ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

ဒီတော့ ရဟန်းကောင်းတွေက ငါတို့ဟာ တိတ္ဆိတွေနဲ့ရောပြီး။ဥဗုသ်မပြုနိုင်ဘူးလို့ တရားသဖြင့် ပြောဆိုကြပါတယ်၊ ဥဗုသ်ပြု

တယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ အာ၀တ်အပြစ်ရှိတဲ့ မစင်ကြယ်တဲ့ ရဟန်းများရှိယင်လဲ စင်ကြယ်အောင် ကစားဖို့ ဆုံးမရပါတယ်။ အားလုံး စင်ကြယ်ပြီလို့ ယုံကြည်ရတဲ့အခါမှာ ဥပုသ်ကံကိုပြုကြရပါတယ်;ရဟန်းမဟုတ်တဲ့ တိတ္ထိတွေနဲ့တော့ ရောနှောဂြီး ဥပုသ်မပြုကောင်းပါဘူး။ ဝြုယင် အာ၀တ်တောင် သင္စိဝါသေးတယ်။ ဒါကြောင့်ရဟန်းကောင်းတွေက တိတ္ဆိတွေနဲ့ရောဂြီး ငါတို့ ဥဗုသံမပြုဘူးလို့ပြောဆိုကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီတော့ အဲဒီအမတ်က မင်းဇါ အဓိန့််အာဏာကို ဖီဆန်တဲ့အနေနဲ့ ယူဆပြီး ငြင်းဆန်တဲ့ ရဟန်းကောင်းတွေ မထေရ်ကြီးကစပြီး ဓားနဲ့ ခုတ်သတ်ပါတယ်၊ အဲဒါကို မင်းရဲ့ညီတော် အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်မှ ရဟန်းဝြုလာတဲ့ တိဿမထေရိံက မြင်လို့ “မင်းကတော့ ဒီလိုခိုင်းတာ မဟုတ်ဝေဘူး။၊ ဒီအမတ် အထင်လွဲမှားပြီးပြုမှားတာ ဖြစ်မှာဝဲ”လို့ ယူဆပြီး အဲဒီ အမတ်အနီးမှာ ရုတ်တရက်သွားပြီး ထိုင်နေပါတယ်၊ အဓမတ်ကလဲ တိဿမထေရိကို မှတ်မိတာနဲ့ အဲဒီမှာ ရပ်တန့်ပြီး သူဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကိုဘုရင်မင်းမြတ်ထံ အစီရင်ခံ လျွောက်ထားပါတယ်၊ အဲဒီအခါ

ထားတဲ့အခါ မပြီးပြတ်နိုင်ဝဲ ဖြစ်နေတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့အရှင် မဟာမောဂ္ဂလိပုတ္တတိ ဿမထေရိ်ကို ဝင္စ ဆောင်ပြီး ဓေး

လျှောက်ရဝါတယ်၊ အဲဒီတော့ အရှင် မဟာမောဂ္ဂလိဝုတ္တတိဿမထေရ်က “မင်းကြီး သင့်မှာ အဲဒီ အမတ်ကို ကျောင်းသွားပြီး ရဟန်းတွေကို သတ်ဝါစေလို့ ဒီလို စိတ်စေတနာ ရှိပါ သလား “လို့မေးပါတယ်၊ အဲဒီလို စိတ် စေတနာမရှိကြောင်း မင်းကြီးကလျှောက်ထားပါတယ်: ဒီလို စိတ် စေတနာ မရှိလျှင် အပြစ်မရှိကြောင်း ဆု းအဖြတ် ပေးတော်မူပါ တယ်။ အထောက်အထားသာဓကကုလ -

ဘိက္ခဝေ။ ရဟန်းတို့ အတံ။ ငါဘုရားသည်။ စေတနံ)!မည်သို့ဖြစ်စေဟု ရည်ရွယ်တိုက်တွန်းသော စေတနာကို။ ကမ္မံ

ရည်ရွယ်တိုက်တွန်းရွၤ ကမ္မ၌၊ အမှုကံကို။ ကာဃေန ဝါစာယမနသား ကိုယ် နှုတ် စိတ်ဖြင့်။ ကရောတိ။ ဝြုဒါ၊ ဆိုတဲ့-

တိတ္တီရဇာတ်ကိုလဲ ဆောင်ဝပြပါတယ်၊ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ အဲဒီဇာတ်မှာ အရှင်ရာဟုလာအလောင်းက မုဆိုးရဲ့ `တယ်-ခါ” ဖြစ်နေတယ်၊ မုဆိုးက ခါ-တွေရှိရာ တောထဲသွားပြီး အဲဒီ တယ်-ခါနဲ့ များပြီး ခါ-တွေ ဖမ်းသတ်တယ်။ အဲဒါကို မြင်ရတော့ တယ်ခါကလေးက ငါ့မှာလဲ ပါဏာတိပါတကံ ထိုက်လေသလားလို့သံသယ ဖြစ်ရရှာတယ်၊ တနေ့တော့ ဘုရားအလောင်းရသေ့ကြီး

ဗုဂ္ဂိုလ်တွေ ပေါ်လာကြတယ်၊ အဲဒီလို ကျော်စောတဲ့ ုဂ္ဂိုလ်တွေကိုတချို့ဒကာမတွေက ပန်းခင်းပြီးတော့ စမ်းကြည့်ကြတယ်၊ လက် ~ဝါးခင်းပြီးတော့ စမ်းကြည့်ကြတလ်လို့ ကြားရတယ်၊ ြီးတော့ပန်းမနွမ်းဘူး လက်မနာဘူး စသည် ဖြင့်လဲ ပြောသံ ကြားရတယ်;အဲဒါ တည့်တည့်မတ်မတ် နင်းမိလျက်နဲ့ ဓန္ငွမ်းတာ ဓနာတာလား။တည့် တည့် မနှင်းမိလို့ဝဲလား ဆိုတာလဲ စဉ်းစားစရာရှိ ဝါတယ်၊ယခုစက္ခုပါလမထေရိလို စျာန် အဘိညာဉ်မရတဲ့ ရဟန္တာဆိုယင်

ဝိဝြားသေကုန်သလို ဝိပြားကုန်မှာဝါဝဲ,; စျာန်အဘိညာဉ် ရတဲ့ရဟန္တာတောင် အဘိညာဉ်နဲ့ အဓိဋ္ဌာန် မပြုမိဝဲ ကွွယင် နင်းမိတာတွေဟာ အကုန်ပြားကုန်မှာဝဲ၊ ဒါကြောင့် အဲဒီလိုစမ်းသဝ်တဲ့နည်းတွေက မသေချာဘူးဆိုတာ သိထားကြရမယ် [|

ရဟန္ထာ ခုံစမ်းနည်း

သေချာတဲ့ နည်းကတော့ လိုချင်နှစ်သက်မှု တပ်မက်သာ

မှု ထိတ်လန့်ကြောက်စရွံ.မှု စက်ဆုဝ်ရွံရှာမှု စိုးရိမ်ပူဆွေးမှု သူတပါး။ အကျိုးမဲ့ဖြစ်အောင်ဝြောဆိုမှု ဘုရားကို မရိိသေမှု တရားကျမ်းဂန်တွေကို မရိုသေမှု ဝိနည်းသိက္ခာကို မရိုသေမှု ကိုယ်လက် က္ကန္ခြေ

မတည်ငြိမ်မှု ဒီလိုဟာတွေ ရှိ မရှိ စုံစမ်းဖို့ လိုပါတယ်၊ အဲဒီလိုဟာ။တွေရှိနေယင် လောဘ ဒေါသ မောဟ မကင်းသေးတဲ့သဘောထင်ရှားနေတာဝါဝဲ၊ သေသေချာချာ စုံစမ်းလို့ ဒီလို အမူအရာတွေအရိပ်အယောင်တောင် တွေ့ဘူးဆို ယင်တော့ တော်တော် စိတ်ချ

ဂုဏ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံတယ်လို့ မှတ်နိုင်ပါပြီ။

ယခုပြောလာခဲ့တာဟာ စိတ်စိညာဏ်ပြဋ္ဌာန်းပုံကို ပြောရာက စစ်မိစပ်ရာနဲ့ ရဟန္တာအကြောင်း ရောက်သွားတယ်၊ အဲဒီမှာပြစ်မှားလိုတဲ့စိတ်ကြောင့် ဆင်းရဲလို က်ဝါ လာဂုံကို ပြောလိုက်တော့ကြည်လင်တဲ့စိတ်ကြောင့် ချမ်းသာလိုက်ဝါလာဂုံလဲ ပြောဖို့ လိုလာဝါတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒါကို ယခု ဆက်ပြီး ပြောဦးမယ်၊ လောကမှာ သဘောတရားတွေဟာ အဆိုးနဲ့အကောင်း အစုံအစုံတွဲလျက်တွဲလျက် ရှိတယ်၊ ပြဋ္ဌာန်းတဲ့ စိတ်ကလေးက ဆိုးယင် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေရသလို အဲဒီ စိတ်ကလေး ကောင်းထင်တော့ ချမ်းသာသုခတွေကို ရပါတယ်၊ ဒါကြောင့် မြတ်စွာဘုရားက-

မနသာ စေ ဝသန္နေန)! ဘာသတိ ဝါ ကရောတိ ဝါ။

တတော နံ သုခမနွေတိ၊ ဆာယာဝ အနုပါယိနီလို့ ဟောထားပါတယ်။

ပြောဆိုငြားအံ့၊ စေ ကရောတိ ဝါး အတယ်ရွ ပြုမူလည်း ပြုလုပ်ငြားအံ့၊ တတောၤ ထိုကြည်လင်သောစိတ်ဖြင့် (ကြံခြင်း) ပြောဆိုခြင်း ပြုလုပ်ခြင်းဟူသော ကံ သင်္ခါရကြောင့်ိ။ နံ၊ ထို (ကြံစည်)ပြောဆို ဝြုလုဝ်သော ဝုဂ္ဂိုလ်သို့။ သုခံ) အကျိုးဝိပါက် ဖြစ်သော

တော့ဇါါ၊ (ကိမိ၀ႈ ဥပမာပုံဆို အဘယ်လိုပါနှည်းဟူဓူ၊) အနုပါယိနီ၊ အရိပ်ရှင်ထံမှ ဖဲခွါလေ့မရှိသေား ဆာယာ တ္ကဝ' အရိပ်ကဲ့သို့

ကြည်လင်တဲ့စိတ်နဲ့ ကြံတိုင်း ပြောတိုင်း ပြုတိုင်း ကုသိုလ်ကံ သင်္ခါ ရဇဖြစ်တယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒီ ကုသိုလ်ကံက ကုသိုလ်ရှင်ကိုမျက် မှောက် ဘဝမှာရော နောင်တမလွန် မှာရော အစဉ် လိုက်ပြီး

ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး ၂၂၂။

. က အမည်ရတဲ့ ဒုဏ္ထားတဦး ရှိတယ်၊ အဲဒီပုဏ္ထားမှာ မဋ္ဌကုဏ္ဍလီဆိုတဲ့ သားတယောက်ရှိတယ်။ အဲဒီမဋ္ဆကုဏ္ဍလီဟာ ၁၆-နှစ်အရွယ်မှာ ဖျော့တော့တဲ့ ရောဂါဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဖခင်ဝုဏ္ထားက ဆေးဖိုးဝါးခပေးရှမှာစိုးလို့ ဆေးဆရာခေါ်ပြီး မကုဘူး။ ဆေးဆရာများထံသွားပြီး မေးမြန်း စုံစမ်းလို့ အဲဒီက ဖြေကြားလိုက်တဲ့အတိုင်း သူ.ဟာသူဝဲ ဆေးဖော်ပြီး ဆေးကုတယ်၊ ရောဂါအားကြီးပြီး မျှော်လင့်ဖွယ်မရှိတဲ့အနေရောက်မှ ဆေးဆရာကို ၀င့်ခေါ်တယ်,ဆေးဆ ရာတွေကလဲ ရောဂါ အခြေ အနေ ကြည့် ပြီး ဆေးမပေးဝဲပြန်သွားကြတယ်၊ ဒါနဲ့ နောက်ဆုံး သေတော့မယ် ဆိုတာကိုသိတာနဲ့ လူမမာကို အိမ်အပြင်မှာ ထုတ်ထားတယ်၊ အကြောင်းကတော့လာငြီး ကြည့်ကြ ဓမေးကြတဲ့သူတွေဟာ အိမ်တွင်း၀စ္စည်းတွေကို မြင်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါဝဲတဲ့၊ ဝန်တို နှမြောလွန်းအားကြီး -

အဲဒီနေ့ နံနက် မိုးသောက်ယာမ်မှာ မြတ်စွာဘုရားကမဟာကရုဏာသမာ၀တ်မှ ထတော် မူပြီး ဗုဒ္ဓစက္စုဖြင့် လောကကိုကြည့်ရှုတော်မှုတဲ့အခါ အိမ်ရှေ့ မျက်နှာစာမှာ မဋ္ဌကုဏ္ဍလီသဌေး

ကို ဆင်ခြင်တော်ဓူတဲ့အခါ အဲဒီ အိမ်ရှေ့အရပ်ကို ဘုရားကိုယ်တော်မြတ် ကြွသွားယင် ဘုရားကိုကြည်ညိုပြီး မဋ္ဌကုဏ္ဍလီ သေတဲ့အခါ တာဝတိံသာမှာ နတ်သားဖြစ်မည့်အကြောင်း၊ သူ့ သင်္ချိုင်း

ဘုရားကိုပင့်ပြီး မေးမြန်းလျှောက်ထားတဲ့အခါ မြတ်စွာဘုရားကဖြေကြားပြီး တရားဂါထာ တပုဒ်ကို ဟောလျှင် ရှစ်သောင်း လေးထောင်သော သတ္တဝါများ အကျွတ်တရား ရကြမည့် အကြောင်းတွေကို မြင် တော်မူပါ တယ်၊

ဒါ ကြောင့် မြတ်စွာဘု ရားဟာ နံနက်ဆွမ်းခံချိန်ကျတဲ့အခါများစွာသော ရဟန်းသံဃာတော်တို့နှင့်တကွ သာ၀တ္ဆိမြို့ထဲ ဆွမ်းခံကြွတော်မူထင်း အဲဒီဝုဏ္ထားအိမ်ရှေ့ကို ကြြတော်ဓှူုပါတယ်၊ ဒီအခါမဋ္ဌကုဏ္ဍလီက မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြင်ရတဲ့အတွက် မြတ်စွာ

နှလုံးသွင်းပြီး မြတ်စွာဘုရားက တခြားအိမ်များသို့ ကြွသွားတော်

သလို ဘွားကနဲနတ် သား သွားဖြစ်ပါ တယ်။