ဗြဟ္မဝိဟာရတရားတော်

ဆောင်လာခြင်းဖြင့် (များစူ၁ စုမိခြင်းကို ဒိသူာ စ-ကြည့်ရှု

တိက နဲနဲချင်း သယ်ဆောင်လာသဖြင့် စုမိခြင်းကို၊ ဒိသာ ၈ကြည့်ရှုဆင်ခြင်ရ်ငင်း၊ ပဏ္ဍိတော-စီးပူားရေးမြင်သိ ပညရရှိသည်၂[ သရ၌-အိခ်က်။ အ၁၀သေ-စေဒင်ရောက်ထိန်းခ၂ပ် စိးအပ်

ဒါ တောဒေယျ ပုဏ္ထားကြီးက သူ့သား စသည်ကိုညှန်ကြားသင်ပြတဲ့ သြဝါဒစကားဘဲ။ မျက်စဉ်းကျောက်ဆိုတာဗမာပြည်မှာတော့ အသုံးမရှိပါဘူး။ အိန္ဒိယမုာ သုံးတဲ့ပစ္စည်းပါဘဲ၊ အဲဒီမှာ မျက်စဉ်းဆိုဘာက မျက်စိကျန်းလှို နာလှို ခပ်တဲ့ဆေးမျက်စဉ်း ပဟုတ်ပါဘူး။ မျက်စိကို အလှကွင်းတဲ့ဟာပါဘဲ)!ရုဟန်းများမှာ အဲဒီလို မျက်စဉ်းဖြင့် မျက်စိ မကၠင်းရှဘူးလှို- ပညဘ်ဆားတဲ့ သိက္ခ၁ပုဒ်လဲ ရှိပါတယ် အဲဒီ မျက်စဉ်းကျောက်ကို သှေးပြီး မျက်စိကို လိမ်းသုဘ်တယ်။ ကုလားတှေမျက်စိမှာလိမ်းသုတ်ထားတဲ့ မဲမဲအကၠက်ကို မြင်ဘူးကြမှာပေ)! အဲဒါဟာတခါ နှစ်ခါလောက် သှေးရုံနဲ့တေ၇့ ကုန်သူားတာ မထင်ရှားပေဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်ပေါင်း ရာထောင် စသည်ရိုတဲ့အခါကျတော့ သေးငယ် သေးငယ်ပြီး ကုန်သူားတာ ထင်ရှားနိုင်တယ်] အဲဒါ လိဘဲ ပေးကမ်းလဒ၊န်းယင် နဲနဲ ချင်းပေမဲ ကာတောကန္ခိသားိုင်တယ်။ ပေးတိင်း ပေးတိင်းလဲ နဲံနဲတော ကန်ကန်သူားတာဘဲး အဲဒါကို ဆင်ခြင်ပြီး နဲနဲပေမဲ့ မပေးကမ်းရုဘူးလှို

နေ့စဉ် နာကြပြီးတော့ တရားကိုလဲ ကျင့်သုံး အားထုတ်ကြတယ်။ဘချိုက သေ၁တာပန် သကဒါဂါမ် အနာဂါမ် ဖြစ်ကြတယ်။တချိုက ရဟန်းပြုပြီး တရား အားထုတ်ကြသဖြင့် အရဟတ္တမဂ်ပိုလ်ရောက်ပြီး ရှဟန္တ၁ဖြစ်ကြတယ်။ အင်မတန် ရခဲတဲ့ ဗုလ္လဘ

အဲဒီလို ခေတ်ကာလကောင်းကြီးနဲ့ ကြုံနေပေမယ် လှိုတောဒေယျပုဏ္တားကြီးကတော့ မြတ်စွာဘုရားကို မကြည်ညိုမယုံကြည်ဘူး1သူက ဗြာဟ္မဏဝ ဒကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်ထားပြီးဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် နောက်မှ ပွင့်တော်မူလာတဲ့ ဗုဒ္ဓမြတ်ဝှုာဘုရားကို သူက အထင်မကြီးဘူး။ သာမန် ရှသေ့ရဟန်းတပ၊ါးလောက်ပဲ သူက ထင်မြင်တယ်။ အထင်သေးတဲ့ သဘောပါဘဲ။ ဒါကြောင့် သူက ဘုရားဇါ တရားကို နာရှမှန်းတောင်မသိဘူး။ ဃာဂု တယောက်ချိုမျ ဆွမ်း တငုန်းမျတောင် မလှူဘူးဘူး။ မလှူဘူးရုံတူင် မဟုတ်သေးဘူး။ သူက မြတ်စှာဘုရားကိုဘော-ဘေ~လှို မရိုမသေလဲ ခေါ် ဝေါ် ပြောဆိုတယ်။ ဘော-ကိုအို-လှို မြန်မာ၁ပြန်လေ့ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယခုနေအခ)|မှာလူတယောက်ကို အို-လှို ခေါ်ဝေါ် ပြောဆိုတာတော့ ပရိုဘူး။မောင်စိန် မောင်မြ စသည်ဖြင့် မောင်လိုသာ ပြောလေ့ ရှိကြတယ်။ ဒါကြောင့် မောင်ဂေါတမလှို ဒီလိုပြေ၀တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ အဲဒီလို မရိုမသေပြောတာကလဲတကြောင်း။ သူပစ္စည်းဥ္စာဘ္ရေူ တပ်မက်စှဲလမ်းနေတာကလဲတကြောင်း။ ဒီအကြောင်း

များကြောင့် သေသွားတဲ့အခ။ သူ့အိမ်မှာဘဲ ခှေုးမကြီး ဝမ်း:ထမှာ ပဋသဒ္ဓ္ဗ္ဓေနေရှရှာသတ့၊

ခှေးဆိုတော့ တလခဲဲ နှစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါ မှေးလာတာပေါ့။ အဲဒီ တောဒေယျမှ ဖြစ်လာတဲ့ခွေေးကလေးကို သုဘလုလင်က အင်မတန်ချစ်တယ်။ သူစားတဲ့ ထမင်း ဟင်းကောင်းများကို ကျှေးတယ်။ အိပ်ရာကောင်းပေါ် မှာ အိပ်စေတယ် တဲ့။အဲဒါဟာ ရှေးဘဝက သူ.ဖခင်ဖြစ်မှန်းတော့ သိလ္ဂိမဟုတ်ဘူး)ဒါပေမဲ့ ရှေးဘဝကအတူနေဘူးယင် ဒီလို ချစ်ခင်တတ်ကြောင်းဟောထားတဲ့ တရားဂ၊ါထာက ဒီလိုရှိပါတယ်။

ဗုဗ္ဗေ၀ သန္နိ၀ါသေန။

ပစ္စုပ္ပန္ဇဟိတေန ဝါး

ဧဝံ တံ ဇာယတေး ပေမ

ဥပ္ပလဝ ယထောဒဧကေး

ပုဗ္ဗေ - ရှေးဘဝဋ်၊ သန္နိ၀ သေန ဝါ - အတူနေဘူးခြင်းကြောင့်ငှင်း၊ ပစ္စုပ္ပန္နဟိတေန ဝါ-ဖြစ်ဆဲပစ္စုပ္ပန်ဘဝ၌ အကျိုးစီးပူါးပြုပေးခြင်းကြောင့်ငှင်း။ ဧဝံ-ဤသိိုသော။ တံ ပေမံ-ထိုထူးထူးခြားခြား ချစ်ခြင်းသည် `ဇာယတေ-ဖြစ်တတ်ဓ်ါ။ ကိမိစအဘယ်လိုပါ။နည်းဟူမူ။ ယထောဒကေ-အကြင်မျလောက်သောရေ၌ ၀ါ-ရှေေရှိသလောက်၊ ဥပ္ပလံ-ကြာသည်။ ဇာယတေ တ္ဂ၀-သန်စှုမ်းကြာရှည် ဖြစ်တည်သကၠ့သ္ရူပင်တည်း။

ကြာများဟာ ရှေရှိသသောက် သန်သန်စှုမ်းစှမ်း ကြာရှည်စ့ ဖြစ်နေသလိုပင်။ ရှေးဘဝက အတူနေခဲ့ဘူးခြင်းကြောင့်လဲချစ်ခင်တတ်တယ်။ ကြာရှည်စှာ အတူနေဘူးယင် ပိုပြီးချစ်တတ်တယ်။ 'ကုသိုလ်အတူပြုဘူးယင်တော့ အထူးပြောစရာပလိုပါဘူး။ယခုဘဝ ဘူင်လဲ အကျိုးဆောင်ရှုက်ပေးဘူးသောကြောင့် ချစ်ခင်တတ်တယ်။ ဒါကတော့ မျက်မြင်ကိုယ်တ္တေ ဖြစ်နေကြတာဘဲ1များများ အကျိုးဆောင်ဘူးယင် ပိုပြီး ချစ်ခင်တတ်ကြတာဘဲ;ယခု တောဒေယျပုဏက္ထားကြီးမှ ဖြစ်လာတဲ့ခှေးကိုတေ၇့ သားအဖအဖြစ်နဲ့ အယင်ဘဝက နေလာခဲ့တဲ့အတူက် သားဖြစ်သူ သုဘသေဋေးသားက အလှန်ခင်မင်နေတာပါဘဲ႔။

ရွှေသူားရှိတဲ့ ဗုဒ္ဓဉာဏ်တော်ဖြင့် လောကကို ဖြန့်ပြီး ကြည့်တေ်မူတယ်။ မည်သူဟာ တရားနာနိုင်မလဲ။ မည်သူဟာ တရားထူးရမလဲ။ မည်သူဟာ သရုဏဂုမ်တည်မလဲ စသည်ဖြင့် ကြည့်ရှုဆင်ခြင်တော်မူတဲ့အခ။ သုဘလုလင်ကို မြင်တော်မူတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီနေ့နံနက်မှာ တပါးတည်း ဆွမ်းခံကြုတော်မူယင်းတေ၁ာဒေယျပုဏ္ထားကြီးအိမ်ဝင်းထဲ ဝင်ဘော်မှုတယ်။ အဲဒီအခ။ဘောဒေယျမှ ပြစ်လာတဲ့ခှေးက အတင်းဟောင်ပြီး ဘုရားဆီပြေးလာတယ်။ ဒီတော့ မြတ်စှာဘုရားက ်ဟဲ့-တောဒေယျ။နင်ဟာလေ ခှေးလူ့ ဘဝတုန်းက ငါ့ကို ဘော-ဘော (မောင်ဂေါတမ-မောင်ဂေါတမ)လှို မခိုမသေပြောဆိုခဲ့တဲ့အတူက် နင်ယခု ခှေးဖြစ်နေပြီ။ ခှေးဖြစ်ရာကခနေပြီး ငါ့ကို ပြစ်မှားတဲ့စိတ်

ကို ရှဟန်းဂေါတမက .သိနေတယ်”လှို ဆင်ခြင်ပြီး နှလုံးမသာဖြစ်တာနဲ့ အဲဒီခှေးဟာ ဖိုခနောက်ကြားပြာထဲမှာ . သူားပြီးအိပ်နေပါသတဲ့။ လူတွေက သူ့ကိုပေေ့မပြီး အိပ်နေကျ အိပ်ရာကောင်းပေါ် တင်ပိုလိုလဲ မရဘူး တဲ့] |

သုဘလုလင်က အပြင်မှ ပြန်လာတဲ့အခါ ်းခှေးကို သူ့အိပ်ရာမှ ဘယ်သူက ချလိုက်သလဲ”လှို မေးတယ်။ ဘယ်သူကမှမချပါဘူး လှု ပြောပြီး အကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို ပြန်ဖြောကြတယ်။အဲဒီတော့ သုဘလုလင်က စဉ်းစားတယ်။“ တေ၁ာဒေယျဆိုတာ ငါ အဖေဘဲ။ ရဟန်းဂေါတမ က ခှေးကို ဘော ဒေယျလှိုခေါ် တာဟာ ငါ့အဖေကို ဒီခေှေးဖြစ်နေတယ်လှို ဆိုတာဘဲ;အမှန်ကတော့ င အဖေဟာ ဗြဟ္မာ့ပြည် ရောက်နေတာဘဲ။အရှင်ဂေါတမ က နူတ်တက်ရာ ပြောသူ၁းတာဘဲ”စသည်ဖြင့်ဆင်ခြင်စဉ်းစားပြီး သုဘလုလင်က စိတ်ဆိုးတယ်။ မြတ်စူာ

ဘုရားထံလာတယ်၊

အဲဒီမှာ သုဘလုလင်က သူ့အဖေကို ဗြဟ္မာ့ပြည် ရောက်နေတယ် လှို ယုံကြည်ယူဆတာဟာ သူတှိဇါရိုးရာ ဗြာဟ္မဏဘာသာ ၀။ ဒအရပါဘဲ။ သူတှိုဘာသာတရားအတိုင်း ကျင့်ယင်~ သေတဲ့အခ။ ဗြဟ္မာ့ပြည် . ရောက်တယ်လှို ဆိုထားတဲ့အတိုင်း

.ယုံကြည်ကြတယ်။ တခါက မဟာဒတ္တ ဆိုတဲ့ သေနာပတိစစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဟာ ဗြာဟ္မဏ ၁ါဒကို ယုံကြည်ကိုးကူယ်ပြီးဗြာဟ္မဏဘတ် ဆိုတဲ့ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ငှေအမြောက်အများအကုန်အကျခံပြီး ပြုခဲ့တယ် အဲဒီ မဟာဒတ္တ မှာ သေခါနီးကျတော့ ငရဲဂတိနိမိတ် ထင်နေပါ သတဲ့။ ဗြ၀ဟ္မဏဆရာတ္ရေကဘာကို မြင်သလဲလို မေးတော့ သူက (လောဟိတဃရ) နီနီရဲရဲမီးအိမ်ကို မြင်နေတယ်လှို ပြောတယ်၊ အဲဒါဟာ ဗြဟ္မလောကဘဲလို ဗြာဟ္မဏဆရာတှေုက ဆိုကြတယ်။ ဗြဟ္မလောက ဆိုတာဘယ်အရပ်မှာလဲ အထက်မှာလား အောက်မှးလားလှို သူကမေးတယ်1အထက်အရပ်မှာလှို ဆရာများက ဖြေတယ်(ကျွန်ုပ်မှာယခု ထငနေုတာကဘော့ ထောကမှာဘလှူ သူက တ၁တယ၊1အောက်မှာ ထင်ပေမယ်လ္ဂီ အထက်မှာပါဘဲလှို ဗြာဟ္မဏဆရာများက ပြောကြတယ်။ မဟာဒတ္တ-ဟာ အဲဒီနိမိတ်ကို အဂရုံပြုနေယင်း သေပြီးတော့ ငရဲမှာ ဖြစ်သူားပါ သတဲ့ 1 (မင္စျိပပဏ္ဍာသအဋ္ဌကထာ နှာ ၁ု၀ဥ) ဘာသာရေးဟာ ူမမှန်ပြီ ဆိုယင်ကြောက်စရာဘဲ။ ယခုခေတ်မှာလဲ တိရုစ္ဆာန်သတ္တဝ တှေကိုသတ်ပြီး ပူဇော်ခြင်း ပေးကမ်းခြင်းဖြင့် ကောင်းမြတ်ရာ ရောက်တယ်လှို ယုံကြည်တဲ့သူတှေ့က သေခါနီး လူမမာအား အဲဒီလို

ကြတယ် ဆိုတာ ` ကြားဘူးတယ်။ ဒါလဲ ကြေ ၁က်စရာဘဲ။

သုဘလုလင်က မြတ်စွာဘုရားထံ ရောက်လာတဲ့အခ မြတ်ဝူာဘုရားက သူ့အမသူ ကြှရောကလာပ္ပႈတော့ မန္ဒကားတော