ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

ဆိုထားပါတယ်၊ အဲဒီအဋ္ဌကထာကိုမှီပြီးတော့ ဘုန်းကြီးက ခေါင်းစဉ်ဆောင်ပုဒ်မှာ “အမှန်မသွား) အမှားမြငိကာ၊ အဝိဇ္ဇာကြောင့် လို့ဒီလပိထားတယ်။ တော်တော်ကြာမှ အဲဒီဆောင်ဗုဒ်ကိုလဲ ဆိုကြရ

ဒုက္ခကို မသီတာ အဝိဇ္ဇာ

အမှန်မသွား ဆို တာအ၀ဋိပတ္တိ အဝိဇ္ဇာပါ ဝဲ အမည်းကိုမြင်တွေ့နေဝါလျက်နဲ့ အမည်းလို့မသိတာလို ဆင်းရဲအစစ် ဒုက္ခသစ္စာတွေကို တွေ့နေပါလျက်နဲ့ ဆင်းရဲလို့(မသိတာ မထင်တာ )ဟာ အဝိဇ္ဇာဝဲ၊ အမှားမြင်တယ် ဆိုတာကတော့ မိစ္ဆာပဋိပတ္တိ အဝိဇ္ဇာဝါပဲ၊ အမည်းကို မြင်တွေ့နေပါလျက်နဲ့ အဖြူ-လို့ ထင်တာလိုဆင်းရဲအစစ် ဒုက္ခသစ္စာတွေကို တွေ့.နေပါလျက်နဲ့ ချမ်းသာတွေ,အညာ ငးမတွလို့ ကင်ဓွတၱနေတာဟာ မှားယွင်းစွာသိတဲ့ အဝိဇ္ဇာ

အဝိဇ္ဇာက မျက်စိလည်တာနဲ့ တူတယ်

လောကမှာ ရွာနာမည်ကို မသိတာ လူနာမည်ကို မသိတာ

ကောင်း နားလည်ကြမှာ မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် အများရဲ့

တား မျက်စိက မြင်နေတာဟာ ဒုက္ခသစ္စာဝဲ,; မြင်ရတာကလဲ ဒုက္ခသစ္စာဝဲ၊ နားကကြားနေတာဟာ ဒုက္ခသစ္စာဝဲ။ ကြားရတာလဲ ဒုက္ခသစ္စာဝဲ။ နှာခေါင်းက နတာ၊ လျှာက စားသိတာတွေလဲ ဒုက္ခသစ္စာဝဲ၊ ကိုယ်ထဲက အကောင်းအဆိုးအမျိုးမျိုး ထိသိတာတွေ.,. ထိသိရတာတွေလဲ ဒုက္ခသစ္စာဝဲ၊ စိတ်ကူးစဉ်းစား ကြံစည်နေတာတွေကြံစည်ဓိတာတွေလဲ ဒုက္ခသစ္စာတွေဝဲ ကွေးတာ ဆန့်တာတွေ,လှုပ်ရှားသွားလာနေတာတွေလဲ ဒုက္ခသစ္စာပဲ။ ကိုယ်အမူအရာအမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်နေရတာတွေ နှုတ်ကပြောဆိုနေတာတွေလဲဒုက္ခသစ္စာပဲ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုယင် ယခုဂြောခဲ့တဲ့ မြင်မှု၊ ကြားမှု,နံမှု၊ စားသိမှု၊ တွေ့ထိမှု၊ ကြံသိမှု၊ လှုဝ်ရှားပြုပြင်မှုတွေဟာ ခဏမစဲ ဖြစ်ပျက်နေလို့ မမြဲဘူး၊ မမြဲလို့ နှစ်သက် သာယာဖွယ် မဟုတ်ဘူး။ အမှန်အတိုင်း သိရယင် ဘယ်အချိန်မဆို သေနိုင်တဲ့အတွက်ကြောက်စရာတွေချည်းပဲ၊ ဒါကြောင့် ဆင်းရဲတွေချည်းပဲ၊ ဒုက္ခသစ္စာတွေချည်းပဲ၊ ဒါတွေကို တို့လူတွေက ဆင်းရဲလို့ ထင်ကြရဲ့

လား၊ အများအားဖြင့်ဆိုယင် ဆင်းရဲလို့ မထင်ကြပါဘူး။ ဘယ်လိုထင်နေကြသလဲး အဲဒါ တွေကို ချမ်းသာတွေ၊ အကောင်းတွေလို့ပဲထင်နေကြပါတယ်၊ ဟုတ်ကြရဲ့မဟုတ်လား1!

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ အမြင်ကောင်းတွေကို မြင်ရ

လို့လဲ အားထုတ်နေကြတယ်။ အနံ့ကောင်း၊ အစားကောင်းတွေကိုနံရ၊ စားရအောင်လို့လဲ အားထုတ်နေကြတယ်၊ အတွေ့အထိကောင်းတွေနဲ့လဲ တွေ့.ထိရအောင်လို့ အားထုတ်နေကြတယ်၊ ဒီလိုအားထုတ်နေကြတာတွေဟာ ဆင်းရဲလို့ မထင်လို့ပေါ့၊ ချမ်းသာတယ် ကောင်းတယ် ထင်လို့ဝေါ့၊ ဒါဟာ ဒုက္ခသစ္စာကိုချမ်းသာလို့အလွဲ သိနေတာ၊ ထင်နေတာပါပဲ။၊ ဒီလို အလွဲသိတာကို အဝိဇ္ဇာလို့ခေါ်တာပဲ၊ သဘောဝေါက်ကြပြီလား၊ ဒီ အဝိဇ္ဇာက ဆင်းရဲကိုဝဲ_ချမ်းသာထင်နေတော့ အဲဒီဆင်းရဲတွေကို အကောင်းမှတ်ပြီး ရှာကြံအားထု တ် နေ ကြ ရတော့တာပေါ့။

ဓက်မှန်စိမ်းနဲ့လဲ တူတယ်

ဥပမာအားဖြင့် မြင်းကို မျက်မှန်စိမ်းတပ်ပြီး မြက်ခြောက်တွေကို ကျွေးတာနဲ့တူပါတယ်၊ အဲဒါက ကိုယ်တိုင်တော့ မတွေ့ဖူးပါဘူး။ ကြားဖူးရုံပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် အသင့်ယုတ္တီတော့ ရှိပါတယ်,မျက်မှန်စိမ်းတပ်ထားတော့ မြင်းက မြက်ခြောက်တွေကို မြက်စိုထင်ပြီး မြိန်မြိန်ရှက်ရှက် စားသတဲ့။ အဲဒါလိုပါပဲ သတ္တဝါတွေမှာအဝိဇ္ဇာဆိုတဲ့ မျက်မှန်စိမ်းကြောင့် ဆင်းရဲတွေကို ချမ်းသာထင်မှတ်ပြီး မြိန်မြိန်ရွက်ရှက် ဖြစ်နေကြတယ်။မြင်တိုင်း၊ ကြားတိုင်း၊ တွေ့

တိုင်း၊ သိတိုင်း ရှုမှတ်လို့ရုပ်နာမ်အဖြစ်အပျက်ကို တွေ့(မြင်ပြီးမခြဲဘူးဆိုတာကို အမှန်အတိုင်း သိနေယင်တော့ ဆင်းရဲတွေချည်းပဲလို့လဲ သိမြင်လာမယ်၊ အဲဒါဟာ အဝိဇ္ဇာဆိုတဲ့ မျက်မှန်စိမ်းကင်းသွားလို့ အမြင် မှန် ပေါ်လာတာပါဝဲ။

မျတ်စိတ္ဝယ်နေုတာနဲ့လည်း တူတယ်

တစ်နည်း ဥ၀ဓမာကတော့ မျက်စိက္ဝယ်နေတဲ့လူဟာ

ဆင်းကောင်းတာ မကောင်းတာကို မသိဘူး။ အဲဒီ မျက်စိက္ဝယ်နေတဲ့လူကို အခြားလူတယောက်က ညစ်ေဝေနေတဲ့ လုံချည်တထည်

ဝြောင်လှဝတဲ့ အဖိုးတန်လုံချည်ဝါလို့ ပြောပြီး ပေးတယ်ဆိုဝါတော့။ အဲဒါကို မျက်စိကွယ်နေတဲ့ လူက အဟုတ်မှတ်ပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ လက်ခံပြီး ဝတ်လဲ ဝတ်နေတယ်၊ သူ့စိတ်ထဲမှာအင်မတန် အရောင်အဆင်းလှဝတဲ့ လုံချည်ဝဲလို့ ထင်ပြီး အဲဒီလုံချည်ကို အင်မတန်လဲ မြတ်နိုးနေတယ်၊ အဲဒါဟာ ဘာကြောင့ိလဲ 5ကိုယ်တိုင်က မမြင်နိုင်တာနဲ့ ဟိုလူပြောတဲ့အတိုင်း ယုံကြည်ပြီးသဘောကျနေရတာပါပဲ၊ အဲဒီလူဟာ ဆေးကောင်းတွေ့လို့ နေ့ချင်းညချင်းဝဲ မျက်စိအလင်းရတယ်ဆိုယင် သူ့လုံချည်အကြောင်းကိုလဲ အမှန်အတိုင်း သိရမယ်၊ ဟိုလူ လိမ်ထားလို့ အများကြီးအထင်လွဲခဲ့တယ် ဆိုတာလဲသိရမယ်။ ဒီလို သိမြင်တော့ ညစ်ပေနေတဲ့လုံချည်ကို ချက်ချင်းပဲစွန့်ပစ်လိမ့်မယ်၊ အဲဒါလိုပါ ဲဲႈ သတ္တဝါတွေမှာ ဝိဇ္ဇာဆိုတဲ့ ဉာဏ်မျက်စိက မရှိလို့ အဝိဇ္ဇာဆိုတဲ့ လူလိမ်က။ ၂ညန်ပြထားတဲ့အတိုငီး အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဖြစ်တဲ့ ဆင်းရဲအစစ် ၂

| ၃၇ မရှုလို့ အဝိဇ္ဇာက ဖုံးကွယ်တာ

တွေကိုပဲ နိစ္စ၊ သုခ၊ အတ္တလို့ ထင်ပြီး နှစ်သက် သာယာနေကြတာ;| ခုတင်က ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း မိမိသန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ ရုပ်နာမ်တွေကို ရှုမှတ်လို့ အဖြစ်အပျက် အနိစ္စ. ဒုက္ခ၊ အနတ္တ သဘော။ တွေကို သိတဲ့ဝိဇ္ဇာဥာဏ်မျက်စိဒမလင်း ပေါ်လာယင်တော့ ယခု။ မြင်၊ ကြား၊ တွေ့သိနေတဲ့ သဘောတွေဟာ အကုန်လုံးဆင်းရဲတွေချည်းပဲလို့ အမြင် မှန် ရလာနိုင်ပါတယ်၊

ဝိပဿနာ ရှုတယ်ဆိုတာ စာအုပ်ကြီးနဲ့ ကျက်မှတ်ရွတ်ဆိုပြီး ရှုနေ ရတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ထဲမှာ သူ့အလိုလို ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့သဘောတရားတွေကို သတိပညာနဲ့ စောင့်ပြီးတော့ မဝြတ်ရှုနေရတာပဲ။ ဘယ်လိုဟာတွေလဲ ဆိုယင် ကိုယ်တိုင် မြင်ကြားတွေ့ သိနေတဲ့ဟာတွေပါဝဲ,! ထင်ပေါ်လာတဲ့ အာရုံတရားတွေရော၊ သိသိနေတဲ့အာရမ္မဏိက စိတ်နာမ်တရားတွေရော - အဲဒါ တွေကို မပြတ်စောင့်ပြီး ရှမှတ်နေယင် သူ့.သဘောအမှန်တွေကို အကုန် သိနိုင်ပါတယ်;သမာဓိဉာဏ် အားရှိလာတဲ့အခါမှာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပဲပျောက်ပျောက်သွားတာကိုလဲ တွေ့ရတယ်'; အဲဒီတော့ ဖြစ်ပေါ်ပြီးပျောက်ပျက်သွားလို့ မမြဲဘူးဆိုတာကိုလဲ လက်နဲ့ ကိုင်ကြည့်ရသလိုဝဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရတယ်၊ ဓမြဲဘူးလို့သိတော့ ဆင်းရဲဝဲ,အနဏ္အသဘောတရားရှဂီ ဆိုတာကိုလဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရ

မရလို့ အဝိဇ္ဇာက ပုံးကွယ်တာ

အဝိ နာက ဖုံ ထားလို ရြ က ကယ်

တယ်ဆိုတာလဲ မရှုမမှတ်လို့ ဖုံးကွယ်နိုင်တာပဲး တစုံတခုသော၀တ္ထုပစ္စည်းကို အဝတ်နဲ့၊ အုပ်ဆောင်းနဲ့ ဖုံးထားသလို အမြဖုံးကွယ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မရှုမမှတ်တဲ့အတွက် အဝိဇ္ဇာက သိရိုးသိစဉ်အတိုင်း “ခါက လူဝဲ ယောက်ျားပဲ မိန်းမပဲ လက်ဝဲ ခြေဝဲ မျက်နှာပဲ စသည်ဖြင့် အလွဲလွဲ သိသိနေတာကို ဗုံးကွယ်တလ်လို့ဆိုပါတယ်;ဟုတ်တယ်: မြင်တိုင်း ကြားတိုင်း တွေ့တိုင်း ကြံသိတိုင်း မရှုမမှတ်တဲ့ သူတွေမှာ အဝိဇ္ဇာကချည်းအလွဲတွေကို သိသိနေတယ်။ ဒီတော့မြငိတယ်ဆိုတာကို ရုဝ်နာဓ်မျှပဲလို့လဲ သဘောမှန်ကို သိခွင္နိမရဘူး;ဖြစ်ပြီးဝျောက်သွားတယ်၊ မမြဲဘူးလို့လဲ သိခွင့်မရဘူး၊ လှပတယ်ကောင်းတလ်လို့ချည်း သူကသိပြီး ဖြစ်ဖြစ်နေတယ်၊ ဆင်းရဲဝဲလို့လဲ သိခွင့်မရဘူး၊ လူဝဲ မိန်းမဝဲ ယောက်ျားဝဲစသည်ဖြင့် အတ္တကောင်အနေနဲ့ချည်း သိပြီး ဖြစ်ဖြစ်နေတယ်၊ အနတ္တပဲလို့လဲ သိစ်ကေူး အဲဒီလိုဖြစ်နေတာကို အဝိဇ္ဇာကဖုံးကွယ်တယ်လို့ ဆိုဝါ

ဖြစ်ခိုက် ရုဝ်နာမ်တရားတွေကို လုံးလုံးမရှုတဲ့ သူတွေမှာဆိုယင် မြင်တိုင်း ကြားတိုင်း တွေ့တိုင်း သိတိုင်း အဝိဇ္ဇာကအကုန်လုံးလိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်နေတယ်၊ အခြဲတည်နေတဲ့ မိန်းမယောက်ျား ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါတွေဝဲလို့သာ ထင်နေတယ်၊ ချမ်းသာ၊

တချို့များသေသည်တိုင်အောင် တသက်လုံး တခါမျရှနိုင်လို့တကြိမ်တခါမျှ ရုဝ်နာမ်တရားအမှန်ကို မသိရရှာဘူး။ ရုပ်နာမ်အကြောင်း ဘာမျှ မသိရဝဲနဲ့ သေသွားကြရရှာတယ်။ ဖြစ်ခိုက်ဖြစ်ခိုက်ကိုလိုက်ပြီး ရှုနေတဲ့သူမှာတော့ ရှုတိုင်း ရှုတိုင်း ရုပ်နာမ်

နဲ့ အသိဉာဏ်တွေက ရင့် ကျက်ပြီး လျင်မြန်လာတယ်၊ အဲဒီအခါကျတော့ ကွဲကွဲပြားပြား ရှင်းလင်း သိလာတယ်၊

သိဗုံကတော့ “ဇောင်းတယ် ဝိန်တယ် ထိုင်တယ်” စသည်

ယင် အဲဒီ ယားတဲ့သဘောကလေးကို ယားတယ် ယားတယ်လို့သူ့.အလိုလိုဝဲ သိလျက် သိလျက် ဖြစ်နေတယ်၊ ယားတဲ့ နေရာကလက် ခြေ ခေါင်း ကိုယ်ရယ်လို့ ၀ကတိ သိနေကျ ပုံသဏ္ဌာန်နိမိတ်တွေလဲမဝေါ်လာဘူး။ “၏ ယားတယ် လို့လဲ နှလုံးမသွင်းမိဘူး၊ ယားတဲ့ အခံခက်တဲ့သဘောကလေးတွေသာ တခုပြီးတခုဆက်ခါဆက်ခါပေါ်နေတယ် / ဂူတယ်ဆိုယင်လဲ ဝူတဲ့ သဘောကလေးသာ ဆက်ခါ ဆက်ခါ ပေါ်နေတယ်။ နာကျင်ယင်လဲ ဒီအတုငးဝ နာကျငတာံ့၊ အခခကတာ့ သဘောကလေးတွေသာဆက်ခါဆတ်ခါ ဝေါ်နေတယ်၊ အဲဒါကလေးတွေလဲ မြဲတည်နေ

တာရယ်လို့ မရှိဘူး။ မှတ်ယင်း မှတ်ယင်း ပျောက်ပျောက် သွားတာကိုသာ တွေ့ရတယ်၊ ဒါ ကြောင့် မမြဲတဲ့တရားတွေပဲဆိုတာကိုယ်ဝိုင်ဉာဏ်နဲ့တွေ့.ပြီးထင်ရှားသိ ရတယ်။ အဲဒီလိုအခါ ဓှာကိုယ်အမူအရာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စိတ်အမူအရာဝဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝေဒနာဝဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ်လာသမျှတွေကို ရှုမှတ်တဲ့အသိက အလျင်ကျဝြီး သိသိနေတယ်။ လက်ဝဲ ခြေဝဲ ကိုယ်ပဲ လူဝဲ စသည်ဖြင့် ထင်လာခဲ့တဲ့၀ကတိ အသိဟာ သိခွင့်မရသလောက်ဝဲ ဖြစ်နေတယ်၊ အဲဒါဟာအဝိဇ္ဇာက မဖုံးကွလ်နိုင်ပဲ ဝိဇ္ဇာဉဥာဏ်က အမှန်အတိုင်း သိသိသွားပုံ

အဲဒီလို အသိဉာဏ်နဲ့ မပြည့်စုံသေးခင်တော့ မြင်တိုင်း