ဓမ္မလမ်း
← ဗြဟ္မစိုရ်တရားလေးပါး

ဗြဟ္မဝိဟာရတရားတော်

မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီး

ရင်းမြစ် — မဟာစည်သာသနာ့ရိပ်သာ၏ e-book

ဤစာသားကို စာအုပ်၏ စကင်ဖတ်မူမှ OCR ဖြင့် စက်ဖြင့် ဖတ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စာလုံးပေါင်း အမှားများ ပါဝင်နိုင်ပါသည်။ မူရင်းစာအုပ်နှင့် တိုက်ဆိုင်ကြည့်ရှုပါ။

Machine-read (OCR) from a scan; expect misreadings — check against the printed book.

မာတိကာ — ပဉ္စမပိုင်း
  1. ၁။ ပဌမပိုင်း
  2. ၂။ ဒုတိယပိုင်း
  3. ၃။ တတိယပိုင်း
  4. ၄။ စတုတ္ထပိုင်း
  5. ၅။ ပဉ္စမပိုင်း
  6. ၆။ ဆဋ္ဌပိုင်း
  7. ၇။ သတ္တမပိုင်း
စာ ၃၀၉

တအား။ မမြဲကှပါတကား`”လှို မြင်တော်မူပြီး သနားကရုဏာသက်တော်မူတာဘဲ။မြတ်၇၃ာဘုရား ကရုဏာ သက်တော်မူသလိုပင်တရားနာပရိသတ်များလဲ ကရုဏာပူားကြရမယ်။ လိုက်ဆိုကြ(အားလုံး သတ္တဝါတေူ ဘို နာ သေသိူ ဆောင်ပိိုခံနေရပါ။တကား။ မမြဲကြပါတကား။!အဲဒီ ဆင်းရဲမှ လူဘ်မြောက်ကြပါစေ၊ လူတ်မြောက်ကြပါစေ။ လှတ်မြေဘက်ကြပါစေ၊

ဒီ ကရုဏာပူားပုံကတော့ အင်မတန် အဆင့်အတန်းမြင့်ပါတယ်။ မြတ်၇ူာဘုရားရှင်၏ မဟာကရုဏာတော်သက်ပုံဘဲ1အများပုဂ္ဂို လ်တှိုအနေနဲ့ ဆင်ခြင်ကြည့်ယင် လူတွေဟာ ဆွေမျိုးတွေသေဆုံးလှို ဆင်းရဲနေကြရတာလဲ ရှိတယ်။ စီးပူားဥစ္စာတှေပျက်စီးဆုံးရှုံးလှို ဆင်းရဲနေကြရှတာလဲ ရှိတယ်။ ရောဂါဝှံ့ကပ်နှိပ်စက်လှို ဆင်းရဲနေကြရတာလဲ ရှိတယ်။ ချစ်သူနဲ့ က္နဲကူာလှိုဆင်းရဲနေကြရတာလဲ ရှိတယ်။ အဲဒီလို ဆင်းရဲခနကြတဲ့သူတှေ့ကိုအာရုံပြုပြီးတော့လဲ ကရုဏာပၠားနိုင်ပါတယ်။ လိုက်ဆိုကြရမယ်။

ဆင်းရဲတမျိုးမျိုးဖြင့် ဆင်းရှဲနေကြတဲ့ သတ္တ ၀ါတှေ အားလုံးဆင်းရဲမှ လှတ်မြောက်ကြပါစေ။ ဆင်းရှဲမှ လှတ်မြောက်ကြပါစေ ဆင်းရှဲမှ လှုတ်မြောက်ကြပါစေ။

စာ ၃၁၀

တကယ်အားကိုးစရာမရှိကြတာလဲ သနားစရာပဲ

အတာဏော လောကော အနုဘိဿရောတိ 'ပဿန္တာနံ။ ဗုဒ္ဓါနံ။ ဘဂ၀န္ဘာနဲ သတ္ကေသု မဟာကရုဏာ သြက္ကမတိ

ရှောက်သူ မရှိပါတကား။ အနဘိသရော-အားကိုးရာ မရှိပါတကား၊ တ္ဂတိ-ဤသိှို။ ပဿန္တာနံ-မြင်တော်မူကုန်လျက်။ ၀ါမြင်တော်မူကုန်သော။ ဗုဒ္ဓါနံ ဘဲဂဝန္တာနံ-မြတ်စူ၁ဘုရားတ္ဂိုအား။သတ္တေသု - သတ္တဝ မြး မဟာကရုဏာ - သနားခှငးကးစှုာ.ယဟာကရုဏာတော်သည်။ သြက္ကမတိ-သက်ရောက်ဖြစ်ပူားတေ့်.မှုပေခ်ါ-တဲ့

သတ္တဝါ တှေမှာ - စောင့်ရှောက်သူ မရှိဘူး အားကိုးစရာမရှိဘူး တဲ့။ အဲဒီအဆိုကို ကောရှဗျမင်းက နားမလည်လို အရှင်ရှဋ္ဌပါလကို မေးဘူးပါတယ်။ “အရှင်ရဋ္ဌပါလ၊ ကျှနိုပ်တှိုမှာစောင့်ရှောက်တဲ့ စစ်တပ်တွေ ရှိနေပါတယ်။ အဲဒါတွေဟာအားကိုးစရာလဲ ဖြစ်ပါတယ်]စောင့်ရှောက်သူမရှိဘူး။ကိုးကူွယ်ရာမရှိဘူးဆိုတာ ဘာကို ရည်ရှုယ်ပြီး ဆိုပါသလဲ တဲ့။ အဲဒီတော့အရှင်ရဋ္ဌပါလ-က ပေးတယ်-“ကောရှဗျမင်း။ သင့်မှာ စုဲကပ်နေတဲ့ရောဂ။ မရှိဘူးလား၊ အဲဒီရောဂါက အပြင်းအထန် နိုပ်-စက်တဲအခ။ ဘယ်သိနေပါ သလဲ ” တဲ] ကာနိုပ်မာဝဲကပ်ဒွေတဲ့ရောဂါရှိပါတယ်။ အဲဒီရော ဂါက အပြင်းအထန် နှိပ်စက်တဲ့

စာ ၃၁၁

တကယ်အား:ကိုးစရာမရှိကြတာလဲ သနားစရာပဲ ၂၇ုဂု

မှာပဲလှို ထင်ပြီး အနီးအပါးမှာ မျက်ရုည်စက်လက်နဲ့ငိုနေကြရ

အဲဒီတော့ ်“ကောရှဗျမင်း။ သင့်မှာ အဲဒီလို ရောဂါအပြင်း

ရောဂါကို ခဲ့ဝေပေးလှို ရှပါရွဲ့လား။ ငါမှာ ဝေဒနာခံစားရှမှုသက်သာအောင် နဲနဲစီခဲ့ယူကြပါလှို ပြောယင် ခဲ့ဝေပြီး ယူနိုင်ကြပါမလား”လှို ထပ်ပြီး စိစစ် မေးမြန်းတယ်ၤ ်“ခဲ့ဝေပေးလှိုမဖြစ်ပါဘူး။ ခဲဝေပြီးလဲ မယူနိုင်ကြပါဘူး။ ကျနိုပ် တယောက်တည်း "ကြိတ်မှိတ်ပြီး ခံစားရတာပါဘဲ လှို ကောရုဗျမင်းကဖြေကြားတယ်။ အဲဒီတော့ အရှင်ရှဋ္ဌပါလ က တာ ဟုတ်ပြီအရှင်မင်းကြီး။ အဲဒီလိုအခု။မျိုးမှာ စောင့်ရှောက်သူမရှိတာအားကိုးစရာ မရှိတာကို ရှည်ရှုယ်ပြီးတော့ မြတ်စှ၁ဘုရားက

ဟောတော်မူတာ ပါ“လှို ဖြေရှင်းပြတော်မှုလိုက်ပါတယ်;ဘယ်လိုပင် မိဘဆွေမျိုး အစောင့်အရှောက်တှေ ရှိနေပေမယ်လိ မအိဓအောခာင် မခာရအေခာင် မသေဓအောင်တော

အခ?လံ အဲဒီ အိုခြင်းသဘောက်ု ခုံဝေပေးလှှိ မရဘူး။ အကယ်ရ်ျသာ ခံဝေပေးလိ ယလိ မယ် ဆိီယင် `အိတဲ အစိတ်အပိင်း

ပျိုပျိုနုနုလို ပြန်ဖြစ်သူားမယ်။ ဲဒီလိုဖြစ်နိုင်ယင် `သိပ်နေရာကျ

စာ ၃၁၂

ကျန်းမာရေးအတွက် သင့်လျော်တဲ့ဆေးဖြင့် ကာကၠယ်နိုင်

နိုင်ဘူး၊ ရောဂါ အပြင်းအထန် ဖြစ်လာတဲ့အခါကျတော့လဲပျောက်ကင်းအောင် မကုသနိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီ ရောဂါခံစားရုမှုသက်သာအေဒင် နဲနဲစီ ခှဲဝေပေးလှိုလဲ မဖြစ်ဘူး] ခဲဲဝေပေးလှိုခဲ့ဝေယူလှို ဖြစ်ယင် သိပ်နေရာကျမှာပေ)

မသေအောင်လဲ ဘယ်သူကမှ မဘတ်နိုင်ဘူး။ ဉဲဒီ အိုခြင်းနာခြင်း သေခြင်းတှေကို ကာကူယ်စောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့သူမရှိဘူးႈသေပြီးတော့ အပါယ်လေးပါး မကျရုအောင် စောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့သူမရှိဘူး။ အဲဒီလို စောင့်ရှောက်သူ ကိုးကူယ်ရာမရှိတာကိုမြင်တော်မှုပြီးတော့ မြတ်စှာဘုရားက- သတ္တဝ တှေကို သနားတော်မူတာပါဘဲ/ အဲဒီအပိုဒ်အရ “စောင့်ရှောက်သူမဲ့။ ကိုးရာမဲ့ဘားချဲလှချေပါတကား လှို ဆောင်ပုဒ်စီထားတယ်။ အဲဒါကို~ဆုဤရုမယ။

လောကကြီးတခုလုံးကို ကြည့်လိုက်ယင် မအိုရှအောင် မနာရအောင် မသေရှုအောင် အပါယ်ဆင်းရဲမှ။ လှုတ်မြေ၁က်ရှအောင် သံသရာဆင်းရှဲမှ လူတ်မြေဘက်ရှအောင် ဘယ်သူမှမကယ်တင် မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူး၊ ဖန်ဆင်း၀။ ဒအရ ဘုရားသခင်က ကယ်တင်နိုင်တယ်လှိဆိုပေမဲ့ အဲဒီ၀ါဒ ယုံကြည်ကိုးကၠယ်တဲ့ သူတှေ့လဲ သူများလိုပင် အိုချိန်တန်ယင် အိုကြရတာဘဲ]နာခ်ိန်တန်ယင် နာကြရုတာဘဲ။ သေချိန်တန်ယင် သေကြရတာ

စာ ၃၁၃

-ဘဲ1အဲဒါတွေ့က မကယ်တင်နိုင်ကြောင်း အထင်အရှားသက်သေ့ခံနေပါတယ်။ သေပြီးတဲ့ နေ၀က်ကာလကျမှ ကယ်တင်တယ်ဆိုတာကလဲ ယုံကြည်ဘူယ် ပရှိပါဘူး။ တကယ်ဟုတ်ယင် မသေခင် ကယ်တင်ပါ မှပေ); ဗုဒ္ဓမြိတ်စှု၁ဘုရားတိုက ကယ်တင်တယ်ဆိုတာကလဲ ဆင်းရဲမှ လှုတ်မြောက်ကြောင်း အကျင့်နည်းလမ်းကို ဟောပြပေးခြင်းမျဖြင့် ကယ်တင်တာပါဘဲ။၊ မိမိခါ တန်ခိုးဖြင့် အမိန့်ဖြင့် ဆင်းရဲမှ လူတ်စေလှို အမိန့်ပေးပြီး ကယ်နိုင်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ဥပမာအားဖြင့် လူမမာကို ဆေးဆရာများကဆေးပေးခြင်း ဆေးနည်း သုံးဆောင်နေထိုင်နည်းများကို ညှန်ကြားပေးခြင်းဖြင့် ကုသကြသလိုပဘဲ။ ဆေးဆရာက ညှန်ကြားတဲ့အတိုင်း လိုက်နာတဲ့သူမှာ ကျန်းပာသှားသလိုပင် ဗုဒ္ဓမြတ်ဘုရား ညှန်ကြားတဲ့အတိုင်း လိုက်နာပြီးကျင့်တဲ့သူဟာအပါယ်ဆင်းရဲ သံသရာဆင်းရဲမှ လှုတ်မြေဝက်တာဘဲ။ အဲဒီ

ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်ကလဲ ဟေဒရှံသ?စူမ်းနိုင်တယ်

တုမှေေဟိ ကိစ္စမာတပ္ပံႈ အက္ခာတာရော တထာဂတာ။

ပဋိပန္နာ ပဧပာက္ခန္တိ၊ စျဒယိနော မာဂရုဗန္ဓနာ။

တမေဟိ-ငါါဘဓားဓါ တပည်ဖြစ်သော သင်တိသည်။ အာ-တပ၌-သမပဓာန်လံ လဖြင် ပြသင်သော သီလ သမာဓိ ပညာ.အကျင့်ကို။ ကိစ္စံ-ပြုလုပ်အပ်ဝ်။ ပြုလုပ်ရမည်၊ တထာဂတာ-င.ဘုရားတ္ရဲသည်။ အက္မာတာရော-အကျင့်မှနဲ နညးမှနကု ဟောရု

စာ ၃၁၅

အားလုံးကိုဝ္နန့်သူားကြရတာလဲ သနားစရာပဲ

အဿကော လောကော သဗ္ဗံ ပဟာယ ဂမနီယန္တို

ပဿန္တာန ဗုဒ္ဓ ငြ ဘဂဝ၀န္တာန သတ္တေသု မဟာကရုဏာ

သြက္ကမတိၤ။

ဥ္စ္စာ မရှိပါ။ါတကား။ သဗ္ဗံ-အလုံးစုံကို။ ပဟာယ.စှန့်လှုတ်ရ်ျဂမနီယံ-သူားရမှာချည်းပါတကား။ က္ဂတိ-ဤ သှိုႈ ပဿန္တာနံ-မြင်

မြတ် စာ ဘုရားတှိုအား။ သဘ္တောသု-သတ္တဝ `တ္ရိဒ်ါ။ မဟာက္ဝ္ရုဏ၇သနားခြင်းကြီးဝူာ မဟာကရုဏာတော်သည်။။ သြက္ကမတိ-သက်

သတ္တဝါ တှေမှာ ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာရယ်လှို မရှိဘူး တဲ့။ လောက_ အလိုအားဖြင့်တော့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ဆိုတာ အနံနှင့် အများသာ ကၠာခြားတယ်။ ရှိတန်သလောက်တော့ ရှိနေကြတာပါဘဲ။ဘေးရုန်အန္တရာယ်မရှိလှို မပျက်စီး မဆုံးရှုံးသေးခင်တော့ ရှိနေကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ (သမ္ပတ္တိ ဝိပတ္တိပရိယေဒသာန?ာ) သပ္ပတ္တံပြည့်စုံခြင်းဟူသမျ သည် [ ဝိပတ္တိပရိယောသာနာ - ပျက်စီးခြင်းလျင ဘအဆုံးရှပ [ဘယ တူ] လောကမှာ ပြည့္စစုနေတာ ကြးပူား.

စာ ၃၁၆

ချမ်းသာနေတာတှေ ဟူသမျပာာ . နောက်ဆုံး တချိန်ကျတော့ပျက်စီးသူ၁းတာချည်းဘဲ။ ပျက်စီးခြင်းမှာ အဆုံးသတ်သူားတာချည်းဘဲ တဲ့။ ပျက်စီးခြင်းလျင် အဆုံးရှိတယ် ဆိုတာ တကယ်ဟုတ်တာဘဲ။] အနာကင်းရှင်း ကျန်းမာခြင်းဟာ နာခြင်းမှာအဆုံးသတ်သူားတာဘဲ။ ပျိုမျစ်နုနယ် အရှုယ်ကောင်းခြင်းဟာလဲ အိုမင်းခြင်းမှာ အဆုံးသတ်သူားတ-ဘဲ။ စောစောက ဘယ်လိုပင် ပြည့်စုံနေပေမယ်လှို နောက်ဆုံး သေတဲ့အခါ မှာ ဘာမှယူမသ္နားနိုင်ဘူး။ အခြေအရှံများခြင်းဟာလဲ အခြေအရုံမဲ့ခြင်းမ္မာ အဆုံးသတ်သူားတာဘဲ။ အသက်ရှင်နေခြင်းဟာလဲ သေခြင်းမှာ အဆုံးသတ်သွားတာဘဲ။ လောကဘက်က ကောင်းတာဟူသမျဗာာ နောကဆုးကျတော့ အကုနလု:း ကငးမ္သူားတော့

ထင်ရှားသိနိုင်ပါတယ်။

သိရီဓမ္မဂသောကမင်းကြီး ဝတ္ထု

မြတ်စှာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံပြီးနောင်္က နှစ်ပေါင်း ၂၁၈ဂ-နှစ်လောက်မှာ အိန္ဒိယနိုင်ငံ အသောကမင်းကြီးဆိုတာ ပေါ်ထှန်းခဲ့ပါတယ်။ ဇမ္ဗုဒီပါတကျန်းလုံးကို အစိုးရတယ်လှို ဆိုပါတယ်။ ဟိုတုန်းက ဇမ္ဗုဒီပကျှန်း ဆိုတာ အဲဒီ အသောကမင်းကြီးရေးထားခဲ့တဲ့ ကျောက်စာများအရုအားဖြင့် ယံခု အိန္ဒိယ လှိုခေါ် နေတဲ့ နယ်ပယ်တဝိုက်ပါဘဲ] ဘာ့ကြောင့် ဒီလိုသိရသလဲဆိုတော့ သူ့ကျောက်စာထဲမှာ ယခု အိန္ဒိယနယ်ပယ်၏ အစွန်