ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

ထင်ရှားတွေ့သွားတယ်၊ အဲဒီ ထင်ရှားတွေ့တဲ့ သဘောဟာ ဖဿဲဲ။ ဒီနေရာမှာ မြတ်စွာဘုရားက အလွန်အနစိတ်ပြီး ခွဲခြားတော်မူခဲ့ပါတယ်၊ မြင် သိတာကတခြား မြင်တွေ့တာကတခြားလို့ ခွဲပြထား .ခဲ့ပါတယ်၊ သာမန်ဂုဂ္ဂိုလ်အနေနဲ့ဆိုယင်တော့ မြင်တွေ့.တာနဲ့ မြင်သိတာ ဒီနှစ်မျိုးကို ခွဲခြားဖို့ အလွယ်ပါဘူး၊ မြင်တာလဲ တွေ့တာဝဲ;တွေး့တာလဲ မြင်တာဝဲလို့ ဒီလို ထင်မှတ်တတ်ကြပါတယ်၊ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး၊ မြင်တာကတခြား ဘွေး့ တာက တခြားပဲ ဆိုတာကိုမတစွာဘုရားက ခွဲခြားပြီး ဟောထားခဲ့ပါတယ်,; ဘယ်လိုလဲဆို

စက္မုဒ္စ ဝဋိစ္စ ရူပေစ ဥပ္ပဇ္ဇတိ စက္ခုဝိညာဏံ၊ တိ

ဏံ သင်္ဂတိ ဖဒော-တဲ့

စက္ခုဥ္စ ဝဋိစ္စ၊ မျက်စိကိုလဲ စွဲမှီ ရူပေစ ဝဋိစ္စ အဆင်းတို့ကိုလဲ စွဲမှီရဤ။ စက္စုဝိညာဏံ၊ မြင်သိမှုစက္ခုဝိညာဏ်သည်။ ဥဝ္ပဇ္ဇတိႈ ဖြစ်ပေါ်စါ [ တိဏ္ဍံ၊ မျက်စိအဆင်းမြင်သိမှုဟူသော တရားသုံးါးတို့စါ ] သင်္ဂတိ] ဝေါင်းဆုံခြင်း တွေ့ခြင်း သဘောသည်။ ဖဒဿော၊ ဖဿဗေတည်း၊ ဝါ၊ တရားသုံးဝါးတို့ဇ၊် ဆုံမိခြင်းကြောင့်

| | ဆိုလိုတာကတော့ မြင်တယ်ဆိုတာ မျက်စိအကြည်ကလဲရှိပါမှ မြင်စရာ အဆင်းကလဲ ရွိဝါမှ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကြည်လင်တဲ့။ မျက်စိရုပ် မရှိယင် မမြင်နိုင်ဘူး၊ မျက်စိရှိတာတောင် မှိတ်ထားယင်။ မမြင်နိုင်ဘူး၊ အဲဒါဟာ မျက်စိထဲမှာ မြင်စရာ အဆင်းမရှိလို့ မမြင်

ပဋိစ္စသမုဝါဒ်တရားတော်ကြီး င ၃၀၆ `?

ပြောစရာ မလိုဝါဘူး။ စင်စင်ကတော့ မှန်ထဲမှာ အရိဗ်ထင်ပေါ်လာတာလို မျက်စိအကြည်ထဲမှာ အဆင်းရိဗ် ထင်ပေါ်လာမှ မြင်နိုင်တယ်၊ အဲဒါဟာ မျက်စိနဲ့ အဆင်းဆိုတဲ့အကြောင်း ၂-ပါးကို စွဲမှီပြီး မြင်သိမှု ဖြစ်တာပါပဲ၊ အဲဒီ ဓျက်စိနဲ့ အဆင်းရယ် မြင်သိမှုရယ် အဲဒီ သုံးပါးဆုံမိမှ အဆင်းအာရုံကို စိတ်ထဲမှ၁ ထင်ရှားတွေ့သွားတယ်၊ အဲဒါဟာ မျက်စိ အဆင်း မြင်မှုဆိုတဲ့ အာယတန(အကြောင်း) သုံးပါးကြောင့် စက္စုသမ္မဿဆိုတဲ့ မြင်တွေ့ မှုဖြစ်တာပါဝဲ ဒီဖဿဟာ တွေ့.ပြီးအာရုံကို စဉ်းစားတဲ့အခါမှာ စဉ်းစားတိုင်းစဉ်းစားတိုင်း အာရုံကို ထင်ရှားတွေ့နေသောအားဖြင့် ထင်ရှားပါတယ်၊ ရှုမှတ်နေတဲ့ ယောဂီဟာ ဒီမြင်သိမှု စက္စုဝိညာဏ်နဲ့ မြင်တွေ့မှု ဖဿဖြစ်စုံကို ကိုယ်ဝိုင်ဥာဏ်နဲ့ တွေ့ပြီး သိနိုင်ပါတယ်;ဘယလုလဆုယင- ငာ

မြင်တိုင်း မြင်တိုင်း မြင်တယ်၊ မြင်တယ်“လို့ ရူုမှတ်နေတဲ့ ယောဂီမှာ သမာဓိဉာဏ် ရငဲ္ခ့လာတဲ့အခါ “မြင်တယ်ဆိုတာဟာအကြောင်းမရှိပဲနဲ့ အလိုလိုဖြစ်တာလဲ မဟုတ်ဘူး။ တစုံတယောက်က ပြုလုပ်ဝေးလို့၊ ဖန်ဆင်းပေးလို့ ဖြစ်တာလဲ မဟုတ်ဘူး။ အမှန်မှာတော့ မျက်စိကလဲ ရှိလို့ မြင်စရာ အဆင်းလလဲရှိလို့ ဖြစ်တာပဲ။မျက်စိနဲ့ အဆင်း ဒီနှစ်မျိုးကို မှီပြီးဖြစ်တာပဲ၊ မြင်တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရယ်လို့ မရှိဘူး၊ မျက်စိနဲ့ အဆင်းဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားကြောင့်မြင်သိမှုဆိုတဲ့ အကျိုးတရားမျှ ဖြစ်သွားတာပဲ ရှိတယ်”လို့ ဒီလိုသိနိုင်ပါတယ်၊ နောက်ပြီးတော့ “မြင်တွေ့တယ် ဆိုတာဟာလဲအကြောင်းမရှိပဲနဲ့ အလိုလို ဖြစ်တာမဟုတ်ဘူး။၊ တစုံတယောက်က

ပြုလုပ်ပေးလို့ ဖန်ဆင်းပေးလို့ ဖြစ်တာလဲ မဟုတ်ဘူး။ အမှန်မှာတော့ မျက်စိနဲ့ အဆင်းရယ်၊ မြင်မှုရယ် ဒီသုံးမျိုး ဆုံဓိတဲ့အခါအဆင်းကို စိတ်နဲ့ မြင်တွေ့ သွားတာပဲ၊ အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရားမျပဲရှိတယ်“လို့ ဒီလိုလဲ သိနိုင်ပါတယ်၊ အဲဒါဟာ မြင်ခိုက်မှာအာယတနကြောင့် ဖဿဖြစ်ပုံကို ကိုယ်ဝိုင်ဉဥာဏ်နဲ့ သိမြင်ပုံပါဝဲႈဆောင်ပုဒ်ကို ဆိုကြရမယ်။

မျက်စိနဲ့ အဆင်းကို မှီ၍ မြင်သိမှု ဖြစ်သည်၊

တို့စါ ပေါင်းဆုံမိခြင်းကြောင့် မြင်တွေ့.မှု ဖဿ ဖြစ်

သည် (ဆို)

မျက်စိရယ်၊ အဆင်းရယ်၊ မြင်သိမှုရယ် အဲဒီ ၃-ပါးဆုံဓမိတာကို တွေ့သွားတလ်လို့. ထင်ရတယ်၊ မျက်စိထဲမှာ အထင်အရှား ဘွားကနဲ တွေ့သွားတဲ့သဘောဝါဝဲး ဝျောက်နေတဲ့ ပစ္စည်း

ဟာ အလွန်ထင်ရှားဝါ တယ်၊ တွေ့ပြီ တွေ့ပြီလို့လဲ အားရဝမ်းသာနဲ့ ပြောတတ်ကြပါတယ်၊

အဲဒီလို ဖဿက တွေ့ သွားယင် ခံစားမှု ဝေဒနာလဲ ဝေါ်လာတော့တာပဝဲ။ ဒါ ကြောင့် “ဖဿဝစ္စယာ ဝေဒနာ-ဖဿလကြောင့်။ ဝေဒနာဖြစ်သည် ”လို့ဆက်ပဝြီး ဟောထားပါတယ်: မြင် တွေ့ရတဲ့။ အာရုံကို အရသာခံတဲ့သဘော ဖြစ်လာတာပါဝဲ၊ မြင်တွေ့ရတဲ့

- - အဆင်းအာရုံက ကောင်းတာလဲ ရှိတယ်၊ ဆိုးတာလဲရှိတယ်၊ အလတ်စားလဲ ရှိ တယ်၊ အဲဒီ အာရုံအကောင်းအဆိုးလိုက်ပြီး ခံစားမှု ဝေဒန၁ကလဲ အတောာင်း၊

မြင်တွေ့ရတဲ့ အဆင်းအာရုံက လှလှပပ တင့်တင့်တယ်တယ် ကောင်းတဲ့အာရုံဆိုယင် ကောင်းတဲ့ခံစားမှု သုခဝေဒနာဖြစ်` တယ်၊ ကြည့်လို့ မြင်လို့ကောင်းတဲ့သဘောပါပဲ၊ အဲဒါကို သတ္တဝါတွေက ကောင်းလိုက်တာ ကောင်းလိုက်တာနဲ့ ချီးမွမ်းတတ်ကြတယ်၊ မြင်တွေ့ရတဲ့အဆင်းက ဆိုးတဲ့ အဆင်း ရွစရာ မုန်းစရာကောင်းတဲ့အဆင်း ဆိုယင်တော့ ဆိုးတဲ့ ခံစားမှု ဒုက္ခဝေဒနာဖြစ်တယ်၊ ကြည့်လို့ မြင်လို့ မကောင်းတဲ့ သဘောဝါဝဲ' အဲဒါမျိုးကိုတော့ သတ္တဝ။တွေက ဆုးလုကတာ မကောငးဘူးလူ့ က္ရ့ရျှတချ

ဘာမျှမထူးခြားဘူးး အဲဒါကတော့ အလယ်အလတ်ဥဝေက္ခာဝေဒနာ-တဲ့။ ဒီဥပေက္ခာကိုတော့ ချီးမွမ်းလဲ မချီးမွမ်းကြဘူး၊ ကဲ့ရဲ့လဲမကဲ့ရဲ့ကြဘူး။ ခံစားမှု ဝေဒနာ ဖြစ်တယ်လို့တောင် အများအားဖြင့်မသိကြပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကို ငါ မြင်တယ်၊ ငါ တွေ့တယ်ဆိုတဲ့အနေနဲ့ လက်ခံမှု၊ သာယာမှုကတော့ ရှိနေတာပဲ၊ အမှန်စင်စစ်ကတော့ ဒီခံစားမှု ဝေဒနာ ၃-မျိုးလုံးဟာ ုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါ ငါကောင် မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တွေ့.မှု ဖဿကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခံစားမှုသဘောတရားမျသာ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒါ ကြောင့် “`ဖဿပစ္စယား အာရုံနဲ့ တွေ့မှု ဖဿဟူသော အကြောင်းကြောင့် ႔ ဝေဒနာ။ခံစားမှုဝေဒနာသည်၊ သမ္ဘဝတိ၊ ဖြစ်ပေါ်ဇါ လို့ ဒီလို ဟောထားဝါ

| တယ်၊ အဲဒါကို ဆိုကြရမယ် »

အဲဒီ ဖဿကြောင့် ဖြစ်ပေါ်တဲ့ ခံစားမှုဝေဒနာကိုအမှန်အတိုင်းသိရအောင် ဖြစ်ခိုက် ဖြစ်ခိုက်မှာ မပြတ် ရှုမှတ်နေရတယ်;အဲဒီလို ရှမှတ်လို့ သမာဓိဉာဏ်ရင့်လာတဲ့အခါ ကျတော့ မြင်တယ်,မြင်တယ်လို့ ရှုမှတ်နေယင်း မြင်လို့ကောင်းတဲ့ သဘောငမြင်လို့မကောင်းတဲ့သဘော အလယ်အလတ်သဘောဆိုတဲ့ ဒီခံစားမှု ဝေဒနာကလေးတွေဟာ အာရုံ နဲ့တွေ့လို က် ဖြစ်ဝေါ်ဝြီး ပျောက် သွားလိုက်၊ အာရုံနဲ့တွေ့.လိုက် ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပျောက်သွားလိုက်နဲ့ ခဏမစဲဖြစ်ပျက်နေတာကို ကိုယ်ဝိုင်ဉာဏ်နဲ့ပဲသိသိ သွားနိုင်ပါတယ်။

ယခုဝြောခဲ့တာဟာ စက္ခုဒ္ဌါ ရဆိုတဲ့ မျက်စိပေါက်ကနေပြီးမြင်တွေ့ မှုဖဿနဲ့ ခံစားဓူ ဝေဒနာ ဖြစ်ပုံဝဲ၊ ထို့အတူ နားဝေါက်နှာခေါင်းဝေါက် လျှာပေါက် ကိုယ်ပေါက် စိတ်နှလုံးပေါက်ဆိုတဲ့အခြားဒွါ ရတွေကလဲ ဒီဖဿနဲ့ ဝေဒနာတွေဟာ နည်းတူ ဖြစ်နေကြတာဝဲ။ အဲဒါကိုတော့ နောက်သီတင်းကျမှ ဟောရမယ်၊ ဒီကနေ့တော့ ဒါလောက်နဲ့ဝဲ ရဝ်နားကြဦးစို့။

ဤ ဝဋိစ္စသမုပ္ဗါဒ်တရားတော်ကြီးကို ရိုသေစွာ နာယူမှတ်သားကြရသော ဓမ္မဿ၀န ကုသိုလ်ကံ စေတနာတို့စါ အစွမ်း

ကောင်းတို့သည် ဝဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ရွှ ဖြစ်နေသော သဘောတရားတို့ကို ကိုယ်ဝိုင်ဉာဏ်ဖြင့် သိမြင်အောင်။ ) ရှုမှတ်နိုင်ကြရွ ဝိပဿနာဉာဏ်အစဉ် အရိယမဂ်ဉာဏ်အစဉ်ဖြင့်

| ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး ၃၁၀။ဆင်းရဲခပ်သိမ်း ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာမြတ်ကို လျင်မြန်စွာ။ ဆိုက်ရောက် မျက်မှောက် ပြုနိုင်ကြပါ စေ

ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး စတုတ္ထဝိုင်း ပြီးစ {|

| တရားအနုသန္ဓေ

ဒီကနေ့လဲ ဝဋိစ္စသ မုပ္ပါ ဒ်တရားတော်ကို ဆက်ပြီးဟောရမယ်။ ဒီပဋိစ္စသမုဝ္ပါဒ်တရားက ဟောဂြီးတွေကို ပြန်ပြန်ပြီး ပြောနေရတာနဲ့ ကြာတော့ နာတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ နှုတ်တက်ရသလောက်ကြေသွားဝါ လိမ့်မယ်။ ဒီပဋိစ္စသမုဝ္ပါ ဒ်တရားဟာ တနေ့ကပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း သံသရာ ဝဋိဆင်းရဲမှလွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အင်မတန်အရေးကြီးတဲ့ တရားဝဲ။ ဒီတရားကို ကြားနာရရုံ နဲ့တောင်

မှတ်ဓိသွားမယ်ဆိုယင်တော့ ဘယ်ပြောစရာရှိတော့မလဲ ဘုန်းကြီး။ဟောနေတာထဲက အကုန်လုံး မဟုတ်တောင် ဆယ်ဝုံ တငုံ၊ ကိုးဝုံတဝုံလောက်တော့ သဘောဂဝေါက်ဖို့ မှတ်မိဖို့ ရှိပါတယ်၊ ဒါလောက်ဆိုယင်ဝဲ ကျေးဇူးများလှပါပြီ၊

သူ့လဲ ယှံမှားဖြစ်စရာဌာစု တခုူဝဲ

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီ ပဋိစ္စသမုဝ္ပါဒ်ဟာလဲ ယုံမှားမှုဝိစိကိစ္ဆာ ဖြစ်စရာဌာနတခုပဲ) သူ့ကို သဘောဝေါက်သွားယင် - လုံမှား ကင်းသွားမယ်၊ ယုံမှားတွင် မကဘူး ဒိဋ္ဌိလဲ ကင်းသွားမယ်;!| ဒိဋ္ဌိနဲ့ဝိစိကိစ္ဆာ လုံးဝကင်းသွားယင် သောတာဝန်ဖြစ်တော့တာဝဲ၊

| အရေးကြီးပါ တယ်။ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားကိုမသိယင် ဘုရားအစရှိ။ တဲ့ ရှစ်ပါးသော ဌာနတွေမှာ ယုံမှားဖြစ်တတ်တယ်။ |

ရှစ်ပါးသော ဌာစုတို့ဒ္ခံ သုံမှားဖြစ်ခြင်း

(၁) ဗုဒ္ဓေ ကခ်္ခတိ-ဘုရားခ်လဲ ယုံမှားဖြစ်တတ်တယ်;| ဘယ်လိုလဲဆိုယင် “ကိလေသာအလုံးစုံ ကင်းတဲ့ဘုရား၊ တရားအလုံးစုံကိုသိတဲ့ ဘုရားဆိုတာ ရှိတာမှ ဟုတ်ရဲ့လေလား။ လူတွေကသူပြော လူပြောနဲ့ မျက်စိမှိတ်ပြီး ယုံနေကြေတာလေလား”စသည်ဖြင့် ယုံမှားဖြစ်တတ်တယ်။(၂) ဓမ္မေ ကခံတိ-တရားတော်ဠိလဲ ယုံမှားဖြစ်တတ်တယ်၊ ဘယ်လိုလဲဆိုယင် “ရာဂ ဒေါသ အစရှိသော ကိလေသာတွေကို ကင်းငြိမ်းစေနိုင်တဲ့ မင်္ဂတရား ဖိုလ်တရား နိဗ္ဗာန်တရားဆိုတာ ရှိတာမှ ဟုတ်ရဲ့လေလား” စသည်ဖြင့် ယုံမှား ဖြစ်တတ်

(၃) သံဃေ ကခ်္ခတိ-သံဃာဥလဲ ယုံမှားဖြစ်တတ်တယ်;ဘယ်လိုလဲ ဆိုယင် “တရားကျင့်လို့ ရာဂ ဒေါသ အစရှိသောကိလေသာကင်းငြိမ်းနေတဲ့ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်အပေါင်း သံဃာဆိုတာရှိတာမှဟုတ်ရဲ့လေလား။ ဒိဋ္ဌိနဲ့ဝိစိကိစ္ဆာကင်းပြီး အပါယ်သံသရာမှ