ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

ဒီလိုမဖြစ်နိုင်ပဲ ကင်းငြိမ်းသွားတာတွေဟာ သက်သက်ဆင်းရဲ အစုအပုံတွေချည်း ငြိမ်းသွားတာပဲ,; ဒီကင်းငြိမ်းသွားတာတွေထဲမှာနှစ်သက် မြတ်နိုးစရာ အားကိုးစရာ ချမ်းသာစရာဆိုယင် တစုံတရာမျှ မရှိဘူး၊ အားလုံးဟာ ဆင်းရဲတွေချည်းပဲ) တဟုန်းဟုန်းနဲ့တောက်လောင်နေတဲ့ မီးပုံကြီး ငြိမ်းသွားတာလို ဆင်းရဲအစုအပုံကြီး ငြိမ်းသွားတာပဲ၊ အနမတဂ္ဂသံသရာ တလျှောက်လုံး မပြတ်ဖြစ်ပြီး မပြတ်နှိပ်စက်နေတဲ့ ဆင်းရဲအစဉ်အဆက် ဆင်းရဲအစုအဝေးကြီး ငြိမ်းသွားတာပဲ - လို့ ဒီလို ဆင်ခြင်တော်မူပါတယ်။

ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ကို အနုလုံ ပဋိလုံး အပြန်အလှန် ဒီလိုနှလုံးသွ်. ဆင်ခြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မြင်တိုင်း ကြားတိုင်း တွေ့တိုင်းသိတိုင်း ဒွါရ ၆-ပါးက မဝြတ်ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ဥပါဒါနက္ခန္ဓာတရားတွေရဲ့ အဖြစ်အဂျက်ကို ဝိပဿနာဥာဏ်ပဖြင့် ရှုတော်မူပါတယ်၊

အဲဒီလိုရှုယင်းပဲ ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ အရိယမဂ်ဖိုလ်ဥာဏ် ဖ

တယ်လို့ မရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဘဝပေါင်းများစွာက လေ့ကျက်ဆည်းပူးလာခဲ့တဲ့ ပါရမီဉာဏ်တော် အဆောက်အဦး။တွေကြောင့် ဘုရားဖြစ်ခါနီး အချိန်ကျယင် ယခုပြောခဲ့တဲ့ အစဉ်အတိုင်းပဲ နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်ပြီးတော့ ဘုရားအဖြစ်ကို ရောက်တော်မူတယ် အဲဒီလို ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီးတဲ့နောက် တရားဟောချိန်ကျလာတော့လဲ တရားဟောရန်အတွက် ဒီလိုစပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင် တော်မူတယ်။

တရားတောရန် ဆင်ခြင်ပုံ က

အဓိဂတော ခေါ မျာယံ ဓမ္မော ဂမ္ဘီရော ဒခုဒ္ဒသော

နိပုဏော ပ၀ဏ္ဍိတဝေဒနီယော

မေ-၏သည်။ အဓိဂတော-ရအပ် သိအပ်ပြီးသောႈ အလံ

ဓမ္မော~- ဤတရားသည်။၊ ဂမ္ဘီရော-နက်နဲလေစွတကား၊ (၏ သိထားတဲ့တရားဟာ အင် မတန်နက်နဲတာဝဲတဲ့၊ တရားဟောမယ်လို့စဉ်းစားတဲ့အခါမှာ တရားတော်ရဲ့နက်နဲပုံကို ရှေးဦးစွာ ဆင်ခြင်မိပါတယ်၊ အင်မတန်နက်နဲတဲ့ တရားပဲတဲ့၊ အဲဒီလို နက်နဲတဲ့အတွက်) ဒုဒ္ဒသော-မြင်နိုင်ခဲစွ၊ ဒု ရနုဗောဓော - သဘောပေါက်လျက် သိနိုင်ခဲစွ၊ (နက်နဲတဲ့ တရားဆိုတော့ ဟောတဲ့ဝုဂ္ဂိုလ်ကဟောပေမယ့် နာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က သဘောပေါက်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်း

ငြိမ်းချမ်းပေစ္စ၊ ပဏီတော-အားမရ မရောင့် ရဲနိုင်အောင် မြင့်မြတ်ကောင်းမွန်ပေစ္စ-တဲ့။ (ဒီ သန္တနဲ့ ပဏီတဆိုတဲ့ နှစ်ပုဒ်ကတော့ း

ဖှ စြ ဒ 4 333 3 ၂

မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်တရားကို ရည်ရွယ်ပါတယ်၊ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာဖလသမာဗတ်ဝငိ စားပြီး နိဗ္ဗာန်အရသာကိုခံစားတဲ့အခါ မှာ “အားမရ မရောင့် ရဲနိုင်အောင် ကောင်းမွန်မြင့်မြတ်တယ်”ဆိုတာ တွေ့နိုင်ပါတယ်၊

(ဤံဆရုံ့နဲ့တော့ မရောက်နိုင်ဘူး

အတက္ကာဝ၀စရော- ကြံစည် စဉ်းစားရုံမျှဖြင့် မရောက်နိုင်တဲ့တရားပဲတဲ့။၊ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် တရားဆိုတာ ကြံစည်တွေးဆ ကြည့်လို့တော့ ရနိုင်တဲ့ တရားမဟုတ်ဘူး၊ ပညာရှိတွေဆိုတာ ကမ္ဘာလောကကြီးထဲ အရပ်ရဗ် အနယ်နယ်မှာ ရှိကြပါတယ်၊ အဲဒီပညာရှိတွေထဲမှာ အချို့ပညာရှိတွေက အိုခြင်း နာခြင်း သေခြင်းရဲ့အပြစ်ကိုမြင်ပြီးတော့ အိုခြင်း နာခြင်း သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရေးကို အမျိုးမျိုး အထွေထွေ ကြံဆကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အိုခြင်းနာခြင်း သေခြင်းမှလွတ်မြောက်စေနိုင်တဲ့ တရားက မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် `ခဲ) ရှိတယ်၊ ဒီ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် တရားကလဲ ကြံဆတွေးတောလို့ ရ`နိုင်တဲ့တရားမဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုမှ ရနိုင်သလဲဆိုတော့ ဥဉာဏေ။ နေဝ အဝစရိတဗ္ဗော-လို့ အဋ္ဌကထာကဖွင့်ပြထားပါ တယ်၊ မဇ္စျိမ- ဝဋိပဒါအကျင့်ကိုကျင့်ပြီး အစဉ်အတိုင်း ဝိပဿနာဉာဏ် မဂ်ဥာဏ်နဲ့သာ ရောက်နိုင်ရနိုင်တဲ့ တရားတဲ့၊ ဒါကြောင့် မဇ္စိိမပဋိပဒါအကျင့်ကို မကျင့်ပဲ ဝိပဿနာဉာဏ်အစစ်ကို ဖြစ်အောင်အားမထုတ်ပါဝဲနဲ့ကြံဆစဉ်းစားနေရုံနှင့်တော့ ဒီတရားကို မမြင်နိုင် မသိနိုင်ပေဘူး၊

ကြံစည်မှုကို အားကိုးလေ့ရှိကြပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ကြံဆပုံတွေက

ဝဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး ၁၂။

| တော့ အမျိုးမျိုးအဆွေထွေအများကြီးပဲ ရှိပါတယ်၊ ဇမ္ဗူဒီပလို့ခေါ်တဲ့ အိန္ဒိယတနိုင်ငံထဲတွင်ပဲ ကြံစည်တွေးခေါ်ထားတဲ့ ဝါဒတွေအမျိုးမျိုးရှိပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ် ဝါဒတွေဟာလဲသတ္တဝါတွေ အမြဲတမ်းချမ်းသာရေးကိုပဲ ရှေးရှုပြီး ကြံဆတီထွင်ထားတာက များပါတယ်၊ ဒါ ပေမယ့် သူတို့ဟာတွေက ကိုယ်တိုင်ဉာဏ်နဲ့တွေ့ပြီး ပြောတာတွေ မဟုတ်ဘူး။ ကြံဆပြီး ပြောထားတဲ့ဝါဒတွေသာ ဖြစ်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒီလို ကြံဆတဲ့ နည်းမျိုးနဲ့တော့ ဒီတရားကို မတွေ့.နိုင်ဘူး၊ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ကို သိဖို့ဆိုတာထားပါဦးတော့။ ဝိပဿနာအသိမျိုးတောင်မှ ကြံစည်စဉ်းစားရုံနဲ့တော့မရောက်နိုင်ဘူး။ ဝိပဿနာထဲမှာ အောက်ထစ်ဆုံး နာမ်နဲ့ရုပ်ကို ပိုင်းခြား သိတာကလေးလောက်တောင် ကြံစည် စဉ်းစားရုံနဲ့တော့ မရောက်နိုင်ဘူး၊ သတိ၀ဝဋ္ဌာန်ဒေ သနာနည်းအရ ဖြစ်ခိုက်ရုဝ်နာမ်ကို မပြတ်လိုက်ပြီး ရှုနေမှ သဓာဓိဉာဏ် အားပြည့်လာတဲ့အခါဒီရုပ်နာမ်ကို ကိုယ်ဝိုင်ဉာဏ်နဲ့ ဝိုင်းခြားပြီး သိနိုင်တာ၊ အဲဒီလိုမပြတ်ရှုမှတ်နေတဲ့အခါ ကျတော့ မှတ်သိစရာ ရုပ်က တမျိုး၊ မှတ်သိနေတဲ့ စိတ်နာမ်က တမျိုး ဒီလို မှတ်တိုင်း မှတ်တိုင်း ခွဲခြားပြီးသိလာတယ်။ ဥပမာ-ကွေးတယ်ဆိုယင် ကွေးချင်တဲ့ စိတ်ကတခြား. ကွေးတဲ့ရုပ် လှုပ်ရှားတဲ့ရုပ်ကတခြား၊ မှတ်သိတဲ့စိတ်ကတခြား ဒီလိုက္ဝဲပြားပြီး ထင်တယ်၊ ကြားတယ်ဆိုယင် နားနဲ့အသံက တခြား၊ ကြားသိတာက တခြား. မှတ်သိတာက တခြား၊ ဒီလိုကွဲပြားပြီးထင်တယ်၊ ထိတယ်ဆိုယင် ကိုယ်နဲ့အတွေ့က တခြား,ထိသိတာ မှတ်သိတာက တခြား၊ ဒီလိုက္ငဲပြားပြီး ထင်တယ်;ဘယ်ဟာမဆို မှတ်တိုင်း မှတ်တိုင်း မှတ်သိတာက တခြား,မှတ်သိရတဲ့ ရုပ်ကိုယ်က တခြား ဒီလိုကွဲပြားပြီးထင်တယ်၊ ဒီလို

ခ အက မ

( မ႔႔တတ မ ရျ ရျ ~ - -

ကွဲ ပြားပြီး ထင်တာ သိတာက ရိုးတိုးရိပ်တိပ်မဟုတ်ဘူး၊ လက်နဲ့ကိုင်ကြည့်ရသလိုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး သိရတာ၊ ကြံဆတွေးတောရုံနဲ့တော့ ဒီလို အသိမျိုးကို မရောက်နိုင်ဘူး၊

ပြီးတော့ “ရုပ်နာမ်တရားတွေဟာ ခဏမစဲ ဖြစ်ပျက်နေတယ်“လို့ ကျမ်းဂန်အရ စာတွေနဲ့ ပြောနေကြတယ်၊ “အဖြစ်အပျက်ကိုရှု”လို့လဲ ပြောနေကြတယ်၊ အဲဒါကလဲ စ စခြင်း အဖြစ်အပျက်ကို ရှုလို့ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဝြောတော့လွယ်လွယ်ပဲ၊တကယ်အလုပ် လုဝ်ကြည့်တော့ လွယ်တဲ့ဟာ မဟုတ်ဘူး။ ရှုခါစမှာဆိုယင် နီဝရဏတွေ ကင်းအောင်ပဲ ဓနဲ ကြိုးစားနေရတယ်;နီဝရဏတွေကင်းသွားမှ ခုနကပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ရုပ်သဘောနဲ့နာမ်သဘေ၁ကလေးကို ခွဲခြားပြီး သိ လာနိုငံပါ တယ်။ ၂အဖြစ်

တွေက လျင်မြန်လာတယ်၊ ပကတိ အလိုလိုဖြစ်နေတဲ့ မြင်စိတ်။ကြားစိတ် အစရှိတဲ့ စိတ်ကလေးတွေ ဖြစ်စဉ်ကို တော်တော်က ငလေးမီအောင် လိုက်နိုင်လာတယ်၊ အဲဒီအခါကျတော့မှ မှတ်တိုင်:မှတ်တိုင်း မှတ်သိရတဲ့ အာရုံကလေးတွေ အသစ်အသစ်ဝေါ်လာတာကိုလဲ တွေ့ရတယ်။ ပေါ်လာပြီးတော့ ပျောက်ဝျောက်သွားတာကိုလဲ တွေ့ရတယ်၊ ဒီတော့မှ မှတ်တိုင်း မှတ်တိုင်း ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက်နဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတာကို သိရတယ်၊ အဲဒါဟာလဲရိုးတိုးရိပ်တိပ် မဟုတ်ဘူး လက်နဲ့ကိုင်ကြည့်ရသလိုဝဲ ရှင်းရှင်း

ဒီလိုပေါ်ပြီး ပျောက်ပျောက်သွားတာကိုချည်း မှတ်တိုင်း။

နေရုံနဲ့တော့ မရောက်နိုင်ဘူး၊ မင်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ကို ကြံစည်စဉ်းစားနေရုံနဲ့ မရောက်နိုင်ဘူးဆိုတာတော့ ဝြောစရာတောင် မလိုပါဘူး၊

နိုင်သော မရောက်နိုင်သော တရားပေတည်း “လို့ မြတ်စွာဘုရားက။

၂ နိပုဏော-သိမ်မွေ.လှစါ [| အလွန်သိမ်မွေ့တဲ့ တရားဝဲတဲံ၊

မျိုးကိုဆိုတာမဟုတ်ဘူး။ ဝိပဿနာပညာ၊ မင်ဖိုလ်ပညာနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ တရားဘက်ကပညာရှိကိုသာ ဆိုလိုပါတယ်၊ ဝိပဿနာဉာဏ်ပြည့်စုံယင် အရိယမဂ်ဖိုလ်ကို ရောက်တယ်: အဲဒီလို ုဂ္ဂိုလ်မှမဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်ကို ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့တွေ့ရ သိရတာ၊ ဒါကြောင့်ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ပညာရှိပုဂ္ဂိုလ်လို့ ဒီနေရာမှာ ဆိုပါတယ်၊ လောကဘက်က ကမ္ဘာကျော် ပညာရှိကြီး ဖြစ်နေပေမယ်လို့ ဒီဝိပဿနာ၀ညာ၊ မဂ်ဖိုလ်ပညာနဲ့ မပြည့်စုံယင် ဒီတရားကိုမသိနိုင်ဘူး။

လောကဘတ်က ပညာရှိကြီးတွေဆိုတာ အများကြီးပဲ ရှိကြပါတယ်ၤ၊ ဘာသာဝါဒကြီးတွေ တီထွင်သွားတဲ့ ဆရာကြီးတွေလဲ ရှိတယ်၊ ကျမ်းအမျိုးမျိုးတွေ ပြသွားတဲ့ ပညာရှိတွေလဲ ရှိတယ်;၀ရမာဏုမြူအထိ ခွဲစိတ်နိုင်တဲ့ ဓာတုဗေဒပညာရှိကြီးတွေလဲ ရှိတယ်၊ သိပ္ဗံပညာရှိကြီးတွေလဲ ရှိတယ်၊ အဲဒီလိုပညာရှိကြီးတွေဖြစ်နေပေမယ့် ဝိပဿနာပည-ာ၊ မဂ်ပညာနဲ့ မပြည့်စုံယင် ဒီ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်တရားကို မသိနိုင်ဘူး။ |

အတိုင်းတက်ဂဝြီး အရိယမဂ်ဖိုလ်ကို ရောက်သွားယင်တော့ အဲဒီဝုဂ္ဂိုလ်ဟာ မိန်းမဝဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ယောက်ျားစဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကလေးဝဂဲဖြစ်ဖြစ်,လူကြီးဝဲဖြစ်ဖြစ်၊ စာတတ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဝဲဖြစ်ဖြစ်၊ စာမတတ်တဲ့ဝုဂ္ဂိုလ်ဝဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်တရားကို ကိုယ်တိုင်တွေ့သိတော့တာပဲ,ဒါ ကြောင့် “ပဏ္ဍိတဝေဒနီယော=ဝိပဿနာပညာ၊ အရိယမဂ်ပညာ,ဖိုလ်ပညာတို့နှင့်ပြည့်စုံသော ပညာရှိတို့သည်သာလျှင် သိနိုင်

တော်မူပါတယ်၊ နောက်ပြီးတော့ ဒီလိုလဲ ဆက်ပြီး ဆင်ခြင်တော်မူ

အာလယာရာမာ ခေါ ပနာယံ ၀ဝဇာ အာလယရ-

တာ အာလယသမ္ဗုဒိတာ။ အဂလလာရာက ခေါ ဝန

၂ ဌာနံ။ ယဒိဒံ ဏ္ဍဒဝွစ္စယတာ ဝဋိစ္စ-သမုပ္ပါ

တွယ်တာစရာ ကာမဂုဏ် အာရုံတို့ မွေ့လျော်နှစ်ခြိုက် ပျော်ဝိုက်ရွှဲနေကြကုန်စါ၊

မြတ်စွာဘုရားက တရားတော် သိမ်မွေ့နူးညံ့ဝုံ သိနိုင်ခဲဝုံကို ဆင်ခြင်ပြီးတော့ သတ္တဝါတွေဘက်ကိုလှည့်ပြီး ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့အခါမှာ သတ္တဝါ တွေက သူတို့မှာ ကာမဂုဏ် အာရုံလောက်သာဝျော်မွေ့စရာ ရှိနေတာကိုလဲ မြင်တော်မူတယ်၊ ကာမဂုဏ် အာရုတွေနဲ့ သာယာနှစ်သက်မှုလောက် သာ ျော်စရာရှိနေတာကိုလဲ

ဆင်ခြင်တော်မူဝုံပဲ၊ ၀ဉ္စဝ၀ဇ္ဖီငါးဦးတို့လို၊ အရှင် သဘာရိဝုတ္တရာအလောာင်း အရှင် ဓောဂ္ဂလ္လာန် အလောာင် းတို့ကို ကျွတ်ထိုကဲတဲ့

ထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို မြင်တော်မမူဘူးလား “လို့ ဒီနေရာမှာ မစောဒနာရဘူး။ ဒါကြောင့် သတ္တဝါတွေမှာ ကာမဂုဏ် ငါးပါးပဲ ပျော်စရာ ရှိကြတယ်၊ ကာမဂုဏ်အာရုံတွေနဲ့သာ ပျော်နေကြတယ်။ကာမဂုဏ်အာရုံနဲ့ အဲဒါ တွေကို ခံစားပြီး သာယာနှစ်သက်နေရတာကို သူတို့က အကောင်းဆုံးချမ်းသာလို့ ထင်နေကြတယ်တဲ့။ အဲဒါတွေထက် ကောင်းတာက သူတို့မှာ မရှိတော့ အဲဒါတွေကိုဝဲအကောင်းဆုံးလို့ ထင်ကြပေမှာပဲ။]