင့်တင့်၊ ရဟန်းတို့ အမူအရာမဟုတ်၊ ရဟန်းတို့အား မအပ်၊ ရဟန်းတို့သည် မပြုထိုက်။ အာနန္ဒာ အဘယ့်ကြောင့် သင်သည် ဤသို့သဘောရှိသော ယာဂုများပြားစိမ့်သောငှါ အားထုတ်ဘိသနည်း။ အာနန္ဒာ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီးခြင်းသည်လည်း မအပ်၊ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ ချက်ခြင်းသည်လည်း မအပ်၊ မိမိကိုယ်တိုင် ချက်ခြင်းသည်လည်း မအပ်။ အာနန္ဒာ ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသောသူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီးအပ်သော ဘောဇဥ်ကို မသုံးဆောင်အပ်၊ အကပ္ပိယ ကုဋိအတွင်း၌ ချက်အပ်သော ဘောဇဥ်ကို မသုံးဆောင်အပ်၊ မိမိကိုယ်တိုင် ချက်အပ်သော ဘောဇဥ်ကို မသုံးဆောင်အပ်၊ သုံးဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီးသော၊ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ ချက်သော၊ ကိုယ်တိုင် ချက်သော ထိုဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သုံးချက်သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီးသော၊ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ ချက်သော၊ သူတစ်ပါးတို့ ချက်သော ထိုဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် နှစ်ချက်သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီးသော၊ အကပ္ပိယကုဋိအပ၌ ချက်သော၊ ကိုယ်တိုင်ချက်သော ထိုဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် နှစ်ချက် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ အကပ္ပိယကုဋိအပ၌ သိုမှီးသော၊ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ ချက်သော၊ ကိုယ်တိုင်ချက်သော ထိုဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် နှစ်ချက်သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီးသော၊ အကပ္ပိယကုဋိအပ၌ ချက်သော၊ သူတစ်ပါးတို့ ချက်သော ဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ အကပ္ပိယကုဋိအပ၌ သိုမှီးသော၊ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ ချက်သော၊ သူတစ်ပါးတို့ ချက်သော ထိုဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ အကပ္ပိယကုဋိအပ၌ သိုမှီးသော၊ အကပ္ပိယကုဋိအပ၌ ချက်သော၊ ကိုယ်တိုင့်ချက်သော ထိုဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ အကယ်၍ အကပ္ပိယကုဋိအပ၌ သိုမှီးသော၊ အကပ္ပိယကုဋိအပ၌ ချက်သော၊ သူတစ်ပါး တို့ ချက်သော ထိုဘောဇဥ်ကို သုံးဆောင်ငြားအံ့၊ အာပတ် မသင့်”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ၌ ရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် ကိုယ်တိုင်ချက်သော အစာကိုပယ်တော်မူ၏”ဟု တစ်ဖန် ပြန်၍ ချက်ခြင်း၌ (မအပ်ဟု) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ကျက်ပြီးသည်ကို တစ်ဖန် ပြန်၍ နွှေးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါး၏၊ လူတို့သည် ဆားကိုလည်းကောင်း ဆီကိုလည်းကောင်းဆန်ကိုလည်းကောင်း၊ ခဲဖွယ်ကိုလည်းကောင်း အရံသို့ ဆောင်ကုန်၏၊ ထိုဆန်အစရှိသည်တို့ကို ရဟန်းတို့သည် အပ၌ သိုမှီးကုန်၏၊ ကြောင် ကြွက် ဖွတ် မြွေပါတို့သည်လည်း ခဲကုန်၏၊ ခိုးသူတို့သည်လည်း ဆောင်ကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အတွင်း၌ သိုမှီးစိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အတွင်း၌ သိုမှီးပြီး၍ အပ၌ ချက်စေကုန်၏၊ စားကြွင်းစားသော သူတို့သည် ဝန်းရံကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ရွံရှာကုန်လျက် စားကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အတွင်း၌ ချက်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ငတ်မွတ်သော အခါ၌ ကပ္ပိကာရကတို့သည် များစွာ ဆောင်ယူကုန်၏၊ အနည်းငယ်သာ ရဟန်းတို့ အား ပေးကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ ကိုယ်တိုင် ချက်စိမ့်သောငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ အတွင်း၌ သိုမှီးခြင်း အတွင်း၌ ချက်ခြင်း ကိုယ်တိုင် ချက်ခြင်း ကို ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

Wandering on, the Buddha eventually arrived at Rājagaha where he stayed in the Bamboo Grove, the squirrel sanctuary. Soon afterwards the Buddha had a stomachache. Venerable Ānanda thought, “Previously, when the Buddha had a stomachache, he was comfortable after drinking the threefold pungent congee.” He then asked for sesame seeds, rice, and mung beans, stored them indoors, cooked them himself indoors, and brought them to the Buddha, saying, “Sir, please drink the threefold pungent congee.” When Buddhas know what is going on, sometimes they ask and sometimes not. They know the right time to ask and when not to ask. Buddhas ask when it is beneficial, otherwise not, for Buddhas are incapable of doing what is unbeneficial. Buddhas question the monks for two reasons: to give a teaching or to lay down a training rule. So he said to Ānanda, “Ānanda, where does this congee come from?” Ānanda told him. The Buddha rebuked him, “It’s not suitable, Ānanda, it’s not proper, it’s not worthy of a monastic, it’s not allowable, it’s not to be done. How could you be so indulgent? What’s been stored indoors in a monastery is unallowable; what’s been cooked indoors in a monastery is unallowable; what’s been cooked by oneself is unallowable. This will affect people’s confidence …” After rebuking him, he gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t eat what’s been stored indoors in a monastery, what’s been cooked indoors in a monastery, or what you have cooked yourself. If you do, you commit an offense of wrong conduct. If you eat what’s been stored indoors in a monastery, cooked indoors in a monastery, and cooked by yourselves, you commit three offenses of wrong conduct. If you eat what’s been stored indoors in a monastery, cooked indoors in a monastery, but cooked by others, you commit two offenses of wrong conduct. If you eat what’s been stored indoors in a monastery, but cooked outside, yet cooked by yourselves, you commit two offenses of wrong conduct. If you eat what’s been stored outside, but cooked indoors in a monastery, and cooked by yourselves, you commit two offenses of wrong conduct. If you eat what’s been stored indoors in a monastery, but cooked outside, and cooked by others, you commit one offense of wrong conduct. If you eat what’s been stored outside, but cooked indoors in a monastery, yet cooked by others, you commit one offense of wrong conduct. If you eat what’s been stored outside, and cooked outside, but cooked by yourselves, you commit one offense of wrong conduct. If you eat what’s been stored outside, and cooked outside, and cooked by others, there is no offense.” When the monks heard that the Buddha had prohibited cooking, being afraid of wrongdoing, they did not reheat. “I allow you to reheat what’s already been cooked.” At that time Rājagaha was short of food. People brought salt, oil, rice, and fresh food to the monastery. The monks stored it outdoors, but it was eaten by vermin and stolen by thieves. “I allow you to store food indoors.” The monks stored it indoors, but it was cooked outside. They were surrounded by scrap-eaters, and the monks ate in fear. “I allow cooking indoors.” Because of the famine, the attendants took more for themselves and gave less to the monks. “I allow you to cook. I allow you to store food indoors in a monastery, to cook indoors in a monastery, and to cook yourselves.” 6. Receiving what has been picked up

၁၆၅-အကပ်ပျက်သည်ကို အကပ်ခံခြင်း ၂၇၅။ တစ်ရံရောအခါ များစွာသော ရဟန်းတို့သည် ကာသိတိုင်းတို့၌ ဝါမှ ထကုန်သည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ သွားသည်ရှိသော် လမ်းခရီးအကြား၌ ကြမ်းတမ်းသည်လည်းဖြစ်သော မွန်မြတ်သည်လည်းဖြစ်သော ဘောဇဥ်ကို အလိုရှိတိုင်း ပြည့်စုံစွာ မရကုန်၊ များစွာသော သစ်သီးခဲဖွယ်သာ ရှိ၏၊ ကပ္ပိယကာရကလည်း မရှိ။ ထိုအခါ ပင်ပန်းခြင်းရှိကုန်သော ထိုရဟန်းတို့သည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ရှဥ့်နက်တို့အား အစာကျွေးရာ ဖြစ်သော ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကုန်၏၊ အာဂန္တုရဟန်းတို့နှင့် အတူတကွ ဝမ်းမြောက်စွာ နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြား တော်မူခြင်းသည် ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားတို့၏ အလေ့အထပင် ဖြစ်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ကျန်းမာကြ၏လော၊ မျှတကြ၏လော၊ မပင်ပန်းဘဲ ခရီးရှည်လာခဲ့ကြရ၏လော၊ ရဟန်းတို့ သင်တို့သည် အဘယ်အရပ်မှ လာခဲ့ကုန်သနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ ကျန်းမာကြပါသည် မြတ်စွာဘုရား၊ မျှတကြပါသည် မြတ်စွာဘုရား၊ မြတ်စွာဘုရား အကျွန်ုပ်တို့သည် ယခုအခါ ကာသိတိုင်းတို့၌ ဝါကျွတ်ကုန်သည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ လာသည်ရှိသော် လမ်းခရီးအကြား၌ ကြမ်းတမ်းသည်လည်းဖြစ်သော မွန်မြတ်သည်လည်းဖြစ်သော ဘောဇဥ်ကို အလိုရှိတိုင်း ပြည့်စုံစွာ မရပါကုန်၊ များစွာသော သစ်သီးခဲဖွယ်သာ ရှိပါ၏၊ ကပ္ပိယကာရကလည်း မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့သည် ပင်ပန်းခြင်းရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ ခရီးရှည် လာကြရပါကုန်၏ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ အကြင်အရပ်၌ သစ်သီးခဲဖွယ်ကို တွေ့မြင်အံ့၊ ကပ္ပိယကာရကသည်လည်း မရှိအံ့၊ ကိုယ်တိုင် ယူဆောင်ပြီးလျှင် ကပ္ပိယကာရကတို့ကို တွေ့မြင်သောအခါ မြေ၌ ချထား၍ အကပ်ခံပြီးလျှင် သုံးဆောင်စိမ့်သော ငှါခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ အကပ်ပျက်သော သစ်သီးကို အကပ်ခံခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။

On one occasion a number of monks who had completed the rainy-season residence in Kāsi were traveling to Rājagaha to visit the Buddha. While on their way, they did not receive sufficient food, whether fine or coarse. Yet there was much fruit, but no attendant to offer it. When the monks arrived at Rājagaha, they were exhausted. They went to the Bamboo Grove, approached the Buddha, bowed, and sat down. Since it is the custom for Buddhas to greet newly-arrived monks, he said to them, “I hope you’re keeping well, monks, I hope you’re getting by? I hope you’re not tired from traveling? And where have you come from?” “We’re keeping well, sir, we’re getting by,” and they told him what had happened. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “If there is no attendant, but you see fruit, I allow you to pick it up yourself. You should then carry it until you see an attendant, put it on the ground, and have it received. You may then eat it. I allow you to receive what you have picked up.”

၂၇၆။ တစ်ရံရောအခါ ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်အား နှမ်းသစ်နှင့် ပျားရည်သစ် ရရှိ၏။ ထို့နောက် ထိုပုဏ္ဏားအား “ငါသည် နှမ်းသစ်နှင့် ပျားရည်သစ်ကို ဘုရားအမှူးရှိသော သံဃာအား လှူရမူ ကောင်းလေစွ”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုအခါ ထိုပုဏ္ဏားသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရား နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်ပြောဆို၏၊ ဝမ်းမြောက်ဖွယ် အမှတ်ရဖွယ်စကားကို ပြောဆိုပြီး ဆုံးစေ၍ တစ်ခုသောနေရာ၌ ထိုင်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဂေါတမသည် နက်ဖြန် ဆွမ်းဘုဥ်း ပေးရန် အလို့ငှါ ရဟန်းသံဃာနှင့် အတူ အကျွန်ုပ်၏ ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုအခါ ထိုပုဏ္ဏားသည် မြတ်စွာဘုရား၏ လက်ခံခြင်း ကို သိ၍ ဖဲခွါသွားလေ၏။ ထိုအခါ ထိုပုဏ္ဏားသည် ထိုညဥ့်လွန်သောအခါ၌ မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ် ဘောဇဥ်ကို စီရင်ပြီး၍ မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဂေါတမ ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် အချိန်တန်ပါပြီ ဆွမ်းစီမံပြီးပါပြီ”ဟု အချိန်ကို လျှောက်ကြားစေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူကာ ထိုပုဏ္ဏား၏ အိမ်သို့ ချဥ်းကပ်၍ ခင်းထားအပ်သော နေရာ၌ ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ထိုပုဏ္ဏားသည် ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ် သုံးဆောင်ဖွယ်ဖြင့် ရောင့်ရဲစေ၍ တားမြစ်သည့်တိုင်အောင် ကိုယ်တိုင် လုပ်ကျွေးပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရား ဆွမ်းစားပြီး၍ သပိတ်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏။ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော ထိုပုဏ္ဏားကို မြတ်စွာဘုရားသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန် ရွှင်လန်းစေပြီးလျှင် နေရာမှ ထကာ ဖဲခွါကြွသွား တော်မူ၏။ ထိုအခါ ထိုပုဏ္ဏားအား မြတ်စွာဘုရား ကြွသွား၍ မကြာမြင့်မီ “အကြင် ‘နှမ်းသစ်နှင့် ပျားရည် သစ်တို့ကို လှူအံ့’ဟု လှူခြင်းအကျိုးငှါ ငါသည် ဘုရားအမှူးရှိသော သံဃာကို ပင့်ဖိတ်၏၊ ငါသည် ထိုနှမ်းသစ်နှင့် ပျားရည်သစ်တို့ကို လှူခြင်းငှါ မေ့လျော့ခဲ့၏၊ ငါသည် နှမ်းသစ်နှင့် ပျားရည်သစ်ကို ဖျဥ်းတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အိုးတို့ဖြင့်လည်းကောင်း အရံသို့ ဆောင်စေရမူ ကောင်းလေစွ”ဟု အကြံ ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ထိုပုဏ္ဏားသည် နှမ်းသစ်နှင့် ပျားရည်သစ်ကို ဖျဥ်းတို့ဖြင့်လည်းကောင်း အိုးတို့ဖြင့်လည်းကောင်း အရံသို့ ဆောင်စေပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ကာ မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဂေါတမ အကျွန်ုပ်သည် ‘နှမ်းသစ်နှင့် ပျားရည်သစ်တို့ကို လှူအံ့’ဟု လှူခြင်း အကျိုးငှါ ဘုရားအမှူးရှိသော သံဃာကို ပင့်ဖိတ်၏၊ အကျွန်ုပ်သည် ထိုနှမ်းသစ်နှင့် ပျားရည်သစ်တို့ကို လှူခြင်းငှါ မေ့လျော့ခဲ့၏၊ အသျှင်ဂေါတမသည် အကျွန်ုပ်၏ နှမ်းသစ်နှင့် ပျားရည်သစ်ကို ခံယူတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ ပုဏ္ဏား သို့ဖြစ်လျှင် ရဟန်းတို့အား ပေးလှူလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော အခါ၌ အနည်းငယ် ခံယူ၍လည်း တန်ပြီဟု တားမြစ်ကုန်၏၊ ဆင်ခြင်၍လည်း ပယ်ကုန်၏၊ အလုံးစုံသော သံဃာသည်လည်း တန်ပြီဟု တားမြစ်၏၊ ရဟန်းတို့သည် (မအပ်ဟု) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည် ဖြစ်၍ မခံကုန်။ ရဟန်းတို့ ခံကုန် လော့၊ သုံးဆောင်ကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့ ဖိတ်၍ ဆွမ်းစားရာမှ ဆောင်အပ်သော ဘောဇဥ်ကို ဆွမ်းစားစဥ် တန်ပြီဟု မြစ်ပြီးသော ရဟန်းသည် အတိရိက်ဝိနည်းကံ မပြုဘဲ စားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On one occasion a certain brahmin had obtained fresh sesame seed and fresh honey. He thought, “Why don’t I give this to the Sangha of monks headed by the Buddha?” He then went to the Buddha, exchanged pleasantries with him, and said, “Please accept tomorrow’s meal from me together with the Sangha of monks.” The Buddha consented by remaining silent. Knowing that the Buddha had consented, the brahmin left. The following morning that brahmin had various kinds of fine foods prepared. He then had the Buddha informed that the meal was ready. The Buddha robed up, took his bowl and robe, and went to that brahmin’s house where he sat down on the prepared seat. That brahmin personally served various kinds of fine foods to the Sangha of monks headed by the Buddha. When the Buddha had finished his meal, the brahmin sat down to one side. The Buddha then instructed, inspired, and gladdened him with a teaching, after which he got up and left. Soon after the Buddha had left, that brahmin thought, “I invited the Sangha of monks headed by the Buddha to give them the fresh sesame seed and honey, but I forgot. Why don’t I take the sesame seed and honey to the monastery in basins and waterpots?” And he did just that. He then went up to the Buddha and said, “When I invited you for a meal, I forgot to give you these fresh sesame seeds and this honey. Please accept it.” “Well then, brahmin, give it to the monks.” At this time, food was scarce, and the monks were refusing invitations to eat more even after taking just a little. After reflection, they were even declining altogether. And so now that the whole Sangha was being invited, being afraid of wrongdoing, they did not accept. “Accept, monks, and eat. I allow one who has finished his meal and refused an invitation to eat more to eat non-leftovers that have been brought out.” 7. The allowance for what has been received, etc.

၁၆၆-အကပ်ခံခြင်းစသည်ကို ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း ၂၇၇။ ထိုအခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒ၏ အလုပ်အကျွေးဖြစ်သော ဒါယကာသည် သံဃာ၏ အကျိုးငှါ ခဲဖွယ်ကို “ အသျှင်ဥပနန္ဒအား ပြ၍ သံဃာအား လှူလေ”ဟု (ဆို၍) ပို့စေ၏။ ထို အခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် ရွာသို့ ဆွမ်းခံဝင်၏။ ထိုအခါ လူတို့သည် အရံသို့ သွား၍ ရဟန်းတို့ကို- “ အသျှင်ဘုရားတို့ အသျှင်ဥပနန္ဒသည် အဘယ်မှာပါနည်း”ဟု မေးကုန်၏။ ဒါယကာတို့ သာကီဝင်မင်းသား ဤအသျှင်ဥပနန္ဒသည် ရွာသို့ ဆွမ်းခံဝင်၏ဟု (ပြောဆိုကုန်၏)။ အသျှင်ဘုရားတို့ ဤခဲဖွယ်ကို အသျှင်ဥပနန္ဒအား ပြ၍ သံဃာအား လှူပါဟု လျှောက်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် အကပ်ခံ၍ ဥပနန္ဒလာသည်တိုင်အောင် သိမ်းထားကုန်လော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ သာကီဝင်မင်းသား အသျှင်ဥပနန္ဒသည် နံနက်အခါ ဒါယကာတို့ အိမ်သို့သွား၍ နေမြင့်သောအခါမှ ပြန်လာ၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့သည် ငတ်မွတ်သော အခါ၌ အနည်းငယ် ခံယူပြီး၍လည်း တန်ပြီဟု တားမြစ်ကုန်၏။ ဆင်ခြင်၍လည်း ပယ်ကုန်၏၊ အလုံးစုံသော သံဃာသည်လည်း မြစ်၏၊ ရဟန်းတို့သည် (မအပ်ဟု) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ မခံကုန်။ ရဟန်းတို့ ခံကုန်လော့၊ သုံးဆောင်ကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့ နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံသော ဘောဇဥ်ကို ဆွမ်းစားစဥ် တန်ပြီဟု မြစ်မိသော ရဟန်းသည် အတိရိက်ဝိနည်းကံ မပြုဘဲ သုံးဆောင်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

On one occasion a family who was supporting Venerable Upananda the Sakyan sent fresh food to the Sangha, saying, “After showing it to Venerable Upananda, it’s to be given to the Sangha.” Just then Upananda had gone to the village for alms. When those people arrived at the monastery, they asked for Upananda and were told where he was. They said, “Venerables, after showing it to Venerable Upananda, this fresh food is to be given to the Sangha.” The monks told the Buddha. He said, “Well then, receive it and put it aside until Upananda returns.” But because Upananda visited families before eating, he returned late to the monastery. At this time, food was scarce, and the monks were refusing invitations to eat more even after taking just a little. After reflection, they were even declining altogether. And so now that the whole Sangha was being invited, being afraid of wrongdoing, they did not accept. “Accept, monks, and eat. I allow one who has finished his meal and refused an invitation to eat more to eat non-leftovers that were received before the meal.”

၂၇၈။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံး နေတော် မူပြီးလျှင် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ဒေသစာရီကြွချီတော်မူ၏၊ အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်သည်ရှိသော် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ရောက်တော်မူ၍ ထိုသာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ အသျှင်သာရိပုတြာအား ကိုယ်ပူသော အနာဖြစ်၏။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်သည် အသျှင်သာရိပုတြာထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ အသျှင်သာရိပုတြာကို “ ငါ့သျှင်သာရိပုတြာ သင့်အား ရှေးက ကိုယ်ပူသော အနာသည် အဘယ် (ဆေး)ဖြင့် ပျောက်ပါသနည်း”ဟု မေးလေ၏။ ငါ့သျှင် ငါ့အား ကြာစွယ် ကြာရင်းတို့ဖြင့် ပျောက်ဖူးပါ၏ဟု ပြောဆို၏။ ထိုအခါ အသျှင်မောဂ္ဂလာန်သည် အားရှိသော ယောကျာ်းသည် ကွေးထားသော လက်မောင်းကို ဆန့်သကဲ့သို့လည်းကောင်း ဆန့်ထားသော လက်မောင်းကို ကွေးသကဲ့သို့လည်းကောင်း ဤအတူသာလျှင် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်မှ ကွယ်ခဲ့၍ မန္ဒာကိနိ ရေကန်၏ ကမ်းနား၌ ထင်ရှားဖြစ်လေ၏။ ဆင်တစ်စီးသည် အဝေးမှ ကြွလာတော်မူသော အသျှင်မောဂ္ဂလာန် ကိုမြင်၍ “အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားမောဂ္ဂလာန်သည် ကြွတော်မူပါလော့၊ အသျှင် ဘုရား အသျှင်ဘုရား မောဂ္ဂလာန်၏ ကြွလာတော်မူခြင်းသည် ကောင်းသောလာခြင်းပါတည်း၊ အသျှင်ဘုရား အသျှင်ဘုရားသည် အဘယ်ဝတ္ထုကို အလိုရှိပါသနည်း၊ အဘယ်ကို လှူရပါအံ့နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ငါ့သျှင် ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို အလိုရှိ၏ဟု ပြောဆို၏။ ထိုအခါ ထိုဆင်ပြောင်ကြီးသည် အခြားဆင်ကို “အချင်း အသျှင့်အား ကြာစွယ်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ ကြာရင်းတို့ကိုလည်းကောင်း အလိုရှိ သလောက် လှူလေလော့”ဟု စေခိုင်း၏။ ထိုအခါ ထိုဆင်သည် မန္ဒာကိနိရေကန်သို့ သက်ဆင်းပြီးလျှင် နှာမောင်းဖြင့် ကြာစွယ် ကြာရင်းတို့ကို နှုတ်ချိုး၍ ကောင်းစွာခါခြင်းဖြင့် ခါလျက် စည်းနှောင်ကာ အသျှင်မောဂ္ဂလာန်ထံသို့ ချဥ်းကပ်၏၊ ထိုအခါ အသျှင်မောဂ္ဂလာန်သည် အားရှိသော ယောကျာ်းသည် ကွေးထားသော လက်မောင်းကို ဆန့်သကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဆန့်ထားသော လက်မောင်းကို ကွေးသကဲ့သို့လည်းကောင်း ဤအတူသာလျှင် မန္ဒာကိနိရေကန်၏ ကမ်းနားမှ ကွယ်ခဲ့၍ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ ထင်ရှားဖြစ်၏။ ထိုဆင်ပြောင်ကြီးသည်လည်း မန္ဒာကိနိရေကန်၏ ကမ်းနားမှ ကွယ်ခဲ့၍ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ ထင်ရှားဖြစ်၏။ ထိုအခါ၌ ထိုဆင်ပြောင်ကြီးသည် အသျှင်မောဂ္ဂလာန်အား ကြာစွယ်တို့ကိုလည်းကောင်း ကြာရင်း တို့ကိုလည်းကောင်း ကပ်လှူပြီးနောက် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်မှ ကွယ်ခဲ့၍ မန္ဒာကိနိ ရေကန်၏ ကမ်းနား၌ ထင်ရှားဖြစ်၏၊ ထိုအခါ အသျှင်မောဂ္ဂလာန်သည် အသျှင်သာရိပုတြာအား ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို ဆက် ကပ်လေ၏။ ထိုအခါ အသျှင်သာရိပုတြာသည် ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့ကို စားသည်ရှိသော် ကိုယ်ပူသော အနာသည် ငြိမ်းလေ၏၊ များစွာသော ကြာစွယ်ကြာရင်းတို့သည် ကြွင်းကျန်ကုန်၏၊ ထိုအခါ၌ ရဟန်းတို့သည် ငတ်မွတ်သော အခါ အနည်းငယ်ခံယူပြီး၍လည်း တန်ပြီဟု မြစ်ကုန်၏၊ ဆင်ခြင်၍လည်း ပယ်ကုန်၏၊ အလုံးစုံသော သံဃာသည်လည်း မြစ်၏၊ ရဟန်းတို့သည် (မအပ်ဟု) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည်ဖြစ်၍ မခံကုန်။ ရဟန်းတို့ ခံယူကြကုန်လော့၊ သုံးဆောင်ကြကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့ တော၌ ဖြစ်သော အရာဝတ္ထု, ကြာ၌ ဖြစ်သော အရာဝတ္ထုတို့ကို ဆွမ်းစားစဥ် တန်ပြီဟု မြစ်မိသော ရဟန်းသည် အတိရိတ်ဝိနည်းကံ မပြုဘဲ စားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ သာဝတ္ထိပြည်၌ အမျိုးမျိုးသော သစ်သီးခဲဖွယ်သည် ပေါများ၏၊ ကပ္ပိယကာရကလည်း မရှိ၊ ရဟန်းတို့သည် (မအပ်ဟု) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည် ဖြစ်၍ သစ်သီးကို မစားကုန်၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ အစေ့နုသော၊ အစေ့ထုတ်၍ စား ကောင်းသော သစ်သီးကို (လူသာမဏေတို့ကို) မကပ္ပိစေဘဲ စားခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

When the Buddha had stayed at Rājagaha for as long as he liked, he set out wandering toward Sāvatthī. When he eventually arrived, he stayed in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time Venerable Sāriputta had a fever. Venerable Mahāmoggallāna went to him and asked, “When you previously had a fever, Sāriputta, how did you get better?” “I had lotus roots and tubers.” Then, just as a strong man might bend or stretch his arm, Mahāmoggallāna disappeared from the Jeta Grove and reappeared on the banks of the Mandākinī lotus pond. An elephant saw Mahāmoggallāna coming and said to him, “Welcome, Venerable Mahāmoggallāna, please come. What do you need, venerable? What may I give?” “I need lotus roots and tubers.” The elephant told another elephant, “Listen, give as many roots and tubers as the venerable needs.” It plunged into the Mandākinī lotus pond and pulled up lotus roots and tubers with his trunk. It gave them a good rinse, bound them in a bundle, and went up to Mahāmoggallāna. Then, just as a strong man might bend or stretch his arm, Mahāmoggallāna disappeared from the banks of the Mandākinī lotus pond and reappeared in the Jeta Grove. And that elephant did the same. It had the roots and tubers offered to Mahāmoggallāna, before returning to the Mandākinī lotus pond in the same manner. Mahāmoggallāna then brought those lotus roots and tubers to Sāriputta. When he had eaten them, his fever subsided. But there was much left over. At this time, food was scarce, and the monks were refusing invitations to eat more even after taking just a little. After reflection, they were even declining altogether. And so now that the whole Sangha was being invited, being afraid of wrongdoing, they did not accept. “Accept, monks, and eat. I allow one who has finished his meal and refused an invitation to eat more to eat non-leftovers coming from the forest or a lotus pond.” On one occasion in Sāvatthī, much fruit had been given, but there was no attendant. Being afraid of wrongdoing, the monks did not eat it. “I allow you to eat fruit that hasn’t been made allowable if it’s seedless or the seeds have been removed.” 8. Discussion of the prohibition against surgery

၁၆၇-ဓားခွဲခြင်းကို ပယ်တော်မူခြင်း ၂၇၉။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံး နေတော် မူပြီးလျှင် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူ၏။ အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီလှည့်လည်သည်ရှိသော် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ရောက်တော်မူ၍ ထိုရာဇဂြိုဟ်ပြည် ရှဥ့်နက်တို့အား အစာကျွေးရာဖြစ်သော ဝေဠုဝန် ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးအား မြင်းသရိုက် (ဂရင်ဂျီ-ဘဂန္ဒိုလ်) နာ ဖြစ်လေ၏၊ အာကာသဂေါတ္တ ဆေးသမားသည် ဓားခွဲမှုကို ပြုလေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကျောင်းစဥ် ဒေသစာရီ လှည့်လည်သည်ရှိသော် ထိုရဟန်း၏ ကျောင်း သို့ ချဥ်းကပ်တော်မူ၏။ အာကာသဂေါတ္တ ဆေးသမားသည် အဝေးမှ ကြွလာတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား ကို မြင်၍ “အသျှင်ဂေါတမသည် ကြွတော်မူပါလော့၊ ဤရဟန်း၏ ဝစ္စမဂ်ကို ကြည့်တော်မူပါလော့၊ ဖွတ်ခံတွင်းနှင့် တူ၏”ဟု လျှောက်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “ထို (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းသည် ငါ့ကို ပြက်ရယ် ဆိုဘိ၏”ဟု (နှလုံးသွင်းတော်မူကာ) ထိုအရပ်မှ ပြန်ခဲ့၍ ဤအကြောင်းအရာကြောင့် ရဟန်းအပေါင်းကို စည်းဝေးစေ ပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ ဤမည်သော ကျောင်း၌ နာသော ရဟန်းရှိသလော”ဟု မေးတော်မူရာ- ရှိပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ထိုရဟန်း၏ အနာကား အဘယ်အနာနည်းဟု (မေးတော်မူပြန်ရာ) အသျှင်ဘုရား ထိုအသျှင်၏အနာကား မြင်းသရိုက်နာပါတည်း၊ အာကာသဂေါတ္တ ဆေးသမားသည် ဓားခွဲမှုကို ပြုပါ၏ဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏၊ ရဟန်းတို့ ထို (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း၏ (ဤအမှုသည်) ရဟန်းတို့အား မလျောက်ပတ်၊ မလျော်ကန်၊ မသင့်တင့်၊ ရဟန်း တို့၏ အပြုအမူ မဟုတ်၊ မအပ်၊ မပြုသင့်။ ရဟန်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် ထို (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းသည် ကျဥ်းမြောင်းရာ အရပ်၌ ဓားခွဲမှုကို ပြုစေဘိသနည်း၊ ရဟန်းတို့ ကျဥ်းမြောင်းရာအရပ်၌ အရေသည် သိမ်မွေ့၏၊ အမာသည် အသားနုတက်ခဲ၏၊ ဓားခွဲရန် ခဲယဥ်း၏။ ရဟန်းတို့ ဤ (ရဟန်းပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ ကျဥ်းမြောင်းရာ အရပ်၌ ဓားခွဲမှုကို မပြုအပ်၊ ပြုသော ရဟန်းအား ထုလ္လစ္စဥ်း အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် ဓားခွဲမှုကို ပယ်တော်မူ၏”ဟု ကျပ်စည်းမှုကို ပြုစေကုန်၏။ အလိုနည်းသော ရဟန်းတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ကျပ်စည်းမှုကို ပြုစေကုန်သနည်း”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့သည် ကျပ်စည်းမှုကို ပြုစေကုန်၏ ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူ ပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ ရဟန်းတို့ ကျဥ်းမြောင်းရာအရပ်၏ အနီးဖြစ်သော လက်နှစ်သစ်သော အရပ်မှ ဓားခွဲမှုကိုလည်းကောင်း၊ ကျပ်စည်းမှုကိုလည်းကောင်း မပြုစေအပ်၊ ပြုစေသော ရဟန်းအား ထုလ္လစ္စဥ်း အာပတ် သင့်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

When the Buddha had stayed at Sāvatthī for as long as he liked, he set out wandering toward Rājagaha. When he eventually arrived, he stayed in the Bamboo Grove, the squirrel sanctuary. At that time the doctor Ākāsagotta performed surgery on a certain monk who had hemorrhoids. Just then, while walking about the dwellings, the Buddha came to this monk’s dwelling. Ākāsagotta saw the Buddha coming and said to him, “Good Gotama, please come and see this monk’s anus. It’s just like the mouth of a lizard.” The Buddha thought, “This foolish man is mocking me,” and he turned around right there. Soon afterwards he had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is there a sick monk in such-and-such a dwelling?” “There is, sir.” “What’s his illness?” “He has hemorrhoids, and the doctor Ākāsagotta is performing surgery.” The Buddha rebuked him, “It’s not suitable, monks, for that foolish man, it’s not proper, it’s not worthy of a monastic, it’s not allowable, it’s not to be done. How can he have surgery on the private parts? The skin is delicate in that area, sores heel with difficulty, and a scalpel is hard to wield there. This will affect people’s confidence …” After rebuking him … he gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t have surgery on the private parts. If you do, you commit a serious offense.” When they heard that the Buddha had prohibited surgery, the monks from the group of six had enemas. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the monks from the group of six have enemas?” They told the Buddha what had happened. “Is it true, monks, that the monks from the group of six are having enemas?” “It’s true, sir.” … After rebuking them, the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t get surgery within 3.5 centimeters of the private parts or have enemas. If you do, you commit a serious offense.” 9. Discussion of the prohibition against human flesh

၁၆၈-လူသားကို ပယ်တော်မူခြင်း ၂၈၀။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော် မူပြီးလျှင် ဗာရာဏသီပြည်သို့ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူ၏။ အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်သည် ရှိသော် ဗာရာဏသီပြည်သို့ ရောက်တော်မူ၍ ထိုဗာရာဏသီပြည် ဣသိပတနမည်သော သားသမင်တို့ အား ဘေးမဲ့ပေးရာဖြစ်သော မိဂဒါဝုန်တော၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ သုပ္ပိယဥပါသကာနှင့် သုပ္ပိယာဥပါသိကာမ နှစ်ဦးလုံးတို့သည် (ရတနာ သုံးပါးကို) ကြည်ညိုကုန်၏၊ (ပစ္စည်းလေးပါးကို) လှူကုန်၏၊ (သံဃာတို့၏ အမှုခပ်သိမ်းကို) ပြုကုန်၏၊ သံဃာကို ပြုစုလုပ်ကျွေးကုန်၏။ ထိုအခါ၌ သုပ္ပိယာဥပါသိကာမသည် အရံသို့ သွား၍ ကျောင်းတစ် ကျောင်းမှ ကျောင်းတစ်ကျောင်းသို့ ပရိဝုဏ်တစ်ခုမှ ပရိဝုဏ်တစ်ခုသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “အသျှင်ဘုရားတို့ အဘယ်ရဟန်းသည် နာဖျားပါသနည်း၊ အဘယ်ရဟန်း၏ အကျိုးငှါ အဘယ်ကို ဆောင်ရပါအံ့နည်း”ဟု မေးလျှောက်၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ဝမ်းလျှောဆေးကိုသောက်၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းသည် သုပ္ပိယာ့ဥပါသိကာ မကို “နှမ ငါသည် ဝမ်းလျှောဆေးကိုသောက်မိ၏၊ ငါ့အား သားဟင်းမျိုးရည်ဖြင့် အလိုရှိ၏”ဟု ပြောဆို၏။ အသျှင် ကောင်းပါပြီ ဆောင်ယူခဲ့ပါအံ့ဟု ဆို၍ အိမ်သို့ သွားပြီးလျှင် အိမ်တွင်းရှိ အစေခံတစ် ယောက်ကို “အချင်း သွားပါချေ အလိုလိုဖြစ်သော သားဟင်းမျိုးကို သိပါလော့”ဟု ပြောဆို၏။ အရှင်မ ကောင်းပါပြီဟု ဆို၍ ထိုယောကျာ်းသည် သုပ္ပိယာဥပါသိကာမအား ဝန်ခံ၍ ဗာရာဏသီ ပြည်လုံးကို လှည့်လည်လတ်သော် အလိုလိုဖြစ်သောအသား ‘ပံ့သကူသား’ ကို မတွေ့မမြင်လေ။ ထိုအခါ ထိုယောကျာ်းသည် သုပ္ပိယာဥပါသိကာမထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ သုပ္ပိယာဥပါသိကာမကို “အရှင် မ အလိုလိုဖြစ်သောအသားသည် မရှိပါ၊ ယနေ့သည်ကား သားသတ်ခွင့်မရသော နေ့ပါတည်း”ဟု ပြော ဆို၏။ ထိုအခါ သုပ္ပိယာဥပါသိကာမအား “ထိုနာဖျားသော ရဟန်းသည် သားဟင်းမျိုးရည်ကို မရသည် ရှိသော် အနာသော်လည်း တိုးပွါးလတ္တံ့၊ သေခြင်းသော်လည်း ဖြစ်လတ္တံ့၊ ဝန်ခံပြီးလျက် မဆောင်ခြင်းသည် ငါ့အား မသင့်”ဟု အကြံဖြစ်၍ သားလှီးဓားငယ်ကို ယူ၍ ပေါင်သားကို လှီးဖြတ်ပြီးလျှင် ကျွန်မအား “ ဟယ် ကျွန်မ ရော့ ယူလော့၊ ဤအသားကို ကောင်းစွာ စီရင်၍ ဤမည်သော ကျောင်း၌ နာဖျားသော ရဟန်းအား လှူလေလော့၊ ငါ့ကို မေးလျှင် နာဖျားနေပါ၏ဟု လျှောက်လော့”ဟု ဆို၍ ပေးပြီးလျှင် အဝတ်ပုဆိုးဖြင့် ပေါင်ကို ပတ်စီး၍ တိုက်ခန်းသို့ ဝင်ကာ ညောင်စောင်း၌ အိပ်လေ၏။ ထိုအခါ သုပ္ပိယဥပါသကာသည် အိမ်သို့ သွား၍ “သုပ္ပိယာ အဘယ်မှာနည်း”ဟု ကျွန်မကို မေး၏။ အရှင် ဤသုပ္ပိယာအရှင်မသည် တိုက်ခန်းထဲ၌ အိပ်နေပါသည်ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ သုပ္ပိယ ဥပါသကာသည် သုပ္ပိယာဥပါသိကာမထံသို့ သွားပြီးလျှင် သုပ္ပိယာဥပါသိကာမအား “အဘယ့်ကြောင့် အိပ် နေသနည်း”ဟု မေး၏။ “နာနေသည် ဖြစ်ပါ၏”ဟု (ဆို၏)။ “သင့်အား အဘယ်အနာနည်း”ဟု (မေး၏)။ ထိုအခါ သုပ္ပိယာဥပါသိကာမသည် သုပ္ပိယဥပါသကာအား ဤအကြောင်းကို ပြောကြား၏။ ထိုအခါ သုပ္ပိယဥပါသကာသည် “အချင်းတို့ အံ့ဖွယ်ရှိစွတကား၊ အချင်းတို့ မဖြစ်ဖူးမြဲ ဖြစ်စွတကား၊ ဤသုပ္ပိယာသည် ရတနာသုံးပါး၏ ကျေးဇူးကို အလွန်ယုံကြည်၏၊ ရတနာသုံးပါးကို အလွန် ကြည်ညို၏၊ မိမိ၏ အသားတို့ကိုသော်လည်း စွန့်လှူနိုင်သေး၏။ ဤသုပ္ပိယာအား အခြားတစ်စုံတစ်ခုသော မလှူနိုင်သော အရာသည် အဘယ်မှာ ရှိတော့အံ့နည်း”ဟု ရွှင်လန်းနှစ်သက် တက်ကြွသော စိတ်ရှိသည် ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရား ထံတော်သို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ရိုသေစွာ ရှိခိုး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကာ မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် နက်ဖြန်အလို့ငှါ ရဟန်းသံဃာနှင့် အတူ အကျွန်ုပ်၏ ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုအခါ သုပ္ပိယဥပါသကာသည် မြတ်စွာဘုရား၏ လက်ခံခြင်းကို သိ၍ နေရာမှ ထပြီးလျှင် မြတ်စွာ ဘုရားကို ရှိခိုးလျက် အရိုအသေပြုကာ ဖဲခွါသွားလေ၏။ ထိုအခါ သုပ္ပိယဥပါသကာသည် ထိုညဥ့်လွန်သောအခါ မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ကို စီရင်၍ မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဘုရား ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် အချိန်တန်ပါပြီ ဆွမ်းစီမံ၍ ပြီးပါပြီ”ဟု အချိန်တန် ကြောင်းကို လျှောက်ကြားစေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူကာ သုပ္ပိယဥပါသကာအိမ်သို့ ကြွပြီးလျှင် ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ခင်းထားအပ်သော နေရာ၌ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားထံတော်သို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ရှိခိုးလျက် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော သုပ္ပိယ ဥပါသကာကို မြတ်စွာဘုရားသည်- “ သုပ္ပိယာဥပါသိကာမ အဘယ်မှာနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ “နာနေပါသည် မြတ်စွာဘုရား”ဟု (လျှောက်၏)။ “ထိုသို့ပင် နာသော်လည်း လာပါစေလော့”ဟု (မိန့်၏)။ “မလာနိုင်ပါ မြတ်စွာဘုရား”ဟု (လျှောက်၏)။ “ထိုသို့ မလာနိုင်လျှင် ချီမ၍သော်လည်း ဆောင်ခဲ့ကုန်လော့”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ သုပ္ပိယဥပါသကာသည် သုပ္ပိယာဥပါသိကာမကို ချီမ၍ ဆောင်ခဲ့လေ၏၊ ထိုသုပ္ပိယာ ဥပါသိကာမအား ရှေ့ဦးစွာ ဘုရားကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြီးစွာသော အနာသည် အသားနုတက်၍ ပြကတေ့ ကောင်းသော အရေအမွေးတို့ ဖြစ်လေ၏။ ထိုအခါ သုပ္ပိယဥပါသကာနှင့် သုပ္ပိယာဥပါသိကာမ တို့သည် “အချင်းတို့ မြတ်စွာဘုရား၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကြီးသည်၏ အဖြစ်သည် အံ့ဖွယ်ရှိစွတကား၊ အချင်းတို့ မဖြစ်ဖူးမြဲ ဖြစ်စွတကား၊ မြတ်စွာဘုရားကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြီးစွာသော အနာသည် အသားနုတက်၍ ပြကတေ့ကောင်းသော အရေအမွှေးတို့ ဖြစ်တုံဘိ၏”ဟု ရွှင်လန်းနှစ်သက် တက်ကြွသော စိတ်ရှိကုန်သည် ဖြစ်၍ ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ဖြင့် ရောင့်ရဲသည်တိုင်အောင် တားမြစ်သည်တိုင်အောင် ကိုယ်တိုင်လုပ်ကျွေးကြလျက် မြတ်စွာဘုရားသည် ဆွမ်းဘုဥ်း ပေး၍ သပိတ်မှ လက်ကိုဖယ် ပြီးသောအခါ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သုပ္ပိယဥပါသကာနှင့် သုပ္ပိယာဥပါသိကာမတို့အား တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန် ရွှင်လန်းစေပြီးလျှင် နေရာမှ ထကာ ဖဲခွါကြွသွားတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်း အရာကြောင့် ရဟန်းအပေါင်းကို စည်းဝေးစေပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ အဘယ်သူသည် သုပ္ပိယာ ဥပါသိကာမကို အသားတောင်းသနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ ဤသို့ မေးတော်မူသည်ရှိသော် ထိုရဟန်းသည် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် သုပ္ပိယာဥပါသိကာမကို အသားတောင်းမိပါ၏”ဟု လျှောက်၏။ “ရဟန်း ဆောင်ယူခဲ့သလော”ဟု (မေးတော်မူရာ) “ဆောင်ယူခဲ့ပါသည် မြတ်စွာဘုရား”ဟု (လျှောက်၏)။ “ရဟန်း သင်သည် သုံးဆောင်သလော”ဟု (မေးတော်မူပြန်ရာ) “အကျွန်ုပ်သည် သုံးဆောင်မိပါသည် မြတ်စွာဘုရား”ဟု (လျှောက်၏)။ “ရဟန်း သင်သည် စုံစမ်းမေးမြန်းပါ၏လော”ဟု (မေးတော်မူပြန်ရာ) “အကျွန်ုပ်သည် မစုံစမ်း မမေးမြန်းမိပါ မြတ်စွာဘုရား”ဟု (လျှောက်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း သင်သည် အဘယ့်ကြောင့် မစုံစမ်း မမေးမြန်းဘဲ အသားကို စားဘိသနည်း၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း သင်သည် လူသားကို စားဘိ၏။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ သဒ္ဓါတရား ရှိ၍ ကြည်ညိုသော လူတို့သည် မိမိ၏ အသားတို့ကိုသော်လည်း စွန့်လှူကုန်၏၊ ရဟန်းတို့ လူသားကို မစားအပ်၊ စားသော ရဟန်းအား ထုလ္လစ္စဥ်းအာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ မစုံစမ်း မမေးမြန်းဘဲ အသားကို မစားအပ်၊ စားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။

When the Buddha had stayed at Rājagaha for as long as he liked, he set out wandering toward Benares. When he eventually arrived, he stayed in the deer park at Isipatana. At that time in Benares there were two lay-followers, Suppiya and Suppiyā, husband and wife, both with confidence in Buddhism. They were donors and benefactors, and they attended on the Sangha. On one occasion Suppiyā went to the monastery. She walked from dwelling to dwelling, from yard to yard, asking the monks, “Is anyone sick? What may I bring?” Just then a certain monk had drunk a purgative. He told Suppiyā about this, adding, “I need meat broth.” “No problem, I’ll organize it.” She then returned to her house and told a servant, “Go and get some meat.” Saying, “Yes, ma’am,” he walked around the whole of Benares, but could not find any. So he returned to Suppiyā and said, “There’s no meat, ma’am. There’s no slaughter today.” Suppiyā thought, “If that monk doesn’t get meat broth, his illness will get worse or he’ll die. Because I’ve already agreed to provide it, it would not be right if I didn’t.” She then took a knife, cut flesh from her own thigh, and gave it to a slave, saying, “Prepare this meat and give it to the sick monk in such-and-such a dwelling. If anyone asks for me, tell them I’m sick.” She then wrapped her thigh in her upper robe, entered her bedroom, and lay down on the bed. When Suppiya returned home, he asked the slave where his wife was. The slave told him. He then went to see her, and she told him what had happened. He thought, “It’s astonishing and amazing how much faith and confidence Suppiyā has, as she gives up even her own flesh. Is there anything she would not give?” Delighted and joyful he went to the Buddha. He bowed, sat down, and said, “Sir, please accept tomorrow’s meal from me together with the Sangha of monks.” The Buddha consented by remaining silent. Knowing that the Buddha had consented, Suppiya got up from his seat, bowed down, circumambulated the Buddha with his right side toward him, and left. The following morning Suppiya had various kinds of fine foods prepared. He then had the Buddha informed that the meal was ready. The Buddha robed up, took his bowl and robe, and went to Suppiya’s house where he sat down on the prepared seat together with the Sangha of monks. Suppiya approached the Buddha and bowed down to him. When the Buddha asked him where Suppiyā was, he replied that she was sick. “Well then, please tell her to come.” “She’s not able, sir.” “Well then, carry her in here.” And he did. The moment Suppiyā saw the Buddha that great wound healed and was perfectly covered with skin and hairs. Suppiya and Suppiyā exclaimed, “The great power and might of the Buddha is truly astonishing and amazing!” Delighted and joyful, they personally served various kinds of fine foods to the Sangha of monks headed by the Buddha. When the Buddha had finished his meal, they sat down to one side. The Buddha instructed, inspired, and gladdened them with a teaching, after which he got up from his seat and left. Soon afterwards the Buddha had the Sangha gathered and questioned the monks: “Who asked Suppiyā for meat?” The responsible monk told the Buddha. “Did you get the meat?” “I did, sir.” “Did you eat it?” “Yes.” “Were you circumspect about it?” “No, sir.” The Buddha rebuked him … “Foolish man, how can you eat meat without circumspection? You have eaten human flesh. This will affect people’s confidence …” After rebuking him, he gave a teaching and addressed the monks: “There are people who have faith and confidence, even to the point of giving up their own flesh. You shouldn’t eat human flesh. If you do, you commit a serious offense. You shouldn’t eat flesh without being circumspect. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” 10. Discussion of the prohibition against elephant meat, etc.

၁၆၉-ဆင်သားစားသည်ကို ပယ်ခြင်း ၂၈၁။ တစ်ရံရောအခါ မင်း၏ဆင်တို့သည် သေကုန်၏။ လူတို့သည် ငတ်မွတ်သောကြောင့် ဆင်သားကို စားကုန်၏။ ဆွမ်းခံလှည့်လည်သော ရဟန်းတို့အား ဆင်သားကို လှူကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ဆင်သားကို စားကုန်၏။ လူတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော် ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ဆင်သားကို စားကုန်ဘိသနည်း၊ ဆင်တို့သည် မင်း၏အင်္ဂါ ‘အသုံးအဆောင်’ မည်၏၊ အကယ်၍ မင်းသည် သိငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းတို့အား မနှစ်သက်သည် ဖြစ်ရာ၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ဆင်သားကို မစားအပ်၊ စားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ မင်း၏မြင်းတို့သည် သေကုန်၏၊ လူတို့သည် ငတ်မွတ်သောကြောင့် မြင်းသားကို စားကုန်၏၊ ဆွမ်းခံလှည့်လည်သော ရဟန်းတို့အား မြင်းသားကို လှူကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် မြင်း သားကို စားကုန်၏။ လူတို့သည် “အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် မြင်းသားကို စားကုန်ဘိသနည်း၊ မြင်းတို့သည် မင်း၏အင်္ဂါ ‘အသုံးအဆောင်’ မည်၏။ အကယ်၍ မင်းသည် သိငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းတို့အား မနှစ်သက်သည် ဖြစ်ရာ၏”ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်း တို့ မြင်းသားကို မစားအပ်၊ စားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ လူတို့သည် ငတ်မွတ်သောကြောင့် ခွေးသားကို စားကုန်၏၊ ဆွမ်းခံ လှည့်လည်သော ရဟန်းတို့အား ခွေးသားကို လှူကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ခွေးသားကို စားကုန်၏။ လူတို့သည် အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် ခွေးသားကို စားကုန်ဘိ သနည်း၊ ခွေးသည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ရှိ၏၊ ရွံရှာဖွယ်ရှိ၏ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆို ကြကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ခွေးသားကို မစား အပ်၊ စားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ လူတို့သည် ငတ်မွတ်သောကြောင့် မြွေသားကို စားကုန်၏၊ ဆွမ်းခံ လှည့်လည်သော ရဟန်းတို့အား မြွေသားကို လှူကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် မြွေသားကို စားကုန်၏။ လူတို့သည် အဘယ့်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းသား ဘုရားအနွယ်တော်ဖြစ်သော ရဟန်းတို့သည် မြွေသားကို စားကုန်ဘိသနည်း၊ မြွေသည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ရှိ၏၊ ရွံရှာဖွယ်ရှိ၏ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်၏။ သုပဿအမည်ရှိသော နဂါးမင်းသည်လည်း မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ကာ မြတ်စွာဘုရားကို “ အသျှင်ဘုရား သဒ္ဓါတရားမရှိ ကြည်ညိုခြင်း မရှိသော နဂါးတို့သည် ရှိပါကုန်၏၊ ထိုနဂါးတို့သည် အနည်းငယ်သော အကြောင်းတို့ဖြင့်လည်း ရဟန်း တို့ကို ညှဥ်းဆဲကုန်ရာ၏၊ အသျှင်ဘုရား တောင်းပန်ပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် မြွေသားကို မစားပါစေကုန် လင့်”ဟု လျှောက်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သုပဿအမည်ရှိသော နဂါးမင်းကို တရားစကားဖြင့် ကောင်းစွာ ပြတော်မူ၏။ပ။ အရိုအသေပြုကာ ဖဲသွားလေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ မြွေသားကို မစားအပ်၊ စားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ တစ်ရံရောအခါ၌ မုဆိုးတို့သည် ခြင်္သေ့ကို သတ်၍ အသားကို စားကုန်၏၊ ဆွမ်းခံလှည့်လည်သော ရဟန်းတို့အား ခြင်္သေ့သားကို လှူကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် ခြင်္သေ့သားကို စား၍ တော၌ နေကုန်၏။ ခြင်္သေ့တို့သည် ခြင်္သေ့သား အနံ့နံသဖြင့် ရဟန်းတို့ကို လိုက်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ခြင်္သေ့သားကို မစားအပ်၊ စားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ တစ်ရံရောအခါ၌ မုဆိုးတို့သည် ကျားကို သတ်၍။ပ။ သစ်ကို သတ်၍။ပ။ ဝံကို သတ်၍။ပ။ အောင်းကို သတ်၍ အသားကို စားကုန်၏။ ဆွမ်းခံလှည့်လည်သော ရဟန်းတို့အား အောင်းသားကို လှူကုန်၏။ ရဟန်းတို့သည် အောင်းသားကို စား၍ တော၌ နေကုန်၏၊ အောင်းတို့သည် အောင်းသား အနံ့နံသဖြင့် ရဟန်းတို့ကို လိုက်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ အောင်းသားကို မစားအပ်၊ စားသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ဒုတိယသုပ္ပိယအခန်း ပြီး၏။

At one time the king’s elephants had died. Because there was a shortage of food, people ate the elephant meat. They also gave elephant meat to monks who were walking for alms. When the monks ate it, people complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics eat elephant meat? Elephants are an attribute of kingship. If the king knew, he would not be pleased with those monks.” They told the Buddha. “You shouldn’t eat elephant meat. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At one time the king’s horses had died. Because there was a shortage of food, people ate the horse meat. They also gave horse meat to monks who were walking for alms. When the monks ate it, people complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics eat horse meat? Horses are an attribute of kingship. If the king knew, he would not be pleased with those monks.” They told the Buddha. “You shouldn’t eat horse meat. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At one time when there was a shortage of food, people ate dog meat. They also gave dog meat to monks who were walking for alms. When the monks ate it, people complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics eat dog meat? Dogs are disgusting and repulsive.” They told the Buddha. “You shouldn’t eat dog meat. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” At one time when there was a shortage of food, people ate snake meat. They also gave snake meat to monks who were walking for alms. When the monks ate it, people complained and criticized them, “How can the Sakyan monastics eat snake meat? Snakes are disgusting and repulsive.” Even Supassa the king of dragons went to see the Buddha. He bowed down to the Buddha and said, “Sir, there are dragons without faith and confidence. They might harm the monks even over small matters. Please ask the venerables not to eat snake meat.” The Buddha instructed, inspired, and gladdened him with a teaching, after which Supassa bowed down, circumambulated the Buddha with his right side toward him, and left. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t eat snake meat. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” On one occasion hunters killed a lion and ate the lion meat. They also gave lion meat to monks who were walking for alms. After eating it, those monks returned to the wilderness. And because of the smell of lion meat, lions attacked them. “You shouldn’t eat lion meat. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” On one occasion hunters killed a tiger … a leopard … a bear … a hyena and ate the hyena meat. They also gave hyena meat to monks who were walking for alms. After eating it, those monks returned to the wilderness. And because of the smell of hyena meat, hyenas attacked them. “You shouldn’t eat tiger meat, leopard meat, bear meat, or hyena meat. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” The second section for recitation on Suppiyā is finished. 11. The allowance for congee and honey balls

၁၇၀-ယာဂုမုန့်ချိုတို့ကို ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း ၂၈၂။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဗာရာဏသီပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံး နေတော်မူပြီးလျှင် များစွာသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ငါးကျိပ်သော ရဟန်းသံဃာတို့နှင့်အတူ အန္ဓကဝိန္ဒ ရွာသို့ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဇနပုဒ်၌ နေသော လူတို့သည် များစွာသော ဆား ဆီ ဆန် ခဲဖွယ်တို့ကို လှည်းတို့၌ တင်စေ၍ ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာ၏ နောက်မှ နောက်မှ “ဆွမ်းကျွေးသော အလှည့်ကို ရသောအခါ ဆွမ်းကို စီရင်ကုန်အံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်ကာ) အစဥ်တစိုက် လိုက်ကုန်၏၊ ငါးရာသော စားကြွင်းစားတို့သည်လည်း အစဥ်တစိုက် လိုက်ကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်သည်ရှိသော် အန္ဓကဝိန္ဒရွာသို့ ရောက်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ဆွမ်းကျွေးအလှည့်ကို မရသော ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်အား ‘ဆွမ်းကျွေး အလှည့် ကို ရသောအခါ ဆွမ်းကို ပြုစီရင်အံ့’ဟု ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို အစဥ်တစိုက် လိုက်သော ငါ့အား နှစ်လလွန်ပြီ၊ ငါ့အား ဆွမ်းကျွေးအလှည့်ကို မရ၊ ငါသည်လည်း တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်၏၊ ငါ့အား ဃရာဝါသအကျိုးသည်လည်း များစွာ ဆုတ်ယုတ်၏၊ ငါသည် ဆွမ်းစားဇရပ်ကို ကြည့်ဦးအံ့၊ ဆွမ်း စားဇရပ်၌ မရှိသော ဝတ္ထုကို စီရင်ရမူ ကောင်း၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထိုအခါ ထိုပုဏ္ဏားသည် ဆွမ်းစားဇရပ်ကို ကြည့်သည်ရှိသော် ယာဂုနှင့် ပျားသကာထည့်သော မုန့်ချိုနှစ်မျိုးတို့ကို မမြင်လေ။ ထိုအခါ ထိုပုဏ္ဏားသည် အသျှင်အာနန္ဒာထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် “အသျှင် အာနန္ဒာ ယခု အခါ၌ ဆွမ်းကျွေးအလှည့်ကို မရသော အကျွန်ုပ်အား ‘ဆွမ်းကျွေးအလှည့်ကို ရသောအခါ ဆွမ်းကို ပြုစီရင်အံ့’ဟု ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို အစဥ်တစိုက်လိုက်သော ငါ့အား နှစ်လ လွန်ပြီ၊ ငါ့အား ဆွမ်းကျွေးအလှည့်ကို မရ၊ ငါသည်လည်း တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်၏၊ ငါ့အား ဃရာဝါသအကျိုးသည်လည်း များစွာ ဆုတ်ယုတ်၏၊ ငါသည် ဆွမ်းစားဇရပ်ကို ကြည့်ဦးအံ့၊ ဆွမ်းစားဇရပ် ၌ မရှိသော ဝတ္ထုကို စီရင်ရမူ ကောင်း၏ဟု အကြံဖြစ်ပါသည်။ အသျှင်အာနန္ဒာ ထိုအကျွန်ုပ်သည် ဆွမ်းစားဇရပ်ကို ကြည့်သည်ရှိသော် ယာဂုနှင့် ပျားသကာထည့်သော မုန့်ချိုနှစ်မျိုးတို့ကို မမြင်ပါ၊ အသျှင်အာနန္ဒာ အကယ်၍ အကျွန်ုပ်သည် ယာဂုနှင့် ပျားသကာ ထည့်သော မုန့်ချိုကို စီရင်ငြားအံ့၊ အသျှင်ဂေါတမသည် အကျွန်ုပ်၏ ယာဂုနှင့် ပျားသကာထည့်သော မုန့်ချိုကို ခံယူတော်မူပါအံ့လော”ဟု လျှောက်၏။ “ပုဏ္ဏား သို့ဖြစ်လျှင် မြတ်စွာဘုရားကို မေးလျှောက်ဦးအံ့”ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်၏။ အာနန္ဒာ သို့ဖြစ်လျှင် စီရင်စေလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ပုဏ္ဏားသည် ထိုညဥ့်လွန်သောအခါ များစွာသော ယာဂုနှင့် ပျားသကာ ထည့်သော မုန့်ချိုကို စီရင်စေပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဂေါတမသည် အကျွန်ုပ်၏ ယာဂုနှင့် ပျားသကာထည့်သော မုန့်ချိုကို လက်ခံတော်မူပါ”ဟု ဆက်ကပ်လေ၏။ ပုဏ္ဏား သို့ဖြစ်လျှင် ရဟန်း တို့အား လှူလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ရဟန်းတို့သည် (မအပ်ဟု) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည် ဖြစ်၍ မခံကုန်၊ ရဟန်းတို့ ခံယူကုန်လော့ သုံးဆောင်ကုန်လော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ထိုပုဏ္ဏားသည် ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းအပေါင်းကို များစွာသော ယာဂုဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပျားသကာထည့်သော မုန့်ချိုဖြင့်လည်းကောင်း ရောင့်ရဲသည်တိုင်အောင် တားမြစ်သည်တိုင်အောင် ကိုယ်တိုင် လုပ်ကျွေး၍ မြတ်စွာဘုရား ဆွမ်းစားပြီး၍ သပိတ်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ မြတ်စွာဘုရား ကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏၊ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော ထိုပုဏ္ဏားကို မြတ်စွာဘုရားသည်- “ ပုဏ္ဏား ယာဂု၏ အကျိုးတို့သည် ဤဆယ်ပါးတို့တည်း၊ အဘယ်ဆယ်ပါးတို့နည်းဟူမူ- ------ ယာဂုကို လှူသောသူသည်- ၁-အသက်ကို လှူသည် မည်၏။ ၂-အဆင်းကို လှူသည် မည်၏။ ၃-ချမ်းသာကို လှူသည် မည်၏။ ၄-ခွန်အားကို လှူသည် မည်၏။ ၅-ပညာကို လှူသည် မည်၏။ ၆-သောက်အပ်သော ယာဂုသည် ဆာလောင်ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်၏။ ၇-မွတ်သိပ်ခြင်းကို ပယ်ဖျောက်၏။ ၈-လေကို စုန်ဆင်းစေတတ်၏။ ၉-ဆီးအိမ်ကို စင်ကြယ်စေတတ်၏။ ၁၀-အစာသစ် အကြွင်းကို ကြေကျက်စေတတ်၏။ ပုဏ္ဏား ယာဂု၏ အကျိုးတို့သည် ဤဆယ်ပါးတို့တည်း”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပုဏ္ဏား အကြင်သူသည် ကိုယ် နှုတ် နှလုံးကို စောင့်စည်း၍ သူတစ်ပါး ပေးလှူသော ပစ္စည်းကို ဘုဥ်းပေးသော ရဟန်းတို့အား လျောက်ပတ်သော အခါ၌ ရိုသေစွာ ယာဂုကို ပေးလှူ၏။ (ထိုသူသည်) ထိုအလှူခံပုဂ္ဂိုလ်အား ဆယ်ပါးသော အရာတို့ကို ပေးလှူသည် မည်၏။ ထိုယာဂုကို ဘုဥ်းပေးသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အသက် အဆင်း ချမ်းသာ ခွန်အား ပညာတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏၊ ထို့ပြင် ဆာလောင်ခြင်း မွတ်သိပ်ခြင်း လေနာတို့ကိုလည်း ပယ်ဖျောက်တတ်၏၊ ဆီးအိမ်ကိုလည်း စင်ကြယ်စေတတ်၏၊ အစာ သစ်ကိုလည်း ကြေကျက်စေတတ်၏၊ ဤယာဂုတည်းဟူသော ဆေးကို မြတ်စွာဘုရားသည် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အခါခပ်သိမ်း လူ၌ဖြစ်သော ချမ်းသာကို အလိုရှိသော သူသည်လည်းကောင်း၊ နတ်၌ဖြစ်သော ချမ်းသာတို့ကို တောင့်တသော သူသည်လည်းကောင်း လူတို့၏ ဂုဏ်အသရေကို အလိုရှိသော သူသည်လည်းကောင်း ယာဂုကို လှူခြင်းငှါ သင့်လျော်သည်သာလျှင်တည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုပုဏ္ဏားကို ဤဂါထာတို့ဖြင့် အနုမောဒနာပြုပြီးလျှင် နေရာမှ ထ၍ ဖဲကြွတော်မူ၏။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော် မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ယာဂုနှင့် ပျားသကာထည့်သော မုန့်ချိုတို့ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။

When the Buddha had stayed at Benares for as long as he liked, he set out wandering toward Andhakavinda together with a large sangha of twelve-hundred and fifty monks. On this occasion the country people had loaded large quantities of salt, oil, rice, and fresh food onto carts, and were following behind the Sangha of monks headed by the Buddha, thinking, “When our turn comes, we’ll prepare a meal.” Five hundred people living on scraps were also following along. Eventually the Buddha arrived at Andhakavinda and stayed there. Soon afterwards a certain brahmin whose turn to offer a meal had not yet come, thought, “I’ve been following the Sangha of monks headed by the Buddha for two months waiting to offer them a meal, and I’m still waiting. Moreover, I am all alone, and all my household business is being neglected. Why don’t I inspect the dining hall and prepare whatever is lacking?” When he did, he saw that two things were missing: congee and honey balls. He then went to Venerable Ānanda and told what he had been thinking, adding, “Good Ānanda, if I were to prepare congee and honey balls, would Good Gotama accept it?” “Well, brahmin, let me ask the Buddha.” Venerable Ānanda told the Buddha, who said, “Allow it to be prepared, Ānanda.” Ānanda passed the message on to the brahmin. The following morning that brahmin prepared much congee and many honey balls and brought it to the Buddha, saying, “Good Gotama, please accept the congee and the honey balls.” “Well then, brahmin, give it to the monks.” But being afraid of wrongdoing, the monks did not accept. The Buddha said, “Accept, monks, and eat.” That brahmin then personally served much congee and many honey balls to the Sangha of monks headed by the Buddha. When the Buddha had finished his meal, the brahmin sat down to one side. And the Buddha said this to him: “Brahmin, there are these ten benefits of congee. One who gives congee gives life, beauty, happiness, strength, and eloquence; drinking congee stills hunger, allays thirst, gets rid of wind, cleans out the bladder, and helps the digestion of food remnants. One who gives congee respectfully at the right time To the restrained ones who live on the gifts of others, Such a one supplies them with ten things: Long life, beauty, happiness, and strength, And eloquence, too, one gets from that; Hunger, thirst, and wind are removed, The bladder is cleaned and the food digested. This tonic is praised by the Accomplished One. Therefore, for a person looking for happiness— One wishing for heavenly bliss Or desiring human prosperity— It’s appropriate to give congee regularly.” The Buddha then got up from his seat and left. Soon afterwards he gave a teaching and addressed the monks: “I allow congee and honey balls.” 12. The government official with recently acquired faith

၁၇၁-သဒ္ဓါတရားနုသော အမတ်ကြီး ဝတ္ထု ၂၈၃။ လူတို့သည်- “မြတ်စွာဘုရားသည် ယာဂုနှင့် ပျားသကာထည့်ရောသော မုန့်ချိုတို့ကို ခွင့်ပြုတော်မူ၏”ဟု ကြားကုန်၏။ ထိုလူတို့သည် နံနက်စောစောကလျှင် ထမင်းအလားရှိသော ယာဂုနှင့့်ပျားသကာထည့်သော မုန့်ချိုတို့ကို စီမံကုန်၏၊ ရဟန်းတို့သည် နံနက်စောစောကလျှင် ထမင်းအလား ရှိသော ယာဂုနှင့် ပျားသကာထည့်သော မုန့်ချိုတို့ဖြင့် အားရတင်းတိမ်ပြီးဖြစ်၍ ဆွမ်းစားဇရပ်၌ စိတ် သဘောရှိတိုင်း မသုံးဆောင်ကြကုန်။ ထိုအခါ သဒ္ဓါတရားနုသော အမတ်ကြီးတစ်ယောက်သည် နက်ဖြန် ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် အလို့ငှါ ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို ပင့်ဖိတ်၏။ ထိုအခါ ထိုသဒ္ဓါတရားနုသော အမတ်ကြီးအား “ငါသည် တစ်ထောင့် နှစ်ရာ့ငါးကျိပ်သော ရဟန်းတို့အား တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ငါးဆယ်သော အသားဟင်းမျိုးခွက် တို့ကို စီရင်အံ့၊ တစ်ပါး တစ်ပါးသော ရဟန်းအား တစ်ခွက် တစ်ခွက်စီသော အသားဟင်းမျိုးခွက်ကို ကပ်ရမူ ကောင်းရာ၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထို့နောက် သဒ္ဓါတရားနုသော ထိုအမတ်ကြီးသည် ထိုညဥ့်လွန်သောအခါ မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ် ဘောဇဥ်ကိုလည်းကောင်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ငါးဆယ်သော အသားဟင်းမျိုးခွက်တို့ကိုလည်းကောင်း စီမံစေ ၍ မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဘုရား အချိန်တန်ပါပြီ ဆွမ်းစီမံပြီးပါပြီ”ဟု အချိန်တန်ကြောင်းကို လျှောက် ကြားစေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူကာ ထိုသဒ္ဓါတရားနုသော အမတ်ကြီးအိမ်သို့ ကြွတော်မူပြီးလျှင် ခင်းထားသော နေရာ၌ ရဟန်းသံဃာ နှင့်အတူ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ထိုသဒ္ဓါတရားနုသော အမတ်ကြီးသည် ဆွမ်းစားဇရပ်၌ ရဟန်းတို့ကို ဆွမ်းလုပ်ကျွေး၏၊ ရဟန်းတို့သည် “ ဒါယကာ အနည်းငယ်သာ ပေးပါလော့၊ ဒါယကာ အနည်းငယ်သာ ပေးပါလော့”ဟု ဆိုကုန်၏။ အသျှင်ဘုရားတို့ “ဤအမတ်ကြီးသည် သဒ္ဓါတရားနုသော သူတည်း”ဟု အသျှင်ဘုရားတို့သည် အနည်းငယ် အနည်းငယ်ကိုသာ မခံယူပါကုန်လင့်၊ “တစ်ပါး တစ်ပါးသော ရဟန်းအား တစ်ခွက် တစ်ခွက်စီသော အသားဟင်းမျိုးခွက်ကို ဆက်ကပ်အံ့ဟု အကျွန်ုပ်သည် များစွာသော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ကိုလည်းကောင်း၊ တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ငါးဆယ်သော အသားဟင်းမျိုးခွက်တို့ကိုလည်းကောင်း စီမံ၍ ထားပါ၏၊ အသျှင်ဘုရားတို့သည် အလိုရှိတိုင်း ခံတော်မူပါလော့”ဟု (လျှောက်၏)။ ဒါယကာ ငါတို့သည် ထိုသို့ မလှူနိုင်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် အနည်းငယ် အနည်း ငယ်ကိုသာ ခံကုန်သည် မဟုတ်၊ စင်စစ်သော်ကား ငါတို့သည် စောစောကလျှင် ထမင်းအလားရှိသော ယာဂုနှင့် ပျားသကာထည့်သော မုန့်ချိုတို့ဖြင့် အားရတင်းတိမ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် အနည်း ငယ်ကိုသာလျှင် ခံယူကုန်၏ဟု (ပြောဆိုကုန်၏)။ ထိုအခါ ထိုသဒ္ဓါတရားနုသော အမတ်ကြီးသည် “အသျှင်ကောင်းတို့သည် အဘယ့်ကြောင့် ငါသည် ပင့် ဖိတ်အပ်ပါလျက် တစ်ပါးသော သူ၏ ထမင်းအလားရှိသော ယာဂုကို သုံးဆောင်ကုန်ဘိသနည်း၊ ငါသည် အလိုရှိတိုင်း လှူခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော”ဟု ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အပြစ်ပြ ပြောဆိုပြီးလျှင် အမျက်ထွက်သည် ဖြစ်၍ နှလုံးမသာသည်ဖြစ်၍ အပြစ်တင်လိုသည်ဖြစ်၍ ရဟန်းတို့၏ သပိတ်တို့ကို ပြည့်စေလျက် “သုံးဆောင်လို လျှင်လည်း သုံးဆောင်ကုန်လော့၊ ဆောင်လိုလျှင်လည်း ဆောင်ကုန်လော့”ဟု ဆို၍ ဖဲခွါသွားလေ၏။ ထိုအခါ ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းအပေါင်းကို မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ဖြင့် ရောင့်ရဲသည် တိုင်အောင် တားမြစ်သည်တိုင်အောင် ကိုယ်တိုင် လုပ်ကျွေး၍ မြတ်စွာဘုရားဆွမ်းစားပြီး၍ သပိတ်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော သဒ္ဓါတရား နုသော အမတ်ကြီးကို မြတ်စွာဘုရားသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရား ကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေပြီးလျှင် နေရာမှ ထ၍ ဖဲကြွတော်မူ လေ၏။ ထိုအခါ သဒ္ဓါတရားနုသော အမတ်ကြီးအား မြတ်စွာဘုရား ဖဲကြွ၍ မကြာမြင့်မီပင် တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်လေ၏၊ နှလုံးမသာခြင်း ဖြစ်လေ၏။ “(အကြင် အကျိုးတို့ကို တစ်ပါးသော သူတို့သည် ရအပ်ကုန်၏၊ ထိုအကျိုးတို့ကို) ငါ တစ်ယောက်သည်သာလျှင် မရအပ်ကုန်စွတကား၊ စင်စစ် ငါ့အား ရအပ်သော အကျိုးတို့သည် ရသည် မမည်ကုန်။ စင်စစ် ငါသည် လူအဖြစ်ကို မကောင်းသဖြင့် ရအပ်၏၊ စင်စစ် ငါသည် လူအဖြစ်ကိုကောင်း စွာ ရအပ်သည် မဟုတ်။ (အဘယ့်ကြောင့်နည်းဟူမူ) ငါသည် အမျက်ထွက်သည်ဖြစ်၍ နှလုံးမသာသည် ဖြစ်၍ အပြစ်တင်လိုသည်ဖြစ်၍ ရဟန်းတို့၏ သပိတ်တို့ကို ပြည့်စေလျက် ‘သုံးဆောင်လိုလျှင်လည်း သုံးဆောင်ကုန်လော့၊ ဆောင်လိုလျှင်လည်း ဆောင်ကုန်လော့’ဟု ဆို၍ ဖဲသွားမိခဲ့ပြီ။ အသို့နည်း ငါသည် များစွာသော ကောင်းမှုကိုမူလည်း ဆည်းပူးအပ်သလော၊ မကောင်းမှုကိုမူလည်း ဆည်းပူးအပ်သလော”ဟု (နှလုံးမသာခြင်းဖြစ်လေ၏)။ ထို့နောက် သဒ္ဓါတရားနုသော အမတ်ကြီးသည် မြတ်စွာဘုရားထံတော်သို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်လျက် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရား ဖဲခွါကြွသွား၍ မကြာမြင့်မီ တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်ပါ၏၊ နှလုံးမသာခြင်း ဖြစ်ပါ၏၊ ‘(အကြင် အကျိုးတို့ကို တစ်ပါးသော သူတို့သည် ရအပ်ကုန်၏၊ ထိုအကျိုးတို့ကို) ငါ တစ်ယောက်သည်သာလျှင် မရအပ်ကုန်စွတကား၊ စင်စစ် ငါ့အား ရအပ်သော အကျိုးတို့သည် ရသည် မမည်ကုန်၊ စင်စစ် ငါသည် လူအဖြစ်ကို မကောင်းသဖြင့် ရအပ်၏၊ စင်စစ် ငါသည် လူအဖြစ်ကို ကောင်းစွာ ရအပ်သည် မဟုတ်၊ (အဘယ့်ကြောင့် နည်းဟူမူ) ငါသည် အမျက်ထွက်သည်ဖြစ်၍ နှလုံးမသာသည်ဖြစ်၍ အပြစ်တင်လိုသည်ဖြစ်၍ ရဟန်းတို့၏ သပိတ်တို့ကို ပြည့်စေလျက် ‘သုံးဆောင်လိုလျှင် သုံးဆောင်ကုန်လော့၊ ဆောင်လိုလျှင်လည်း ဆောင်ကုန်လော့’ဟု ဆို၍ ဖဲသွားမိခဲ့ပါသည်၊ အသို့နည်း ငါသည် များစွာသော ကောင်းမှုကိုမူလည်း ဆည်းပူးအပ်သလော၊ မကောင်းမှုကိုမူလည်း ဆည်းပူးအပ် သလော’ဟု (နှလုံးမသာခြင်း) ဖြစ်ပါသည်။ အသျှင်ဘုရား အသို့ပါနည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် များစွာသော ကောင်းမှုကိုမူလည်း ဆည်းပူးအပ်ပါ သလော၊ မကောင်းမှုကိုမူလည်း ဆည်းပူးအပ်ပါသလော”ဟု လျှောက်၏။ ဒါယကာ သင်သည် နက်ဖြန် ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းအပေါင်းကို ပင့်ဖိတ်သည်မှစ၍ များစွာသော ကောင်းမှုကို ဆည်းပူးအပ်ပြီ၊ သင်သည် တစ်ပါးတစ်ပါးသော ရဟန်းကို တစ်လုံးတစ်လုံးသော ဆွမ်းကို လှူသည်မှစ၍ များစွာသော ကောင်းမှုကို ဆည်းပူးအပ်ပြီ၊ နတ်ပြည်၌ ဖြစ်စေတတ်သော ကောင်းမှုကို အားထုတ်အပ်ပြီဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ထိုသဒ္ဓါတရားနုသော အမတ်ကြီးသည် “ငါ့အား အရတော်သတတ်၊ ငါသည် ကောင်းစွာ ရအပ်သတတ်၊ ငါသည် များစွာသော ကောင်းမှုကို ဆည်းပူးအပ်သတတ်၊ ငါသည် နတ်ပြည်၌ ဖြစ်စေ တတ်သော ကောင်းမှုကို အားထုတ်အပ်သတတ်”ဟု ရွှင်လန်းတက်ကြွသည်ဖြစ်၍ နေရာမှ ထကာ မြတ်စွာ ဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် အရိုအသေပြုကာ ဖဲခွါသွားလေ၏။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် ရဟန်းအပေါင်းကို စည်းဝေးစေ၍ ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ပင့်ဖိတ်အပ်သည်ကို ကြဥ်ထား၍ တစ်ပါးသော သူ၏ ယာဂုကို သုံးဆောင်ကုန်၏ဟူသည် မှန်သလော”ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။ မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ ရဟန်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် ထို (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်းတို့သည် တစ်ပါးသော အရပ်၌ ပင့်ဖိတ်အပ်သည် ဖြစ်လျက် တစ်ပါးသော သူ၏ ထမင်းအလားရှိသောယာဂုကို သုံးဆောင်ကုန်ဘိသနည်း။ ရဟန်းတို့ ဤ (ရဟန်းတို့ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူ၍ တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ တစ်ပါးသော အရပ်၌ ပင့်ဖိတ်အပ်သော ရဟန်းသည် တစ်ပါးသော သူ၏ ထမင်းအလားရှိသောယာဂုကို မသုံးဆောင်အပ်၊ သုံးဆောင်သော ရဟန်းအား တရားအားလျော်စွာ ဆုံးဖြတ်အပ်၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။

When people heard that the Buddha had allowed congee and honey balls, they prepared rice porridge and honey balls early in the morning. After eating rice porridge and honey balls to their satisfaction in the morning, the monks did not eat as much as they had intended in the dining hall. At this time a certain government official who had recently acquired faith in Buddhism had invited the Sangha of monks headed by the Buddha for the meal on the following day. He thought, “Why don’t I prepare twelve hundred and fifty bowls of meat for the twelve hundred and fifty monks? I can then give one bowl to each and every monk.” The following morning that official had various kinds of fine foods prepared, as well as twelve hundred and fifty bowls of meat. He then had the Buddha informed that the meal was ready. The Buddha robed up, took his bowl and robe, and went to that brahmin’s house where he sat down on the prepared seat together with the Sangha of monks. That official then served the monks in the dining hall. As he did so, the monks said, “Only a little, thanks.” “Please don’t say that because I’ve only recently acquired faith in Buddhism. I’ve prepared much food of various kinds, as well as twelve-hundred and fifty bowls of meat. I’ll bring one bowl of meat to each and every one of you. Venerables, please accept as much as you like.” “We’re not taking so little because of that, but because we ate rice porridge and honey balls to our satisfaction early in the morning.” The official complained and criticized them, “When the venerables have been invited by me, how can they eat someone else’s rice porridge? Am I incapable of giving them as much as they like?” Angry and aiming to criticize, he walked around filling the monks’ almsbowls, saying, “Eat it or take it away.” When he had personally served the various kinds of fine foods to the Sangha of monks headed by the Buddha, and the Buddha had finished his meal, the official sat down to one side. The Buddha instructed, inspired, and gladdened him with a teaching, after which he got up from his seat and left. Soon after the Buddha had left, that official felt anxiety and remorse, thinking, “It’s bad for me, truly bad, that I acted like this. I wonder, did I make much merit or demerit?” He then went to the Buddha, bowed, sat down, and told him what he had been thinking, adding, “I wonder, sir, did I make much merit or demerit?” “When you invited the Sangha of monks headed by the Buddha for a meal on the following day, you made much merit. When each and every monk received rice from you, you made much merit. You are heading for heaven.” When the official heard this, he was joyful and elated. He got up from his seat, bowed down, circumambulated the Buddha with his right side toward him, and left. Soon afterwards the Buddha had the Sangha gathered and questioned the monks: “Is it true, monks, that monks who had been invited for a meal ate someone else’s rice porridge beforehand?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “How can those foolish men eat someone else’s congee beforehand when they have been invited for a meal? This will affect people’s confidence …” After rebuking them, he gave a teaching and addressed the monks: “When you have been invited to a meal, you shouldn’t eat someone else’s rice porridge beforehand. If you do, you should be dealt with according to the rule.” 13. The account of Belaṭṭha Kaccāna

၁၇၂-ဗေလဋ္ဌကစ္စာန ဝတ္ထု ၂၈၄။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အန္ဓကဝိန္ဒရွာ၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော် မူပြီးလျှင် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ များစွာသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ငါးကျိပ်သော ရဟန်းသံဃာတို့နှင့်အတူ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူ၏။ ထိုအခါ၌ ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်မှ အန္ဓကဝိန္ဒရွာသို့ အလုံးစုံသော တင်လဲ (ထန်းလျက် ကြံသကာ) အိုးတို့ဖြင့် ပြည့်သော လှည်းငါးရာတို့ဖြင့် ခရီးရှည်သွား၏။ မြတ်စွာ ဘုရားသည် အဝေးမှလာသော ဗေလဋ္ဌ ကစ္စာနကို မြင်တော်မူ၍ လမ်းခရီးမှ ဆင်းသက်ကာ တစ်ခုသော သစ်ပင်ရင်း၌ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်လျက် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် တစ်ပါးတစ်ပါးသော ရဟန်းအား တစ်လုံး တစ်လုံးသော တင်လဲအိုးကို လှူခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု လျှောက်၏။ “ကစ္စာန သို့ဖြစ်လျှင် သင်သည် တစ်လုံးသော တင်လဲအိုးကိုသာ ဆောင်ခဲ့လော့”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင်- တစ်လုံးသော တင်လဲအိုးကိုသာ ယူ၍ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်လျက် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား တင်လဲအိုးကို ဆောင်ယူခဲ့ပါပြီ၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုကျင့်ရပါ အံ့နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ကစ္စာန သို့ဖြစ်လျှင် သင်သည် ရဟန်းတို့အား တင်လဲကို လှူလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင် ရဟန်းတို့အား တင်လဲကို ပေးလှူ၍ မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား ရဟန်းတို့အား တင်လဲကို ပေးလှူအပ်ပါပြီ၊ ဤတင်လဲသည် များစွာ ကြွင်းကျန်ပါသေး၏၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုကျင့်ရပါအံ့ နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ကစ္စာန ယင်းသို့ ကြွင်းကျန်ခဲ့သေးလျှင် သင်သည် ရဟန်းတို့အား တင်လဲကို အလိုရှိတိုင်း လှူလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင် ရဟန်းတို့အား တင်လဲကို အလိုရှိတိုင်း ပေးလှူပြီးနောက် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား ရဟန်းတို့အား တင်လဲကို အလိုရှိတိုင်း ပေးလှူပြီးပါပြီ၊ ဤတင်လဲသည် များစွာ ကြွင်းကျန်ပါသေး၏၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုကျင့်ရပါအံ့နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ကစ္စာန ယင်းသို့ ကြွင်းကျန်ခဲ့သေးလျှင် သင်သည် ရဟန်းတို့အား တင်လဲတို့ဖြင့် ရောင့်ရဲစေလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီး လျှင် ရဟန်းတို့ကို တင်လဲတို့ဖြင့် ရောင့်ရဲစေ၏၊ အချို့သော ရဟန်းတို့သည် သပိတ်တို့ကို ပြည့်စေကုန်၏၊ ရေစစ်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ အိတ်တို့ကိုလည်းကောင်း ပြည့်စေကုန်၏။ ထို့နောက် ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် ရဟန်းတို့ကို တင်လဲတို့ဖြင့် ရောင့်ရဲစေပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား ရဟန်းတို့ကို တင်လဲတို့ဖြင့် ရောင့်ရဲစေအပ်ပါပြီ၊ ဤတင်လဲသည် များစွာ ကြွင်းကျန်ပါ သေး၏၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုကျင့်ရပါအံ့နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ကစ္စာန ထိုသို့ ကြွင်းကျန်ခဲ့သေးလျှင် သင်သည် စားကြွင်းစားတို့အား တင်လဲကို ပေးလှူလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင် စားကြွင်းစားတို့အား တင်လဲကို ပေးလှူပြီးနောက် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား စားကြွင်းစားတို့ အား တင်လဲကို ပေးလှူအပ်ပါပြီ၊ ဤတင်လဲသည် များစွာ ကြွင်းကျန်ပါသေး၏၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုကျင့်ရပါအံ့နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ကစ္စာန ထိုသို့ ကြွင်းကျန်ခဲ့သေးလျှင် စားကြွင်းစားတို့အား အလိုရှိတိုင်း ပေးလှူလော့ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင် စားကြွင်းစားတို့အား အလိုရှိတိုင်း တင်လဲကို ပေးလှူပြီး၍ မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား စားကြွင်း စားတို့အား တင်လဲကို အလိုရှိတိုင်း ပေးလှူအပ်ပါပြီ၊ ဤတင်လဲသည် များစွာ ကြွင်းကျန်ပါသေး၏၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုကျင့်ရပါအံ့နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ကစ္စာန ထိုသို့ ကြွင်းကျန်သေးခဲ့လျှင် သင်သည် စားကြွင်းစားတို့ကို တင်လဲတို့ဖြင့် ရောင့်ရဲစေ လော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင် စားကြွင်းစားတို့ကို တင်လဲတို့ဖြင့် ရောင့်ရဲစေ၏၊ အချို့သော စားကြွင်းစားတို့သည် ဖျဥ်း တို့ကိုလည်းကောင်း၊ အိုးတို့ကိုလည်းကောင်း ပြည့်စေကုန်၏၊ခြင်းတောင်းတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ခါးပိုက် တို့ကိုလည်းကောင်း ပြည့်စေကုန်၏။ ထို့နောက် ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် စားကြွင်းစားတို့ကို တင်လဲတို့ဖြင့် ရောင့်ရဲစေပြီးလျှင် မြတ်စွာ ဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား စားကြွင်းစားတို့ကို တင်လဲတို့ဖြင့် ရောင့်ရဲစေအပ်ပါပြီ၊ ဤတင်လဲသည် များစွာ ကြွင်းကျန်ပါသေး၏၊ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုကျင့်ရပါအံ့နည်း”ဟု လျှောက်လေ၏။ ကစ္စာန နတ်နှင့်တကွသော မာရ်နတ်နှင့်တကွသော ဗြဟ္မာနှင့်တကွသော နတ်လောကနှင့် သမဏ ဗြာဟ္မဏနှင့်တကွသော မင်းများ လူများနှင့်တကွသော လူလောက၌ ဘုရားကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရား၏ တပည့်သာဝကကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ထိုတင်လဲကို စားသည်ရှိသော် ကောင်းစွာ ကြေခြင်းသို့ ရောက်ရာ၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ငါသည် မြင်တော်မမူ။၁ ကစ္စာန ထို့ကြောင့် သင်သည် ထိုတင်လဲကို စိမ်းစိုသော မြက်သစ်ပင် မရှိသော နေရာ၌သော်လည်း စွန့်ပစ်လော့၊ ပိုးမရှိသော ရေ၌သော်လည်း သွန်လေလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင် ဘုရား”ဟု ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင် ထိုတင်လဲကို ပိုးမရှိသော ရေ၌ သွန် လေ၏။ ထိုအခါ ရေ၌ ပစ်ချသော ထိုတင်လဲသည် စစ်စစ်မည်၏၊ တသဲသဲမြည်၏၊ အခိုးထွက်၏၊ အခိုး တစ်ပြိုင် နက်ထွက်၏။ ဥပမာအားဖြင့် တစ်နေ့ပတ်လုံး ပူလောင်သော သံထွန်သွားသည် ရေ၌ ထည့်အပ်သည်ရှိသော် စစ်စစ်မြည်သကဲ့သို့ တသဲသဲမြည်သကဲ့သို့ အခိုးထွက်သကဲ့သို့ အခိုးတစ်ပြိုင်နက် ထွက်သကဲ့ သို့ ဤအတူသာလျှင် ရေ၌ ထည့်အပ်သော ထိုတင်လဲသည် စစ်စစ်မြည်၏၊ တသဲသဲမြည်၏၊ အခိုးထွက်၏၊ တစ်ပြိုင်နက် အခိုးထွက်၏။ ထိုအခါ ထိတ်လန့်သည် ဖြစ်၍ ကြက်သီးမွှေးညင်းထသည် ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ် ပြီးလျှင် ရှိခိုးလျက် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော ဗေလဋ္ဌကစ္စာနအား မြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ် အတိုင်းသော တရားစကားကို ဟောတော်မူ၏၊ ဤသည်ကား အဘယ်နည်း- ဒါနနှင့်စပ်သော စကားကိုလည်းကောင်း၊ သီလနှင့်စပ်သော စကားကိုလည်းကောင်း၊ နတ်ပြည်နှင့် စပ်သော စကားကိုလည်းကောင်း၊ ကာမဂုဏ်တို့၏ အပြစ်ကိုလည်းကောင်း၊ ယုတ်ညံ့ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ညစ်ညူးခြင်းကိုလည်းကောင်း (ကာမဂုဏ်မှ) ထွက်မြောက်ခြင်း၌ အကျိုးကိုလည်းကောင်း ပြတော်မူ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဗေလဋ္ဌကစ္စာန၌ သင့်လျော်သောစိတ် နူးညံ့သောစိတ် အပိတ်အပင် ‘နီဝရဏ’ မှ ကင်းသောစိတ် တက်ကြွသောစိတ် ယုံကြည်သောစိတ် ရှိသည်ကို သိတော်မူသောအခါ မြတ်စွာဘုရား တို့၏ ကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်သိမြင်အပ်ပြီးသော ‘သာမုက္ကံသိက’ တရားဒေသနာတော်ကို ပြတော်မူ၏။ပ။ ဤအတူ သာလျှင် ဗေလဋ္ဌကစ္စာနအား ထိုနေရာ၌ပင်လျှင် “ဖြစ်ခြင်းသဘောရှိသော တရားအလုံးစုံသည် ချုပ်ခြင်း သဘောရှိ၏”ဟု ကိလေသာမြူ အညစ်အကြေးကင်းသော တရားမျက်စိ ‘သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်’ သည် ဖြစ်ပေါ်၏။ ထို့နောက် ဗေလဋ္ဌကစ္စာနသည် တရားကို မြင်ပြီးသည်ဖြစ်၍ တရားသို့ ရောက်ပြီးသည်ဖြစ်၍ တရားကို သိပြီးသည်ဖြစ်၍ တရားသို့ သက်ဝင်ပြီးသည်ဖြစ်၍ ယုံမှားခြင်းကို ကူးမြောက်ပြီးသည်ဖြစ်၍ သို့လော သို့လော (တွေးတောခြင်း) ကင်းပြီးသည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားသာသနာ၌ ရဲရင့်ခြင်းသို့ ရောက်ပြီးသည်ဖြစ်၍ ဘုရားမှတစ်ပါး ကိုးစားထိုက်သူ မရှိသည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားအား- “အသျှင်ဘုရား (တရားတော်သည်) အလွန်နှစ်သက်ဖွယ် ရှိပါပေ၏၊ အသျှင်ဘုရား (တရားတော်သည်) အလွန်နှစ်သက်ဖွယ် ရှိပါပေ၏၊ အသျှင်ဘုရား ဥပမာသော်ကား မှောက်ထားသည်ကို လှန်ဘိသကဲ့ သို့လည်းကောင်း။ပ။ ဤအတူသာလျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် တရားတော်ကို ပြတော်မူပါပေ၏။ အသျှင်ဘုရား ထိုအကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားကို ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်းကပ်ပါ၏၊ တရားတော် ကိုလည်း ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်းကပ်ပါ၏၊ သံဃာတော်ကိုလည်း ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်းကပ်ပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို ယနေ့မှအစပြု၍ အသက်ထက်ဆုံး ကိုးကွယ်သော ဥပါသကာဟု မှတ် တော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်သည်ရှိသော် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ရောက်တော်မူ၍ ထိုရာဇဂြိုဟ်ပြည် ရှဥ့်နက်တို့အား အစာကျွေးရာဖြစ်သော ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ တင်လဲပေါများ၏။ ရဟန်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် နာသော ရဟန်းအားသာလျှင် တင်လဲကို ခွင့်ပြုတော်မူ၏၊ မနာသော ရဟန်းအား တင်လဲကို ခွင့်ပြုတော်မမူ”ဟု တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည်ဖြစ်၍ တင်လဲကို မသုံးဆောင်ကုန်။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤ အကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ နာသော ရဟန်းအား တင်လဲ (ထန်းလျက် ကြံသကာ) ကို၊ မနာသော ရဟန်းအား ရေနှင့်ရောသော တင်လဲ (ထန်းလျက် ကြံသကာ) ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ၁။ ထိုတင်လဲအတွင်း၌ နတ်တို့ဩဇာထည့်ထားသောကြောင့် ထိုသို့ မိန့်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။

When the Buddha had stayed at Andhakavinda for as long as he liked, he set out wandering toward Rājagaha together with a large sangha of twelve-hundred and fifty monks. Just then Belaṭṭha Kaccāna was traveling from Rājagaha to Andhakavinda with five hundred carts, all of them filled with jars of sugar. When the Buddha saw Belaṭṭha Kaccāna coming, he stepped off the road and sat down at the foot of a tree. Belaṭṭha Kaccāna went up to the Buddha, bowed, and said, “Sir, I would like to give one jar of sugar to each and every monk.” “Well then, Kaccāna, just bring one jar of sugar.” Saying, “Yes, sir,” he got a jar of sugar, returned to the Buddha, and said, “Here is the jar. What should I do next?” “Now give sugar to the monks.” Saying, “Yes, sir,” he did just that. He then said to the Buddha, “I’ve given sugar to the monks, but there’s much left over. What should I do with that?” “Give the monks as much sugar as they need.” Saying, “Yes, sir,” he did as requested. He then said to the Buddha, “I’ve given the monks as much sugar as they need, but there’s much left over. What should I do with that?” “Give the monks as much sugar as they want.” Saying, “Yes, sir,” he again did as requested. Some monks filled their almsbowls and even their water filters and bags. When he was finished, he said to the Buddha, “I’ve given the monks as much sugar as they want, but there’s much left over. What should I do with that?” “Give to those who live on scraps.” Saying, “Yes, sir,” he again did as requested. He then said to the Buddha, “I’ve given them sugar, but there’s much left over. What should I do with that?” “Give them as much sugar as they need.” Saying, “Yes, sir,” he again did as requested. He then said to the Buddha, “I’ve given them as much sugar as they need, but there’s much left over. What should I do with that?” “Give them as much sugar as they want.” Saying, “Yes, sir,” he once again did as requested. Some of those who lived on scraps filled basins, waterpots, and baskets, and some even their laps. When he was finished, he said to the Buddha, “I’ve given them as much sugar as they want, but there’s much left over. What should I do with that?” “Kaccāna, I don’t see anyone in this world with its gods, lords of death, and supreme beings, in this society with its monastics and brahmins, its gods and humans, who would be able to properly digest that sugar except a Buddha or his disciple. So discard that sugar where there are no cultivated plants or in water without life.” Saying, “Yes, sir,” he dumped that sugar in water without life. As he did so, that sugar hissed, sputtered, fumed, and smoked— just like a plowshare heated the whole day hisses, sputters, fumes, and smokes when dropped in water. Belaṭṭha Kaccāna was awestruck, with goose bumps all over. He approached the Buddha, bowed, and sat down. The Buddha then gave him a progressive talk— on generosity, morality, and heaven; on the downside, degradation, and defilement of worldly pleasures; and he revealed the benefits of renunciation. When the Buddha knew that his mind was ready, supple, without hindrances, joyful, and confident, he revealed the teaching unique to the Buddhas: suffering, its origin, its end, and the path. And just as a clean and stainless cloth absorbs dye properly, so too, while he was sitting right there, Belaṭṭha Kaccāna experienced the stainless vision of the Truth: “Anything that has a beginning has an end.” He had seen the Truth, had reached, understood, and penetrated it. He had gone beyond doubt and uncertainty, had attained to confidence, and had become independent of others in the Teacher’s instruction. He then said to the Buddha, “Wonderful, sir, wonderful! Just as one might set upright what’s overturned, or reveal what’s hidden, or show the way to one who’s lost, or bring a lamp into the dark so that one with eyes might see what’s there— just so has the Buddha made the Teaching clear in many ways. I go for refuge to the Buddha, the Teaching, and the Sangha of monks. Please accept me as a lay follower who’s gone for refuge for life.” The Buddha then continued wandering toward Rājagaha. When he eventually arrived, he stayed in the Bamboo Grove, the squirrel sanctuary. At that time there was an abundance of sugar in Rājagaha. The monks thought, “The Buddha has only allowed sugar for the sick,” and being afraid of wrongdoing, they did not eat it. “I allow you to take sugar when you’re sick and sugar mixed in water when you’re not.” 14. Pāṭaligāma

၁၇၃-ပါဋလိဂါမဝတ္ထု ၂၈၅။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော် မူပြီးလျှင် ပါဋလိရွာသို့ များစွာသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီလှည့်လည်သည်ရှိသော် ပါဋလိရွာ သို့ ရောက်တော်မူ၏။ ပါဋလိရွာနေ ဥပါသကာတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် ပါဋလိရွာသို့ ရောက်တော် မူလာသတတ်”ဟု ကြားကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျင် ရှိခိုး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကြသော ပါဋလိ့ရွာသား ဥပါသကာတို့ကို မြတ်စွာဘုရားသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရား ကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ပါဋလိရွာသား ဥပါသကာတို့သည် မြတ်စွာဘုရားက တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန် ရွှင်လန်းစေပြီးသော် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်တို့၏ ဧည့်သည်တို့ တည်းခိုရာဇရပ်ကို ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ လက်ခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုအခါ ပါဋလိရွာသား ဥပါသကာတို့သည် မြတ်စွာဘုရား လက်ခံတော်မူသည်ကို သိသဖြင့် နေရာမှ ထကာ ရှိခိုးလျက် အရိုအသေပြုပြီးလျှင် ဧည့်သည်တို့ တည်းခိုရာဇရပ်သို့ ချဥ်းကပ်၍ ထိုဧည့်သည်တို့ တည်းခိုရာဇရပ်၌ ခင်းနှီးအပြည့်ခင်းခြင်း နေရာတို့ကို ပြင်ခြင်း ရေပြည့်အိုးကြီးကို တည်ထားခြင်း ဆီမီးထွန်းခြင်းတို့ကို ပြုပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြန်၍ ရှိခိုးလျက် တစ်ခုသော နေရာ၌ ရပ်ပြီးသော် ပါဋလိရွာသား ဥပါသကာတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား- “အသျှင်ဘုရား ဧည့်သည်တို့ တည်းခိုရာဇရပ်၌ ခင်းနှီးအပြည့် ခင်းအပ်ပါပြီ၊ နေရာတို့ကိုလည်း ပြင်အပ်ပါပြီ၊ ရေပြည့်အိုးကြီးကိုလည်း တည်ထားအပ်ပါပြီ၊ ဆီမီးကိုလည်း ထွန်းအပ်ပါပြီ၊ အသျှင်ဘုရား ယခုအခါ၌ ကြွတော်မူရန် အချိန်ကို မြတ်စွာဘုရား သိတော်မူပါသည်၊ (ကြွရန်မှာ မြတ်စွာဘုရား၏ အလို အတိုင်းပင် ဖြစ်ပါသည်) ”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်တော်မူ၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူလျက် ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ဧည့်သည်တို့ တည်းခိုရာဇရပ်သို့ ချဥ်းကပ်တော်မူပြီးလျှင် ခြေဆေးတော်မူ၍ ဧည့်သည်တို့ တည်းခိုရာဇရပ်သို့ ဝင်ပြီးသော် အလယ်တိုင်ကို မှီလျက် အရှေ့သို့ မျက်နှာမူကာ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ရဟန်းသံဃာသည်လည်း ခြေဆေး၍ ဧည့်သည်တို့ တည်းခိုရာဇရပ်သို့ ဝင်ပြီးသော် အနောက်နံရံကို မှီလျက် အရှေ့အရပ်သို့ မျက်နှာမူကာ မြတ်စွာဘုရားကိုသာလျှင် ရှေ့ထား၍ ထိုင်နေ၏၊ ပါဋလိရွာသား ဥပါသကာတို့သည်လည်း ခြေဆေး၍ ဧည့်သည်တို့ တည်းခိုရာဇရပ်သို့ ဝင်ပြီးသော် အရှေ့ ဘက်နံရံကိုမှီလျက် အနောက်အရပ်သို့ မျက်နှာမူကာ မြတ်စွာဘုရားကိုသာလျှင် ရှေ့ထား၍ ထိုင်နေကုန်၏။ သီလပျက်ခြင်းအပြစ်ငါးပါး ထိုအခါ၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ပါဋလိရွာသား ဥပါသကာတို့ကို ဥပါသကာတို့ သီလမရှိသူ၏ သီလ ပျက်ခြင်း အပြစ်တို့သည် ဤငါးပါးတို့တည်း။ အဘယ်ငါးပါးတို့နည်း ဟူမူ- ဥပါသကာတို့ လောက၌ သီလမရှိသော သီလပျက်သောသူသည် မေ့လျော့ခြင်းကြောင့် များစွာသော စည်းစိမ်ဆုံးရှုံးခြင်းသို့ ရောက်တတ်၏၊ ဤကား သီလမရှိသူ၏ သီလပျက်ခြင်း၌ ရှေ့ဦးစွာသော အပြစ်တည်း။ ဥပါသကာတို့ တစ်ဖန်လည်း သီလမရှိသော သီလပျက်သောသူ၏ မကောင်းသော ကျော်စော သတင်းသည် ပျံ့နှံ့၍ ထွက်၏၊ ဤကား သီလမရှိသူ၏ သီလပျက်ခြင်း၌ နှစ်ခုမြောက် အပြစ်တည်း။ ဥပါသကာတို့ တစ်ဖန်လည်း သီလမရှိသော သီလပျက်သောသူသည် မင်းပရိသတ် ပုဏ္ဏားပရိသတ် သူ ကြွယ်ပရိသတ် ရဟန်းပရိသတ် အလယ်သို့ ချဥ်းကပ်ခဲ့သော် ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ မျက်နှာညှိးငယ် လျက် ချဥ်းကပ်ရ၏၊ ဤကား သီလမရှိသောသူ၏ သီလပျက်ခြင်း၌ သုံးခုမြောက် အပြစ်တည်း။ ဥပါသကာတို့ တစ်ဖန်လည်း သီလမရှိသော သီလပျက်သောသူသည် တွေတွေဝေဝေဖြစ်လျက် သေရ၏၊ ဤကား သီလမရှိသောသူ၏ သီလပျက်ခြင်း၌ လေးခုမြောက် အပြစ်တည်း။ ဥပါသကာတို့ တစ်ဖန်လည်း သီလမရှိသော သီလပျက်သောသူသည် ခန္ဓာကိုယ်ပျက်စီး၍ သေပြီးသည်မှ့နောက်၌ မကောင်းသောလားရာ ပျက်စီး၍ ကျရောက်ရာဖြစ်သော ငရဲ၌ ဖြစ်ရာ၏၊ ဤကား သီလမရှိသူ၏ သီလပျက်ခြင်း၌ ငါးခုမြောက် အပြစ်တည်း။ ဥပါသကာတို့ သီလမရှိသောသူ၏ သီလပျက်ခြင်း၌ အပြစ်တို့သည် ဤငါးပါးတို့တည်း။ သီလပြည့်စုံခြင်း အကျိုးငါးပါး ဥပါသကာတို့ သီလရှိသောသူ၏ သီလနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၏ အကျိုး ‘အာနိသင်’ တို့သည် ဤငါးပါး တို့တည်း၊ အဘယ်ငါးပါးတို့နည်း ဟူမူ- ဥပါသကာတို့ ဤလောက၌ သီလရှိသော သီလနှင့်ပြည့်စုံသောသူသည် မမေ့လျော့ခြင်းကြောင့် များစွာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာအစုကို ရ၏၊ ဤကား သီလရှိသောသူ၏ သီလနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၌ ရှေ့ဦးစွာသော အကျိုးအာနိသင်တည်း။ ဥပါသကာတို့ တစ်ဖန်လည်း သီလရှိသော သီလနှင့်ပြည့်စုံသောသူအား ကောင်းသော ကျော်စော သတင်းသည် ပျံ့နှံ့၍ ထွက်၏၊ ဤကား သီလရှိသောသူ၏ သီလနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၌ နှစ်ခုမြောက် အကျိုး အာနိသင်တည်း။ ဥပါသကာတို့ တစ်ဖန်လည်း သီလရှိသော သီလနှင့်ပြည့်စုံသောသူသည် မင်းပရိသတ် ပုဏ္ဏား ပရိသတ် သူကြွယ်ပရိသတ် ရဟန်းပရိသတ် အလယ်သို့ ချဥ်းကပ်ခဲ့သော် မကြောက်မရွံ့ မျက်နှာမညှိုးငယ် ဘဲ ချဥ်းကပ်ရ၏၊ ဤကား သီလရှိသောသူ၏ သီလနှင့် ပြည့်စုံခြင်းကြောင့် သုံးခုမြောက် အကျိုးအာနိသင် တည်း။ ဥပါသကာတို့ တစ်ဖန်လည်း သီလရှိသော သီလနှင့်ပြည့်စုံသောသူသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သေရ၏၊ ဤကား သီလရှိသောသူ၏ သီလနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၌ လေးခုမြောက် အကျိုးအာနိသင်တည်း။ ဥပါသကာတို့ တစ်ဖန်လည်း သီလရှိသော သီလနှင့်ပြည့်စုံသောသူသည် ခန္ဓာကိုယ်ပျက်စီး၍ သေပြီးသည်မှ နောက်၌ ကောင်းသောလားရာ နတ်ပြည်၌ ဖြစ်ရ၏၊ ဤကား သီလရှိသောသူ၏ သီလနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၌ ငါးခုမြောက် အကျိုးအာနိသင်တည်း။ ဥပါသကာတို့ သီလရှိသောသူ၏ သီလနှင့် ပြည့်စုံခြင်း ၌ အကျိုးအာနိသင်တို့သည် ဤငါးပါးတို့တည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ပါဋလိရွာသား ဥပါသကာတို့ကို ကြာမြင့်စွာ (ညဥ့်နက်သည်တိုင် အောင်) တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့် သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေပြီးလျှင် “ဥပါသကာတို့ ညဥ့်ဦးယံ လွန်လေပြီ၊ ယခုအခါ၌ သွားရန်အချိန်ကို သင်တို့ သိကုန်၏၊ (သွားရန်မှာ သင်တို့၏ အလိုအတိုင်းပင် ဖြစ်၏) ”ဟု ပြန်လွှတ်တော်မူ၏။ “ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”ဟု ပါဋလိရွာသား ဥပါသကာတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ဝန်ခံပြီးလျှင် နေရာမှထကာ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးလျက် အရိုအသေပြုကာ ပြန်သွားကြကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ပါဋလိရွာသား ဥပါသကာတို့ ပြန်သွား၍ မကြာမြင့်မှီပင် ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ဝင်တော်မူ၏။

When the Buddha had stayed at Rājagaha for as long as he liked, he set out wandering toward Pāṭaligāma with a large sangha of twelve-hundred and fifty monks. When he eventually arrived, he stayed there. When the lay followers of Pāṭaligāma heard that he had arrived, they went to see him, bowed, and sat down on one side. The Buddha instructed, inspired, and gladdened them with a teaching. They then said to the Buddha, “Sir, please visit our guesthouse together with the Sangha of monks.” The Buddha consented by remaining silent. Knowing that he had consented, they got up from their seats, bowed down, and circumambulated him with their right sides toward him. They then went to the guesthouse, spread mats on the floor, prepared seats, put out a large waterpot, and hung up an oil lamp, after which they returned to the Buddha, bowed, and told him that everything was prepared, adding, “Sir, please come when you’re ready.” The Buddha robed up, took his bowl and robe, and went to the guesthouse together with the Sangha of monks. He washed his feet, entered the guesthouse, and sat down facing east, leaning on the central pillar. The monks washed their feet too, entered the guesthouse, and sat down facing east with the Buddha in front of them, leaning against the western wall. The lay followers of Pāṭaligāma followed suit and sat down facing west with the Buddha in front of them, leaning against the eastern wall. The Buddha then addressed those lay followers: “There are these five dangers for one who is immoral because of failure in morality. Because of heedlessness, they lose much wealth. They get a bad reputation. Whenever they come to a gathering of people—whether a gathering of aristocrats, brahmins, householders, or monastics—they are shy and timid. They die confused. After death, they are reborn in a lower realm. There are these five benefits for one who is moral because of success in morality. Because of heedfulness, they gain much wealth. They get a good reputation. Whenever they come to a gathering of people—whether a gathering of aristocrats, brahmins, householders, or monastics—they are confident and self-assured. They die with a clear mind. After death, they are reborn in heaven.” The Buddha instructed, inspired, and gladdened them by teaching for much of the night. He then dismissed them, saying, “It’s late. Please go when you’re ready.” Saying, “Yes, sir,” they got up from their seats, bowed down, circumambulated him with their right sides toward him, and left. Soon after the lay followers of Pāṭaligāma had left, the Buddha entered an empty cubicle. 15. Sunidha and Vassakāra

၁၇၄-သုနိဓနှင့် ဝဿကာရအမတ်ကြီးများ ပါဋလိပုတ် မြို့တည်ခန်း ၂၈၆။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်း အမတ်ကြီးများဖြစ်သော သုနိဓနှင့် ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့သည် ဝဇ္ဇီမင်းတို့ကို တားဆီးပိတ်ဆို့ခြင်းငှါ ပါဋလိရွာ၌ မြို့တည်ဆောက်လျက် ရှိကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ညဥ့်၏အဆုံး မိုးသောက်ယံ၌ လျောင်းစက်ရာမှ ထတော်မူ၍ ပါဋလိရွာ၌ အိမ်ရာသိမ်းပိုက်သော များစွာသော နတ်တို့ကို အထူးသဖြင့် စင်ကြယ်သော လူတို့၏ မျက်စိထက် သာလွန်သော နတ်တို့၏ မျက်စိနှင့့်တူသော (ဒိဗ္ဗစက္ခု) ဉာဏ်ဖြင့် မြင်တော်မူ၏၊ တန်ခိုးကြီးသော နတ်တို့ အိမ်ရာသိမ်းပိုက်သော ရပ်ကွက်၌ တန်ခိုးကြီးသော မင်းနှင့် အမတ်ကြီးတို့၏ အိမ်ရာတည်ဆောက်ရန် စိတ်တို့သည် ညွတ်ကုန်၏။ တန်ခိုး အလတ်စားနတ်တို့ အိမ်ရာသိမ်းပိုက်သော ရပ်ကွက်၌ တန်ခိုးအလတ်စား မင်းနှင့် အမတ်တို့၏ အိမ်ရာ တည်ဆောက်ရန် စိတ်တို့သည် ညွတ်ကုန်၏။ တန်ခိုးနည်းသော နတ်တို့ အိမ်ရာသိမ်းပိုက်သော ရပ်ကွက် ၌ တန်ခိုးနည်းသော မင်းနှင့် အမတ်တို့၏ အိမ်ရာတည်ဆောက်ရန် စိတ်တို့သည် ညွတ်ကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် “အာနန္ဒာ ပါဋလိရွာ၌ မြို့ကို အဘယ်သူသည် တည်ဆောက်နေ သနည်း”ဟု အသျှင်အာနန္ဒာကို မေးတော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား မဂဓတိုင်း အမတ်ကြီးများဖြစ်သော သုနိဓနှင့် ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့သည် ဝဇ္ဇီမင်း တို့ကို တားဆီးပိတ်ဆို့ရန် ပါဋလိရွာ၌ မြို့တည်ဆောက်နေပါကုန်၏ဟု (လျှောက်၏)။ အာနန္ဒာ မဂဓတိုင်း အမတ်ကြီးများဖြစ်သော သုနိဓနှင့် ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့သည် ဝဇ္ဇီမင်းတို့ကို တားဆီးပိတ်ဆို့ရန် ပါဋလိရွာ၌ မြို့တည်ဆောက်နေကြသည်မှာ တာဝတိံသာနတ်တို့နှင့် တိုင်ပင်၍ တည် ဆောက်သကဲ့သို့ပင် ရှိချေ၏။ အာနန္ဒာ ငါသည် ညဥ့်၏ အဆုံး မိုးသောက်ယံ၌ လျောင်းစက်ရာမှ ထတော်မူ၍ ဤပါဋလိရွာ၌ အိမ်ရာသိမ်းပိုက်သော များစွာသော နတ်တို့ကို အထူးသဖြင့် စင်ကြယ်သော လူတို့၏ မျက်စိထက် သာလွန်သော နတ်တို့၏ မျက်စိနှင့်တူသော (ဒိဗ္ဗစက္ခု) ဉာဏ်ဖြင့် မြင်တော်မူ၏။ အာနန္ဒာ တန်ခိုးကြီးသော နတ်တို့ အိမ်ရာသိမ်းပိုက်သော ရပ်ကွက်၌ တန်ခိုးကြီးသော မင်းနှင့် အမတ်ကြီးတို့၏ အိမ်ရာတည်ဆောက်ရန် စိတ်တို့သည် ညွတ်ကုန်၏။ တန်ခိုးအလတ်စား နတ်တို့ အိမ်ရာ သိမ်းပိုက်သော ရပ်ကွက်၌ တန်ခိုးအလတ်စား မင်းနှင့် အမတ်တို့၏ အိမ်ရာတည်ဆောက်ရန် စိတ်တို့သည် ညွတ်ကုန်၏။ တန်ခိုးနည်းသော နတ်တို့ အိမ်ရာသိမ်းပိုက်သော ရပ်ကွက်၌ တန်ခိုးနည်းသော မင်းနှင့် အမတ်တို့၏ အိမ်ရာတည် ဆောက်ရန် စိတ်တို့သည် ညွတ်ကုန်၏။ အာနန္ဒာ အရိယန်လူမျိုးတို့၏ စုဝေးနေထိုင်ရာ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရာ မြို့တို့တွင် ဤမြို့သစ်သည်ကုန်ထုပ်များကို ဖွင့်လှစ်ရောင်းချရာ ပါဋလိပုတ်မည်သော မြို့ကြီးဖြစ်ပေလတ္တံ့၊ အာနန္ဒာ ပါဋလိ ပုတ်မြို့၌ မီးကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ရေကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အတွင်းမှ အချင်းချင်း ကွဲပြားမှုကြောင့်ဖြစ်စေ ဤသုံးပါးသော အန္တရာယ်တို့သည် ဖြစ်ကုန်လတ္တံ့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်း အမတ်ကြီးများဖြစ်သော သုနိဓနှင့် ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့သည် မြတ်စွာဘုရား အထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်ပြောဆိုကုန်၏၊ ဝမ်းမြောက် ဖွယ် အမှတ်ရဖွယ် စကားကို ပြီးဆုံးစေ၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ရပ်တည်သော မဂဓတိုင်း အမတ်ကြီးများ ဖြစ်သော သုနိဓနှင့်ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့သည် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဂေါတမသည် နက်ဖြန် ဆွမ်း ဘုဥ်းပေးရန် အလို့ငှါ ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ အကျွန်ုပ်တို့၏ ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုအခါ၌ မဂဓတိုင်း အမတ်ကြီးများဖြစ်သော သုနိဓနှင့် ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့သည် မြတ်စွာ ဘုရား၏ လက်ခံတော်မူခြင်းကို သိသဖြင့် မိမိတို့အိမ်သို့ ချဥ်းကပ်၍ မိမိတို့အိမ်၌ မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ် ဘောဇဥ်ကို စီမံစေပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဂေါတမ ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် အချိန်တန်ပါပြီ၊ ဆွမ်း ပြင်ပြီးပါပြီ”ဟု အချိန်တန်ကြောင်းကို လျှောက်စေကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူကာ မဂဓတိုင်း အမတ်ကြီးများဖြစ်သော သုနိဓနှင့် ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့၏ အိမ်သို့ ကြွတော်မူပြီးလျှင် ခင်းထားသော နေရာ၌ ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ၌ မဂဓတိုင်း အမတ်ကြီးများဖြစ်သော သုနိဓနှင့် ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့သည် ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ဖြင့် ရောင့်ရဲသည့်တိုင်အောင် တားမြစ်သည့်တိုင် အောင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် လုပ်ကျွေးကုန်၏၊ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရား ဆွမ်းစားပြီး၍ သပိတ်မှလက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော မဂဓတိုင်း အမတ်ကြီးများဖြစ်သော သုနိဓနှင့် ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့ကို မြတ်စွာဘုရားသည် ဤဂါထာတို့ဖြင့် အနုမောဒနာ ပြုတော်မူ၏။ “ (ပုဏ္ဏားတို့) ပညာရှိသည် အကြင်အရပ်၌ အိမ်ရာဆောက်လုပ်နေထိုင်၏၊ ဤအရပ် ၌ သီလရှိသော၊ ကိုယ် နှုတ် နှလုံး စောင့်သုံးသော၊ မြတ်သောအကျင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ် တို့ကို ဆွမ်းကျွေးပြီးလျှင် ထိုအရပ်၌ရှိသော နတ်တို့အား အလှူ၏ အဖို့ကို အမျှ ပေးဝေရာ၏။ ဤသို့ အမျှပေးဝေလတ်သော် နတ်တို့သည် ပူဇော်ခံရသဖြင့် ထို (အမျှပေးဝေ) သူကို တုံ့ပြန်၍ ပူဇော်ကုန်၏၊ မြတ်နိုးခံရသဖြင့်လည်း တုံ့ပြန်၍ မြတ်နိုးကုန်၏။ ထို့ကြောင့် မိခင်သည် ရင်၌ ဖြစ်သော သားကို စောင့်ရှောက်သကဲ့သို့ နတ်တို့သည် ထိုအမျှပေးဝေသူကို စောင့်ရှောက်ကုန်၏၊ နတ်တို့စောင့်ရှောက်အပ်သော သူသည် အခါခပ်သိမ်း ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာတို့ကိုသာ တွေ့မြင်ရလေ၏”ဟု (အနုမောဒနာပြုတော်မူ၏)။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် မဂဓတိုင်း အမတ်ကြီးများဖြစ်သော သုနိဓနှင့် ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့ကို ဤဂါထာတို့ဖြင့် အနုမောဒနာ ပြုပြီးလျှင် နေရာမှထ၍ ဖဲကြွတော်မူ၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်း အမတ် ကြီးများဖြစ်သော သုနိဓနှင့် ဝဿကာရ (ပုဏ္ဏား) တို့သည် “ယနေ့ အသျှင်ဂေါတမ ထွက်သွားရာ တံခါးကို ဂေါတမတံခါးဟု တွင်စေအံ့၊ အသျှင်ဂေါတမ ကူးရာ ဂင်္ဂါမြစ်ဆိပ်ကို ဂေါတမဆိပ်ဟု တွင်စေအံ့” ဟူ၍ ကြံ ရွယ်လျက် မြတ်စွာဘုရား၏ နောက်မှ နောက်မှ အစဥ်လိုက်ကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရား ထွက်သွားရာတံခါးသည် ဂေါတမတံခါးဟု အမည်တွင်လေ၏။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ဂင်္ဂါမြစ်သို့ ချဥ်းကပ်တော်မူ၏၊ ထိုစဥ်အခါ၌ ဂင်္ဂါမြစ်သည် ကမ်းမှာနား၍ ကျီးသောက် နိုင်လောက်အောင် ကမ်းနှင့်အညီ ရေပြည့်လျက်ရှိ၏၊ ကမ်းတစ်ဖက်မှ ကမ်းတစ်ဖက်သို့ သွားရောက်လိုသော အချို့သူတို့သည် လှေကို ရှာကုန်၏၊ အချို့သောသူတို့သည် သစ်ဖောင်ကို ရှာကုန်၏၊ အချို့သော သူတို့သည် ဝါးဖောင်ကို ဖွဲ့ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ကမ်းတစ်ဖက်မှ ကမ်းတစ်ဖက်သို့ သွားရောက်လိုကုန်၍ အချို့က လှေကို ရှာလျက် အချို့က သစ်ဖောင်ကို ရှာလျက် အချို့က ဝါးဖောင်ကို ဖွဲ့လျက်နေသော ထိုသူတို့ကို မြင်တော်မူ၏။ မြင်တော်မူပြီး၍ အားရှိသော ယောကျာ်းသည် ကွေးထားသော လက်မောင်းကို ဆန့်သကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဆန့်ထားသော လက်မောင်းကို ကွေးသကဲ့သို့လည်းကောင်း ဤအတူပင်လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဂင်္ဂါမြစ်၏ ဤမှာဖက်ကမ်းမှ ကွယ်ခဲ့၍ ထိုမှာဖက်ကမ်း၌ ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ထင်ရှားဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကို သိတော်မူ၍ ထိုအချိန်တွင် ဤဥဒါနစကားကို ကျူးရင့်တော်မူ၏။ “နက်ကျယ်လှစွာသော တဏှာမြစ်ကို ကူးသော အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် (အရိယာ မဂ်) တံတားကို ဆောက်လုပ်၍ ကိလေသာညွှန်ပျောင်းတို့ကို ပယ်စွန့်လျက် ကူးသွားကုန်၏၊ လူအပေါင်းသည်ကား (မြစ်ကို ကူးရန်) ဖောင်ကို ဖွဲ့နေရ၏၊ (တဏှာမြစ်ကို) ကူးမြောက်ပြီးသော ပညာရှိအရိယာပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်ကား ဖောင်ကို မဖွဲ့ရတော့သည်သာ တည်း”ဟု (ဤဥဒါနကို ကျူးရင့်တော်မူ၏)။

At that time Sunidha and Vassakāra, the government officials of Magadha, were building a fortress at Pāṭaligāma to defend against the Vajjians. The Buddha got up early in the morning and, with his superhuman and purified clairvoyance, he saw a number of gods taking possession of sites around Pāṭaligāma. And wherever powerful gods took possession of a site was where powerful kings and government officials tended to build their houses. Wherever gods of middle standing took possession of a site was where the kings and government officials of middle standing tended to build their houses. Wherever the lower ranked gods took possession of a site was where the lower ranked kings and government officials tended to build their houses. The Buddha said to Venerable Ānanda, “Who’s building a fortress in Pāṭaligāma?” “Sunidha and Vassakāra, sir.” “They are building the fortress, Ānanda, as if they had consulted with the Tāvatiṁsa gods.” The Buddha told Ānanda what he had seen, adding, “As far, Ānanda, as the extent of the Indian realm, as far as the routes of commerce, Pāṭaliputta will be the chief city, the destination for merchandise. And there will be three dangers for Pāṭaliputta: fire, water, and internal dissent.” Sunidha and Vassakāra then went to the Buddha and exchanged pleasantries with him, adding, “Please accept tomorrow’s meal from us together with the Sangha of monks.” The Buddha consented by remaining silent. Knowing that he had consented, they left. Having had various kinds of fine foods prepared, they had the Buddha informed that the meal was ready. The Buddha robed up, took his bowl and robe, and went to Sunidha and Vassakāra’s meal offering where he sat down on the prepared seat together with the Sangha of monks. Sunidha and Vassakāra then personally served various kinds of fine foods to the Sangha of monks headed by the Buddha. When the Buddha had finished his meal, they sat down to one side. And the Buddha expressed his appreciation with these verses: “In whatever place The wise decide to live, There they feed the virtuous, The restrained monastics. One should dedicate the offering To whatever gods are there. Being revered and honored, They return the favor to you. And they have compassion for you, As a mother for her own child. The person the gods have compassion for Always has good fortune.” The Buddha then got up from his seat and left. But Sunidha and Vassakāra followed behind him, thinking, “Whatever gate the ascetic Gotama leaves from, we’ll name the Gotama Gate. Whatever ford he uses to cross the river Ganges, we’ll name the Gotama Ford.” And so the gate through which he left was named the Gotama Gate. The Buddha then went to the river Ganges. At that time the river was full to the brim. Among the people who wanted to cross, some were looking for a boat, some for a barge, and some were putting together a raft. The Buddha saw this. Then, just as a strong man might bend or stretch his arm, the Buddha disappeared from the near shore of the river and reappeared on the far shore together with the Sangha of monks. Seeing the significance of this, the Buddha uttered a heartfelt exclamation: “Whoever crosses the flowing mass of water, They build a bridge, leaving the water behind. While ordinary people put together a raft, The wise have crossed already.” 16. Discussion of the truths at Koṭigāma

၁၇၅-ကောဋိရွာ၌ သစ္စာလေးပါးကို ဟောတော်မူခြင်း ၂၈၇။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကောဋိရွာသို့ ကြွတော်မူ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုကောဋိရွာ၌သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ အရိယာသစ္စာလေးပါးတို့ကို လျော်ကန်စွာ မသိခြင်းကြောင့် ထိုးထွင်း၍ မသိခြင်းကြောင့် ငါသည်လည်းကောင်း၊ သင်တို့သည်လည်းကောင်း ဤသို့ ရှည်လျားစွာသော ဤသံသရာကာလ ပတ်လုံး ပြေးသွားခဲ့ ရလှလေပြီ ကျင်လည်ခဲ့ရလှလေပြီ၊ အဘယ်လေးပါးတို့ (ကို မသိခြင်းကြောင့်) နည်း ဟူမူ- ရဟန်းတို့ ဆင်းရဲအမှန် ‘ဒုက္ခအရိယသစ္စာ’ ကို လျော်ကန်စွာ မသိခြင်းကြောင့် ထိုးထွင်း၍ မသိခြင်းကြောင့် ငါသည်လည်းကောင်း၊ သင်တို့သည်လည်းကောင်း ဤကဲ့သို့ ရှည်လျားစွာသော ဤသံသရာ ကာလပတ်လုံး ပြေးသွားခဲ့ရလှလေပြီ၊ ကျင်လည်းခဲ့ရလှလေပြီ။ ဆင်းရဲဖြစ်ကြောင်းအမှန် ‘ဒုက္ခသမုဒယ အရိယသစ္စာ’ ကို။ပ။ ဆင်းရဲ ချုပ်ရာအမှန် ‘ဒုက္ခနိရောဓအရိယသစ္စာ’ ကို။ပ။ ဆင်းရဲချုပ်ရာသို့ ရောက် ကြောင်းလမ်းစဥ်အမှန် ‘ဒုက္ခနိရောဓဂါမိနီပဋိပဒါ မဂ္ဂအရိယသစ္စာ’ ကို လျော်ကန်စွာ မသိခြင်းကြောင့် ထိုး ထွင်း၍ မသိခြင်းကြောင့် ငါသည်လည်းကောင်း၊ သင်တို့သည်လည်းကောင်း ရှည်လျားစွာသော ဤသံသရာ ကာလပတ်လုံး ပြေးသွားခဲ့ရလှလေပြီ၊ ကျင်လည်ခဲ့ရလှလေပြီ။ ရဟန်းတို့ (ငါသည်) ထိုဆင်းရဲအမှန် ‘ဒုက္ခအရိယသစ္စာ’ ကို လျော်ကန်စွာ သိပြီ၊ ထိုးထွင်း၍ သိပြီ၊ ထိုဆင်း ရဲဖြစ်ကြောင်းအမှန် ‘ဒုက္ခသမုဒယအရိယသစ္စာ’ ကို လျော်ကန်စွာ သိပြီ၊ ထိုးထွင်း၍ သိပြီ၊ ထိုဆင်းရဲချုပ်ရာအမှန် ‘ဒုက္ခနိရောဓအရိယသစ္စာ’ ကို လျော်ကန်စွာ သိပြီ၊ ထိုးထွင်း၍ သိပြီ၊ ထိုဆင်းရဲချုပ်ရာသို့ ရောက်ကြောင်းလမ်းစဥ်အမှန် ‘ဒုက္ခနိရောဓဂါမိနီပဋိပဒါမဂ္ဂအရိယသစ္စာ’ ကို လျော်ကန် စွာ သိပြီ၊ ထိုးထွင်း၍ သိပြီ၊ ဘဝတို့၌ တပ်မက်ခြင်း ဘဝတဏှာကို အကြွင်းမဲ့ ပယ်အပ်ပြီ၊ ဘဝသစ်သို့ ဆွဲဆောင်တတ်သော ကြိုးနှင့်တူစွာ ဘဝတဏှာသည်ကုန်လေပြီ၊ ယခုအခါ တစ်ဖန် ဘဝသစ်၌ ဖြစ်ခြင်း မရှိတော့ပြီ”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ လေးပါးသော အရိယသစ္စာတို့ကိုဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မမြင်ခြင်းကြောင့် (ငါသည်လည်းကောင်း၊ သင်တို့သည်လည်းကောင်း) ရှည်စွာသော သံသရာအဓွန့်ပတ်လုံး ထိုထို ဘဝတို့၌သာလျှင် ကျင်လည်ခဲ့ရလေပြီ။ ထိုလေးပါးသော အရိယသစ္စာတို့ကို (ငါသည်လည်းကောင်း၊ သင်တို့သည်လည်းကောင်း) မြင်အပ်ကုန်ပြီ၊ ဘဝသုံးပါးသို့ ဆွဲဆောင်တတ်သည့် တဏှာတည်းဟူသော ကြိုးကို ကောင်းစွာ ဖြတ်အပ်ပြီ၊ ဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်းကို ပယ်ဖြတ်အပ်ပြီ၊ ယခုအခါ ၌ နောက်တစ်ဖန် ပဋိသန္ဓေနေခြင်း မရှိတော့ပြီဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

The Buddha then went to Koṭigāma and stayed there. And he addressed the monks: “It’s because of not awakening to or penetrating these four noble truths that you and I have wandered on and transmigrated for such a long time: the noble truth of suffering, the noble truth of the origin of suffering, the noble truth of the end of suffering, the noble truth of the path leading to the end of suffering. But now, monks, the noble truth of suffering has been awakened to and penetrated, likewise the noble truth of the origin of suffering, the noble truth of the end of suffering, and the noble truth of the path leading to the end of suffering. Craving for existence has been cut off; the passage to existence has been destroyed; now there is no further existence. Because of not properly seeing The four noble truths, You have transmigrated for a long time Among the various kinds of rebirth. But now they have been seen, The passage to existence has been destroyed, The root of suffering has been cut off, And there is no further existence.” 17–18. The account of Ambapālī and the Licchavīs

၁၇၆-အမ္ဗပါလီဝတ္ထု ၂၈၈။ အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမသည် “မြတ်စွာဘုရားသည် ကောဋိရွာသို့ ရောက်တော်မူသတတ်”ဟု သတင်းကြားလေ၏။ ထိုအခါ အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမသည် အလွန်ကောင်းသော ယာဥ်တို့ကို ကစေ ပြီးလျှင် ကောင်းသော ယာဥ်ကို စီးလျက် အလွန်ကောင်းသော (အရံ) ယာဥ်တို့နှင့်တကွ မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် ဝေသာလီပြည်မှ ထွက်၏။ ယာဥ်ဖြင့် သွားသင့်သမျှအရပ်ကို ယာဥ်ဖြင့် သွား၍ ယာဥ်မှ ဆင်းပြီးသော် ခြေကျင်သာလျှင် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏။ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော အမ္ဗပါလီ ပြည့်တန်ဆာမအား မြတ်စွာဘုရားသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင် လန်းစေတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေပြီးသော် အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမသည့် “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ နက်ဖြန်အဖို့ အကျွန်ုပ်၏ ဆွမ်းကို လက်ခံ တော်မူပါ”ဟု မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုအခါ အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမသည် မြတ်စွာဘုရား လက်ခံတော်မူသည်ကို သိ၍ နေရာမှထကာ မြတ်စွာဘုရားကို အရိုအသေပြုပြီးလျှင် ဖဲခွါသွားလေ၏။

The courtesan Ambapālī heard that the Buddha had arrived at Koṭigāma. She had her best carriages harnessed, mounted one of them, and left Vesālī to visit the Buddha. She went by carriage as far as the ground would allow, dismounted, and then approached the Buddha on foot. After bowing down to the Buddha, she sat down, and the Buddha instructed, inspired, and gladdened her with a teaching. She then said to the Buddha, “Sir, please accept tomorrow’s meal from me together with the Sangha of monks.” The Buddha consented by remaining silent. Knowing that he had consented, she got up from her seat, bowed down, circumambulated him with her right side toward him, and left.

၁၇၇-လိစ္ဆဝီဝတ္ထု ၂၈၉။ ဝေသာလီပြည်နေ လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားသည် ကောဋိရွာသို့ ရောက်တော်မူ သတတ်”ဟု ကြားကုန်၏။ ထိုအခါ ဝေသာလီပြည်နေ လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် အလွန်ကောင်းသော ယာဥ်တို့ ကို ကစေပြီးလျှင် ကောင်းသော ယာဥ်ကို စီး၍ အလွန်ကောင်းသော အရံယာဥ်တို့နှင့်တကွ မြတ်စွာဘုရား ကို ဖူးမြော်ရန် ဝေသာလီပြည်မှ ထွက်လာကုန်၏။ ထိုလိစ္ဆဝီမင်းတို့တွင် အချို့သော လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် ညိုသောအဝတ် ညိုသောတန်ဆာရှိကြ၍ ညိုသော အရောင်အဆင်းရှိကုန်၏။ အချို့သော လိစဝ္ဆီမင်းတို့သည် ဝါသောအဝတ် ဝါသောတန်ဆာရှိကြ၍ ဝါသော အရောင်အဆင်းရှိကုန်၏။ အချို့သော လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် နီသောအဝတ် နီသောတန်ဆာရှိကြ၍ နီသော အရောင်အဆင်းရှိကုန်၏။ အချို့သော လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် ဖြူသောအဝတ် ဖြူသောတန်ဆာရှိကြ၍ ဖြူသော အရောင်အဆင်းရှိကုန်၏။ ထိုအခါ အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမသည် (အသက်အရွယ်) ငယ်ကုန်သော လိစ္ဆဝီမင်းတို့၏ (ရထား တို့ကို မိမိ၏ ရထားနှင့်) ဝင်ရိုးချင်း ဘီးချင်း ထမ်းပိုးချင်း တိုက်ခိုက်စေမိ၏၊ ထိုအခါ ထိုလိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် “ဟယ် အမ္ဗပါလီ (သင်သည်) အသက်အရွယ်ငယ်ကုန်သော လိစ္ဆဝီမင်းတို့၏ (ရထားတို့ကို သင်၏ ရထားနှင့်) ဝင်ရိုးချင်း ဘီးချင်း ထမ်းပိုးချင်း အဘယ့်ကြောင့် တိုက်ခိုက်စေဘိသနည်း”ဟု အမ္ဗပါလီ ပြည့်တန်ဆာမကို ဆိုကုန်၏။ အရှင့်သားတို့ ရဟန်းသံဃာနှင့်တကွ မြတ်စွာဘုရားကို နက်ဖြန်ကာ ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် အကျွန်ုပ် ပင့်ခဲ့ပါပြီ၊ ထို့ကြောင့် တိုက်ခိုက်စေမိပါသည်ဟု (ဆို၏)။ ဟယ် အမ္ဗပါလီ ထိုဆွမ်းကို (အသပြာ) တစ်သိန်းဖြင့် ငါတို့အား ပေးပါလော့ဟု (ဆိုကုန်၏)။ အရှင့်သားတို့ တိုင်းခရိုင်နှင့်တကွ ဝေသာလီပြည်ကို အကျွန်ုပ်အား ပေးစေကာမူ ထိုဆွမ်းကို အကျွန်ုပ် မပေးနိုင်ပါဟု (ဆို၏)။ ထိုအခါ လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည်လည်း “ငါတို့ကို မိန်းမက နိုင်သွားပြီ အမောင်တို့၊ မိန်းမမှ ငါတို့ရှုံးကုန်ပြီ အမောင်တို့”ဟု (ဆိုလျက်) လက်ဖျားခါကုန်၏။ ထိုအခါ လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် လာနေသော ထိုလိစ္ဆဝီမင်းတို့ကို အဝေးမှပင် မြင်တော်မူ၍ ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ တာဝတိံသာနတ်တို့ကို မမြင်ဖူးကုန်သော ရဟန်းတို့သည် လိစ္ဆဝီမင်းပရိသတ်ကို ကြည့်ရှုကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့ လိစ္ဆဝီမင်းပရိသတ်ကို ရှုကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့ လိစ္ဆဝီမင်းပရိသတ်ကို တာဝတိံသာနတ်နှင့် အတူ ထား၍ ကြည့်ရှုကုန်လော့”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် ယာဥ်ဖြင့် သွားသင့်သမျှ အရပ်ကို ယာဥ်ဖြင့်သွား၍ ယာဥ်မှ သက် ဆင်းပြီးသော် ခြေကျင်သာလျှင် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးကာ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကုန်၏။ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကုန်သော ထိုလိစ္ဆဝီမင်းတို့အား မြတ်စွာဘုရားသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင် လန်းစေတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေပြီးသော် ထိုလိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ နက်ဖြန်အဖို့ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆွမ်းကို လက်ခံ တော်မူပါ”ဟု မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်ကုန်၏။ လိစ္ဆဝီမင်းတို့ အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမ၏ ဆွမ်းကို လက်ခံပြီးပြီဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ လိစ္ဆဝီ မင်းတို့သည် “ငါတို့ကို မိန်းမက နိုင်သွားပြီ အမောင်တို့၊ မိန်းမမှ ငါတို့ရှုံးကုန်ပြီ အမောင်တို့”ဟု (ဆိုလျက်) လက်ဖျားခါကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုလိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူအပ်သော တရားတော်ကို အလွန်နှစ်သက်၍ အနုမောဒနာပြုပြီးနောက် နေရာမှထကာ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ အရိုအသေပြုပြီးလျှင် ဖဲခွါသွားကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကောဋိရွာ၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော်မူပြီးလျှင် နာတိကာရွာသို့ ကြွတော်မူ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုနာတိကာရွာ အုတ်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမသည် ထိုညဥ့်လွန်မြောက်ပြီးနောက် မိမိအရံ၌ မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ် ဘောဇဥ်ကို စီမံစေပြီးလျှင် “အသျှင်ဘုရား အချိန်တန်ပါပြီ၊ ဆွမ်းပြင်ပြီးပါပြီ”ဟု မြတ်စွာဘုရားအား အချိန်တန်ကြောင်းကို လျောက်ကြားစေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်ပြီးလျှင် သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူလျက် ရဟန်း သံဃာနှင့်အတူ အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမအိမ်သို့ ချဥ်းကပ်၍ ခင်းထားသော နေရာ၌ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမသည် ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ် ဘောဇဥ်ဖြင့် ရောင့်ရဲသည်တိုင်အောင် တားမြစ်သည်တိုင်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်ကျွေး၏၊ မြတ်စွာဘုရား ဆွမ်းစားပြီး၍ သပိတ်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမသည် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးလျှင် “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ဤသရက်ဥယျာဥ်ကို ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာအား လှူပါ၏”ဟု မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် အရံကို အလှူခံတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အမ္ဗပါလီပြည့်တန်ဆာမကို တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင် စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေတော်မူပြီးလျှင် နေရာမှထကာ မဟာဝုန်တောသို့ ကြွတော်မူလေ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုဝေသာလီပြည် မဟာဝုန်တော ပြာသာဒ်ဆောင်ပေါက်သော ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူလေသတည်း။ တတိယ လိစ္ဆဝီအခန်း ပြီး၏။

The Licchavīs of Vesālī, too, heard that the Buddha had arrived at Koṭigāma. They had their best carriages harnessed, mounted one of them, and left Vesālī to visit the Buddha. Some of them wore blue, with blue makeup, blue clothes, and blue ornaments, and likewise, some of them wore yellow, some red, and some white. When Ambapālī met the young Licchavīs, she turned her carriage around and drove up next to them, pole to pole, yoke to yoke, wheel to wheel, axle to axle. The Licchavīs said, “What on earth are you doing?” and she replied, “I’m doing this, sirs, because I’ve invited the Buddha and the Sangha of monks for tomorrow’s meal!” “We’ll give you a hundred thousand for this meal, Ambapālī.” “Even if you gave me the whole of Vesālī and the adjoining countryside, I would not give you this meal.” The Licchavīs snapped their fingers in dismay, saying, “Dammit, we’ve been beaten by the mango woman!” And they continued on their way to the Buddha. When the Buddha saw them coming, he said to the monks, “Those of you who haven’t seen the Tāvatiṁsa gods, look at the Licchavīs. The Licchavīs are similar to the Tāvatiṁsa gods.” The Licchavīs went by carriage as far as the ground would allow, dismounted, and then approached the Buddha on foot. After bowing down to the Buddha, they sat down, and the Buddha instructed, inspired, and gladdened them with a teaching. They then said to the Buddha, “Sir, please accept tomorrow’s meal from us together with the Sangha of monks.” “I have already accepted tomorrow’s meal from Ambapālī.” The Licchavīs snapped their fingers in dismay, saying, “Dammit, we’ve been beaten by the mango woman.” After rejoicing in the Buddha’s words, they got up from their seats, bowed down, circumambulated him with their right sides toward him, and left. When the Buddha had stayed at Koṭigāma for as long as he liked, he went to Nātikā, where he stayed in the brick guesthouse. The following morning Ambapālī had various kinds of fine foods prepared in her own park. She then had the Buddha informed that the meal was ready. The Buddha robed up, took his bowl and robe, and went to Ambapālī’s meal offering where he sat down on the prepared seat together with the Sangha of monks. Ambapālī personally served various kinds of fine foods to the Sangha of monks headed by the Buddha. When the Buddha had finished his meal, she sat down to one side and said, “Sir, I give this mango grove to the Sangha of monks headed by the Buddha.” The Buddha accepted the park. After instructing, inspiring, and gladdening her with a teaching, he got up from his seat and went to the Great Wood near Vesālī, where he stayed in the house with the peaked roof. The third section for recitation on the Licchavīs is finished. 19. The account of General Sīha

၁၇၈-သီဟစစ်သူကြီးဝတ္ထု ၂၉၀။ ထိုစဥ်အခါ၌ အလွန်ကျော်စော ထင်ရှားသော လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် မင်းကွန်း၌ အတူနေ အတူ စည်းဝေးကုန်လျက် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ တရားတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ သံဃာတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုအခါ နိဂဏ္ဌ၏ တပည့်ဖြစ်သော သီဟစစ်သူကြီးသည် ထိုပရိသတ်၌ ထိုင်နေ၏။ ထိုအခါ သီဟ စစ်သူကြီးအား “ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော အလုံးစုံသော တရားတို့ကို ကိုယ်တိုင် မှန်စွာ သိတော်မူသော ဘုရားဖြစ်လတ္တံ့၊ ထို့ကြောင့်သာလျှင် အလွန်ကျော်စောထင်ရှားသော ဤလိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် မင်းကွန်း၌ အတူနေ အတူစည်းဝေးကုန်လျက် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ တရားတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ သံဃာ တော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ ငါသည် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော အလုံးစုံသော တရားတို့ကို ကိုယ်တိုင်မှန်စွာ သိတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် ချဥ်းကပ်ရမူ ကောင်းရာ၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထို့နောက် သီဟစစ်သူကြီးသည် နိဂဏ္ဌနာဋပုတ္တထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် နာဋ၏သား နိဂဏ္ဌအား “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ရဟန်းဂေါတမကို ဖူးမြော်ရန် ချဥ်းကပ်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု (ပြော ဆို၏)။ သီဟ အဘယ့်ကြောင့် သင်သည် ပြုထိုက်၏ဟူသော အယူ ‘ကိရိယဝါဒ’ ရှိလျက် မပြုထိုက်ဟူသော အယူ ‘အကိရိယဝါဒ’ ရှိသော ရဟန်းဂေါတမကို ဖူးမြော်ရန် ချဥ်းကပ်လိုဘိသနည်း၊ သီဟ ရဟန်းဂေါတမသည် မပြုထိုက်ဟူသော အယူ ‘အကိရိယဝါဒ’ ရှိ၏၊ မပြုစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့် တပည့်တို့ကို ဆုံးမ၏ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ သီဟစစ်သူကြီးအား မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် သွားအံ့ဟု အားထုတ်ခြင်းသည် ငြိမ်း လေ၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း အလွန်ကျော်စောထင်ရှားကုန်သော လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် မင်းကွန်း၌ အတူ နေ အတူစည်းဝေးကုန်လျက် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ တရားတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ သံဃာတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း သီဟစစ်သူကြီးအား “ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် စင်စစ် ဧကန် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော ဘုရားဖြစ်လတ္တံ့၊ ထို့ကြောင့်သာလျှင် အလွန်ကျော်စော ထင်ရှားကုန်သော ဤလိစ္ဆဝီ မင်းတို့သည် မင်းကွန်း၌ အတူနေ အတူစည်းဝေးကုန်လျက် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ တရားတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ သံဃာတော်၏ ဂုဏ် ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ ငါသည် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော အလုံးစုံသော တရားတို့ကို ကိုယ်တိုင် မှန်စွာ သိတော်မူသော ထိိုုမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် ချဥ်းကပ်ရမူ ကောင်းရာ၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း သီဟစစ်သူကြီးသည် နိဂဏ္ဌနာဋပုတ္တထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် နိဂဏ္ဌနာဋပုတ္တ အား “အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ရဟန်းဂေါတမကို ဖူးမြော်ရန် ချဥ်းကပ်ခြင်းငှါ အလိုရှိပါ၏”ဟု ပြောဆို၏။ သီဟ အဘယ့်ကြောင့် သင်သည် ပြုထိုက်၏ဟူသော အယူ ‘ကိရိယဝါဒ’ ရှိလျက် မပြုထိုက်ဟူသော အယူ ‘အကိရိယဝါဒ’ ရှိသော ရဟန်းဂေါတမကို ဖူးမြော်ရန် ချဥ်းကပ်လိုဘိသနည်း၊ သီဟ ရဟန်းဂေါတမသည် မပြုထိုက်ဟူသော အယူ ‘အကိရိယဝါဒ’ ရှိ၏၊ မပြုစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့် တပည့်တို့ကို ဆုံးမ၏ဟု (ပြောဆို၏)။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း သီဟစစ်သူကြီးအား မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် သွားအံ့ဟု အားထုတ်ခြင်းသည် ငြိမ်းလေ၏။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း အလွန်ကျော်စောထင်ရှားသော လိစ္ဆဝီမင်းတို့သည် မင်းကွန်း၌ အတူနေ အတူစည်းဝေးကုန်လျက် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ တရားတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ သံဃာတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း သီဟစစ်သူကြီးအား “ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် စင်စစ် ဧကန် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော ဘုရားဖြစ်လတ္တံ့၊ ထို့ကြောင့်သာလျှင် အလွန်ကျော်စောထင်ရှားကုန်သော ဤလိစ္ဆဝီမင်း တို့သည် မင်းကွန်း၌ အတူနေ အတူစည်းဝေးကုန်လျက် များစွာသော အကြောင်းဖြင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ တရားတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ သံဃာတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ပြောဆိုကုန်၏၊ ပန်ကြားသည်ဖြစ်စေ၊ မပန်ကြားသည်ဖြစ်စေ ဤနိဂဏ္ဌတို့သည် အသို့ပြုကုန်အံ့နည်း၊ ငါသည် နိဂဏ္ဌတို့ကို မပန်ကြားဘဲသာလျှင် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော အလုံး စုံသော တရားတို့ကို ကိုယ်တိုင် မှန်စွာ သိတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် ချဥ်းကပ်ရမူ ကောင်းရာ၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထို့နောက် သီဟစစ်သူကြီးသည် နေမွန်းလွဲသောအခါ ရထားငါးရာတို့ဖြင့် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် ဝေသာလီပြည်မှ ထွက်လေ၏။ ယာဥ်ဖြင့်သွားသင့်သော အရပ်တိုင်အောင် ယာဥ်ဖြင့်သွား၍ ယာဥ်မှ ဆင်းကာ ခြေကျင်သာလျှင် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ရှိခိုး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ကာ မြတ်စွာဘုရားအား- “အသျှင်ဘုရား ‘ရဟန်းဂေါတမသည် မပြုထိုက်ဟူသော အယူ ‘အကိရိယဝါဒ’ ရှိ၏၊ မပြုစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထို ‘အကိရိယဝါဒ’ဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏’ဟု ကြားရဖူးပါသည်။ အသျှင်ဘုရား အသို့ပါနည်း၊ ‘ရဟန်းဂေါတမသည် မပြုထိုက်ဟူသော အယူ ‘အကိရိယဝါဒ’ ရှိ၏၊ မပြု စိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏’ဟု ဆိုသော ထိုသူတို့သည် မြတ်စွာဘုရား မိန့်ကြားတော်မူသည့် အတိုင်းပင် ပြောဆိုကြသည်ဟုတ်ပါ၏လော၊ မြတ်စွာဘုရားကို မဟုတ်မမှန်သော စကားဖြင့် စွပ်စွဲရာမရောက်ဘဲ ရှိပါကုန်၏လော၊ မြတ်စွာဘုရား ဟောသော တရားကို ပင် တစ်ဆင့် ဟောကြားကြသည်ဟုတ်ပါ၏လော၊ (မြတ်စွာဘုရား) မူလရင်းစကားနှင့် (ထိုသူတို့၏) တစ်ဆင့်ပြောသော စကားသည် ကဲ့ရဲ့ဖွယ်အကြောင်း လုံးဝကင်းပါ၏လော၊ အကျွန်ုပ်တို့သည်ကား မြတ်စွာဘုရားကို စွပ်စွဲရန် အလိုမရှိကြပါ”ဟု လျှောက်၏။

On one occasion a number of well-known Licchavīs were seated together in the public hall, praising the Buddha, the Teaching, and the Sangha in many ways. Sīha the general, a disciple of the Jains, was seated in that gathering. He thought, “No doubt that Buddha is perfected, a fully Awakened One, since these well-known Licchavīs praise the Buddha, the Teaching, and the Sangha in this way. Why don’t I go and visit that Buddha?” He then went to the Jain ascetic from Ñātika and said, “Sir, I wish to visit the ascetic Gotama.” “But Sīha, why visit the ascetic Gotama who believes that actions don’t have results when you believe that they do? For the ascetic Gotama believes in inaction, teaches that, and trains his disciples in that.” Sīha’s intention to go died down. The same sequence of events happened a second time. A third time a number of well-known Licchavīs were seated together in the public hall, praising the Buddha, the Teaching, and the Sangha in many ways. Sīha heard this, and he had the same thoughts as before. And it occurred to him, “What can the Jain ascetics do to me, whether I get their permission or not? Let me go and visit the Buddha, the Perfected and fully Awakened One, without getting permission from the Jains.” Soon afterwards, in the middle of the day, General Sīha set out from Vesālī with five hundred carriages to visit the Buddha. He went by carriage as far as the ground would allow, dismounted, and then approached the Buddha on foot. He bowed, sat down, and said, “Sir, I have heard that the ascetic Gotama believes in inaction, that he teaches inaction, and that he trains his disciples in that. Those who say this, do they say what you have said without falsely misrepresenting you? Do they explain according to the Teaching so that they can’t be legitimately blamed? I don’t wish to misrepresent you.”

၂၉၁။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် မပြုထိုက်ဟူသော အယူ ‘အကိရိယဝါဒ’ ရှိ၏၊ မပြုစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုသို့သော နည်းပရိယာယ်မျိုးသည် ရှိသည်သာလျှင်တည်း။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ပြုထိုက်၏ဟူသော အယူ ‘ကိရိယဝါဒ’ ရှိ၏၊ ပြုစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုသို့သော နည်းပရိယာယ်မျိုးသည် ရှိသည်သာ လျှင်တည်း။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ဖြတ်အပ်၏ဟူသော အယူ ‘ဥစ္ဆေဒဝါဒ’ ရှိ၏၊ ဖြတ်စိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုသို့သော နည်းရိယာယ်မျိုးသည် ရှိသည်သာ လျှင်တည်း။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် စက်ဆုပ်ခြင်း သဘောရှိ၏၊ စက်ဆုပ်စိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်း စွာ ပြောဆိုသော သူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုသို့သော နည်းပရိယာယ်မျိုးသည် ရှိသည်သာလျှင်တည်း။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ဖျက်ဆီးတတ်သော သဘော ရှိ၏၊ ဖျက်ဆီးစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုသို့သော နည်းပရိယာယ်မျိုးသည် ရှိသည်သာလျှင် တည်း။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ပူပန်စေတတ်သော သဘော ရှိ၏၊ ပူပန်စိမ့်သောငှါ တရားကိုဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသော သူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုသို့သော နည်းပရိယာယ်မျိုးသည် ရှိသည်သာလျှင်တည်း။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် နတ်ပြည်ရောက်ခြင်းငှါ မထိုက်၊ နတ်ပြည်ရောက်ခြင်းမှ ကင်းစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုသို့သော နည်းပရိယာယ်မျိုးသည် ရှိသည် သာလျှင်တည်း။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် သက်သာရာကို ရှာတတ်၏၊ သက်သာရာကို ရှာစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုသို့သော နည်းပရိယာယ်မျိုးသည် ရှိသည်သာလျှင် တည်း။

“There’s a way, Sīha, one could rightly say of me that I believe in inaction, that I teach inaction, and that I train my disciples in that. What’s that way?

၂၉၂။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် မပြုထိုက်ဟူသော အယူ ‘အကိရိယဝါဒ’ ရှိ၏၊ မပြုစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုနည်း ထိုအကြောင်းကား အဘယ် နည်း။ သီဟ ငါသည် ကိုယ်ဖြင့်ပြုသော မကောင်းသော အကျင့် ‘ကာယဒုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း၊ နှုတ်ဖြင့့်် ပြုသော မကောင်းသော အကျင့် ‘ဝစီဒုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်ဖြင့်ပြုသော မကောင်းသော အကျင့် ‘မနောဒုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း မပြုထိုက်ဟု ဟော၏။ များပြားသော ယုတ်ညံ့သော အကုသိုလ်တရား တို့ကို မပြုထိုက်ဟု ဟော၏၊ သီဟ ဤသို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် မပြု ထိုက်ဟူသောအယူ ‘အကိရိယဝါဒ’ ရှိ၏၊ မပြုစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သား တို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ပြုထိုက်၏ဟူသော အယူ ‘ကိရိယဝါဒ’ ရှိ၏၊ ပြုစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုနည်း ထိုအကြောင်းကား အဘယ်နည်း။ သီဟ ငါသည် ကိုယ်ဖြင့်ပြုသော ကောင်းသော အကျင့် ‘ကာယသုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း၊ နှုတ်ဖြင့့်် ပြုသော ကောင်းသော အကျင့် ‘ဝစီသုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်ဖြင့်ပြုသော ကောင်းသော အကျင့် ‘မနောသုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း ပြုထိုက်၏ဟု ဟော၏၊ သီဟ ဤသို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ပြုထိုက်၏ဟူသော အယူ ‘ကိရိယဝါဒ’ ရှိ၏၊ ပြုစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထို ဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ဖြတ်အပ်၏ဟူသော အယူ ‘ဥစ္ဆေဒဝါဒ’ ရှိ၏၊ ဖြတ်စိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုနည်း ထိုအကြောင်းကား အဘယ်နည်း။ သီဟ ငါသည် ရာဂဒေါသမောဟတို့ကို ဖြတ်အပ်သည်ကို ဟော၏၊ များပြားသော ယုတ်ညံ့သော အကုသိုလ်တရားတို့ကို ဖြတ်အပ်သည်ကို ဟော၏၊ သီဟ ဤသို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်း ဂေါတမသည် ဖြတ်အပ်၏ဟူသော အယူ ‘ဥစ္ဆေဒဝါဒ’ ရှိ၏၊ ဖြတ်စိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် စက်ဆုပ်ခြင်းသဘောရှိ၏၊ စက်ဆုပ်စိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်း စွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ ထိုနည်း ထိုအကြောင်းကား အဘယ်နည်း။ သီဟ ငါသည် ကိုယ်ဖြင့်ပြုသော မကောင်းသော အကျင့် ‘ကာယဒုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း၊ နှုတ်ဖြင့့််ပြုသော မကောင်းသော အကျင့် ‘ဝစီဒုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်ဖြင့်ပြုသော မကောင်းသော အကျင့် ‘မနောဒုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း စက်ဆုပ်တော်မူ၏၊ များပြားသော ယုတ်ညံ့သော အကုသိုလ်တရားတို့ သို့ ရောက်ခြင်းကိုလည်းကောင်း စက်ဆုပ်တော်မူ၏၊ သီဟ ဤသို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်း ဂေါတမသည် စက်ဆုပ်ခြင်း သဘောရှိ၏၊ စက်ဆုပ်စိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ဖျက်ဆီးတတ်၏၊ ဖျက်ဆီးခြင်းငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ ထိုနည်း ထိုအကြောင်းကား အဘယ်နည်း။ သီဟ ငါသည် ရာဂကိုလည်းကောင်း၊ ဒေါသကိုလည်းကောင်း၊ မောဟကိုလည်းကောင်း ဖျက်ဆီးခြင်းငှါ တရားကို ဟော၏၊ များပြားသော ယုတ်ညံ့သော အကုသိုလ်တရားတို့ကို ဖျက်ဆီးခြင်းငှါ တရား ကို ဟော၏၊ သီဟ ဤသို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ဖျက်ဆီးတတ်၏၊ ဖျက် ဆီးခြင်းငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ပူပန်စေတတ်သော သဘော ရှိ၏၊ ပူပန်စိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏၊ ထိုနည်း ထိုအကြောင်းကား အဘယ်နည်း။ သီဟ ငါသည် ယုတ်ညံ့သော အကုသိုလ်တရားတို့ကို ပူပန်စေတတ်၏ဟု ဟော၏၊ ကိုယ်ဖြင့် ပြုသော မကောင်းသော အကျင့် ‘ကာယဒုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း၊ နှုတ်ဖြင့့််ပြုသော မကောင်းသော အကျင့် ‘ဝစီဒုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း၊ စိတ်ဖြင့်ပြုသော မကောင်းသော အကျင့် ‘မနောဒုစရိုက်’ ကိုလည်းကောင်း ပူပန်စေတတ်၏ဟု ဟော၏။ သီဟ ပူပန်စေတတ်၍ ယုတ်ညံ့သော အကုသိုလ်တရားတို့ကို ပယ်ပြီးသော (အဝိဇ္ဇာတဏှာ) အမြစ်ကို အကြွင်းမဲ့ဖြတ်ပြီးသော (နုတ်ပြီးသော) ထန်းပင်ရာကဲ့သို့ ပြုပြီးသော (အသစ်) မဖြစ်ခြင်းကို ပြုပြီးသော နောင်အခါ၌ ဖြစ်ခြင်းသဘောမရှိသောသူကို ပူပန်စေတတ်သော အကျင့်ရှိသူဟူ၍ ငါဟော၏။ သီဟ မြတ်စွာဘုရားသည် ပူပန်စေတတ်သော ယုတ်ညံ့သော အကုသိုလ်တရားတို့ကို ပယ်ပြီးပြီ၊ (အဝိဇ္ဇာ တဏှာ) အမြစ်ကို အကြွင်းမဲ့ ဖြတ်ပြီးပြီ၊ (နုတ်ပြီးသော) ထန်းပင်ရာကဲ့သို့ ပြုပြီးပြီ၊ (အသစ်) မဖြစ်ခြင်း ကို ပြုပြီးပြီ၊ နောင်အခါ၌ ဖြစ်ခြင်းသဘော မရှိကုန်ပြီ။ သီဟဤသို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် ပူပန်စေတတ်သော သဘောရှိ၏၊ ပူပန်စိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသော သူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် နတ်ပြည်ရောက်ခြင်းငှါ မထိုက်၊ နတ်ပြည်ရောက်ခြင်းမှ ကင်းစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ ထိုနည်း ထိုအကြောင်းကား အဘယ်နည်း။ သီဟ နောင်တစ်ဖန် ပဋိသန္ဓေနေခြင်း ဘဝသစ်၌ ဖြစ်ခြင်းကို ပယ်ပြီးသော (အဝိဇ္ဇာတဏှာ) အမြစ်ကို အကြွင်းမဲ့ဖြတ်ပြီးသော (နုတ်ပြီးသော) ထန်းပင်ရာကဲ့သို့ ပြုပြီးသော (အသစ်) မဖြစ်ခြင်းကို ပြုပြီးသော နောင်အခါ၌ ဖြစ်ခြင်းသဘောမရှိသော သူကို ပဋိသန္ဓေနေခြင်းမှ ကင်း၏ဟု ငါဟော၏၊ သီဟ မြတ်စွာဘုရားသည် နောင်တစ်ဖန် ပဋိသန္ဓေနေခြင်း ဘဝသစ်၌ ဖြစ်ခြင်းကို ပယ်ပြီးပြီ၊ (အဝိဇ္ဇာတဏှာ) အမြစ်ကို အကြွင်းမဲ့ ဖြတ်ပြီးပြီ၊ (နုတ်ပြီးသော) ထန်းပင်ရာကဲ့သို့ ပြုပြီးပြီ၊ (အသစ်) မဖြစ်ခြင်းကိုပြုပြီးပြီ၊ နောင်အခါ၌ ဖြစ်ခြင်းသဘော မရှိပြီ။ သီဟ ဤသို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်း ဂေါတမသည် နတ်ပြည်ရောက်ခြင်းငှါ မထိုက်၊ နတ်ပြည်ရောက်ခြင်းမှ ကင်းစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ သီဟ အကြင်သို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် သက်သာရာကို ရှာတတ်၏၊ သက်သာရာကို ရစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသောသူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ ထိုနည်း ထိုအကြောင်းကား အဘယ်နည်း။ သီဟ ငါသည် မြတ်သော (မဂ်ဖိုလ်ဟူသော) သက်သာခြင်းဖြင့် သက်သာရာကို ရှာ၏၊ သက်သာ ရာကို ရစိမ့်သောငှါလည်း တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏၊ သီဟ ဤသို့သော နည်းပရိယာယ်အားဖြင့် “ရဟန်းဂေါတမသည် သက်သာရာကို ရှာ၏၊ သက်သာရာကို ရစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏”ဟု ငါ့ကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုသော သူသည် ပြောဆိုနိုင်ရာ၏ဟု မိန့်တော်မူ၏။

I teach the non-doing of misconduct by body, speech, and mind. I teach the non-doing of the various kinds of bad and unwholesome actions. There’s also a way one could rightly say of me that I believe in action, that I teach action, and that I train my disciples in that. What’s that way? I teach the doing of good conduct by body, speech, and mind. I teach the doing of the various kinds of good and wholesome actions. There’s a way one could rightly say of me that I’m an annihilationist, that I teach for the sake of annihilation, and that I train my disciples in that. What’s that way? I teach the annihilation of sensual desire, ill will, and confusion. I teach the annihilation of the various kinds of bad and unwholesome qualities. There’s a way one could rightly say of me that I’m disgusting, that I teach for the sake of disgust, and that I train my disciples in that. What’s that way? I am disgusted by misconduct by body, speech, and mind. I am disgusted by the various kinds of bad and unwholesome qualities. There’s a way one could rightly say of me that I’m an exterminator, that I teach for the sake of extermination, and that I train my disciples in that. What’s that way? I teach the extermination of sensual desire, ill will, and confusion, the extermination of the various kinds of bad and unwholesome qualities. There’s a way one could rightly say of me that I’m austere, that I teach for the sake of austerity, and that I train my disciples in that. What’s that way? I say that bad, unwholesome qualities— misconduct by body, speech, and mind—are to be disciplined. One who has abandoned them, cut them off at the root, made them like a palm stump, eradicated them, and made them incapable of reappearing in the future—such a one I call austere. Indeed the Buddha has abandoned the bad, unwholesome qualities that are to be disciplined, has cut them off at the root, made them like a palm stump, eradicated them, and made them incapable of reappearing in the future. There’s a way one could rightly say of me that I’ve withdrawn, that I teach for the sake of withdrawal, and that I train my disciples in that. What’s that way? One who has withdrawn from any future conception in a womb, any rebirth in a future life, who has cut it off at the root, made it like a palm stump, eradicated it, and made it incapable of reappearing in the future—such a one I call withdrawn. Indeed the Buddha’s future conception in a womb, his rebirth in a future life, is abandoned and cut off at the root, made like a palm stump, eradicated, and incapable of reappearing in the future. There’s a way one could rightly say of me that I’m at ease, that I teach for the sake of ease, and that I train my disciples in that. What’s that way? I’m at ease in the highest sense, I proclaim my Teaching for the sake of ease, and I train my disciples in that.”

၂၉၃။ ဤသို့ ဟောတော်မူသော် သီဟစစ်သူကြီးသည် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား (တရား တော်သည်) အလွန်နှစ်သက်ဖွယ်ရှိပါပေ၏။ပ။ မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို ယနေ့မှစ၍ အသက်ထက် ဆုံး ရတနာသုံးပါးကို ဆည်းကပ်သော ဥပါသကာဟူ၍ မှတ်တော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ “သီဟ စူးစမ်းဆင်ခြင်၍ ပြုလော့၊ သင်တို့ကဲ့သို့ ထင်ရှားကျော်စောသော သူတို့အား စူးစမ်း ဆင်ခြင်၍ ပြုခြင်းသည် ကောင်း၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို “သီဟ စူးစမ်းဆင်ခြင်၍ ပြုလော့၊ သင်တို့ကဲ့သို့ ထင်ရှားကျော်စောသော သူတို့အား စူးစမ်းဆင်ခြင်၍ ပြုခြင်းသည် ကောင်း၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏၊ ဤ စကားဖြင့်လည်း အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားအား အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်ပါ၏၊ နှစ်သက်ပါ၏။ အသျှင်ဘုရား တစ်ပါးသော အယူရှိသော တိတ္ထိတို့သည် အကျွန်ုပ်ကဲ့သို့သော တပည့်ကို ရခဲ့သော် “သီဟမည်သော စစ်သူကြီးသည် ငါတို့၏ တပည့်အဖြစ်သို့ ရောက်၏”ဟု နှလုံးသွင်းကာ ဝေသာလီ တစ်ပြည်လုံးကို တံခွန်အောင်လံ စိုက်ထောင်ကုန်ရာ၏၊ ထိုသို့ ဖြစ်ပါလျက်လည်း မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို “သီဟ စူးစမ်းဆင်ခြင်၍ ပြုလော့၊ သင်တို့ကဲ့သို့ ထင်ရှားကျော်စောသော သူတို့အား စူးစမ်း ဆင်ခြင်၍ ပြုခြင်းသည် ကောင်း၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား ထိုအကျွန်ုပ်သည် နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း မြတ်စွာဘုရားကို ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်း ကပ်ပါ၏၊ တရားတော်ကိုလည်း ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်းကပ်ပါ၏၊ သံဃာတော်ကိုလည်း ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်းကပ်ပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို ယနေ့မှစ၍ အသက်ထက်ဆုံး ရတနာသုံးပါးကို ဆည်း ကပ်သော ဥပါသကာဟူ၍ မှတ်တော်မူပါဟု (လျှောက်၏)။ သီဟ ရှည်စွာသော နေ့ ညဥ့်ပတ်လုံး သင်၏ အိမ်သည် နိဂဏ္ဌတို့၏ ရေတွင်းသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ကပ်ရောက်လာသော ထိုနိဂဏ္ဌတို့အား ဆွမ်းလှူရမည်ကို အောက်မေ့လေလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို “သီဟ ရှည်စွာသော နေ့ ညဥ့်ပတ်လုံး သင်၏ အိမ်သည် နိဂဏ္ဌတို့၏ ရေတွင်းသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ကပ်ရောက်လာသော ထိုနိဂဏ္ဌတို့အား ဆွမ်း လှူရမည်ကို အောက်မေ့လေလော့”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)၊ ဤစကားဖြင့်လည်း အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရား အား အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်ပါ၏၊ နှစ်သက်ပါ၏။ အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် ဤစကားကို ကြားရဖူးပါသည် ရဟန်းဂေါတမသည် “ငါ့အားသာလျှင် အလှူကို လှူအပ်၏၊ တစ်ပါးသော သူတို့အား အလှူကို မလှူအပ်၊ ငါ၏ တပည့်သားတို့အားသာလျှင် အလှူကို ပေးလှူအပ်၏၊ တစ်ပါးသော သူတို့၏ တပည့်သားတို့အား အလှူကို မပေးလှူအပ်၊ ငါ့အားလှူသော အလှူသည်သာလျှင် အကျိုးကြီး၏၊ တစ်ပါးသော သူတို့အား လှူသော အလှူသည် အကျိုး မကြီး၊ ငါ၏ တပည့်သားတို့အား လှူသော အလှူသည်သာလျှင် အကျိုးကြီး၏၊ တစ်ပါးသော သူတို့၏ တပည့်သားတို့အား လှူသော အလှူသည် အကျိုးမကြီး”ဟု ဟောတော်မူ၏ဟူသော စကားကို ကြားဖူးပါသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်လျက်လည်း မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို နိဂဏ္ဌတို့၌လည်း ပေးလှူခြင်း၌ ဆောက်တည်စေ၏၊ အသျှင်ဘုရား စင်စစ်သော်ကား အကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုအလှူပေးခြင်း၌ အခါကာလကို သိပါကုန်အံ့၊ အသျှင်ဘုရား ထိုအကျွန်ုပ်သည် သုံးကြိမ်မြောက်လည်း မြတ်စွာဘုရားကိုလည်းကောင်း၊ တရားတော်ကိုလည်းကောင်း၊ သံဃာတော်ကိုလည်းကောင်း ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်းကပ်ပါ၏၊ မြတ်စွာ ဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို ယနေ့မှစ၍ အသက်ထက်ဆုံး ရတနာသုံးပါးကို ဆည်းကပ်သော ဥပါသကာဟူ၍ မှတ်တော်မူပါဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သီဟစစ်သူကြီးအား အစဥ်အတိုင်းသော တရားစကားကို ဟောတော်မူ၏၊ ဤသည်တို့ကား အဘယ်နည်း- ဒါနနှင့်စပ်သော စကား။ပ။ မြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်၌ ရဲရင့်သည်၏ အဖြစ်သို့ ရောက်သည် ဖြစ်၍ ဘုရားမှတစ်ပါး ကိုးစားထိုက်သူ မရှိသည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် နက်ဖြန် ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ အကျွန်ုပ်၏ ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုအခါ သီဟစစ်သူကြီးသည် မြတ်စွာဘုရား၏ လက်ခံတော်မူခြင်းကို သိ၍ နေရာမှ ထ၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် အရိုအသေပြု ကာ ဖဲခွါသွားလေ၏။

When the Buddha had finished, Sīha exclaimed, “Wonderful, sir, wonderful! Just as one might set upright what’s overturned, or reveal what’s hidden, or show the way to one who’s lost, or bring a lamp into the dark so that one with eyes might see what’s there—just so has the Buddha made the Teaching clear in many ways. I go for refuge to the Buddha, the Teaching, and the Sangha of monks. Please accept me as a lay follower who’s gone for refuge for life.” “Consider it carefully, Sīha. It’s good for well-known people such as yourself to reflect carefully.” “Now I’m even more pleased with you, sir. Had I become a lay follower of another religion, they would’ve carried a banner all over Vesālī to proclaim it. But you tell me to consider it carefully. For the second time, I go for refuge to the Buddha, the Teaching, and the Sangha of monks. Please accept me as a lay follower who’s gone for refuge for life.” “For a long time, Sīha, your family has been a wellspring of support for the Jain ascetics. When they come to you, you should still consider giving them almsfood.” “Now I’m even more pleased with you, sir. I had heard that you say that offerings should only be given to you and your disciples, not to anyone else, and only offerings given to you and your disciples are fruitful, not what’s given to others. But in reality you encourage me to give to the Jain ascetics. Indeed, I shall know the right time for that. For the third time, I go for refuge to the Buddha, the Teaching, and the Sangha of monks. Please accept me as a lay follower who’s gone for refuge for life.” The Buddha then gave Sīha a progressive talk— on generosity, morality, and heaven; on the downside, degradation, and defilement of worldly pleasures; and he revealed the benefits of renunciation. When the Buddha knew that his mind was ready, supple, without hindrances, joyful, and confident, he revealed the teaching unique to the Buddhas: suffering, its origin, its end, and the path. And just as a clean and stainless cloth absorbs dye properly, so too, while he was sitting right there, Sīha experienced the stainless vision of the Truth: “Anything that has a beginning has an end.” He had seen the Truth, had reached, understood, and penetrated it. He had gone beyond doubt and uncertainty, had attained to confidence, and had become independent of others in the Teacher’s instruction. He then said to the Buddha, “Sir, Please accept tomorrow’s meal from me together with the Sangha of monks.” The Buddha consented by remaining silent. Knowing that the Buddha had consented, Sīha got up from his seat, bowed down, circumambulated the Buddha with his right side toward him, and left.

၂၉၄။ ထို့နောက် သီဟစစ်သူကြီးသည် ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို “အချင်း သွားချေ၊ အလိုလိုဖြစ်သော အသားကို သိလော့”ဟု ဆို၍ စေခိုင်း၏။ ထိုအခါ၌ သီဟစစ်သူကြီးသည် ထိုညဥ့်လွန်သောအခါ မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ကို စီရင်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဘုရား ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် အချိန်တန်ပါပြီ၊ ဆွမ်းစီမံပြီးပါပြီ”ဟု အချိန်တန်ကြောင်းကို လျှောက်ကြားစေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူကာ သီဟ စစ်သူကြီးအိမ်သို့ ကြွတော်မူ၍ ခင်းထားသော နေရာ၌ ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ၌ များစွာသော နိဂဏ္ဌတို့သည် ဝေသာလီပြည်၌ ခရီးလမ်းမတစ်ခုမှ ခရီးလမ်းမတစ်ခုသို့လည်းကောင်း၊ လမ်းဆုံတစ်ခုမှ လမ်းဆုံတစ်ခုသို့လည်းကောင်း (သွား၍) လက်မောင်းတို့ကို မြှောက်ကုန်လျက် “ယနေ့ သီဟစစ်သူကြီးသည် ဆူဖြိုးသော ကျွဲ နွား ဆိတ် ဝက်အစရှိသော သတ္တဝါတို့ကို သတ်၍ ရဟန်းဂေါတမ အား ဆွမ်းလုပ်ကျွေး၏၊ ရဟန်းဂေါတမသည် သိလျက် ရည်၍ သတ်သော ထိုအမဲသားကို စား၏၊ မိမိကို စွဲ၍ သတ်သော မကောင်းမှု ကံကို (ရ၏) ”ဟု ဟစ်အော်ကြွေးကြော်ကုန်၏။ ထိုအခါ၌ ယောကျာ်းတစ်ယောက်သည် သီဟစစ်သူကြီးအိမ်သို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် သီဟစစ်သူကြီး၏ နားရင်း၌ အရှင်စစ်သူကြီး သိပါလော့၊ များစွာသော ဤနိဂဏ္ဌတို့သည် ဝေသာလီပြည်၌ ခရီးလမ်းမ တစ်ခုမှ ခရီးလမ်းမတစ်ခုသို့လည်းကောင်း၊ လမ်းဆုံတစ်ခုမှ လမ်းဆုံတစ်ခုသို့လည်းကောင်း (သွား၍) လက်မောင်းတို့ကို မြှောက်ကုန်လျက် “ယနေ့ သီဟစစ်သူကြီးသည် ဆူဖြိုးသော ကျွဲ နွား ဆိတ် ဝက် အစရှိသော သတ္တဝါတို့ကို သတ်၍ ရဟန်းဂေါတမအား ဆွမ်းလုပ်ကျွေး၏၊ ရဟန်းဂေါတမသည် သိလျက် ရည်၍ သတ်သော ထိုအမဲသားကို စား၏၊ မိမိကို စွဲ၍ သတ်သော မကောင်းမှုကံကို (ရ၏) ”ဟု ဟစ်အော် ကြွေးကြော်ကုန်၏ဟု ပြောကြား၏။ အမောင် မသင့်လျော်ချေ၊ ထိုအသျှင်နိဂဏ္ဌတို့သည် ရှည်စွာသော နေ့ညဥ့်ပတ်လုံးလည်း မြတ်စွာ့ဘုရား၏ ကျေးဇူးမဲ့ကို အလိုရှိကုန်၏၊ တရားတော်၏ ကျေးဇူးမဲ့ကို အလိုရှိကုန်၏၊ သံဃာတော်၏ ကျေးဇူးမဲ့ကို အလိုရှိကုန်၏၊ ထိုအသျှင်နိဂဏ္ဌတို့သည် မြတ်စွာဘုရားကို ထင်ရှားမရှိဘဲ အချည်းနှီး မဟုတ်မမှန်သော စကားဖြင့် စွပ်စွဲကြသည်ကား မစဲနိုင်ကြကုန်၊ ငါတို့သည်ကား အသက်ဟူသော အကြောင်းကြောင့်လည်း သေစေလိုသော စေတနာဖြင့် သူ၏ အသက်ကို မသတ်စေကုန်ရာဟု ပြောဆို၏။ ထိုအခါ သီဟစစ်သူကြီးသည် ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ဖြင့် ရောင့်ရဲသည်တိုင်အောင် တားမြစ်သည်တိုင်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်ကျွေး၍ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆွမ်းစားပြီး၍ သပိတ်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏၊ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော သီဟ စစ်သူကြီးကို မြတ်စွာဘုရားသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေပြီးသော် နေရာမှ ထကာ ဖဲကြွတော်မူ၏။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ သိလျက် ရည်ညွှန်း၍ သတ်အပ်သော အသားကို မစားအပ်၊ စားသော ရဟန်း အား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ မမြင်သော၊ မကြားသော၊ ယုံမှားခြင်းမရှိသော အစွန်းသုံးပါးမှ စင်ကြယ်သော ငါး အမဲကို ခွင့်ပြု၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ၁။ ဓမ္မော နာမ ကထိတကထာ၊ ဓမ္မ ‘တရား’ ဟူသည် ဟောသော စကားပင်တည်း၊ အနုဓမ္မော နာမ ကထိတဿ ပဋိကထနံ၊ အနုဓမ္မမည်သည် ဟောထားသော တရားကို တစ်ဆင့်ဟောခြင်းပင်တည်း။ (အင်္ဂုတ္တရအဋ္ဌကထာ တိကနိပါတ် ဗြာဟ္မဏဝဂ် သတ္တမသုတ်အဖွင့်) ဤဝိနည်းမဟာဝဂ္ဂအဋ္ဌကထာ၌ကား ဓမ္မကို အကြောင်းဟူ၍လည်းကောင်း၊ အနုဓမ္မကို လျော်သောအကြောင်းဟူ၍လည်းကောင်း ဖွင့်ပြထားသည်။

Sīha then told a man, “Go and get some meat.” The following morning Sīha had various kinds of fine foods prepared. He then had the Buddha informed that the meal was ready. The Buddha robed up, took his bowl and robe, and went to General Sīha’s house where he sat down on the prepared seat together with the Sangha of monks. Just then a number of Jain ascetics were walking around Vesālī, from street to street, from intersection to intersection, waiving their arms and calling out, “General Sīha has killed a large animal and made a meal for the ascetic Gotama. The ascetic Gotama is eating that meat, knowing that the animal was killed for his sake!” A certain man went up to Sīha and whispered to him what the Jains were doing. Sīha said, “Forget about it. For a long time those venerables have wanted to disparage the Buddha, the Teaching, and the Sangha of monks. They’ll grow old and still keep on misrepresenting the Buddha with lies. Besides, I wouldn’t kill a living being even for the sake of my life.” Sīha then personally served various kinds of fine foods to the Sangha of monks headed by the Buddha. When the Buddha had finished his meal, Sīha sat down to one side. The Buddha instructed, inspired, and gladdened him with a teaching. He then got up from his seat and left. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t eat meat when you know the animal was killed for your sake. If you do, you commit an offense of wrong conduct. I allow you to eat meat and fish that’s pure in three respects: you haven’t seen, heard, or suspected that the animal was killed for your sake.” 20. The allowance for a food-storage area

၁၇၉-ကပ္ပိယဘူမိကို ခွင့်ပြုတော်ခြင်း ၂၉၅။ ထိုစဥ်အခါ၌ ဝေသာလီပြည်သည် ဝပြော၏၊ ကောင်းသော ကောက်စပါး ရှိ၏၊ ရလွယ်သော ဆွမ်းရှိ၏၊ သပိတ်လက်စွဲ၍ ဆွမ်းခံခြင်းဖြင့် မျှတခြင်းငှါ လွယ်ကူ၏။ ထိုအခါ ဆိတ်ငြိမ်ရာ အရပ်သို့ ကပ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားအား “ငါသည် ကောက်စပါး မကောင်း၍ ဆွမ်းရခဲသည့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော အခါ၌ ရဟန်းတို့အား ခွင့်ပြုထားသော အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ ချက်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိကိုယ်တိုင် ချက်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အကပ်ပျက်သည်ရှိသော် တစ်ဖန် အကပ်ခံခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ဆွမ်းဘုဥ်း ပေးရာ ဆွမ်းဖိတ်ရာမှ ဆောင်အပ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံ၍ ထားအပ်သော တော၌ ဖြစ်သော သစ်သီးစသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကြာပင်၌ဖြစ်သော ကြာစွယ်ကြာရင်းစသည်ကိုလည်းကောင်း ယနေ့တိုင်အောင်ပင် ရဟန်းတို့သည် သုံးဆောင်ကုန်သေးသလော”ဟု စိတ်အကြံဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အခါ ကိန်းအောင်းတော်မူရာမှ ထလျက် အသျှင်အာနန္ဒာကို “အာနန္ဒာ ငါသည် ကောက်စပါး မကောင်း၍ ဆွမ်းရခဲသည့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော အခါ၌ ရဟန်းတို့အား ခွင့်ပြုထားသော အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ ချက်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိကိုယ်တိုင် ချက်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အကပ်ပျက်သည်ရှိသော် တစ်ဖန် အကပ်ခံခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရာ ဆွမ်းဖိတ်ရာမှ ဆောင်အပ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ နံနက် အခါ၌ အကပ်ခံ၍ ထားအပ်သော တော၌ ဖြစ်သော သစ်သီးစသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကြာပင်၌ဖြစ်သော ကြာစွယ်ကြာရင်းစသည်ကိုလည်းကောင်း ယနေ့ တိုင်အောင်ပင် ရဟန်းတို့သည် သုံးဆောင်ကုန်သေး သလော”ဟု မေးတော်မူ၏။ သုံးဆောင်ကြပါသေးသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤ အကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ငါသည် ကောက် စပါး မကောင်း၍ ဆွမ်းရခဲသည့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော အခါ၌ ရဟန်းတို့အား ခွင့်ပြုထားသော အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ ချက်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိကိုယ်တိုင် ချက်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အကပ်ပျက်သည်ရှိသော် တစ်ဖန် အကပ်ခံခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရာ ဆွမ်းဖိတ်ရာမှ ဆောင်အပ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံ၍ ထားအပ်သော တော၌ဖြစ်သော သစ်သီးစသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကြာပင်၌ဖြစ်သော ကြာစွယ်ကြာရင်း စသည်ကိုလည်းကောင်း ငါသည် ယနေ့မှစ၍ ပယ်၏။ ရဟန်းတို့ အကပ္ပိယကုဋိအတွင်း၌ သိုမှီးသိမ်းဆည်းအပ်သော ဘောဇဥ်ကိုလည်းကောင်း၊ အကပ္ပိယ ကုဋိ အတွင်း၌ ချက်အပ်သော ဘောဇဥ်ကိုလည်းကောင်း၊ မိမိကိုယ်တိုင် ချက်အပ်သော ဘောဇဥ်ကိုလည်းကောင်း၊ အကပ်ပျက်သည်ရှိသော် တစ်ဖန် အကပ်ခံအပ်သော ဘောဇဥ်ကိုလည်းကောင်း မသုံး ဆောင်အပ်၊ သုံးဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရာ ဆွမ်း ဖိတ်ရာမှ ဆောင်အပ်သော ဘောဇဥ်ကိုလည်းကောင်း နံနက်အခါ၌ အကပ်ခံ၍ ထားအပ်သော တော၌ဖြစ်သော သစ်သီးစသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကြာပင်၌ဖြစ်သော ကြာစွယ်ကြာရင်းစသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဆွမ်းစားစဥ် တန်ပြီဟု မြစ်မိသော ရဟန်းသည် အတိရိတ် ဝိနည်းကံမပြုအပ်သော ဘောဇဥ်ကိုလည်းကောင်း မသုံးဆောင်အပ်၊ သုံးဆောင်သော ရဟန်းအား တရားအား လျော်စွာ ဆုံးဖြတ်အပ်၏”ဟု မိန့် တော်မူ၏။ ထိုအခါ ဇနပုဒ်နေ လူတို့သည် များစွာသော ဆားကိုလည်းကောင်း၊ ဆီကိုလည်းကောင်း၊ ဆန်ကိုလည်းကောင်း၊ ခဲဖွယ်ကိုလည်းကောင်း လှည်းတို့၌ တင်စေ၍ အရံအပ တံခါးမုခ်၌ လှည်းဝိုင်းပြု လုပ်ကာ “ဆွမ်းကျွေးအလှည့်ကို ရသောအခါ ဆွမ်းလုပ်ကျွေးကုန်အံ့”ဟု (နှလုံးပိုက်ကာ) နေကုန်၏။ မိုးကြီးသည်လည်း တက်လာ၏၊ ထိုအခါ လူတို့သည် အသျှင်အာနန္ဒာထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် အသျှင် အာနန္ဒာကို “အသျှင်ဘုရား အာနန္ဒာ ယခု အခါ၌ များစွာသော ဆားကိုလည်းကောင်း၊ ဆီကိုလည်းကောင်း၊ ဆန်ကိုလည်းကောင်း၊ ခဲဖွယ်ကိုလည်းကောင်း လှည်းတို့၌ တင်လျက် တည်နေပါကုန်၏၊ မိုးကြီးသည်လည်း တက်လာပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား အသို့ပြုရပါအံ့နည်း”ဟု လျှောက်၏။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်၏။ အာနန္ဒာ သို့ဖြစ် လျှင် သံဃာသည် အစွန်ဖြစ်သော အကြင်ကျောင်းကိုလည်းကောင်း၊ တစ်ဖက်စောင်းမိုးသော ကျောင်းကိုလည်းကောင်း၊ ပြာသာဒ်ရှည်ကိုလည်းကောင်း၊ ပြာသာဒ်ဦးပြည်းကိုလည်ကောင်း၊ ဂူကိုလည်းကောင်း အလိုရှိ၏၊ ထိုကျောင်းကို ကပ္ပိယဘူမိဟု သမုတ်ပြီးလျှင် ထိုကျောင်း၌ သိုမှီးလော့။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ သမုတ်ရမည်၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤမည်သော ကျောင်းကို ကပ္ပိယဘူမိဟု သမုတ်ရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာသည် ဤ မည်သော ကျောင်းကို ကပ္ပိယဘူမိဟု သမုတ်၏၊ ဤမည်သော ကျောင်းကို ကပ္ပိယဘူမိဟု သမုတ်ခြင်းကို အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ်နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း မရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤမည်သော ကျောင်းကို ကပ္ပိယဘူမိဟု သမုတ်အပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ် သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေရမည်။) ထိုအခါ၌ လူတို့သည် ထိုသမုတ်ပြီးသော ကပ္ပိယဘူမိ၌ ယာဂုကျိုကုန်၏၊ ဆွမ်းချက်ကုန်၏၊ ဟင်း စီမံကုန်၏၊ အသားတို့ကို စဥ်းခုတ်ကုန်၏၊ ထင်းခွဲကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ညဥ့်၏ မိုးသောက်ယံ၌ စောစော ထတော်မူလတ်သော် ပြင်းပြကျယ်လောင်သော အသံ ကျီးတို့၏ တသောသော အာသော အသံ ကို ကြားတော်မူ၍ အသျှင် အာနန္ဒာကို” အာနန္ဒာ ထိုပြင်းပြကျယ်လောင်သော အသံ ကျီးတို့၏ တသောသော အာသော အသံကား အဘယ်အသံနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ အသျှင်ဘုရား ယခုအခါ၌ လူတို့သည် ထိုသမုတ်ပြီးသော ကပ္ပိယဘူမိ၌ ယာဂု ကျိုပါကုန်၏၊ ဆွမ်းချက်ပါကုန်၏၊ ဟင်းစီမံပါကုန်၏၊ အသားတို့ကို စဥ်းခုတ်ပါကုန်၏၊ ထင်းခွဲပါကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရား ထိုပြင်းပြကျယ် လောင်သောအသံ ကျီးတို့၏ တသောသော အာသောအသံသည်ကား ဤအသံပါတည်းဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ သမုတ်ပြီးသော ကပ္ပိယဘူမိကို မသုံးဆောင်အပ်၊ သုံးဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာ ပတ်သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဥဿာဝနန္တိကကုဋိ၊ ဂေါနိသာဒိကကုဋိ၊ ဂဟပတိကုဋိ ဤသုံးပါးသော ကပ္ပိယကုဋိတို့ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ အသျှင်ယသောဇသည် နာဖျားနေ၏၊ ထိုယသောဇမထေရ်၏ အလို့ငှါ ဆေးတို့ကို ဆောင် ခဲ့ကုန်၏၊ ထိုဆေးတို့ကို ရဟန်းတို့သည် အပ၌ သိုမှီးထားကုန်၏၊ ကြောင် ကြွက် ဖွတ် မြွေပါတို့သည်လည်း ခဲစားကုန်၏၊ ခိုးသူတို့သည်လည်း ခိုးယူကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက် ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ သမုတ်ပြီးသော ကပ္ပိယဘူမိကို သုံးဆောင်ခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ (၁) ဥဿာဝနန္တိကကုဋိ (၂) ဂေါနိသာဒိကကုဋိ (၃) ဂဟပတိကုဋိ (၄) သမ္မုတိကုဋိ ဤလေးပါးသော ကပ္ပိယကုဋိတို့ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ စတုတ္ထ သီဟအခန်း ပြီး၏။ ၁။ ဦးစွာစိုက်သော တိုင် ဦးစွာချသော အုတ် ကျောက်စသည်ကို ရဟန်းအများ ချီမြှောက်ကာ “ကပ္ပိယကုဋိံ ကရောမ”ဟု ဆို၍ ဆုံးသော စကားလုံးနှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိုက်ချဆောက်လုပ်သော ကျောင်းသည် ဥဿာဝနန္တိကကုဋိ မည်၏။ ၂။ နွားဝင်နိုင်၍ စည်းရိုးထက်ဝက်မရှိသော ကျောင်းတိုက်သည် ဂေါနိသာဒိကကုဋိ မည်၏။ ၃။ “ကပ္ပိယကုဋိံ ဒေမ ပရိဘုဉ္ဇထ” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “ကပ္ပိယကုဋိံ ကာတုံ ဒေမ” ဟူ၍လည်းကောင်း ဆို၍ လူဒါယကာတို့ လှူအပ်သော ကျောင်းသည် ဂဟပတိကုဋိ မည်၏။ ၄။ ဉတ္တိဒုတိယကမ္မဝါစာဖြင့်ဖြစ်စေ၊ အပလောကနကံဖြင့်ဖြစ်စေ ကပ္ပိယကုဋိဟူ၍ သမုတ်အပ်သောကျောင်းသည် သမ္မုတိကုဋိ မည်၏။

Some time later in Vesālī, there was plenty of food, the crops were abundant, and there was no problem getting by on almsfood. Then, while the Buddha was reflecting in private, he thought, “Those things I allowed the monks when there was a shortage of food, the crops were meager, and it was hard to get by on alms—that is, what’s been stored indoors in a monastery, what’s been cooked indoors in a monastery, what’s been cooked by the monks themselves, what’s been received after picking it up, what’s been brought out, what’s been received before the meal, what’s come from the forest or a lotus pond—do the monks still make use of these?” When the Buddha had come out from seclusion, he asked Venerable Ānanda about this. He replied, “They do, sir.” Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “Those things I allowed you when there was a shortage of food, the crops were meager, and it was hard to get by on alms, I prohibit from today onward. You shouldn’t eat what’s been stored indoors in a monastery, what’s been cooked indoors in a monastery, what’s been cooked by yourselves, or what’s been received after picking it up. If you do, you commit an offense of wrong conduct. If you have finished your meal and refused an invitation to eat more, you shouldn’t eat non-leftovers that have been brought out, that have been received before the meal, or that have come from the forest or a lotus pond. If you do, you should be dealt with according to the rule.” At that time people from the country loaded much salt, oil, rice, and fresh food onto carts, brought them to outside the monastery gatehouse, and waited for their turn to cook a meal. Just then a storm was approaching. Those people went to Venerable Ānanda and told him what was happening, adding, “What should we do now?” Ānanda told the Buddha, who said, “Well then, Ānanda, the Sangha should designate a building at the edge of the monastery as a food-storage area and then store the food there—whether a dwelling, a stilt house, or a cave. And it should be done like this. A competent and capable monk should inform the Sangha: ‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. If the Sangha is ready, it should designate such-and-such a dwelling as a food-storage area. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. The Sangha designates such-and-such a dwelling as a food-storage area. Any monk who approves of designating such-and-such a dwelling as a food-storage area should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has designated such-and-such a dwelling as a food-storage area. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’” Soon afterwards people used the designated food-storage area for various purposes: to cook congee and rice, to prepare curries, to chop meat, and to split firewood. Getting up early in the morning, the Buddha heard loud noises, like the cawing of crows. He asked Venerable Ānanda what was going on, and Ānanda told him. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t use a designated food-storage area. If you do, you commit an offense of wrong conduct. I allow three places as food-storage areas: a building made according to a proclamation, a cow stall, and a building given for the purpose by a householder.” Soon afterwards Venerable Yasoja was sick. People brought him tonics and the monks stored them outside. Vermin ate them and thieves stole them. “I allow you to use a designated food-storage area. I allow four places as food-storage areas: a building made according to a proclamation, a cow stall, a building given for the purpose by a householder, and a building designated by the Sangha.” The fourth section for recitation on Sīha is finished. 21. The account of the householder Meṇḍaka

၁၈၀-မေဏ္ဍကသူကြွယ်ဝတ္တု ၂၉၆။ တစ်ရံရောအခါ ဘဒ္ဒိယမြို့၌ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် နေ၏၊ ထိုမေဏ္ဍကသူဌေးအား ဤသို့ သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ ဦးခေါင်းလျှော်ပြီးလျှင် စပါးကျီကို တံမြက်လှည်းစေလျက် တံခါးအပ၌ ထိုင်နေအံ့၊ ကောင်းကင်မှ စပါးမိုးရွာ၍ စပါးကျီကို ပြည့်စေ၏။ သူဌေးကတော်အား ဤသို့သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ တစ်ပြည်ချက်သာလျှင် ဝင်သော ထမင်းအိုးနှင့် အခြံအရံဖြစ်သော ဟင်းအိုးတစ်လုံးတို့၏ အနီး၌ ထိုင်၍ ကျွန်အမှုလုပ်သော လူအပေါင်းကို ထမင်းကျွေးအံ့၊ ထိုသူဌေးကတော် မထသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ထိုထမင်း မကုန်နိုင်။ သားအား ဤသို့သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ တစ်ထောင်ဝင် အိတ်တစ်လုံးကိုသာ ကိုင်၍ ကျွန်အမှုလုပ်သော လူအပေါင်းအား ခြောက်လစာရိက္ခာကို ပေးအံ့၊ ထိုသူဌေးသား လက်ကိုင်၍ တည်သမျှ ကာလပတ်လုံး ထိုရိက္ခာ မကုန်နိုင်။ ချွေးမအား ဤသို့သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ လေးစိတ်ဝင် တောင်းတစ်လုံး၏ အနီး၌ ထိုင်၍ ကျွန်အမှုလုပ်သော လူအပေါင်းအား ခြောက်လစားလောက်သော ထမင်းရိက္ခာကို ပေးအံ့၊ ထိုချွေးမ မထသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ထိုထမင်းရိက္ခာ မကုန်နိုင်။ ကျွန်အား ဤသို့သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ ထွန်သွားတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ထွန်သည်ရှိသော် ခုနစ်ကြောင်းသော ထွန်ရေးတို့သည် ထင်ကုန်၏။ (ထိုအခါ၌) မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် “ငါတို့၏ နိုင်ငံတွင် ဘဒ္ဒိယ မြို့၌ မေဏ္ဍကသူဌေး နေသတတ်၊ ထိုသူဌေးအား ဤသို့သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ ဦးခေါင်းလျှော်ပြီးလျှင် စပါးကျီကို တံမြက်လှည်းစေလျက် တံခါးအပ၌ ထိုင်နေအံ့၊ ကောင်းကင်မှ စပါးမိုး ရွာ၍ စပါးကျီကို ပြည့်စေ၏။ သူဌေးကတော်အား ဤသို့သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ တစ်ပြည်ချက်သာ ဝင်သော ထမင်းအိုးနှင့် အခြံအရံဖြစ်သော ဟင်းအိုးတစ်လုံးတို့၏ အနီး၌ ထိိုင်၍ ကျွန်အမှုလုပ်သော လူအပေါင်းကို ထမင်းကျွေးအံ့၊ ထိုသူဌေးကတော် မထသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ထိုထမင်း မကုန်နိုင်။ သားအား ဤသို့သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ တစ်ထောင်ဝင် အိတ်တစ်လုံးကိုသာ ကိုင်၍ ကျွန်အမှုလုပ်သော လူအပေါင်းအား ခြောက်လစာရိက္ခာကို ပေးအံ့၊ ထိုသူဌေးသား လက်ကိုင်၍ တည်သမျှကာလပတ်လုံး ထိုရိက္ခာ မကုန်နိုင်။ ချွေးမအား ဤသို့သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ လေးစိတ်ဝင်သော တောင်းတစ်လုံး၏ အနီး၌ ထိိုင်၍ ကျွန်အမှုလုပ်သော လူအပေါင်းအား ခြောက်လစားလောက်သော ထမင်းရိက္ခာကို ပေးအံ့၊ ထိုချွေးမ မထသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ထိုထမင်းရိက္ခာ မကုန်နိုင်။ ကျွန်အား ဤသို့သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ ထွန်သွားတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ထွန်သည်ရှိသော် ခုနစ်ကြောင်းသော ထွန်ရေးတို့သည် ထင်ကုန်၏”ဟု ကြားလေ၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးသည် အလုံးစုံသော ကိစ္စကို ဆောင်ရွက် တတ်သော အမတ်ကြီးတစ်ယောက်ကို- “အချင်း ငါတို့၏ နိုင်ငံတော်တွင် ဘဒ္ဒိယမြို့၌ မေဏ္ဍကသူဌေး နေသတတ်၊ ထိုသူဌေးအား ဤသို့ သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ ဦးခေါင်းလျှော်ပြီးလျှင် စပါးကျီကို တံမြက်လှည်းစေလျက် တံခါးအပ၌ ထိုင်နေအံ့၊ ကောင်းကင်မှ စပါးမိုးရွာ၍ စပါးကျီကို ပြည့်စေ၏။ သူဌေးကတော်အား။ပ။ သားအား။ ချွေးမအား။ ကျွန်အား ဤသို့ သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ ထွန်သွား တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ထွန်သည်ရှိသော် ခုနစ်ကြောင်းသော ထွန်ရေးတို့သည် ထင်ကုန်၏။ အချင်း သွားချေ သိအောင်ပြုခဲ့လော့၊ ငါကိုယ်တိုင် မြင်သကဲ့သို့ ထို့အတူ သင်မြင်ရလတ္တံ့”ဟု မိန့်ဆို၏။

At that time in the town of Bhaddiya there was a householder called Meṇḍaka who had supernormal powers. He would wash his hair, sweep out his granary, and sit down outside the door. A shower of grain would then fall out of the sky and fill his granary. His wife, too, had supernormal powers. She would sit down next to a pot of rice and a pot of curry and serve a meal to the slaves, servants, and workers. The food would not be exhausted until she got up. His son, too, had supernormal powers. He would get a bag containing a thousand coins and give the slaves, servants, and workers their wages for six months. That purse would not go empty as long as he held it. His daughter-in-law, too, had supernormal powers. She would sit down next to a four-liter basket and give out rice for six months to the slaves, servants, and workers. The rice would not be exhausted until she got up. Even his slave had supernormal powers. While plowing with a single plow, he made seven furrows. King Seniya Bimbisāra of Magadha heard that within his kingdom, in the town of Bhaddiya, there was a householder called Meṇḍaka with all these abilities. The king told the official in charge of practical affairs about this, adding, “Go and investigate it. If you see it, it will be as if I see it myself.”

၂၉၇။ “ကောင်းပါပြီ အရှင်မင်းကြီး”ဟု ဆို၍ ထိုအမတ်ကြီးသည် မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးအား ဝန်ခံပြီးလျှင် လေးပါးသော အင်္ဂါရှိသော စစ်သည်ဖြင့် ဘဒ္ဒိယမြို့သို့ သွားလေ၏။ အစဥ်အတိုင်းသွားသည်ရှိသော် ဘဒ္ဒိယမြို့ မေဏ္ဍကသူဌေးထံသို့ ရောက်၍ မေဏ္ဍကသူဌေးအား- “သူဌေး အကျွန်ုပ်ကို မင်းကြီးက စေခိုင်းလိုက်၏ ‘အချင်း ငါတို့၏ နိုင်ငံတော်တွင် ဘဒ္ဒိယမြို့၌မေဏ္ဍကသူဌေး နေသတတ်၊ ထိုသူဌေးအား ဤသို့ သဘောရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ ဦးခေါင်းလျှော်ပြီးလျှင်။ပ။ သူဌေးကတော်အား။ သားအား။ ချွေးမအား။ ကျွန်အား ဤသို့ သဘော ရှိသော တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ရှိ၏၊ ထွန်သွားတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ထွန်သည်ရှိသော် ခုနစ်ကြောင်းသော ထွန်ရေးတို့သည် ထင်ကုန်၏’ဟု ကြားရ၏။ အချင်း သွားချေ ‘သိအောင်ပြုခဲ့လော့၊ ငါကိုယ်တိုင် မြင် သကဲ့သို့ ထိုအတူ သင်မြင်ရလတ္တံ့’ဟု စေလွှတ်လိုက်၏၊ သူဌေး အကျွန်ုပ်သည် သင်၏ တန်ခိုးအာနုဘော် ကို ကြည့်လို၏”ဟု ပြောဆို၏။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် ဦးခေါင်းလျှော်ပြီးလျှင် စပါးကျီကို တံမြက်လှည်းစေလျက် တံခါးအပ၌ ထိုင်နေ၏၊ ကောင်းကင်မှ စပါးမိုးရွာ၍ စပါးကျီကို ပြည့်စေ၏။ သူဌေး သင်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မြင်ရပါပြီ၊ သင်၏မယား သူဌေးကတော်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မြင်လို၏ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် “သို့မြင်လိုလျှင် လေးပါးသော အင်္ဂါရှိသော စစ်သည်ကို ထမင်းကျွေးလော့”ဟု သူဌေးကတော်အား စေခိုင်း၏။ ထိုအခါ သူဌေးကတော်သည် တစ်ပြည် ချက်သာလျှင် ဝင်သော ထမင်းအိုးနှင့် အခြံအရံဖြစ်သော ဟင်းအိုးတစ်လုံးတို့၏ အနီး၌ ထိုင်၍ အင်္ဂါ လေးပါးရှိသော စစ်သည်ကို ထမင်းကျွေး၏၊ သူဌေးကတော် မထသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ထိုထမင်း မကုန်ချေ။ သူဌေး သူဌေးကတော်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မြင်ရပါပြီ၊ သင့်သား၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မြင်လို၏ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် “သို့မြင်လိုလျှင် လေးပါးသော အင်္ဂါရှိသော စစ်သည် အား ခြောက်လစာရိက္ခာကို ပေးလော့”ဟု သားကို စေခိုင်း၏။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသားသည် တစ်ထောင်ဝင် အိတ်တစ်လုံးကိုသာ ကိုင်၍ လေးပါးသော အင်္ဂါရှိသော စစ်သည်အား ခြောက်လစာရိက္ခာကို ပေး၏၊ ထိုသူဌေးသား လက်ကိုင်၍ တည်သမျှ ကာလပတ်လုံး ထိုရိက္ခာ မကုန်ချေ။ သူဌေး သင့်သား၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မြင်ရပါပြီ၊ သင့်ချွေးမ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မြင်လို၏ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် “သို့မြင်လိုလျှင် လေးပါးသော အင်္ဂါရှိသော စစ်သည်အား ခြောက်လစားလောက်သော ထမင်းရိက္ခာကို ပေးလော့”ဟု ချွေးမကို စေခိုင်း၏။ ထိုအခါ မေဏ္ဍက သူဌေး၏ ချွေးမသည် လေးစိတ်ဝင်သော တောင်းတစ်လုံး၏ အနီး၌ ထိုင်၍ လေးပါးသော အင်္ဂါရှိသော စစ်သည် အား ခြောက်လစားလောက်သော ထမင်းရိက္ခာကို ပေး၏။ ထိုချွေးမ မထသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ထမင်းရိက္ခာ မကုန်ချေ။ သူဌေး သင့်ချွေးမ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မြင်ရပါပြီ၊ သင့်ကျွန်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မြင်လို၏ဟု (ပြောဆို၏)။ အရှင် အကျွန်ုပ် ကျွန်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို လယ်၌ ရှုကြည့်သင့်ပါ၏ဟု ပြောဆိုသော် သူဌေး သင့်တော်ပါပြီ သင့်ကျွန်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မြင်ရပါပြီဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ ထိုအမတ်ကြီးသည် လေးပါးသော အင်္ဂါရှိသော စစ်သည်နှင့် တစ်ဖန် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။ မဂဓတိုင်းရှင် သေနိယမည်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ဤအကြောင်းကို လျှောက်တင်လေ၏။

Saying, “Yes, sir,” he set out for Bhaddiya with the fourfold army. When he eventually arrived, he went up to Meṇḍaka and said, “I’ve been told by the king to investigate your supernormal powers. Please show them to me.” Meṇḍaka then washed his hair, swept out his granary, and sat down outside the door. A shower of grain fell out of the sky and filled his granary. “Good. Now show me your wife’s supernormal powers.” Meṇḍaka told his wife, “Please serve a meal to the fourfold army.” She sat down next to a pot of rice and a pot of curry and served a meal to the fourfold army. The food was not exhausted until she got up. “Good. Now show me your son’s supernormal powers.” Meṇḍaka told his son, “Please give wages for six months to the fourfold army.” He got a bag containing a thousand coins and gave the fourfold army its wages for six months. That purse did not go empty as long as he held it. “Good. Now show me your daughter-in-law’s supernormal powers.” Meṇḍaka told his daughter-in-law, “Please give rice for six months to the fourfold army.” She sat down next to a four-liter basket and gave rice for six months to the fourfold army. The rice was not exhausted until she got up. “Good. Now show me your slave’s supernormal powers.” “Sir, we have to go to the field to see that.” “Forget about it, then. I consider it as seen.” That official then returned to Rājagaha with the fourfold army and told the king what had happened.

၂၉၈။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေသာလီပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော် မူပြီးလျှင် ထိုဘဒ္ဒိယမြို့သို့ များစွာသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ ငါးကျိပ်သော ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်သည်ရှိသော် ဘဒ္ဒိယမြို့သို့ ရောက်တော်မူ၍ ထိုဘဒ္ဒိယမြို့ မုလေးတော၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏ဟု မေဏ္ဍကသူဌေးသည် ကြားသိ လေ၏။ “အချင်းတို့ သာကီဝင်မင်းမျိုးမှ ရဟန်းပြုသည့် သာကီဝင်မင်းသား ရဟန်းဂေါတမသည် ဘဒ္ဒိယမြို့သို့ ရောက်၍ မုလေးတော၌သီတင်းသုံးနေတော်မူသတတ်၊ ထိုအသျှင်ဂေါတမ၏ ကောင်းသော ကျော်စောသတင်းသည် ဤသို့ ပျံ့နှံ့၍ ထွက်၏- ‘ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော အကြောင်းကြောင့်လည်း ‘အရဟံ’ မည်တော်မူ၏။ အလုံးစုံသော တရားတို့ကို ကိုယ်တိုင် မှန်ကန်စွာ သိတော်မူသော အကြောင်းကြောင့်လည်း ‘သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ’ မည်တော်မူ၏။ အသိဉာဏ် ‘ဝိဇ္ဇာ’ အကျင် ‘စရဏ’ နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော အကြောင်းကြောင့်လည်း ‘ဝိဇ္ဇာစရဏသမ္ပန္န’ မည်တော်မူ၏။ ကောင်းသော စကားကို ဆို တော်မူတတ်သော အကြောင်းကြောင့်လည်း ‘သုဂတ’ မည်တော်မူ၏။ လောကကို သိတော်မူသော အကြောင်းကြောင့်လည်း ‘လောကဝိဒူ’ မည်တော်မူ၏။ ဆုံးမထိုက်သူကို ဆုံးမတတ်သည့် အတုမဲ့ လွန်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တော်မူသော အကြောင်းကြောင့်လည်း ‘အနုတ္တရော ပုရိသဒမ္မသာရထိ’ မည်တော်မူ၏။ နတ်လူတို့၏ ဆရာဖြစ်တော်မူသော အကြောင်းကြောင့်လည်း ‘သတ္ထာ ဒေဝ မနုဿာနံ’ မည်တော်မူ၏။ သစ္စာလေးပါးတရားတော်တို့ကို ကိုယ်တိုင် သိ၍ သူတစ်ပါးတို့ကို သိစေတော်မူသော အကြောင်းကြောင့်လည်း ‘ဗုဒ္ဓ’ မည်တော်မူ၏။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးတော်မူသော အကြောင်းကြောင့်လည်း ‘ဘဂဝါ’ မည်တော်မူ၏’ဟု (ပျံ့နှံ့၍ထွက်၏)။ ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် နတ်နှင့်တကွသော မာရ်နတ်နှင့်တကွသော ဗြဟ္မာနှင့်တကွသော ဤ ဩကာသလောကကိုလည်းကောင်း၊ သမဏ ဗြာဟ္မဏနှင့်တကွသော မင်းများ လူများနှင့်တကွသော ဤသတ္တလောကကိုလည်းကောင်း ကိုယ်တိုင် ထူးသောဉာဏ်ဖြင့် သိ၍ မျက်မှောက်ပြုလျက် ဟော ကြားတော်မူ၏။ ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် အစ၏ကောင်းခြင်း အလယ်၏ကောင်းခြင်း အဆုံး၏ကောင်းခြင်းရှိသော အနက်နှင့် ပြည့်စုံသော သဒ္ဒါနှင့်ပြည့်စုံသော တရားကို ဟောတော်မူ၏။ အလုံးစုံပြည့်စုံသော စင်ကြယ်သော မြတ်သော အကျင့်ကို ပြတော်မူ၏။ ထိုသို့သဘောရှိသော ရဟန္တာ (ပုဂ္ဂိုလ်) တို့ကို ဖူးမြော်ရခြင်းသည် ကောင်းသည်သာတည်း”ဟု (ကြားသိရလေ၏)။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် အလွန်ကောင်းသော ယာဥ်တို့ကို ကစေ၍ ကောင်းသော ယာဥ်တို့ကို တက်စီးကာ အလွန်ကောင်းသော ယာဥ်တို့ဖြင့် ဘဒ္ဒိယမြို့မှ မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် ထွက်လာ၏။ များစွာသော တိတ္ထိတို့သည် မေဏ္ဍကသူဌေး အဝေးမှ လာသည်ကို မြင်၍ “သူဌေးကြီး သင် အဘယ် အရပ်သို့ သွားမည်နည်း”ဟု မေဏ္ဍကသူဌေးကို မေးကုန်၏။ အသျှင်ဘုရားတို့ အကျွန်ုပ်သည် ဘုန်းတော်ကြီးသော ရဟန်းဂေါတမကို ဖူးမြော်ရန် သွားပါအံ့ဟု (ပြောဆို၏)။ သူဌေးကြီး သင်သည် ပြုထိုက်၏ဟူသော အယူ ‘ကိရိယဝါဒ’ ရှိလျက် မပြုထိုက်ဟူသော အယူ ‘အကိရိယဝါဒ’ ရှိသော ရဟန်းဂေါတမကို အဘယ့်ကြောင့် ဖူးမြော်ရန် သွားမည်နည်း၊ သူဌေးကြီး ရဟန်းဂေါတမသည် မပြုထိုက်ဟု အယူရှိ၏။ မပြုစိမ့်သောငှါ တရားကို ဟော၏၊ ထိုဝါဒဖြင့်လည်း တပည့်သားတို့ကို ဆုံးမ၏ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးအား “စင်စစ်ဧကန် ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော မြတ်စွာဘုရား ဖြစ်လတ္တံ့၊ ယင်းအကြောင်းကြောင့် ဤတိတ္တိတို့သည် ငြူစူကုန်၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ယာဥ်ဖြင့် သွားသင့်သော အရပ်တိုင်အောင် ယာဥ်ဖြင့် သွား၍ ယာဥ်မှ ဆင်းကာ ခြေကျင်သာလျှင် မြတ်စွာ ဘုးရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော မေဏ္ဍကသူဌေးအား မြတ်စွာဘုးရားသည် အစဥ်အတိုင်းသော တရားစကားကို ဟောတော်မူ၏။ ဤသည်တို့ကား အဘယ် နည်း- ဒါနနှင့်စပ်သောစကား။ပ။ မြတ်စွာဘုရားသာသနာတော်၌ ရဲရင့်ခြင်းသို့ ရောက်သည်ဖြစ်၍ ဘုရား မှတစ်ပါး ကိုးစားထိုက်သူ မရှိသည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား (တရားတော်သည်) အလွန် နှစ်သက်ဖွယ် ရှိပါပေစွ။ပ။ မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို ယနေ့မှ အစပြု၍ အသက်ထက်ဆုံးရတနာသုံးပါးကို ဆည်းကပ်သော ဥပါသကာဟူ၍ မှတ်တော်မူပါ၊ အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် နက်ဖြန် ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ အကျွန်ုပ်၏ ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ မြတ်စွာဘုးရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် မြတ်စွာ ဘုရား လက်ခံတော်မူသည်ကို သိ၍ နေရာမှ ထကာ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် အရိုအသေပြုကာ ဖဲခွါသွားလေ၏။ ထိုအခါ၌ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် ထိုညဥ့်လွန်သောအခါ၌ မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ကို စီမံပြီး၍ မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဘုရား ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် အချိန်တန်ပါပြီ၊ ဆွမ်းစီမံပြီးပါပြီ”ဟု အချိန်တန် ကြောင်းကို လျှောက်ကြားစေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ် သင်္ကန်းကို ယူကာ မေဏ္ဍကသူဌေးအိမ်သို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ခင်းထားသော နေရာ၌ ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ၌ မေဏ္ဍကသူဌေး၏ မယား သား ချွေးမ ကျွန်တို့သည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ကုန်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုသူတို့အား အစဥ်အတိုင်းသော တရားစကားကို ဟောတော်မူ၏။ ဤသည်တို့ကား အဘယ်နည်း- ဒါနနှင့်စပ်သော စကား။ပ။ မြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်၌ ရဲရင့်သည်၏ အဖြစ်သို့ ရောက်ကုန်သည် ဖြစ်၍ ဘုရားမှတစ်ပါး ကိုးစားထိုက်သူ မရှိကုန်သည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဘုရား (တရားတော်သည်) အလွန်နှစ်သက်ဖွယ် ရှိပါပေစွ။ပ။ အသျှင်ဘုရား ထိုအကျွန်ုပ်တို့သည် မြတ်စွာဘုရား ကိုလည်းကောင်း၊ တရားတော်ကိုလည်းကောင်း၊ သံဃာတော်ကိုလည်းကောင်း ကိုးကွယ်ရာဟူ၍ ဆည်းကပ် ပါကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်တို့ကို ယနေ့မှ အစပြု၍ အသက်ထက်ဆုံး ရတနာသုံးပါးကို ဆည်းကပ်သော ဥပါသကာတို့ဟူ၍ မှတ်တော်မူပါ”ဟု လျှောက်ကုန်၏။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ဖြင့် ရောင့်ရဲသည်တိုင်အောင် တားမြစ်သည်တိုင်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်ကျွေး၍ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆွမ်းစား ပြီး၍ သပိတ်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏။ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော မေဏ္ဍကသူဌေးသည် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် ဘဒ္ဒိယမြို့၌ နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အကျွန်ုပ်သည် ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာအား အမြဲဆွမ်းဖြင့် လုပ်ကျွေးလိုပါသည်”ဟု လျှောက်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် မေဏ္ဍကသူဌေးကို တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေတော်မူပြီးသော် နေရာမှ ထကာ ဖဲကြွတော်မူ၏။

When the Buddha had stayed at Vesālī for as long as he liked, he set out wandering toward Bhaddiya with a large sangha of twelve-hundred and fifty monks. When he eventually arrived, he stayed in the Jātiyā Grove. Meṇḍaka heard: “Sir, the ascetic Gotama, the Sakyan, who has gone forth from the Sakyan clan, has arrived at Bhaddiya and is staying in the Jātiyā Grove with a large sangha of twelve-hundred and fifty monks. That good Gotama has a fine reputation: ‘He is a Buddha, perfected and fully awakened, complete in insight and conduct, happy, knower of the world, supreme leader of trainable people, teacher of gods and humans, awakened, a Buddha. With his own insight he has seen this world with its gods, its lords of death, and its supreme beings, this society with its monastics and brahmins, its gods and humans, and he makes it known to others. He has a Teaching that’s good in the beginning, good in the middle, and good in the end. It has a true goal and is well articulated. He sets out a perfectly complete and pure spiritual life.’ It’s good to see such perfected ones.” Meṇḍaka then had his best carriages harnessed, mounted one of them, and set out from Bhaddiya to visit the Buddha. A number of monastics from other religions saw Meṇḍaka coming, and they said to him, “Where are you going, householder?” “I’m going to visit the Buddha, sir, the ascetic Gotama.” “But why visit the ascetic Gotama who believes that actions don’t have results when you believe that they do? For the ascetic Gotama believes in inaction, teaches that, and trains his disciples in that.” Meṇḍaka thought, “No doubt he must be a Buddha, a Perfected and fully Awakened One, since these monastics of other religions are jealous.” He then went by carriage as far as the ground would allow, dismounted, and then approached the Buddha on foot. After bowing down to the Buddha, he sat down, and the Buddha gave him a progressive talk— on generosity, morality, and heaven; on the downside, degradation, and defilement of worldly pleasures; and he revealed the benefits of renunciation. When the Buddha knew that his mind was ready, supple, without hindrances, joyful, and confident, he revealed the teaching unique to the Buddhas: suffering, its origin, its end, and the path. And just as a clean and stainless cloth absorbs dye properly, so too, while he was sitting right there, Meṇḍaka experienced the stainless vision of the Truth: “Anything that has a beginning has an end.” He had seen the Truth, had reached, understood, and penetrated it. He had gone beyond doubt and uncertainty, had attained to confidence, and had become independent of others in the Teacher’s instruction. He then said to the Buddha, “Wonderful, sir, wonderful! Just as one might set upright what’s overturned, or reveal what’s hidden, or show the way to one who’s lost, or bring a lamp into the dark so that one with eyes might see what’s there—just so has the Buddha made the Teaching clear in many ways. I go for refuge to the Buddha, the Teaching, and the Sangha of monks. Please accept me as a lay follower who’s gone for refuge for life. And please accept tomorrow’s meal from me together with the Sangha of monks.” The Buddha consented by remaining silent. Knowing that the Buddha had consented, Meṇḍaka got up from his seat, bowed down, circumambulated the Buddha with his right side toward him, and left. The following morning Meṇḍaka had various kinds of fine foods prepared and then had the Buddha informed that the meal was ready. The Buddha robed up, took his bowl and robe, and went to Meṇḍaka’s house where he sat down on the prepared seat together with the Sangha of monks. Then Meṇḍaka’s wife, son, daughter-in-law, and slave approached the Buddha, bowed, and sat down. The Buddha gave them a progressive talk, just as he had done to Meṇḍaka. They, too, experienced the stainless vision of the Truth, and they expressed their appreciation in the same way and became lay followers. Meṇḍaka then personally served various kinds of fine foods to the Sangha of monks headed by the Buddha. When the Buddha had finished his meal, Meṇḍaka sat down to one side and said, “Sir, as long as you’re staying in Bhaddiya, I would like to offer a regular meal to the Sangha of monks headed by the Buddha.” The Buddha then instructed, inspired, and gladdened him with a teaching, after which he got up from his seat and left. 22. The allowance for the five products of a cow, etc.

၁၈၁-ဂေါရသငါးမျိုး ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း ၂၉၉။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဘဒ္ဒိယမြို့၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော်မူပြီး လျှင် မေဏ္ဍကသူဌေးကို မပန်ကြားဘဲ အင်္ဂုတ္တရာပမြို့သို့ များစွာသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော ရဟန်းသံဃာနှင့် အတူ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူ၏။ မေဏ္ဍကသူဌေးကြီးသည် “မြတ်စွာဘုရားသည် အင်္ဂုတ္တရာပမြို့သို့ တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူသတတ်”ဟု သတင်းကြား၏။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးကြီးသည် ကျွန်နှင့် အမှုလုပ်တို့ကို “အချင်းတို့ သို့ဖြစ်လျှင် များစွာသော ဆားကိုလည်းကောင်း၊ ဆန်ကိုလည်းကောင်း၊ ဆီကိုလည်းကောင်း၊ ခဲဖွယ်ကိုလည်းကောင်း လှည်းတို့၌ တင်၍ လာကုန်လော့၊ တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော နွားကျောင်းသားတို့ကိုလည်းကောင်း၊ တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော နို့ညှစ် နွားမတို့ကိုလည်းကောင်း ယူ၍ လာကုန်လော့၊ မြတ်စွာဘုရားကို မြင်ရာအရပ်၌ နို့ရည်သစ်ဖြင့် ကျွေးမွေးကုန်အံ့”ဟု စေခိုင်းလေ၏။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် မြတ်စွာဘုရားကို လမ်းခရီးအကြား ခရီးခဲ၌ မီလေ၏။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ရှိခိုး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ထိုင်ကာ “အသျှင် ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် နက်ဖြန် ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် ရဟန်းသံဃာနှင့် အတူ အကျွန်ုပ်၏ ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုအခါ၌ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် မြတ်စွာဘုရား၏ လက်ခံတော်မူခြင်းကို သိ၍ မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးပြီးလျှင် အရိုအ သေပြုကာ ဖဲခွါသွားလေ၏။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် ထိုညဥ့်ကို လွန်သောအခါ မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ် ဘောဇဥ်ကို စီမံစေပြီး၍ မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဘုရား ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် အချိန်တန်ပါပြီ၊ ဆွမ်းစီမံ ပြီးပါပြီ”ဟု အချိန်တန်ကြောင်းကို လျှောက်ကြားစေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူကာ မေဏ္ဍကသူဌေးအိမ်သို့ ကြွတော်မူပြီးလျှင် ခင်းထားသော နေရာ၌ ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ၌ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် “အမောင်တို့ သို့ဖြစ်လျှင် တစ်ကောင်တစ်ကေင်သော နွားမကို ယူပြီးလျှင် တစ်ပါးတစ်ပါးသော ရဟန်း၏ အနီး၌ တည်ကုန်လော့၊ နို့ရည်သစ်ဖြင့် ကျွေးမွေးကုန်အံ့”ဟု တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော နွားကျောင်းသားတို့ကို စေခိုင်း၏။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ နို့ရည်သစ်ဖြင့်လည်းကောင်း ရောင့်ရဲသည်တိုင်အောင် တားမြစ်သည်တိုင်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် ကောင်းစွာ လုပ်ကျွေး၏။ ရဟန်းတို့သည် နို့ရည်သစ်ကို (မအပ်ဟု) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည်ဖြစ်၍ မခံယူကုန်။ ရဟန်းတို့ ခံယူကုန်လော့၊ သုံးဆောင်ကုန်လော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မေဏ္ဍကသူဌေးသည် ဘုရား အမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ နို့ရည်သစ်ဖြင့်လည်းကောင်း ရောင့်ရဲသည့်တိုင်အောင် တားမြစ်သည့်တိုင်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် ကောင်းစွာ လုပ်ကျွေး၍ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆွမ်းစားပြီး၍ သပိတ်မှ လက်တော်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကာ “အသျှင်ဘုရား ရေမရှိသော အစာမရှိသော ခရီးခဲတို့သည် ရှိပါကုန်၏၊ ရိက္ခာမပါဘဲ သွားခြင်းငှါ ခဲယဥ်း လှပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား တောင်းပန်ပါ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ရိက္ခာကို ခွင့်ပြုတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် မေဏ္ဍကသူဌေးအား တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေတော်မူပြီးသော် နေရာမှ ထကာ ဖဲကြွတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ နို့ရည် နို့ဓမ်း ရက်တက်ရည် ဆီဦး ထောပတ် ဤငါးပါးသော နွားနို့အရသာ ကို ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ ရေမရှိသော အစာမရှိသော ခရီးတို့သည် ရှိကုန်၏၊ ရိက္ခာမပါဘဲ သွားခြင်းငှါ ခဲယဥ်း၏၊ ရဟန်းတို့ ရိက္ခာရှာမှီးခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ဆန်ကို အလိုရှိသော ရဟန်းသည် ဆန်ကို၊ ပဲနောက် ကို အလိုရှိသော ရဟန်းသည် ပဲနောက်ကို၊ ပဲကြီးကို အလိုရှိသော ရဟန်းသည် ပဲကြီးကို၊ ဆားကို အလိုရှိသော ရဟန်းသည် ဆားကို၊ တင်လဲကို အလိုရှိသော ရဟန်းသည် တင်လဲကို၊ ဆီကို အလိုရှိသော ရဟန်းသည် ဆီကို၊ ထောပတ်ကို အလိုရှိသော ရဟန်းသည် ထောပတ်ကို (ရှာခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏)။ ရဟန်းတို့ သဒ္ဓါတရားရှိသော ကြည်ညိုခြင်းရှိသော လူတို့သည် ရှိကုန်၏၊ ထိုလူတို့သည် ကပ္ပိယ ကာရကတို့၏ လက်၌ ရွှေငွေကို ဤရွှေငွေဖြင့် အသျှင့်အား အပ်သော ဝတ္ထုပစ္စည်းကို ပေးလှူကုန်လော့ဟု အပ်နှံကုန်၏၊ ရဟန်းတို့ ထိုအပ်နှံသော ရွှေငွေမှ အပ်သော ပစ္စည်းကို သာယာခြင်းငှါ ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ “တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပရိယာယ်ဖြင့် ရွှေငွေကို သာယာအပ်၏၊ ရှာမှီးအပ်၏ဟု ငါ မဟောသည် သာတည်း”ဟု မိန့်တော်မူ၏။

When the Buddha had stayed at Bhaddiya for as long as he liked, he set out wandering toward Aṅguttarāpa with a large sangha of twelve-hundred and fifty monks. He had not informed Meṇḍaka. When Meṇḍaka heard about it, he told his slaves and workers, “Load lots of salt, oil, rice, and fresh food onto the carts, and bring along twelve-hundred and fifty cowherds and twelve-hundred and fifty dairy cows. We’ll give the Buddha fresh milk wherever we see him.” Meṇḍaka caught up with the Buddha while he was crossing a wilderness area. Meṇḍaka approached the Buddha, bowed down, and said, “Sir, please accept tomorrow’s meal from me together with the Sangha of monks.” The Buddha consented by remaining silent. Knowing that the Buddha had consented, Meṇḍaka bowed down, circumambulated the Buddha with his right side toward him, and left. The following morning Meṇḍaka had various kinds of fine foods prepared and then had the Buddha informed that the meal was ready. The Buddha robed up, took his bowl and robe, and went to Meṇḍaka’s meal offering where he sat down on the prepared seat together with the Sangha of monks. Meṇḍaka told the twelve-hundred and fifty cowherds, “Listen, bring one cow for each and every monk and give them fresh milk.” Meṇḍaka then personally served various kinds of fine foods to the Sangha of monks headed by the Buddha, and he gave them fresh milk. Being afraid of wrongdoing, the monks did not accept. The Buddha said, “Accept, monks, and drink.” When the Buddha had finished his meal, Meṇḍaka sat down to one side, and said, “Sir, there are wilderness roads where there is little water and little food, where it’s not easy to travel without provisions. Please allow provisions.” The Buddha then instructed, inspired, and gladdened Meṇḍaka with a teaching, after which he got up from his seat and left. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “I allow five products from cows: milk, curd, buttermilk, butter, and ghee. There are wilderness roads where there’s little water and little food, where it’s not easy to travel without provisions. I allow you to look for provisions: whatever you need of rice, mung beans, black gram, salt, sugar, oil, and ghee. There are people who have faith and confidence. They may deposit money with an attendant, saying, “With this, please get something allowable for the venerable.” I allow you to consent to anything allowable from that fund. But I say that under no circumstances should you look for or consent to gold, silver, or money.” 23. The account of Keṇiya the dreadlocked ascetic

၁၈၂-ကေဏိယရသေ့ဝတ္ထု ၃၀၀။ မြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်သည်ရှိသော် အာပဏရွာသို့ ရောက်တော်မူသောအခါ ကေဏိယအမည်ရှိသော ရသေ့သည်- “အချင်းတို့ သာကီဝင်မင်းသားဖြစ်သော သာကီဝင်မင်းမျိုးမှ ရဟန်းပြုသည့် ရဟန်းဂေါတမသည် အာပဏရွာသို့ ရောက်လာသတတ်၊ ထိုအသျှင်ဂေါတမ၏ ကောင်းသော ကျော်စောသတင်းသည် ဤသို့ ပျံ့နှံ့၍ ထွက်၏။ပ။ ထိုသို့သဘောရှိသော ရဟန္တာတို့အား ဖူးမြော်ရခြင်းသည် ကောင်းသည်သာတည်း”ဟု ကြားသိလေ၏။ ထိုအခါ ကေဏိယရသေ့အား “ငါသည် ရဟန်းဂေါတမအား အဘယ်ကို ဆောင်ရပါအံ့ နည်း”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထို့နောက် ကေဏိယရသေ့အား “ဗေဒင်သုံးပုံဆောင် ပုဏ္ဏားတို့၏ လက်ဦးဆရာ ဖြစ်ကုန်သော ဝေဒကျမ်းတို့ကို စီရင်ကုန်သော ဝေဒကျမ်းတို့ကို ပို့ချကုန်သော အကြင်ရသေ့တို့သည် ရှိကုန်၏၊ ယခုအခါ ဗေဒင်သုံးပုံဆောင် ပုဏ္ဏားတို့သည် အကြင်ရသေ့တို့ သီဆိုပို့ချပေါင်းစုထားသော ထိုရှေးဟောင်း ဝေဒကျမ်းကို လိုက်၍ သီဆိုကုန်၏၊ လိုက်၍ ရွတ်ဆိုကုန်၏၊ ရွတ်ဆိုထားတိုင်း လိုက်၍ ရွတ်ဆိုကုန်၏၊ ပို့ချထားတိုင်း လိုက်၍ ပို့ချကုန်၏။ ဤရသေ့တို့ကား အဘယ်နည်း၊ အဋ္ဌကရသေ့ ဝါမကရသေ့ ဝါမဒေဝရသေ့ ဝေဿာမိတ္တရသေ့ ယမဒဂ္ဂိရသေ့ အင်္ဂီရသရသေ့ ဘာရဒွါဇရသေ့ ဝါသေဋ္ဌရသေ့ ကဿပရသေ့ ဘဂုရသေ့တို့တည်း။ ညဥ့်စာစားခြင်းမှ ရှောင်ကြဥ်ကုန်၏၊ အခါမဟုတ်သည်၌ စားခြင်းမှ ရှောင်ကြဥ်ကုန်၏၊ ထိုရသေ့တို့သည် ဤသို့သဘောရှိသော အဖျော်တို့ကို သာယာကုန်၏။ “ရဟန်းဂေါတမသည်လည်း ညဥ့်စာစားခြင်းမှ ရှောင်ကြဥ်၏၊ အခါမဟုတ်သည်၌ စားခြင်းမှ ရှောင် ကြဥ်၏၊ ရဟန်းဂေါတမသည်လည်း ဤသို့သဘောရှိသော အဖျော်တို့ကို သာယာခြင်းငှါ ထိုက်၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ (ထိုသို့ ကြံပြီးနောက်) များစွာသော အဖျော်တို့ကို စီရင်စေ၍ ထမ်းပိုးတို့ဖြင့် ဆောင်ယူစေလျက် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်ပြောဆို၏၊ ဝမ်းမြောက်ဖွယ် အမှတ်ရဖွယ် စကားကို ပြီးဆုံးစေ၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေကာ “အသျှင်ဂေါတမသည် အကျွန်ုပ်၏ အဖျော်ကို ခံယူတော်မူပါ”ဟု မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်၏။ ကေဏိယ သို့ဖြစ်လျှင် ရဟန်းတို့အား ပေးလှူလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ကေဏိယရသေ့သည် ရဟန်းတို့အား ပေးလှူ လေ၏။ ရဟန်းတို့သည် (မအပ်ဟု) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည်ဖြစ်၍ မခံယူကုန်။ ရဟန်းတို့ ခံယူကုန်လော့၊ သုံးဆောင်ကုန်လော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာအား များစွာသော အဖျော်တို့ဖြင့် ရောင့်ရဲသည့်တိုင်အောင် တားမြစ်သည့်တိုင်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် ကောင်းစွာ လုပ်ကျွေး၍ မြတ်စွာဘုရားသည် လက်ဆေးပြီးလျှင် သပိတ်တော်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော ကေဏိယရသေ့ကို မြတ်စွာ ဘုရားသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရား ကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ကေဏိယရသေ့သည် မြတ်စွာဘုရားက တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့်သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေတော်မူပြီးသော် မြတ်စွာ ဘုရားကို “အသျှင်ဂေါတမသည် နက်ဖြန် ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန်အလို့ငှါ ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ အကျွန်ုပ်၏ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ ကေဏိယ ရဟန်းသံဃာကား များလှ၏၊ တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါး ကျိပ် အရေအတွက်ရှိ၏၊ သင်သည်ကား ပုဏ္ဏားတို့ကို အလွန်ကြည်ညိုသူတည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ နှစ်ကြိမ်မြောက်လည်း ကေဏိယရသေ့သည် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဂေါတမ တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါး ကျိပ် အရေအတွက်ရှိသော ရဟန်းသံဃာသည် အကယ်၍ များသည် ဖြစ်ပါစေ၊ အကျွန်ုပ်သည်လည်း ပုဏ္ဏားတို့ကို အလွန်ကြည်ညိုသူ ဖြစ်ပါစေ၊ အသျှင်ဂေါတမသည် နက်ဖြန် ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန်အလို့ငှါ ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ အကျွန်ုပ်၏ ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ ကေဏိယ ရဟန်းသံဃာ ကား များလှ၏၊ တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်အရေအတွက် ရှိ၏၊ သင်သည်ကား ပုဏ္ဏားတို့ကို အလွန်ကြည် ညိုသူတည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ သုံးကြိမ်မြောက်လည်း ကေဏိယရသေ့သည် မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဂေါတမ တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ငါးကျိပ် အရေအတွက်ရှိသော ရဟန်းသံဃာသည် အကယ်၍ များသည် ဖြစ်ပါစေ၊ အကျွန်ုပ်သည်လည်း ပုဏ္ဏားတို့ကို အလွန်ကြည်ညိုသူ ဖြစ်ပါစေ၊ အသျှင်ဂေါတမသည် နက်ဖြန် ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန်အလို့ငှါ ရဟန်းသံဃာနှင့် အတူ အကျွန်ုပ်၏ ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုအခါ ကေဏိယရသေ့သည် မြတ်စွာဘုရား၏ လက်ခံတော် မူခြင်းကို သိ၍ နေရာမှထကာ ဖဲခွါသွားလေ၏။ ထိုအခါ၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ သရက်သီးအဖျော် သပြေသီးအဖျော် တောငှက်ပျောသီးအဖျော် အိမ်ငှက်ပျောသီး အဖျော် သစ်မည်စည်သီးအဖျော် သပြက်သီးအဖျော် ကြာစွယ်အဖျော် ဖက်သက်တရော်သီးအဖျော် ဤ ရှစ်ပါးသော အဖျော်တို့ကို ခွင့်ပြု၏။ ရဟန်းတို့ စပါးသီးအရည်ကို ထား၍ အလုံးစုံသော အသီးအရည်ကို ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ ဟင်းရွက်ကျက် အရည်ကို ထား၍ အလုံးစုံသော အရွက်ရည်ကို ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ သစ်မည်စည်ပွင့် အရည်ကို ထား၍ အလုံးစုံသော အပွင့်အရည်ကို ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ ကြံရည်ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု မိန့် တော်မူ၏။ ထိုအခါ ကေဏိယရသေ့သည် ထိုညဥ့်လွန်သောအခါ မိမိကျောင်း၌ မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ကို စီရင်စေပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဂေါတမ ဆွမ်းဘုဥ်းပေးရန် အချိန်တန်ပါပြီ၊ ဆွမ်းစီမံပြီးပါပြီ”ဟု အချိန်တန်ကြောင်းကို လျှောက်ကြားစေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ် သင်္ကန်းကိုယူကာ ကေဏိယရသေ့၏ သင်္ခမ်းကျောင်းသို့ ကြွတော်မူပြီးလျှင် ခင်းထားသော နေရာ၌ ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို မွန်မြတ်သော ခဲဖွယ်ဘောဇဥ်ဖြင့် ရောင့်ရဲသည့်တိုင်အောင် တားမြစ်သည့်တိုင်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် လုပ် ကျွေး၍ မြတ်စွာဘုရားသည် ဆွမ်းစားပြီး၍ သပိတ်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော ကေဏိယရသေ့ကို မြတ်စွာဘုရားသည် ဤဂါထာတို့ဖြင့် အနုမောဒနာ ပြုတော်မူ၏။ “ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတို့သည် မီးပူဇော်ခြင်းလျှင် ရှေ့သွားရှိကုန်၏၊ သာဝိတ္တီမည်သော ဆန်းသည် ဆန်းကျမ်း၏ အစအဦး မည်၏၊ မင်းသည် လူတို့၏ အကြီးအမှူး ဖြစ်၏၊ သမုဒ္ဒရာသည် မြစ်တို့၏ အကြီးအမှူး ဖြစ်၏။ လသည် နက္ခတ်တို့၏ အကြီးအမှူး ဖြစ်၏၊ နေသည် ထွန်းလင်းတောက်ပသော ဆီမီး ပတ္တမြားစသည်တို့၏ အကြီးအမှူး ဖြစ်၏၊ သံဃာတော်သည် စင်စစ် ကောင်းမှုကို အလိုရှိသော ပူဇော်သော သူတို့၏ (သုံးပါးသော ချမ်းသာ၏) အကြောင်းဖြစ်၏”ဟု (အနုမောဒနာပြုတော်မူ၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကေဏိယရသေ့ကို ဤဂါထာတို့ဖြင့် အနုမောဒနာ ပြုပြီးလျှင် နေရာမှထ၍ ဖဲကြွတော်မူ၏။

Wandering on, the Buddha eventually arrived at Āpaṇa. Keṇiya the dreadlocked ascetic heard, “The ascetic Gotama, the Sakyan, who’s gone forth from the Sakyan clan, has arrived at Āpaṇa.” And he heard about the Buddha’s qualities just as Meṇḍaka had. He thought, “What should I take to the ascetic Gotama?” And it occurred to him, “There are those ancient sages of the brahmins, the creators and teachers of the Vedas, that is, Aṭṭhaka, Vāmaka, Vāmadeva, Vessāmitta, Yamataggi, Aṅgīrasa, Bhāradvāja, Vāseṭṭha, Kassapa, and Bhagu. The brahmins at present still sing and proclaim the ancient verses that they sang, proclaimed, and collected. Now those ancient sages abstained from eating at night and at the wrong time, yet they consented to certain drinks. The ascetic Gotama also abstains from eating at night and at the wrong time. It would be appropriate for him to consent to the same drinks.” He then had a large quantity of drinks prepared. Lifting them with carrying poles, he went to the Buddha. He exchanged pleasantries with the Buddha and said, “Good Gotama, please accept these drinks.” “Please give them to the monks, Keṇiya.” He did, but being afraid of wrongdoing, the monks did not accept them. The Buddha said, “Accept, monks, and drink.” Keṇiya then personally served that large quantity of drinks to the Sangha of monks headed by the Buddha. When the Buddha was finished, Keṇiya sat down to one side. The Buddha instructed, inspired, and gladdened him with a teaching, and Keṇiya said, “Good Gotama, please accept tomorrow’s meal from me together with the Sangha of monks.” “The Sangha is large, Keṇiya. There are twelve hundred and fifty monks. And you have faith in the brahmins.” Keṇiya acknowledged what the Buddha had said, but repeated his invitation a second time. The Buddha replied as before, and Keṇiya repeated his invitation a third time. The Buddha then consented by remaining silent. Knowing that the Buddha had consented, Keṇiya got up from his seat and left. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “I allow eight kinds of drinks: mango drinks, rose-apple drinks, drinks from bananas with seeds, drinks from seedless bananas, licorice drinks, grape drinks, drinks made from lotus tubers, and falsa fruit drinks. I allow juice from all fruits, except grain. I allow juice from all leaves, except the leaves of potherbs. I allow juice from all flowers, except licorice flowers. I allow sugarcane juice.” The following morning Keṇiya had various kinds of fine foods prepared in his own hermitage and then had the Buddha informed that the meal was ready. The Buddha robed up, took his bowl and robe, and went to Keṇiya’s hermitage where he sat down on the prepared seat together with the Sangha of monks. Keṇiya then personally served various kinds of fine foods to the Sangha of monks headed by the Buddha. When the Buddha had finished his meal, Keṇiya sat down to one side, and the Buddha expressed his appreciation with these verses: “Sacrifice is the best fire worship, Sāvittī the best meter; A king is the best of humans, The ocean the chief of rivers. The moon is the best in the night sky, The sun the best of all that shines. But for those making offerings, desiring merit, The Sangha is indeed the best.” And the Buddha got up from his seat and left. 24. The account of Roja the Mallian

၁၈၃-ရောဇမည်သော မလ္လမင်းဝတ္ထု ၃၀၁။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အာပဏရွာ၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော်မူပြီးလျှင် ကုသိနာရုံပြည်သို့ များစွာသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူ၏။ ကုသိနာရုံပြည်နေ မလ္လမင်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ကုသိနာရုံပြည်သို့ ကြွလာတော်မူသတတ်”ဟု ကြားကုန်၏။ ထိုမလ္လမင်းတို့သည် “မြတ်စွာဘုရားအား ခရီးဦး ကြိုဆိုခြင်းကို မပြုသူအား ငါးရာသော ဒဏ်ဖြစ်စေ”ဟု ကတိကဝတ် ပြုကုန်၏။ ထိုအခါ ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် အသျှင်အာနန္ဒာ၏ အဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်တော်မူသည်ရှိသော် ကုသိနာရုံပြည်သို့ ရောက်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ကုသိနာရုံပြည်နေ မလ္လမင်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား ခရီးဦးကြိုဆိုကုန်၏၊ ရောဇ အမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် မြတ်စွာဘုရားအား ခရီးဦးကြိုဆိုပြီး၍ အသျှင်အာနန္ဒာသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ရိုသေစွာ ရှိခိုးလျက် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသောအခါ အသျှင်အာနန္ဒာက “ငါ့သျှင်ရောဇ သင်၏ မြတ်စွာဘုရားအား ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်းသည် ကောင်းမြတ်၏”ဟု ပြောဆို၏။ အသျှင်ဘုရား အာနန္ဒာ အကျွန်ုပ်သည် ဘုရား၌လည်းကောင်း၊ တရား၌လည်းကောင်၊ သံဃာ၌လည်းကောင်း များစွာ မမြတ်နိုးပါ၊ စင်စစ်သော်ကား အဆွေအမျိုးဖြစ်သော မလ္လမင်းတို့သည် “မြတ်စွာ ဘုရားအား ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်းကို မပြုသူအား ငါးရာသော ဒဏ်ဖြစ်စေ”ဟု ကတိကဝတ် ပြုထားပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား အာနန္ဒာ ထိုအကျွန်ုပ်သည် အဆွေအမျိုးတို့၏ ဒဏ်ကို ကြောက်သောကြောင့်သာလျှင် အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားအား ခရီးဦးကြို ဆိုခြင်းကို ပြုပါ၏ဟု (လျှောက်၏)။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် “အဘယ့်ကြောင့် ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် ဤသို့ ဆိုဘိသ နည်း”ဟု နှလုံးမသာ ဖြစ်၏၊ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားထံတော်သို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးလျက် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်ကာ မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား ဤရောဇ အမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် ကျော်စောထင်ရှားသော သူပါတည်း၊ ဤသို့သဘောရှိသော သူတို့၏ ဤသာသနာတော်၌ ကြည်ညိုခြင်းသည် များသော အကျိုးရှိပါ၏၊ အသျှင်ဘုရား တောင်းပန်ပါ၏၊ ရောဇ အမည်ရှိသော မလ္လမင်းကို သာသနာ၌ ကြည်ညိုစေရန် ပြုတော်မူပါ”ဟု လျှောက်၏။ အာနန္ဒာ ရောဇ အမည်ရှိသော မလ္လမင်းကို ဤသာသနာဝယ် ကြည်ညိုစေရာ၌ ခဲယဥ်းသည် မဟုတ်ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းကို မေတ္တာစိတ်ဖြင့် ဖြန့်ပြီးလျှင် နေရာမှ ထ၍ ကျောင်းတော်သို့ ဝင်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် မြတ်စွာဘုရား၏ မေတ္တာစိတ်ဖြင့် တွေ့ထိ၍ နို့စို့နွားငယ်သည် အမိနွားမကြီးကို ရှာသကဲ့သို့ ထို့အတူ ကျောင်းတစ်ခုမှ ကျောင်းတစ်ခုသို့ ပရိဝုဏ်တစ်ခုမှ ပရိဝုဏ်တစ်ခုသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “အသျှင်ဘုရားတို့ ယခုအခါ ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူထိုက်သော (အလုံးစုံသောတရားတို့ကို) ကိုယ်တိုင် မှန်စွာ သိတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရားသည် အဘယ်အရပ်၌ နေပါသနည်း၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ပူဇော်အထူးကို ခံတော်မူ ထိုက်သော (အလုံးစုံသောတရားတို့ကို) ကိုယ်တိုင် မှန်စွာ သိတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခြင်း ငှါ အလိုရှိပါကုန်၏”ဟု မေး၏။ ငါ့သျှင်ရောဇ တံခါးပိတ်ထားသော ဤကျောင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် မုခ်ဦးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်၍ ချောင်းဟန့်ပြီးလျှင် တံခါးကျည် (ရှိရာအလယ်) ၌ ခေါက်လော့၊ မြတ်စွာဘုရားသည့်သင့်အား တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိမ့်မည်ဟု (ပြောဆိုကုန်၏)။ ထိုအခါ ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် ထိုတံခါးပိတ်ထားသော ကျောင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဥ်းကပ်ပြီးနောက် မုခ်ဦးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်၍ ချောင်းဟန့်ပြီးလျှင် တံခါးကျည် (ရှိရာအလယ်) ၌ ခေါက်၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် တံခါးကို ဖွင့်တော်မူ၏။ ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် ကျောင်း တွင်းသို့ ဝင်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုုး၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ နေသောအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ်အတိုင်းသော တရားစကားကို ဟောတော်မူ၏။ ဤသည်တို့ကား အဘယ်နည်း၊ ဒါနနှင့်စပ်သော စကားကို။ပ။ မြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်၌ ရဲရင့်သည်၏အဖြစ်သို့ ရောက်သည်ဖြစ်၍ ဘုရားမှတစ်ပါး ကိုးစားထိုက်သူ မရှိသည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရားကို “အသျှင်ဘုရား တောင်းပန်ပါ၏၊ အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်း ဆွမ်း ကျောင်း သူနာ၏ အထောက်အပံ့ ဆေးပစ္စည်းအသုံးအဆောင်တို့ကိုသာလျှင် ခံတော်မူပါကုန်၊ တစ်ပါးသောသူတို့၏ သင်္ကန်း ဆွမ်း ကျောင်း သူနာ၏အထောက်အပံ့ ဆေးပစ္စည်း အသုံးအဆောင်တို့ကို ခံတော်မမူပါကုန်လင့်”ဟု လျှောက်၏။ ရောဇ အကြင်သူတို့သည် သေက္ခတို့၏ ဥစ္စာဖြစ်သော ဉာဏ်၊ သေက္ခတို့၏ ဥစ္စာဖြစ်သော မြင်ခြင်းဖြင့် သင်ကဲ့သို့ သစ္စာလေးပါးတရားကို မြင်အပ်၏၊ ထိုသူတို့အားလည်း “အသျှင်တို့သည် အကျွန်ုပ်တို့၏ သင်္ကန်း ဆွမ်း ကျောင်း သူနာ၏အထောက်အပံ့ ဆေးပစ္စည်း အသုံးအဆောင်တို့ကိုသာလျှင် ခံတော်မူကုန်ရာ၏၊ တစ်ပါးသော သူတို့၏ သင်္ကန်း ဆွမ်း ကျောင်း သူနာ၏ အထောက်အပံ့ ဆေးပစ္စည်း အသုံး အဆောင်တို့ကို ခံတော်မမူပါကုန်မူ ကောင်းလေစွ”ဟု အကြံဖြစ်တတ်၏၊ ရောဇ ထို့ကြောင့် သင်၏လည်းကောင်း၊ တစ်ပါးသောသူတို့၏လည်းကောင်း သင်္ကန်း ဆွမ်း ကျောင်း သူနာ၏ အထောက်အပံ့ ဆေး ပစ္စည်း အသုံးအဆောင်တို့ကို ခံယူကုန်လတ္တံ့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

When the Buddha had stayed at Āpaṇa for as long as he liked, he set out wandering toward Kusinārā with a large sangha of twelve-hundred and fifty monks. When the Mallians of Kusinārā heard that the Buddha was coming, they made an agreement that whoever did not go out to meet the Buddha would be fined five hundred coins. At that time Venerable Ānanda had a friend called Roja the Mallian. As the Buddha was approaching Kusinārā, the Mallians, including Roja, went out to meet him. Roja then went to Ānanda and bowed, and Ānanda said to him, “It’s noble of you to come out to meet the Buddha.” “I’m not doing this out of respect for the Buddha, the Teaching, or the Sangha. I’m doing it because I would get fined by the Mallians if I didn’t.” Ānanda was disappointed with his friend. He went to the Buddha, bowed, sat down, and said, “Sir, Roja the Mallian is a well-known person. It’s of great benefit when such well-known people gain confidence in this spiritual path. Sir, please inspire confidence in Roja.” “That’s not difficult for the Buddha, Ānanda.” The Buddha then suffused Roja with a mind of loving kindness, before getting up from his seat and entering his dwelling. When Roja was suffused with loving kindness, he acted just like a young calf looking for its mother: he went from dwelling to dwelling, from yard to yard, asking, “Venerables, where’s the Buddha staying, the Perfected and fully Awakened One? I wish to see him.” “In that dwelling, Roja, with the closed door. Go there quietly and slowly, enter the porch, clear your throat, and knock on the door. The Buddha will then open the door for you.” Roja did just that, and the Buddha opened the door for him. He entered the dwelling, bowed, and sat down. The Buddha then gave him a progressive talk— on generosity, morality, and heaven; on the downside, degradation, and defilement of worldly pleasures; and he revealed the benefits of renunciation. When the Buddha knew that his mind was ready, supple, without hindrances, joyful, and confident, he revealed the teaching unique to the Buddhas: suffering, its origin, its end, and the path. And just as a clean and stainless cloth absorbs dye properly, so too, while he was sitting right there, Roja experienced the stainless vision of the Truth: “Anything that has a beginning has an end.” He had seen the Truth, had reached, understood, and penetrated it. He had gone beyond doubt and uncertainty, had attained to confidence, and had become independent of others in the Teacher’s instruction. He then said to the Buddha, “Sir, please have the venerables accept robe-cloth, almsfood, dwellings, and medicinal supplies from me, and not from others.” “Roja, those who have seen the Truth with a trainee’s knowledge and vision, as you have, think like this. But listen, Roja, the monks will have to receive both from you and others.”

၃၀၂။ ထိုအခါ ကုသိနာရုံပြည်၌ မွန်မြတ်သော ဆွမ်းတို့၏ အလှည့်အစဥ်ကို တည်ထား၏။ ထိုအခါ ဆွမ်းကျွေးအလှည့်ကို မရသော ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းအား “ငါသည် ဆွမ်းစားဇရပ်ကို ကြည့်အံ့၊ ဆွမ်းစားဇရပ်၌ မမြင်သော ဝတ္ထုပစ္စည်းကို စီရင်ရမူ ကောင်းရာ၏”ဟု အကြံဖြစ်၏။ ထို့နောက် ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် ဆွမ်းစားဇရပ်ကို ကြည့်သည်ရှိသော် ဟင်းရွက်နှင့် မုန့်ခဲဖွယ် နှစ်ခုသော ဝတ္ထုတို့ကို မမြင်လေ၊ ထိုအခါ ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် အသျှင်အာနန္ဒာထံသို့ ချဥ်းကပ်ပြီးလျှင် အသျှင်အာနန္ဒာကို “အသျှင်ဘုရား အာနန္ဒာ ဆွမ်းကျွေးအလှည့်ကို မရသော အကျွန်ုပ်အား ‘ငါသည် ဆွမ်းစားဇရပ်ကို ကြည့်အံ့၊ ဆွမ်းစားဇရပ်၌ မမြင်သော ဝတ္ထုပစ္စည်းကို စီရင်ရမူ ကောင်းရာ၏’ဟု အကြံဖြစ်ပါသည်။ အသျှင်ဘုရား အာနန္ဒာ ထိုအကျွန်ုပ်သည် ဆွမ်းစားဇရပ်ကို ကြည့်သည်ရှိသော် ဟင်းရွက်နှင့် မုန့် ခဲဖွယ် နှစ်ခုသော ပစ္စည်းဝတ္ထုတို့ကို မမြင်ပါ၊ အသျှင်ဘုရား အာနန္ဒာ အကယ်၍ အကျွန်ုပ်သည် ဟင်းရွက်နှင့် မုန့်ခဲဖွယ်ကို စီရင်ငြားအံ့၊ မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်၏ ဟင်းရွက်နှင့် မုန့်ခဲဖွယ်ကို ခံယူပါအံ့လော”ဟု လျှောက်၏။ ရောဇ သို့ဖြစ်လျှင် မြတ်စွာဘုရားကို လျှောက်ထားဦးအံ့ဟု (ပြော၏)။ ထိုအခါ အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်၏။ အာနန္ဒာ သို့ဖြစ်လျှင် စီမံစေလော့ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။ (အသျှင်အာနန္ဒာကလည်း) “ရောဇ ထိုသို့စီမံလိုလျှင် စီမံပေတော့”ဟု (ပြောဆို၏)။ ထိုအခါ ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် ထိုညဥ့်လွန်သောအခါ ဟင်းရွက်နှင့် မုန့်ခဲဖွယ်ကို စီရင်စေပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်၏ ဟင်းရွက်နှင့် မုန့်ခဲဖွယ်ကို ခံယူတော် မူပါ”ဟု လျှောက်၍ ဆက်ကပ်လေ၏။ ရောဇ သိုု့ဖြစ်လျှင် ရဟန်းတို့အား လှူလေလော့ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရောဇသည် ရဟန်း တို့အား လှူလေ၏။ ရဟန်းတို့သည် (မအပ်ဟု) တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ရှိသည်ဖြစ်၍ မခံယူကုန်။ “ရဟန်းတို့ ခံယူကုန်လော့၊ သုံးဆောင်ကုန်လော့”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းသည် ဘုရားအမှူးရှိသော ရဟန်းသံဃာကို များစွာသော ဟင်းရွက်နှင့် မုန့်ခဲဖွယ်တို့ဖြင့် ရောင့်ရဲသည့်တိုင်အောင် တားမြစ်သည့်တိုင်အောင် ကိုယ်တိုင် ကောင်းစွာ လုပ်ကျွေး၍ မြတ်စွာဘုရားသည် လက်ဆေးပြီး သပိတ်တော်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေ၏။ တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော ရောဇအမည်ရှိသော မလ္လမင်းကို မြတ်စွာဘုရားသည် တရားစကားဖြင့် (အကျိုးစီးပွါးကို) သိမြင်စေလျက် (တရားကို) ဆောက်တည်စေကာ (တရားကျင့် သုံးရန်) ထက်သန်ရွှင်လန်းစေတော်မူပြီးလျှင် နေရာမှ ထကာ ဖဲကြွတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြာင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ အလုံးစုံသော ဟင်းရွက်ကိုလည်းကောင်း၊ အလုံးစုံသော မုန့်ခဲဖွယ်ကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြု၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။

At this time in Kusinārā there was a succession of fine meals. Not being able to get a turn, Roja thought, “Why don’t I inspect the dining hall and then prepare whatever is lacking?” When he did, he saw that two things were missing: potherbs and fresh food made of flour. He then went to Venerable Ānanda and told him what he had been thinking, adding, “Venerable Ānanda, if I were to prepare potherbs and fresh food made of flour, would the Buddha accept it?” “Well, Roja, let me ask the Buddha.” Venerable Ānanda told the Buddha, who said, “Allow it to be prepared, Ānanda.” Ānanda passed the message on to Roja. The following morning Roja prepared many potherbs and much fresh food made with flour and brought it to the Buddha, saying, “Sir, please accept the potherbs and the fresh food made with flour.” “Well then, Roja, give it to the monks.” He did, but being afraid of wrongdoing, they did not accept. The Buddha said, “Accept, monks, and eat.” Roja then personally served many potherbs and much fresh food made with flour to the Sangha of monks headed by the Buddha. When the Buddha had finished his meal, Roja sat down to one side. The Buddha instructed, inspired, and gladdened him with a teaching, after which he got up from his seat and left. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “I allow all potherbs and all fresh food made of flour.” 25. The account of the one who had gone forth when old

၁၈၄- တောထွက်ရဟန်းဝတ္ထု ၃၀၃။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကုသိနာရုံပြည်၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော်မူ ပြီးလျှင် အာတုမမြို့သို့ များစွာသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော ရဟန်းသံဃာနှင့်အတူ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဆတ္တာသည် ဖြစ်ဖူးသော တောထွက်ရဟန်းကြီးတစ်ပါးသည် အာတုမမြို့၌ နေ၏။ ထိုရဟန်းကြီး၏သား သူငယ်နှစ်ယောက်တို့သည်ကား သာယာသော စကားရှိကုန်၏၊ ဆန်းကြယ်သော ပညာရှိကုန်၏၊ မိမိဆရာ့အတတ်ဖြစ်သော ဆတ္တာသည်တို့အမှု၌ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာကုန်၏၊ ဖြူစင်သော အတတ်နှင့် ပြည့်စုံကုန်၏။ ထိုရဟန်းကြီးသည် “မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော ရဟန်း သံဃာနှင့် အတူ အာတုမမြို့သို့ ကြွလာတော်မူသတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းကြီးသည် ထိုသူငယ်တို့ကို “ချစ်သားတို့ မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာငါးကျိပ်သော ရဟန်း သံဃာနှင့်အတူ အာတုမမြို့သို့ ကြွလာတော်မူသတတ်၊ ချစ်သားတို့ သင်တို့သည် သွားကြကုန်လော့၊ သင်တုန်းအိတ်ကို ယူ၍ ခွက်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်း လှည့်လည်ကုန်လော့၊ ဆား ဆီ ဆန် ခဲဖွယ်တို့ကို ဆောင်ခဲ့ကုန်လော့၊ ကြွလာတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားအား ယာဂုအဖျော်ကို ပြုစုလှူဒါန်းကုန်အံ့”ဟု (ပြောဆို၏)။ “ဖခင် ကောင်းပါပြီ”ဟု ဆို၍ ထိုသူငယ်တို့သည် ထိုရဟန်းကြီးအား ဝန်ခံပြီးလျှင် သင်တုန်း အိတ်ကို ယူ၍ ခွက်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်း လှည့်လည်ကြကုန်၏၊ ဆား ဆီ ဆန် ခဲဖွယ်တို့ကို ဆောင်ယူလာကုန်၏။ လူတို့သည် အသံလည်း သာယာကုန်သော ဆန်း ကြယ်သော ပညာလည်း ရှိကုန်သော ထိုသူငယ်တို့ကို မြင်၍ မုတ်ဆိတ် ဆံပင် ပြင်ဆင်ခြင်းငှါ အလိုမရှိကြသော်လည်း ပြုပြင်စေကုန်၏၊ မုတ်ဆိတ် ဆံပင်ပြင်ဆင်ခြင်းကို ပြုစေပြီး၍လည်း များစွာသော အခကို ပေးကုန်၏။ ထိုအခါ ထိုသူငယ်တို့သည် များစွာသော ဆား ဆီ ဆန် ခဲဖွယ်တို့ကို ဆောင်ယူလာကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ လှည့်လည်တော်မူသည်ရှိသော် အာတုမမြို့သို့ ရောက်တော်မူ၏၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုအာတုမမြို့ ကောက်ရိုးအိမ်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းကြီးသည် ထိုညဥ့်လွန်သောအခါ များစွာသော ယာဂုကို စီရင်စေပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားအား “အသျှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် အကျွန်ုပ်၏ ယာဂုကို ခံယူတော်မူပါ”ဟု ဆက်ကပ်၏။ မြတ်စွာ ဘုရားတို့သည် သိလျက်လည်း မေးတော်မူကုန်၏။ပ။ တပည့်သားတို့အား သိက္ခာပုဒ်ကိုလည်း ပညတ်အံ့့ဟူသော အကြောင်းနှစ်မျိုးတို့ဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားတို့သည် ရဟန်းတို့ကို မေးတော်မူကုန်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းကြီးကို “ရဟန်း ဤယာဂုသည် အဘယ်မှ ရသနည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းကြီးသည် မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်၏။ ဘုန်းတော် ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏၊ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း (သင်၏ အမှုသည်) ရဟန်းတို့အား၊ မလျောက်ပတ်၊ မလျော်ကန်၊ မသင့်တင့်၊ ရဟန်းတို့၏ အပြုအမူမဟုတ်၊ မအပ်၊ ရဟန်းတို့ မပြုသင့်။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း အဘယ့်ကြောင့် သင်သည် ရဟန်းဖြစ်လျက် မအပ်သည်၌ ဆောက်တည်စေဘိသနည်း။ (မဂ်ဖိုလ်မှ) အချည်းနှီးဖြစ်သော ယောကျာ်း ဤ (သင်ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။ ကဲ့ရဲ့တော်မူပြီးနောက် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီး လျှင် ရဟန်းတို့ကို- “ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် မအပ်သည်၌ မဆောက်တည်စေအပ်၊ ဆောက်တည်စေသော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏။ ရဟန်းတို့ ဆတ္တာသည် ဖြစ်ဖူးသော ရဟန်းသည် သင်တုန်း အိတ်ကို မဆောင်အပ်၊ ဆောင်သော ရဟန်းအား ဒုက္ကဋ်အာပတ် သင့်၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အာတုမမြို့၌ မွေ့လျော်တော်မူသရွေ့ သီတင်းသုံးနေတော်မူပြီးလျှင် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူ၏၊ အစဥ်အတိုင်း ဒေသစာရီ ကြွချီသည်ရှိသော် သာဝတ္ထိပြည်သို့ ရောက်တော်မူ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုသာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန် ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ သာဝတ္ထိပြည်၌ အမျိုးမျိုးသော သစ်သီးခဲဖွယ်သည် ပေါများ၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “မြတ်စွာဘုရားသည် သစ်သီး ခဲဖွယ်ကို ခွင့်ပြုလေသလော၊ ခွင့်မပြုလေ သလော”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ အလုံး စုံသော သစ်သီး ခဲဖွယ်ကို ခွင့်ပြု၏”ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

When the Buddha had stayed at Kusinārā for as long as he liked, he set out wandering toward Ātumā with a large sangha of twelve-hundred and fifty monks. At that time at Ātumā there was a monk who was previously a barber and who had gone forth when old. He had two boys, sweet-voiced and articulate, who were skilled barbers. The monk who had gone forth when old heard that the Buddha was coming to Ātumā, and he said to those boys, “The Buddha is coming to Ātumā with a large sangha of twelve-hundred and fifty monks. Now go and get the barber equipment, and then go from house to house with a box and collect salt, oil, rice, and fresh food. When the Buddha has arrived, we’ll make a congee drink.” Saying, “Yes,” they did just that. When people saw those sweet-voiced and articulate boys, they used their services even if they did not really want to. And they gave much in return. Soon the boys had collected a large amount of salt, oil, rice, and fresh food. When the Buddha eventually arrived at Ātumā, he stayed in a dwelling made of husk. The following morning that monk who had gone forth when old had much congee prepared and brought it to the Buddha, saying, “Sir, please accept the congee.” When Buddhas know what is going on, sometimes they ask and sometimes not. They know the right time to ask and when not to ask. Buddhas ask when it is beneficial, otherwise they do not, for Buddhas are incapable of doing what is unbeneficial. Buddhas question the monks for two reasons: to give a teaching or to lay down a training rule. The Buddha then said to him, “Where does this congee come from?” He told him, and the Buddha rebuked him, “It’s not suitable, foolish man, it’s not proper, it’s not worthy of a monastic, it’s not allowable, it’s not to be done. How can you who have gone forth encourage others in what’s unallowable? This will affect people’s confidence …” After rebuking him, he gave a teaching and addressed the monks: “You shouldn’t encourage others to do what’s unallowable. If you do, you commit an offense of wrong conduct. And if you were previously a barber, you shouldn’t carry barber equipment around. If you do, you commit an offense of wrong conduct.” When the Buddha had stayed at Ātumā for as long as he liked, he set out wandering toward Sāvatthī. When he eventually arrived, he stayed in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time in Sāvatthī there was much fruit. The monks thought, “Which fruits has the Buddha allowed and which not?” They told the Buddha. “I allow all fruits.”

၃၀၄။ ထိုအခါ သံဃိကမျိုးစေ့တို့ကို ပုဂ္ဂလိကမြေ၌ စိုက်ပျိုးကုန်၏၊ ပုဂ္ဂလိကမျိုးစေ့တို့ကို သံဃိက မြေ၌ စိုက်ပျိုးကုန်၏၊ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ ရဟန်းတို့ သံဃိက မျိုးစေ့တို့ကို ပုဂ္ဂလိကမြေ၌ စိိုက်ပျိုးကုန်သော် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေး၍ (သီးစားပေး၍) သုံးဆောင်ရမည်။ ပုဂ္ဂလိကမျိုးစေ့တို့ကို သံဃိကမြေ၌ စိုက်ပျိုးကုန်သော် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေး၍ သုံးဆောင်ရမည်ဟု (မိန့် တော်မူ၏)။

On one occasion seeds belonging to the Sangha had been planted on land belonging to an individual and seeds belonging to an individual on land belonging to the Sangha. “If seeds belonging to the Sangha have been planted on land belonging to an individual, that person should be given a share, and the produce may then be eaten. If seeds belonging to an individual have been planted on land belonging to the Sangha, the Sangha should be given a share, and the produce may then be eaten.” 26. Discussion of the four great standards

၁၈၅- မဟာပဒေသလေးပါး ၃၀၅။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “မြတ်စွာဘုရားသည် အဘယ်သို့သော အဘယ်သို့သော အရာ၌ ခွင့်ပြုတော်မူလေသနည်း၊ အဘယ်သို့သော အဘယ်သို့သော အရာ၌ ခွင့်ပြုတော်မမူလေသနည်း”ဟု တွေး တောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ (၁) ရဟန်းတို့ “ဤအရာသည် မအပ်”ဟု အကြင်အရာကို ငါသည် မပယ်အပ်သေး၊ အကယ်၍ ထိုအရာသည် မအပ်သော အရာနှင့်လျော်၍ အပ်သော အရာနှင့် ဆန့်ကျင်ငြားအံ့၊ ထိုအရာသည် သင်တို့အား မအပ်။ (၂) ရဟန်းတို့ “ဤအရာသည် မအပ်”ဟု အကြင်အရာကို ငါသည် မပယ်အပ်သေး၊ အကယ်၍ ထိုအရာသည် အပ်သော အရာနှင့်လျော်၍ မအပ်သော အရာနှင့် ဆန့်ကျင်ငြားအံ့၊ ထိုအရာသည် သင်တို့အား အပ်၏။ (၃) ရဟန်းတို့ “ဤအရာသည် အပ်၏”ဟု အကြင်အရာကို ငါသည် ခွင့်မပြုအပ်သေး၊ အကယ် ၍ ထိုအရာသည် မအပ်သော အရာနှင့်လျော်၍ အပ်သော အရာနှင့် ဆန့်ကျင်ငြားအံ့၊ ထိုအရာသည့်သင်တို့အား မအပ်။ (၄) ရဟန်းတို့ “ဤအရာသည် အပ်၏”ဟု အကြင်အရာကို ငါသည် ခွင့်မပြုအပ်သေး၊ အကယ် ၍ ထိုအရာသည် အပ်သော အရာနှင့်လျော်၍ မအပ်သော အရာနှင့် ဆန့်ကျင်ငြားအံ့၊ ထိုအရာသည် သင်တို့အား အပ်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ထိုအခါ ရဟန်းတို့အား “ယာဝကာလိကနှင့် ယာမကာလိကသည် အပ်မည်လော မအပ်မည်လော၊ ယာဝကာလိကနှင့် သတ္တာဟကာလိကသည် အပ်မည်လော မအပ်မည်လော၊ ယာဝကာလိကနှင့် ယာဝဇီဝိကသည် အပ်မည်လော မအပ်မည်လော၊ ယာမကာလိကနှင့် သတ္တာဟကာလိကသည် အပ်မည်လော မအပ် မည်လော၊ ယာမကာလိကနှင့် ယာဝဇီဝိကသည် အပ်မည်လော မအပ်မည်လော၊ သတ္တာဟကာလိကနှင့် ယာဝဇီဝိကသည် အပ်မည်လော မအပ်မည်လော”ဟု အကြံဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရားအား ဤအကြောင်းကို လျှောက်ကြကုန်၏။ “ရဟန်းတို့ ယာဝကာလိကနှင့် ယာမကာလိကကို ထိုနေ့၌ အကပ်ခံအပ်သည် ဖြစ်အံ့၊ နံနက်အခါ၌ အပ်၏၊ နေလွဲသောအခါ၌ မအပ်။ ရဟန်းတို့ ယာဝကာလိကနှင့် သတ္တာဟကာလိကကို ထိုနေ့၌ အကပ်ခံ အပ်သည် ဖြစ်အံ့၊ နံနက်အခါ၌ အပ်၏၊ နေလွဲသောအခါ၌ မအပ်။ ရဟန်းတို့ ယာဝကာလိကနှင့် ယာဝ ဇီဝိကကို ထိုနေ့၌ အကပ်ခံအပ်သည် ဖြစ်အံ့၊ နံနက်အခါ၌ အပ်၏၊ နေလွဲသောအခါ၌ မအပ်။ ရဟန်းတို့ ယာမကာလိကနှင့် သတ္တာဟကာလိကကို ထိုနေ့၌ အကပ်ခံအပ်သည် ဖြစ်အံ့၊ ညချမ်းအခါ၌ အပ်၏၊ ညချမ်းအခါလွန်သော် မအပ်။ ရဟန်းတို့ ယာမကာလိကနှင့် ယာဝဇီဝိကကို ထိုနေ့၌ အကပ်ခံ အပ်သည် ဖြစ်အံ့၊ ညချမ်းအခါ၌ အပ်၏၊ ညချမ်းအခါလွန်သော် မအပ်။ ရဟန်းတို့ သတ္တာဟကာလိကနှင့် ယာဝဇီဝိကကို အကပ်ခံအပ်သည် ဖြစ်အံ့၊ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး အပ်၏၊ ခုနစ်ရက်လွန်သော် မအပ်”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဆဋ္ဌ ဘေသဇ္ဇက္ခန္ဓက ပြီး၏။ ဤဘေသဇ္ဇက္ခန္ဓက၌ ဝတ္ထုကား တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ခြောက်ဝတ္ထုတည်း။ ၁။ ညွှန်ကြားချက်ကြီး လေးမျိုး ၁၈၆- ထိုဘေသဇ္ဇက္ခန္ဓက၏ အကျဥ်းချုပ် တန်ဆောင်မုန်းလ၌ ဖြစ်သော အနာရောဂါ၊ နေလွဲသော်လည်း ဆေးကို ခွင့်ပြုတော် မူခြင်း၊ ဆီကြည်ဆေးမြစ် ဆေးမုံ့ ညက် ဖန်ရည်တို့ကို အလိုရှိခြင်း၊ အရွက် အသီး အစေး ဆား နွားခြေးခြောက်တို့ကို ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း။ ဆင့်သောဆေးမှုန့် သားစိမ်း မျက်စဥ်း၌ ထည့်စရာဆေး မျက်စဥ်းကျည် ကြီးကြီး ငယ်ငယ်သော မျက်စဥ်းကျည် မျက်စဥ်းကျည်အပိတ် မျက်စဥ်းတံ မျက်စဥ်းတံထားစရာ။ မျက်စဥ်းကျည်အိတ် ပခုံးလွယ်စရာ ကြိုး ‘အနွယ်’ အိတ်နှင့်ကြိုးကို ဖွဲ့ချည်စရာချည် ဦးခေါင်း သုတ်လိမ်းစရာဆီ နှာနှတ် ‘နှာဆေး’၊ နှာနှတ်တံ အခိုးသောက်ခြင်း အခိုးသောက်စရာ ပန်းတူ ‘ပြွန်’၊ အပိတ် ပန်းတူ ‘ပြွန်’ ထည့်စရာအိတ်။ ဆီကျက်တို့၌ သေထည့်ခြင်း အလွန်သေ (ရည်) ထည့်သော ဆီကျက် ခြေလက်သုတ် စရာဆီ ဆီကျည် မီးဇရုံးခြင်း ‘မီးဖြင့်ချွေးထုတ်ခြင်း’၊ အထူးထူးသော သေထည့်၍ ချွေး ထုတ်ခြင်း တွင်းကြီးတူး၍ ချွေးထုတ်ခြင်း သစ်ရွက်ကို ရေနွေး၌ ထည့်၍ ချွေးထုတ်ခြင်း။ ရေလှောင်အိုးကြီး၌ ရေနွေးထည့်၍ ချွေးထုတ်ခြင်း သွေးထုတ်ခြင်း သားချိုဖြင့် သွေး ယူခြင်း ခြေသုတ်လိမ်းရန်ဆီ ခြေပတ်ဆေး ဓားဖြင့်သွေးထုတ်ခြင်း ဖန်ဆေးခြင်း ဆီထွေး အမာဝအုပ်ဆေး။ အမာစည်းရန် ပုဆိုးကြမ်း မုန်ညင်း မုန့်ညက် အခိုး သင်တုန်း အသားနုတက်ဆီ ဆေးမှုန့်ဖြူးရန်ကိုလည်းကောင်း၊ ဆေးကြီးလေးပါးကိုလည်းကောင်း ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း၊ လက်ဖြင့်ခံယူ၍ ကျင်ကြီးသွားသော ရဟန်းသည် အကပ်ခံသည်မည်ခြင်း။ ထွန်သွား၌ကပ်သောမြေ နွားသေးစိမ်သော သဖန်းခါး နံ့သာ ဝမ်းကျဆေး ရက်သန်းရေ မစစ်သေးသော ပဲနောက်ရည် အနည်းငယ်စစ်သော ပဲနောက်ရည်။ အသားရည် တောင်ဝှမ်း အရံစောင့် ခုနစ်ရက် တင်လဲ ပဲနောက် လောဏသာရီ မည်သောဆေး ရဟန်းတို့ကိုယ်တိုင်ချက်ခြင်း ကျက်ပြီးကို တစ်ဖန်နွှေးခြင်း။ တစ်ဖန် ငတ်မွတ်သောအခါ၌ ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း သစ်သီး နှမ်းသစ်ခဲဖွယ် ဆွမ်းမစားမီ ရှေးအဖို့ ကိုယ်ပူနာ အစေ့ထုတ်၍ စားကောင်းသော သစ်သီး မြင်းသရိုက်နာ ‘ဘဂန္ဒိုလ်နာ’ စည်းသောအမှု သုပ္ပိယဥပသကာနှင့် ဥပါသိကာမ လူသား, ဆင်သား, မြင်းသား, ခွေးသား, မြွေသား, ခြင်္သေ့သား, သစ်သား, ဝံသား, အောင်းသား၊ ဆွမ်း ကျွေးသော အလှည့်အစဥ် ယာဂု နုသောကြည်ညိုခြင်းရှိသော အမတ်ကြီး၊ ပင့်ဖိတ်ရာမှ တစ်ပါးသော အရပ်၌ သုံးဆောင်ကြခြင်း၊ တင်လဲ၊ သုနိဓပုဏ္ဏား၊ (ဝဿကာရပုဏ္ဏား)၊ ဧည့်သည်တို့ တည်းခိုရန် ဇရပ်။ အမ္ဗပါလိပြည့်တန်ဆာမ၊ လိစ္ဆဝီမင်းများ၊ ဂင်္ဂါမြစ်နား၊ ကောဋိရွာ၊ သစ္စာတရား၊ ရည်၍ သတ်သော အသား သာယာဝပြော အစာပေါသော အခါ၌ တစ်ဖန်ပယ်တော် မူခြင်း။ မိုးကြီးတက်လာခြင်း၊ အသျှင်ယသောဇ၊ မေဏ္ဍကသူဌေး၊ နွားနို့အရသာ ငါးပါး၊ ရိက္ခာ၊ ကေဏိယရသေ့၊ သရက်၊ သပြေ၊ တောငှက်ပျော၊ အိမ်ငှက်ပျော၊ သစ်မည်စည် သီးရည် မုဒရက်သီးရည် ‘ရေနှင့်ဖျော်သော မုဒရက်သီးရည်’ ကြာစွယ်။ ဖက်သက်သီး၊ ဟင်းရွက်ကျက်၊ အမဲစားဖွယ်၊ အာတုမမြို့၌ ဆတ္တာသည် ဖြစ်ဖူးသော ရဟန်းကြီး၊ သာဝတ္ထိပြည်၌ သစ်သီးပေါများခြင်း၊ အစေ့ကို စိုက်ပျိုးခြင်း၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အရာဝတ္ထု၌ တွေးတောမှု ‘သံသယကုက္ကုစ္စ’ ဖြစ်ခြင်း၊ ကာလိကလေးပါးတို့ကို ဟောတော်မူခြင်း၊ ဤကား အကျဥ်းချုပ်တည်း။ ဤဘေသဇ္ဇက္ခန္ဓက၌ ဝတ္ထုကား တစ်ရာ့ခြောက် ဝတ္ထုတည်း။ ဤတွင်ဘေသဇ္ဇက္ခန္ဓက ပြီး၏။ ၁။ ရက်သန်းရေ = ဆန်ပုံးရေကြည်၊

At that time the monks were anxious about all sorts of matters, thinking, “What has the Buddha allowed and what hasn’t he allowed?” They told the Buddha. “If I haven’t specifically prohibited something, then it’s unallowable to you if it’s similar to what’s unallowable and opposed to what’s allowable. If I haven’t specifically prohibited something, then it’s allowable to you if it’s similar to what’s allowable and opposed to what’s unallowable. If I haven’t specifically allowed something, then it’s unallowable to you if it’s similar to what’s unallowable and opposed to what’s allowable. If I haven’t specifically allowed something, then it’s allowable to you if it’s similar to what’s allowable and opposed to what’s unallowable.” Then the monks thought, “Are post-midday tonics mixed with ordinary food allowable or unallowable? Are seven-day tonics mixed with ordinary food allowable or unallowable? Are lifetime tonics mixed with ordinary food allowable or unallowable? Are seven-day tonics mixed with post-midday tonics allowable or unallowable? Are lifetime tonics mixed with post-midday tonics allowable or unallowable? Are lifetime tonics mixed with seven-day tonics allowable or unallowable?” They told the Buddha. “When mixed with ordinary food, post-midday tonics are allowable before midday on the day they are received, but not after midday. When mixed with ordinary food, seven-day tonics are allowable before midday on the day they are received, but not after midday. When mixed with ordinary food, lifetime tonics are allowable before midday on the day they are received, but not after midday. When mixed with post-midday tonics, seven-day tonics are allowable after midday on the day they are received, but not beyond dawn. When mixed with post-midday tonics, lifetime tonics are allowable after midday on the day they are received, but not beyond dawn. When mixed with seven-day tonics, lifetime tonics are allowable for seven days, but not beyond.” The sixth chapter on medicines is finished. This is the summary: “In autumn, also after midday, Fat, about root, and with flours; With bitter, leaf, fruit, Gum, salt, and detergent. Powder, sieve, and meat, Ointment, scented; Ointment box, luxurious, uncovered, Ointment stick, ointment stick case. Bag, shoulder strap, string, Head oil, and nose; Nose dropper, and smoke, And tube, lid, bag. In a concoction of oil, and alcohol, Too much, external use; Vessel, sweat, and herbs, Heavy, and so hemp water. Bathtub, and blood, Horn, salve for the feet; Foot salve, knife, and bitter, Sesame paste, flour paste. Cloth, and mustard powder, Smoke, and with a razor; Sore oil, bandage, And foul, receiving. Feces, excreting, and mixture, Lye, chebulic myrobalan in urine; Scented, and purgative, Clear congee, mung-bean broth, oily mung-bean broth. Meat broth, hillside, Monastery, and with seven days; Sugar, mung beans, and purgative, Cooking oneself, reheating. He allowed again, when short of food, And fruit, sesame, fresh food; Before eating, fever, And removed, hemorrhoids. And enema, and Suppi, And human flesh; Elephant, horse, and dog, Snake, lion, leopard. Bear, and hyena flesh, And turn, and congee; Recent, apart from, sugar, Sunidha, guesthouse. Ganges, Koṭi, speaking the truths, And Ambapālī, Licchavī; Killed for, plenty of food, He prohibited again. Storm, Yasa, and Meṇḍaka, Product of a cow, and with provisions; Keṇi, mango, rose apple, bananas with seeds, Seedless bananas, licorice, grapes, lotus tubers. Falsa fruit, potherbs, flour, At Ātuma, barber; At Sāvatthī, fruit, seed, And about all sorts of matters, in the time period.” In this chapter there are one hundred and six topics. The chapter on medicines is finished.

၇-ကထိနက္ခန္ဓက ၁၈၇- ကထိန်ကိုခွင့်ပြုခြင်း ၃၀၆။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ သုံးကျိပ်အတိုင်းအရှည်ရှိသော ပါဝေယျကတိုင်းသား ရဟန်းတို့သည် အားလုံးပင် အရညကင်ဓုတင် ပိဏ္ဍပါတ်ဓုတင် ပံသုကူဓုတင် တိစီဝရိက်ဓုတင် ဆောက် တည်ကုန်၏၊ (ထိုရဟန်းတို့သည်) မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် သာဝတ္ထိပြည်သို့ လာကုန်သော် ဝါဆိုနေ့ နီးကပ်သည် ဖြစ်၍ သာဝတ္ထိပြည်၌ ဝါဆိုနေ့မီရန် မတတ်နိုင်ကုန်၊ ခရီးအကြားဖြစ်သော သာကေတမြို့၌ ဝါကပ်ရကုန်၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါတို့၏ အနီးဖြစ်သော ဤသာကေတမြို့မှ ခြောက်ယူဇနာအရပ်၌ မြတ်စွာ ဘုရားသည် သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏၊ ငါတို့သည် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခွင့်မရကုန်”ဟု မပျော်ပိုက်ဘဲ ဝါဆိုနေရကုန်၏။ ထို့နောက် ထိုရဟန်းတို့သည် သုံးလလွန်၍ ဝါကျွတ်သောအခါ ပဝါရဏာပြုပြီးလျှင် မိုးကြီးရွာ၍ ရေတင်း ကျမ်းရှိသော ရွှံ့ရေညွှန်ပျောင်း၌ ရွှံ့ရေဖြင့်ပြည့်သော သင်္ကန်းတို့ဖြင့် ပင်ပန်းသော သဘော ရှိကုန်လျက် သာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဥ်းကပ်ကြပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုး၍ တစ်ခုသော အရပ်၌ ထိုင်နေကုန်၏၊ အာဂန္တုရဟန်းတို့နှင့် အတူတကွ ဝမ်းမြောက်စွာ နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားတော်မူခြင်းသည် ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာ ဘုရားတို့၏ အလေ့အထပင်ဖြစ်၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ကျန်းမာကြကုန်၏လော၊ မျှတကြကုန်၏ လော၊ အညီအညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မငြင်းခုံဘဲ ချမ်းသာစွာ ဝါကပ်ခဲ့ကြရကုန်၏လော၊ ဆွမ်းအတွက်လည်း မပင်ပန်းဘဲ ရှိကြကုန်၏လော”ဟု မေးတော်မူရာ- ကျန်းမာကြပါသည် မြတ်စွာဘုရား၊ မျှတကြပါသည် မြတ်စွာဘုရား၊ တပည့်တော်တို့သည် အညီ အညွတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မငြင်းခုံဘဲ ချမ်းသာစွာ ဝါကပ်ခဲ့ကြရပါကုန်သည် မြတ်စွာဘုရား၊ ဆွမ်း အတွက်လည်း မပင်ပန်းဘဲ ရှိကြပါကုန်သည် မြတ်စွာဘုရား၊ ယခုအခါ သုံးကျိပ် အတိုင်းအရှည်ရှိသော ပါဝေယျကတိုင်းသား ရဟန်းများဖြစ်ကြသော အကျွန်ုပ်တို့သည် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ရန် သာဝတ္ထိ ပြည်သို့ လာကုန်သော် ဝါဆိုနေ့ နီးကပ်သည်ဖြစ်၍ သာဝတ္ထိပြည်သို့ ဝါဆိုနေ့မီအောင် မတတ်နိုင်ကြပါ၊ ခရီးအကြားဖြစ်သော သာကေတမြို့၌ ဝါကပ်ကြရပါကုန်၏။ အသျှင်ဘုရား ထိုအကျွန်ုပ်တို့သည် “ငါတို့၏ အနီးဖြစ်သော ဤသာကေတမြို့မှ ခြောက်ယူဇနာ အရပ်၌ မြတ်စွာဘုရားသည် သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏၊ ငါတို့သည် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ခွင့် မရပါကုန်”ဟု မပျော်ပိုက်ဘဲ ဝါဆိုနေရပါကုန်၏၊ အသျှင်ဘုရား ထိုအခါ အကျွန်ုပ်တို့သည် သုံးလလွန်၍ ဝါကျွတ်သောအခါ ပဝါရဏာပြုပြီးလျှင် မိုးကြီးရွာ၍ ရေတင်းကျမ်းရှိသော ရွှံ့ရေညွှန်ပျောင်း၌ ရေဖြင့်ပြည့်သော သင်္ကန်းတို့ဖြင့် ပင်ပန်းသော သဘောရှိကုန်လျက် ခရီးရှည်စွာ လာကြရပါကုန်၏ဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းအရာကြောင့် တရားစကားကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့ ဝါကျွတ်သော ရဟန်းတို့အား ကထိန်ခင်းခြင်းငှာ ခွင့်ပြု၏၊ ရဟန်းတို့ ကထိန် ခင်းပြီးသော ရဟန်းတို့အား ထင်ရှားရှိသော ရဟန်းကို မပန်ကြားဘဲ ဒါယကာအိမ်သို့ သွားနိုင်ခြင်း၊ တိစီဝရိက်အဓိဋ္ဌာန် တင်သော သင်္ကန်းကို မယူဘဲ သွားနိုင်ခြင်း၊ ဂဏဘောဇဥ်ကို စားနိုင်ခြင်း၊ အလိုရှိ တိုင်း အဓိဋ္ဌာန်, ဝိကပ္ပနာမပြုသော သင်္ကန်းကို ဆောင်နိုင်ခြင်း၊ ထိုကထိန်ခင်းသော ကျောင်း၌ သင်္ကန်း ဖြစ်ပေါ်လာတိုင်း ကထိန်ခင်းသော ရဟန်းတို့အား ဖြစ်ရခြင်းဟူသော ဤငါးပါးသော အာနိသင်တို့ကို ရကုန်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။ ရဟန်းတို့ ကထိန်ခင်းပြီးသော ရဟန်းတို့အား ဤ (အကျိုး) ငါးပါးတို့ကို ရကုန်လတ္တံ့၊ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ကထိန်ခင်းရမည်။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၍ စွမ်းရည်ရှိသော ရဟန်းသည် သံဃာကို သိစေရမည်။

Theravāda Collection on Monastic Law The Great Division The chapter on the robe-making ceremony 1. The allowance for a robe-making ceremony At one time the Buddha was staying at Sāvatthī in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery. At that time thirty monks from Pāvā—all wilderness dwellers, almsfood-only eaters, rag-robe wearers, and three-robe owners—were traveling to Sāvatthī to visit the Buddha. Because the entry to the rainy-season residence was approaching, they were unable to reach Sāvatthī, and they entered the rains residence at Sāketa while still on their way. They spent the rains residence discontented, thinking, “The Buddha is only 80 kilometers away, yet we don’t get to see him.” When they had completed the rainy-season residence and done the invitation ceremony at the end of the three months, it was raining, with water and mud everywhere. As they traveled to Sāvatthī, they were exhausted, their robes soaked. When they arrived at Sāvatthī, they went to Anāthapiṇḍika’s Monastery, bowed to the Buddha, and sat down. Since it is the custom for Buddhas to greet newly-arrived monks, the Buddha said to them, “I hope you’re keeping well, monks, I hope you’re getting by? I hope you had a comfortable rains, that you lived together in peace and harmony, and got almsfood without trouble?” “We’re keeping well, sir, we’re getting by. We had a comfortable rains, lived together in peace and harmony, and had no trouble getting almsfood.” They told the Buddha what had happened during the rains and while traveling to Sāvatthī. Soon afterwards the Buddha gave a teaching and addressed the monks: “I allow monks who have completed the rainy-season residence to participate in a robe-making ceremony. Once you have participated in the robe-making ceremony, five things are allowable for you: going without informing, going without taking, eating in a group, as much robe-cloth as you need, and whatever robe-cloth is given there is for you. And the robe-making ceremony should be performed like this. A competent and capable monk should inform the Sangha:

၃၀၇။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား ဤကထိန်သင်္ကန်းလျာ ပုဆိုးသည် ဖြစ်ပေါ်လာ၏၊ အကယ်၍ သံဃာအား လျောက်ပတ်သော အခါရှိသော ကံသည် ဖြစ်ငြားအံ့၊ သံဃာသည် ဤကထိန်သင်္ကန်းလျာ ပုဆိုးကို ဤမည်သော ရဟန်းအား ကထိန်ခင်းခြင်းငှာ ပေးရာ၏၊ ဤကား သိစေခြင်းတည်း။ “အသျှင်ဘုရားတို့ သံဃာသည် အကျွန်ုပ်၏ (စကားကို) နာတော်မူလော့၊ သံဃာအား ဤ ကထိန် သင်္ကန်းလျာ ပုဆိုးသည် ဖြစ်ပေါ်လာ၏၊ သံဃာသည် ဤကထိန်သင်္ကန်းလျာပုဆိုးကို ဤ မည်သော ရဟန်းအား ကထိန်ခင်းခြင်းငှါ ပေး၏၊ ဤကထိန်သင်္ကန်းလျာ ပုဆိုးကို ဤမည်သော ရဟန်းအား ကထိန်ခင်းခြင်းငှါ ပေးခြင်းကို အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထိုအသျှင်သည် ဆိတ်ဆိတ်နေရာ၏၊ အကြင်အသျှင်အား နှစ်သက်ခြင်း မရှိ၊ ထိုအသျှင်သည် ပြောဆိုရာ၏။ သံဃာသည် ဤကထိန်သင်္ကန်းလျာပုဆိုးကို ဤမည်သော ရဟန်းအား ကထိန်ခင်းခြင်းငှါ ပေးအပ်ပြီ၊ သံဃာအား နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ဆိတ်နေ၏၊ ဤသို့ ဆိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဤနှစ်သက်သည့် အဖြစ်ကို သိမှတ်ရပါသည်”ဟု (သိစေရမည်)။

‘Please, venerables, I ask the Sangha to listen. This cloth has been given to the Sangha for the robe-making ceremony. If the Sangha is ready, it should give this cloth to monk so-and-so to perform the robe-making ceremony. This is the motion. Please, venerables, I ask the Sangha to listen. This cloth has been given to the Sangha for the robe-making ceremony. The Sangha gives this cloth to monk so-and-so to perform the robe-making ceremony. Any monk who approves of giving this cloth to monk so-and-so to perform the robe-making ceremony should remain silent. Any monk who doesn’t approve should speak up. The Sangha has given this cloth to monk so-and-so to perform the robe-making ceremony. The Sangha approves and is therefore silent. I will remember it thus.’

၃၀၈။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ဆိုခဲ့ပြီးအတိုင်း ခင်းသည်ရှိသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ဤဆိုလထ္တံ့ အတိုင်း ခင်းသည်ရှိသော် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ရဟန်းတို့ အဘယ်သို့လျှင် ကထိန်ခင်းသည် မမည်သနည်းဟူမူ- အလျား အနံ အတိုင်းအရှည်ကို ယူကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ဖွပ်လျှော်ကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ သင်္ကန်း၌ ငါးခန်း ခုနစ်ခန်းစသည်ကို စီရင်ကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ဖြတ်ကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ သီကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ သီကြောင်းကို အစဥ်လိုက်လျှက် အလျားကို ချုပ်ကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ တလုပ် အုပ်ကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ နှစ်လွှာ စပ်ကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ အလျားအနားပတ် တင်ကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ အနံအနားပတ် တင်ကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ သလင်းထောင် ထည့်ကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ဆင်စွယ်ရောင်ကဲ့သို့ တစ်ကြိမ်သာ ဆိုးကာမျှဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ဤပုဆိုးဖြင့် ခင်းမည်ဟု နိမိတ်ပြုသဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ပရိယာယ်ဆို၍ရသော ပုဆိုးဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ငှါးသော ပုဆိုးဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ရောက်သောနေ့မှာပင် ခင်းတတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို မပေးမချုပ်၊ သိုမှီးထားသော ပုဆိုးဖြင့် ကထိန် ခင်းသည် မမည်။ ညဥ့်လွန်သဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ကပ္ပဗိန္ဒုမထိုးသော သင်္ကန်းဖြင့် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ဒုကုဋ်ကို ကြဥ်ထား၍ ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ကိုယ်ဝတ်ကို ကြဥ်ထား၍ ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ သင်းပိုင်ကို ကြဥ်ထား၍ ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ထိုရောက်သော နေ့မှာပင်လျှင် ဖြတ်အပ်သော အိမ်ကြီး အိမ်ငယ်နှင့် တကွသော ငါးခန်းသင်္ကန်း ကိုလည်းကောင်း၊ ငါးခန်းထက်အလွန် သင်္ကန်းကိုလည်းကောင်း ကြဥ်ထား၍ ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ပုဂ္ဂိုလ်၏ ခင်းခြင်းကို ကြဥ်ထား၍ ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ အကယ်၍ ကောင်းစွာ ကထိန်ခင်းသည်ဖြစ်အံ့၊ ထိုကောင်းစွာ ခင်းသော ကထိန်ကို အကယ်၍ သိမ်ပ၌ တည်သော ရဟန်းသည် အနုမောဒနာပြုငြားအံ့၊ ဤသို့ ပြုသည်ရှိသော် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ခင်းသည်ရှိသော် ကထိန်ခင်းသည် မမည်။

And, monks, how has the robe-making ceremony not been performed? The robe-making ceremony hasn’t been performed merely by marking the cloth, merely by washing the cloth, merely by planning the robe, merely by cutting the cloth, merely by tacking the cloth, merely by sewing a hem, merely by marking with a strip of cloth, merely by strengthening, merely by adding a border lengthwise, merely by adding a border crosswise, merely by patching, merely by partial dyeing; nor has it been performed if a monk has made an indication, if a monk has given a hint, if the robe-cloth has been borrowed, if it has been stored, if it is to be relinquished, if it hasn’t been marked, if it’s not an outer robe or an upper robe or a sarong; nor has it been performed if the robe hasn’t been made on that very day with five or more cut sections with panels, if the robe-making ceremony wasn’t performed by an individual, or if the robe-making ceremony has been performed correctly but the appreciation for the ceremony was expressed outside the monastery zone. In this way the robe-making ceremony hasn’t been performed.

၃၀၉။ ရဟန်းတို့ အဘယ်သို့လျှင် ကထိန်ခင်းသည် မည်သနည်း ဟူမူ- အသစ်ဖြစ်သော ပုဆိုးဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ပုဆိုးသစ်နှင့်တူသော တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်သာ လျှော်ဖူးသော ပုဆိုးဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ပုဆိုးကြမ်းဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ပံ့သကူပုဆိုးဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ အိမ်ဈေးကရသော ပုဆိုးဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ နိမိတ်မပြုပဲ ရသော ပုဆိုးဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ပရိယာယ်မဆိုဘဲ ရသော ပုဆိုးဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ မငှါးသော ပုဆိုးဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ မသိုမှီးသော ပုဆိုးဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ညဥ့်မလွန်သော ပုဆိုးဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ကပ္ပဗိန္ဒုထိုးသော သင်္ကန်းဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ဒုကုဋ်ဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ကိုယ်ဝတ်ဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ သင်းပိုင်ဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ထိုရောက်သောနေ့မှာပင်လျှင် ဖြတ်အပ်သော အိမ်ကြီး အိမ်ငယ်နှင့် တကွသော ငါးခန်းသင်္ကန်းဖြင့် ဖြစ်စေ၊ ငါးခန်းထက်လွန်သော ခုနစ်ခန်း ကိုးခန်းသင်္ကန်းစသည်ဖြင့်ဖြစ်စေ ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ပုဂ္ဂိုလ်၏ ခင်းခြင်းဖြင့် ခင်းသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ အကယ်၍ ကောင်းစွာ ကထိန်ခင်းသည် ဖြစ်အံ့၊ ထိုကောင်းစွာ ခင်းသော ကထိန်ကို အကယ်၍ သိမ်တွင်း၌ တည်သော ရဟန်းသည် အနုမောဒနာပြုငြားအံ့၊ ဤသို့ ပြုသည်ရှိသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့ ခင်းသည်ရှိသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။

And how has the robe-making ceremony been performed? The robe-making ceremony has been performed if the cloth is brand new, if it’s nearly new, if it’s old, if it’s a rag, if it’s from a shop; it has been performed if a monk hasn’t made an indication, if a monk hasn’t given a hint, if the robe-cloth hasn’t been borrowed, if it hasn’t been stored, if it’s not to be relinquished, if it has been marked, if it’s an outer robe or an upper robe or a sarong; it has been performed if the robe has been made on that very day with five or more cut sections with panels, if the robe-making ceremony was performed by an individual, if the robe-making ceremony has been performed correctly and if the appreciation for the ceremony was expressed inside the monastery zone. In this way the robe-making ceremony has been performed.

၃၁၀။ ရဟန်းတို့ အဘယ်သို့ ကထိန်နုတ်ခြင်း ဖြစ်သနည်းဟူမူ- ရဟန်းတို့ ကထိန်နုတ်ခြင်း၏ မာတိကာတို့သည် ဖဲသွားခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော ‘ပက္ကမနန္တိက’ ကထိန် နုတ်ခြင်း၊ သင်္ကန်းပြီးခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော ‘နိဋ္ဌာနန္တိက’ ကထိန်နုတ်ခြင်း၊ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော ‘သန္နိဋ္ဌာနန္တိက’ ကထိန်နုတ်ခြင်း၊ ပျောက်ခြင်း ပျက်စီးခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော ‘နာသနန္တိက’ ကထိန် နုတ်ခြင်း၊ ကထိန်နုတ်အပ်ပြီဟု ကြားခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော ‘သဝနန္တိက’ ကထိန် နုတ်ခြင်း၊ အာသာပြတ်ခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော ‘အာသာဝစ္ဆေဒိက’ ကထိန်နုတ်ခြင်း၊ သိမ်အပိုင်းအခြားကို လွန်ခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော ‘သီမာတိက္ကန္တိက’ ကထိန်နုတ်ခြင်း၊ ရဟန်းတို့နှင့်အတူ နုတ်ခြင်း ‘သဟုဗ္ဘာရ’ ကထိန်နုတ်ခြင်း ဤရှစ်ပါးတို့တည်းဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

And how does the robe season come to an end? There are these eight key phrases for when the robe season ends: when he departs from the monastery, when the robe is finished, when he makes a decision, when the robe-cloth is lost, when he hears about the end of the robe season, when an expectation of more robe-cloth is disappointed, when he is outside the monastery zone, ending together.” 2. The group of seven on “takes”

၁၈၈-သင်္ကန်းကိုယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) ခုနစ်မျိုး ၃၁၁။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်ပြီးသော သင်္ကန်းကို ယူပြီးလျှင် “ပြန်မ လာတော့အံ့”ဟု ဖဲသွားအံ့၊ ထိုရဟန်းအား ပက္ကမနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိကကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကိုမချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၃) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်ငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထို ရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကိုချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော် “ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်သတတ်”ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား သဝနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၅) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထို ရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော် “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံ၍ နေစဥ် သိမ်အပ၌ ကထိန်နုတ်ခြင်းကို လွန်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား သီမာ တိက္ကန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၆) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော် “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံကာ ကထိန်နုတ်မီ ရောက်လာ၏၊ ထိုရဟန်းအား ရဟန်းတို့နှင့်အတူ ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၇) သင်္ကန်းကို ယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) ခုနစ်မျိုး ပြီး၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony takes a finished robe and leaves the monastery, thinking, “I won’t return.” For that monk the robe season ends when he departs from the monastery. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. For that monk the robe season ends when he hears about the end of the robe season. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” but he remains outside the monastery zone until the end of the robe season. For that monk the robe season ends while he is outside the monastery zone. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” and they reach the end of the robe season together. For that monk the robe season ends together with the other monks. The group of seven on “takes” is finished. 3. The group of seven on “with”

၁၈၉-သင်္ကန်းကိုကောင်းစွာယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) ခုနစ်မျိုး ၃၁၂။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်ပြီးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “မပြန်တော့အံ့”ဟု ဖဲသွား၏။ ထိုရဟန်းအား ပက္ကမနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် သင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထို ရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေအံ့၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်း အား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၃) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်ငြားအံ့၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ် ပြီးသောအခါ “ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်သတတ်”ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား သဝနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၅) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်း ချုပ်ပြီးသော် “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံ၍ နေစဥ် သိမ်အပ၌ ကထိန်နုတ်ခြင်းကို လွန်၏၊ ထိုရဟန်းအား သီမာတိက္ကန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၆) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်အံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံကာ ကထိန်နုတ်မီ ရောက်လာ၏၊ ထိုရဟန်းအား ရဟန်းတို့နှင့်အတူ ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၇) ဒုတိယ သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) ခုနစ်မျိုး ပြီး၏။ ၁။ မာတိကာရှစ်ပါးအနက် (အာသာဝစ္ဆေဒိက) မပါခြင်းကြောင့် ခုနစ်မျိုး ဖြစ်၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with a finished robe, thinking, “I won’t return.” For that monk the robe season ends when he departs from the monastery. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with robe-cloth. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with robe-cloth. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with robe-cloth. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. For that monk the robe season ends when he hears about the end of the robe season. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” but he remains outside the monastery zone until the end of the robe season. For that monk the robe season ends while he is outside the monastery zone. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” and they reach the end of the robe season together. For that monk the robe season ends together with the other monks. The group of seven on “with” is finished. 4. The group of six on “takes”

၁၉၀-သင်္ကန်းကို ယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) ခြောက်မျိုး ၃၁၃။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့ အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန် နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက် ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၃) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ယူ၍ “ပြန်လာ အံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်သတတ်”ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား သဝနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော် “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံ၍ နေစဥ် သိမ်အပ၌ ကထိန်နုတ်ခြင်းကို လွန်၏၊ ထိုရဟန်း အား သီမာတိက္ကန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၅) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ယူ၍ “ပြန်လာ အံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံကာ ကထိန်နုတ်မီ ရောက်လာ၏၊ ထိုရဟန်းအား ရဟန်းတို့နှင့်အတူ ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၆) သင်္ကန်းကို ယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) ခြောက်မျိုး ပြီး၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony takes an unfinished robe and leaves the monastery. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes an unfinished robe and leaves the monastery. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes an unfinished robe and leaves the monastery. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes an unfinished robe and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. For that monk the robe season ends when he hears about the end of the robe season. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes an unfinished robe and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” but he remains outside the monastery zone until the end of the robe season. For that monk the robe season ends while he is outside the monastery zone. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes an unfinished robe and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” and they reach the end of the robe season together. For that monk the robe season ends together with the other monks. The group of six on “takes” is finished. 5. The group of six on “with”

၁၉၁-သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) ခြောက်မျိုး ၃၁၄။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာ ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန် တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန် တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၃) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်သတတ်”ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား သဝနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော် “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံ၍ နေစဥ် သိမ်အပ၌ ကထိန်နုတ်ခြင်းကို လွန်၏၊ ထိုရဟန်းအား သီမာတိက္ကန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၅) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍ မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံကာ ကထိန်နုတ်မီ ရောက်လာ၏၊ ထိုရဟန်းအား ရဟန်းတို့နှှင့်အတူ ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၆) သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) ခြောက်မျိုး ပြီး၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. For that monk the robe season ends when he hears about the end of the robe season. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” but he remains outside the monastery zone until the end of the robe season. For that monk the robe season ends while he is outside the monastery zone. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” and they reach the end of the robe season together. For that monk the robe season ends together with the other monks. The group of six on “with” is finished. 6. The group of fifteen on “takes”

၁၉၂-သင်္ကန်းကို ယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ၃၁၅။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိ က ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်းမည်၏။ (၃) ပဌမတိက် ပြီး၏။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “မပြန်တော့အံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကိုချုပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထို ရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “မပြန်တော့အံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပ သို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၅) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “မပြန်တော့အံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပ သို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၆) ဒုတိယတိက် ပြီး၏။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ “ပြန်မလာတော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကိုချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၇) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ “ပြန်မလာတော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၈) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ “ပြန်မလာတော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကိုချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၉) တတိယတိက် ပြီး၏။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကိုချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၀) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံ ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ထို ကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်ပြီးသတတ်”ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား သဝနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၃) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော် “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံ၍ နေစဥ် သိမ်အပ၌ ကထိန်နုတ်ခြင်းကို လွန်၏၊ ထိုရဟန်းအား သီမာတိက္ကန္တိက ကထိန် နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကိုယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော အခါ “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံကာ ကထိန်နုတ်မီ ရောက်လာ၏၊ ထိုရဟန်းအား ရဟန်းတို့နှင့်အတူ ကထိန် နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၅) ဆက္က ပြီး၏။ သင်္ကန်းကို ယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ပြီး၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. The group of three is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. The group of three is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. The group of three is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. For that monk the robe season ends when he hears about the end of the robe season. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” but he remains outside the monastery zone until the end of the robe season. For that monk the robe season ends while he is outside the monastery zone. A monk who has participated in the robe-making ceremony takes robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” and they reach the end of the robe season together. For that monk the robe season ends together with the other monks. The group of six is finished. The group of fifteen on “takes” is finished. 7. The group of fifteen on “with”, etc.

၁၉၃ - သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး စသည် ၃၁၆။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ ဖဲသွား၏၊ (အာဒါယ ဝါရနှင့် တူ၏။ ထို့အတူ ချဲ့အပ်၏)။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကိုယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ် အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကိုချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံ ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ပ။ (သမာဒါယဝါရနှင့် တူ၏။ ထို့အတူ ချဲ့အပ်၏)။

A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with robe-cloth. … (To be expanded in detail as in the section on “takes”, <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-kd7#6.1.1'>Kd 7:6.1.1</a>–6.4.23.) The group of fifteen on “takes an unfinished” A monk who has participated in the robe-making ceremony takes an unfinished robe and leaves the monastery. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. (To be expanded in detail as in the section on “with”, <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-kd7#7.1.1'>Kd 7:7.1.1</a>–7.1.2 = <a href='https://suttacentral.net/pli-tv-kd7#6.1.1'>Kd 7:6.1.1</a>–6.4.23.) 8. The group of fifteen on “with an unfinished”

၁၉၄-ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ၃၁၇။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာ ယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကိုချုပ်အံ့၊ မပြန် တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန် နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ ပြန်လာ အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၃) ပဌမတိက် ပြီး၏။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “မပြန် တော့အံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန် နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “မပြန် တော့အံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၅) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “မပြန် တော့အံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၆) ဒုတိယတိက် ပြီး၏။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ “မပြန်တော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၇) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ “မပြန် တော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၈) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်းစိတ်မဖြစ်၊ “မပြန်တော့ အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၉) တတိယတိက် ပြီး၏။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၀) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထို သင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်ပြီးသတတ်”ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား သဝနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၃) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော် “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံ၍ နေစဥ် သိမ်အပ၌ ကထိန်နုတ်ခြင်းကို လွန်၏၊ ထိုရဟန်းအား သီမာတိက္ကန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချုပ်၍မပြီးသေးသော သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထို ရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံကာ ကထိန်နုတ်မီရောက်လာ၏၊ ထိုရဟန်း အား ရဟန်းတို့နှင့် အတူ ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၅) ဆက္ကပြီး၏။ သင်္ကန်းကို ကောင်းစွာ ယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) တစ်ဆယ့်ငါးမျိုး ပြီး၏။ သင်္ကန်းကို ယူသွားခြင်းဖြင့် (ကထိန်နုတ်ခြင်း) အခန်း ပြီး၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. The group of three is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. The group of three is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. The group of three is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. For that monk the robe season ends when he hears about the end of the robe season. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” but he remains outside the monastery zone until the end of the robe season. For that monk the robe season ends while he is outside the monastery zone. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery with an unfinished robe, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” and they reach the end of the robe season together. For that monk the robe season ends together with the other monks. The group of six is finished. The group of fifteen on “with” is finished. The section for recitation on “takes” is finished. 9. The group of twelve on “not as expected”

၁၉၅- အာသာမရှိခြင်း-ပါး ၃၁၈။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤ သင်္ကန်းကို ချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထို ရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်းမည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထို ရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သောအရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်းမည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထို ရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင့်ဤသင်္ကန်း ကို ချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်းမည်၏။ (၃) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ သိမ် အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုရဟန်းအား “ဤသိမ်အပ၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်ခြင်းသည် ပြတ်စဲ၏၊ ထိုရဟန်းအား အာသာဝစ္ဆေဒိက ကထိန်နုတ်ခြင်းမည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “မပြန်တော့အံ့”ဟု သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်းမည်၏။ (၅) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “မပြန်တော့အံ့”ဟု သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်းမည်၏။ (၆) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “မပြန်တော့အံ့”ဟု သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်းမည်၏။ (၇) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “မပြန်တော့အံ့”ဟု သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်ခြင်းသည် ပြတ်စဲ၏၊ ထိုရဟန်းအား အာသာဝစ္ဆေဒိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၈) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ ထိုရဟန်းအား “မပြန် တော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၉) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ ထိုရဟန်းအား “မပြန် တော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၀) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ “မပြန်တော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်း အား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်မလာ တော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသိမ်အပ၌ပင်လျှင် ဤ သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်း ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်ခြင်းသည် ပြတ်စဲ၏၊ ထို ရဟန်းအား အာသာဝစ္ဆေဒိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၂) အာသာမရှိခြင်း ၁၂-ပါး ပြီး၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth. When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth. When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth. When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll deal with that expectation right here. I won’t return.” He then deals with that expectation, but it is disappointed. For that monk the robe season ends when the expectation is disappointed. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I won’t make a robe.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll deal with that expectation right here.” He then deals with that expectation, but it is disappointed. For that monk the robe season ends when the expectation is disappointed. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll deal with that expectation right here. I won’t return.” He then deals with that expectation, but it is disappointed. For that monk the robe season ends when the expectation is disappointed. The group of twelve on “not as expected” is finished. 10. The group of twelve on “as expected”

၁၉၆-အာသာရှိခြင်း-ပါး ၃၁၉။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ် တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္တိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်း အား ထိုသင်္ကန်းချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၃) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤသိမ်အပ၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်ခြင်းသည် ပြတ်စဲ၏၊ ထိုရဟန်းအား အာသာဝစ္ဆေဒိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ “ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်သတတ်”ဟု ကြား၏။ ထိုရဟန်းအား “အကြင်အခါ ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်၏၊ ဤကျောင်း၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏။ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤ အရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၅) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ “ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်သတတ်”ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား “အကြင်အခါ ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်၏၊ ဤကျောင်း၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု အထင်ရှိသော ကျောင်း သို့ ကပ်၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤ သင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၆) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ “ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်သတတ်”ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား “အကြင်အခါ ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်၏၊ ဤကျောင်း၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု အထင်ရှိသော ကျောင်း သို့ ကပ်၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤ အရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန် နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၇) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ “ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်သတတ်”ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား “အကြင်အခါ၌ ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်၏၊ ဤကျောင်း၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော ကျောင်းသို့ ကပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟူသော ထင်ခြင်းသည် ပြတ်စဲ၏၊ ထိုရဟန်းအား အာသာဝစ္ဆေဒိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၈) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်သတတ်”ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား သဝနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၉) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား “ဤကျောင်း၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟူသော ထင်ခြင်းသည် ပြတ်စဲ၏၊ ထိုရဟန်းအား အာသာဝစ္ဆေဒိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၀) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံနေစဥ် သိမ်အပ၌ ကထိန် နုတ်ခြင်းကို လွန်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား သီမာတိက္ကန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “ပြန်လာအံ့”ဟု သင်္ကန်းရမည် ထင်သော အရပ်သို့ ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချူပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံကာ ကထိန်နုတ်မီ ရောက်လာ၏၊ ထိုရဟန်းအား ရဟန်းတို့နှင့်အတူ ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၂) အာသာရှိခြင်း ၁၂-ပါး ပြီး၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation, getting what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation, getting what he had expected. He thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation, getting what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll deal with that expectation right here. I won’t return.” He then deals with that expectation, but it is disappointed. For that monk the robe season ends when the expectation is disappointed. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. He thinks, “Since they have made an end to the robe season in that monastery, I’ll deal with that expectation right here.” He then deals with that expectation, getting what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. He thinks, “Since they have made an end to the robe season in that monastery, I’ll deal with that expectation right here.” He then deals with that expectation, getting what he had expected. He thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. He thinks, “Since they have made an end to the robe season in that monastery, I’ll deal with that expectation right here.” He then deals with that expectation, getting what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. He thinks, “Since they have made an end to the robe season in that monastery, I’ll deal with that expectation right here. I won’t return.” He then deals with that expectation, but it is disappointed. For that monk the robe season ends when the expectation is disappointed. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation, getting what he had expected. He then has the robe made. When the robe has been made, he hears that they have made an end to the robe season in that monastery. For that monk the robe season ends when he hears about the end of the robe season. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll deal with that expectation right here. I won’t return.” He then deals with that expectation, but it is disappointed. For that monk the robe season ends when the expectation is disappointed. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation, getting what he had expected. He then has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” but he remains outside the monastery zone until the end of the robe season. For that monk the robe season ends while he is outside the monastery zone. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery while expecting more robe-cloth, thinking, “I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he deals with that expectation, getting what he had expected. He then has the robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” and they reach the end of the robe season together. For that monk the robe season ends together with the other monks. The group of twelve on “as expected” is finished. 11. The group of twelve on business

၁၉၇-ပြုဖွယ်-ပါး ၃၂၀။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရ အံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန် နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၃) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား “ဤကျောင်း၌ပင်လျှင် ဤ သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်း ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟူသော ထင်ခြင်းသည် ပြတ်စဲ၏၊ ထိုရဟန်းအား အာသာ ဝစ္ဆေဒိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “မပြန်တော့အံ့”ဟု တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၅) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “မပြန်တော့အံ့”ဟု တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထို သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ် မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၆) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် “မပြန်တော့အံ့”ဟု တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထို သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထငသော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၇) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် “မပြန်တော့အံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား “ဤ ကျောင်း၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထို သင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟူသော ထင်ခြင်းသည် ပြတ်စဲ၏၊ ထိုရဟန်းအား အာသာ ဝစ္ဆေဒိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၈) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ ထိုရဟန်းအား “မပြန်တော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၉) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ ထိုရဟန်းအား “မပြန်တော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၀) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ ထိုရဟန်းအား “မပြန်တော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ မရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ ရ၏၊ ရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်မှ မရ၊ ထိုရဟန်းအား “ဤအရပ်၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက် ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် တစ်စုံတစ်ခုသော ပြုဖွယ်ဖြင့် မဆောက်တည်သော စိတ်ဖြင့် ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းအား “ပြန်လာအံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ ထိုရဟန်းအား “မပြန်တော့အံ့” ဟူ၍လည်း စိတ်မဖြစ်၊ သိမ်အပသို့ ရောက်သော ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ထို့ရဟန်းအား “ဤကျောင်း၌ ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟု ထင်သော အရပ်သို့ ကပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းရအံ့ဟူသော ထင်ခြင်းသည် ပြတ်စဲ၏၊ ထိုရဟန်းအား အာသာဝစ္ဆေဒိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁၂) ပြုဖွယ် ၁၂-ပါး ပြီး၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business. When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business. When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business. When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business. When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He thinks, “I’ll deal with that expectation right here. I won’t return.” He then deals with that expectation, but it is disappointed. For that monk the robe season ends when the expectation is disappointed. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I won’t make a robe.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business, thinking, “I won’t return.” When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He thinks, “I’ll deal with that expectation right here.” He then deals with that expectation, but it is disappointed. For that monk the robe season ends when the expectation is disappointed. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He deals with that expectation. He gets robe-cloth, but not what he had expected. He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery on some business. He has not decided whether he will return or not. When he is outside the monastery zone, he comes to expect more robe-cloth. He thinks, “I’ll deal with that expectation right here. I won’t return.” He then deals with that expectation, but it is disappointed. For that monk the robe season ends when the expectation is disappointed. The group of twelve on business is finished. 12. The group of nine on “without taking”

၁၉၈-အလိုရှိခြင်း ၉-ပါး ၃၂၁။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားလိုသည်ဖြစ်၍ ရအပ်သော သင်္ကန်းအဖို့ကို အလိုရှိလျက် ဖဲသွား၏၊ အရပ်တစ်ပါးသို့ ရောက်လာသော ထိုရဟန်းကို ရဟန်း တို့သည် “ငါ့သျှင် သင်သည် အဘယ်အရပ်၌ ဝါကျွတ်သနည်း၊ အဘယ်ကျောင်း၌ သင်၏ သင်္ကန်းအဖို့ရှိ သနည်း”ဟု မေးကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ ဝါကျွတ်ပါ၏၊ ထိုကျောင်း၌ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းအဖို့သည် ရှိရစ်ပါ၏”ဟု ပြောဆို၏၊ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် သွားချေ၊ ထိုသင်္ကန်းကို ဆောင်ခဲ့လော့၊ ငါတို့သည် ဤကျောင်း၌သာလျှင် သင်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ကုန်အံ့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် တိုကျောင်းသို့ သွား၍ ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းအဖို့သည် အဘယ် မှာနည်း”ဟု မေး၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် ဤသည်ကား သင်၏ သင်္ကန်းအဖို့တည်း၊ အဘယ်အရပ်သို့ သွားမည်နည်း”ဟု မေးကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ရဟန်းတို့သည် ငါ၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ကုန်လတ္တံ့”ဟု ပြောဆို၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် မသင့် မသွားပါလင့်၊ ငါတို့သည် ဤကျောင်း၌ သင်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ကုန်အံ့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုရဟန်းအား “ဤကျောင်း၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန် တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန် နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားလိုသည်ဖြစ်၍ ရအပ်သော သင်္ကန်းအဖို့ကို အလိုရှိလျက် ဖဲသွား၏။ပ။ “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံ ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားလိုသည်ဖြစ်၍ ရအပ်သော သင်္ကန်းအဖို့ကို အလိုရှိလျက် ဖဲသွား၏။ပ။ “ဤကျောင်း၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၃)

A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery for a different region without taking his share of robe-cloth. When he has gone to that region, the monks there ask him, “Where did you complete the rains residence? Where’s your share of robe-cloth?” He replies, “I completed the rains residence in such-and-such a monastery. That’s where my share of robe-cloth is.” They say, “Go and get that robe-cloth, and we’ll make a robe for you.” He then goes to that monastery and asks the monks, “Where’s my share of the robe-cloth?” They reply, “This is your share. Where are you going?” He says, “I’m going to such-and-such a monastery. The monks there will make me a robe.” They say, “There’s no need to go. We’ll make a robe for you here.” He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery for a different region … “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery for a different region … “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost.

၃၂၂။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားလိုသည်ဖြစ်၍ ရအပ်သော သင်္ကန်းအဖို့ကို အလိုရှိလျက် ဖဲသွား၏၊ အရပ်တစ်ပါးသို့ ရောက်လာသော ထိုရဟန်းကို ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် သင်သည် အဘယ်အရပ်၌ ဝါကျွတ်သနည်း၊ အဘယ်ကျောင်း၌ သင်၏ သင်္ကန်း အဖို့ရှိ သနည်း”ဟု မေးကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ ဝါကျွတ်ပါ၏၊ ထိုကျောင်း၌ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းအဖို့ ရှိရစ်ပါ၏”ဟု ပြောဆို၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် သွားချေ၊ ထိုသင်္ကန်းကို ဆောင် ခဲ့လော့၊ ငါတို့သည် ဤကျောင်း၌ သင်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ကုန်အံ့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွား၍ ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းအဖို့သည် အဘယ် မှာနည်း”ဟု မေး၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် ဤသည်ကား သင်၏ သင်္ကန်းအဖို့တည်း”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ယူ၍ ထိုကျောင်းသို့ သွား၏၊ ထိုရဟန်းကို ခရီးအကြား၌ ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် အဘယ်အရပ်သို့ သွားမည်နည်း”ဟု မေးကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ရဟန်းတို့သည် အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ကုန် လတ္တံ့”ဟု ပြောဆို၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် မသင့် မသွားပါလင့်၊ ငါတို့သည် ဤကျောင်း၌ သင်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ကုန်အံ့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုရဟန်းအား “ဤကျောင်း၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့ အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေ၏၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားလိုသည်ဖြစ်၍ ရအပ်သော သင်္ကန်းအဖို့ကို အလိုရှိလျက် ဖဲသွား၏၊ အရပ်တစ်ပါးသို့ ရောက်လာသော ထိုရဟန်းကို ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် သင်သည် အဘယ်အရပ်၌ ဝါကျွတ်သနည်း၊ အဘယ်ကျောင်း၌ သင်၏ သင်္ကန်းအဖို့ ရှိသနည်း”ဟု မေးကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ ဝါကျွတ်ပါ၏၊ ထိုကျောင်း၌ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းအဖို့ ရှိရစ်ပါ၏”ဟု ပြောဆို၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် သွားချေ၊ ထိုသင်္ကန်း အဖို့ကို ဆောင်ခဲ့လော့၊ ငါတို့သည် ဤကျောင်း၌ သင်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ကုန်အံ့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွား၍ ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းအဖို့သည် အဘယ်မှာနည်း”ဟု မေး၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် ဤသည်ကား သင်၏ သင်္ကန်းအဖို့တည်း”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ယူ၍ ထိုကျောင်းသို့ သွား၏၊ ထိုရဟန်းကို ခရီး အကြား၌ ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် အဘယ်အရပ်သို့ သွားမည်နည်း”ဟု မေးကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ရဟန်းတို့သည် အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ကုန် လတ္တံ့”ဟု ပြောဆို၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် မသင့် မသွားပါလင့်၊ ငါတို့သည် ဤကျောင်း၌သာလျှင် သင်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ကုန်အံ့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၅) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားလိုသည်ဖြစ်၍ ရအပ်သော သင်္ကန်းအဖို့ကို အလိုရှိလျက် ဖဲသွား၏။ပ။ “ဤကျောင်း၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက် ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၆)

A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery for a different region without taking his share of robe-cloth. When he has gone to that region, the monks there ask him, “Where did you complete the rains residence? Where’s your share of robe-cloth?” He replies, “I completed the rains residence in such-and-such a monastery. That’s where my share of robe-cloth is.” They say, “Go and get that robe-cloth, and we’ll make a robe for you.” He then goes to that monastery and asks the monks, “Where’s my share of the robe-cloth?” They reply, “This is your share.” He takes that robe-cloth and sets out for the other monastery. While he is on his way, monks ask him, “Where are you going?” He says, “I’m going to such-and-such a monastery. The monks there will make me a robe.” They say, “There’s no need to go. We’ll make a robe for you here.” He thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery for a different region without taking his share of robe-cloth. When he has gone to that region, the monks there ask him, “Where did you complete the rains residence? Where’s your share of robe-cloth?” He replies, “I completed the rains residence in such-and-such a monastery. That’s where my share of robe-cloth is.” They say, “Go and get that robe-cloth, and we’ll make a robe for you.” He then goes to that monastery and asks the monks, “Where’s my share of the robe-cloth?” They reply, “This is your share.” He takes that robe-cloth and sets out for the other monastery. While he is on his way, monks ask him, “Where are you going?” He says, “I’m going to such-and-such a monastery. The monks there will make me a robe.” They say, “There’s no need to go. We’ll make a robe for you here.” He thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery for a different region … “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost.

၃၂၃။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားလိုသည်ဖြစ်၍ ရအပ်သော သင်္ကန်းအဖို့ကို အလိုရှိလျက် ဖဲသွား၏၊ အရပ်တစ်ပါးသို့ ရောက်လာသော ထိုရဟန်းကို ရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် သင်သည် အဘယ်အရပ်၌ ဝါကျွတ်သနည်း၊ အဘယ်ကျောင်း၌ သင်၏ သင်္ကန်းအဖို့ရှိသနည်း”ဟု မေးကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် “ဤမည်သော ကျောင်း၌ ဝါကျွတ်ပါ၏၊ ထိုကျောင်း၌ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းအဖို့ရှိရစ်ပါ၏”ဟု ပြောဆို၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် သွားချေ၊ ထိုသင်္ကန်းအဖို့ကို ဆောင်ခဲ့လော့၊ ငါတို့သည် ဤကျောင်း၌ သင်၏ သင်္ကန်းကို ချုပ်ကုန်အံ့”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် ထိုကျောင်းသို့ သွား၍ ရဟန်းတို့ကို “ငါ့သျှင်တို့ အကျွန်ုပ်၏ သင်္ကန်းအဖို့သည် အဘယ်မှာနည်း”ဟု မေး၏။ ထိုရဟန်းတို့သည် “ငါ့သျှင် ဤသည်ကား သင်၏ သင်္ကန်းအဖို့တည်း”ဟု ပြောဆိုကုန်၏။ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ယူ၍ ထိုကျောင်းသို့ သွား၏၊ ထိုကျောင်းသို့ ရောက်ပြီးသော ထိုရဟန်းအား “ဤကျောင်း၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေအံ့၊ ထိုရဟန်းအား နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၇) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားလိုသည်ဖြစ်၍ ရအပ်သော သင်္ကန်း အဖို့ကို အလိုရှိလျက် ဖဲသွား၏။ပ။ “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံ ဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၈) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် အရပ်တစ်ပါးသို့ သွားလိုသည်ဖြစ်၍ ရအပ်သော သင်္ကန်းအဖို့ကို အလိုရှိလျက် ဖဲသွား၏။ပ။ “ဤအရပ်၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက် ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၉) အလိုရှိခြင်း ၉-ပါး ပြီး၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery for a different region without taking his share of robe-cloth. When he has gone to that region, the monks there ask him, “Where did you complete the rains residence? Where’s your share of robe-cloth?” He replies, “I completed the rains residence in such-and-such a monastery. That’s where my share of robe-cloth is.” They say, “Go and get that robe-cloth, and we’ll make a robe for you.” He then goes to that monastery and asks the monks, “Where’s my share of the robe-cloth?” They reply, “This is your share.” He takes that robe-cloth and returns to the other monastery. When he has arrived, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery for a different region … “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony leaves the monastery for a different region … “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. The group of nine on “without taking” is finished. 13. The group of five on “meditation going well”

၁၉၉-ချမ်းသာစွာနေခြင်း ၅-ပါး ၃၂၄။ ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချမ်းသာစွာ နေလိုသည်ဖြစ်၍ (မချုပ်ရသေးသော) သင်္ကန်းကို ယူပြီးလျှင် “ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်း ဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထို ကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်း မဖြစ်လျှင် ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်ပြီးသော ထိုရဟန်းအား “ဤကျောင်း၌သာလျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်စေအံ့၊ နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၁) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချမ်းသာစွာ နေလိုသည်ဖြစ်၍ (မချုပ်ရသေးသော) သင်္ကန်းကို ယူပြီးလျှင် “ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ သိမ်အပသို့ ရောက်ပြီးသော ထိုရဟန်းအား “ဤသင်္ကန်းကို မချုပ်တော့အံ့၊ မပြန်တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းအား သန္နိဋ္ဌာနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၂) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချမ်းသာစွာ နေလိုသည်ဖြစ်၍ (မချုပ်ရသေးသော) သင်္ကန်းကို ယူပြီးလျှင် “ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်း မဖြစ်လျှင် ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏။ သိမ်အပသို့ ရောက်ပြီးသော ထိုရဟန်းအား “ဤကျောင်း၌ပင်လျှင် ဤသင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ မပြန် တော့အံ့”ဟု အကြံဖြစ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုသင်္ကန်းသည် ချုပ်စဥ် ပျောက် ပျက်၏၊ ထိုရဟန်းအား နာသနန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၃) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချမ်းသာစွာ နေလိုသည်ဖြစ်၍ (မချုပ်ရသေးသော) သင်္ကန်းကို ယူပြီးလျှင် “ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏။ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်း ချုပ်ပြီးသောအခါ “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံနေစဥ် သိမ်အပ၌ ကထိန်နုတ်ခြင်းကို လွန်စေ၏၊ ထိုရဟန်း အား သီမာတိက္ကန္တိက ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၄) ရဟန်းသည် ကထိန်ခင်းအပ်ပြီးသည်ရှိသော် ချမ်းသာစွာ နေလိုသည်ဖြစ်၍ (မချုပ်ရသေးသော) သင်္ကန်းကို ယူပြီးလျှင် “ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ အကယ်၍ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ဤမည်သော ကျောင်းသို့ သွားအံ့၊ ထိုကျောင်း၌ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းဖြစ်လျှင် နေအံ့၊ ငါ့အား ချမ်းသာခြင်းမဖြစ်လျှင် ပြန်လာအံ့”ဟု ဖဲသွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသင်္ကန်းကို ချုပ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ပြန်အံ့ ပြန်အံ့”ဟု ကြံစဥ် ကထိန်နုတ်မီ ရောက်လာ၏၊ ထိုရဟန်းအား ရဟန်း တို့နှင့်အတူ ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ (၅) ချမ်းသာစွာနေခြင်း ငါးပါး ပြီး၏။

A monk who has participated in the robe-making ceremony and whose meditation is going well takes his robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made. For that monk the robe season ends when the robe is finished. A monk who has participated in the robe-making ceremony and whose meditation is going well takes his robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I won’t make a robe, and I won’t return.” For that monk the robe season ends when he makes that decision. A monk who has participated in the robe-making ceremony and whose meditation is going well takes his robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he thinks, “I’ll make the robe right here. I won’t return.” He then has the robe made, but it is lost while being made. For that monk the robe season ends when the robe-cloth is lost. A monk who has participated in the robe-making ceremony and whose meditation is going well takes his robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has a robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” but he remains outside the monastery zone until the end of the robe season. For that monk the robe season ends while he is outside the monastery zone. A monk who has participated in the robe-making ceremony and whose meditation is going well takes his robe-cloth and leaves the monastery, thinking, “I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll go to such-and-such a monastery. If my meditation goes well there, I’ll stay. If not, I’ll return.” When he is outside the monastery zone, he has a robe made. When the robe has been made, he still thinks, “I’ll return,” and they reach the end of the robe season together. For that monk the robe season ends together with the other monks. The group of five on “meditation going well” is finished. 14. Discussion on obstacles and removal of obstacles

၂၀၀-ပလိဗောဓ ရှိမရှိကို ပြခြင်း ၃၂၅။ ရဟန်းတို့ ကထိန်၏ ပလိဗောဓ၁တို့သည် နှစ်ပါးတို့တည်း၊ အပလိဗောဓတို့သည် နှစ်ပါး တို့တည်း။ ရဟန်းတို့ ကထိန်၏ ပလိဗောဓနှစ်ပါးတို့သည် အဘယ်တို့နည်း။ ကျောင်းဟူသော ပလိဗောဓ၊ သင်္ကန်းဟူသော ပလိဗောဓ ဤနှစ်ပါးတို့တည်း။ ရဟန်းတို့ အဘယ်သို့လျှင် ကျောင်းဟူသော ပလိဗောဓ ဖြစ်သနည်း၊ ရဟန်းတို့ ရဟန်းသည် ထို ကျောင်း၌ နေမူလည်း နေအံ့၊ “ပြန်လာဦးမည်”ဟု ငဲ့ခြင်းရှိသည်ဖြစ်၍မူလည်း ဖဲသွားအံ့။ ရဟန်းတို့ ဤ သို့လျှင် ကျောင်းဟူသော အာဝါသပလိဗောဓ ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ အဘယ်သို့လျှင် သင်္ကန်းဟူသော ပလိဗောဓ ဖြစ်သနည်း၊ ရဟန်းတို့ ရဟန်းအား သင်္ကန်းမချုပ်ရသေးသည်မူလည်း ဖြစ်၏၊ ချုပ်၍ မပြီးသေးသည်မူလည်း ဖြစ်၏၊ သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည်မူလည်း မပြတ်စဲ။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် သင်္ကန်းဟူသော စီဝရပလိဗောဓ ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ ကထိန်၏ ပလိဗောဓတို့သည် ဤနှစ်ပါးတို့တည်း။ ရဟန်းတို့ ကထိန်၏ အပလိဗောဓနှစ်ပါးတို့သည် အဘယ်တို့နည်း။ ကျောင်းဟူသော အာဝါသ အပလိဗောဓ၊ သင်္ကန်းဟူသော စီဝရအပလိဗောဓ ဤနှစ်ပါးတို့တည်း။ ရဟန်းတို့ အဘယ်သို့လျှင် ကျောင်းဟူသော အပလိဗောဓ ဖြစ်သနည်း။ ရဟန်းတို့ ဤသာသနာ တော်၌ ရဟန်းသည် ထိုကျောင်းမှ စွန့်သဖြင့် ထွေးအံသဖြင့် လွှတ်သဖြင့် မငဲ့သဖြင့် “မပြန်တော့ပြီ”ဟု ဖဲသွားအံ့၊ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ကျောင်းဟူသော အာဝါသအပလိဗောဓ ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ အဘယ်သို့လျှင် သင်္ကန်းဟူသော အပလိဗောဓ ဖြစ်သနည်း၊ ရဟန်းတို့ ရဟန်းအား သင်္ကန်းသည် ချုပ်၍ ပြီးသည်မူလည်း ဖြစ်၏၊ ပျောက်သည်မူလည်း ပျက်သည်မူလည်း မီးလောင်သည်မူလည်း ဖြစ်၏၊ သင်္ကန်းရလိုခြင်းသည်မူလည်း ပြတ်စဲ၏။ ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် သင်္ကန်းဟူသော စီဝရ အပလိဗောဓ ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ ကထိန်၏ အပလိဗောဓတို့သည် ဤနှစ်ပါးတို့တည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။ သတ္တမ ကထိနက္ခန္ဓက ပြီး၏။ ၁။ နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးတတ်သော ၂၀၁-ကထိနက္ခန္ဓ၏ အကျဥ်းချုပ် ပါဝေယျကတိုင်းသားဖြစ်သော သုံးကျိပ်သော ရဟန်းတို့၊ သာကေတမြို့၌ မပျော် ပိုက်ဘဲ ဝါဆိုကြခြင်း၊ ဝါကျွတ်သောအခါ မိုးရေဖြင့် ပြည့်သော သင်္ကန်းတို့ဖြင့် ဘုရားဖူး မြော်ရန် လာကြခြင်း။ ဤသည်ကား ဝတ္ထုတည်း၊ ကထိန်ခင်းသော ရဟန်းအား ထင်ရှားရှိသော ရဟန်းကို မပန်ကြားဘဲ ဒါယကာအိမ်သို့ သွားနိုင်ခြင်း၊ တိစီဝရိက်အဓိဋ္ဌာန်တင်သော သင်္ကန်းကို မယူဘဲ သွားနိုင်ခြင်း၊ ဂဏဘောဇဥ်ကို စားနိုင်ခြင်း၊ အလိုရှိတိုင်း အဓိဋ္ဌာန် ဝိကပ္ပနာ မပြုဘဲ သင်္ကန်းကို ဆောင်နိုင်ခြင်း၊ ကထိန်ခင်းသော ကျောင်း၌ သင်္ကန်းဖြစ်ပေါ်တိုင်း ကထိန်ခင်းသော ရဟန်းတို့အား ဖြစ်နိုင်ခြင်း၊ ဤငါးပါးသော အာနိသင်တို့ ရအပ်ကုန်ခြင်း၊ ဉတ်ကမ္မဝါဖြင့် ပေးခြင်း၊ ဤသို့ခင်းသည်ရှိသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်ခြင်း၊ ဤ သို့ခင်းသည်ရှိသော် ကထိန်ခင်းသည် မမည်ခြင်း။ အလျား အနံကို တောင်ထွာကာမျှ ဖွပ်လျှော်ကာမျှ စီရင်ကာမျှ ဖြတ်ကာမျှ သီစပ် အပ်ကာမျှ လည်သီးဖောက်ကာမျှ တစ်လုပ်အုပ်ကာမျှ အလွှာတဲကာမျှ အလျား အနား ပတ်တင်ကာမျှ အနံ အနားပတ်တင်ကာမျှ သလင်းထောင်ကာမျှ တစ်ကြိမ်သာဆိုးကာမျှ နိမိတ်ပြု၍ရသောပုဆိုး ငှါးသောပုဆိုး သိုမှီးသောပုဆိုး ညဥ့်လွန်သောပုဆိုး ကပ္ပဗိန္ဒု မထိုးသောပုဆိုး ထိုသင်္ကန်းသုံးထည် တို့ကိုထား၍- ငါး ခန်း ငါးခန်းထက်လွန်သော သင်္ကန်းတို့ကို ထား၍ အိမ်ကြီးအိမ်ငယ်နှင့်အတူတကွ ဖြတ်သည်ကို ထား၍ ခင်းတတ်သောပုဂ္ဂိုလ်ကို ထား၍ ကထိန်ခင်းသည် မမည်၊ ကောင်းစွာ ခင်းသော်လည်း သိမ်အပ၌ တည်၍ အနုမောဒနာပြုအံ့၊ ကထိန်ခင်းသည် မမည်၊ ဤသို့ ဘုရား ဟောတော်မူ၏။ အသစ်ဖြစ်သောပုဆိုး အသစ်နှင့်တူသောပုဆိုး ဝတ်ပြီးသောပုဆိုး ပံ့သကူပုဆိုး အိမ် ဈေးမှရသောပုဆိုး နိမိတ်မပြုဘဲရသောပုဆိုး ပရိယာယ်မပြောဘဲရသောပုဆိုး မငှါးသော ပုဆိုး မသိုးသောပုဆိုး ညဥ့်မလွန်သောပုဆိုး ကပ္ပဗိန္ဒုထိုးသောပုဆိုး ထိုမှတစ်ပါး တိစီဝရိက်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ငါးခန်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ငါးခန်းထက်လွန်သော ခုနစ်ခန်း စသည်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အိမ်ကြီးအိမ်ငယ်နှင့်အတူ ဖြတ်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ခင်းတတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ခင်းခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ကောင်းစွာ ခင်းသည်ရှိသော် သိမ်အတွင်း၌ တည်၍ အနုမောဒနာပြုအံ့၊ ဤသို့ခင်းသည်ရှိသော် ကထိန်ခင်းသည် မည်၏။ ကထိန်နုတ်ခြင်း၏ မာတိကာတို့ကား ရှစ်ပါးတို့တည်း၊ ဖဲသွားခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော နုတ်ခြင်း၊ သင်္ကန်းပြီးခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော နုတ်ခြင်း၊ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ခြင်း လျှင် အဆုံးရှိသော နုတ်ခြင်း၊ ပျောက်ခြင်း ပျက်စီးခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော နုတ်ခြင်း၊ ကထိန်နုတ်အပ်ပြီဟု ကြားခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော နုတ်ခြင်း၊ အာသာပြတ်စဲခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော နုတ်ခြင်း၊ သိမ်အပိုင်းအခြားကို လွန်ခြင်းလျှင် အဆုံးရှိသော နုတ်ခြင်း၊ ရှစ်ခုမြောက်သော ရဟန်းတို့နှင့်အတူ နုတ်ခြင်း၊ ဤရှစ်ပါးတို့တည်း။ အကြင်ရဟန်းသည် ချုပ်ပြီးသော သင်္ကန်းကို ယူ၍ “မပြန်တော့အံ့”ဟု သွားအံ့၊ ထိုရဟန်း၏ အကြင်ကထိန်နုတ်ခြင်းသည် ရှိ၏၊ ထိုကထိန်နုတ်ခြင်းသည် သွားခြင်း အဆုံးရှိသော ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ အကြင်ရဟန်းသည် မချုပ်ရသေးသော သင်္ကန်းကို ယူ၍ သွား၏၊ သိမ်အပ၌ ဤ သင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ “မပြန်တော့အံ့”ဟု ကြံအံ့၊ ထိုရဟန်းအား သင်္ကန်းပြီးဆုံးသော အခါ သင်္ကန်းပြီးခြင်း အဆုံးရှိသော ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ အကြင်ရဟန်းသည် မချုပ်ရသေးသော သင်္ကန်းကို ယူ၍ သိမ်အပသို့ ရောက်သော အခါ့ (ဤသင်္ကန်းကို) “ချုပ်လည်း မချုပ်တော့ပြီ၊ ပြန်လည်း မပြန်တော့ပြီ”ဟု နှလုံး သွင်းအံ့၊ ထိုရဟန်းအား ထိုကထိန်နုတ်ခြင်းသည် ဆုံးဖြတ်ခြင်းအဆုံးရှိသော ကထိန် နုတ်ခြင်း မည်၏။ အကြင်ရဟန်းသည် မချုပ်ရသေးသော သင်္ကန်းကို ယူ၍ သွားအံ့၊ သိမ်အပ၌ သင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ “မပြန်တော့အံ့”ဟု ကြံ၏၊ သင်္ကန်းချုပ်စဥ် ပျောက်ပျက်အံ့၊ ထို ရဟန်းအား ထိုကထိန်နုတ်ခြင်းသည် ပျောက်ပျက်ခြင်းအဆုံးရှိသော ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ အကြင်ရဟန်းသည် သင်္ကန်းကို ယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု သွား၏၊ သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော ရဟန်းသည် ထိုကျောင်း၌ ကထိန်နုတ်သတတ်ဟု ကြား၏၊ ထိုရဟန်းအား ထို ကထိန်နုတ်ခြင်းသည် ကြားခြင်းအဆုံးရှိသော ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ အကြင်ရဟန်းသည် သင်္ကန်းကို ယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု သွား၏၊ သိမ်အပ၌ သင်္ကန်း ကို ချုပ်၏၊ သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသော ရဟန်းသည် သိမ်အပ၌ ကထိန်နုတ်သော သင်္ကန်း၏ အခါသမယကို လွန်စေအံ့၊ ထိုရဟန်းအား ထိုကထိန်နုတ်ခြင်းသည် သင်္ကန်း၏ သမယ အပိုင်းအခြားကို လွန်၍ ဖြစ်သော ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ အကြင်ရဟန်းသည် သင်္ကန်းကို ယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု သွား၏၊ ထိုရဟန်းသည် သိမ်အပ၌ သင်္ကန်းကို ချုပ်အံ့၊ သင်္ကန်းချုပ်ပြီးသောအခါ “ပြန်အံ့”ဟု ကြံကာ ကထိန် နုတ်မီ ရောက်လာ၏၊ ထိုရဟန်းအား ထိုကထိန်နုတ်ခြင်းသည် ရဟန်းတို့နှင့်အတူ ကထိန်နုတ်ခြင်း မည်၏။ အာဒါယဝါရ အလားသည်လည်းကောင်း၊ သမာဒါယဝါရ အလားသည်လည်းကောင်း ခုနစ်ဝါရစီ ခုနစ်ဝါရစီအပြားရှိ၏၊ ဆက္ကခုနစ်ခုတို့၌ကား ပက္ကမနန္တိကဝါရမရှိ၊ ဝိပ္ပကတ အလားရှိကုန်၏။ နိဋ္ဌာနန္တိကသည်လည်းကောင်း၊ သန္နိဋ္ဌာနန္တိကသည်လည်းကောင်း၊ နာသနန္တိကသည်လည်းကောင်း ဤသုံးဝါရတို့သည် ကာရေဿံဟူသော ပုဒ်အထူးဖြင့် ဖြစ်၏၊ (ထို့ နောက်) နိဋ္ဌာနန္တိကသည်လည်းကောင်း၊ သန္နိဋ္ဌာနန္တိကသည်လည်းကောင်း နာသနန္တိကသည်လည်းကောင်း ဤသုံးဝါရတို့သည် သင်္ကန်းကို ယူ၍ သိမ်အပ၌ ပြုအံ့ “မပြန် တော့အံ့”ဟု (သွား၏)။ (ထို့နောက်) သုံးပါးသော ဝါရတို့သည် ထိုရဟန်း၏ “ပြန်အံ့, မပြန်ပြီ”ဟု မဆောက် တည်သော စိတ်ဖြင့်ပင်လျှင် အောက်၌ ဆိုခဲ့ပြီးသော နည်းအစီအရင် ရှိကုန်၏။ ရဟန်းသည် သင်္ကန်းကို ယူ၍ “ပြန်လာအံ့”ဟု သွား၏၊ သိမ်အပ၌ ချုပ်အံ့၊ “မပြန်ပြီ”ဟု ချုပ်၏၊ သင်္ကန်းပြီးသောအခါ ကထိန်နုတ်ခြင်းသည် ဖြစ်၏၊ ဆုံးဖြတ်ခြင်း အဆုံးရှိသော နုတ်ခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သင်္ကန်းပျောက်ပျက်ခြင်းအဆုံးရှိသော နုတ်ခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ ကြားခြင်းအဆုံးရှိသော နုတ်ခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သင်္ကန်းသမယလွန်သော နုတ်ခြင်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ ဖြစ်ကုန်၏၊ ရဟန်းတို့နှင့် အတူ နုတ်ခြင်းသည်လည်း ဖြစ်၏၊ ဤသို့ (အာဒါယဝါရသည်) ပန္နရသက ဖြစ်၏။ သမာဒါယဝါရသည်လည်း တစ်ဆယ့်ငါးပါးသော ပန္နရသက ဖြစ်၏၊ တစ်ဖန် ဝိပ္ပကတပုဒ်နှင့်အတူ ရှိသော အာဒါယသတ္တရသက သမာဒါယသတ္တရသကနှစ်ပါးသည်လည်း ထို့အတူ အလုံးစုံသော ထိုလေးဝါရတို့သည် တစ်ဆယ့်ငါးပါးသော အစီအရင် ရှိကုန်၏။ သင်္ကန်းရခြင်းကို အလိုမရှိသဖြင့်လည်းကောင်း၊ သင်္ကန်းရခြင်းကို အလိုရှိသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပြုဖွယ်ဖြင့်လည်းကောင်း ထိုအနာသာစသည်တို့သည် သုံးပါးတို့တည်း၊ ထို သုံးပါးကို အကျဥ်းအားဖြင့် သိရာ၏၊ သုံးပါးတို့သည် တစ်ဆယ့်နှစ်ဝါရစီ တစ်ဆယ့် နှစ်ဝါရစီ ရှိကုန်၏။ ဤခန္ဓက၌ အပဝိလာယနဝါရတို့ကား ကိုးပါးတို့တည်း၊ ထိုခန္ဓက၌ ဖာသုဝိဟာရတို့ ကား ငါးပါးအပြားရှိကုန်၏၊ ပလိဗောဓ အပလိဗောဓတို့ကား နှစ်ပါးတို့တည်း၊ (ဤသို့) ဥဒါနကို အကျဥ်းအားဖြင့် ပြု၏။ ဤသည်လျှင် ကထိနက္ခန္ဓက အပြီးသတ် တည်း။ ဤကထိနက္ခန္ဓက၌ ဒေါဠသကသုံးပါးလျှင်ပေယျာလအကြောင်းရှိသော ဝတ္ထုတို့ကား တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ရှစ်ပါးတို့တည်း။ ကထိနက္ခန္ဓက ပြီး၏။

“Monks, there are two obstacles for the ending of the robe season: the monastery obstacle and the robe obstacle. What’s the monastery obstacle? A monk stays in that monastery or he leaves intending to return. What’s the robe obstacle? A monk hasn’t made a robe, or he hasn’t finished it, or he’s expecting more robe-cloth. There are two removals of obstacles for the ending of the robe season: the removal of the monastery obstacle and the removal of the robe obstacle. What’s the removal of the monastery obstacle? A monk leaves that monastery without intending to return. What’s the removal of the robe obstacle? A monk has made a robe; or the robe-cloth is lost, destroyed, or burned; or his expectation of more robe-cloth is disappointed.” The seventh chapter on the robe-making ceremony is finished. This is the summary: “Thirty monks from Pāva, Stayed discontented in Sāketa; Completed the rains, with soaked, Went to see the Victor. This is the basis for the robe-making ceremony, And five things are allowable; Without informing, going without taking, Just so eating in a group. And as much as you need, the given, Is for those who have participated <j>in the robe-making ceremony; Motion, just thus performed, Just thus not performed. Marking, and just washing, And planning, cutting; Tacking, hem, strip of cloth, Strengthening, border lengthwise. Border crosswise, patch, Dyeing, indication, hint; Borrowed, stored, to be relinquished, Not marked, apart from those three. Apart from five or more, With cut sections with panels; Not apart from an individual, correctly, He appreciates outside the monastery zone. The robe-making ceremony is not performed, Thus it was taught by the Buddha; Brand new, nearly new, old, Rag, and from a shop. Without indication, without hint, And not borrowed, not stored; Not to be relinquished, marked, And so with the three robes. Five or more, Cut sections made with panels; Performed by an individual, correctly, He appreciates inside the monastery zone. In this way is the robe-making ceremony performed, Eight key phrases for ending; Departing, finished, And decision, lost. Hearing, disappointed expectation, Monastery zone, ending together as the eighth; Takes a finished robe, He goes, thinking, “I won’t return.” So, for him the robe season ends, When he departs; He goes taking robe-cloth, Outside the monastery zone he thinks: “I’ll make it. I won’t return.” For him the robe season ends when it’s finished; Takes outside the monastery zone, thinking, “Just not, And I won’t return.” So, for him the robe season ends, When he decides; He goes taking robe-cloth, Outside the monastery zone he thinks: “I’ll make it. I won’t return.” While making it, it is lost; So, for him the robe season ends, When it is lost. Taking it, he goes, thinking, “I’ll return”, He has the robe made outside; When his robe is finished, he hears, There the robe season has ended. So, for him the robe season ends, When he hears about it; Taking it, he goes, thinking, “I’ll return”, He has the robe made outside. When the robe is finished, outside, He remains until the robe season ends; So, for him the robe season ends, When he is outside the monastery zone. Taking it, he goes, thinking, “I’ll return”, He has the robe made outside; When the robe is finished, thinking, “I’ll return”, The robe season ends together with. So, for him the robe season ends, Together with the monks; And takes, with, Seven with sevenfold outcome. There is no ending by departing, The outcome in the unfinished set of six; Takes, outside the monastery zone, “I’ll make”, he produces. Finished, and decision, Lost, these three; Taking it, he goes, thinking, “I won’t return”, “I’ll make outside the monastery zone”. Finished, also decision, Also lost, these three; Not decided, he does not think, Below is the threefold method. Taking it, he goes, thinking, “I’ll return”, When outside the monastery zone, thinking, “I’ll make”; “I’ll not return”, he has it made, The robe season ends when the robe is finished. Decision, and lost, Hearing, outside the monastery zone; Together with the monks, Thus is the outcome of the fifteen. With, unfinished, Thus again with; These four sections, Are all fifteenfold. And not as expected, as expected, And business those three; By this method one should here understand, Three, twelve, twelve. Here the nine on without taking, Fivefold on good meditation there; Obstacles, removal of obstacles, The summary is made from this method.” In this chapter there are one hundred and eighteen topics by means of groups of twelve with repetition. The chapter on the robe-making ceremony is finished.