ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

သင်္ခါရကြောင့် ဘစသစ်ဝိညာဏ်ဇြစ်ပုံ အသီခက်တယ်

သင်္ခါရကြောင့် ဘဝသစ်ဝဋိသန္ဓေ ဝိညာဏ်ဖြစ်တယ် ဆိုတာဟာ အသိခက်တယ်။၊ သိဗို့လဲ အလွန်အရေးကြီးဝါတယ်;လယ်တီဆရာတော်ဘု ရားကြီးက ဝဋိစ္စသမုဝွါ ဒ်မှာ ဒီအချက်နဲ့စပ်ပြီး လေးလေးနက်နက် ဓိန့်မှာသွားပါတယ်၊ “သင်္ခါရကြောင့်

အကွက်ကြီးတခုပဲ”တဲ့၊ ဟုတ်တယ်၊ တဘဝ တဘ၀မှာ သေတဲ့တခါ စုတိစိတ်နဲ့တကွ ရုပ်နာမ်တွေအားလုံး ချုပ်သွားတယ်ဆိုတာကိုလဲ သိဖို့ သဘောဂပေါက်နားလည်ဖဇို့ လိုပါတယ်၊ ဒီလို ရုပ်နာဓ်တွေ အကုနလုးချုဝဿွားဝေမယ့ ကလေသာ ဓကးသေး၀ထငတော့ ကုသိုလ်ကံ အကုသိုလ်ကံဆိုတဲ့ သင်္ခါ ရကြောင့် ဘဝသစ်

စပ်ပြီး ဖြစ်ပေါ် သွားတယ် ဆိုတာကိုလဲ သိဖို့၊ သဘောဝေါက်နား

တော့ “သေတဲ့အခါ ဒီဘဝက အတ္တကောင်၊ အသက်ကောင်ကဝဲဟိုဘဝ ရွှေ့ပြောင်းသွားတယ်၊ တကယ်သေဝျက် သွားတာတော့မဟုတ်ဘူး၊ ဘဝသစ်ကို ရွှေ့ပြောင်းသွားရုံမျှပဲ”လို့ ဒီလိုထင်မြင်ယူဆတတ်ပါတယ်၊ အဲဒီလို ထင်မြင်ယူဆတာဟာ သဿတဒိဋ္ဌိဝဲသို့မဟုတ်ယင်လဲ “သေတဲ့အခါ အကုန်လုံး ပျောက်ပျက်သွား

နောက် ဘာမျှမရှိတော့ဘူး“လို့ ဒီလိုယင်လဲ ထင်မြင် ယူဆတတ်ပါတယ်။ ယခုကာလ ရုပ်ဝါဒသမားတွေဟာ ဒီလိုပဲ ယူဆနေကြပါတယ်၊ အဲဒါကို ဗုဒ္ဓတရားတော်က ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိလို့ဆိုပါတယ်။

န္န စ

ဘာကြောင့် ဒီ ဒိဋ္ဌိ ဖြစ်ရသလဲဆိုယင် သေတဲ့အခါအကြောင်း အကျိုးဆက်ဂပုံကို မသိလို့ ဖြစ်တာပါပဲႈ မသိမှု အဝိဇ္ဇာကြောင့် အားထုတ်မှု-သင်္ခါ ရတွေ ဖြစ်တယ် ဆိုတာကတော့ သက်သေ အထောက်အထားနှင့်တကွ မျက်မြင်အားဖြင့်ပဲ ထင်ရှားနေပါတယ်၊ နောက်ပြီးတော့ မျက်စိနဲ့ အဆင်း၊ နားနဲ့ အသံစသောအာယတနတွေ ရှိနေလို့ အာရုံနဲ့တွေ့တဲ့ ဖဿဖြစ်တယ်၊ အာရုံနဲ့တွေ့ရလို့ ခံစားမှု ဝေဒနာ ဖြစ်တယ်၊ ခံစားရလို့ သာယာတောင့်တမှု တဏှာ ဖြစ်တယ် စသည်ဖြင့် ဒါတွေလဲ မျက်မြင်အားဖြင့်

တော့ အများအားဖြင့် မတွေ့ ရတဲ့အတွက် မထင်ရှားဘူး၊ ဒါကြောင့် “သေပြီးတဲ့နောက် ဘာမျှ မရှိတော့ဘူး”ဆိုတဲ့ ဥ္ဆေဒအယူကို ရောက်သွားတတ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ လယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီးက ဒီ ဘဝကူးတဲ့အချက်နဲ့စဝ်ပြီးတော့ “မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိဖြစ်စရာ အကွက်ကြီးတခု “လို့ ဆိုပေတာပဲ (

စာဝေကျမ်းဂန်တတ်တဲ့ ဝုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ သဒ္ဓါတရားရှေ့.ဆောင်ပြီး ဆင်ခြင်ယင် သင်္ခါရကြောင့် ၀ဋိသန္ဓေဝိညာဏ် ဖြစ်ပေါ်တယ်ဆိုတဲ့ ဒီ အချက်ကို တော်တော် သဘောကျတတ်ဝါတယ်။ဒါပေမယ့် ကိုယ်ပိုင် ဆင်ခြင်ဉာဏ်ကိုသာ အားကိုးပြီး ကိုယ်တွေ့အထောက်အထားလောက်နဲ့ ကြံကြည့် ယင်တော့ စာတတ်ဂပုဂ္ဂိုလ်

ထားတဲ့ ဝုဂ္ဂိုလ်တွေမှာတော့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ ရှင်းနေတတ်ဝါတယ်၊ ရှင်းပုံကတော့ ဖြစ်ခိုက်ရုပ်နာမ်တွေကို မပြတ်လိုက်ပြီး ရှုမှတ်နေတဲ့ ယောဂီမှာ စိတ်ကလေးတွေ ခဏဓစဲ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကိုထင်ရှားတွေ့ရတယ်။၊ ရှေ့ စိတ်တခု ဆုံးသွားယင် နောက် စိတ်တခု ဆက်ပြီး ပေါ်လာတာကို တွေ့ရတယ်၊ အဲဒီစိတ် ဆုံးသွားပြန်ယင်လဲ သူ.နောက်က စိတ်တခု ဆက်ပြီး ပေါ်လာတာကို တွေ့ရ

တခုပြီးတခု စီနေသလိုဝဲ အသစံအသစ် မပြတ်မစဲ ဖြစ်နေတာကို

အဲဒါဟာ ဆရာသမားတွေက ပြောလို့ သဘောကျရတာမဟုတ်ပါဘူး။ ယောဂီဝုဂ္ဂိုလ်က ရှုမှတ်ယင်း ကိုယ်တိုင် တွေ့လာတာကို သူ.ဟာသူဝဲ ပြောပြလို့ ကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာများက မှတ်တမ်း

ဉာဏ်ဆီရောက်မှ သူတို့ကိုယ်တိုင်တွေ့ပြီး ပြောတတ်ကြပါတယ်အကြမ်းဖျင်းလောက်ဆိုယင် တော့ ပစ္စယ၀ရိဂ္ဂဟ ဉာဏ်ကတည်းက ဒီ စုတိနဲ့ ပဋိသန္ဓေအကြောင်းကို သဘောဝပေါက်တတ်ဝပါတယ်။;ဒါ ကြောင့် ဝိသုဒ္ဓိမဂ်မှာ စုတိနဲ့ ပဋိသန္ဓေ ဖြစ်ပုံကို သဘောပေါက်

လင်းသိတာကတော့ သမ္မသနဉာဏ်ရင့်လို့ ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်ရောက်မှ ပြည့်စုံပါတယ်၊ အဲဒီအခါ ဒီ စိတ်ရဲ့အဖြစ်အဝျက်ကိုကောင်းကောင်းကြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး သိရတယ်၊

စုတိနဲ့ပဋီသန္ဓေတို ဒီလို သိတယ်

ဒါ ကြောင့် ဒီသမ္မသနဉာဏ်၊ ဥဒယဗ္ဗယဉဥာဏ်ရောက်နေတဲ့ ယောဂီကစုတိစိတ်နဲ့ ပဋိသန္ဓေစိတ်ဖြစ်ဝုံကို ဒီလို သိတယ်

သွားတာမျိုးပဲ၊ ယခု ရှုနေယင်း ဝျောက်ပျောက်သွားတဲ့ စိတ်ကလေးလိုပင် နောက်ဆုံး စိတ်ကလေး ပျောက်သွားတာ ဖြစ်မှာပဲႈဘဝအသစ် ဖြစ်တယ်ဆိုတာလဲ ယခု မှတ်သိရတဲ့ စိတ်ကလေး

နောက်ဆုံးစိတ် တစိတ်ဝဲ) ဘဝအသစ်ဇြစ်တာလဲ အစဆုံးစိတ်တစိတ်မျွဝဲ`”လို့ ဒီလို သဘောဝေါ က်ဝြီး သိ သွားတယ်။]

ဝိပဿနာဉာဏ်ကင်းတဲ့ ၀ကတိဝုဂ္ဂိုလ်တွေမှာတော့ ဒီလိုမသိဘူး။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ယခုထက်ထိ တစိတ်ထဲ တည်နေတယ်။ တယောက်ထဲဝဲ၊ တကိုလ်ထဲဝဲလို့ ဒီလိုထင်နေတယ်၊ ယခင်က သိလာခဲ့တာလဲ ဒီစိတ်ဝဲ၊ ငါပဲ ယခုသိနေတာလဲ ဒီစိတ်ဝဲႈ၏တယောက်ထဲဝဲလို့ ဒီလို ထင်နေတယ်၊ ဒါဟာ အတ္တစ္ခဲ အတ္တဒိဋ္ဌိ

ပဋိစ္စသမုဝ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး ၁၁၂။

| သက်သာရာရပါ ရဲ့။ ဒါတောင် ဒိဋ္ဌိအာသယရှိတဲ့သူတွေမှာ ဒီအတ္တစ္ထဲက ဝင်ပြီး ဖြစ်တတ်သေးတာပဲၤ ဒိဋ္ဌိအဒာသယဆိုတာ ဒိဋ္ဌိအယူကိုဘဝများစွာက အကြိုက်များလာခဲ့လို့ အဲဒီ ဒိဋ္ဌိအယူမှာ စိတ်ကလေးပြန်ပြန်ပြီး ကိန်းဝပ်တည်နေတဲ့သဘောဝါပဲ။ ဝိပဿနာရှုနေတဲ့သူမှာတောင် ဥာဏ်ကမရင့်သေးယင် ဒီအယူအစွဲက ရံဖန်ရံခါဝင်ပြီးဖြစ်နိုင်သေးတာဝဲ,; ၀ကတိဝုဂ္ဂိုလ် တွေမှာတော့ စဉ်းစားလိုက်ယင် ဒီအယူအစွဲအတိုင်းပဲ ထင်မြင်နေတာပဲ၊ တသက်လုံး တဘဝလုံး တစိတ်ထဲဝဲ၊ ငါတယောက်ထဲဝဲလို့ ဒီလို ထင်နေတာဝဲ။

သဿတ၊ ဥစ္ဆေဒ အယူအခွဲ _ဖြစ်ဝှံ

ဒီလိုထင်နေတော့ သေတယ်ဆိုယင် “အကောင်ကြီးလိုက်သေသွားတယ်)! အကောင်ကြီးလိုက် တခြား ဘဝဌာနကို ရှေ့သွားတယ်“လို့ ထင်တော့တာပဲၤ အဲဒါဟာ သေခြင်းဆိုတဲ့ စုတိမှာတွေဝေတာဝါဝဲ။ တွေဝေတယ်ဆိုတာ မသိတာနဲ့ အလွဲသိတာဆိုတဲ့အဝိဇ္ဇာပါပဲ၊ အဲဒီလို တွေဝေတဲ့အတွက် သတ္တဝါဟာ သေတဲ့အခါလုံးလုံးပျောက်သွားတယ်လို့ထင်ယင် ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိဖြစ်တယ်၊ တခြားဘဝ တခြားဌာန တခြားကိုယ်ထဲ ပြောင်းရွှေ့သွားတယ်လို့ထင်

နောက်ပြီးတော့ ဘဝအသစ် ဖြစ်ရာမှာလဲ “သတ္တဝါအသစ် ဖြစ်ပေါ်လာတယ်၊ ကိုယ်အသစ်ထဲမှာ တခြားက သတ္တဝါအကောင်က ပြောင်းရွှေ့လာတယ် “လို့လဲ ထင်တတ်တယ်' အဲဒါဟာ ပဋိသန္ဓေဆိုတဲ့ ဘဝအသစ်ဖြစ်ရာမှာ တွေဝေတာဝါပဲ။ အဲဒီလိုတွေဝေတဲ့အတွက် အသက်ကောင်ဟာ တခြားက ပြောင်းလာပြီး

ယင် သဿတဒိဋ္ဌိ ဖြစ်တယ်၊ “ရုပ်တွေက ရင့်ကျက်ပြီး အသိစိတ်နာမ် ဖြစ်ပေါ်လာတယ်၊ အလိုလို ဖြစ်ပေါ်လာတယ်“လို့ ထင် ယင်အဟေတုကဒိဋ္ဌိအကြောင်းမဲ့အယူ ဖြစ်တယ်၊ နတဲ သိကြား ဗြဟ္မာတွေက၊ ဖဒနဆငးတ့္အ္သုရားသခဓငက အသကသွငးပေးတယ လူ့ထင်ယင် ဝိသမဟေတု ဒိဋ္ဌိ -အကြောင်းမှားတဲ့ အယူဖြစ်တယ်။

ပြီးတော့ သံသရာဆိုတဲ့ ရုပ် နာမ် ခန္ဓာတို့ဇါ ဖြစ်စဉ်မှာလဲ

တခုပြီးတခု အသစ်အသစိပြောင်းလဲပြီး ဖြစ်နေတဲ့အစဉ်ကို သံသရာလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါကို အမှန်အတိုင်းမသိတော့ “သတ္တဝါဆိုတဲ့အသက်ဟာ ဒီဘဝ ဒီကိုယ်က ထွက်သွားပြီးတော့ တခြားဘဝတခြားကိုယ်မှာ တည်တယ်၊ တခြားဘဝ တခြားကိုယ်မှ ဒီဘဝဒီကိုယ်ထဲ ပြောင်းရွှေ့လာတယ်“လို့ ထင်မြင် ယူဆတယ်၊ အဲဒါ

တော့ အဲဒီ အလောင်းကြီးမှာ အသက်ရှိနေသေးသလိုဝဲ စွဲလမ်းကြ

| ပဋိစ္စသဓုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး ၁၁၄။

တော်မူခဲ့ပေတာဝဲ။ |

ဒိ ၂-မျိုးဖြစ်ပုံက အများနဲ့ ဆိုင်ပါတယ်

ယခုပြောခဲ့တဲ့ သဿတဒိဋ္ဌိ၊ ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိဆိုတဲ့ ဒီ ဒိဋ္ဌိ ၂မျိုးဖြစ်ပုံဟာ လူမျိုးတိုင်း ဘာသာဝင်တိုင်းနဲ့ ဆိုင်ပါတယ်၊ အင်မတန် ကျယ်ပြန့်ပါ တယ်၊ ဗုဒ္ဓသာသ နာဝ၀င်အမည်ခံ ပုဂ္ဂိုလ် တွေထဲမှာ

အဘိဓမ္မာသဘာဝ ဗဟုသုတနဲ့ မပြည့်စုံယင် ဒီအယူ ၂-မျိုးကဖြစ်နိုင်သေးတာဝဲ,း အမြဲတမ်းမဟုတ်တောင် ရံဖန်ရံခါတော့ ဝင်ပြီးဖြစ်နိုင်သေးတာဝဲ၊ သို့သော် ဗုဒ္ဓသ၁သနာ၀င်တွေမှာ ထူးတာကတော့ “ရုဝ်နာမ်မျဿာ ရှိတယ်၊ အတ္တကောင်မရှိဘူး`လို့ဆိုတဲ့ ဘုရားစကားကို ယုံကြည်လက်ခံထားတဲ့အတွက် အဲဒီ အယူတွေ မကင်းသေးသော်လဲ ခိုင်ခိုင် မြဲမြဲတော့ မဖြစ်ဘူး။ ဝိပဿနာ မဂ်ဖိုလ်ကိုအန္တရာယ်ပြုလောက်အောင်တော့ မဖြစ်ဘူး၊ အဲဒါဟာ ဗုဒ္ဓသာသနာ၀င်တွေမှာ ထူးခြားချက်ပါဝဲ၊ ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓသာသနာ၀င်ဗုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ စုတိ-ပဋိသန္ဓေအကြောင်း၊ သံသရာ အကြောင်းတွေကို စောစောက ကောင်းကောင်း မသိပေမယ့် ဝိပဿနာတရားလဲ အားထုတ်နိုင်တယ်၊ အဲဒီလို အားထုတ်တော့လဲ အားထုတ်ယင်းဝဲ အမှန်အတိုင်း သိလာပြီးတော့ အဲဒီ မိစ္ဆာအယူတွေ လုံးဝကင်း

အဲဒါကို သက်သေသာဓကပြရလျှင် မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန် စံဝင်တော်မူပြီးခါစ ကာလက အရှင်ဆန္နမထေရိဟာ ဝိပဿနာရှုပါသော်လဲ အတ္တစ္ဝဲက ရှိနေလို့ တရားက မတိုးတက်ပဲ

| ရှိနေတယ်၊ အဲဒီအခါမှာ အရှင်အာနန္ဒာ ဟောကြားတဲ့ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် တရားကိုနာယင်း နှလုံးသွင်းအားထုတ်တဲ့အတွက် အတ္တစ္စံဒိဋ္ဌိလဲ ကင်းသွားတယ်၊ အရဟတ္တမဂ်ဖိုလ်ကိုလဲ ရောက်သွားတယ်၊

တဲ့ ရဟန်းမှာ “ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကိုယ်ခန္ဓာပျက်စီးပြီး သေသွားတဲ့နောက်မှာ ဘာမျှ မရှိတော့ဘူး၊ ုဂ္ဂိုလ်အကောင်လိုက် ပျောက်

အဲဒီအကြောင်းကို ကြားသိရလို့ အရှင် သာရိဗုတ္တရာက ခေါ်ယူပြီးတရားဟောတော်မူပါတယ်။၊ အဲဒီတရားကို နာယင်း အရှင်ယမကဟာ တရားနှလုံးသွင်း အားထုတ်တဲ့အတွက် အဲဒီ ဥဏစ္ဆေဒအယူလဲကင်းသွားတယ်။၊ အရဟတ္တဓဂ်ဖိုလ်ကိုလဲ ရောက်သွားတယ်၊ ဒီ၀တ္ဆုတွေဟာ ဒီနေရာမှာ ခိုင်လုံတဲ့ သာဓကတွေဝါဝဲ။ ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓ

တင်က ပြောခ တဲ့ အလူအစွဲမျိုးတွေ မကင်းရှင်းသော်လဲ ဘာမှ