ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်ကြီး (ပထမတွဲ)

. ၃၇၇ မနောဒ္ဓါ ရမှ ဝိညာဏ် ဖဿ ဝေဒနာ ဖြစ်ပျက်ပုံ

တွေ့ထိမှုကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ဒုက္ခဝေဒနာချည်းဝါဝဲး နူးညံ့ ချောညက်တဲ့ အတွေ့.အေးတဲ့အတွေ့. နွေးတဲ့အတွေ့ အစရှိတဲ့ အတွေ့ကောင်း ကလေးတွေကို တွေ့.ထိရတဲ့အခါမှာတော့ ကိုယ်ထဲမှာနေသာထိုင် သာဖြစ်ပြီး ကောင်းနေတယ်၊ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ အတွေ့ကလေးကို တွေ့ရတဲ့အခါ မှာတော့ အလွန်ကောင်းတယ်လို့ထင်ရတယ်၊ ကောင်းလိုက်တာလို့လဲ ချီးမွမ်းတတ်တယ်၊ အဲဒီ ကောင်းတယာ ဆု ရတာတွေဟာ အတွေ့ အာရ ကောငးကလေးတွေတကုတွေ့မှုကြောင့်ဖြစ်တဲ့ သုခဝေဒနာတွေချည်းပါ ပဲ၊ ကဲ-ဆိုကြရမယ်။

ထိတွေ့.စရာအာရုံကို ထိတွေ့မှုကြောင့် ခံစားမှုဝေဒနာ

ကာယဒွါ ရက ဝိညာဏ် ဖဿ ဝေဒနာဖြစ်ဗုံကို ဒီတွင်ပဲ

မနဉ္စ ၀ဋိစ္စ ဓမ္မေ စ ဥပွဇ္ဇတိ မနောဝိညာဏံ တိဏ္ဆံ

သင်ံတိ ဖသေား ဖဿဝစ္စယာ ဝေဒနာ၊။

| -ကြံသိမှု-မနောဝိညာဏ်သည်။ ဥွဇ္ဇတိ၊ ဖြစ်ပေါ်ဇါ။]

သိမှုမနောဝိညာဏ်စိတ် ဖြစ်ဝေါ်တယ်။ စ္စဲမီစရာ စိတ်နှလုံးဆိုတာတခြားမဟုတ်ဘူး။ ပဋိသန္ဓေကာလ ကတည်းက ရလာခဲ့တဲ့ ဘဝင်

နေတယ်။ သူဟာ ကြံသိစိတ်တွေဖြစ်ဖို့ မျိုးစေ့သဖွယ် ဖြစ်နေပါတယ်၊ သိစရာအာရုံ အထူးမပေါ်တဲ့အခါ ဒီ ဘဝင်ိစိတ်ချည်း ဓပြတ်ဖြစ်နေတယ်၊ အိပ်ဝျော်နေတဲ့အခါမှာ ဒီဘဝင် စိတ်ချည်းပဲ,နိုးနေတဲ့အခါလဲ စိတ်ကူးကြံသိမှုတွေရဲ့ အကြားအကြားမှာ သူကမပြတ်ဖြစ်နေတယ်၊ အာရုံအထူးပေါ်လာတဲ့ အခါကျတော့ ဒီဘဝင်က ထလာသလိုဝါဝဲး သူက နေပြီး ကြံသိစိတ်တွေဖြစ်ဝွားလာတယ် ဒါကြောင့် “မနဉ္စ ဝဋိစ္စႈ ဘဝင်ဆိုတဲ့စိတ်နှလုံးကိုလဲ စွဲမှီပြီးတော့ ကြံသိမှုဖြစ်တယ်”လို့ ဟောထားဝါတယ်၊ “ဘဝင်ဆိုတဲ့ဒီစိတ်ကလဲ ရှိပါမှ ကြံသိစိတ်ဖြစ်နိုင်တယ်”လို့ ဆိုလိုပါတယ်;ဒီဘဝင်စိတ်ဟာ ကြံသိစိတ်တွေ ပြတ်စဲနေခိုက်မှာ အမြဲရှိနေတယ်မဟုတ်လားလို့ မေးစရာရှိပါတယ်။ ဘဝင် ရှိနေတာကတော့ မှန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကြံသိစိတ် ဖြစ်ဖို့ရာ သန်စွမ်းပါမှ အဲဒီဘဝင်ကိုမှီပြီး ကြံသိစိတ် ဖြစ်နိုင်တယ်၊ တခါတရံ အိဝ်ချင်ပြီး ဝေတေတေဖြစ်နေတာနဲ့ ဘာကိုမျှ စိတ်ကူးလို့ မဖြစ်ဘူး။ တခါတရံလဲ စဉ်းစားပေမယ့် ဘာမျွ စိတ်ကူးမပေါ်ဝဲ ဝေတေတေကြီး ဖြစ်နေတယ်၊ အဲဒါတွေဟာ ကြံသိမှုစိတ်ဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ဘဝငိစိတ်က အင်အားမရှိတဲ့ သဘောတွေပါဝဲ၊ အဲဒီလို ဘဝင်စိတ်ဟာ ရှိနေဝေမယ်လို့ ရှိရာမရောက်ဘူး၊ ယခု ဒီမှာ ပြဆိုတဲ့ ဘဝင်စိတ်ကတော့အာရုံအသစ်က ထင်ပေါ်လာတဲ့အတွက် မူလအာရုံကို လွှတ်တော့မလိုလို အခြေပျက်ပြီး လှုပ်ရှားလာတဲ့ ဘဝင် ဖြစ်ပါတယ်၊ အဲဒါကို

အာ၀ဇ္စန်းစိတ်ကိုလဲ မန-စိတ်နှလုံးဆိုတဲ့ မှီရာ အကြောင်းတရားထဲ

တယ်၊ အာဝဇ္နန်းဆိုတာ ဘဝင်အစဉ် ပြတ်စဲသွားတဲ့အခါ ရှေးဦးစွာဖြစ်တဲ့ကြံသိစိတ်ပါပဲ၊ သူက ထင်ပေါ်လာတဲ့အာရုံကို ဘယ်လိုဟာပါလိမ့်ဆိုတဲ့အနေနဲ့ ရှေးဦးစွာ နှလုံးသွင်း ဆင်ခြင်ပြီး ဖြစ်လာပါတယ်၊ ဒီအာ၀ဇ္ဇန်းက အလွန်အရေးကြီးဝါတယ်၊ အက ထက်ခြက်

ကို တည့်တည့်မတ်မတ် နှလုံးသွင်းမိတယ်၊ စာရေးတဲ့သူဆိုယင်ရေးသင့်ရေးထိုက်တဲ့ အချက်တွေကို နှလုံးသွင်းမိတယ်၊ ဟောပြောတဲ့သူဆိုယင် ပြောသင့်ဝြောထိုက်တဲ့စကားလုံးတွေကို နှလုံးသွင်းမိတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီလိုဝုဂ္ဂိုလ် ရေးတဲ့စာတွေ ပြောတဲ့စကားတွေ

ဖြစ်ရတယ်ဆိုတာကိုလဲ မျက်မှောက်သိနိုင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့်အာ၀ဇ္ဇန် မနောဒွါရ ယူပုံက တော့ ယောဂီတွေအတွက်အလွန်အကျိုးများပါတယ်၊ ဒါ ကြောင့် “မနဉ္စ-စိတ်နှလုံးကိုလဲစွဲမှီရွ”ဆိုရာမှာ နှလုံးသွင်းမှုကိုလဲ စွဲမှီတယ် လို့ယူရမယ်။

နောက်ပြီးတော့ စိတ်ကူးအာရုံဆိုတဲ့ သဘောအာရုံကလဲရှိပါမှ ဒီ ကြံသိမှုကဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒီစိတ်ကူးအားရုံဆိုတာကတော့နှလုံးသွင်း စိတ်ကူးလိုက်ယင် ပေါ်လာတာချည်းပါပဲ၊ ဘယ်အချိန်မဆိုစိတ်ကူးလိုက်ယင် အာရုံကတော့ ပေါ်လာတာချည်းပါဝဲ( ဒါဝေဓမယူ ခမှာ သစေလုတာကတော့ အာရုဓရှယင စတကူးဤသမှုမဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာသာ သိစေလိုရင်းပါပဲ၊ အဲဒါဟာ တခါတရံစိတ်ကူးကြံစည်ပေမယ့် ကိုယ်လိုချင်တဲ့အာရုံမပေါ်လာလို့ စိတ်ကူးတွေဆက်မဖြစ်ရဝဲ ရပ်စဲထားရတာကို ထောက်ဆငဝြီး သိနိုင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ဘဝင်နှင့် အာဇဇ္နန်းဆိုတဲ့စိတ်နှလုံးနဲ့ စိတ်ကူးအာရုံဆိုတဲ့ သဘောအာရုံ ဒီနှစ်မျိုးကိုမီီပြီး ကြံသိမှုမနောဝိညာဏ်ဖြစ်တယ်လို့ပြဆို ရပါတယ်၊ ကဲ-ဆိုကြရမယ် (စိတ်နှလုံးနဲ့ စိတ်ကူးအာရုံကိုစွဲမှီရွဲ ကြံသိမှုမနောဝီ

မနောဝိညာဏ်နှင့် နွလုံးရှဝ်

ဘဝင်နဲ့ ကြံသိမှု မနောဝိညာဏ်စိတ်ဟာ ဟဒယ၀တ္ထုရုပ်။ကို မှီပြီး ဖြစ်တယ်လို့အဋ္ဌကထာ ဋီကာကျမ်းတွေက ပြဆိုတဲ့အကြောင်း ရှေ့ပိုင်းတွေကပြောခဲ့ပြီ၊ အဲဒါ နဲ့စပ်ပြီး စောဒကတက်စရာ။ရှိနေပါတယ်၊ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ကာ ယခုခေတ် အနောက်တိုင်း ၂

| ဆရာဝန်တွေက မကောင်းတဲ့ နှလုံးသားကို ထုတ်ပယ်ပြီးတော့။ သေပြီးခါ စလူရဲ့ နှလုံးသားကောင်းကို အစားထိုး စမ်းသပ်နေကြပါတယ်၊ အဲဒါဟာ အပြည့်အစုံ အောင်ပြီလို့ မဆို ရသေးသော်လဲရက်ပိုင်းလောက်တော့ အသက်ရှင်နေတဲ့အကြောင်း ရေဒီယို စာနယ်-ဇင်းတွေက ကြေငြာနေပါတယ်၊ အဲဒီတော့ နှလုံးသားရုဝ်ထဲမှာ ကြံသိစိတ်ဝိညာဏ် တည်မှီတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါ့မလားလို့

ရှိပါတယ်။

၀ထမနည်းကတော့ နှလုံးသားကိုဇြတ်ထုတ်လိုက်ဝေမယ့်သူ့.အငိအား လုံးလုံးကြီး မဝျက်သေးခင် အဲဒီ နှလုံးသားဟောင်းထဲမှာဝဲ ဘဝငိစိတ် တည်နေနိုင်ဖွယ်ရှိပါတယ်၊ ဘယ်လိုလဲဆိုယင်

လို့ ယူသင့်သလိုဝါဝဲ'; နောက်ပြီးတော့ နှလုံးအသစ်နဲ့ ကိုယ်ထဲကသွေး စဝ်မိတဲ့အချိန်ကစပြီး အဲဒီနှလုံးအသစ်ထဲမှာ ဘဝငိစိတ်

အထူးဖော်ပြပြီး မဟောခဲ့ပါဘူး၊ ဒါ ကြောင့် အဲဒီပဋ္ဌာန်းပါ ဠိတော်အလိုအားဖြင့် ကိုယ်ထဲမှာရှိနေတဲ့ တနေရာရာကရုဗ်ဟာစိတ်ဇါ မှီရာတည်ရာဖြစ်တယ်လို့ ယူနိုင်ဝါတယ်၊ နှလုံးသားထဲက ရုပ်လဲ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ခေါင်းထဲကရုဝ်လဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီတော့ နှလုံးသားထဲကရုပ်ကို မှီရာအဖြစ်ဖြင့် သဘောမကျယင် ခေါင်းထဲကရုပ်ကိုလဲမှီရာ`လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်၊ ဒီပါဠိတော်နည်းအရဆိုယင်တော့ နှလုံးသားအသစ်လဲတဲ့ ပြဿနာ.နဲ့စပ်ပြီး ရှုဝ်ထွေးစရာ မရှိတော့ပါဘူး။

ၿင္စ်တ္စအိမ်နဲ့ စင္စ်ကူကောင် ဥပမာ

ဒါပေမယ့် အဘိ ဓမ္မာအဋ္ဌကထာမှာ ပြထားတဲ့ ပင္နိ ကူကောင်ဥ၀မာနဲ့ စိတ်ဖြစ်ပုံကို ဒီမှာပြောရဦးမယ်၊ ပင့်ကူအိမ်ဆိုတာလူတိုင်းမြင်ဖူးကြပါတယ်၊ ပင့်ကူကောင်က ခြင်တို့ ယင်တို့ ဒီလိုအကောင်ကလေးတွေကို ဖမ်းဖို့လုဝ်ထားတဲ့ ဝိုက်တမျိုးပါဝဲ၊ အဲဒီအကောင်တွေဟာ အင်မတန် အံ့သြစရာကောင်းတယ်၊ ပင့်ကူ

လုပ်ထားတယ်၊ သူတို့မှာ သင်တန်းကျောင်း တက်ရတတ်လို့မရှိပဲနဲ့ အိမ်လုပ်တတ်တာဟာ သိပ်အံ့သြစရာကောင်းတာပဲး လူဆိုယင်ဖြင့်မွေးခါစ သုံးလေးလ အတွင်းမှာ မထူနိုင် မထနိုင်သေးဘူး;ဘာမျွ ဓလု ပ်တတ်သေးဘူး၊ ပင့်ကူကောင် ကလေးတွေကတော့ရက်ဝိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူ့အိမ် သူလုဝ်တတ်တယ်၊ သိပ်အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ၊ အဲဒီ ပင့်ကူကောင်ဟာ ပင့်ကူအိမ်ရဲ့ အလယ်ကောင်မှာ ဝပ်နေတယ်။ ခြင်ဖြစ်စေ ယင်ကောင်ဖြစ်စေ သူ့အိမ်ထဲ လာတိုးလိုက် တိုက်လိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက် သူက ထလာငြီး အဲဒီ ခြင်ကောင် ယင်ကောင်ကို သူ့အမျင်နဲ့ ချည်နှောင်ပြီး ဖမ်းလိုက်တယ်၊

မူလနေရာ ၀င့်ကူအိမ်ရဲ့ အလလ်မှာပဲ ပြန်ပြီး ဝပ်နေပြန်တယ်၊

ဖမ်းပြီးစားတယ်၊ ပြီးတော့သူ့နေမြဲနေရာမှာပဲ ပြန်နေတယ်၊ အဲဒီလိုပါဝဲ ဘဝင်စိတ် မနောဝိညာဏ် စိတ်က နှလုံးသားထဲက ဟဒယဝတ္ထုရုပ်မှာ တည်မှီဝြီး ဖြစ်ဝျက်နေတယ်၊ အဲဒါဟာဝင့်ကူကောင်က၀င္ခိကူအိမ်ရဲ့ အလယ်မှာ တည်နေတာနဲ့ တူပါတယ်၊ ပင့်ကူအိမ်ရဲ့အမျှင်တွေဟာ ဘေး၀ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အလယ်ဗဟို တစဝ်တည်းဆက်နေသလိုဝဲ နှလုံးသားက လွှတ်လိုက်တဲ့သွေးတွေဟာလဲ ဆံခြည်မျှင်သွေးကြောတွေမှ လျှောက်ပြီးတကိုယ်လုံးမှာ အပ်တဖျားစာမျှမကျန် ရအောင် ပျံ့နှံ့နေပါတယ်၊ ဒါကြောင့်ိချက်စိထဲမှာ အဆင်းထင်ပေါ်လာယင်လဲ နှလုံးရုပ်မှာတည်တဲ့ ဘဝင်စိတ်က ထလာဂြီးမြင်တဲ့စိတ် စသည်ဇြစ်တယ်၊ စက္မုဒ္ဝါ ရဝီထိစိတ်တွေ ဖြစ်သွားတာကို ဆိုလိုပါတယ်၊ အဲဒါကိုမြင်ဝြီးတော့မှ နှလုံးရုဝ်မှာဝဲ

စသည်ဖြစ်တယ်။၊ အဲဒီလို ထိသိပြီးတော့ သူ.နေရာနှလုံးရုဝ်မှာပဲစိတ်ကပြန်တည်နေတယ်။၊ အဲဒါဟာ ဘဝင်စိတ်က နှလုံးရုပ်မှာအမြဲတည်ပြီး ရံဖန်ရံခါ မျက်စိ နား စသည်မှာ ဖြစ်ဝုံပါပဲ၊

ဒီတော့ စိတ်စေတသိက်ဆိုတဲ့ အသိနာမ်တရားတွေဖြစ်ရာမှာ ဘဝင်နဲ့ကြံသိမှုဆိုတာက ဗဟိုဌာန ဝင်မကြီး ဖြစ်တယ်-ဆိုတဲ့အကြောင်း တော်တော်သဘောဝေါက်လောက်ဝါ ပြီႈ မြင်စရာရှိတဲ့အခါဓျက်စိကို မှီပြီးမြင်သိသွားတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါကို ကြံသိမှုဆိုတဲ့ မနောဝိညာဏ်ကပဂြန်ဂြီး ဆင်ခြင်စဉ်းစားတယ်။ ထို့အတူကြားစရာရှိတဲ့အခါ နားကိုမှီပြီး ကြားသိသွားတယ်။၊ နံစရာရှိတဲ့အခါ နှာခေါင်းကိုမှီပြီး နံသိသွားတယ်၊ အရသာဝေါ်တဲ့အခါ လျျာကိုမှီပြီး အရသာသိသွားတယ်: ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို ကြံသိမှုဆိုတဲ့မနောဝိညာဏ်က ပြန်ဂြီး ဆင်ခြင်စဉ်းစားတယ်၊ တွေ့ထိတဲ့ဌာနက

ကျယ်ပြန့််.တယ်၊ ဆင်ကြီးတွေ မြေကြီးတွေ ပင်လယ်ထဲက ငါးကြီးတွေ အဲဒီလို ကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါကြီးတွေမှာဆိုယင် အလွန်ကျယ်ဝြန့်ပါတယ်၊ ခေါင်းက ထိစရာရှိယင် ခေါင်းမှာ ထိသိသွားတယ်။ခြေမှာ ထိစရာရှိယင် ခြေမှာ ထိသိသွားတယ်၊ အမြီးဝိုင်းမှာ ထိစရာရှိယင် အမြီးဝိုင်းမှာ ထိသိသွားတယ်၊ တနေရာနဲ့ တနေရာဝေးပေမယ့်လဲ သူ.တကိုယ်ထဲမှာတော့ စိတ်ကလိုက်ပြီး ထိသိတာပဲ;ထိသိပြီးတော့ အဲဒါကို ကြံသိမှုဆိုတဲ့စိတ်က ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်စဥးစားတယ။

အဲဒီလို မြင်စရာ ကြားစရာ နစရာ စားသိစရာ ထိသိစရာ