ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

ဘူး။ အမှန်မှာတော့ နှာခေါင်းကလဲ ရှိလို့ နံစရာကလဲ ရှိလို့ဖြစ်တာပဲ၊ နှာခေါင်းနဲ့အနံ. ဒီနှစ်မျိုးကိုမှီပြီးတော့ဖြစ်တာပဲ) နံ တတ်တဲ့ဗုဂ္ဂိုလ်ရယ်လို့ မရှိဘူး၊ နှာခေါင်းနဲ့အနံ့ဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားကြောင့် နံသိမှုဆိုတဲ့ အကျိုးတရားမျွ ဖြစ်တာဝဲ ရှိတယ်လို့ ဒီလိုသဘောပေါက်နိုင် သိနိုင်ပါတယ်၊ ကဲ-ဆိုကြရမယ်။

နှာခေါင်းနဲ့ အနံ့ကိုမှီရဤ နံသိမှု ဖြစ်သည်။

အဲဒီလို နှာခေါင်းထဲမှာကျလာတဲ့ အနံ့ကို နံသိလိုက်တော့နှာခေါင်းရယ် အနံ့ရယ် နံသိတဲ့စိတ်ရယ် ဒီသုံးမျိုး ဆုံမိသွားတယ်;ဒီသုံးမျိုးဆုံမိတဲ့အခါမှာ အနံ့.အာရုံကို ထင်ရှား တွေ့သွားတယ်;အဲဒါကို ဖဿလို့ခေါ်တယ်။ ဒီအနံ့နဲ့တွေ့ဗုံကတော့ လူတိုင်းမှာဝဲ

နှာခေါင်းထဲ အနံ့.ဆိုးက ဝင်တိုက်လိုက်သလိုပဲ ထင်ရှားတတ်ပါတယ်၊ ရေမွှေးနံ့ တို့ ဝန်းနံ.တို့နဲ့ တွေ့.ဗုံလဲ ထင်ရှားတာဝါပဲး ထူးတာကတော့ ၀ကတိလူတွေမှာ ငါက တွေ့ သွားတယ်လို့ ထင်တယ်၊ ရှုမှတ်နေတဲ့ ယောဂီမှာတော့ နှာခေါင်းရယ် အနှံ့ ရယ် နံသိတာရယ် ဒီသုံးခု ဆုံမိပြီးတွေ့ သွားတဲ့ သဘောတရားမျဝဲလို့လဲထင်ရှားတယ်၊ ဉာဏ်ရင့်နေတဲ့ အခါဆိုယင် တွေ့_ပြီးယင်း ပျောက်သွားယင်း တွေ့.ပြီးယင်း ဝျောက်သွားယင်းနဲ့ ခဏမစဲ ပျောက်ဝျက်နေတဲ့သဘော မမြဲတဲ့သဘောဂဲလို့လဲ ထင်ရှားတယ်၊ အဲဒါဟာ ပကတိ လူတွေရဲ့ထင်ပုံနဲ့ ယောဂီရဲ့သိဝုံ ထူးခြားချက်ဝါပဲ,၊ကဲ-ဆိုကြရမယ် ;| နှာခေါင်း အနံ့ နံသိမှု-ဟူသော တရားသုံးပါးဆုံဓိလို့

ကောင်း အဆိုးလိုက်ပြီး ခံစားမှုဝေဒနာ အကောင်း အဆိုးတွေကလဲ ထိုက်သည်အားလျော်စွာ ဖြစ်ကြတော့တာဝဲ၊ ပန်းနံ့ ရေမွှေးနံ့နံ့သာနံ့ဆိုတဲ့ ဒီလိုအနံ့ ကောင်းကလေးများကို နံတွေ့ရတဲ့အခါနှာခေါ င် းထဲမှာ သာံသာယာယာနဲ့ကောင်း သွားတဲ့ သုခဝေဒ နာဖြစ်တယ်။ အနံ့ ခံရလို့ ရှူရလို့ ကောင်းတဲ့သဘောပါဝဲ) ုဝ်တဲ့အနံ့ညီီတဲ့အနံ့ဆိုတဲ့ ဒီလိုအနံ့ဆိုးများကို နံတွေ့ရတဲ့အခါ နှာခေါင်းထဲမှာ မခံသာတဲ့ အခံရခက်တဲ့ ဒုက္ခဝေဒနာဖြစ်တယ်၊ နံနေကျရိုးရိုးအနံ့ကို နတွေ့ ရတဲ့ အခါ မှာတော့ မကောင်းဓမဆိုး ရိုးရိုးခံစားမှု ဥပေက္ခာဝေဒနာဖြစ်တယ်။ အဲဒီလိုအခါမှာတော့ နံမှုနဲ့စဝ်ပြီး ခံစားရရှုရှိတယ်လို့တောင် မသိရပဲ ရှိတတ်တယ်၊ အဲဒါဟာ ဥဝေက္စာကသိမ်မွေ့လို့ မထင်ရှားတဲ့သဘောပါဝဲး ကဲ-ဆိုကြရမယ်

နတွေ့.မှု ဖဿကြောင့် ခံစားမှု ဝေဒနာဖြစ်သည်။

ဖြစ်ခိုက် နာမ်ရုပ်ကို ရှမှတ်လို့ သမာဓိဉာဏ် ရင္ခ လာတဲ့အခါကျတော့ ထင်ရှားပေါ်လာတဲ့ နံသိမှုကို နံတယ် နံတလ်လို့ရှုမှတ်နေယင်း နံလို့ကောင်းတဲ့သဘော နံလို့မကောင်းတဲ့သဘော အလယ် အလတ် သဘောဆိုတဲ့ ဒီခံစားမှုဝေဒနာကလေးများဟာအနံ့နဲ့တွေ့လိုက် ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပျောက်သွားလိုက် အနံ့နဲ့တွေ့

ဇိဝါဒွါရခေါ် နေ ဖဿ ဝေဒနာ

ရားသုံးဝါးတို့ဇါ ႔ သင်္ဂတိ၊ ဆုံမိခြင်းဟူသော၊ ဝါ၊ ဆုံမိခြင်းကြောင့်၊ ထဥေား အရသာကို တွေ့မှု ဖဿသည်'; သမ္ဘဝတိ;ႈ

ကြောင်းကြောင့် ] ဝေဒနာ) ခံစားမှု ဝေဒနာသည်၊ သမ္ဘ၀တိ။ ဖြစ်

ဆိုလိုတာကတော့ စားသိတယ် အရသာသိတယ်ဆိုတာလျှာအကြည်ဆိုတဲ့ ရုပ်ကလဲရှိပါမှ အရသာကလဲ လျှာဝေါ်ရောက်ပြီး ရှိပါမှ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒီနေရာမှာတော့ လျှာမရှိတဲ့လူရယ်လို့မရှိဝေဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှိတဲ့လျှာရုပ်က ဝျက်နေယင် အရသာမပေါ်ပဲဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် လျှာရုဝ်ကလဲ ကောင်းနေဝါမှ အရသာ

မသိနိုင်တာကတော့ ထင်ရှားပါတယ်၊ ၀န်းကန်ဝြားထဲမှာ စားစရာတွေ ရှိနေပေမဲ့ လျှာဝေါ်မရောက်သေးယင် အဲဒီအရသာတွေကို။ မသိနိုင်သေးဘူး။ လျှာပေါ်ရောက်ပြီး လျှာအကြည်ရု်နဲ့ တိုက်ခိုက်။ ဓိမှ အဲဒီအရသာတွေ ချိုတယ် ချဉ်တယ် စသည်ဖြင့် သိရတယ်၊

ကြောင်း ၂-ပါးကို မှီပြီးတော့ ဖြစ်ပေါ်တယ်၊

၀ကတိလူတွေကတော့ ဒီစားသိရာမှာလဲ ရူလကရွိနေတဲ့၏ကဝဲ စားပြီး အရသာကို သိသွားတလ်လို့ ဒီလို ထင်မှတ်နေကြတယ်၊ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး၊ လျှာထဲက လျှာအကြည်ရုဝ် ဆိုတာတွေကလဲ ခဏမစဲ အသစ်အသစ် ဖြစ်ဝျက်နေတယ်၊ ရေစီးကြောင်းထဲ

ရုဝ်သစ်တွေကဖြစ်နဲ့ လျှာအကြည်ရျုပ်တွေဟာ အသစ်အဟောင်းအမြဲမဝြတ် ပြောင်းလဲနေတယ်၊ အဲဒီလို မဝြတ်ဖြစ်ဝျက်နေရာမှာဖြစ်ပြီးခါစ မဝျက်သေးတဲ့ လျှာအကြည်ရုဝ်ဝေါ်မှာ ဝါးလိုက်တဲ့အစာထဲက အရသာရုဝ်က ရောက်သွားတယ်၊ အဲဒီတော့ အဲဒီအရသာကိုသိတဲ့ ဇဝှါဝိညာဏ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကလေးက ဖြစ်ပေါ်လာတယ်၊ ဒီနေရာမှာ မြင်ရာ ကြားရာတုန်းက ပြောခဲ့သလိုဝဲ လျှာပေါ်ရောက်လာတဲ့ အရသာကို ဆင်ခြင်တဲ့စိတ်က ရှေးဦးစွာ ဖြစ်တယ်။အဲဒီ စိတ်ပြီးမှ အရသာကိုသိတဲ့ ဒီစိတ်က ဖြစ်တယ်၊ သူပြီးတော့လဲအဲဒီအရသာကို ဆက်လက်ဝြီး အာရုံဝြုကြတဲ့ သမွဋိစ္ဆိန်း သန္တီရဏငုဋောဇော တဒါရုံ-ဆိုတဲ့ စိတ်တွေလဲ ဖြစ်သွားသေးတယ်၊ ဒါဝေမလဲ့ ဖြစ်ပုံကမြန်လွန်းလို့ အရသာကို သိသွားတာ စိတ်ကတကြိမ်တည်းလို့ဝဲ ထင်ရတယ်၊ အဲဒီ စိတ်အစဉ်တွေထဲက အရသာကိုသိတဲ့ ဇိဝါဝိညာဏ်ဆိုတဲ့စိတ်ဟာ ဒီမှာ ပြောလိုရင်းပါပဲ၊ ဒီစိတ်ကအရသာကို စားသိတိုင်း စားသိတိုင်း လျှာနဲ့အရသာကို စွဲမှီပြီးအသစ်အသစ် ဖြစ်နေပါတယ်၊ ချိုတယ်၊ ချဉ်တယ်၊ ဆိမ့်တယ်,နေတယ်၊ ဖန် တယ်၊ ခါးတယ် စသည်ဖြင့် သိတဲ့စိတ်ကလေးဝေါ့ [|

ဒါကြောင့ိ အရသာကို စားသိတိုင်း ချိုတယ် ချဉ်တယ်စသည်ဖြင့် ရှုမှတ်နေတဲ့ ယောဂီမှာ သမာဓိဉာဏ်ရင့် လာတဲ့အခါဒီလို သိနိုင်ပါတယ်၊ အရသာကို သိတယ်ဆိုတာ အကြောင်းမရှိဝဲနဲ့အလိုလိုဖြစ်တာလဲ မဟုတ်ဘူး၊ တစုံတယောက်က ပြုလုပ်ပေးလို့ဖန်ဆင်းပေးလို့ ဖြစ်တာလဲ မဟုတ်ဘူး) အမှန်မှာတော့ လျှာကလဲရှိလို့ အရသာကလဲ ရှိလို့ ဖြစ်တာဝဲၤ လျှာနဲ့အရသာ ဒီနှစ်မျိုးကိုမှီပြီးတော့ ဖြစ်တာပဲ၊ စားသိတတ်တဲ့ ုဂ္ဂိုလ်ရယ်လို့ မရှိဘူး၊ လျှာနဲ့. အရသာဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားကြောင့် အရသာသိမှု ဆိုတဲ့အကျိုးတရားမျှ ဖြစ်တာဝဲ ရှိတလ်လို့ ဒီလို သဘောဂေါက်နိုင်သိနိုင်ပါတယ်၊ ကဲ-ဆိုကြရမယ်။

လျှာနဲ. အရသာကို မီရွဲ အရသာသိမှု-စားသိမှု ဖြစ်

အဲဒီလို လျှာပဝေါ်မှာကျလာတဲ့ အရသာကို သိလိုက်တော့လျှာရယ် အရသာရယ် စားသိတာရယ် ဒီသုံးမျိုး ဆုံဓိသွားတယ်;ဒီသုံးမျိုး ဆုံမိတဲ့အခါမှာ အချိုအချဉ် အစရှိတဲ့ အရသာကို ထင်ရှားတွေ့သွားတယ်၊ အဲဒါကို ဖဿလို့ခေါ်တယ်၊ ဒီအရသာနဲ့ တွေ့ စုံလဲ လူတိုင်းမှာ ထင်ရှားနေဝါတယ်၊ စားသောက်တိုင်း ဒီအရသာကိုတွေ့နေကြတာပဲ။ ဒါဝေမယ့် ထူးတာကတော့ ပကတိလူတွေမှာ၏က အရသာကို တွေ့တယ်။ အရသာကို တွေး့နေတာဟာ ငါဝဲလို့

ယူတယ် ယူတယ် ထည့်တယ် ခွံ.တယ် ချတယ် ချတယ် ဝါးတယ်။” မူ ချိုတယ် ချဉ်တယ် သိတယ်”စသည်ဖြင့် မပြတ်ရှုမှတ်နေ။

သုံးခု ဆုံမိပြီး တွေ့သွားတဲ့သဘောမျှပဲ။ အရသာဝေါ်သွားတဲ့ သဘောမျဝဲလို့ ထင်ရှားသိဝါတယ်၊ ဉာဏ်ရင့်နေတဲ့အခါဆိုယင် အရသာဝေါ်ပြီးယင်း ပျောက်သွားယင်း၊ ဝေါ်ပြီးယင်း ပျောက်သွားယင်းနဲ့ အဲဒီ အရသာဝပေါ်တာကို တွေ့တဲ့သဘောဟာ ခဏမစဲျက်နေတာဝဲ မမြဲတဲ့သဘောဝဲလို့လဲ ထင်ရှားသိဝါတယ်။ အဲဒါဟာ ပကတိလူတွေရဲ့ ထင်နေစုံနဲ့ ယောဂီရဲ့အသိထူးခြားချက်ဝါဝဲ,;ဒီ အရသာ တွေ့မှုကလေး ကြာရှည်မတည်ပုံ တိုတောင်းပုံ မမြဲပုံကတော့ ဆင်ခြင်ကြည့်ရုံနဲ့တောင် ထင်ရှားနေဝါတယ်၊ လျှာဝေါ်ရောက်လာလို့ ချိုတယ် ချိုတယ် ချဉ်တယ် ချဉ်တယ်လို့ ဒီလို

ရှားပါတယ်၊ ကဲ-ဆိုကြရမယ်၊

လျှာ အရသာ စားသိမှဟူသော တရားသုံးဝါး ဆုံမိ

လို့ အရသာတွေ့မှု ဖဿ ဖြစ်သည်

အဲဒီလို အရသာကို တွေ့သွားယင် အရသာ အကောင်း

ကောင်း မုန့်ကောင်း အသီးအရသာကောင်းတွေကို စားရတဲ့အခါ

ထဲမှာ မခံသာတဲ့ ဒုက္ခဝေဒနာ ဖြစ်တယ်၊ ဆိုးလိုက်တဲ့ အရသာလို့။

မျိုးကို စားရတဲ့အခါ ဓှာတော့ မကောင်းမဆိုး ရိုးရိုးခံစားမှု ဥဝေက္ခာဝေဒနာဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကုသိုလ်ကံကြောင့် မှန်မှန်စားနေရတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကုသိုလ်ဇါ အကျိုး ကုသလဝိဗပါတ်ပါဝဲး ကုသလဝိပါက်ဆိုတော့ ဥဝေက္ခာပေမယ့် သုခသဘောရှိပါတယ်၊ သုခသဘောရှိတဲ့အတွက် အဲဒီလို စားနေရတာကို သာယာနှစ်သက်မှုကတော့ ရှိနေတာဝါဝဲ၊ ကဲ-ဆိုကြရမယ်။

အရသာကို စားတွေ့မှု-ဖဿကြောင့ိ ခံစားမှုဝေဒနာ

ဖြစ်သည်။

ဖြစ်ခိုက်ရုဝ၌နာမ်ကို ရှုမှတ်လို့ သဓာဓိဉာဏ်ရင့်နေတဲ့

နေလင်း စားလို့ကောင်းတဲ့သဘော မကောင်းတဲ့သဘော အလယ်

ဖြစ်ပျက်နေတာကို ကိုယ်ဝိုင်ဥာဏ်နဲ့ဝဲ သိသွားပါတယ်။ ဇိဝှါဝိညာဏဲ ထဿ ဝေဒနာအကြောင်းကတော့ သဘောဝပေါကိ်လောက်ပါပြီး ကတာယဝိညာဏ် ဖဿ ဝေဒနာအကြောင်းကို ပြောကြစို့

တာယဒွ္ဓါရခေါ် ကိုယ်အကြည်မှ

ဝိညာဏ် ဇဿ ဝေဒနာ ဖြစ်ျက်နေဝှံ့

တိဏ္ဍံ သင်္ဂတိ ဖဿေား ဖဿဝစ္စလာ ဝေဒနာ(ဂ အ--- အ လ ~

စ ဝဋ္ရိစ္စ အတွေ့.ရုပ်တို့ကိုလဲ စွဲမှီရွ်ႈ ကာယဝိညာဏံ။ ထိသိမှုကာယဝိညာဏ်သည်။ ဥွဇ္ဇတိႈ၊ ဖြစ်ပေါ် န တိဏ္ဍံႈ ကိုယ်အကြည်အတွေ့.ရုဝ် ထိသိမှုဟူသော တရားသုံးဝါးတို့စါ / သင်္ဂတိ၊ ဆုံဓိခြင်းဟူသောၤး ဝါ။ ဆုံမိခြင်းကြောင့် ] ထော။ အတွေ့အာရုံကိုတွေ့မှု ဖဿသည် သမ္ဘဝတိ။ ဖြစ်ပေါ်ဇါ။ ဇဿဝစ္စလား အတွေ့အာရုံကို တွေ့မှု ဖဿဟူသောအကြောင်းကြောင့် ] ဝေဒနာ ခံစားမှုဝေဒနာသည် သမ္ဘဝတိ။ ဖြစ်ပေါ်ဇါ {|

ဆိုလိုတာကတော့ ထိသိတယ်ဆိုတာ ကိုယ်အကြည်ရုပ်နဲ့တွေ့ထိစရာ ရုဝ်ကို စွဲမှီပြီးဖြစ်တယ်၊ အဲဒီလို ထိသိတဲ့အခါမှာကိုယ်အကြည်ရုပ်ရယ် ထိသိစရာရုဝ်ရယ် ထိသိမှုရယ် ဒီသုံးခု ဆုံမိသွားလို့ ထိစရာရုဝ်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး တွေ့သွားတယ်။ အဲဒီလိုတွေ့တဲ့အတွက် အကောင်းအဆိုး အလယ်အလဘ်အားဖြင့် ခံစားမှုသုံးပါး ဖြစ်ပေါ်တယ်လို့ အတိုချုပ်အားဖြင့် ဆိုလိုပါတယ်

လဲဆိုယင် မြင်တယ်ဆိုတာက မျက်စိနှစ်လုံး နှစ်ဌာနပဲ ရှိတယ်,ကြားတယ်ဆိုတာလဲ နားနှစ်ဖက် နှစ်ဌာနပဲ ရှိတယ်၊ နတယ်ဆိုတာလဲ နှာခေါင်းနှစ်ပေါက် နှစ်ဌာနပဲ ရှိတယ်၊ စားသိတယ်ဆိုတာကတော့ လျှာတဌဠာနတည်း ရှိတယ်၊ အဲဒီ မြင်တာ ကြားတာ နံတာစားသိတာ ၄-မျိုးလုံးဟာ ခေါင်းထဲက တစိတ်တဒေသ အရပ်မှာသာ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဖြစ်ရာဌာနအားဖြင့်လဲ မကျယ်ဝန်းဘူး။ဖြစ်ချိန်ကာလအားဖြင့်လဲ အဲဒီ ၄-မျိုးက ရံဖန်ရံခါသာ ဖြစ်တယ်;စားသိတယ်ဆိုတာက စားနေခိုက်မှာသာ ဖြစ်တယ်၊ နံသိတာကလဲ။