ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

| ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး ၂၀၈။

မပေးတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုပါတယ်၊ ခုနစ်ကြိမ်မြောက် သတ္တမဇော။တခုခုကလဲ အကြောင်းညီညွတ်ယင် သေခါနီးမှာ ကံ ကမ္မနိဓိတ်ဂတိနိဓိတ် ထင်စေပြီးတော့ အခြားမဲ့ ဒုတိယဘ၀မှာ အကျိုးပေးတယ်၊ အကြောင်းမညီညွတ်ယင်တော့ အကျိုးမဝေးတော့ဘူး၊ အဟောသိကံ ဖြစ်သွားတယ်၊ ပထမနဲ့ သတ္တမဇောကို ဖယ်ထားပြီးအလယ်က ဇောငါးချက် ရှိတယ်၊ အဲဒီ အလယ်ဇောငါးချက် ဆိုတာတွေကတော့ တတိယဘဝတကစပြီး ဝရိနိ ဗ္ဗာန်၀င်စံရမည့်နောက်ဆုံးဘဝအထိ အကြောင်းညီညွတ်တဲ့အခါမှာ သူက အကျိုးဝေးတယ်၊ ကိလေသာကုန်ခန်း ရဟန္တာဖြစ်လို့ ပရိနိဗ္ဗာန် ၀င်စံသွားမှဝဲ သူက အဟောသိကံ ဖြစ်သွားတယ်၊

ဝရိနိဗ္ဗာန် မဝင်စံသေးခင် အတွင်းမှာတော့ ဘဝပေါင်းသိန်း သန်း ကုဋေ အသင်္ချေ။ ကမ္ဘာပေါင်း သိန်း သန်း ကုဋေအသင်္ချေ ဘယ်လောက်ဝဲကြာကြာ သူက အကျိုးမပေးရသေးယင်ကုန်သွားတယ်လို့ မရှိဘူး၊ ပျက်သွားတယ်လို့ မရှိဘူး။ အကြောင်းညီညွတ်ယင် အကျိုးပေးဝို့ရာ အသင့်ိရှိနေတာဝဲ၊ အကျိုးဝေးတော့ဘယ်လိုအကျိုးကို ပေးပါ သလဲဆိုယင် အကုသိုလ်ကံဆိုတာ ကိုယ်ဆင်းရဲအမျိုးမျိုး စိတ်ဆင်းရဲအမျိုးမျိုးကိုပဲ ပေးတယ်။ ရံ တိရစ္ဆာန်ဝြိတ္တာဘုံဘဝတွေမှာ ဖြစ်စေပြီး ဆင်းရဲအမျိုးမျိုးကို ပေးတယ်။ကုသိုလ်ကံတခုခုက လူ့ဘဝရို့ပေးလို့ လူဖြစ်လာပြန်ယင်လဲ အဲဒီအကုသိုလ်ကံက လူ့ဘဝမှာ ကိုယ်ဆင်းရဲအမျိုးမျိုးတွေကို ဖြစ်စေတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် လှည်းဝန်ကိုရုန်းဆောင်ပြီး သွားနေတဲ့ န္စားရဲ့ ခြေနောက်ကို လှည်းဘီးက အစဉ်လိုက်နေသလိုဝါဝဲတဲ့။ နွားကတလှမ်း လှမ်းလိုက်ယင် လှည်းဘီးကလဲ တလှမ်းစာ လိမ့်ပြီးလိုက်။

လာတာပါဝဲး နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်းစသည်ဖြင့် လှမ်းလိုက်ယင် လှည်းဘီးကလဲ နှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းစာ စသည်ဖြင့် လိမ့်လိမ့်ပြီး လိုက်လာတာပါပဲ အဲဒါနဲ့တူပါတယ်တဲ့။ အကုသိုလ်ကံ ပြုထားတဲ့သူ သွားလေရာ ဖြစ်လေရာမှာ လိုက်ပြီး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲ အမျိုးမျိုးတာ အဲဒီ အကုသိုလ်ကံက အကျိုးပေး နှိပ်စက်နေပါတယ်-

ဒီတရားဂါထာက စက္စုပါလမထေရ်ကို အကြောင်းပြုပြီးဟောထားတဲ့ တရားဂါထာ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒီ စက္စုပါလမထေရ်ရဲ့ အကြောင်း အတ္ထုပ္ပတ္တိကို အတိုချုဝ် ထုတ်ပြီးပြောဥးဓမယ။

စက္စုပါလမထေ ရ် အလောင် ဟာ တခု သောဘ ဝကဆေးဆရာ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်၊ အဲဒီအခါတုန်းက မျက်စိက္ဝွယ်နေတဲ့အမျိုးသခီးတယောက်ကို ဆေးကု ပေးပါ တယ်၊ ဆေးကုဝေးလို့.အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ ပကတိအတိုင်းမြင်ပြီး မျက်စိကောင်းလာတဲ့အခါ ဒီလိုဆင်ခြင်မိသတဲ့၊ “မျက်စိပကတိအတိုင်းမြင်ပြီး ကောင်း_လာယင် သားသမီးများနှင့်တကွ ဆရာ့ထံမှာ ကျွန်အဖြစ်နဲ့ ဂြုစုလုပ်ကျွေးပါ့မယ်လို့ ဝန်ခံထားမိတယ်၊ ဒီအတိုင်းဆိုယင် ဆရာကငါ့ကို မငဲ့မညာဝဲ ကျွန်အဖြစ်နဲ့စေခိုင်း ပြောဆိုတော့မှာပဲ၊ ဒီတော့

ထားသတဲ့။ “ဘယ့်နှယ်နေပါသလဲအစ်မကြီး “လို့ ဆရာက မေးတဲ့။ အခါမှာ “အလျင်ကတော့ င့ မျက်စိတွေဟာ နဲနဲပဲကိုက်ပါတယ်၊

[ ဝဋိစ္စသမုဝ္ပါ ဒ်တရားတော်ကြီး ၂၁၀။

ဆရာက “ဒီမိန်းမကြီးဟာ ဆေးကုခ မပေးချင်လို့ ကို လိမ်တာဝဲ] ဆေးကုခ မရချင်လဲ နေဝေစေတော့၊ ယခုဝဲ ဒီဓိန်းမကြီး မျက်စိကန်းအောင် လုဝ်လိုက်မယ်”လို့ကြံပြီး အိမ်ကို ပြန်သွားတယ်;သူ့အကြံကို သူ.မယားအား ပြောပြ တိုင်ပင်တယ်၊ မယားကလဲဘာမှမပြောဝဲ ဆိတ်ဆိတ်နေလိုက်သတဲ့၊ သဘောတူတဲ့ အနေမျိုးဝေါ့။ ဒါနဲ အဲဒီဆေးဆရာက ဆေးတခုစဝ်ဝြီး အဲဒီမျက်စိနာတဲ့မိန်းမကြီးကို မျက်စဉ်းခတ်ဖို့ ပေးလိုက်တယ်၊ အဲဒီမျက်စဉ်းခတ်လ သူ့ခမျာ မျက်စိနှစ်ဘက်လုံး ကွယ်သွားရှာပါရော

ဒီကိစ္စမှာ လူနာရော၊ ဆေးဆရာရော နှစ်ဦးလုံး ချွတ်ယွင်းချက် ရှိပါတယ်၊ လူနာကလဲ မျက်စိပကတိအတိုင်း ကောင်းသွားယငိ ပေးသင့်ပေးထိုက်တဲ့ ဆေးကုခကို ပေးပါမှဝေ့၊ တစ်သက်လုံး ကျွန်မခံနိုင်ယင်လဲ တောင်းဝန်ဖို့ရှိတာပဲ၊ နောက်ပြီးတော့ ဆေးဆရာကလဲ ဆေးကုခ မရယင်လဲ ကုသိုလ်ဖြစ်သဘောထားဖို့ရှိတာပဲ,; နောက်ထပ် မျက်စိကန်းအောင် ဆေးဝပေးတဲ့အတွက် ဘာမျွှအကျိုးမရှိတော့ပါဘူး)! အကျိုးမရှိတဲ့အပြင် ဒီဆရာ့မျက်စဉ်းခတ်လို့ မျက်စိကွယ်သွားသတဲ့ဆိုတဲ့ မကောင်းသတင်းလဲ မျက်မှောက်တွင် ကျော်ကြားသွားမယ်၊ နောက်ပြီးတော့ အဲဒီမကောင်းမှုကံကြောင့် အပါယ်လေးဝပါးလဲ ကျရောက်ရမယ်။၊ ဘဝပေါင်းများစွာမှာလဲ လိုက်ပြီး အဲဒီကံက မျက်စိကွယ်ရတဲ့ မကောင်းကျိုးကို ပေးသွားမယ်၊ ဒါကြောင့် မြတ်စွာဘုရားက-

ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့ တဒါ၊ ထိုဆေးဆရာ ဖြစ်စဉ်။

ကာလကး ဓဓ ဗုတ္တေန)! ငါဇ၊် သားတော်ဖြစ်သော စက္ခုပါလ

သော မကောင်းမှုကံသည် [1 ၀စ္ဆတော ၀စ္ဆတော အနုဗန္ဓိ။ နောက်မှနောက်မှ အစဉ်လိုက်ဝါလျက် ရှိလေဇာ်၊ ဧတံ ပါပကမ္မံ နာမႈဤမကောင်းမှုကံ မည်သည်။ ဓုရံ ဝဟတေား လှည်းဝန်ကို ရုန်းဆောင်သော၊။ ဗလိဗဒ္ဓဿ ဒံ။ နွားစါ ခြေသို့၊ စက္ကံ ဝိယ၊ အစဉ်လိုကဲသော လှည်းဘီးကဲ့သို့ အနုဂစ္ဆတိ၊ အစဉ်လိုက်ဇာ် လို့ မိန့်

| ဓနသာ စေ ၀၁၃ဠ္ဌေေန။ ဘာသတိ ဝါ ကရောတိ ဝါ ဘ

တတော န ဒုက္ခမန္ဇေတိ။ စက္တံ၀ ၀ဟတော ဝ၌ ၂

တရားဂါ ထာကို ဟောတော်မူဝါ တယ်။ အဲဒီဂါ ထာမှာဟောတော်မူတဲ့အတိုင်းဝဲ ဆေးဆရာဘ၀ဝက ြုခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုကံဂက စက္စုပါလ အလောင်းလျာပုဂ္ဂိုလ်ကို အစဉ်လိုက်ပြီး မကောင်းကျိုးတွေ ဝေးလာခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးဘဝမှာ စက္ခုဝါလမထေရိဖြစ်လာပါတယ်၊ ဒီမထေရ်ဟာ မြတ်စွာဘုရားထံက ကမ္မဋ္ဌာန်းလသူပြီးတော့ သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတော် ၆၀-နဲ့တကွ သာဝတ္ဆိမြြို့မှယူဇနာ ၁၂၀-ဝေးကွာတဲ့ ပစ္စန္တရစ်တောရွာတခုကို အမှီပြုပြီးတော

ခြင်းမရှိဝဲ နေ့ရော ညဉ့်ဝါ ထိုင်ခြင်း၊ ရဝ်ခြင်း၊ သွားခြင်းဆိုတဲ့က္ကရိယာဗုထ်သုံးပါးနဲ့ မပြတ်ကြိုးစား အားထုတ်နေဝါတယ်။၊ ဒီလို။ အားထုတ်နေယင်း မျက်စိရောဂါ စ္ထဲကဝ်လာတယ်၊ ဆေးဆရာက။

| ပဋိစ္စသမုဝွါဒ်တရားတော်ကြီး ၂၁၂။

ပေးတဲ့ မျက်စဉ်းဆေးကိုလဲ လှဲအိပ်ပြီး မခတ်ဘူး၊ ထိုင်လျက်ပဲ။ခတ်တယ်၊ ဆေးဆရာက လှဲအိဝ်ပြီး မျက်စဉ်းခတ်ဖို့ ညွှန်ကြားတာကိုလဲ နိသဇ္ဇိဓုတင် မပျက်စေချင်တာခဲ့ မလိုက်နာဘူး၊ ထိုင်ယင်းပဲမျက်စဉ်းခတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဆေးဆရာကလဲ သူ့.နာမည်ဝျက်မှာစိုးလို့ အဆက်ဖြတ်လိုက်တယ်၊ ဒါနဲ့ စက္စုပါလမထေရိဟာသူ့ဟာသူ အားဝေးဆုံးမဝြီး အားထုတ်မြဲ အားထုတ်နေတယ်၊

နိယတော မစ္စုရာဇဿ' ကိံ ဝါလိတ ၀မဇ္ဇသိ;တဲ့-

ပါလိတ၊ စက္နုဝါလခေါ်သော အဓောင်ဝါလိတ။၊ တိကိ

ဇ္စေန၊ ဆေးဆရာက ' ဝိ၀ဇ္စိတော အသိ)! စ္စန့်ပစ်အဝ်လေပြီ ပါလိတား အမောင်ပါလိတ၊ စစ္ဓ္စုရာဇဿး၊ သေဓင်းဇါ (လာခြင်းသည်)!နိယတော ကိန်းသေခြံဇါ။ ကိံ ပမဇ္ဇသိ၊ အဘယ့်ကြောင့် မေ့လျော့နေသင္အ့နညး။

ဆေးဆရာက လက်လွှတ်လိုက်တော့ မျှော်လင့်ဖွယ်မရှိတော့ဘူး။ သေဖို့ရာ မဝေးတော့ဘူး၊ အဲဒါက ကိန်းသေပဲ,၊ မမေ့နဲ့မပြတ် ကြိုးစားအားထုတ်ပေတော့လို့ ဆိုလိုပါတယ်၊ အဲဒီလို အားဝေးဆုံးမပြီး မပြတ်မစဲ အားထုတ်မြံ ကြိုးစား အားထုတ်နေရာမှာညဥ့်သန်းခေါင်ယာမ် အလွန်ကျတော့ မျက်စိတွေလဲပျက်၊ ကိလေသာတွေလဲ ကုန်ခန်းပြီး သုက္ခဝိပဿက ရဟန္တာဖြစ်သွားဝါ သတဲ့။

အဲဒီမှာ လောကဘက်ကနေကြည့် ယင် တော့ ပေဝေ

တောတေ အလွန် အကျွံ တရားအားထုတ်လို့. မျက်စိကွယ်ရတယ်လို့ ထင်မြင်စရာရှိပါ တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီတရား အားထုတ်တာက အကြောင်းရင်း မဟုတ်ပါဘူး။ အထောက်အပံ့ အကြောင်း

က ပြုခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုပါဝဲ၊ အဲဒီလို တရားအားမထုတ်ပဲနေယင်လဲတနည်းနည်းနဲ့ သူ.မျက်စိဟာ ဗျက် ရကွယ်ရမှာပဲး တရားအားထုတ်လိုက်တဲ့အတွက် အမြတ်ထွက်လာတာကတော့ ကိလေသာကုန်ခန်းပြီး ရဟန္တာဖြစ် သွားတာဟာ အတိုင်းမသိ တန်ဖိုးရှိတဲ့

အထူးမှတ်သားဗွယ် အချက် ၂-ခု

ြီးတော့ စက္စုပါလမထေရ်နဲ့စဝ်ပြီး မှတ်သားဖွယ်ကောင်းတဲ့ အချက် နှစ်ခုရှိပါသေးတယ်,; အဲဒါက ဘာလဲဆိုယင်

တဲ့ အာရုဒ္ဓွဝီရိယဂုဏ်နဲ့ ပြည့်စုံပါတယ်တဲ့၊ ဒါကြောင့်နေ့စဉ် နေ့တိုင်း နံနက်မိုးသောက်ယာမ်မှာ စင်္ကြံလျွောက်ပြီး တရားအားထုတ်လေ့ ရ္ဂိ ပါတယ်၊ တနေ့တော့ ညဦးကမိုးရွာပြီးခါစဖြစ်တဲ့အတွက် ပိုး၀ရန် ကောင်တွေကထွက်ပြီး စက္ခုပါ လမထေရဲံစင်္ကြ

လဲ နံနက်မိုးသောက်ယာမ်မှာ အခါ တိုင်းလိုပဲထင်ပြီး စငက်္ကြလျှောက်တရားအားထုတ်တယ်။ ဝိုးပရန်ကောင်တွေ တော်တော်များများဟာနင်းမိလို့သေကုန်ကြတယ်၊ အဲဒါကို အာဂန္တုရဟန်းတွေက တွေ့ရတဲ့အတွက် စက္စုပါလမထေရိကြီးဟာ စင်္ကြလျွောက်မယ်ဆိုတဲ့။ - ဂည်ရွယ်ရက်နဲဖိုးကောင်အွေကီ သေစေတဲ့အကြောင်း မြတ်စွာ

ဘုရားအား လျွောက်ကြပါတယ်၊ ဒီတော့ မြတ်စွာဘုရားက စက္စု။ဝါလမထေရ်ဟာ ပိုးကောင်တွေကို မမြင်တဲ့အကြောင်း' သေစေ။လိုသော စေတနာမရှိတဲ့အကြောင်း၊ ရဟန္တာဗုဂ္ဂိုလ်လဲဖြစ်တဲ့အကြောင်း အပြစ်မရှိကြောင်းများကို မိန့် ကြားတော်မူပါတယ်။

အဲဒီမှာ မှတ်စရာကတော့ သေစေလိုသော စေတနာမရှိယင် အပြစ်မရှိတဲ့အကြောင်းရယ်၊ ရဟန္တာပင်ဖြစ်သော်လဲ စျာန်အဘိညာဉ် မရယင်၊ စျာန်အဘိညာဉ် ရသော်လဲ အဘိညာဉ်နဲ့အဓိဋ္ဌာန်ဂြုပြီး ကြြွတဲ့အခါမဟုတ်ယင် အခြားဝုဂ္ဂိုလ်များလိုပဲ နင်းမိရာမှာ လေးဝိသွားနိုင်ကြောင်းရယ်၊ အဲဒီ အချက်များဝပါဝဲ၊

ဒါက ဘာကြောင့် ပြောရသလဲ ဆိုယင် အချို့ သုတနည်းသူတွေက ရေထဲမှာရော ဟင်းသီး ဟင်းရွက်ထဲမှာရော ဝိုးတွေရှိ

ရတဲ့အတွက် ငါးဝါးသီလ လုံနိုင်ပါ့မလား။ ပါဏာတိပါတကံမဖြစ်ပေဘူးလားလို့ ဒီလို ယုမှားသံသယ ရှိနေကြပါတယ်၊ မေးမြန်းတာကိုလဲ ကြားရဖူးပါတယ်၊ မြင်တွေ့ရတဲ့ ပိုးကောင်းတွေကိုတော့ ရှင်းလင်း ဖယ်ရှားဝစ်ဖို့ လိုပါ တယ်၊ မမြင်ရတဲ့ ပိုးကောင်တွေအတွက်တော့ သေစေလို သောစေတနာဓရှိတဲ့အတွက်သံသယဖြစ်ဖို့မရှိပါဘူး၊ နောက်ပြီးတော့ သေစေလိုတဲ့ စေတနာမရှိပဲ မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ ကိုယ့်ကိစ္စ ကိုယ်ဆောင်ရွက်နေရာမှာမတော်တဆ နင်းမိလို့ ထိခိုက်မိလို့သေသွားတဲ့အတွက်လဲ သံသယဖြစ်ဖို့ မရှိပါဘူး၊ တချို့ ဂျိန်းဘ၁ဘသာဝင်တွေကတော့ မီးထွန်းထားရာမှာ ပိုးကောင်တွေ ဝင်တိုးလို့ သေတာတောင် အပြစ်ရှိ )| တယ်လို့ ယူဆကြသတဲ့။ အဲဒါကတော့ လွန်လွန်းပါတယ်၊ ဝင်တိုး ၂

ချို့တိတ္ဆိတွေကလဲ သူတို့ဟာ သူတို့ဝဲ ခေါင်းရိတ် သင်္ကန်း ဝတ်ပြီး

လဲ သူတို့က အတင်းဝင်လာကြတယ်၊ ဒါကြောင့် ရဟန်းကောင်းတွေက ရဟန်းတု ရဟန်းယောင်တွေနဲ့ ကံကြီး ကံငယ် မပြုလိုကြတဲ့အတွက် အဲဒီတုန်းက ပါဋဠလိဝုတ်ပြည် အသောကာရုံကျောင်း`တိုက်ကြီးမှာ ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဥဗုသိကံမပြုဝဲ ဝြတ်နေဝါတယ်;အဲဒီအခါ အသေဘာကဓင် းတရားကြီးက ကျောင်းတိုက် သွားပြီး

တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်ဝါတယ်,| အဲဒီအမတ်က အဓိကရုဏ်းငြိမ်းအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ

နားလည်ပြီးတော့ ကျောင်းတိုက်သွားပါတယ်၊ အဲဒီရောက်တော့ရဟန် သံဃာတွေကို စည်းဝေးစေပြီး ဥဗုသ်ပြုဖို့ခိုင်းပါ တယ်၊