ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

ဖြစ်သေား ဝါ၊ မကောင်းရှိသူတို့စါ် လားရာဖြစ်သောၤ ဝိနိပါတံ၊ |နတ်လူတို့ ချမ်းသာအပေါင်းမှ ပျက်ဤကျရာ ပြုတ်ကျရာဖြစ်သေား အဝါယံ၊ ကြီးဗွါးချမ်းသာခြင်းကင်းသောအပါယ်ဘုံ ဘဝကို။ နာတိ ဝတ္တတိ၊ မလွန်မြောက်နိုင်ပဲ ရှိလေတော့ဇါါ တဲ့

ဒါတွင်မကသေးဘူး၊ ၃၁- ဘုံမှာ ရုပ်နာမ်ခန္ဓာတို့ဓါ မပြတ်ဖြစ်စဉ်ဆိုတဲ့သံသရာကိုလဲ မလွန်မြောက်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့်“သံသာရံနာတိ၀တ္တတိ`“လို့ မိန့်ဆိုထားပါတယ်၊ သံသာရ၊ တဘဝ

၏ မပြတ်ဖြစ်စဉ် သံသရာကို၊ နာတိ၀တ္တတိ၊ မလွန်မြောက်နိုင်ပဲ

ဝဋိစ္စသမုဝ္ပါဒ်တရားကို မသိတဲ့အတွက် သတ္တဝါ တွေဟာသေဝြီးယင်း တဖန်ဖြစ်ယင်း၊ သေပြီးယင်း တဖန်ဖြစ်ယင်းနဲ့ ဘုံသုံးဆယ့်တစ် ဆိုတဲ့ ဘဝတွေမှာလဲ လည်နေတယ်၊ ဘုံဘဝထဲကမလွတ်နိုင်ဘူး၊ ဥပမာအားဖြင့် ဆီကြိတ်ဆုံမှာ တဝ်ထားတဲ့နွားလိုပါဝဲ-တဲ့] အဲဒီနွားဟာတဝတ်ပြီးတပတ် လှည့်သွားနေရတယ်၊ ဘယ်လောက်ကြာအောင် သွားနေဝေမယ့် သူသွားနေကျ နယ်အရပ်ကိုမလွန်မြောက်နိုင်ဘူး၊ အဲဒါလိုဝဲ သတ္တဝါတွေလဲ ပဋိစ္စသမုဝွါဒ်တရားကို မသိသေးသမျှ ကာလ၀ဝတ်လုံး သံသရာထဲမှာပင် တဝဲ

သံသရာထံမှာဝဲ ကျင်လည်နေရတယ်' ကမ္ဘာပေါင်း အသင်္ချေ ဓရေမတွက်နိုင်အောင် ကြာပေမယ့် သံသရာနယ်၀ယ်ကို မလွန်မြောက်နိုင်ဘူး/ ဒါကြောင့် “သံသာရံ။ တဘဝမှံတဘ၀သို့ ပြောင်းရွှေ့ကျင်လည်ရခြင်းဟူသော ရုပ်နာမ်ခန္ဓာတို့ဓါ ဖြစ်စဉ် သံသရာကို၊

ဝဋိစ္စသဓုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး ၂၉၀။

နာတိ ဝတ္တတိ၊ မလွန်မြောက်နိုင်ဝဲ ရှိလေတော့သည်~”လို့ မြတ်စွာ

အရှင်အာနန္ဒာကို မြတ်စွာဘုရားမိန့်ကြားတော်မူတဲ့အတိုင်း ပဋိစ္စသမုဝွါဒိကို မသိတဲ့အတွက် သံသရာထဲမှာဝဲ လည်နေရတယ်။ သံသရာထဲက မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးဆိုတော့ ဒီပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားကို သိဖို့ရာဟာ အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။၊ သစ္စာ ၄ပါးလိုဝဲ သိဖို့ရာ အရေးတကြီး လိုနေပါတယ်၊ သစ္စာ ၄-ဝါးကိုသိယင် ပဋိစ္စသမုဝ္ပါဒ်ကိုလဲသိတယ်၊ ဝဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ကိုသိယင်လဲသစ္မာ ၄-ပါးကို သိတယ် ဆိုတဲ့အကြောင်းကို တတိယဝိုင်းတုန်းကရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့ပါဝြီး ဝိပဿနာ ရှုတယ်ဆိုတာ ဒီ ပဋိစ္စသမုဝွါဒ်နဲ့ သစ္စာ ၄-ခါးကို ကိုယ်တွေ့ ဉာဏ်တွေ့အားဖြင့် ဝိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်သိအောင် ရှရတာဝဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီတရားတွေက နက်နဲလို့ အလီခက်ပါ တယ်၊ ရှယင်းမှတ်ယင်း ကိုယ်တိုင်တွေ့သိနေဝေမယ်လို့ဒါကအဝိဇ္ဇာအကြောင်းတရားဝဲ၊ ဒါက သင်္ခါ ရအကျိုးတရားပဲ စသည်ဖြင့် ဝိုင်ဝိုင်နိုင်နိုင် ဆုံးဖြတ်ဖို့က ခက်နေတတ်သေးတယ်;ဒါကြောင့် အဲဒီလို ကိုယ်တိုင် တွေ့ထားတဲ့ အကြောင်းအကျိုးတရားတွေကို သဘောဝေါက်ပြီး ဆုံးဖြတ်နိုင်အောင်လို့၊ ဓတွေ့ရသေးယင်လဲ မှန်းဆပြီး သဘောပေါက်နိုင်အောင်လို့ ဒီပဋိစ္စသမုဝါ ဒ်တရားကိုထဝ်ကာထဝ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းဟောနေပါတယ်။

မြတ်စွာဘုရားကိုယ်တော်တိုင်လဲ ဘုရားဖြစ်ခါနီး ရှေ့ အဖို့က ဒီပဋိစ္စသမုဝ္ပါဒ်တရားကို ဆင်ခြင်တော်မူခဲ့ပါတယ်;! အဲဒီဆင်

ခြင်ုံကိုတော့ ပထမပိုင်းတရားထဲမှာ ပြောခဲ့ပါပြီ ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီးတဲ့နောက် ဗောဓိမဏ္ဍိုင် ရတနာပလ္လင်ထက်မှာ ထိုင်မြဲတိုင်းပင်ထက်ဝယ်ဖွဲ့ခွေ ထိုင်နေတော်မူလျက် အရဟတ္တဖလ သဓမာဝတ်ကိုဝင်စားပြီး ခုနစ်ရက်၀ဝတ်လုံး သီတင်းသုံး နေတော်မူခဲ့ပါတယ်;ဝိမုတ္တိသုခကို ခံစားနေတော်မူခဲ့ပါတယ်၊ ဝိမုတ္တိ-ဆိုတာ ကိလေသာမှလွတ်မြောက်တဲ့ အရဟတ္တအဖိုလ်ပဲ၊ သုခဆိုတာ ချမ်းသာပဲ)!ဝိမုတ္တိသုခ-ဆိုတာ လွတ်မြောက်တဲ့ အရဟတ္တဖိုလ်ချမ်းသာလို့ဆိုပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒီခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ နိဗ္ဗာန်ကိုသာအာရုံ ပြုလျက် ဖိုလ်ဝင် စားနေတော်မူပါ တယ်၊ ခုနစ်ရက်မြောက်နောက်ဆုံးညမှာတော့ ညဦ္ဦးယာမ်မှာ ဒီ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် တရားတော်ကို အနုလုံအားဖြင့် ဒီလို ဆင်ခြငိတော်မူပါတယ်၊ ဆင်ခြင်တော်မူဝုံကို ဝါဠိလို ဘုန်းကြီးကရွတ်ပြမယ်။ တရားနာ ပရိသတ်အပေါင်းက ဟိုတုန်းက မြတ်စွာဘုရား ဆင်ခြင်တော်မူဗုံကို မှန်းဆပြီး

အဝိဇ္ဇာပစ္စယာ သင်္ခါ ရာ။ သင်္ခါ ရ၀စ္စယာ ဝိညာဏံ၊

ဝိညာဏ၀စ္စယာ နာမရူပ။ နာဓမရူ၀၀စ္စယာ သဗဠ္ဗာယတ

နား ဝေဒနာဝစ္စယာ တဏှာ၊ တဏှာဝစ္စယာ ဥပါ ဒါနံ၊

ဥပါ ဒါန၀စ္စယာ ဘဝေါ] ဘဝဝစ္စယာ ဇာတိ။ ဇာတိပစ္စ

ယာ ဇရာမရဏံ။ သောက ၀ရိဒေဝ ဒုက္ခ ဒေါမနဿ။ ဥပါယာသာ သမ္ဘဝန္တိ၊ ဧဝ မက ကေ၀ဝလသဿ။ ခုက္ခက္ခစန္စဿ သဓုဒသော ဟောတ။| အဲဒါဟာ ဝဋိစ္စသမုဝွါဒ်တရားကို အနုလုံအားဖြင့် အပြည့်

| ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး ၂၉၂။

အစုံ နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်တော်မူဝဗုံပါဝဲ၊ အနက် အဓိပ္ဗ္ပာယ်အတိုချုဝ်

ပြောဆို ြုလုဝ်နေကြေတယ်ဆိုတာဟာ အမှန်စင်စစ်ကတော့ သစ္စာ၄-ဝါး အမှန်တရားတွေကို မသိလို့။ အဲဒီ မသိမှု အဝိဇ္ဇာကြောင့်ဖြစ်နေတဲ့ အားထုတ်မှု သင်္ခါ ရမျှ ရှိတာဝဲ၊ ကြံစည် ပြောဆိုဝြုလုပ်နေတဲ့ သတ္တဝါ ရလ်လို့ အသီးအခြားမရှိဘူး၊ အကြောင်းတရားနဲ့အကျိုးတရားမျှ ရှိတာဝဲလို့ ဒီက စပြီး ဆင်ခြင်တော်ဓူဝါတယ်၊ ထို့အတူပင် အသစ်ဖြစ်ဝေါ်လာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရယ်လို့ ဓရှိဘူး၊ ပြုလုဝ်အားထုတ်မှုကံကြောင့် အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ဝိညာဏ် အကျိုးတရားမျှ ရှိတာဝဲ၊ အဲဒီစိတ်ဝိညာဏ်ကြောင့် နာမ်ရုပ်အကျိုးတရား

ဖြစ်ပေါ်တယ်၊ အာယတနကြောင့် အာရုံကိုတွေ့မှု ဖဿအကျိုးတရားဖြစ်ဝေါ်တယ်၊ ဖဿကြောင့် ခံစားမှုဝဒေနာ အကျိုးတရားဖြစ်ဝေါ်တယ်၊ ဝေဒနာကြောင့် တဝ်မက်ဆာဆောင်မှု တဏှာအကျိုးတရား ဖြစ်ပေါ်တယ်၊ တဏှာကြောင့် စွဲလမ်းမှု ဥပါဒါန်အကျိုးတရားဖြစ်ပေါ်တယ်။ ဥပါဒါန်ကြောင့် ဘဝသစ် တဖန်ဖြစ်ကြောင်း ကံအကျိုးတရား ဖြစ်ပေါ်တယ်၊ အဲဒီဖြစ်ကြောင်း ကံ

ကြောင့် အိုခြင်း သေခြင်း ပေါ်လာတယ်၊ စိုးရိမ် ပူဆွေးခြင်း ငိုကြွေးခြင်း ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်း စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ပြင်းစွာ ပူ၀န်ခြင်းဆိုတဲ့ အကျိုး တရားတွေလဲ ပေါ်လာကြတယ်။ အကုန်လုံးခြုံကြည့်လိုက်ယင် အကြောင်းနဲ့အကျိုး ဆင်းရဲအစု သက်သက်မျဿသာ ဖြစ်နေတာဂဝဲ။ ချမ်းသာဟူရွ် မရှိ၊ ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါဟူရွ် အသီးအခြား။ မရှိႈ တလောကလုံးမှာ ဆင်းရဲအစုသက်သတ်မျွသာ အကြောင်းအ ပ

| ၂၉၃ အာယတနကြောင့် ဖဿ ဖြစ်သည်

ကျိုး ဆက်ပြီးဖြစ်နေတယ်လို့ ဆင်ခြင်တော်မူပါတယ်၊ အဲဒီ ပဋိစ္စ

အမှန် သသွေား အမှား မြင်ကာ၊ အဝိဇ္ဇာကြောင့်၊

ရဝ် အာယတန။ ဖဿ ၆-ဖြား ဝေဒနာကြောင့်။ တ

ဏှာ ၆ တန်။ ဥပါဒါန်နှင့်' ပြုရန် အကြောင်း ကံဆင့်

လောင်းရွ် ဆိုးကောင်းဘဝႈ၊ ဖြစ်ရပြန်ရာ၊ အိုကာ၊

မြ ူ၀န် ရသည်၊ လုံးဝ ဆင်းရဲစုသာတည်း။

ဒီခေါင်းစဉ်ထဲမှာ “နာမ်ရုပ်ကြောင့် အာယတန ၆-ပါးဖြစ်သည် ဆိုတဲ့ အပိုဒ်လောက်ဝဲ အလျင်သီတင်းက ဟောလို့ပြီးခဲ့သေးတယ်၊ ဒါ ကြောင့် ဒီကနေ့ “သဠာယတနဗစ္စယာ ဖဒောအာယတန ၆-ပါးကြောင့် အာရုံတွေ့မှု ဖဿဖြစ်ပေါ်သည်”ဆိုတ့ အပု ဒကု ဟောရဓမယ [|

အာဃတနုံကြောင့် ဖဿ ဇြစ်သည်

သဠာယတနဗပစ္စယား အာယတန ၆-ပါးဟူသော အကြောင်းကြောင့်။ ထဒဿော;၊ အာရုံကို တွေ့့မှု ဖဿသည် 1; သမ္ဘဝတိ၊ဖြစ်ပေါ်စါ၊

အာယတန ၆-ဝါးဆိုတာ အတွင်းအာယတန ၆-ဝါးလဲရှိတယ်၊ အပြင် အာယတန ၆-ပါးလဲ ရှိတယ်၊ အတွင်းအာယတန။ ~ ပါးဆိုတာ မျက် နား နှာခေါင်း လျှာ ကိုယ် စိတ်ဆိုတဲ့ ဒီ။

၆-ဝပါးဝါပဲႈ အပြင် အာယတန ၆-ပါးဆိုတာကတော့ အဆင်း

ဒီဇဖသဿဟာ အထည်ဒြပဝ် ရကောင်းတဲ့ ရုဝ်တရားတော့မဟုတ်ဘူး၊ အထည်ဒြဝ် မရကောင်းတဲ့ နာမ်တရားပါဝဲး ဒါပေမယ့်သူက အာရုံနဲ့ တိုက်ခိုက်သွားသလိုပဲ ထင်ရှားတယ်၊ အထူးထင်

သူတပါး အနှိပ်စက်ခံနေရတာကို မြင်ရလျှင် သနားတတ်တဲ့သူမှာစိတ်နှလုံး တုန်တတ်တယ်၊ ကိုယ်လဲ တုန်တတ်တယ်၊ သစ်ပင်ဖျားတို့ ကမ်းဝါးပြတ်တို့ ဒီလို ဘေးရန်ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ နေရာမှာ နေသားမကျပဲ တည်နေတာကို မြင်ရလျှင် မြေပြင် မြေပြန့်က ကြောက်တတ်တဲ့သူမှာ ဒူးတုန်တတ်တယ်။ အမှတ်တမဲ့လမ်းလျှောက်နေယင်း ကားနဲ့ ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်တွေ့ ရလျှင် မတိုက်သေးဝေမယ့်တိုက်သွားသလိုပင် လန့်သွားတတ်တယ်၊ ဒါတွေဟာ ကိုယ်နဲ့မတွေ့ထိရပဲနဲ့ တွေ့ထိရသလို ထင်သွားပုံတွေပါဝဲ၊ တစ္ဆေ သရဲ

စသည်ကိုမြင်ရလျွင် ပေါင်တောင့် သွားတတ်တယ်၊ ကြက်သီး မွေးညင်းထသွားတတ်တယ်;, ဒါလဲ တကလ်မထိရပါဝဲနဲ့ ထိရသလိုထင်သွားတဲ့ သဘောပါဝဲႈ၊ စိတ်ဝင်စားဖွယ် အကြောင်းအရာ ဝတ္ထု

ကယ်မတွေ့ရပါဝဲနဲ့ စိတ်ထဲမှာ ထင်ရှားပေါ်နေတတ်တယ်၊ တချို့အကြောင်းအရာများမှာ ပယ်ဖျောက် ပစ်လို့တောင် မရနိုင်လောက်အောင် ထင်ပေါ်နေတတ်တယ်)1 ဒါတွေအားလုံးဟာ အာရုံကို ထိ

ဒီဖဿရဲ့ထိဂုံဟာ တချို့ဝုဂ္ဂိုလ်မှာ တရံတခါ အလွန်ပြင်းထန်ပါတယ်၊ ဝြင်းထန်တဲ့အတွက် လွန်ကဲတဲ့ ဝေဒနာနှင့်တကွ

နှစ် ၄၀၀-ကျော်လောက်က သီဟိုဠ်မှာ နန်းတက်တဲ့သဒ္ဓတိဿဓင်း ဆိုတာရှိခဲ့တယ်၊ ဒုဋ္ဌဂါမဏိမင်းကြီးရဲ့ ညီတော်ဝါဝဲ,; အဲဒီသဒ္ဓါတိဿဓင်းဟာ တနေ့သောအခါ နန်းတော်သူတွေနဲ့ အတူ

လောဟဗပါသာဒခေါ်တဲ့ ကြေးဝြာသာဒ် တံခါ ;ဓုခ်မှာရဝ် နေယင်းက္ကန္ခြေကိုစောင့်စည်းခြင်းမရှိပဲ နန်းတော်သူ မိန်းမငယ်တယောက်ကိုကြည့်မိတယ်။ အဲဒီသူငယ်မကလဲရဝ်တန့်ပြီး အဲဒီ ရဟန်းငယ်ကိုကြည့်တယ်၊ ဒီလိုကြည့်နေကြယင်း ရာဂမီးလောင်ဝြီး နှစ်ဦးလုံးသေကုန်ရှာကြသတဲ့၊ နောက်ပြီးတော့ သာသနာနှစ် ခြောက်ရာကျော်လောက်က သီဟိုဠ်မှာ မဟာဒါဋိက မဟာနာဂဆိုတဲ့ မင်းရဲ့မိပုရား ဒဓိဠဒေဝီဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကို မစောင့်စည်းဝဲ ကြည့်မိလို့

စိတ္တဆိုတဲ့ တောထွက်ရဟန်းကြီးတဝါးဟာ ရူးသွဝ်သွားရှာသတဲ့၊

ပြထားတဲ့ ဝတ္ထုတွေပါဝဲ

ဒီ ဖဿဟာ ကိလေသာဖြစ်ဖွယ်အာရုံနဲ့ အပြင်းအထန်ထိခိုက်ဓိယင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးတတ်ကြောင်း ဇာတ်နိပါတ်

ဘုရားအလောင်းရသေ့ကြီးဟာ ဘု ရင့်နန်းတော်သို့ ဆွမ်းဘုဉ်းဝေး

အဘိညာဉ်အစွစမ်းဖြင့် ကောင်းကင်ခရီးက ကြွသွားတယ်၊ အဲဒီနေ့မှာ ဘုရင်က နယ်ထွက်ပြီး ရန်သူဂုန်ကို နှိမ်နင်းနေခိုက် ဖြစ်တဲ့အတွတ် မိဖုရားကြီးက ဆွမ်းကပ်ဖို့ရန် အသင့်စောင့်နေတယ်၊ ဒီလိုစောင့်နေတုန်း ရသေ့ကြီးက တန်ခိုးနဲ့ဆိုတော့ ဖြုတ်ကနဲ ရောက်လာတယ် မိဖုရားကြီးက ကဗျာကယာနဲ့ ထလိုက်တဲ့အခါ ခါးဝတ်ကာ မတော်တဆ လျှောကျသွားသတဲ့။ အဲဒီမှာ ရသေ့ကြီးကလဲမစောင့်စည်းပဲနဲ့ ကြည့်လိုက်ဓိတဲ့အတွက် ဖဿဒဏ်ကြောင့် ရာဂ

ကြောင့် ရသေ့ကြီးလဲ အဲဒီ အိမ်တော်မှာ အခါတိုင်းလို အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ဆွမ်း မစားနိုင်တော့ပဲ မတ်တတ်ရပ်လျက်ပဲ ဆွမ်းကိုသဝိတ်နဲ့ခံပြီး ကျောင်းကိုသာ ယူလာခဲ့တယ်၊ ကျောင်းကိုပြန်တဲ့အခါကျတော့ လာစဉ်တုန်းကလို ကောင်းကင်က မကြွနိုင်ရှာတော့ဘူး၊ စျာန်အဘိညာဉ်က လျှောကျပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် မြေပြးကာ ခြေကျင်ပဲ လျှောက်ရရှာတယ်။ ကျောင်းရောက်တော့လဲ အဲ