ဗြဟ္မဝိဟာရတရားတော်

တိုင်း လိုက်ရှုလှို အဘသိဥာဏ်လျင်မြန်ထက်မြက်လာတဲ့ အခါကျမှပခုမတ်ရုပ်နာမ်အစစ်တှေ့ဝ်ါ အဲဒီ အစဖြစ်လာပုံ အဆုံးပျောက်ပျက်သူားပုံကို ဥာဏ်ဖြင့် ထင်ရှားတွေရှတယ်။ ဖြစ်ပျက် ဖြစ်ပျက်လှို ဆိုနေရုံနဲ့တော့ အဲဒီ အဖြစ်အပျက်ကို မမြင်နိုင်ဘူးသဘောသဘာ ဝတှေကို ဖြစ်တိုင်း ဖြစ်တိုင်း လိုက်ရှုလှို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်သိတဲ့အခါ ကျမှ အဲဒီ အဖြစ်အပျက်ကို .အမှန်အတိုင်း သိရတယ်။အဲဒီလို သိပါမှ ဖြစ်ဖြစ်ပြီး ပျက်ပျက်သ္နားလှို မမြဲဘူးဆိုတာကိုကိုယ်တိုင် ဒိဋ္ဌသိနိုင်တယ်၊ အဲဒါကိုလဲ “'ဖြစ်ပျက်မြင်မှ။ အနိစ္စ;ဒိဋ္ဌ သိနိုင်သည်”လှို ဆောင်ပုဒ်စီထားတယ်။ အဲဒါကို ဆိုကြရ

ဖြစ်ပျက်မြင်မှ။ အနိစ္စ။ ဒိဋ္ဌ သိနိုင်သည်

အနိစ္စကို သိမြင်ယင် ဒုက္ခ အနတ္တတ္ဒေကိုလဲ သိမြင်တော့တာပါဘဲ/ အဲဒီ အနိစ္စ ဒုက္ခ အနတ္တ အခြင်းအရာတ္နိုဖြင့် ရုပ်နာမ်တရားတှေကို ရှုတာဟာ ဝိပသာနာအစစ်ပဲ။ ဒါကြောင့်အဲဒီ ဝိပဿနာဥာဏ်အစစ် ဖြစ်ပွားရအောင် မြင်တိုင်း ကြားတိုင်း တ္ဇောတိုင်း သိတိုင်း ဖြစ်ဆဲရုပ်နုာမ်ကို မပြတ်ရှူမှတ်နေရတယ်။ အဲဒီလို ရှုမှတ်နေတာကို ဝိပဿ နာရှုတယ်လှို ဆိုရတာဘဲ။

ရှုပုံကတော့ (ဂစ္ဆန္တော ၀ါ-သူားသည် ရှိသော်မူလည်း။ဝါ-သူားနေဆဲ သူားနေတုန်းမှုလည်း။ ဂစ္ဆာမီတိ-သူားသည်

လျင် မြင်တယ် မြင်တယ်လှို ရှုမှတ်ရှတယ်။ အဲဒီလို ရှုမှတ်နေယင် မြင်ခိုက်မှာ ထင်ရှားပေါ် လာတဲ့ ပရုမတ်ရုပ်နုာမ် အစစ်တှေကို အမုန်အတိုင်း သိရတယ်။ မြင်ခိုက်် ထင်ရှားပေါ် လာ

စက္ခုဥ္စ ပဋိစ္စ ရူပေ စ ဥပ္ပဇ္ဇတိ စက္ခု ဝိညာဏံ တိဏ္ထဲ။ သင်တိ ဖဒေား ဖဿ ပစ္စယာ ဝေဒနာ

စက္ခုဥ္စ-မျက်စိကိုလဲ။ ပငိစ္စ-စှဲမှီရ်။ ရူပေ စ-အဆင်းတှိုကိုလဲ၊ဋိစ္စ-စှဲမှီရွ။ စက္ခု ဝိညာဏံ-စက္ခုဝိညာဏ်ခေါ် မြင်သိစိတ်သည်]ဥပ္ပဇ္ဇတိ-ဖြစ်ပေါ် ခ်ါ တိဏ္ဍံ သင်္ဂတိ-မျက်စိအဆင်း မြင်သိစိတ်

တ္ဌေမှု-ဖသာ ဖြစ်ပေါ် ခ် ဖသာပစ္စယာ-တ္တေမှုဟူသော အကြောင်း

ကြည်လင်တဲ့မျက်စိနဲ့ အဆင်းဆိုတဲ့ ဒီ ၂-ပါးကိုမှီပြီး မြင်သိစိတ် ဖြစ်ပေါ် လာတယ် တဲ့ မြင်တယ် ဆိုယင် ကြည်လင်တဲ့မျက်စိရုပ်ကလဲ ရှိလှိုၤ မြင်စရာ အဆင်းရုပ်ကလဲရှိလှို မြင်တာဘဲ။အဲဒီတော့ မြင်ဆဲခဏမှာ မျက်စိရုပ်လဲ ထင်ရှားရှိတယ်။ မြင်ရုတဲ့အဆင်းရုပ်လဲ ထင်ရှားရှိတယ်။ မြင်သိစိတ်လဲ ထင်ရှား ရှိတယ်။ဝိပဿနာဉာဏ်မရှိတဲ့ ပကတိ ပုဂ္ဂိုလ်တှို အနေအား ဖြင့် အဲဒီမြင်တာကို ငါလှိုလဲ ထင်နေကြတယ်။ အမြဲရှိနေတယ်လှိုလဲ ထင်.နေကြတယ်၊ အကောင်းတှေကို မြင်ရုတဲ့အခ။ ချမ်းသာတယ်။

ကောင်းတယ်လှိုလဲ ထင်နေကြတယ် ထိုအတူပင် မျက်စိနှင့်တကူတကိုယ်လုံးကိုလဲ မြဲတဲ့အနေ ချမ်းသာတဲ့အနေ ငါါကောင်အနေနဲ့.ထင်နေကြတယ်။ မြင်ရတာကိုလဲ မြဲတဲ့အနေ ကောင်းတဲ့အနေအသက်ရှိ အတ္တကောင်အနေနဲ့ ထင်နေကြတယ်။ ဒါက သက်ရှိ

ကျတော့ ပညတ်အထည်ဝတ္ထု အနေနဲ့ ထင်နေကြပါတယ်။

မြင်တိုင်း မြင်တိုင်း မပြတ် ရှုမှတ်နေတဲ့ ယောဂီမှာတော့

တခြား မြင်သိတာက တခြား) ရှုသိတာက တခြား-ဒီလိုလဲပိုင်းခြား သိတယ်။ မျက်စိရော မြင်သိတာရော မြင်ရတာရောရှုသိတာရော သိပြီးပြီးချင်း ကၠယ်ပျောက် ကုန်ဆုံး သှား တယ်;ဒါကြောင့် မမြဲဘူးလှိုလဲ သိရတယ်။ မမြဲတဲ့အတွက် အားကိုးဖူယ်နှစ်သက်ပွယ်မရှိတဲ့ ဆင်းရဲဘဲလှိုလဲ သိရတယ် ငါကောင် အတ္တကောင မဟုတတ့ သဘောတရားမျဘ လူလ သရုတယ၊1၊ ဥာဏထက်တဲ့သူမှာ ဆိုယင် မြင်တွေတာ မြင်လှိုကောင်းတာ မကောင်းတာကိုလဲ နည်းတူပင် မမြဲဘူး ဆင်းရှဲဘဲ အနုတ္တဘဲလှိ သိခုတယ်။

အဲဒါဟာ မြင်တိုင်းမြင်တိုင်း ရှုမှတ်ပြီး အနိစ္စစသော အခြင်းဘရာတ္ရိဖြင့် သိမင်တဲ့ ဝိပဿနာဥာဏ် အစင်ပဘဲ။ ဒါကောင့်၀ပဿနု၁ခဆုတူပုဒကု အဋ္ဌကထမများမှာ အနစ္စာဒဝသေနအနိစ္စစသည်တှိုဝါ အလိုအားဖြင့်။ ဝိဝိဓေန အာကာရေန-အမျိုးမျိုးသော အခြင်းအရာ အားဖြင့် ပဿတီတိ-ရှုမြင်တတ်သော

ကြောင့် ဝိပဿနာ-ဝိပသနာမည်သည်- လှို ဖှင့်ပြထားကြပါတယ်၊ အဲဒီလို သိပုံအကျဉ်းချုပ်ကို လိုက်ဆိုကြရမယ်(_

မြင်ဆဲခဏ် မျက်စိနဲ့အဆင်းက အာရုံမသိတတ်တဲ့

ရုပ်။ မြင်သိတာကနာမ်။ ရှုသိတ၁ကလဲ နာမ်။ မြင်သိပြီး

ရှုသိပြီးလျင် ချက်ခြင်းပင် ကုန်ဆုံး ချုပ်ပျက်သှားသော

ကြောင့် မမြဲ ဆင်းရဲ အနတ္တ သဘောတရားမျဘဲ[

ကြားတိုင်းကြားတိုင်းလဲ ပကတိပုဂ္ဂိုလ်တွေမှကြားတာရောနားရုပ်ရော ကြားရတာရော အဲဒါတှေကို မြဲတဲ့အနေ ချမ်းသာတဲ့-ကောင်းတဲ့အနေ အတ္တကောင်အနေဖြင့် ထင် မှတ်နေကြတယ်။၂ အဲဒါဟာ အမှန်အတိုင်းပသိတဲ့အဝိဇ္ဇာဘဲ။ အဲဒီအဝိဇ္ဇာကအခြေခံပြီးတေ၇့လဲ သင်္ခါ ဝိညာဏ် စသော ဝဋ်ဆင်းရဲတှေ

ကြားတိုင်း ကြားတိုင်း ကြားတယ် ကြားတယ်လှို ရှုမှတ်နေတဲ့ ယောဂီမှာတော့ သမာဓိဥာဏ် အားရှိနေတဲ့အခါ ဆိုယင်နားနဲ့ အသံရုပ်က တခြား၊ ကြားသိတာက တခြား. ရှုသိတာကတခြား- ဒီလိုလဲ ပိုင်းခြားသိတယ်။ နားရော ကြားသိတာရောကြားရုတာရော ရှုသိတာရော သိပြီး။ပြီးချင်း ကုန်ဆုံးချုပ်ပျောက်သူားတယ်။ ဒါကြောင့် မမြဲ ဆင်းရဲ အနတ္တသဘောတရားမျဘဲလှိုလဲ သိတယ်။ ကအဲဒါဟ၇. အနိစ္စစသော အခြင်းအရာဖြင့် အမှန်

`အတိုင်းသိမြင်တဲ့' ဝိပဿနာ ဥာဏ်အစစ်ပါဘဲ။ အဲဒီလိုသိမြင်ပုံ

ကြားဆဲခဏ၌ နားနဲ့ အသံက အာရုံမသိတတ်တဲ့ရုပ်)

ကြားသိတာက နာမ်။ ရှုသိတာကလဲ နာမ်ၤ ကြားသိပြီး

ရှုသိပြီးလျင် ချက်ချင်းပင် ကုန်ဆုံးချု ပ်ပျက် သူားသော

ကြောင့် မမြဲ ဆင်းရဲ အနတ္တ သဘောတရားမျဘဲ။

နံတိုင်း နံတိုင်းလဲ ပကတိပုဂ္ဂိုလ်တှေမှာ နံသိတာရော့ နားခုပ်ရော့ ကြားရတာရော အဲဒါတှေကို မြဲတဲ့အနေ ချမ်းသာတဲ့ကောင်းတဲ့အနေ အတ္တကောင် အနေဖြင့် ထင်မှတ်နေကြတယ်;အဲဒါဟာ အမှန်အတိုင်းမသိတဲ့ အဝိဇ္ဇာဘဲ။ အဲဒီ အဝိဇ္ဇာကအခြေခံပြီးတော့လဲ သင်္ခါရ ဝိညာဏ်စသော ဝဋ်ဆင်းရဲတှေ ဖြစ်ပှားနေစာာဘ 1 |နံတိုင်း နီတိုင်း နံတယ် နံတယ်လှိုရှုမှတ်နေတဲ့ယောဂီမှာဓတော့

ဘခြား၊ နိတာက တခြား. ရှုသိတာက တခြား-ဒီလိုလဲ ပိုင်ခြားသိတယ်] နှာခေါါင်းရော နတာရော အနံ့ရော _ရှုသိတာရောသိပြီးပြီးချင်း ကုန်ဆုံးချုပ်ပျောက်သူားတယ်။ ဒါကြောင့် မမြဲ. ဆင်းရဲ အနတ္တ သဘောတရားမျဘဲလှိုလဲ သိတယ်။ `အဲဒါဟာအနိစ္စစသော အခြင်းအရာဖြင့် အမှန်အတိုင်း သိမြင်တဲ့

ဝိပဿနာဥာဏ် အစစ်ပါဘဲ။ အဲဒီလို သိမြင်ပုံကို လိုက်ဆိုကြရု

| နံဆဲခဏဉ် နှာခေါင်းနဲ့ အနံ့က အာရုံမသိတတ်တဲ့

ရုပ်။ နံသိတာက နာမ်။ ရှုသိတာကလဲ နာမ်။ နံသိပြီး

ရှုသိပြီး ချက်ခြင်းပင် ကုန်ဆုံး ချုပ်ပျက် သူားသော

ကြောင့် မမြဲ ဆင်းရဲ အနတ္တသဘောတရားမျဘဲ။

စားဆံ၌ ရူမှတ်ပုံ သိမြင်ပုံ

စ၈ားဆွဲခဏ ဆိုတာ အရသာသိဆဲကို ဆိုတာဘဲ။ စားစရာကိုကြည့်တာ မြင်တာက မြင်ဆဲနဲ့ဆိုင်တယ်။ စားစရာကို ကိုင်တာ.ယူတာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်တာ ၀ :တာတ္ရေကတော့ ထိဆဲနဲ့ဆိုင်တယ်။ အဲဒီလို ၀ စားနေယင်း လျာထဲက အရသာကို သိသိ သွားတာဟာ စားသိတ၁ပါဘဲ။ အဲဒီလို စားသိ တိုင်းလဲပကတ ဗုဂ္ဖုလတ္ရေခှာ အရှသာသတခရော လျခရုပရော အရှသာရော အဲဒါတှေကို မြဲတဲ့အနေ ချမ်းသာတဲ့-ကောင်းတဲ့အနေအတ္တကောင်အနေဖြင့် ထင်မှတ်နေကြတယ်။အဲဒ ဟာ အဝိဇ္ဇာဘဲ1အဲဒီ အဝိဇ္ဇာက အခြေခံပြီးတော့လဲ သင်္ခါရ ဝိည၁ဒဏ်စသော

အရသာ သိတိုင်း သိတယ်လှို ရှုမှတ်နေတဲ့ ယောဂီမှာတေ၇့သမ?၀ဓိဥာဏ် အားရှိနေတဲ့အခ။ ဆိုယင် လျာနဲ့ အရှသာရုပ်ကတခြား) အရသာ သိတာက တခြား၊ ရှုသိတာက တခြားဒီလိုလဲ ပိုင်းခြားသိတယ်ၤ လျာရော အရသာသိတာရော ~အရ့

သာရော ရှုသိတာရော သိပြီးပြီးချင်း ကုန်ဆုံးချုပ်ပျောက်သူားတယ်။ ဒါကြောင့် မမြဲ ဆင်းရဲ အနတ္တသဘောတရားမျဘဲလှိုလဲသိတံယ်ၤ အဲဒါဟာ အနိစ္စစသော အခြင်းအရာဖြင့် အမှန်အတိုင်း သိမြင်တဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်အစစ်ပါဘဲ။ အဲဒီလို သိမြင်

စားသိဘဲခဏ၌ လျာနဲ့အရုသာက အာရုံ မသိတတ်

တဲ့ရုပ် စားသိတာက နာမ်။ | ရှသိတာကလဲ နာမ်။ @2

သိပြီး ရှုသိပြီးလျင် ချက်ခြင်းပင် ကုန်ဆုံးချု ပ်ပျက်သူား

သောကြောင့် မမြဲ ဆင်းရဲ အနတ္တသဘောတရားမျဘဲ1ထိသိဆဲခ ရှူမှတ်ပုံ သိမြင်ပုံ

ထိဆဲခဏ ဆိုတာကတော့ အလှန် ကျယ်ပြန့်ပါတယ်။ မြင်တာကို မမြင်အောင် မျက်စိမှိတ်ထားယင် ရတယ်။ ကြားတာကိုလဲ မကြားအောင် အသံမရှိရာသူားနေယင် ရတယ်။ နံသိတာစားသိတာတ္ရေုကတော့ တရံတခ။မှ ကြုံပါတယ်။ ဒီ ထိသိတာကတော့ ကိုယ်ထဲမှာ နှလုံးသူင်းကြည့်လိုက်ယင် နေရာတကာကလိုပင် ထင်ရှုားနေတာဘဲ။ ဘထူးနှလုံးမသူင်းပဲ အလိုလိုလဲ ထင်ရှားနေဘာတှေေ ရူနေတာဘ။ ထုငနေယင အောကပုငဧကုယလကထိသိမှုတှေ ထင်ရှားတယ်။ အဝတ်နဲ့ကိုယ်ထိနေတာလဲ ထင်ရှားတယ] ဗ :စဥပဖပထက လျှာန့သူား စသည ထနေတာလ ထငရှားတယ်။ ကိုယ်ထဲက အသားအသှေး စသည်တှေ ထိနေတာလဲ

လှုပ်ရှားပြုပြင်တဲ့ ကိုယ် အစိတ်အပိုင်းထဲက ထိမှု ထင်ရှားတယ်။

အသက်ရှူတိုင်း နှာခေါါင်းထဲကရော ဝမ်းဗိုက်ထဲကရော တ္နန်းကန်လှုပ်ရှားမှု ထိမှ ထင်ရှားတယ်။ ဂူ အအေးစသည်နှင့် ထိမှလဲထငရှားတာဘ။

ပကတိပုဂ္ဂိုလ်တွေက အဲဒီ ထိမှုနှင့်စပ်ပြီး ငါလှိုလဲ ထင်နေကြတယ် အမြဲ ထိသိနေတယ်လှိုလဲ ထင်နေကြတယ်။ အတ္တောကောင်းကလေးများနဲ့ တွေထိရတဲ့အခါ ချမ်းသာတယ် ကောင်းတယ်လှိုလဲ ထင်နေကြတယ်။ အဲဒါတွေဟာ အနိစ္စ ဗုက္ခ အနတ္တသဘောတွေကို နိစ္စ သုခ အတ္တ အနေဖြင့် အသိမှားတှေ့ဘဲ။အဝိဇ္ဇာ တ္ရေဘဲ။ အဲဒီ အဝိဇ္ဇာက အခြေခံပြီးတေ၇လဲ သင်္ခါရ

ယောဂီကတော့ အဲဒီလိုအတ္စော့အထိတှေကို ထိတယ် ထိတယ်စသည်ဖြင့် ရှုမှတ်နေရတယ်။ အထူးအားဖြင့် သူားနေတဲ့အခ။သူားတယ် လှားတယ်။ ညာလှမ်းတယ် ဗယ်လှမ်းတယ်။ ကြွတယ်လှမ်းတယ် ချတယ် စသည်ဖြင့် မပြတ်လိုက်ပြီး ရူမှတ်နေရတယ်။အဲဒါဟာ (ဂစ္ဆန္တော ၀ ါ-သူားသည်ရှိုသော်မူလည်း။ |” ဝါ-သူားနေဆဲ သူ၁းနေတုန်းမူလည်း။ ဂစ္ဆာမီတိ-သူားသည်ဟူရ်။ ပဇာနာတိ-သိဓ်ါ-စသည်ဖြင့် ဟောတော်မူတဲ့)မဟာသတိပဋ္ဌာနသုတ်ပါဠိတော်နှင့်အညီ ရှုသိနေတာပါဘဲ၊ အဲဒီမှာ ရူသိပုံကို “ သူားသည်ဟူ၍ သိင်ါ”လှို အရပ်သုံး စကားဖြင့် ပြဆိုထားတာကိုအထူး သတိပြုကြရုမယ်။ ရုပ်ဟု သိရမယ်။ ၀”ါယောဓာတ်ဟုသိရမယ်လှို ပရုပတ်အမည်ဖြင့် ရှုသိဘို ပြမထားဘူး၊ ဒါပေမဲ့