ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

ပဋိစ္စသမုဗ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး ၁၅၆။

တော့ဝဲ ၁၁-သတ္တာဟ (၇၇)ရက်မြောက်ကျမှ စက္ခု သောတ ဃာန ဇိဝှါဆိုတဲ့ ပသာဒရျဗ် ၄-ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်၊ မိခင်ရဲ့ကိုယ်မှာအာဟာရဓာတ် ပျံ့နှံ့စိမ့်ဝင်တဲ့အခါ ကစပြီး အာဟာရဇရုဝ်တွေဖြစ်တယ်၊ မဇွားခင်အတွင်းမှာပဲ ဆံပင် မွေးညင်း လက်သည်း

ပါတယ်။ အဲဒါဟာ ဒါထက် အသေးစိတ်ဝြီးသိရန် မလိုတဲ့အတွက်ခန့်မှန်းနိုင်ရုံမျှ ပြဆိုထားတလ်လို့ မှတ်ရပါ တယ်ႈ၊ ဆေးဆရာတွေမှာတော့ သူငယ်ဇါ ဖြစ်ဗွားဝုံကို အသေးစိတ် သိနိုင်လေလေဆေးဖြင့် ကုသစောင့်ရှောက်ရာမှာ အကျိုးများလေလေ ဖြစ်နိုင်တဲ့အတွက် တဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးထွားလာဂုံကို အများကြီး အသေးစိတ်ပြီး ရုပ်ပုံတွေနှင့်တကွ ပြထားပါတယ်၊ ဘုန်းကြီးလဲ အဲဒါတွေထဲက တချို့ကိုယူပြီး ဘဝပြဿနာဆိုတဲ့ စာအုဝ်ကလေးထဲမှာဗဟု ဃု တဖြစ်ပို့ ဖော်ပြထားဝါ တယ်။

အဲဒီတော့ အမိဝမ်းတွင်းမှာ ကိန်းအောင်းပြီး မွေးဖွားရတဲ့လူတို့ ဂမဗ္ဘသေယျက ပဋိသန္ဓေအကြောင်းတော့ တော်တော်သဘောပေါ က် လောက် ဝါ ငြီ {|

ကာယ ဘာဝ ဝတ္ဆုဒသက ဆိုတဲ့ ကလာဝ်ပေါင်း (၇)ခု ရုပ်ပေါင်း(၇၀)လဲ တဝါတည်းဖြစ်ပေါ်ကြတယ်၊ အဲဒီမှာ ကလာဂ်(၇)ခု ဆိုတာဟာ အမျိုးကွဲ (၇)မျိုးဖြစ်ကြောင်းကို ပြတာပါ: အမျိုးတူကလာဝဗ်တွေကတော့ နတ်ဇါ် မျက်လုံး နား နှာခေါင်း လျှာ ကိုယ်

ဝင် ဖြစ်ကြတလ်လို့ ယူရပါတယ်၊ ပထမစျာန် ၃-ဘုံ၊ ဒုတိယစျာန်၃-ဘုံ' တတိယစျာန် ၃-ဘုံး ဝေဟပ္မိုလ်နဲ့ သုဒ္ဓါဝါသ ၅-ဘုံဆိုတဲ့ ဒီဗြဟ္မွာဘုံတွေမှာတော့ ဃာန ဇိဝါါ ကာယ ဘာဝ ဆိုတဲ့ဒီ ဒသကရုပ်ကလာပ်တွေ မရှိဘူး၊ စက္ခု သောတ ဝတ္ဆုဒသကဆိုတဲ့ ဒသက ကလာဝ် ၃-ခုနဲ့ ဇီဝီတန၀က ဆိုတဲ့ နဝကကလာငဂဝ်၁-ခု။ ပေါင်း ကလာဝ် ၄-ခု ရုပ်ပေါင်း ၃၉-ခုဟာ ဝဋိသန္ဓေစိတ်နဲ့တဝြိုင်နက် ဖြစ်ကြတယ်၊ ဒီမှာလဲ ကလာဝ် ၄-ခုဆိုတာ အမျိုးကွဲကိုရေတွက်ပြီး ဝြောတာဝါဝဲ၊ အမျိုးတူတွေကတော့ မရေတွက်နိုင်အောင် အများကြီးပဲ ဖြစ်ကြတယ်လို့ မှတ်ရပါတယ်။။ အဲဒီကလာဝ်

ကလာဝ် ျံ့နံ့တည်သလို ကာယမပါတဲ့ ဇီဝိတနှင့် တကွ ရုပ်၉-ခု အဝပေါင်းဟာ ဗြဟ္မာ့တကိုယ်လုံးမှာ ပျံ့နှံ့ပြီး တည်နေပါ တယ်;ဗြဟ္မာရဲ့ အထည်ကိုယ်ကြီးလို့လဲ ဆိုနိုင်ပါတယ်၊ အသညသတ်ဆိုတဲ့ ဗြဟ္မွာတွေမှာတော့ ဝဋိသန္ဓေခဏကတည်းက စပြီး စိတ်မပါဘူး။ ဇီဝိတနဝ၀က ဆိုတဲ့ ကလာဝ်တမျိုးတည်းသာ ဖြစ်ပေါ်နေတယ်၊ အဲကလာဝ်တမျိုးတည်း ဗြဟ္မွာ့သဏ္ဍ္ဌာန်ကြီး ဖြစ်နေတယ်;စိတ်မရှိလို့ ဘာကိုမျှ မသိဘူး၊ စိတ္တဧရုဝ် မရှိလို့ လှုဝ်ရှားခြင်းလဲမရှိဘူး။ လူတွေ ထုလုပ်ထားတဲ့ သစ်သားရုဝ် ကျောက်ရုပ်ကြီးများ

လိုဝဲ ဖြစ်နေတယ်၊ အင်မတန် အံ့သြစရာ ကောင်းတာဝဲ။ နောက်ပြီးတော့ အဲဒီထက် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အရူပ ဗြဟ္မာတွေ ဆိုတာကလဲ ရှိသေးတယ်၊ အဲဒီ အရူ၀ဘုတွေဓှာတော့ ဘာရုဝ်မျှ မရှိဘူး)ပဋိသန္ဓေခဏကတည်းက စိတ်နဲ့ ဝေဒနာ အစရှိသော နာမ်သာအဆက်ဆက်ပြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါင်း နှစ်သောင်း၊ လေးသောင်း;ခြောက်သောင်း။ ရှစ်သောင်းလေးထောင် အသီး အသီး တည်နေကြတယ်၊ အဲဒါ တွေကတော့ ယခုခေတ် သိဗ္ဗံပညာနဲ့ စမ်းသဝ်ရှာဖွေလို့ ဘယ်နည်းနဲ့မျှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ စျာန်အဘိညာဏ်ရ ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ မြတ်စွာဘုရားတို့စါ အရာသာ ဖြစ်ပါတယ်၊

ရေဲသားတွေနဲ့ အမြဲ မီးလောင်ပြီး အမြဲတ်ေမွတ်နေတဲ့

မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ အကုသိုလ်ကံကြောင့် ကိုယ်ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်တဲ့ ဥပဝါတ် ဝဋိသန္ဓေသာ ရှိတယ်: အဲဒီ သတ္တဝါတွေမှာလဲ မျက်စိနားစသည် ဓမချို့တဲ့ယင် ခုတင်ကပြောခဲ့တဲ့ နတ်တွေမှာလိုပဲ့ ကလာငဂ် (၇)ခု ရုပ်ပေါင်း ( ၇ု၀)တပြိုင်နက် ဖြစ်တယ်၊ မကောင်းတဲ့အာရုံတွေကို မြင် ကြား တွေ့သိပြီး ဒုက္ခခံရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက်စက္ခုစသည် မချို့တဲ့တာပဲ များပါလိမ့်မယ် [|

အညှိမှာဖြစ်တဲ့ သံသေဒဇသတ္တဝါ တွေမှာလဲ မျက်စိစသည် မချို့တဲ့ယင် ဥ၀ဝါတ်မှာလိုပဲ အပြည့်အစုံ တပြိုင်နက် ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်၊ ဒီနေရာမှာတော့ စဉ်းစားစရာ ရှိပါတယ်။အညှိမှာဖြစ်တယ်ဆိုတော့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရင့်ကျက်ပြီး ဖြစ်

ဖွယ်ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျမ်းဂန်တွေမှာတော့ တဂြိုင်နက်အပြည့်အစုံဖြစ်တယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်၊ ဒီနေရာမှာ တပြိုင်နက်ဖြစ်သလား၊ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရင့်ကျက်ပြီး ဖြစ်သလားဆိုတာကိုစမ်းသဗ်ဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုယင် ယခုခေတ် သိပ္ပံနည်းနဲ့ ပသာဒအစရှိသော ကမ္မဇရုဝ်တွေကို မစမ်းသဝ်နိုင်တဲ့ အတွက်ကြောင့ိပါဝဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ စဉ်းစားမနေပဲကျမ်းဂန်တွေက ပြထားတဲ့အတိုင်း မှတ်ယူခြင်းသာ အပြစ်လဲကင်းတယ်;, အရှင်အထွေးလဲ ကင်းပါတယ် အဲဒီ သံသေဒဇသတ္တဝါမှာ မျက်စိစသည်ချို့တဲ့ယင်တော့ အဲဒီ ချို့တဲ့သော ပသာဒနဲ့ဘာဝရုဝ်တွေကို လျော့ပြီး ရေတွက်ရုံပါဝဲ

ယခုဆိုယင် ဥပပါတ်နဲ့ သံသေဒဇ ဝဋိသန္ဓေ ခဏမှာလဲကမ္မဇရုဝ်ဖြစ်ပုံ စုံသွားပြီး အဲဒီကနောက် ကမ္မဇရုဝ်ရော အခြားရုပ်တွေရော ဆက်လက်ဖြစ်ပွါးဗုံကတော့ ဂဗမ္ဘသေလျကမှာ ဖြစ်ပွါးဂုံနဲ့အများအားဖြင့် တူသွားဝါဝြီ၊ ထူးတာကတော့ ဒီ ဥပပါတ် သံသေ

စေ. မိမိဓါ တံတွေးကို မျိုးသည့်အခါမှ စစ် ဖြစ်စေ အာဟာရဇရုပ်တွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာလောက်ဝဲ ထူးပါ တော့တယ်။

အမျိုးကွဲ ဗီဆီခိတ်များ ဖြစ်ဝုံ

သင်္ခါ ရ၀စ္စယာ ဝိညာဏံ-သခင်္ခါ ရကြောင့် ဘဝသစ်ဝိညာဏ်ဖြစ်သည်ဆိုတဲ့ ဒေသနာအရ ပဋိသန္ဓေ ဘဝင် စုတိ ဆိုတဲ့ဝိညာဏ်ဖြစ်ပုံရော၊ ဝိညာဏပစ္စယာ နာမရူပ၀၊ ဝိညာဏ်ကြောင့်နာမ်ရုပ်ဖြစ်သည်ဆိုတဲ့ ဒေသနာအရ ဝိညာဏ်ရဲ့တွဲဖက် စေတ

ပဋိစ္စသဓုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး ၁၆၀။သိက်(ဝေဒနာ အစရှိတဲ့)နာမ်တရား ဖြစ်ုံကိုရော၊ အဲဒီ ဝိညာဏ်~ မှီရာ စသည်ဖြစ်တဲ့ ကမ္မဇ စိတ္တဇ ဥတုဇ အာဟာရဇဆိုတဲ့ရုပ် ၄-မျိုးဖြစ်ဝုံကိုရော ဝြောလာခဲ့တာ တော်တော်စုံသွားပါဝြီးဒါကြောင့် ဘဝင်ဆိုတဲ့ စိတ်တွေ မပြတ်ဖြစ်နေရာက ဘဝင်နဲ့အမျိုးမတူတဲ့ ဝီထိစိတ်တွေ ဖြစ်လာပုံကို ပြောမယ်၊

ဘဝငိစိတ် ဆိုတာ ပဋိသန္ဓေစိတ်နဲ့ အာရုံအားဖြင့်လဲ တူတယ်။ တရားကိုယ်အားဖြင့်လဲ တူတယ်၊ အမှန်အားဖြင့်တော့ ရှေးဘဝတပြြခဲ့တဲ့ ကံဆိုတဲ့ သင်္ခါ ရရဲ့ အဟုန်ကြောင့် ဝဋိသန္ဓေ ခဏက

တာကို ဘဝင်စိတ်လို့ ခေါ်တာဝါဝဲၤ အဲဒီစိတ်ဟာ ရှေးဘဝက စွဲမှီခဲ့တဲ့ ကံ ကမ္မနိဓိတ် ဂတိနိမိတ်ဆိုတဲ့ အာရုံ ၃-ခုထဲက တခုခုကိုအာရုံပြုပြီးဖြစ်နေတယ်၊ ယခု လောလောဆယံမှာရှိနေတဲ့ အာရုံကိုတော့ အာရုံမဝြုဘူး၊ အိဝ်မောကျနေတဲ့အခါ ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်မျိုးပါဝဲးဒီတော့ ဘဝင်ကျနေတလ်ဆိုယင် အိဝ်ဝပျော်နေသလိုပဲ မှတ်ယူထားရမယ်)! အဲဒီ အိပ်မောကျသလို ဖြစ်နေရာထဲက မြင်စရာအဆင်းကမျက်စိထဲမှာ ကျရောက်လာယင် မြင်တဲ့ စိတ်အစဉ်ဖြစ်တယ်၊ ကြားစရာအသံက နားထဲမှာ ကျလာယင် ကြားတဲ့စိတ်အစဉ်ဖြစ်တယ်။နှစရာ အနံ့က နှာခေါင်းထဲမှာ ကျလာယင် နံတဲ့စိတ်အစဉ် ဖြစ်

တဲ့ စိတ်အစဉ် ဖြစ်တယ်၊ တွေ့ထိစရာ အာရုံက ကိုယ်ထဲမှာ ကျလာယင် ထိသိတဲ့စိတ်အစဉ်ဖြစ်တယ်၊ စိတ်ကူး ကြံစည်စရာ အာရုတခုခုက စိတ်နှလုံးမှာ ထင်ပေါ်လာယင် စိတ်ကူးကြံသိတဲ့ စိတ်အစဉ် ဖြစ်တယ်၊ ဒီ စိတ်အစဉ် ၆-မျိုးကို ဝီထိ ၆-မျိုးလို့ ခေါ်တယ်

| ၁၆၁ စက္ခုဒွါ ရဝီထိ (မြင်ဝီထိ) ဖြစ်ဝုံ

သလို ဘဝင်စိတ်အစဉ် ဖြစ်နေရာမှ စက္မုပသာဒခေါ်တဲ့ မျက်စိ

မျက်စိထဲမှာ စက္စုပသာဒခေါ်တဲ့ အကြည်ရုပ်တွေဟာ စိတ်ဇါ

ဖြစ်နေတယ်၊ စိတ္တက္မွဏ ၁၇- ချက် အသက်စေ့တဲ့ ပသာဒရုဗ်တွေကလဲ ခဏမစဲ ချုပ်ပျက်နေကြတယ်၊ မြစ်ထဲ ချောင်းထဲကရေတွေအသစိ အဟောင်း ပြောင်းလဲပြီး မပြတ်စီးသွားနေသလိုပါပဲ၊ မြင်စရာ အဆင်းရုပ်တွေဆိုတာကလဲ ကိုယ့်သန္တာန်ကဖြစ်စေ၊ အပြင်ပသန္တာန် ကဖြစ်စေ ခဏမစဲ မပြတ် ဖြစ်ဝျက်နေတယ်၊ အဲဒီလိုမပြတ်ဖြစ်နေကြတဲ့ မျက်စိရုဝ်နဲ့ အဆင်းရုဝ်တွေ များစွာထဲကတခုသော သို့မဟုတ် တစုသော မျက်စိအကြည် ရုပ်နဲ့ တစုသောအဆင်းရုဝ်တွေဟာ တဂဝြိုင်နက်ဖြစ်ကြတယ်။ သို့ပေမယ့် ရုဝ်ဆိုတာဖြစ်ဆဲခဏမှာ အားမကောင်းဘူး ဒါကြောင့် အဲဒီ မျက်စိအဆင်းရုဝ်တို့စါ ဖြစ်ဆဲခဏဘဝင်စိတ် တကြိမ်ခန့်အတွင်းမှာ အချင်းချင်း မတိုက်ဆိုင်မိကြသေးဘူး၊ မျက်စိအကြည်ထဲမှာ အဆင်းရိဗ်မထင် ပေါ်လာသေးဘူးလို့ ဆိုလိုပါတယ်၊ အဲဒီလိုမျက်စိနဲ့အဆင်းမထင်သေးမီ ချုဝ်ကွယ်သွားတဲ့ ဘဝင်စိတ်ကို အတီတဘ၀ဝင်လို့ခေါ်တယ်။ မျက်စိနဲ့အဆင်း မထင်သေးမီအတွင်း လွန်သွားတဲ့ဘဝင်လို့ဝဲ ဆိုလိုပါတယ်၊ အဲဒီ အတီတဘ၀ဝင်ချုပ်သွားတဲ့နောက်ဘဝင်စိတ်တခု ဆက်ပြီးဖြစ်တယ်၊ အဲဒီနောက် ဘဝငိစိတ် ဖြစ်ဆဲခဏမှာ ခုတင်က ဖြစ်ပေါ်ပြီး အသင့်ရှိနေကြတဲ့ အဆင်းနဲ့ မျက်စိ

| ဟာ တိုက်ဆိုင်မိကြတယ်၊ မျက်စိထဲမှာ အဆင်းရိပ်ကျလာတယ်,ထင်ပေါ်လာတယ်လို့ဝဲ ဆိုလိုပါတယ်၊ အဲဒီလို ထင်ပေါ်လာတဲ့။အတွက် ဘဝင်စိတ်ဟာ အခြေဝျက်သွားတယ်၊ မိမိအာရုံပြုနေကျအာရုမှာ အာရုံပြမှု အားလျော့သလို ဖြစ်သွားတယ်၊ မျက်စိထဲမှာကျလာတဲ့ အဆင်းကို နှလုံးသွင်းတော့မလိုလိုဖြစ်လာတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီဘဝင်စိတ်ကို ဘဝင်္ဂစလန-လှုဝ်ရှားတဲ့ ဘဝင်လို့ခေါ်ပါတယ်၊ အဲဒီဘဝင်္ဂစလနစိတ်ချုပ်သွားတဲ့အခါ နောက်ထဝ်လဲ။ ဘဝင်စိတ်တခု ဖြစ်လာပြန်တယ်၊ အဲဒီဘဝင်စိတ်ကျတော့ သာပြီးအခြေဝျက်လာတယ်)1 ဒါ ကြောင့် အဲဒီဘဝင်စိတ် ချုပ်သွားတဲ့

ဘဝင် အစဉ်ဝြတ်စဲပြီး မျက်စိထဲ ကျလာတဲ့အဆင်းကို (ဘာလဲလို့)ဆင်ခြင်တဲ့ သဘောရှိတဲ့စိတ် ဖြစ်လာတယ်။ ဒါကြောင့် အစဉ်ပြတ်သွားတဲ့ဘဝင်ကို ဘ၀ဂ်ုပစ္စ္ဆေဒ-လို့ ခေါ်တယ်၊ အစဉ်ပြတ်တဲ့ဘဝင်လို့ပဲ ဆိုလိုပါတယ်။ ဆင်ခြင်တဲ့စိတ်ကိုတော့ အာဇဇူန်းစိတ်လို့ခေါ်တယ်၊ ဒီဆင်ခြင်တဲ့ စိတ်ဟာ မျက်စိမှာကျလာတဲ့အဆင်းကိုဆင်ခြင်သလိုပဲ နား နှာခေါင်း လျှာကိုယ်ဆိုတဲ့ ဒွါ ရတွေမှာကျလာတဲ့ အသံ အနံ့ အရသာ အတွေ့တွေကိုလဲဆင်ခြင်တတ်တယ်1ဒီလို ငါးဌာန ငါးဒွါရမှာဆင်ခြင်တတ်လို့ သူ့ကိုပဉ္စဒ္ဓါရာ၀ဇ္ဇန်းစိတ်လို့လဲ ခေါ်တယ်၊ အဲဒီဆင်ခြင်တဲ့စိတ် ချုပ်သွားတဲ့ အခါမျက်စိထဲမှာထင် ပေါ်နေတဲ့ အဆင်းကို မြင်တဲ့ စက္ခုဝိညာဏ်စိတ်ဖြစ်တယ်၊ အဲဒီစိတ်ချုပ်သွားတဲ့အခါ အဲဒီ မြင်ရတဲ့အဆင်းကိုလက်ခံပြီး အာရုံပြုတဲ့ သမ္မဉိစ္ဆိုန်းစိတ် ဖြစ်တယ်၊ သမ္ပဋိစ္ဆနသမ္ပဋိစ္ဆိုန်းဆိုတာ လက်ခံတဲ့စိတ်လို့ဆိုလိုပါတယ်၊ ဒါကြောင့်။ မျက်စိထဲအဆင်းထင်လို့ မြင်တဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့စိတ်အစဉ်ကို ၂

တိုတိုနဲ့မှတ်ရအောင် “ဘဝင် ဆင်ခြင်၊ မြင်ပြီးလျှင်၊ ထို့ပြင် လက်ခံ

ဘဝင် ၃ -ကြိမ်ကို ဘဝင်လို့ ပေါင်းပြီး ပြထားတယ်၊ အဲဒီ ဘဝင်၃- ကြိမ်ပြီးတော့ ဆင်ခြင်တဲ့ အာ၀ဇ္စန်းစိတ် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုဘဝင်ဆင်ခြင်လို့ ဆိုထားတယ်၊ ဆင်ခြင်ပြီးတော့မြင်တဲ့ စက္စုဝိညာဏ်စိတ်ဖြစ်တယ်၊ အဲဒါပြီးတော့ မြင်ပြီး အာရုံကိုလက်ခံတဲ့သမ္ပတိစ္ဆိုန်းစိတ်ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို “မြင်ပြီးလျှင်။ ထို့ပြင် လက်ခံတုံ“လို့ဆိုထားပါတယ်၊ ကဲ-ဆောင်ဗုဒ်ကို ဆိုကြရမယ်။

ဘဝင်. ဆင်ခြင်၊ မြင်ပြီးလျှင်၊ ထို့ပြင် လက်ခံတုံ /

(ဆို ၃-ခေါက်)

အကျိုးဝိဝါ က်ဝိညာဏ်ဝဲ၊ အဲဒီ ကနောက် ဆင်ခြင်တဲ့ စိတ်ကတော့ကုသိုလ် အကုသိုလ်လဲ မဟုတ်ဘူး။ ကုသိုလ် အကုသိုလဲဇါ အကျိုးလဲ မဟုတ်ဘူး။ ကြိယာစိတ်လို့ခေါ်တယ်၊ ကြိယာဆိုတာ ပြုခြင်းမျှဖြစ်ခြင် းဓျဲ အကျိုးလဲ မဝေးတတ်ဘူး၊ သူတဝါ ထါ အကျိုးလဲ

ြြုသော်လဲ ကုသိုလ်မဖြစ်ဘူး။ ကြိီယာမျှသာ ဖြစ်တယ်”ဆိုတာလဲဒီသဘောပါဝဲၤ မြင်တဲ့စိတ်နဲ့ လက်ခံတဲ့စိတ် ဒီစိတ် ၂- ခုကတော့သင်္ခါ ရကြောင့် ဖြစ်တဲ့ အကျိုးဝိပါ က်စိတ်ပဲ၊ ကောင်းတဲ့ အဆင်းကိုမြင် ရတဲ့အခါ ကုသိုလ်ကံသင်္ခါ ရကြောင့်ဖြစ်တယ်၊ ကုသလဝိပါက်လို့ခေါ်တယ်၊ မကောင်းတဲ့အဆင်းကိုမြင် ရတဲ့အခါ အကုသိုလ်ကံ။ သင်္ခါ ရကြောင့် ဖြစ်တယ်၊ အကုသလဝိပါတ်လို့. ခေါ်တယ်၊