အရိမေတ္တယျဗုဒ္ဓဝင်စာစုများ

“အို သာမဏေ မြတ်စွာဘုရားရှိရာ အရပ်သို့ ငါသွားတော့

ယင်းသို့တပြီးကား သာမဏေအား လက်ကိုကိုင်၍ စကြဝတေးမင်းစည်းစိမ်ကို စံတော်မူဟု ရေစက်ချ၍ သာဓကဏေအား နန်းအရာကို အပ်နှင်းခဲ့ရှ် စကြဝတေးမင်းလည်း တစ်ကိုယ်တော်ချင်းမြတ်စွာဘုရားရှိရာ အရပ်သို့ သွားလေဇါ [|

တစ်နေ့သွားလျှင် ခြေဘဝါးပေါက်ဇါ။ နှစ်ရက်သွားလျှင်ခြေဘဝါးခွိ သွေးထွက်ဇါ်ါ၊ ခြေဘဝါးဖြင့် သွားခြင်းငှာ မတတ်နိုင်;ဘဝါးဖြင့် သွားခြင်းငှာ မတတ်နိုင်လျှင် ပုဆစ်ဒူးနှစ်ဘက်၊ လက်နှစ်ဘက်ထောက်ရှ် သွားလေဇါါ လေးရက်မြောက်သွားလေသော် အဘယ်သို့မြတ်စွာဘုရားထံသို့ ရောက်နိုင်ပါမည်နည်းဟူ၍ ကြောင့်ကြစိုးရိမ်၏၊ငါးရက်နှင့် သွားတော့မည်ကြံပြန်၏၊

ထိုအခိုက်တွင် ဒိဗ္ဗစက္ခုဉာဏ်တော်ဖြင့် စကြဝဠာ တစ်သောင်းလုံးကို မြတ်စွာဘုရား ကြည့်တော်မူလတ်သော် သင်္ခစကြ၀တေးမင်းအကြောင်းကို မြင်လေဇါၤ စကြဝတေးမင်းသည် ငါ့ကို ဖူးမြင်လာသည်မှာ ပင်ပန်းဆင်းရဲလေစွတကား။ ငါမသွားသော် ငါ့ထံသို့မရောက်မီ သေတော့မည်ဟူ၍ မြတ်စွာဘုရားသည် သက်အိုကြီးယောင်ဆောင်တော်မူ၍ လှည်းစီးလျက် ထိုမင်းအထံသို့ သွားလေဇါါ။

ထိုမင်းကြီးလည်း “အို လှည်းသခင်အသက်ကြီး လမ်းလွှဲတော်မူပါလေ”ဟု ဆိုစ်ါ။

“အသင် ငါမလွှဲ”ဟု ဆိုသတည်း။ “မင်းကြီး အဘယ်သို့သွားမည်န ည်း”ဟု မေးဇါ ထ

“၏မူကား မြတ်စွာဘုရားအထံသို့ သွားမည်”ဟု ဆိုပေ၏။

. “အိုမင်းကြီး မြတ်စွာဘုရားသည် ငါါ့ဆရာပင်၊ ငါပို့တော့မည် လှည်းပေါ်သို့တက်လော”ဟူ၍ ဆိုင်မင်းကြီးလည်း “ကောင်းပြီ”ဟု လည်းပေါ် တက်ရှ် လိုက်လေ

ထိုအခါ သုဇိတာနတ်သမီးသည် စကြဝတေးမင်း ပင်ပန်းသည်ကိုမြင်ရှ် ထမင်းထုပ်ကိုယူရဲ လူမိန်းမအယောင်ဆောင်လျက်မြတ်စွာဘုရားအထံတော်သို့ ရောက်လေဝါး

“ဘို. စး လှည်းရှင်သက်ကြီး ထမင်းထုပ်ကို ယူပါလေ”ဟု

“အိုရှင်မ ငါကား အလိုမရှိ၊ လှည်းတွင် မကျန်းမမာသူကို

ထိုခဏဉ် သိကြားမင်းလည်း ရေဗူးနှင့်လာပြန်၏။ “အိုလှည်းရှင်အသက်ကြီး ဤရေဗူးကိုလိုလျှင် ယူလော့”ဟု ဆိုဒ်

“ဘို လုလင် ငါကား အလိုမရှိ၊ လှည်းတွင်မကျန်းမမာအားပေးပါလော”ဟု ဆို၍ ပေးခဲ့ပြန်ငါး

စကြဝတေးမင်းလည်း နတ်သမီး၊ သိကြားမင်းပေးသောနတ်ထမင်း၊ နတ်ရေစင်ကို စားသောက်ရလျှင် ထိုအနာမှလွတ်မြောက်ရ်ချမ်းသာပေဇါး မြတ်စွာဘုရားလည်း ကျောင်းတော်နှင့် မနီးမဝေးသို့

အဖြစ်ဖြင့် နေတော်မူလင့်ငါး

မင်းကြီးလည်း ကျောင်းတော်သို့ ဝင်လေသော် ထိုခဏမြတ်စွာဘုရားကို မြင်လေလျှင် သေငယ်သေလေ၍ သိကြားမင်းပေးသောရေကို သောက်သောကြောင့် ရှင်ပြန်လေဝါး မြတ်စွာဘုရားတရားဟောသော်လည်း. ဉာ

“အရှင်ဘုရား ဤမျှ မဟောပါနှင့် တစ်ခွန်းတည်းသာဟောပါ“ဟူ၍ တောင်းပန်လေဇါး

မြတ်စွာဘုရားလည်း ကုသိုလ်ပါရမီကို ဟောတော်မူဇါး

စကြဝတေးမင်းလည်း “ဘရှင်ဘုရား ဤမျှသာ ဟောတော်မူပါ”ဟု လျှောက်ငါး အဘယ့်ကြောင့် တားသနည်းဟူမူကား ဟော-

ဦးခေါင်းတော်သာ မြတ်သည်ဟူရ်ဲ ကြံငါး

? ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ ထိုရောအခါ စကြဝတေးမင်းသည်လက်သည်းနှင့် လည်ကိုလှီးဖြတ်၍ ရတနာပန်းတောင်းနှင့်တကွ ဦးခေါင်းကို လက်ဝါးတွင်တင်ရွ် .လ္ဒူပြီးလျှင် ဤကဲ့သို့ ဆုတောင်းဇါး

ဘုန်းတော်ကြီးလှသော အရှင်ဘုရား နောင်သောအခါမြတ်စွာဘုရားကဲ့သို့ အကျွန်ုပ်သည် ဓမ္မစကြာတရားကို ဟောရလိုငါးအကျွန်ုပ်ကိုယ်ရောင်သည်လည်း နေ့ညဉ့်မပြတ် ထွန်းစေသတည်း-ဟုဆုတောင်းလျက် မြတ်စွာဘုရားကို ပူဇော်လေဇါါ။ ပူဇော်ပြီးမှ စုတေလေငါး ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ ဤသို့ ဆုတောင်းရှ် လှူဘူးသောကြောင့်မေတ္တေယျမြတ်စွာဘုရားသည် နေ့ညဉ့်မသိ အရောင်အဝါထွန်းအံ့သည်ဟူရွ ငါတို့မြတ်စွာဘုရားသည် အရှင်သာရိပုတ္တရာအား ဟောတော်မူ

ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ နောင်တော်ရာမမင်းကား ရာဓမသမ္ဗုဒ္ဓဘုရား ဖြစ်လတ္တံ့» ပသဿေနဒီကောသလမင်းကား ဓမ္မရာဇာဘုရားဖြစ်လတ္တံ့။ မာရ်နတ်သားကား ဓမ္မသာမိဘုရားဖြစ်လတ္တံ့။ အဘိန္စရာမမင်းကား နာဒရဘုရားဖြစ်လတ္တံ့ႈ ထိုနောင်မှကြွြင်းသော ကမ္ဘာများဌိလည်းဒေါနပုဏ္ထားအစရှိသောသူတို့သည် ဖြစ်လတ္တံ့ ငါတို့မြတ်စွာဘုရားသည်အရှင်သာရိပုတ္တရာအား ဟောတော်မူပေဇါး မဟာဝင်ကျမ်း အဋ္ဌကထာခ်ိလာဇါ။

ကဿဗပဟု။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ) သုံးရွာသခင်။ မြတ်ချစ်

ရှင်ငါး ဗုဒ္ဓ၀င်မွေခံႈ နာမံမည်မှတ်။ သိဒ္ဓတ်မင်းသား။| မြောက်သား ငါးယောက်၊ ကြီးမြောက်ယသော် ထိုရော်

သုမိတ္တ ကဉ္စနနှင့် မင်္ဂလဟူ၊ ဘွဲ့မူသာယာ၊ မလ္လိကာမိဖုရား။

စဉ်လိုက်ထားမှ သားကားငါးယောက်၊ ကြီးမြောက် နန်း-

လျား ရာဟုလာဟု။ ရေမှတ်ပြုမှ၊ ထိုမှတစ်ဖန်၊ သုမိတ္တံ

လျှင်ႈ မွေးမြင်သည့်သား အများခေါ်ကြ သားပုတ္တလျှင်၊

အမည်တွင်မှ။ ကဉ္စန မိဖုရား။ ဖွားသည့်သားကား ဘများ

တွင်ခေါ် သားတော်ဥပယောဂ၊ တွင်ပေစ္ဗဟု မင်္ဂလဟူ

သားတော်မူလည်း။ ထိုတူမည်ရ သင်္ဃဝရ ထိုမှတစ်ပါး၊

အနာဂတ္ဝင်ကျမ်း

ဗဒ္ဓဂင်မှ အကျဉ်းပြဇါး ထိုမှတစ်ဖန်။ အမှန်သိရႈ ဒီဃ-

လူတွင်လူမြတ်) သိဒ္ဓတ်မင်းသား ဘုရားအနွယ် ကျဉ်းကျယ်ထုတ်ပြ၊ လေးဝသောသူ။ လေးမျိုးလူတို့ သိယူသောအားမှတ်သားစိမ့်ငှာ ပျို့ကဗျာနှင့် သိသာစိမ့်ကြောင်း၊ ဉာဏ်ဖြင့်

ကလည်း ခဏမကြာ၊ ကဗျာစီကုံး အကျာဉ်းရုံးရ နောင်ထုံးစဉ်လာ၊ မျိုးလေးဖြာတို့၊ သိသာခြားနား။ မှတ်သားစရာကျမ်းလာအလို၊ လင်္ကာဆိုသည်။ မှတ်လိုသူတို့သိကြောင်းတည်း၊ | |