အရိမေတ္တယျဗုဒ္ဓဝင်စာစုများ

သဗ္ဗညှတဉာဏ်ကိုရရွှဲ က္ကသီဗတနဥယ္ပာဉ်သို့

မာရ်ငါးပါးကိုအောင်မြင်ပြီးသော် “အနေကဇာတိသံသာရံ”စသော ဥဒါန်းကို ကျူးလတံ့။ ဗောဓိတံ့ကော်ပင်စ်ါအနီးခွ် လေးဆယ့်ကိုးရက်လွန်စေပြီးမှ ဗြဟ္မာမင်းတောင်းပန်ခြင်းကိုစွဲ၍ က္ကသိပတနဥယျာဉ်တော်သို့ ဓမ္မစကြာတရားဟောအံ့ဟု သွားသောအခါ ဟင်းသပဒါးနှင့်တူသော ခြေတော်အစုံကို ခံအံ့သောငှာ မြေကြီးကိုခွဲ၍ ကြာပဒုမာတို့သည် ပေါက်လတ္တံ့/ ထိုကြာပွင့်ချပ်ကြီးသည်ကား အတောင်သုံးဆယ်ရွိ၏ၤ ကြာပွင့်ချပ်ငယ်သည် နှစ်ဆယ်ငါးတောင်ရှိစ်ါ။ ကြာပွင့်၊ ကြာဝတ်ဆံမှုန်. ဆယ်တင်းရှိစ်ါ၊ ထိုကြာသည် အရိမေတ္တေယျဘုရားကိုယ်မှထွက်သော တခဲနက်သော ရောင်ခြည်တော်ခြောက်သွယ်တို့သည်ထန်းလုံးလောက်အသွယ်သွယ် ထွက်လတ်၍ မေတ္တေယျဘုရားသခင်ကြောင့် စကြာ၀ဠာတစ်သောင်းဦ် နေ့မှန်းညမှန်းမသိ ထွန်းလတ္တံ့၊ ထိုရောအခါ အထက်ကိုဘဝင်တိုင်အောင် အောက်ကိုအဝီစိငရဲတိုင်အောင်ဘ်လာထုတ်ချင်း မကြွင်းမရှိ အနန္တစကြဝဠာထိအောင် နှံ့လေ၏။ ဓမ္မစကြာ တရားဟောအံ့့ဟု ရွှေကြာပွင့်ကိုနင်းမိ၍ မိဂဒါဝုန်တောသို့သွားလတ္တံ့။ လူတို့သည် နေ့မှန်းညမှန်းမသိ ကြက်တက်၊ ကြက်ဆင်း

၏ ထိုသို့ ဓမ္မစကြာတရားဟောသောအခါ လူပရိသတ်အပေါင်းတို့

စည်းဝေးစဉ်ပင်လျှင် ပရိသတ်တို့င်အလယ်ဥ် လူလည်းမကိုင်၊ နတ်လည်းမကိုင်၊ မီးလည်းမလောင်၊ မိုးလည်းမစွတ်၊ မြူလည်းမတင်သောဗိတာန်သည် နိဗ္ဗာန်ဝင်သည်တိုင်အောင် မေတ္တေယျဘုရားရှင်ဦးခေါင်းတော်ထက် နေ့-ညဉ့်အမြဲပင်ကာ၍ ရှိလတ္တံ့။ ရတနာခုနစ်ပါးတို့ဖြင့်ပြီးသော ရွှေခြူညောင်ရွက် သန္တာဆိုင်းတို့ဖြင့်တည်လျက် တစ်ဆယ့်နှစ်ယူဇနာရှိသော ဗိတာန်သည် တရားဦးဟောသောနေ့မှစ၍ မေတ္တေယျဘုရားရှင် ဦးခေါင်းတော်ထက်ဥခွ နေ့-ညဉ့်အမြဲပင်ကာရ်် ရှိလတံ့၊

လူလည်းမကိုင်၊ နတ်လည်းမကိုင်၊ မီးလည်းမလောင်ႈ၊ မိုးလည်းမစွတ်,မြူလည်းမတင်သော ဗိတာနိသည် နိဗ္ဗာန်ဝင်အောင်ပင်ကာ၍ ရှိလတံ့။

သစ္စာလေးပါးတရားကို့ ၂ ဟောတောိစူခဏီး ၂

မေတ္တေလျဘုရားရှငသည သစ္စာလေးပ၊ါ၊းတရားကု ဟောသောအခါ လူကားအကုဋေတစ်သိန်းကျွတ်လတံ့ နတ်လည်း အကုဋေတစသနးကျွတလတ့

(ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ အဘိညာဉ်ငါးပါးနှင့်ပြည့်စုံသော

ထိုရောအခါ သင်္ခစကြဝတေးမင်းသည် ရတနာခုနစ်ပါးဖြင့်ပြီးသောပြာသာဒ်ကျောင်းကို ဘုရားအမှူးရှိသော သံဃာတော်တို့အား ဆောင်နှင်း၍ ပစ္စည်းလေးပါးဖြင့်လျပြီးမှ ဘုရားသို့ချဉ်းကစ်ရွှဲ နောက်ပါဘအချွေအရ ကုဋေတစသနးနှငတ္ဝတကွ ဓငးမဖုရားကုသည ဧတဘက္မုချည်း ဖြစ်လတံ့4 မေတ္တေယျဘုရားသည် ကျွတ်ထိုက်သောသတ္တဝါ

မေတ္တေယျဘုရားသခင်ဇါ အမိကား ဗြဟ္မဝတီပုဏ္ထေးမတည်း၊ အဘကား သုဗြဟ္မာအမည်ရှိသော ပုရောဟိတ်ပုဏ္ဌားတည်း;မေတ္တေယျဘုရားလောင်း၏ မိဖုရားကား စန္ဒမုခ်ီတည်း၊ သာကားဗြဟ္မဝံသတည်း။ လင်္ကျာရံကား အသောတၤ လက်ဝဲရံကား ဗြဟ္မဒေဝၤအလုပ်အကျွေးကား သီဟတည်း။ လက်ဝဲရံ၏အမိကား ပဒုမ လင်္ကျာရံဇါအမိကား သုမနတည်း။ |

ဗောဓိတံ့ကော်ပင်ဒ်ါလုံးပတ်ကား အတောင်ခုနစ်ဆယ်ရှိစ၏။ခက်မကိုးဖြာကား အတောင်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ရှိစ်ါ။ စန္ဒကူးသရက္ခန်အနံ့ကဲ့သို့ လေအောက် လေညာ ဆယ်ယူဇနာ မွှေးဝ်ါ အငုံကား တစ်ဆယ့်

နှစ်ကွမ်းစား အငုံရိုးကား ဝင်ရိုးခန်.ရှိ၏ အပွင့်ကား လှည်းဘီးလောက်ရှိ၏။ ထိုကံ့ကော်ပင်ဌိ ဘုရားဖြစ်သောနေ့.မှစ၍ ပွင့်သောပန်းပွင့်သည်မညှိုးမနွမ်းဘဲ အနှစ်ရှစ်သောင်းစေ့၍ နိဗ္ဗာန်ဝင်မှ ကြွေလတ္တံ့။ စန္ဒကူးထင်းပုံထက်စု၍ ထားဘိသကဲ့သို့ ကြွေလတံ့ႈ ကံ့ကော်ပင်၏ဝန်းကျင်တစ်ယူဇနာလောက်သောအရပ်ခိ အထူးထူးသောပန်းတို့သည်ငှင်း အထူးထူးသောသစ်သီးတို့သည်ငှင်း၊ အသီးအပွင့်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် လကင်္ကျာရစ်လည်ရ်တည်ကုန်လျက် ဗောဓိပင်ဇါါဝန်းကျင် တစ်ယူဇနာခွဲရှိသောအရပ် ရတနာသလဲဖုံးလွှမ်းလျက် ရတနာသလဲခ်် အထူးထူးသောအဆင်းလှသော အနၱန့မွှေးသော ကြည်းပန်း၊ ရေပန်းတို့သည်ငှင်း စကား,စမ္မာယ်၊ ချယား၊ မြတ်လေး၊ သရဖီတို့သည်ငှင်း ပန်းကုံးသကဲ့သို့ဗောဓိတံ့ကော်ပင်သို့ညွတ်ရှ် ပွင့်လတ္တံ့၊ ကံ့ကော်ပင်င်ါခက်မအကြားဌိပဒုမာကြာပွင့်တို့သည် ကြာမျိုးငါးပါးဖုံးလွှမ်းလျက် ဖြစ်လတ္တံ့ ဗောဓိပင်၏ လေးမျက်နှာဒဌိ ရတနာမဏ္ဍပ်ရွှေဇရပ်တို့သည် ပေါက်လတ္တံ့1ကံ့ကော်ပင်င်ာ ခက်မအကြားတို့၌ ပဒုမာကြာပွင့်တို့သည်လည်း ကြာဗိတာန်မိုးသကဲ့သို့ ရှိလတ္တံ့။ ကောင်းကင်ဖြင့် သွားသောငှက်တို့သည်လင်္ကျာရစ်လှည့်၍ ပျံကုန်စ်ါ၊ ဗောဓိပင်ကို နားဝံ့သောငှက် မရှိကုန်;လေလာသော်လည်း အရွက်ကိုမျှ မလှုပ်နိုင်၊ လူ၊ နတ်၊ ဗြဟ္မာတို့သည်ဗောဓိတံ့ကော်ပင်ကို ကြည့်ရှ် မညီးသည် ဖြစ်လတ္တံ့၊

ပေါ်ဝေါက်ရပုံ

ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ ဤသို့ တင့်တယ်ခြင်း၊ တင့်တယ်သောကံ့ကော်ပင်သည် ဖြစ်လတံ့။ မေတ္တေယျဘုရားလောင်းစ်ါါ လက္ခဏာကြီး၊ ငယ်တို့သည် စီစဉ်ရထားဘိသကဲ့သို့ ရှိလတံ့/ ဗြဟ္မာမင်းစါအသရေကို နှိပ်စက်သကဲ့သို့ ရှိလတံ့[ ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ မေတ္တေယျဘုရား နေ့သန့်အံ့သောငှာ မြေကြီးကိုခွဲ၍ တစ်ဆယ့်နှစ်ယူဇနာရှိသော ရတနာခုနစ်ပါးတို့ဖြင့်ပြီးသော ရွှေမဏ္ဍပ်သည် ပေါက်လတံ့1ရတနာခုနစ်ပါးတို့ဖြင့်ပြီးသော ပတ္တမြားပလ္လင်သည် မဏ္ဍပ်အလယ်ခွ်

ပေါက်လတံ့ ရတနာဖြင့်ပြီးသော ပုလဲဆိုင်၊ ရွှေခြူ၊ ညောင်ရွက်တို့ဖြင့်တင့်တယ်သော နတ်ဇါထီးဖြူလည်း ဖြစ်လတံ့ ချစ်သား သာရိပုတ္တရာနတ်တို့သည် အထူးထူးသော နတ်ဖြင့်သီကုံးသော ဖန်ဆင်းအပ်သောပန်းဆိုင်းတိုင်တို့သည်ကား ရွှေပန်းဆိုင်းတိုင်၊ ငွေပန်းဆိုင်းတိုင်၊ ပတ္တမြားပန်းဆိုင်းတိုင် ဖြစ်လတံ့ႈ ရတနာတို့ဖြင့်ပြီးသော တံခွန်တို့သည် တလျှပ်လျှပသာ ရှလတ့၊ ရတနာဆမႈတုင၊ ဆမႈခွကတူ့သည လူလညးဓထွေနႈ,နတ်လည်းမထွန်းဘဲ တပြောင်ပြောင်တောက်လျက်သာ ရှိလတံ့။ ပန်းမျိုးတို့သည်လည်း အနံ့တကြိုင်ကြိုင်လှိုင်လျက်သာ မွှေးလတံ့။ မဏ္ဍပ်ဝန်းကျင် ရွှေအိုး၊ ငွေအိုး၊ ပတ္တမြားအိုးတို့သည် ဖြစ်လတံ့

မဏ္ဍပ်ဝန်းကျင်ခိ အဆင်းငါးပါး ရှိေ သာ နတ်ပုဆိုးတို့သည်ဖြစ်လတံ့။ ပန်းမိုး၊ နံ့သာမိုးတို့သည် တစ်ရံမပြတ်ပင် ရွာလတံ့၊ မဏ္ဍပ်လေးထောင့်ခွ် အတောင်သုံးဆယ်ရှိသော ခေါင်းလောင်းကြီးသည် တွဲရရွဲဆွဲလတ္ခံ၀ လေခပ်လတ်သော် ခေါင်းလောင်းသံသည် စကြာဝဠာတိုက်အလုံး ကြားလတံ့၊ ရတနာခုနစ်ပါးတို့ဖြင့်ပြီးသော တန်ဆာဆင်သောျနှ်မြစ်မျ လူနတ်တို့.အား တရားဟော၍ ရဟန်းအဖြစ်

မေတ္တေယ္ပဘုရားလောင်းသည်

ရှေးလွန်လေပြီးသော ဘရား ရှင်တို့အား လှူဒါ နိုးခဲ့သော

ကောင်းမှုဝါအလွိုးတိုပြခြင်း န

မေတ္တေယျဘုရားရှင်ဇါ ပါရမီဆုတောင်း အာနုဘော်ကြောင့်နေတော်မူသောမဏ္ဍပ်၊ ဗိတာန်၊ ပန်းဆိုင်းတိုင်၊ တုရင်တိုင်၊ ထီး,ကံခွန်၊ ဆီမီးတန်ဆောင်တို့သည် မေတ္တေယျဘုရား သွားလျှင်သွားခြင်း;နေလျှင်နေခြင်း နေလတံံ့။ ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ မေတ္တေယျဘုရားကားပတ္တမြားပလ္လင်ထက်နေ၍ စကြဝဠာတစ်ခေ သာင်းလုံးကို တရားဟောသဖြင့် ကြားစေလတ္တံ့။ မေတ္တေယျဘုရားလောင်းကား လွန်လေပြီးသောဘုရားတို့ကို ကျောင်းဇရပ်။ ပလ္လင် ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း ဆေး။ နံ့သာ။ထီး တံခွန် - ဆီမီး။ ညောင်ရေ၊ ကြာဗိတာနိ။ ပန်းဆိုင်းတိုင်အစရှိသော

အထူးထူးသော အလှူကောင်းမှု၌ ပြုစုနိုးဆော်လေရကား လောကဓာတ်တို့ခ်ရှိသော အသရေဟူသမျှကို မဏ္ဍပ်ဒစုပုံ၍ ထားဘိသကဲ့သို့ ရှိပေလတ္တံ့။ ရတနာမဏ္ဍပ်စ်ါ အတွင်းခဋ်ကား စမ္ပာယ်၊ စကား ချယားမြတ်လေးပန်းစသော ပန်းနံ့သာမျိုးတို့သည် အနံ့တကြိုင်ကြိုင် လှိုင်လတ္တံ့၊ မေတ္တေယျဘုရားကို ဒါယကာတို့သည် ဆွမ်းဘိတ်ရှ်သွားအံ့သောအခါ ရတနာမဏ္ဍပ်သည် စိတ်ရှိရာအရပ်သို့ ကောင်းကင်ဖြင့်သွားလတ္တံ့။ လှူအံ့သောဒါယကာတို့ အိမ်တံခါး တည်လတ္တံ့။

ထိုမဏ္ဍပ်ခေါင်းလောင်းတို့စ် အသံဖြင့်နှံ့၍ ဘုရားကြွလာတော်မူပြီဟု လူ၊ နတ်၊ နဂါးတို့သည် ဆွမ်းလုပ်ကျွေးလတ္တံ့/ ဆွမ်းအကျိုးကို အနုဓောဒနာတရားဟောသော အသံကား စကြဝဠာတစ်တိုက်လုံး ကြားလတ္တံ့။ လူတို့သည်လည်း မိမိအိမ်ဉ်နေ၍ ဟောသကဲ့သို့ကြားရ်ငင်း။ ဘုရားဇါါတင့်တယ်ခြင်းကို မြင်ရှ်ရှင်း ဘုရားကိုသာ ကိုးကွယ်ရာဖြစ်သော ပဉ္စသီလစသော သီတင်းသီလကမ္မဌာန်းကို ဆောက်တည်ရှ် အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်လတ္တံ့၊

ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ ထိုရောအခါ ဒိဋိတတ္တတွန်းရဟန်းတို့သည်လည်း မရှိလတ္တံ့။ လူတို့သည် ဆယ်ပါးသောပုညကြိယာဝတ္ထုတို့ဖြင့်ရင်း။ ဝိပဿနာသို့ရောက်ရွ်ငှင်း။ သာသနာတော်ကို သုတ်သင်ပြုစုရ်ငှင်း နတ်ပြည်ဗြဟ္မာပြည်သို့ချည်း ရောက်လတ္တံ့။ ထိုရောအခါဖြစ်သော လူတို့သည် စည်းစိမ်ချမ်းသာအခြံအရံနှင့် ပြည့်စုံကုန်စ်ါ၊ကြောင့်ကြစိုးရိမ်ခြင်းမရှိး ချမ်းသာစွာ အသက်မွေးရ နေကုန်ဇါါ၊ နတ်-

သော် တရားဟူသော ဆီမီးကိုထွန်းခဲ့၍ တရားဟူသော မဂ္ဂင်လှေကိုလူ၊ ရဟန်းတို့အား ကူးစိမ့်သောငှာ ထားခဲ့၍ သာသနာတော်ကားဘနှစ်သုံးသိန်းရှစ်သောင်း(အနှစ်-၃,၈၀,၀၀၀) ထားလတံ့။ ချစ်သားသာရိပုတ္တရာ မေတ္တေလျဘုရားတကား တပည့်အပေါင်းနှင့် ကျွတ်ထိုက်

ဉာဏ်ဟူသော အလင်းကို ထွန်းခဲ့၍ ဝိပါက်ကမ္မဇရုပ် အကြွင်းမရှိ;နိဗ္ဗာနဓာတ်ဖြင့် ပရိနိဗ္ဗာန်ဝင်လေအံ့သတည်း။ အရိမေတ္တေယျဟူသောဝေါဟာရကိုသာ- လူတို့ဆိုလတံ့၊ ဘုရားဖြစ်လေပြီးသော အခါ ဗုဒ္ဓရာဇာဟု နာမံတော်ခေါ် လတ္တံ့။

အရိဓေတ္တေယ္ပဘူရားကို ဗူးတွေ့လို့သောသူတို့

လိုက်နာတွင့်သုံးရန်ပြစြင်း

အရိမေတ္တေယျဘုရားကို ဖူးမြင်လိုသောသူတို့သည် သာသနာတော်ခိ ကောင်းစွာရဟန်းပြု၍ ငါဇစါ အဆုံးအမတော်ကို ခံပေသောသူး၊ သားကို ကောင်းစွာရဟန်းပြုပေးသောသူ။ သား၊ မြေး၊ မြစ်တို့ကိုငင်း သူတစ်ပါးတို့.ကိုရှင်း ရဟန်းပြုသောသူ။ မိခင်ဘခင်တို့ကိုရုသေစ္ဗွာ လုပတျွေးသောသူ။ ပဉ္စသလဆောကတညသောသူး သရဏဂုမပြတ်ဆောက်တည်သောသူး ကမ္မဋ္ဌာန်း ဘာဝနာကို မပြတ်ဆောက်တည်သောသူ၊ ငါစါ သာသနာတော်တည်စိမ့်သောငှာ စည်းခုံ ပုထိုးစေတီ။ ဥမင်ႈ လိုဏ်ခေါင်း ဇရပ်ပြုပြင်သောသူ ဗောဓိညောင်ဟော်ကိုစုကပျုးသောသူး၊ စတုဒသာတကျောငးဇရ၀ပ ဆောကသောသူ။ ရေတွငး,ရေကန်၊ ရေအိမ်၊ တံတားပြုသောသူ၊ ပိဏ္ဍပါတ်ဆွမ်းလောင်းသောသူ,ထီး၊ တံခွန်၊ ဆီမီး၊ ကြာပန်းလှူသောသူ ရဟန်းတို့အား ပစ္စည်းလေးပါးလှူသောသူ ညောင်ရေသွန်းလောင်းသောသူ ထိုသို့ ပူဇော်လှူဒါန်းသောသူတို့သည် အရိမေတ္တေယျဘုရားကို ဖူးရကုန်လတ္တံ့၊ -

သူညကမ္ဘာကိုပြခြင်း

အရိမေတ္တေယျ မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်သုံးသိန်းခြောက်သောင်းကုန်လေ၍ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာသည် အချိန်တန်လျှင် ပျက်ရွ တို့နောင် ဘုရားမပွင့်။ ကမ္ဘာတစ်သိန်းပတ်လုံး သုညကပဂ်သုဉ်း

မဏ္ဍကမ္ဘာ ဗျာဒိတ်ကြားခဏ်း

ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ ထို့နောင် မဏ္ဍကမ္ဘာဖြစ်လတ္တံ့။ထိုမဏ္ဍကမ္ဘာ် ဥတ္တရရာမမင်းသည် ရာမသမ္ဇ္ဓုဒ္ဓဘုရား ဖြစ်လတံ့။ ပသေးနဒီကောသလမင်းသည် ဓမ္မရာဇာဘုရား ဖြစ်လတံ့၊ ထိုမဏ္ဍကမ္ဘာဋဌိဘုရားနှစ်ဆူ ပွင့်လတံ့။ ပဒေသာပင်လည်း များစွာပေါက်လတံ့။

သာရမဏ္ဍကမ္ဘာ ဗျာဒိတ်ကြားခဏ်း

ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ ထို့နောင် သာရမဏ္ဍကမ္ဘာဖြစ်ပေါ်လာရ ထိုကမ္ဘာတွင် အဘိဘူဘုရားတစ်ဆူသာ ပွင့်လတ္တံ့/ ထို့နောင်ကမ္ဘာတစ်သိန်း သုဉ်းလတ္တံ.# ထို့နောင်မှ ကြွင်းသောတမ္ဘာများဦ ဒီဃ-

ပုဏ္ယား၊ နာဠာဂရဆငဓမငး၊ ပလလေယဆငမးတူ့ အစဥအတုငးဘုရားဖြစ်လတ္တံ႕

ရှင်သာရိပုတ္တရာ လျှာက်ထား စဏ််း ~

ထိုရောအခါ သစ္စညုမြတ်စွာဘုရားကို ရှင်သာရိပုတ္တရာသည်ဤသို့ နားတော်လျှောက်ပြန်ဇါ။ အရှင်ဘုရား အရိမေတ္တေယျမြတ်စွာ

ကို ပြုခဲ့ဘူးသောကြောင့် ထွန်းသည်ဟူရွ် အကျွန်ုပ်တို့အား သနားခြင်းကိုစွဲ၍ ဟောတော်မူပါဟု တောင်းပန်ပြန်သော် သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားလည်း ဤသို့ မိန်.တော်မူပြန်၏၊

ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ ရှေးလွန်လေပြီးသော အတိတ်ကားက္ကန္ဒပဋ္ဌနဂိုရ်ပြည်ခိ အရိမေတ္တေယျ မြတ်စွာဘုရားလက်ထက် ထိုသူသည်သင်္ခစကြာဝတေးမင်းဖြစ်သောအခါ မြို့အလျားကား သုံးဆယ့်ခြောက်ယူဇနာ။ တံခါးလေးတံခါးတွင် ပဒေသာပင်လေးပင်ပေါက်လတ်ရွ် ဘုံခုနစ်ဆင့်ရှိသော အစောက်နှစ်ဆယ့်ငါးယူဇနာရှိသော နတ်ဘုံခ်ခံစားရ်နေဇါါ၊ၤ မြတ်စွာဘုရားဖြစ်၍ နေ၏၊ၤ မြတ်စွာဘုရားဖြစ်သော အဖြစ်ကိုသိလို၍ စကြဝတေးမင်းကြီးသည် ဤသို့ ဆုတောင်းစါ၊

ငါ့ကို ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာသည် မည်သည့်အရပ်မှာရှိ၏ဟု ကြားလျှောက်ပေမူကား ထိုသူကို စကြဝတေးအရာပေးမည် ဤသို့ဆုတောင်းငါး ပတ္ထနာပြု၍ ရတနာပန်းတောင်းနှင့် အဓိဋ္ဌာန်ငါး

သင်္ခစကြဝစတေးမင်း နှင့် သာမဏေတွေ့စဏ်း

ထိုကာလတွင် မြတ်စွာဘုရားတပည့်တော်ဖြစ်သော သာမဏေတစ်ပါးသည် မြို့သို့ရောက်လာ၏း ထိုအခါ သင်္ခစကြဝတေးမင်းသည် ခြင်ခံသော လေသာပြူတင်းပေါက်မှ သာမဏေကိုမြင်၍

အို-လုလင်မင်းသား သင်ကား ဘီလူးလော၊ နတ်လော၊သင်ကား အသူနည်း-ဟု မေးဇါ

မင်းကြီး ငါ့ကို သာမဏေ-ဟူ၍ တွင်သတည်း၊

လုလင် အဘယ့်ကြောင့် သင်သည် သာမဏေတွင်သနည်းဟု မေးပြန်

မင်းကြီး ငါသည် သရဏဂုံသုံးပါးနှင့်တကွ ဒသသီဆယ်ပါးကို စောင့်သောကြောင့် မကောင်းမှုမှ ကင်းသည်ဖြစ်၍ သာမဏေဟူရ်ခေါ်သတည်းဟု ဆိုသော်၊

သာမဏေစကားကိုကြားလျှင် မင်းကြီးလည်း ငါသာမဏေဇါခြေကို ဦးတိုက်မည်ဟူ၍ နန်းတံခါးကိုကျော်လေသော် ပီတိ၊ သောမနဿဖြစ်သောကြောင့် အောက်သို့ရောက်မှန်းမသိ ရောက်လေရ်ထိုအခါ လှည်းဘီးရှိမျှလောက်သော ကြာပဒုမာနှစ်ပွင့်သည် မင်းကြီးခြေတော်ကို ခံလေဇါါ။ ထိုကြာပွင့်ကိုနင်း၍ သာမဏေ၏ါခြေကို ဦးတငလျကး

သာမဏေသာ မြတ်သလော၊ သာမဏေထက် မြတ်သောသု ရှိသေးသလောဟု မင်းကြီးမေးပြန်ါ၊

မင်းကြီး ငါ့ထက်ငါ့ဆရာ မြတ်စွာဘုရားရှိသေးဇါါ-ဟု ဆို

မင်းကြီးဝါပြည်နှင့် တစ်ဆယ့်ခြောက်ယူဇနာရှိသော ပုပ္ဖါရုံ