ဗြဟ္မဝိဟာရတရားတော်

:၁၂ဂ ဗြဟ္မဝိတာရုတရားတော်

ယူဆပြီး သူတပါးထံမှ ပစ္စည်းဘည္ခံနှင့် လဲလှယ်ပြီး သုးဆောင်တာကု- ယထာသာရုပ္ပသန္ဘောသ ခေ။ တယ။ သငလျောတ့:ပစ္စည်းဖြင့် ရောင့်ရဲခြင်းလှို ဆိုလိုပါတယ်။

အဲဒီ ရောင့်ရဲခြင်း ဥ-ပါးအရႈ အကျယ်အားဖြင့် ၁ ၂-ပါးဘာရ ရောင့်ရဲဲနေဘိုပါဘဲ။ မရောင့်ရဲယင် ခုတင်ကပြောခဲ့တဲ့အရိပ်အမှုက်စကားများအရှ အပြစ်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ လူလောကမှာလဲ ဒီရောင့်ရဲမှုက အလှန်ပင် အရေးကြီးပါတယ်။ ရသမျနဲ့မရောင့်ရဲယင် ဆင်းရဲပင်ပန်းတတ်ပါတယ်1မရနိုင်တာကို ရချင်လှိုမပြုသင့်တာကို ပြုမိယင် ရာဇ၀တ်အပြစ်လဲ သင့်တတ်တယ်;မရှနိုင်တာကို လိုချင်နေယင် အကြီးအကျယ် ဆင်းရဲနေရတတ်တယ်။ အိမ်သူက ချက်ကျေးတဲ့ ထမင်းဟင်းဖြင့် မရောင့်ရဲတဲ့

မပြေ ဖြစ်တတ်တဲ့အပြင် သူ့အလိုပြည့်အေဒင် မဘေဒ်တာပြုလုပ်မိတဲ့အတူက် အိမ့်ရှင်မှာ အတိဒုက္ခရောက်တတ်ပါတယ်။ယခုခေတ်မှာ ကုဋေနဲ့ချီပြီး ပေါများကြုယ်၀နေတဲ့ သေဋဌေးကြီးတ္ရေလဲ မရောင့်ရဲနိုင်တဲ့အတူက် ချမ်းချမ်းသာသာ မနေနိုင်ပဲပင်ပန်းဆင်းရဲခနေုကြရတယ်။ ရုသမျနဲ့ ရောင့်ရဲနေယင်တော့စားရုံ ဝတ်ရုံမျ အတော်အသင့်လောက် ပြည့်စုံနေတဲ့လူမှ၁လဲချမ်းသာနေတာဘဲ။ ဒါကြောင့် မြတ်စှာဘုရားက သန္တုဋ္ဌိ။ ရောင့်ရဲခြင်းသည်။ ပရမံ ဓနံ-အကောင်း အမြတ်ဆုံး ဥစ္စ၀ပေတည်း လှို ဟောတော်မူတာပါဘဲ။ အဲဒါဟာ စဉ်းစားဆင်ခြင်

ပှေးမြူပြုစုနိုင်ခဲသူ ဖြစ်နေတယ်လှို ဆိုရုမှာပေ)႔ ဒီမှာတော့:ာဲဒီလိ မဟတ်ပဲ ဒက2-ဒကာမတေက လ[ဒါန်းသမ၊ဖြင်

အချို စိတ်သဘော သေးနုပ်သောရုဟန်းဟာ ဥကာ-ဒကာမႈတိုက အကောင်းအမြတ်ကို လှူ စေကာမူ မကျေနပ်သည့် အမှုအရာကို ပြတတ်တယ်။ အလှူရှင်များရွှေတှင်ပင် ဘယ်လိုဟာတှေ လှူ ပါလိမ့်မလဲလှို မောင်းမဲပြီး အခြားသူအား စူန်ူလိုက်တတ်တယ်။ အဲဒီလို ရဟန်းဟာ ကာ ဒကာမတ္ရိက ~အမှေးအမြူခက်သောသူ ဖြစ်တယ်။ ကောင်းကောင်းဆိုးဆိုး ပေးလှုသမျနှင့် ကျေနပ်နှစ်သက်ကာ ကြည်လင်တဲ့မျက်နှာဖြင့် လက်ခံမျတနေတဲ့ရဟန်းကတော့ ဒကာ ဒကာမတ္နိုက ပြုစုမှေးမြုလူယ်သောပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေတယ်။ ဒီ ရဟန်း ၂-မျိုးထဲက မှူးမြူရှန်ခက်တဲ့ရှဟန်းမှာ မေတ္တာဖြစ်ဂို ခက်ပါလိမ့်မယ်။ အခြားဘာ ၀နာများလဲ ဖြစ်ပိုလူယ်လှမယ်မဟုတ်ပါဘူး4 ဒါကြောင့် မေတ္တာစသော

ဖြစ်ပို ညှန်ကြားတော်မူတာပါဘဲ၊

(၉) ကိစ္စနည်းရမယ်

နောက်တပုဒ်ကတော့ အပ္ပကိစ္စော စ-ကိစ္စနည်းသည်လည်း။အသ - ဖြစ်ရာဓါတဲ့။ ဘာဝနာ တပါးပါးကို တကယ်ပ္ရားများ )နေတ့ူသူသာ မမကုယနှင့ စပတ လှေမကငးသာသော ကစ္စမှတဖါး အခြားကိစ္စ မရှိတာ အကောင်းဆုံးပါဘဲ ဒါကြောင့်

တခါ ဘပ်နဲ့ အပ်ချည် ပရိက္ခာရာကို ယူမသူားမိဘူး။ အဲဒီတုန်းက ပါသ္နားတဲ့ သက်္ကန်းတှေ့က အသစ်တှေပါ ဘဲ] ဒါပေမဲ့မူလချုပ်စဉ်ကအချုပ်မကောင်းတဲ့အတွက် ချ [ပ်ရိုးကြောင်းတခုမွာ တနေရာက ပြုတ်ဆူက်သူားတာကို တ္စေရုတယ်။ အဲဒီအခါဘပ်နဲ့ အပ်ချည်မပါတဲ့အတူက် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲလို စဉ်းစား{ပြုးတေ၇့ သီဟိုဠ်မှ ကြှလာတဲ့ အရှင်အရှိယဝ၌သ မထေရ်နှင့်တိုင်ပင်ကြည့်တယ်။ အဲဒီ မထေရ်ကြီးက သူမှာ အပ်နဲ့အပ်ချည်ပါလာတဲ့အကြောင်း)! သူကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးမည့်အကြောင်းကို ပြေ၀ပါတယ်။ အဲဒီတော့ ဘုန်းကြီးက ချုပ်ပေးဘှိုတေ၇မလိုပါဘူး။ အပ်နဲ့ အပ်ချည်ကိုသာ ပေးပါ၊ တပည့်တော်လဲ

အဲဒါကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ယခု ခေတ်မှာလဲ ခရီးရှည်သူားတဲ့အခ။ တပ်နဲ့ အပ်ချည် ပရိက္ခရာကိုလဲ ယူဆောင်သ္နှားသင့်ကြောင်း အမှတ်ရမိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ အပ်နဲ့ အပ်ချည်ဟာလဲယူဆောင်သ္နားဘှို ဘာမျ ဝန်မလေးပါဘူး။ ပေ)ပါတယ်။

မ္ခာ စားစရာက အလှယ်တကူ ရှနေတာနဲ့ သပိတ်ကိုတောင်မယူပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သက်သက်သာသာ သူားလေ့ရှိကြပါတယ် ဘုရားလက်ထက်၊ အဋ္ဌကထာ ဆရာများ လက်ထက်

ဆိုထားတဲ့အတိုင်း သံဃ၇အစည်းအခေ ဝးသူားတဲ့အခါ ဥပုသ်ပြုသူားတဲ့အခါမှာငံတာင် သပိတ်နဲ့ သင်္ကန်းသုံးထည်ကို ယူသူားလေ့ရှိကြပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ဘုန်းကြီးတှိုကတော့ ခရီးဝေးသူားတဲ့အခါ ဖြစ်စေ။ မ္စြှထဲ သီးသန့် ဆှမ်းစားသ္နား တဲ့ အခါဖြစ်စေ သပိတ်ကိုလဲ ယူသွားဘှိူရာ ညှန်ကြားထားပ;| တယ်;. နောက်ပြီးတော့ အရေးကြီးတဲ့ ပရိက္ခရာတခုကတော့ ရေစစ်ပဲ။အဲဒီ ရေစစ်မပါပဲ ယူဇနာ ဝက်စသည် ရှည်တဲ့ခရီးကိုသူားယင်ဒုက္ကဋ်အာပတ်သင့်တယ်။ ဘတယူဇနာဆိုတာ ပါဠိအဘိဓ၀န်ကျမ်းစသည်မှာ ပြဆိုထားချက်အရအားဖြင့် ၁ ၂-မိုင်ကျော်ကျော်၁ ဥ-မိုင်နီးပါးရှိတယ်' ယူဇနာ၀က်ဆိုယင် ၆.မိုင်ခွဲ့လောက်ရှိတယ်။ ယခုခေတ်မှာ န -မိုင်ခွဲ့လောက်ခရီးကို မော်တော်ယာဉ်စသည်ဖြင့် မကြာခဏသူားနေကြရတာဘဲ႔ယံခုခေတ် သုတေသီဆရာတ္နိုခါ ယူဆချက်အရအားဖြင့် တယူဇနာဆိုတာ ရှစ်မိုင်လောက်ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ယူဇနာ ၀က်ဆိုတာဟာ ငှ-မိုင်လောက်ရှိတယ်လှို ယူဘိိုပါဘဲ။ အဲဒီတော့ ရန်ကုန် မန္တလေးတှိုလို`“မ်ထဲမာာ ကိစကြီးငယ်ရိလိ သားတဲအခါ င-မိင်လောက်ဝေးယင် ရေစစ်ပံါဘ္ဇိ လိုပါတယ်။ သီခြားရေစစ်မပယင် လက်ကိုင်ပုဝါကို ရေစစ်အဖြစ် ~နှလုံးသူင်းပြီးယူသူားဘိူပါဘဲ။ ဒါမှမဟုတ်ယင်လဲ အကြောင်းရှိတဲ့အခ။ါ မိမိဝတ်ထားတဲ့ သင်္ကန်းဖြင့်ရေစစ်သောက်မယ်လှို နှလုံးသူင်းသူားဘှိုပါဘဲ

တကယ် တရားအားထုတ်ခည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ယခုပြောခဲ့တဲ့'ပရိက္ခရာရှစ်ပါးဟာ ယူဆောင်သ္နားဘှို ပေ)ပါတယ်။ဝန်မလေး

.တည်း ပါသားသလိ အလယ်တကနံ ယဆောင်သားနိုင်ပါတယ်။အဲဒီ ပရိက္ခရာရှစ်ပါးဆိုယင်လဲ ပြည့်စုံတော့ တာပါဘဲ ဒီနေရာ` မှာ ဘုန်းကြီးစ်ါ ကိုယ်တွေကို ထည့်ပြောချင်ပါတယ်။

ဘုန်းကြီးရှစ်ဝ။ ရုတုန်းက သင့်လျော်တဲ့ ကမ္မဋ္ဌာန်းနည်း,`သင့်လျော်တဲ့ ကမ္မဋ္ဌာန်းကျောင်းကိုရုာဘ္နိ မေဒ်လမြိုင်မြှု တောင်ဝိုင်းကလေးတိုက်ကျောင်းမှ အဖေဒ်ရဟန်းတပါ။နှင့် ထွက်လာ:ခဲ့တယ်။ ထီး၊ ဘိနပ်စသည် အပိုပစ္စည်းရယ်လှို မပါပါဘူး။သပိတ်တလုံး. သင်္ကန်းသုံးထည်၊ ခါးပန်းကြိုး သင်ဓုန်း) ရေစစ်. အပ်ဆိုတဲ့ ဒီပရိက္ခရာရှစ်ပါးလောက် ပါပါတယ်။ ခရီးစရိုတ်လဲမပါပါဘူး၊ မော်လမြိုင်မှ ပေါ်င်ဆိုတဲ့ ဘူတာအထိ ကပ္ပိယကလက်မှတ်ယူပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအထိသာ မီးရထားဖြင့်လိုက်ပါလာပြီးတော့ အဲဒီ နောက်ခရီးတှေမှာတော့ ခြေလျင်ပဲ`သူားရတာက များပါတယ်။ တရံတခ။ ရထားလက်မှတ်လှူးသူရှိလှိ ရထားနဲ့သူားရတာလဲ နဲနဲတော့ရှိပါသေးရွဲ] ကျိုက်ထီးရိုးမှ ပြန်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးကျတော့ သထုံမြို မင်းကူန်းဇေတ၀ န်မှာ ဝ င်ရောက်ပြီးတရားအားထုတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါဟာပရိက္ခရာရှစ်ပါးလောက်နဲ့ ပေါ့ပေါ ပါးပါး တရားအားထုတ်ဖိုကိုယ်တိုင်သူားခဲ့ပုံပါဘဲ။ သလ္လဟုကဝုတ္တိဆိုတဲ့ ဒီညှန်ကြားချက်နှင့် အညီ