ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

ကျန်တဲ့ အကုသိုလ်စိတ် ၁၁-ပါးကတော့ အကြောင်းညီညွတ်ယင်အပါယ်၀ဋိသန္ဓေအကျိုးကိုလဲ ပေးတတ်တယ်။ သုဂတိ ဘဝရောက်နေတဲ့အခါလဲ အသက်တိုခြင်း အနာများခြင်း အစရှိတဲ့မကောင်းကျိုးကို ပေးတတ်တယ်။ ဒီအကုသိုလ် စေတနာ ၁၂ဝါ းကို အဝုညာဘိ သင်္ခါ ရလို့ ခေါ်ပါ တယ်။ အာနေ ဥ္စာဘိ သင်္ခါ ရကတော့ အရူပါဝစရကုသိုလ် ၄-ပါးပဲဆိုတော့ ပြောခဲ့ပါပြီ၊ အဲဒါကိုတော့ အကျယ်ချဲ့ပြောဖို့ မလို ဝါ ဘူး

ယခုပြောခဲ့တဲ့ ဗုညာဘိသင်္ခါ ရႈ အပုညာဘိသင်္ခါ ရ၊ အာနေဉ္ဇာဘိသင်္ခါရ ဆိုတာတွေဟာ ကာယကံ ဝစီကံ မနောကံဆိုတဲ့အမှုကံ ၃-မျိုးဝါဝဲႈ ဒါကြောင့် “အမှန်မသွား။ အမှားမြင်ကားအဝိဇ္ဇာကြောင့ိ။ ချမ်းသာလိမ့်နိုး၊ ရည်မျှော်ကိုးလျက်၊ သုံးမျိုးမှုကံႈပြုစီမံရဤ”လို့ ဆောင်ဗုဒ်က ဆိုထားပါ တယ်၊

ကုသိုလ်က ဖြစ်တယ်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၀င်တွေမှာဆိုယင် ရဟန်းပညာရှိ လူပညာရှိ သူတော်ကောင်းတွေနဲ့ ဝေါင်းသင်း မှီဝဲနေရတယ်;2 ကြောင့်လဲ ကုသိုလ်တွေဖြစ်ရတယ်၊ ဒါကလဲ အရေးကြီးပါ

တချို့မှာ ဆရာလုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ကိုယ်ကျိုး ကိုယ်စီးပွားကို ငဲ့ပြီး အလွဲညွှန်ကြားလို့ အကုသိုလ်တွေ ဖြစ်ဝွားတာလဲ ရှိ

ယောက်ဟာ သူ့ဆရာ ဘုန်းကြီးရဲ့ စကားကို သုံကြည်ပြီး ရဟန်းကောင်းတွေကို ဆဲရေးဝြစ်မှားတဲ့အတွက် သေတဲ့အခါမှာ သူ.ကျောင်းက ဝစ္စကုဋိ (အိမ်သာ) ကျင်းထဲမှာ ဝြိတ္တာဖြစ်သွားတယ်;အဲဒီပြိတ္တာကို အရှင် မောဂ္ဂလ္လန်မထေရိက ဒိဗ္ဗစက္စုအဘိ ညာဉ် နဲ့တွေ့.မြင်လို့ မေးမြန်းတဲ့အခါမှာ သူ.အဖြစ်သနစ်တွေကို ဝြန်ကြားလျှောက်ထားတယ်'; တော်တော့ကို ၀မ်းနည်းစရာကောင်းတာဝဲးလူနတ် နိဗ္ဗာန် သုံးတန်သော ချမ်းသာကို ရချင်လို့ ကျောင်းဆောက်လှူဒါန်းပြီး ပစ္စည်းလေးဝါး ထောက်ဝံ့လို့ ဆရာသမား_ ကိုးကွယ်ရာမှာ ဗြိတ္တာဖြစ်မည့်လမ်းကို ကြားနာရပြီး ရဟန်းကောင်းတွေကို ဆဲရေးပြစ်မှားမိတဲ့အတွက် ဝစ္စကုဋိကျင်းထဲမှာဝြိတ္တာဖြစ်ရတယ်၊ ရဟန်းသာမဏေ ကွက စွန့်တဲ့မစင်ကိုစားနေရတယ်တဲ့ ကြောက်စရာမကောင်းဘူးလား;! ဒီတော့ တတ်သိလိမ်မာတဲ့ ပညာရှိဖြစ်ရုံနဲ့ မပြီးသေးဘူး။ သူတော်ကောင်းလက္ခဏာနဲ့လဲ။ ပြည့်စုံဖို့ လိုပါသေးတယ်၊

တော်ကောင်းလက္ခဏာနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပညာရှိ ရဟန်းဝုဂ္ဂိုလ် လူုဂ္ဂိုလ်ကို မှိဝဲဆည်းကပဝ်ရယင် သူတော်ကောင်းတရားကို ကြားနာရတယ်၊ အဲဒီ သူတော်ကောင်းတရားကို ကြားနာရတဲ့အတွက်လဲကုသိုလ်တွေ ဖြစ်တယ်၊ သူတော်ကောင်းတရား ကြားနာရရုံနဲ့လဲမပြီးသေးဘူး၊ ကုသိုလ်ဖြစ်ရေးအတွက် အလေးဝဂေးပြီး နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်တဲ့ ယောနိသော မနသိကာရနဲ့လဲ ပြည့်စုံဖို့ လိုပါတယ်;တေ ဒီ ပြည့်စုံယင်တော့ ကုသိုလ်တွေဟာ ဖြစ်

ဆရာသမား အပေါင်းအသင်း မိတ်ဆွေ မကောင်းယင်

ကို ကြားနာရယင်လဲ အကုသိုလ် ဖြစ်တတ်တယ်: ကိုယ့်ဟာကိုမတော်တာတွေကို ကြံစည်ဓိတဲ့ အယောနိသော မနသိကာရကြောင့်လဲ အကုသိုလ်ဖြစ်တတ်တယ်။ တချို့များ မူလက နာမည်ျက် မရှိဘူး၊ တကယ့်လူကောင်းတယောက်ပါပဲ။ ဒါဝေမယ့်အဲဒီမတော်တဲ့ စိတ်ကူးကြောင့် ဒုက္ခရောက်သွားတယ်၊ အဲဒီလိုမှုခင်းကိစ္စတွေဟာ သတင်းစာထဲမှာ ခဏခဏတွေ့ရတယ် ခိုးမှုနဲ့လုယက်မှုနဲ့ အလွဲသုံးစားပြုမှုနဲ့ အဖမ်းခံရပြီး ရာဇ၀တ်ပြစ်ဒဏ်

သင့်သွားကြတာတွေဟာ မနဲပါဘူး၊ တချို့များ ခိုးပြီးခါစ လုယက်ပြီးခါစ ရှိသေးတယ်။ တဝြားတချင်မှ မသုံးရသေးဘူး။ ဘာမျှ

ဟာလဲ တခါတည်း ဆုံးရှုံးသွားရတယ်၊ အင်မတန်ကို ရင်နာစရာကောင်းပါတယ်၊ အဲဒါ ဘာကြောင့်ထင်သလဲ 7 ချမ်းသာလိမ့်မယ်ထင်တဲ့ အဝိဇ္ဇာကြောင့်ိပါပဲ) “အမှားမြင်ကာ၊ အဝိဇ္ဇာကြောင့်၊ ချမ်း

ဒါ မျိုးတွေကို ဆို တာဝါဝဲၤ

ချမ်းသာမယ်ထင်လှို့ လုဝ်တာချည်းဝဲ

အဲဒါတွေဟာ ြုလု ပ်တုန်းကတော့ ချမ်းသာမယ်ဆိုတာကိန်းသေတွက်ပြီး လုပ်လိုက်တာပဲ၊ ပြုလုဝ်ပြီးတဲ့ အခါကျတော့

ဒါပေမယ့် ရက် လ နှစ်တော်တော်ကြာလာတော့ သူ့.အမှုက ပေါ်လာလို့ ဒုက္ခရောက်သွားတာတွေလဲ ရှိတာပဲ ဒီလိုဟာတွေလဲသတင်းစာထဲမှာ ခဏ ခဏ တွေ့ရတာဝဲၤ ဒါက မျက်မှောက်တွင်မကောင်းကျိုးပေးပုံပါပဲ၊ ဒီလို မျက်မှောက်တွင် အကျိုးမပေးယင်လဲ နောင်သံသရာဘဝတွေမှာ လိုက်ပြီး မကောင်းကျိုးပေးတာပဲ။

အဲ- သူ့ထက် သူ.ဆရာဘုန်းကြီးက သာပြီးဆိုးသေးတယ်၊ အဲဒီဘုန်းကြီးက ရဟန်းကောင်းတွေကို ဆဲရေးဖို့ သူ့ဒကာကို ခိုင်းခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ပြိတ္တာဖြစ်တဲ့အခါမှာ အဲဒီ၀စ္စကုဋီတွင်း

ဗြိတ္တာက စွန့်ထုတ်လိုက်တဲ့ မစင်ကို အဲဒီ ကိုယ်တော်မြတ် ပြိတ္တာက စားရသတဲ့၊ ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းသလဲး အဲဒါဆဲရေးဖို့ တိုက်တွန်းတုန်းကတော့ မိမိရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးဂုဏ်သိန် အခြေအနေ မဆုတ်ယုတ်ပဝဲ ကောင်းစား ချမ်းသာရေးကို မျော်ပြီး စေခိုင်းလိုက်တာပဲ၊ အဲဒီ ကံကြောင့် ဗြိတ္တာဖြစ်ပြီး ဒုက္ခတွေနဲ့ တွေ့နေရတဲ့အခါမှာ မိမိစ၊ါ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဝြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်၊ အကုသိုလ်ဟာ အင် မတန်ကို ကြောက်စရာကောင်းပါ တယ်၊

တောကြို တောင်ကြား အစွန်အဖျား အရပ်တွေက တချို့လူမျိုးတွေမှာ ကျွဲ နွား တိရစ္ဆာန်တွေကို သတ်ပြီး ယဇ်နတ်ဂူဇော်ယင် မိုးကောင်းတယ်၊ အသီးအနှံ ကောင်းတယ်၊ ဘေးရန်ကင်းတယ် စသည်ဖြင့် ယူဆပြီး ယစဲနတ်ဝူဇော်မှု အမျိုးမျိုးတွေ ပြုလေ့

ဝဋိစ္စသမုပ္ပါ ဒ်တရားတော်ကြီး ဂု၈။

သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုတဲ့ အမှုတွေဟာ ဘာအတွက်ဝဲသတ်သတ်၀ဝါဏာတိဝါတကံ ကတော့ ထိုက်တာချည်းဝဲ၊ မိမိတို့ ယုံကြည်။ ချက်အရ ကုသိုလ်လို့ထင်နေဝေမယ့် ကုသိုလ်လက္ခဏာနဲ့တော့မပြည့်စုံပါဘူး၊

အပြ ခ်ံတင်းမှ ကူၠသိုလ်ဇြစ်တယ်

ကုသိုလ်ဆိုတာ အနဝဇ္ဇ-အပြစ်ကင်းတဲ့ လက္ခ္မွဏာရှိတယ်), သူတပါးအသက်ကို သတ်တာ၊ မသေချင်တဲ့ သူတဝါးကိုသေအောင် နှိပ်စက်တာ၊ ချမ်းသာချင်လို့ သူတပါးကို ဆင်းရဲအောင် ည့ှဉ်းဆဲတာဟာ ဘယ်မှာ အပြစ်ကင်းနိုင်ပါမည်လဲ၊ မိမိ

သတ်တဲ့ သူတွေဟာ အပြစ်ကင်းတယ်လို့ ယူဆနိုင်ပါမည်လား။မယူဆနိုင်ပါဘူး၊ မတတ်နိုင်လို့သာ ငုံ့ခံနေကြရတာဝဲ၊ တတ်နိုင်မယ်ဆိုယင် သူတို့ကိုလဲ ပြန်လည်ချေပမှာ သေချာပါတယ်၊ တချို့လဲ အဲဒီလို အသတ်ခံရတဲ့အခါမှာ ချေပနိုင်ပို့ ဆုတောင်းသွားကြတယ်။ ဒါကြောင့် နောင်တချိန်ကျတော့ သတ်ခဲ့ဖူးတဲ့သူဟာအသတ်ခံရပြန်တယ်၊ ဒီလိုမဟုတ်ယင်လဲ ရေံစသည်မှာဖြစ်ပြီးအကြိမ်များစွာ အသတ်အဖြတ် ခံရပြန်တယ်၊ အဲဒါ ဝိဋကတ်တော်မှာ သက်သေသာဓကတွေ အများကြီးရှိပါတယ်၊ အဲဒါတွေဟာဓူလကတော့ ကောင်းစား ချမ်းသာပို့ ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်ခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေပဲႈ ဒါပေမယ့် အကျိုးပေးတဲ့ အခါကျတော့ အလွန်ဆင်းရဲတဲ့ မကောင်းကျိုးတွေချည်း ဖြစ်နေပါတယ်၊ ဒါကြောင့်

| ၇၉ အပြစ်ကင်းမှ ကုသိုလ်ဖြစ်တယ်

ကုသိုလ်က တောင့်တတဲ့အတိုင်းပဲ လူ့ဘဝ နတ်ဘဝကို ရောက်စေပါတယ်၊ လောကအနေနဲ့ ကြည့်ယင်တော့ ချမ်းသာ ကောင်းစားနေတလ်လို့ ဆိုရမှာပေါ့ ႈ ဒါပေမယ့် တရားမျက်စိနဲ့ကြည့်လိုက်ယင်တော့ အဲဒီ ဖြစ်ရာရာဘဝတွေမှာ အိုရမှာ သေရမှာချည်းပဲ;လူ.ဘ၀မှာဆိုယင် မကျန်းမမာ နာဖျားမှုကွေကိုလဲ တွေ့ရမယ်၊

ဓမေတု့ထငတ္အတူငး ချမးသာအစစတွေ မဟုတ၀ ဆငးရတွေန့တွေး့နေရတာပဲ။ တချို့က ဗြဟ္မာ့လောကကို တောင့်တပြီး စျာန်ကုသိုလ်တွေ ဝွားများကြတယ်၊ အဲဒီ စျာန်ကုသိုလ်က ဗြဟ္မွာလောကကို ရောက်စေဝါတယ်၊ အဲဒီမှာ ကမ္ဘာပေါင်းများစွာ အသက်ရှည်ပြီးချမ်းသာနေပါတယ်၊ ဒါဝေမယ့် သူ.အသက်တမ်းကုန်တဲ့ အခါကျတော့ သေရပြန်တယ်၊ သေဝြီးတော့ လူ့ဘဝ၊ နတ်ဘဝ ပြန်ရောက်လာရတယ်။ အဲဒီ လူ့ဘဝ နတ်ဘဝမှာ မကောင်းမှုကို ဝြုမိပြန်ယင်ရေဲ တိရစ္ဆာန် ပြိတ္တာ အပါယ်ဘုံတွေကိုလဲ ရောက်သွားနိုင်တယ်;ဒါကြောင့် ဗြဟ္မွာဘဝဟာလဲ သူတို့ထင်တဲ့အတိုင်း ချမ်းသာအစစ်မဟုတ်ဘူး၊ သေခြင်းဆင်းရဲလဲ ရှိနေတယ်၊ အဝါယ်ဆင်းရဲမှလဲမလွတ်သေးဘူး။ ယခုပြောခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကံ သင်္ခါရတွေလဲ “ချမ်း

အတိုင်း ချမ်းသာလိမ့်မယ်ထင်လို့ ပြုကြတာတွေချည်းပါဝဲ။

သုခထင်တဲ့ ဝိပလ္လာသနဲ့ အဝိဇ္ဇာက ရှိနေသေးတာဝဲ။ အနာဂါမ်မှာတောင် ရူပဘဝ အရူပဘဝနဲ့စဝ်ပြီး ချမ်းသာထင်တဲ့ အဝိဇ္ဇာကရှိနေသေးတာဝဲ၊ ဒါကြောင့် အဲဒီ သောတာဝန် သကဒါဂါမ် အနာဂါမ် အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာလဲ အဲဒီ သုခဝိပလ္လာသ အဝိဇ္ဇာကြောင့်ကုသိုလ် သင်္ခါရတွေ ဖြစ်သေးတာဝဲႈ ုထုဇဉ်မှာ ဆိုယင်တော့မမြဲတာကို မြဲတယ်လို့ထင်တဲ့ ဝိပလ္လာသရော၊ ရုပ် နာမ် သင်္ခါရဆင်းရဲတွေကို ချမ်းသာတယ် ကောင်းတလ်လို့ ထင်တဲ့ ဝိပလ္လာသ

အသက်ကောင် ငါကောင် သတ္တဝါကောင်လို့ထင်တဲ့ ဝိပလ္လ၁သ.ရော၊ မတင့်တယ်တဲ့ ရုဝ်နာမ်တွေကို တင့်တယ်တလ်လို့ထင်တဲ့ဝိပလ္လာသရော၊ ဒီ ဝိ၀လ္လာသ ၄-မျိုးလုံး အပြည့် အစုံပဲ ရှိနေတယ်;ဒါကြောင့် အဲဒီ ဝိပလ္လာသရဲ့ တွဲဖက်အဝိဇ္ဇာကလဲ အပြည့်အစုံရှိနေတာပဲ။ အဲဒီလို အမှတ်မှား အသိမှား အထင်မှား အလူမှားတွေနဲ့ အဝိဇ္ဇာက အပြည့်အစုံရှိနေတဲ့အတွက် တစုံတခုကိုပြုလုပ်ယင်ပြုလုပ်တိုင်း ဝြုလုပ်တိုင်း အကုသိုလ်နဲ့ ကုသိုလ် တခုခု ဖြစ်တယ်နှုတ်က ပြောယင်လဲ ပြောတိုင်း ပြောတိုင်း အကုသိုလ်နဲ့ ကုသိုလ်တခုခု ဖြစ်တယ်၊ စိတ်ကူးသက်သက်နဲ့ ကြံနေယင်လဲ ကြံတိုင်းကြံတိုင်း အကုသိုလ်နဲ့ ကုသိုလ် တခုခု ဖြစ်တယ်၊ ကုသိုလ်ဆိုတာကတော့ သဒ္ဓါ သတိ အလောဘ အဒေါ သ-အစရှိတဲ့ တရားကောင်းတွေနဲ့ တမင်အားထုတ်မှ ဖြစ်တတ်ပါတယ်၊ မပြုမပြင်ပဲမိမိ စိတ်ကြိုက်အတိုင်း ထားယင်တော့ အကုသိုလ်ချည်းပဲ ဖြစ်နေတတ်ပါ တယ်၊