ဗြဟ္မဝိဟာရတရားတော်

ပဉ္စမပိုင်း

ပဉမပိုင်း

၁ ခု ၂ ၇-ခုနှစ် တေ်သလင်းလက္ရယ်နေ့ ဟေ၁သည်

ဗြဟ္မဝိဟာရုခေါ် ဗြဟ္မစိုရ်တရားတော်ကို ၀ ါဆိုလပြည့်နေ့ကစပြ၌း ဟောလာတာ ၁ ဝ-သီတင်းရှိပြီ၊ မေတ္တာဘာဝနပ္ရားပုံအကြောင်းကိုတော့ တော်သလင်း လဆုတ် ဂ-ရုက်နေ့က အပြီးသတ်ခဲ့ပါပြီ။ ဒီကနေ့ ကရုဏာပူားပုံကို ဟောရုမယ်၊

ကရုဏာဆိုတာ ဘာလဲ။

ကရုဏာဆိုတာ ဗမာလို သနားခြင်းပါဘဲ။ ဝီ သနားခြင်းဆိုတဲ့ ဗမာဝေါဟာရုကတော့ အခြားအရာတွေနဲ့ ရောယှက်ခြင်းမရှိပါဘူး: သန့်ရှင်းပြတ်သားပါတယ်။ မေတ္တာဆိုတာကို ဗမာလို ချစ်ခြင်းလှိုဆိုရတယ်။ အဲဒီ ချစ်ခြင်းဆိုတာကတော့ ရာဂဖြင့် တပ်မက်ပြီး ချစ်တာနဲ့ ရောယှက်နေတယ်။ အမှန်ကတော့မေတ္တာဆိုတဲ့ ချစ်ခြင်းဆိုတာက ချမ်းသာစေလိုခြင်းဘဲ။ ဒီကခုဏာဆိုတဲ့ သနားခြင်း ဆိုတာကတော့ အခြား တပါးနှင့်ရောယှက်ခြင်းမရှိပါဘူး။ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပ။ါတယ်။ဆင်းရဲ

ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို အဲဒီ ဆင်းရဲမှ ကင်းလှတ်စေချင်တဲ့သဘောတမျိုးတည်းပ။ဘဲ။ဒ။ါကြောင့် ဒီက္ရုဏာ၏ တရားကိုယ်

ဆင်းရဲကို ပယ်လိုသော အခြင်းအရာဖြင့် ဖြစ်ခြင်းသဘော့ဖြစ်တဲ့ သဘောလက္ခဏာ ရှိတယ်”လှို ဝိသုဒ္ဓိမဂ်မှာ ပြဆိုထားတာပါဘဲ]

တစုံတယောက်ဖြစ်စေ။ အများဖြစ်စေ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်.နေတာကို မြင်တ္တေရုယင်. ကြားသိရယင် သူတော်ကောင်းဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အဲဒီဖြစ်ပေ။ါ နေတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပယ်ဖျောက်ပေးလိုတဲ့စိတ် ဖြစ်တယ်။ အဲဒါဟာ သနားတဲ့စိတ်ပဲ။ ဒါကြောင့်ပရုဒုက္ခေ သတိ-သူတပါးမှာ ဆင်းရှဲရှိလတ်သေ်။ ၀ါ-သူတပါးဆင်းရဲနေတာကို မြင်ရှ ကြားရလတ်သော်]| သာဓူနံ-သူတေဒ်ကောင်းတှို၏။ ဟဒယကမ္ပနံ-နှလုံးတုန်ခြင်းကို။ ကရောတီတိ-

ပြပြီးတော့ ပြထားပါတယ်။

တနည်းအားဖြင့် ပရုဒုက္ခံ-သူတပါးဇါ ဆင်းရဲကို] ကိဏာတိဟိ သတိ ဝိနာသေတီတိ- ပယ်ဖျောက်တတ်- ပယ်ဖျောက်လိုတတ်သောကြောင့်၊ ကရူဏာ-ကရုဏာမည်ပါတယ်တဲ့။ ကရုဏာက သူတဖါးဆင်းရဲဲကို ပယ်တတ်တယ်ဆိုတော့ တကယ်ပယ်တတ်ပ၊ါသလားလှို မေးစရာရှိတယ်။သနားတဲ့သူက ဒုက္ခရောက်နေတဲ့သူကို ကရုဏာဇါ အစွမ်းဖြင့် ကယ်တင်ပေးလှို ဆင်းရဲတကယ်

ပျောက်သူ၁းတာလဲ ရိုတယ်။ သနားသေဒ်လဲ မကယ်နိုင်လှိုပဲပျောက်တာလဲရှိတယ်။ အဲဒီလို တကယ် မပျောက်စေ့နိုင်ပေမဲ့သနားတဲ့သူမှာ ဆင်းရဲကို ပယ်လိုတဲ့စိတ်ကတေ့ ရှိနေတာဘဲ;ကိုယ်နဲ့ စပ်သည်ဖြစ်စေ။ မစပ်သည်ဖြစ်စေ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတဲ့သူကို တှေ့ရှယင် သနားတဲ့ သဘေ2ခာက အဲဒီဆင်းရဲကိုပျောက်စေချင်တာဘဲ။ မကျန်းမမာ ရောဂါဘနှိပ်စက်ခံနေရတဲ့

နညးကု နားမလညယငတော့ ဘာမျဧတတနုဝဘူးပေ ၂။ မတတနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီရောဂါ ပျောက်စေချင်တာဆင်းရဲကင်းစေချင်တာကတော့ ရှိနေတာဘဲ။ ဒါကြောင့် သူတပါးစ်ါ ဆင်းရဲကိုပယ်ဖျောက်တဲ့သဘော့ ပယ်ဖျောက်လိုတဲ့ သဘောကို သနားခြင်း ကရုဏာလှု ဆိုရတယ်

တနည်းအားဖြင့် ကံ သုခံ-မိမိဓါ ချမ်းသာကို။ ရုန္မတီတိတားမြစ်တတ်သောကြောင့်'ကရုဏာ-ကရုဏာ မည်ပါတယ် တဲ့;ကရုဏာ ဆိုတာ ကိုယ့်ချမ်းသာကို ဖြစ်ခူင့်မပေးပဲ တားမြစ်တတ်တယ် တဲ့။ သနားတတ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်မှှာ သူတပါးအား ဆင်းရဲမှလှတ်မြောက်ရအောင် ကူညီဆောင်ရှုက်ပေးနေရုတာနဲ့ ချမ်းသာဖြစ်ပိုအချိန်တှေ လျော့သူားတယ်။၊ ကိုယ့်အနီးမှာ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့သူကို တ္စေရှယင် သနားတဲ့သူက တတ်နိုင်သမျ ဝိုင်းဝန်းကူညီပြီး စောင့်ရှောက်နေရုတယ်၊ အဲဒီအာချိန်အတူင်း ချမ်းသာ

အဲဒီလို သူ့စိတ်ထဲမှာ ယုံကြည်သိမြင်ပါတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိတော -- သက စ၈@၂၀ာန်အဘိသာဒ်တေကိ နေတဲ၌ပငိၤလ်ထးဖြစ်သောကြောင့်ပါဘဲ၊ အဲဒီလို စျာန်ရုပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မြတ်စှာဘုရားဝ် တရားကို နာရှယင် အဲဒီတရားနာနေယင်းပင် ရဟန္တာအထိ ဖြစ်နိုင်တဲ့အခြေအနေ ရှိနေပါါတယ်။ဒါပေမဲ့ သုမေဓာရှင်ရှသေ့က ဒီလို ဆင်ခြင်မိတယ်၊ င”လိုသဒ္ဓါ ဝီရိယ သတိ သမာဓိ ပညာ ဆိုတဲ့ ခုန်အားဗလနှင့်ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ရှားတယ်၊ မပြည့်စိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကသာများတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝ”တှေ့မှာ သူတှိုအလိုလို ဆိုယင်အိုခြင်း နာခြင်း သေခြင်း ကင်းတဲ့တရားကို မသိမမြင်နိုင်ဘူး။မကျင့်ကြံနိုင်ဘူး] ငါဟာ အင်အားပြည့်စုံနေသူဖြစ်ပါလျက်င)တကိုယ်တည်းလှတ်မြောက်ရုံမျဖြင့် အကျိုးမများဘူး။ ငါဟာဘုရားဖြစ်ကြောင်း ပါရမီတေကို ဖြည့်ကျင့်ပြီးတော့ ဒီပင်္ကရာဘုရားလိုပင် ဘုရားဖြစ်ပြီး အင်အားနဲတဲ့သတ္တဝါတှေကို ကယ်တင်ရယင် ကောင်းမှာဘဲလှို ဆင်ခြင်မိ ကြံမိပါသတဲ့။ အဲဒါကို ဗုဒ္ဓဝင်ပါဠိမှာ ဒီလို ပြထားပါတယ်

ကိံ မေ ဧကေန တိဏ္ကေန။ ပုရှိသေန ထာမဒဿိနာၤ

သဗ္ဗညုတံ ပါပုဏိတ္နာ။ သန္တာရေဿံ သဒေဝကံတဲ့။အဟ၌-၏သည်။ .ကစ မ၁နေ2-အလိခိပါ မႈ အဇ္ဇ-ယနေ့ပင်။

နောက်ပြီးတော့ ဘုရား အလောင်းတော် ဆိုပေမဲ့ အပါယ်လားကြောင်းကိလေသာခတ္ရ့ကလဲရှိနေသေးတဲ့အ တှက် လောဘဒေါသ မောဟ အလျောက်ပြုမိတဲ့ ဒုစ္မရိုက် အကုသိုလ်ကံကလဲရှိသေးတာဘဲ။ ကဲဒီ ဒုစ္စခိုက်ကံကြောင္နဲ့ တိရစ္ဆာ န်ပြစ်ပြီး ဆင်းရဲခဲ့ရတဲ့ ဘဝတှေလဲ များစူာရှိခဲ့တာဘဲ တခုသော ဘဝတုန်းကမင်းဖြစ်ပြီးဘော့ မတရားစီရှင်ချက်ချပြီး နှိပ်စက် ခဲ့ဘူးတဲ့အတူက်ငရဲကျခဲ့ရတဲ့ဘဝရှိကြောင်းလဲ တေမိယဇာတ်မှာ ပြဆိုထားချက်ရိုတယ်'ယခုပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းဘုရားအလောင်းတော်မှာ လေးသင်္ခ္နေေနှင့် ကပ္ပ။ တသိန်း အတင်း တ္ကေကြုံ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အတိုင်းမသိ

ပါဘဲ] ဒါကြောင့် ကရုဏာက မိမိဇါ ချမ်းသာကို တားမြစ်တတ်တယ်ဆိုတာ အလှန်ထင်ရှားပါတယ်။

ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီးတဲ့နောက်လဲ သတ္တဝ`တ္ရေအား တရားမဟောပဲ နေပယ်ဆိုယင် ဆင်းရဲပရှိပဲ ချမ်းသာနေမှာဘဲ။ ဒါပေမဲ့ သက်တော်၀ါဝောဒ် ငှ၅-နှစ်။ ငှ၅-၀ါပတ်လုံး နေ့ရော

ညဉ့်ပါ တရားဟောကြားတော် ူရုတဲ့အတူက် ကိုယ်စ်ါ ဆင်းရဲပင်ပန်းမှုတွေ များဝှာရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါဟာ ဘာကြောင့်လဲဆိုယင် သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲထဲမှာ နစ်မှုန်း မျောပါးနေကြတဲ့သတ္တဝါ တှေကိုသနားတော်မှုသော မဟာကရုဏာတော်ကြောင့်

| သတ္တဝ တၠေက မအိုချင်ကြဘူး။ မနာချင်ကြဘူး။ မသေချင်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိုလိုက် နာလိုက် သေလိုက်နဲ့ အမြဲ မပြတ်-ဆင်းရဲနေကြရတယ်၊ အဲဒီ ဆင်းရဲမှ လူတ်မြောက်အောင် ငါဘုရားမှတပါး ကယ်မနိုင်မည့်သူမရှိဘူးလွိမြင်တော်မူပြီး သနားဘော်မူတဲ့ မဟာကခုဏာတောဒ်ဖြင့် ကိုယ်ဆင်းရဲ ပင်ပန်းတာကို. မငဲ့ပဲ အကြောင်းအားလျှော်စူာ တရားဘော်တှေ့ကိုဟောကြားတော်မူခဲ့တာဘဲ၊ အဲဒါလဲ ကရုဏာဓာ `တားမြစ်လှို ချမ်းသာတှေေဖြစ်ခှင့်မရဘဲ ဆင်းရဲတှေကို ခံစားသူားတော်မူ ရှတာပါဘဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီကရုဏာက အင်မတန် မြင့်မြတ်သိမ်မှေ့ ပါတယ်။သူတော်ကောင်းမှန်ယင် ` ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေတဲ့သူကို သနား' ခြင်းကရုဏာ ဖြစ်မြဲပါဘဲ။ သနားသင့်ပါလျက် မသနားယင်အဲဒီလဟာ သတော်မဟတ်သယတ်မာဘဲ။ ဒါကြောင် ဒီကရဏ၁။ တရားဟာ သူတေ်ကောင်းတိုင်း မှီဝဲပူားများသင့်တဲ့ သေဝိတဗ္ဗဘာဝိတဗ္ဗ တရားပါဘဲ။ ဘာဝနာ အနေဖြင့် မဟုတ်ဘောင်သနားစရာပုဂ္ဂိုလ်ကိုတ္ကေရယင် သနားတဲ့စိတ်ဖြစ်ရတယ်။ အဲဒီလိုသနားတိုင်း သနားတိုင်း ကုသိုလ်တရား ဖြစ်ပူားတာပါဘဲ။